Walsartan KrkA:

Nazwa międzynarodowa:
Valsartanum
Podmiot odpowiedzialny:
KRKA D.D. NOVO MESTO, SŁOWENIA
Pozwolenie w Polsce
20486
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
KRKA D.D. NOVO MESTO, SŁOWENIA
Postać
tabletki powlekane
Dawka
0,08 g
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
C09CA03
                                 ULOTKA DLA PACJENTA: INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKA


                             Walsartan Krka 80 mg tabletki powlekane
                                          Valsartanum


Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje
ważne dla pacjenta.
-      Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
-      Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty w razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości.
-      Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym.
       Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
-      Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy
       niepożądane, w tym niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub
       farmaceucie.


Spis treści ulotki:
1.      Co to jest lek Walsartan Krka i w jakim celu się go stosuje
2.      Informacje ważne przed zastosowaniem leku Walsartan Krka
3.      Jak stosować lek Walsartan Krka
4.      Możliwe działania niepożądane
5.      Jak przechowywać lek Walsartan Krka
6.      Zawartość opakowania i inne informacje


1.     CO TO JEST LEK WALSARTAN KRKA I W JAKIM CELU SIĘ GO STOSUJE

Walsartan Krka należy do grupy leków zwanych antagonistami receptora angiotensyny II, które
pomagają kontrolować wysokie ciśnienie krwi. Angiotensyna II jest substancją obecną w organizmie,
która powoduje zwężenie naczyń, a co za tym idzie, podwyższenie ciśnienia krwi. Lek Walsartan
Krka blokuje działanie angiotensyny II, co prowadzi do rozkurczenia naczyń krwionośnych i
obniżenia ciśnienia krwi.

Walsartan Krka 80 mg tabletki powlekane może być stosowany w leczeniu trzech różnych chorób:
-      Leczenie wysokiego ciśnienia krwi u dorosłych i u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18
       lat. Wysokie ciśnienie krwi zwiększa obciążenie serca i tętnic. Jeśli nie jest leczone, może
       powodować uszkodzenie naczyń krwionośnych mózgu, serca i nerek oraz prowadzić do udaru,
       niewydolności serca lub nerek. Wysokie ciśnienie krwi zwiększa ryzyko zawału serca.
       Obniżenie ciśnienia krwi do wartości prawidłowych powoduje zmniejszenie ryzyka
       wystąpienia tych powikłań nadciśnienia.
-      Leczenie dorosłych pacjentów po niedawno przebytym zawale mięśnia sercowego.
       „Niedawno” oznacza tu okres od 12 godzin do 10 dni.
-      Leczenie objawowej niewydolności serca u dorosłych pacjentów. Walsartan Krka jest
       stosowany wówczas, kiedy nie można zastosować leków zwanych inhibitorami konwertazy
       angiotensyny (ang. ACE) (leki stosowane w leczeniu niewydolności serca) lub jako
       dodatkowe leczenie razem z inhibitorami ACE, kiedy nie można zastosować leków beta-
       adrenolitycznych (inne leki stosowane w leczeniu niewydolności serca).
       Objawy niewydolności serca obejmują duszność oraz obrzęki stóp i nóg spowodowane
       nagromadzeniem płynów. Powstają, gdy mięsień sercowy nie jest w stanie pompować krwi w
       ilości wystarczającej do zaopatrzenia całego organizmu.


2.     INFORMACJE WAŻNE PRZED ZASTOSOWANIEM LEKU WALSARTAN KRKA
Kiedy nie stosować leku Walsartan Krka
-      jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na walsartan lub którykolwiek z pozostałych
       składników leku Walsartan Krka ;
-      w przypadku ciężkiej choroby wątroby;
-      w ciąży powyżej 3 miesiąca (należy również unikać leku Walsartan Krka we wczesnej ciąży -
       patrz punkt ,,Ciąża i karmienie piersią’’).
-      jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i przyjmuje aliskiren (lek stosowany
       w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi).

Jeśli którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy pacjenta, nie należy przyjmować leku
Walsartan Krka.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując lek Walsartan Krka
-      jeśli pacjent ma chorobę wątroby;
-      jeśli pacjent ma ciężką chorobę nerek lub jeśli jest poddawany dializom;
-      u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej;
-      u pacjentów po niedawno przebytym przeszczepie nerki;
-      jeśli pacjent jest leczony z powodu niedawno przebytego zawału lub z powodu niewydolności
       serca, lekarz może zbadać czynność nerek pacjenta;
-      u pacjentów z ciężką chorobą serca inną niż niewydolność serca lub zawał serca;
-      jeśli u pacjenta przyjmujacego inny lek (w tym inhibitory ACE) kiedykolwiek
       wystąpił obrzęk języka i twarzy spowodowany reakcję alergiczną zwaną obrzękiem
       naczynioruchowym), należy powiadomić lekarza. Jeśli takie objawy wystapią gdy
       pacjent przyjmuje Walsartan Krka należy natychmiast przerwać stosowanie leku i nie
       stsosować go ponownie. Patrz także punkt 4 "Możliwe działania niepożądane".
-      u pacjentów stosujących leki zwiększające stężenie potasu we krwi, takie jak: suplementy
       potasu lub zamienniki soli kuchennej zawierające potas, leki oszczędzające potas i heparyna.
       Może zaistnieć konieczność okresowego sprawdzania stężenia potasu we krwi;
-      jeśli pacjent jest w wieku poniżej 18 lat i przyjmuje lek Walsartan Krka w skojarzeniu z
       innymi lekami hamującymi układ renina-angiotensyna-aldosteron (lekami zmniejszającymi
       ciśnienie tętnicze), lekarz będzie regularnie kontrolował czynność nerek i stężenie potasu we
       krwi;
-      u pacjentów z aldosteronizmem. Jest to choroba, w której nadnercza produkują zbyt duże
       ilości hormonu zwanego aldosteronem. Nie zaleca się stosowania leku Walsartan Krka u
       pacjentów z aldosteronizmem;
-      u pacjentów, u których doszło do utraty dużej ilości płynów (odwodnienia) z powodu
       biegunki, wymiotów lub dużych dawek leków moczopędnych;
-      należy koniecznie powiadomić lekarza o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Nie zaleca
       się stosowania leku Walsartan Krka we wczesnej ciąży. Nie wolno przyjmować leku
       Walsartan Krka powyżej 3 miesiąca ciąży, ponieważ ciąży może on poważnie zaszkodzić
       dziecku (patrz punkt ,,Ciąża i karmienie piersią’’).

Jeśli którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy pacjenta, należy poinformować o tym lekarza
przed rozpoczęciem stosowania leku Walsartan Krka.

Inne leki i lek Walsartan Krka
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich przyjmowanych aktualnie lub ostatnio
lekach, również tych, które wydawane są bez recepty.

Działanie leku może ulec zmianie, jeśli lek Walsartan Krka jest stosowany równocześnie z niektórymi
innymi lekami. Może wtedy zaistnieć konieczność zmiany dawki, zastosowania innych środków
ostrożności, lub w niektórych przypadkach zaprzestania przyjmowania jednego z leków. Dotyczy to
zarówno leków przepisywanych na receptę, jak i wydawanych bez recepty, a szczególności są to:
-       inne leki obniżające ciśnienie krwi, szczególnie leki moczopędne;
-       leki zwiększające stężenie potasu we krwi, takie jak: suplementy potasu lub zamienniki soli
        kuchennej zawierające potas, leki oszczędzające potas i heparyna;
-      niektóre leki przeciwbólowe zwane niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ);
-      niektóre antybiotyki (z grupy rifamycyny), lek stosowany w celu ochrony przed odrzuceniem
       przeszczepu (cyklosporyna) lub antyretrowirusowe lek stosowany w leczeniu zakażenia HIV /
       AIDS (rytonawir). Leki te mogą nasilać działanie leku Walsartan Krka.
-      lit, lek stosowany w leczeniu niektórych chorób psychicznych.
-      aliskiren, lek stosowany w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego krwi (patrz punkt “Kiedy
       nie stosować leku Walsartan Krka”

Ponadto:
-     u pacjentów po niedawno przebytym zawale serca nie zaleca się skojarzenia z inhibitorami
      ACE (leki stosowane w leczeniu zawału serca);
-     u pacjentów leczonych z powodu niewydolności serca nie zaleca się jednoczesnego
      stosowania leku Walsartan Krka z inhibitorami ACE i lekami beta-adrenolitycznymi (leki
      stosowane w leczeniu niewydolności serca).

Stosowanie leku Walsartan Krka z jedzeniem i piciem
Lek Walsartan Krka może być stosowany w czasie posiłku lub niezależnie od posiłków.

Ciąża i karmienie piersią
Przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

-      Należy koniecznie powiadomić lekarza o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Lekarz
       zazwyczaj zaleca przerwanie stosowania leku Walsartan Krka przed zajściem w ciążę lub
       zaraz po stwierdzeniu ciąży oraz przepisze inny lek. Nie zaleca się stosowania leku Walsartan
       Krka we wczesnej ciąży. Nie wolno stosować leku Walsartan Krka powyżej 3 miesiąca ciąży,
       ponieważ może on poważnie zaszkodzić dziecku.

-      Należy powiadomić lekarza o karmieniu piersią lub o zamiarze karmienia. Nie zaleca się
       stosowania leku Walsartan Krka podczas karmienia piersią. Lekarz może wybrać inny lek,
       jeśli pacjentka zamierza karmić piersią, szczególnie w przypadku karmienia piersią
       noworodka lub wcześniaka.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Przed rozpoczęciem prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn lub wykonywania innych
czynności wymagających koncentracji, pacjent powinien upewnić się, jaki wpływ ma na niego lek
Walsartan Krka. Podobnie jak wiele innych leków stosowanych w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi,
lek Walsartan Krka może w rzadkich przypadkach powodować zawroty głowy i wpływać na zdolność
koncentracji.

Ważne informacje o niektórych składnikach leku Walsartan Krka
Lek Walsartan Krka zawiera laktozę. Jeżeli pacjent został poinformowany przez lekarza, że
stwierdzono u niego nietolerancję niektórych cukrów, powinien zwrócić się do lekarza przed
przyjęciem tego leku.


3.     JAK STOSOWAĆ LEK WALSARTAN KRKA

Lek Walsartan Krka należy zawsze stosować dokładnie według zaleceń lekarza, aby uzyskać jak
najlepsze wyniki leczenia oraz zmniejszyć ryzyko działań niepożądanych. W przypadku wątpliwości
należy ponownie skontaktować się lekarzem lub farmaceutą. Pacjenci z wysokim ciśnieniem krwi
często nie dostrzegają żadnych objawów choroby. Wielu z nich może czuć się całkiem dobrze. Z tego
względu ważne jest zgłaszanie się na wizyty u lekarza, nawet przy dobrym samopoczuciu.

Dorośli pacjenci z wysokim ciśnieniem krwi: zazwyczaj stosowana dawka to 80 mg na dobę. W
niektórych przypadkach lekarz może zalecić większe dawki (np. 160 mg lub 320 mg). Może również
zastosować lek Walsartan Krka razem z dodatkowym lekiem (np. lekiem moczopędnym).
Dzieci i młodzież (w wieku od 6 do 18 lat) z wysokim ciśnieniem tętniczym krwi: u dzieci o masie
ciała mniejszej niż 35 kg, dawka walsartanu wynosi zazwyczaj 40 mg raz na dobę. U pacjentów o
masie ciała 35 kg lub więcej, dawka początkowa wynosi zazwyczaj 80 mg walsartanu raz na dobę.
W niektórych przypadkach lekarz może zalecić większe dawki (dawkę leku można zwiększyć do
160 mg, a maksymalnie do 320 mg).

Dorośli pacjenci po niedawno przebytym zawale serca: zazwyczaj leczenie rozpoczyna się już 12
godzin po zawale serca, zwykle w małej dawce 20 mg dwa razy na dobę. Dawka 20 mg jest uzyskana
przez podział tabletki 40 mg. Lekarz stopniowo zwiększa dawkę w okresie kilku tygodni do dawki
maksymalnej 160 mg dwa razy na dobę. Dawka końcowa zależy od tolerancji leku przez pacjenta.
Lek Walsartan Krka może być stosowany razem z innymi lekami używanymi w leczeniu pacjentów po
zawale serca. Lekarz zdecyduje o wyborze odpowiedniego sposobu leczenia.

Niewydolność serca u dorosłych pacjentów: leczenie rozpoczyna się zazwyczaj od dawki 40 mg
dwa razy na dobę. Następnie lekarz zwiększa dawkę stopniowo w ciągu kilku tygodni do
maksymalnej dawki 160 mg dwa razy na dobę. Dawka końcowa zależy od tolerancji leku przez
pacjenta.
Lek Walsartan Krka może być stosowany razem z innymi lekami używanymi w leczeniu
niewydolności serca. Lekarz zdecyduje o wyborze odpowiedniego sposobu leczenia.

Lek Walsartan Krka może być stosowany w czasie posiłku lub niezależnie od posiłków. Lek
Walsartan Krka należy połknąć popijając szklanką wody. Lek należy przyjmować o jednakowej porze
każdego dnia.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Walsartan Krka
W przypadku wystąpienia ciężkich zawrotów głowy i (lub) omdlenia należy położyć się i natychmiast
skontaktować się z lekarzem. W razie przypadkowego zażycia zbyt wielu tabletek należy
skontaktować się z lekarzem, farmaceutą lub szpitalem.

Pominięcie zastosowania leku Walsartan Krka
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.
W razie pominięcia dawki leku należy ją przyjąć, gdy tylko pacjent przypomni sobie o tym. Jeśli
zbliża się pora kolejnej dawki należy pominąć opuszczoną dawkę.

Przerwanie stosowania leku Walsartan Krka
Przerwanie leczenia może spowodować pogorszenie leczonej choroby. Nie należy przerywać
stosowania leku, o ile lekarz tego nie zaleci.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem leku należy zwrócić się do
lekarza lub farmaceuty.


4.      MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Jak każdy lek, lek Walsartan Krka może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego
one wystąpią.

Działania niepożądane, które mogą wystąpić z określoną częstością, zdefiniowano w poniższy sposób:
-       bardzo często: występują u więcej niż 1 pacjenta na 10
-       często: występują u 1 do 10 pacjentów na 100
-       niezbyt często: występują u 1 do 10 pacjentów na 1 000
-       rzadko: występują u 1 do 10 pacjentów na 10 000
-       bardzo rzadko: występują u mniej niż u 1 pacjenta na 10 000
-       częstość nieznana: częstość nie może być oceniona na podstawie dostępnych danych.
Niektóre objawy wymagające natychmiastowej pomocy medycznej:
Mogą wystąpić objawy obrzęku naczynioruchowego (szczególnej reakcji alergicznej), takie jak:
-      obrzęk twarzy, ust, języka lub gardła,
-      problemy z oddychaniem lub przełykaniem,
-      pokrzywka, świąd.

W razie wystąpienia któregokolwiek z tych objawów, należy przerwać stosowanie leku
Walsartan Krka i natychmiast skontaktować się z lekarzem (patrz punkt 2 Kiedy zachować
szczególną ostrożność stosując lek Walsartan Krka).


Inne działania niepożądane:

Działania niepożądane występujące często:
-      zawroty głowy
 -     niskie ciśnienie tętnicze z objawami, takimi jak zawroty głowy i omdlenie przy wstawaniu lub
       bez tych objawów
-      zaburzenia czynności nerek.

Działania niepożądane występujące niezbyt często:
 -     obrzęk naczynioruchowy (patrz „Niektóre objawy wymagające natychmiastowej pomocy
       medycznej”)
-      nagła utrata przytomności (omdlenie)
-      uczucie wirowania (zawroty głowy pochodzenia błędnikowego)
-      poważne zaburzenia czynności nerek (objawy ostrej niewydolności nerek)
-      kurcze mięśni, zaburzenia rytmu serca (objawy podwyższonego stężenia potasu we krwi)
-      duszność, problemy z oddychaniem w pozycji leżącej, obrzęk stóp lub nóg (objawy
       niewydolności serca)
-      bóle głowy
-      kaszel
-      bóle brzucha
-      nudności
-      biegunka
-      zmęczenie
-      osłabienie.

Działania niepożądane o nieznanej częstości:
-      reakcje alergiczne przebiegające z wysypką, świądem i pokrzywką; mogą wystąpić takie
       objawy jak: gorączka, obrzęk stawów i bóle stawów, bóle mięśni, powiększenie węzłów
       chłonnych i (lub) objawy grypopodobne (objawy choroby posurowiczej)
-      fioletowo-czerwone plamy, gorączka, świąd (objawy zapalenia naczyń krwionośnych)
-      nieprawidłowe krwawienie lub powstawanie sińców (objawy zbyt małej liczby płytek krwi)
-      bóle mięśni
-      gorączka, ból gardła lub owrzodzenie jamy ustnej spowodowane infekcją (objawy małej
       liczby krwinek białych, zwanej neutropenią)
-      zmniejszenie stężenia hemoglobiny oraz zmniejszenie liczby krwinek czerwonych we krwi
       (co w ciężkich przypadkach prowadzi do niedokrwistości)
-      zwiększenie stężenia potasu we krwi (w ciężkich przypadkach może wywoływać kurcze
       mięśni i zaburzenia rytmu serca)
-      małe stężenia sodu we krwi (w ciężkich przypadkach może wywoływać zmęczenie, splątanie,
       drżenia mięśni i (lub) drgawki,)
-      zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (może wskazywać na uszkodzenie wątroby),
       zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi (w ciężkich przypadkach może powodować żółty
       kolor skóry i oczu)
-      zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi oraz zwiększenie stężenia kreatyniny w
       surowicy (może wskazywać na zaburzenia czynności nerek).
Częstość niektórych działań niepożądanych może się różnić w zależności od schorzenia. Na przykład,
działania niepożądane, takie jak zawroty głowy czy osłabienie czynności nerek rzadziej występowały
u dorosłych pacjentów leczonych z powodu wysokiego ciśnienia, niż u dorosłych pacjentów
leczonych z powodu niewydolności serca lub niedawno przebytego zawału serca.

Działania niepożądane obserwowane u dzieci i młodzieży są podobne do tych występujących u
dorosłych pacjentów.

Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy
niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.


5.      JAK PRZECHOWYWAĆ LEK WALSARTAN KRKA

Przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.

Nie stosować leku Walsartan Krka po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu.
Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30 C.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w celu ochrony przed wilgocią.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę co zrobić z lekami, które nie są już potrzebne. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.


6.      INNE INFORMACJE

Co zawiera lek Walsartan Krka
-     Substancją czynną leku jest walsartan. Każda tabletka powlekana zawiera 80 mg walsartanu.
-     Ponadto lek zawiera: laktozę jednowodną, celulozę mikrokrystaliczną, powidon K-25,
      kroskarmelozę sodową, krzemionkę koloidalną bezwodną i magnezu stearynian w rdzeniu
      tabletki oraz hypromelozę 6cp, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 4000 i żelaza tlenek
      czerwony (E 172) w otoczce tabletki.

Jak wygląda lek Walsartan Krka i co zawiera opakowanie
Różowe, okrągłe, lekko dwuwypukłe tabletki powlekane z linią podziału po jednej stronie o średnicy 7
mm.
Tabletkę można podzielić na połowy.

Opakowania: 7, 10, 14, 28, 30, 50, 56, 60, 84, 90, 98, 120 lub 180 tabletek powlekanych w blistrach,
w pudełku tekturowym.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca:
KRKA, d.d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia


Data zatwierdzenia ulotki:
14.06.2013 r.

                
                                              CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO



1.      NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Walsartan Krka, 80 mg tabletki powlekane


2.      SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 80 mg walsartanu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu: każda tabletka powlekana zawiera 28,5 mg

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3.    POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.

Różowe, okrągłe, lekko dwuwypukłe tabletki powlekane z linią podziału po jednej stronie, średnica
tabletki 8 mm.

Tabletkę można podzielić na połowy.


4.    SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1   Wskazania do stosowania

Nadciśnienie tętnicze
Leczenie nadciśnienia tętniczego pierwotnego u dorosłych oraz nadciśnienia tętniczego u dzieci i
młodzieży w wieku od 6 do 18 lat.

Świeży zawał mięśnia sercowego
Leczenie dorosłych pacjentów stabilnych klinicznie z objawową niewydolnością serca lub
bezobjawowymi zaburzeniami czynności skurczowej lewej komory po świeżym (od 12 godzin do 10
dni) zawale mięśnia sercowego (patrz punkt 4.4 i 5.1).

Niewydolność serca
Leczenie objawowej niewydolności serca u dorosłych pacjentów w sytuacji, kiedy inhibitory
konweratzy angiotensyny (ang. ACE) nie mogą być stosowane lub w terapii skojarzonej z inhibitorami
ACE, gdy nie można zastosować leków beta-adrenolitycznych (patrz punkt 4.4 i 5.1).

4.2   Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Nadciśnienie tętnicze
Zalecana dawka walsartanu wynosi 80 mg raz na dobę. Działanie przeciwnadciśnieniowe jest
wyraźnie zauważalne w ciągu 2 tygodni, a pełne działanie osiągane jest w ciągu 4 tygodni. U
niektórych pacjentów, u których ciśnienie tętnicze krwi nie jest odpowiednio kontrolowane, dawka
może być zwiększona do 160 mg i do maksymalnej dawki 320 mg.
Walsartan może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Dodanie
diuretyku, takiego jak hydrochlorotiazyd pozwoli na większe obniżenie ciśnienia tętniczego u tych
pacjentów.

Świeży zawał mięśnia sercowego
U pacjentów stabilnych klinicznie leczenie może być rozpoczęte już 12 godzin po zawale mięśnia
sercowego. Po dawce początkowej 20 mg dwa razy na dobę, dawkę należy stopniowo zwiększać do
40 mg, 80 mg i 160 mg dwa razy na dobę w ciągu kolejnych kilku tygodni. Dawkę początkową
uzyskuje się przez podział tabletki 40 mg.
Maksymalna dawka docelowa wynosi 160 mg dwa razy na dobę. Zwykle zaleca się, aby dawka 80 mg
podawana dwa razy na dobę została wprowadzona w ciągu 2 tygodni po rozpoczęciu leczenia, a
maksymalną dawkę docelową 160 mg podawaną dwa razy na dobę należy wprowadzić w ciągu 3
miesięcy, w zależności od tolerancji leku przez pacjenta. Jeśli wystąpi objawowe niedociśnienie lub
zaburzenie czynności nerek należy rozważyć zmniejszenie dawki.
Walsartan może byś stosowany u pacjentów przyjmujących inne leki stosowane w leczeniu zawału
mięśnia sercowego, np. leczonych lekami trombolitycznymi, kwasem acetylosalicylowym, lekami
beta-adrenolitycznymi, statynami czy diuretykami. Skojarzenie z inhibitorami ACE nie jest zalecane
(patrz punkt 4.4. i 5.1).
Ocena pacjentów po zawale mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę czynności nerek.

Niewydolność serca
Zalecana dawka początkowa walsartanu wynosi 40 mg dwa razy na dobę. Zwiększanie dawki kolejno
do 80 mg i 160 mg podawanych dwa razy na dobę powinno być przeprowadzane w odstępach co
najmniej dwutygodniowych, do uzyskania największej dawki tolerowanej przez pacjenta. W
przypadku jednoczesnego stosowania leku moczopędnego należy rozważyć zmniejszenie jego dawki.
Maksymalna dawka dobowa stosowana w trakcie badań klinicznych wynosiła 320 mg w dawkach
podzielonych.
Walsartan może być stosowany z innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca.
Jednakże, terapia skojarzona trzema lekami (walsartanem z inhibitorami ACE i lekami blokującymi
receptory ß-adrenergiczne) nie jest zalecana (patrz punkt 4.4 i 5.1).
Ocena pacjentów z niewydolnością serca powinna zawsze obejmować ocenę czynności nerek.

Dodatkowe informacje dotyczące specjalnych grup pacjentów

Pacjenci w wieku podeszłym
Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów w wieku podeszłym.

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności modyfikacji dawki u dorosłych pacjentów z klirensem kreatyniny >10 ml/min
(patrz punkt 4.4 i 5.2). Równoczesne stosowanie walsartanu i aliskirenu jest przeciwwskazane u
pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (GFR <60 ml/min/1.73 m2) (patrz punkt 4.3).

Cukrzyca
Jednoczesne stosowanie walsartanu i aliskirenu jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą (patrz
punkt 4.3).

Zaburzenia czynności wątroby
Walsartan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, z żółciową
marskością wątroby oraz u pacjentów z cholestazą (patrz punkt 4.3, 4.4 i 5.2). U pacjentów z
łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby bez cholestazy nie należy stosować
dawek większych niż 80 mg walsartanu na dobę.

Dzieci i młodzież

Nadciśnienie tętnicze u dzieci i młodzieży
Dzieci i młodzież w wieku od 6 do 18 lat
Dawka początkowa wynosi 40 mg raz na dobę w przypadku dzieci o masie ciała mniejszej niż 35 kg
oraz 80 mg raz na dobę w przypadku dzieci o masie ciała 35 kg lub większej. Dawkę produktu
leczniczego należy dostosować w zależności od uzyskanego działania przeciwnadciśnieniowego.
Maksymalne dawki walsartanu oceniane w badaniach klinicznych podano w poniższej tabeli.
Dawki większe od wymienionych nie były oceniane w badaniach klinicznych i z tego względu nie są
zalecane.

       Masa ciała         Maksymalna dawka oceniana w badaniach
                                       klinicznych
    ≥18 kg do <35 kg                      80 mg
    ≥35 kg do <80 kg                     160 mg
    ≥80 kg do 160 kg                     320 mg

Dzieci w wieku poniżej 6 lat
Dostępne dane przedstawiono w punktach 4.8, 5.1 oraz 5.2. Jednakże, nie ustalono skuteczności i
bezpieczeństwa stosowania walsartanu u dzieci w wieku od 1. do 6. roku życia.

Stosowanie u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat z zaburzeniami czynności nerek
Nie badano stosowania walsartanu u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30 ml/min oraz
poddawanych dializoterapii, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się stosowania walsartanu. Nie
ma konieczności zmiany dawki u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny >30 ml/min. Należy
uważnie kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy (patrz punkt 4.4 i 5.2).

Stosowanie u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat z zaburzeniami czynności wątroby
Podobnie jak u dorosłych pacjentów, walsartan jest przeciwwskazany do stosowania u dzieci i
młodzieży z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością wątroby oraz u
pacjentów z cholestazą (patrz punkt 4.3, 4.4 i 5.2). Doświadczenie kliniczne dotyczące podawania
walsartanu dzieciom i młodzieży z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby
jest ograniczone. U tych pacjentów dawka walsartanu nie powinna być większa niż 80 mg.

Niewydolność serca i stan po świeżym zawale mięśnia sercowego u dzieci i młodzieży
Walsartan nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca lub świeżego zawału mięśnia sercowego u
dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa
stosowania i skuteczności.

Sposób podawania
Walsartan może być przyjmowany niezależnie od posiłków, natomiast powinien być popijany wodą.

4.3    Przeciwwskazania

–      Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.
–      Ciężkie zaburzenia czynności wątroby, marskość żółciowa i cholestaza.
–      Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkt 4.4 i 4.6).
–      Równoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARB) - w tym walsartanu - lub
       inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) i aliskirenu jest przeciwwskazane u pacjentów z
       cukrzycą lub niewydolnością nerek (GFR <60 ml/min/1.73 m2) (patrz punkt 4.4 i 4.5).

4.4    Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Hiperkaliemia
Nie jest wskazane równoczesne stosowanie suplementów potasu, diuretyków oszczędzających potas,
zamienników soli kuchennej zawierających potas lub innych leków, które mogą powodować
zwiększenie stężenia potasu (np.heparyny,). W razie potrzeby należy kontrolować stężenie potasu.

Zaburzenia czynności nerek
Obecnie brak doświadczeń dotyczących bezpieczeństwa stosowania u pacjentów z klirensem
kreatyniny <10 ml/min i u pacjentów dializowanych, dlatego należy zachować ostrożność stosując
walsartan w tej grupie pacjentów. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u dorosłych pacjentów z
klirensem kreatyniny >10 ml/min (patrz punkt 4.2 i 5.2).
Równoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARB) - w tym walsartanu - lub
inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) i aliskirenu jest przeciwwskazane u pacjentów z
niewydolnością nerek (GFR <60 ml/min/1.73 m2) (patrz punkt 4.4 i 4.5).

Zaburzenia czynności wątroby
Walsartan należy stosować ostrożnie u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami
czynności wątroby przebiegającymi bez cholestazy (patrz punkt 4.2 i 5.2).

Pacjenci z niedoborem sodu i (lub) odwodnieni
U pacjentów ze znacznym niedoborem sodu i (lub) odwodnionych, np. otrzymujących duże dawki
diuretyków, w rzadkich przypadkach może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze po rozpoczęciu
leczenia walsartanem. Przed rozpoczęciem leczenia wlasartanem należy wyrównać niedobór sodu i
(lub) objętość krwi krążącej, np. zmniejszając dawkę duiretyku.

Zwężenie tętnicy nerkowej
U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy zaopatrującej jedyną
nerkę bezpieczeństwo stosowania walsartanu nie zostało ustalone.
Krótkotrwałe podawanie walsartanu dwunastu pacjentom z nadciśnieniem nerkowo-naczyniowym
wtórnym w stosunku do jednostronnego zwężenia tętnicy nerkowej nie wywołało żadnych znaczących
zmian dotyczących hemodynamiki nerek, stężenia kreatyniny czy azotu mocznikowego we krwi (ang.
BUN). Jednakże, w związku z tym, że inne leki wpływające na system renina-angiotensyna-aldosteron
mogą zwiększać stężenie mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy u pacjentów z jednostronnym
zwężeniem tętnicy nerkowej leczonych walsartanem, zaleca się regularną kontrolę czynności nerek.

Przeszczep nerki
Obecnie brak doświadczeń dotyczących bezpieczeństwa stosowania walsartanu u pacjentów, którym
niedawno przeszczepiono nerkę.

Hiperaldosteronizm pierwotny
Pacjenci z hiperaldosteronizmem pierwotnym nie powinni być leczeni walsartanem, z uwagi na
zahamowanie aktywności układu renina-angiotensyna.

Zwężenie zastawki aorty i zastawki dwudzielnej, kardiomiopatia przerostowa z zawężeniem drogi
odpływu z lewej komory
Tak jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, wskazana jest szczególna ostrożność u
pacjentów ze zwężeniem zastawki aorty lub zastawki dwudzielnej lub kardiomiopatią przerostową z
zawężeniem drogi odpływu z lewej komory (ang. HOCM).

Ciąża
Leczenia antagonistami receptora angiotensyny II (ang. AIIRAs) nie należy rozpoczynać w czasie
ciąży. O ile kontynuacja leczenia AIIRAs nie jest niezbędna, u pacjentek planujących ciążę należy
zastosować leczenie innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi o ustalonym profilu bezpieczeństwa
stosowania w okresie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży, AIIRAs należy natychmiast odstawić i,
jeśli to właściwe, zastosować alternatywne leczenie (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Świeży zawał mięśnia sercowego
Skojarzenie kaptoprylu z walsartanem nie wykazało żadnych dodatkowych korzyści klinicznych
natomiast zwiększyło się ryzyko wystąpienia zdarzeń niepożądanych w porównaniu z monoterapią
jednym z tych leków (patrz punkt 4.2 i 5.1). Z tego względu jednoczesne stosowanie walsartanu i
inhibitora ACE nie jest zalecane.
Podczas rozpoczynania terapii u pacjentów po zawale mięśnia sercowego należy zachować
ostrożność. Ocena pacjentów po zawale mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę
czynności nerek (patrz punkt 4.2).
Stosowanie walsartanu u pacjentów po przebytym zawale mięśnia sercowego zwykle powoduje pewne
obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, ale przerwanie terapii ze względu na utrzymujące się objawowe
niedociśnienie tętnicze nie jest zazwyczaj konieczne, jeśli przestrzegane są zalecenia dotyczące
dawkowania (patrz punkt 4.2).

Niewydolność serca
U pacjentów z niewydolnością serca terapia skojarzona trzema lekami: inhibitorem ACE, lekiem beta-
adrenolitycznym i walsartanem nie wykazała żadnej klinicznej korzyści (patrz punkt 5.1). Takie
leczenie skojarzone w sposób widoczny zwiększa ryzyko zdarzeń niepożądanych, toteż nie jest
zalecane.
Podczas rozpoczynania terapii u pacjentów z niewydolnością serca należy zachować ostrożność.
Ocena pacjentów z niewydolnością serca powinna zawsze obejmować ocenę czynności nerek (patrz
punkt 4.2).
Stosowanie walsartanu u pacjentów z niewydolnością serca zwykle powoduje pewne obniżenie
ciśnienia tętniczego krwi, ale przerwanie terapii ze względu na utrzymujące się objawowe
niedociśnienie zazwyczaj nie jest konieczne, jeśli przestrzegane są zalecenia dotyczące dawkowania
(patrz punkt 4.2.).
U pacjentów, u których czynność nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna-
aldosteron (np. pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością serca), leczenie inhibitorami konwertazy
angiotensyny było związane ze skąpomoczem i (lub) postępującą azotemią oraz, w rzadkich
przypadkach, z ostrą niewydolnością nerek i (lub) zgonem. Ponieważ walsartan jest antagonistą
angiotensyny II, nie można wykluczyć, że jego stosowanie może spowodować zaburzenia czynności
nerek.

Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie
Obrzęk naczynioruchowy, w tym obrzęk krtani i głośni, powodujący zwężenie dróg oddechowych
i(lub) obrzęk twarzy, warg, gardła i (lub) języka zaobserwowano u pacjentów leczonych walsartanem;
u niektórych z tych pacjentów już wcześniej występował obrzęk naczynioruchowy po zastosowaniu
innych leków, w tym inhibitor6w ACE. Należy natychmiast przerwać leczenie produktem leczniczym
Walsartan Krka u pacjentów, u których wystąpił obrzęk naczynioruchowy i nie należy go ponownie
stosować u tych pacjentów.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)
U pacjentów wrażliwych obserwowano niedociśnienie, omdlenia, hiperkaliemię i zaburzenia
czynności nerek (w tym ostrą niewydolność nerek) na skutek zahamowania układu renina
angiotensyna- aldosteron, szczególnie w przypadku jednoczesnego stosowania produktów leczniczych
działających na ten układ.
Należy zachować ostrożność podczas równoczesnego podawania antagonistów receptora angiotensyny
(ARB), w tym walsartanu, z innymi lekami blokującymi układ renina-angiotensyna-aldosteron takich
jak ACE lub aliskiren (patrz punkt 4.3 i 4.5).
Równoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARB) - w tym walsartanu - lub
inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) i aliskirenu jest przeciwwskazane u pacjentów z
cukrzycą lub niewydolnością nerek (GFR <60 ml/min/1.73 m2) (patrz punkt 4.4 i 4.5).

Dzieci i młodzież

Zaburzenia czynności nerek
Nie badano stosowania u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30 ml/min oraz poddawanych
dializoterapii, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się stosowania walsartanu. Nie ma
konieczności zmiany dawki u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny >30 ml/min (patrz punkt 4.2 i
5.2). Podczas leczenia walsartanem należy uważnie kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu
w surowicy. Jest to szczególnie ważne w stanach, które mogą pogorszyć czynność nerek (gorączka,
odwodnienie). Równoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARB) - w tym
walsartanu - lub inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) i aliskirenu jest przeciwwskazane u
pacjentów niewydolnością nerek (GFR <60 ml/min/1.73 m2) (patrz punkt 4.4 i 4.5).

Zaburzenia czynności wątroby
Podobnie jak u dorosłych pacjentów, walsartan jest przeciwwskazany do stosowania u dzieci i
młodzieży z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością wątroby oraz u
pacjentów z cholestazą (patrz punkt 4.3 i 5.2). Doświadczenie kliniczne z podawaniem walsartanu
dzieciom i młodzieży z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby jest
ograniczone. U tych pacjentów dawka walsartanu nie powinna być większa niż 80 mg.

Walsartan Krka zawiera laktozę. Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy,
niedoborem laktazy typu Lapp lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni
przyjmować tego produktu leczniczego.

4.5   Interakcje z innymi produktami leczniczymi oraz inne rodzaje interakcji

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-(RAS) z ARB, ACI lub aliskiren:
Równoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARB) - w tym walsartanu - lub
inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) i aliskirenu jest przeciwwskazane u pacjentów z
cukrzycą lub niewydolnością nerek (GFR <60 ml/min/1.73 m2) (patrz punkt 4.4 i 4.5).

Niezalecane połączenia leków

Lit
Zgłaszano przypadki odwracalnego zwiększenia stężenia litu w surowicy i nasilenia jego toksyczności
podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE. W związku z brakiem doświadczeń z
równoczesnym stosowaniem walsartanu i litu, takie skojarzenie nie jest zalecane. Jeśli jednak jest ono
konieczne, zaleca się staranne kontrolowanie stężenia litu we krwi.

Diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu, zamienniki soli kuchennej zawierające potas lub
inne substancje mogące zwiększyć stężenie potasu we krwi
Jeśli konieczne jest równoczesne stosowanie walsartanu i leku wpływającego na stężenie potasu,
zaleca się kontrolę stężenia potasu w osoczu.

Połączenia leków wymagające ostrożności

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), włącznie z selektywnymi inhibitorami COX-2, kwasem
acetylosalicylowym ( >3 g/dobę) oraz nieselektywne NLPZ
W przypadku podawania antagonistów angiotensyny II jednocześnie z niesteroidowymi lekami
przeciwzapalnymi (NLPZ), może wystąpić osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego.
Ponadto, jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II i NLPZ może zwiększać ryzyko
pogorszenia czynności nerek oraz zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Dlatego też, na początku
leczenia zaleca się kontrolę czynności nerek oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.

Białka transportujące
Wyniki badań in vitro wskazują, że walsartan jest substratem wątrobowego nośnika wychwytu
OATP1B1/OATP1B3 i wątrobowego nośnika wypływu MRP2. Kliniczne znaczenie tego badania jest
nieznane. Jednoczesne stosowanie inhibitorów nośnika wychwytu (np. ryfampicyny, cyklosporyny)
lub nośnika wypływu (np. rytonawir) może zwiększać wpływ walsartanu na organizm. Należy
zastosować właściwą opiekę podczas rozpoczynania i kończenie jednoczesnego leczenia takimi
lekami.

Inne interakcje
Nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji walsartanu z następującymi lekami: cymetydyna,
warfaryna, furosemid, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina,
glibenklamid.
Dzieci i młodzież
W nadciśnieniu tętniczym u dzieci i młodzieży, u których często współistnieją zaburzenia czynności
nerek, zaleca się ostrożność podczas jednoczesnego stosowania walsartanu i innych leków
hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron, mogących zwiększać stężenie potasu w surowicy.
Należy uważnie kontrolować czynności nerek oraz stężenie potasu w surowicy.

4.6     Wpływ na płodność ciążę i laktację

Ciąża

Nie zaleca się stosowania antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRAs) podczas pierwszego
trymestru ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie AIIRAs jest przeciwwskazane w drugim i trzecim
trymestrze ciąży (patrz punkt 4.3 i 4.4).

Dane epidemiologiczne dotyczące działania teratogennego po ekspozycji na inhibitory ACE podczas
pierwszego trymestru ciąży nie były rozstrzygające, jednakże nie można wykluczyć niewielkiego
wzrostu ryzyka. Nie ma danych z kontrolowanych badań epidemiologicznych dotyczących ryzyka
AIIRA, niemniej podobne ryzyko może istnieć dla tej klasy leków. O ile kontynuacja leczenia
antagonistami receptora angiotensyny nie jest niezbędna, u pacjentek planujących ciążę należy
zastosować leczenie innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi o ustalonym profilu bezpieczeństwa
stosowania w okresie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży, AIIRAs należy natychmiast odstawić, i
jeśli to właściwe, zastosować alternatywne leczenie.
Wiadomo, że stosowanie AIIRAs podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży ma toksyczny wpływ
na rozwój płodu (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz
noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia) (patrz także punkt 5.3).

W przypadku, gdy narażenie na AIIRAs miała miejsce od drugiego trymestru ciąży, zaleca się
wykonanie badania ultrasonograficznego czaszki i nerek płodu.

Dzieci, których matki przyjmowały AIIRAs podczas ciąży, powinny być poddane dokładnej
obserwacji pod kątem wystąpienia niedociśnienia (patrz także punkt 4.3 i 4.4).

Laktacja
Ze względu na brak danych dotyczących stosowania walsartanu podczas karmienia piersią, nie zaleca
się jego stosowania w tym okresie. Wskazane jest zastosowanie innych leków
przeciwnadciśnieniowych o lepiej ustalonym profilu bezpieczeństwa podczas karmienia piersią,
szczególnie podczas karmienia noworodków lub wcześniaków.

Płodność
Walsartan nie wpływał niekorzystnie na sprawność reprodukcyjną samców i samic szczura po podaniu
doustnym dawek do 200 mg/kg mc.na dobę. Dawka ta stanowi sześciokrotność maksymalnej dawki
zalecanej do stosowania u ludzi, podanej w mg/m2 pc. (obliczenia zakładają podanie doustne dawki
320 mg/dobę pacjentowi o masie ciała 60 kg).

4.7      Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Brak badań dotyczących wpływu walsartanu na zdolność prowadzenia pojazdów. Podczas
prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn należy wziąć pod uwagę, że czasami mogą wystąpić
zawroty głowy i uczucie zmęczenia.

4.8     Działania niepożądane

W kontrolowanych badaniach klinicznych dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym ogólna
częstość występowania działań niepożądanych była porównywalna do grupy przyjmującej placebo
oraz zgodna z farmakologią walsartanu. Częstość występowania działań niepożądanych nie wydawała
się być związana z dawką, czasem trwania terapii, płcią, wiekiem czy rasą.

Działania niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych, doświadczeniach po wprowadzeniu
leku na rynek oraz w badaniach diagnostycznych przedstawiono poniżej zgodnie z klasyfikacją
układów i narządów.

Częstość występowania działań niepożądanych sklasyfikowano następująco: bardzo często (≥ 1/10);
często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często: (≥ 1/1 000 do <1/100); rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000);
bardzo rzadko (< 1/ 10 000), włączając pojedyncze zgłoszenia.

W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania działania niepożądane są wymienione
zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

Ustalenie częstości występowania działań niepożądanych i zaburzeń w badaniach diagnostycznych
zgłoszonych po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu nie jest możliwe, dlatego też używa się
dla nich określenia: częstość nieznana.

Nadciśnienie tętnicze

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Nieznana                     Zmniejszenie stężenia hemoglobiny, obniżenie
                             hematokrytu, neutropenia, trombocytopenia
Zaburzenia układu immunologicznego
Nieznana                     Nadwrażliwość, w tym choroba posurowicza
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Nieznana                     Zwiększenie stężenia potasu w surowicy,
                             hiponatremia
Zaburzenia ucha i błędnika
Niezbyt często               Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego
Zaburzenia naczyń
Nieznana                     Zapalenie naczyń
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Niezbyt często               Kaszel
Zaburzenia żołądka i jelit
Niezbyt często               Bóle brzucha
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Nieznana                     Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych,
                             zwiększenie stężenia bilirubiny w surowicy
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Nieznana                     Obrzęk naczynioruchowy, wysypka, świąd
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Nieznana                     Bóle mięśni
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Nieznana                     Zaburzenia czynności nerek i niewydolność nerek,
                             zwiększone stężenie kreatyniny w surowicy
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Niezbyt często               Zmęczenie

Dzieci i młodzież

Nadciśnienie tętnicze
Działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu oceniano w dwóch randomizowanych, podwójnie
ślepych badaniach klinicznych z udziałem 561 pacjentów w wieku od 6 do 18 lat. Za wyjątkiem
pojedynczych przypadków zaburzeń żołądka i jelit (takich jak bóle brzucha, nudności, wymioty) oraz
zawrotów głowy, nie stwierdzono istotnych różnic w odniesieniu do rodzaju, częstości i nasilenia
działań niepożądanych pomiędzy profilem bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18
lat, a wcześniej zgłaszanym profilem bezpieczeństwa u pacjentów dorosłych.

Ocena funkcji neuropoznawczych oraz rozwoju dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 16 lat wykazała,
że trwające do jednego roku leczenie walsartanem nie miało istotnego klinicznie, niekorzystnego
wpływu na te funkcje.

W podwójnie ślepym, randomizowanym badaniu z udziałem 90 dzieci w wieku od 1 do 6 lat,
kontynuowanym jako 12-miesięczne przedłużone badanie otwarte odnotowano dwa zgony i
pojedyncze przypadki znacznego zwiększenia aktywności transaminaz wątrobowych. Zdarzenia te
wystąpiły w populacji pacjentów z istotnymi współistniejącymi chorobami. Związek przyczynowy z
leczeniem walsartanem nie został ustalony. W drugim badaniu, do którego włączono 75 dzieci w
wieku od 1 do 6 lat nie odnotowano żadnych przypadków znacznego zwiększenia aktywności
transaminaz wątrobowych ani zgonów związanych z leczeniem walsartanem.

U dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat ze współistniejącą przewlekłą chorobą nerek częściej
obserwowano hiperkaliemię.

Profil bezpieczeństwa walsartanu obserwowany w kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych
pacjentów po przebytym zawale mięśnia sercowego i (lub) z niewydolnością serca różni się od
ogólnego profilu bezpieczeństwa u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, co może mieć związek z
chorobą podstawową. Działania niepożądane występujące u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia
sercowego i (lub) z niewydolnością serca zostały wymienione poniżej.

Stan po zawale mięśnia sercowego i (lub) niewydolność serca (badane wyłącznie u dorosłych
pacjentów)

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Nieznana                     Trombocytopenia
Zaburzenia układu immunologicznego
Nieznana                     Nadwrażliwość, w tym choroba posurowicza
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Niezbyt często               Hiperkaliemia
Nieznana                     Zwiększenie stężenia potasu w surowicy,
                             hiponatremia
Zaburzenia układu nerwowego
Często                       Zawroty głowy, zawroty głowy związane z pozycją
                             ciała
Niezbyt często               Omdlenia, bóle głowy
Zaburzenia ucha i błędnika
Niezbyt często               Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego
Zaburzenia serca
Niezbyt często               Niewydolność serca
Zaburzenia naczyń
Często                       Niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne
Nieznana                     Zapalenie naczyń
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Niezbyt często               Kaszel
Zaburzenia żołądka i jelit
Niezbyt często               Nudności, biegunka
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Nieznana                     Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Niezbyt często               Obrzęk naczynioruchowy
Nieznana                     Wysypka, świąd
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Nieznana                     Bóle mięśni
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Często                       Zaburzenia czynności nerek i niewydolność nerek
Niezbyt często               Ostra niewydolność nerek, zwiększone stężenie
                             kreatyniny w surowicy
Nieznana                     Zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Niezbyt często               Astenia, zmęczenie

4.9   Przedawkowanie

Objawy
Przedawkowanie walsartanu może powodować znaczne niedociśnienie tętnicze, które może prowadzić
do zaburzeń świadomości, zapaści krążeniowej i (lub) wstrząsu.

Leczenie
Działania terapeutyczne zależą od czasu przyjęcia leku oraz typu i stopnia ciężkości objawów;
stabilizacja układu krążenia jest tu sprawą zasadniczą.
Jeśli wystąpi niedociśnienie tętnicze, pacjent powinien być ułożony w pozycji leżącej na plecach oraz
otrzymać środki zwiększające objętość krwi.
Walsartan nie może być usunięty z krążenia przy użyciu hemodializy.


5.      WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1   Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: antagoniści receptora angiotensyny II, preparaty proste. Kod ATC:
C09CA03.

Walsartan jest aktywnym po podaniu doustnym, silnym i specyficznym antagonistą receptora
angiotensyny II (AngII). Działa wybiórczo na podtyp receptora AT1, który jest odpowiedzialny za
znane działania angiotensyny II. Zwiększone stężenie angiotensyny II w osoczu po zablokowaniu
receptora AT1 przez walsartan może stymulować niezablokowany receptor AT2, który wydaje się
działać antagonistycznie w stosunku do działania receptora AT1. Walsartan nie wykazuje żadnej
częściowej aktywności agonistycznej wobec receptora AT1 i ma dużo większe (około 20 000 razy)
powinowactwo do receptora AT1 niż do receptora AT2. Nie stwierdzono, aby walsartan wiązał się lub
blokował inne receptory hormonów lub kanały jonowe, o których wiadomo, że są istotne w regulacji
sercowo-naczyniowej.

Walsartan nie hamuje aktywności konwertazy angiotensyny (ACE, zwanej również kinazą II), która
przekształca Ang I w Ang II i rozkłada bradykininę. Ponieważ nie ma wpływu na ACE oraz nie
występuje wzmocnienie działania bradykininy czy substancji P, jest mało prawdopodobne, aby leki z
grupy antagonistów angiotensyny II powodowały występowanie kaszlu. W badaniach klinicznych
porównujących walsartan z inhibitorem ACE, częstość wystąpienia suchego kaszlu była znacząco
(P<0,05) mniejsza u pacjentów leczonych walsartanem niż u osób przyjmujących inhibitor ACE
(odpowiednio 2,6% i 7,9%). W badaniu klinicznym pacjentów z suchym kaszlem w wywiadzie,
występującym podczas terapii inhibitorem ACE, 19,5% badanych otrzymujących walsartan i 19,0%
otrzymujących diuretyk tiazydowy miało kaszel w porównaniu do 68,5% pacjentów leczonych
inhibitorem ACE (P<0,05).

Nadciśnienie tętnicze
Podanie walsartanu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym powoduje zmniejszenie ciśnienia tętniczego
krwi bez wpływu na częstość akcji serca.
U większości pacjentów po podaniu pojedynczej dawki doustnej, początek działania
przeciwnadciśnieniowego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego
krwi jest osiągane w ciągu 4-6 godzin. Działanie przeciwnadciśnieniowe w czasie długotrwałego
stosowania utrzymuje się przez 24 godziny od przyjęcia dawki. Podczas wielokrotnego podawania
dawek, działanie przeciwnadciśnieniowe jest widoczne w ciągu 2 tygodni, a maksymalny efekt jest
zazwyczaj osiągany w ciągu 4 tygodni i utrzymuje się w czasie długotrwałego leczenia.
Leczenie skojarzone z hydrochlorotiazydem znacząco zwiększa działanie przeciwnadciśnieniowe
walsartanu.
Nagłe odstawienie walsartanu nie było związane z występowaniem tzw. „nadciśnienia z odbicia” lub
innymi klinicznymi działaniami niepożądanymi.
U pacjentów z nadciśnieniem oraz cukrzycą typu 2 i mikroalbuminurią, walsartan zmniejsza
wydalanie albumin z moczem. W badaniu MARVAL (ang. Micro Albuminuria Reduction with
Walsartan) oceniano zmniejszenie wydalania albumin z moczem (ang. UAE) przy zastosowaniu
walsartanu (80-160 mg/dobę) w porównaniu do amlodypiny (5-10 mg/dobę) u 332 pacjentów z
cukrzycą typu 2 (średni wiek: 58 lat; 265 mężczyzn) z mikroalbuminurią (walsartan: 58 μg/min;
amlodypina: 55.4 μg/min), prawidłowym lub podwyższonym ciśnieniem tętniczym krwi oraz z
zachowaną czynnością nerek (stężenie kreatyniny we krwi <120 μmol/l). Po 24 tygodniach, UAE
zmniejszało się (p<0,001) o 42% (–24,2 μg/min; 95% przedział ufności: –40,4 to –19,1) w grupie u
pacjentów leczonych walsartanem i o około 3% (–1,7 μg/min; 95% przedział ufności: –5,6 do 14,9) w
grupie leczonej amlodypiną, pomimo podobnego stopnia zmniejszenia ciśnienia tętniczego krwi w obu
grupach.
W badaniu Diovan Reduction of Proteinuria (DROP) dokonano dalszej oceny skuteczności
walsartanu w redukcji UAE u 391 pacjentów z nadciśnieniem (RR=150/88 mmHg) oraz cukrzycą typu
2, albuminurią (średnio=102 μg/min; 20-700 μg/min) oraz zachowaną czynnością nerek (średnie
stężenie kreatyniny w surowicy = 80 μmol/l). Pacjentów przydzielano do grup otrzymujących jedną z
trzech dawek walsartanu (160, 320 i 640 mg/dobę) podawanych przez 30 tygodni. Celem badania było
określenie optymalnej dawki walsartanu zmniejszającej UAE u pacjentów z nadciśnieniem i cukrzycą
typu 2. Po upływie 30 tygodni nastąpiło znamienne zmniejszenie procentowe UAE o 36% w stosunku
do wartości wyjściowych dla dawki walsartanu 160 mg (95% przedział ufności: 22 do 47%), oraz o
44% dla dawki 320 mg (95% przedział ufności: 31 do 54%). Badanie wykazało, że dawki 160-320 mg
walsartanu powodowały istotne klinicznie zmniejszenie UAE u pacjentów z nadciśnieniem i cukrzycą
typu 2.

Świeży zawał mięśnia sercowego
Badanie VALIANT (ang. Valsartan In Acute myocardial iNfarcTion) było randomizowanym,
międzynarodowym badaniem w oparciu o podwójnie ślepą próbę, prowadzonym z udziałem 14703
pacjentach z ostrym zawałem mięśnia sercowego oraz z objawami przedmiotowymi, objawami
podmiotowymi lub potwierdzeniem radiologicznym zastoinowej niewydolności serca i (lub)
potwierdzeniem lewokomorowej niewydolności skurczowej (objawiającej się frakcją wyrzutową serca
<40% w wentrykulografii radioizotopowej lub <35% w echokardiografii lub angiografii
kontrastowej). Pacjenci w czasie od 12 godzin do 10 dni po wystąpieniu objawów zawału mięśnia
sercowego byli przypisywani do jednej z trzech grup terapeutycznych: walsartanu, kaptoprylu lub
walsartanu w skojarzeniu z kaptoprylem. Średni okres leczenia wynosił dwa lata. Pierwszorzędowym
punktem końcowym był czas do zgonu z jakiejkolwiek przyczyny.
Walsartan był równie skuteczny jak kaptopryl w zmniejszaniu umieralności z jakiejkolwiek przyczyny
po zawale mięśnia sercowego. Odsetek zgonów z jakiejkolwiek przyczyny był podobny we
wszystkich grupach (walsartan: 19,9%, kaptopryl: 19,5% i walsartan i kaptopryl: 19,3%). Dodanie
walsartanu do kaptoprylu nie przyniosło żadnych dodatkowych korzyści w porównaniu do stosowania
samego kaptoprylu. Nie stwierdzono żadnych różnic pomiędzy walsartanem a kaptoprylem w zakresie
umieralności z jakiejkolwiek przyczyny w odniesieniu do wieku, płci, rasy, leczenia podstawowego
czy choroby podstawowej. Walsartan zwiększał czas przeżycia i zmniejszał umieralność z przyczyn
sercowo-naczyniowych oraz skracał czas hospitalizacji z powodu niewydolności serca, powtórnego
zawału mięśnia sercowego, skutecznej resuscytacji krążeniowej i udaru mózgu niezakończonego
zgonem (drugorzędowy złożony punkt końcowy).

Profil bezpieczeństwa walsartanu był zgodny z przebiegiem klinicznym u pacjentów po zawale
mięśnia sercowego. W zakresie czynności nerek, podwojenie stężenia kreatyniny w osoczu
obserwowano u 4,2% pacjentów leczonych walsartanem, u 4,8% pacjentów otrzymujących walsartan i
kaptopryl oraz u 3,4% pacjentów leczonych kaptoprylem. Zaprzestanie leczenia z powodu różnych
zaburzeń czynności nerek miało miejsce u 1,1% pacjentów leczonych walsartanem, u 1,3% pacjentów
otrzymujących walsartan i kaptopryl, oraz u 0,8% pacjentów leczonych kaptoprylem. Ocena
pacjentów po zawale mięśnia sercowego powinna obejmować ocenę czynności nerek.

Nie było różnicy w umieralności z jakiejkolwiek przyczyny czy umieralności z przyczyn sercowo-
naczyniowych lub chorobowości, kiedy leki beta-adrenolityczne były podawane w skojarzeniu z
walsartanem i kaptoprylem, tylko z walsartanem lub tylko z kaptoprylem. Niezależnie od typu
leczenia, umieralność była mniejsza w grupie otrzymującej lek beta-adrenolityczny, co potwierdza
znane korzyści ze stosowania leków blokujących receptory β –adrenergiczne w tej populacji
pacjentów
Niewydolność serca
Badanie skuteczności walsartanu w niewydolności serca (ang. Valsartan Heart Failure, Val-HeFT)
było randomizowanym, kontrolowanym, międzynarodowym badaniem klinicznym, porównującym
walsartan z placebo pod względem chorobowości i umieralności u 5010 pacjentów z niewydolnością
serca (62% klasa II, 36% klasa III i 2% klasa IV wg NYHA) otrzymujących standardowe leczenie, z
frakcją wyrzutową lewej komory (ang. LVEF) < 40% i wymiarem końcoworozkurczowym lewej
komory (ang. LVIDD) > 2,9 cm/m2. Podstawowe leczenie składało się z inhibitorów ACE (93%),
leków moczopędnych (86%), digoksyny (67%) i leków beta-adrenolitycznych (36%). Średni okres
obserwacji chorych wyniósł prawie dwa lata. Średnia dobowa dawka walsartanu w badaniu Val-HeFT
wynosiła 254 mg. Badanie miało dwa pierwszorzędowe punkty końcowe: zgon z jakiejkolwiek
przyczyny (czas przeżycia) oraz umieralność i chorobowość w niewydolności serca (czas do
pierwszego incydentu chorobowego) zdefiniowana jako zgon, nagły zgon z reanimacją, hospitalizacja
z powodu niewydolności serca lub konieczność podawania dożylne leków inotropowych lub
rozszerzających naczynia przez co najmniej 4 godziny, bez hospitalizacji.
Umieralność z jakiejkolwiek przyczyny była podobna (p=NS) w grupie walsartanu (19.7%) i w grupie
placebo (19.4%). Podstawową korzyścią było zmniejszenie o 27,5% (95% przedział ufności: 17 do
37%) ryzyka w czasie do pierwszej hospitalizacji z powodu niewydolności serca (13,9% vs. 18,5%).
Wyniki wskazujące wyższość placebo (umieralność i chorobowość łącznie 21,9% w grupie placebo
vs. 25,4% w grupie z walsartanem) obserwowano u tych pacjentów, u których zastosowano leczenie
skojarzone trzema lekami: inhibitor ACE, lek beta-adrenolityczny i walsartan.
W podgrupie pacjentów, którzy nie otrzymywali inhibitora ACE (n=366), korzystny wpływ na
chorobowość był największy. W tej podgrupie umieralność z jakiejkolwiek przyczyny uległa
znaczącej redukcji o 33% (95% przedział ufności: –6% do 58%) w grupie z walsartanem (17,3%
walsartan vs. 27,1% placebo), a złożone ryzyko umieralności i chorobowości uległo znacznemu
obniżeniu o 44% (24,9% walsartan vs. 42,5% placebo).
U pacjentów, którzy otrzymywali inhibitor ACE bez leku beta-adrenolitycznego, umieralność z
jakiejkolwiek przyczyny była podobna (p=NS) w grupie z walsartanem (21,8%) i placebo (22,5%).
Złożone ryzyko umieralności i chorobowości uległo znacznemu obniżeniu o 18,3% (95% przedział
ufności: 8% do 28%) w grupie leczonej walsartanem, w porównaniu do placebo (31.0% vs. 36.3%).
W całej populacji, która wzięła udział w badaniu Val-HeFT, u pacjentów leczonych walsartanem
stwierdzono znaczącą poprawę wg kryteriów NYHA, a także objawów przedmiotowych i
podmiotowych niewydolności serca, obejmujących duszność, zmęczenie, obrzęki i trzeszczenia u
podstawy płuc, w porównaniu do pacjentów przyjmujących placebo. Jakość życia pacjentów
leczonych walsartanem była lepsza, co wykazała zmiana w punktacji wg Minnesota Living with Heart
Failure Quality of Life w punkcie końcowym w stosunku do wartości wyjściowej oraz w porównaniu
do placebo. Frakcja wyrzutowa w punkcie końcowym u pacjentów leczonych walsartanem znacząco
zwiększyła się, wymiar końcoworozkurczowy lewej komory znacząco zmalał w stosunku do stanu
początkowego i w porównaniu z placebo.

Dzieci i młodzież

Nadciśnienie tętnicze
Działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu oceniano w czterech randomizowanych, podwójnie
ślepych badaniach klinicznych z udziałem 561 pacjentów w wieku od 6 do 18 lat oraz u 165 dzieci w
wieku od 1 do 6 lat.
Do najczęstszych chorób współistniejących o potencjalnym wpływie na występowanie nadciśnienia
tętniczego u uczestników badania należały zaburzenia czynności nerek i układu moczowego oraz
otyłość.

Doświadczenie kliniczne u dzieci w wieku 6 lat lub starszych
W badaniu klinicznym z udziałem 261 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, w wieku od 6 do 16 lat,
pacjenci o masie ciała <35 kg otrzymywali walsartan w dawce 10, 40 lub80 mg na dobę (dawki małe,
średnie i duże), a pacjenci o masie ciała ≥35 kg otrzymywali walsartan w dawce 20, 80 lub 160 mg na
dobę (dawki małe, średnie i duże). Pod koniec 2-tygodniowego okresu leczenia walsartan spowodował
zmniejszenie zarówno skurczowego, jak i rozkurczowego ciśnienia tętniczego w sposób zależny od
dawki.
Trzy wielkości dawek walsartanu (małe, średnie i duże) spowodowały istotne zmniejszenie
skurczowego ciśnienia tętniczego względem wartości wyjściowych, odpowiednio o 8, 10 i 12 mmHg.
Pacjentów ponownie zrandomizowano do grupy kontynuującej leczenie tą samą dawką walsartanu lub
do grupy placebo. U pacjentów kontynuujących leczenie średnimi lub dużymi dawkami walsartanu,
najniższe wartości skurczowego ciśnienia tętniczego były o -4 i -7 mmHg mniejsze od wartości
uzyskanych w grupie placebo. U pacjentów leczonych małymi dawkami walsartanu najniższe
skurczowe ciśnienie tętnicze było podobne do obserwowanego w grupie placebo. Walsartan wywierał
zależne od dawki działanie przeciwnadciśnieniowe we wszystkich podgrupach zróżnicowanych
demograficznie.

W innym badaniu klinicznym z udziałem 300 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, w wieku od 6 do
18 lat, osoby spełniające kryteria włączenia zrandomizowano do grupy otrzymującej tabletki
walsartanu lub enalaprylu przez 12 tygodni. Dzieci o masie ciała pomiędzy 18 kg a <35 kg
otrzymywały 80 mg walsartanu lub 10 mg enalaprylu; dzieci o masie ciała od ≥35 kg do <80 kg
otrzymywały 160 mg walsartanu lub 20 mg enalaprylu, a dzieciom o masie ciała 80 kg podawano
320 mg walsartanu lub 40 mg enalaprylu. U pacjentów leczonych walsartanem zmniejszenie
skurczowego ciśnienia tętniczego było porównywalne do działania uzyskanego u pacjentów leczonych
enalaprylem (odpowiednio 15 mmHg i 14 mmHg) (wartości p <0,0001 w badaniu równoważności).
Podobne wyniki uzyskano dla rozkurczowego ciśnienia tętniczego, ze zmniejszeniem o 9,1 mmHg w
grupie walsartanu i 8,5 mmHg w grupie enalaprylu.

Doświadczenie kliniczne u dzieci w wieku poniżej 6 lat
Pacjenci w wieku od 1 do 6 lat uczestniczyli w dwóch badaniach klinicznych (odpowiednio po 90 i
75 pacjentów). Do badań tych nie włączono dzieci w wieku poniżej 1 roku. W pierwszym badaniu
skuteczność walsartanu porównywano z placebo, jednak nie udało się wykazać zależności reakcji na
leczenie od dawki. W drugim badaniu, podawanie większych dawek walsartanu było związane z
większym obniżeniem ciśnienia tętniczego, jednak zależność reakcji na leczenie od dawki nie
osiągnęła znamienności statystycznej, a różnica pomiędzy grupą, w której podawano substancję
czynną a grupą przyjmującą placebo nie była istotna.
Z powodu tych niezgodności, nie zaleca się stosowania walsartanu w tej grupie wiekowej pacjentów
(patrz punkt 4.8).

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek przedstawienia wyników badań walsartanu we
wszystkich podgrupach pacjentów pediatrycznych z niewydolnością serca oraz z niewydolnością serca
po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego. Patrz punkt 4.2, informacja dotycząca stosowania
walsartanu u dzieci i młodzieży.

5.2   Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie:
Po podaniu doustnym samego walsartanu maksymalne stężenie w osoczu występuje po 2-
4 godzinach w przypadku tabletek oraz po 1-2 godzinach w przypadku roztworu. Średnia całkowita
biodostępność wynosi 23% i 39%, odpowiednio po podaniu tabletek i roztworu. Posiłek obniża
ekspozycję (mierzoną jako AUC) na walsartan o około 40%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) o
około 50%, chociaż po upływie 8 godzin od podania dawki, stężenie walsartanu w osoczu jest
podobne w obu przypadkach: po posiłku i na czczo. Zmniejszeniu wartości AUC nie towarzyszy
jednak znacząca klinicznie redukcja działania terapeutycznego, toteż walsartan może być podawany z
posiłkiem lub niezależnie od niego.

Dystrybucja:
Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 17 l po podaniu dożylnym, co wskazuje, że
walsartan nie ulega rozległej dystrybucji w tkankach. Walsartan w dużym stopniu wiąże się z
białkami osocza (94-97%), głównie z albuminami.

Biotransformacja:
Walsartan nie ulega znaczącej biotransformacji, jedynie około 20% dawki jest wykrywane w postaci
metabolitów. Hydroksymetabolit został wykryty w osoczu w małych stężeniach (poniżej 10% AUC
dla walsartanu). Metabolit ten jest farmakologicznie nieaktywny.

Wydalanie:
Walsartan wykazuje wielowykładniczą kinetykę rozpadu (t1/2 α <1 godz. i t1/2 β około 9 godz.).
Walsartan jest głównie wydalany w postaci niezmienionej z żółcią w kale (około 83% dawki) oraz w
moczu (około 13% dawki). Po podaniu dożylnym klirens osoczowy walsartanu wynosi około 2
l/godz., a klirens nerkowy 0,62 l/godz. (około 30% całkowitego klirensu). Okres półtrwania
walsartanu wynosi 6 godzin.

Pacjenci z niewydolnością serca:
Średni czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia oraz okres półtrwania w fazie eliminacji u
pacjentów z niewydolnością serca i zdrowych ochotników są podobne. Wartości AUC i Cmax
walsartanu są niemal proporcjonalne do zwiększanej dawki w klinicznym zakresie dawkowania (40 do
160 mg walsartanu dwa razy na dobę). Średni współczynnik kumulacji wynosi ok. 1,7. Klirens
walsartanu po podaniu doustnym wynosi ok. 4,5 l/godz.. Wiek nie wpływa na klirens u pacjentów z
niewydolnością serca.

Specjalne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku
U niektórych pacjentów w wieku podeszłym obserwowano nieco zwiększoną ekspozycję
ogólnoustrojową na walsartan w porównaniu z osobami młodymi, jednakże nie wykazano, że ma to
jakiegokolwiek znaczenie kliniczne.

Zaburzenia czynności nerek
Zgodnie z oczekiwaniami, substancja, której klirens nerkowy wynosi tylko 30% całkowitego klirensu
osoczowego, , nie zaobserwowano korelacji między czynnością nerek i ogólnoustrojową ekspozycją
na walsartan. Nie ma zatem konieczności modyfikacji dawkowania walsartanu u pacjentów z
zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny >10 ml/min). Obecnie nie ma doświadczeń
odnośnie bezpieczeństwa stosowania walsartanu u pacjentów z klirensem kreatyniny <10 ml/min oraz
u pacjentów poddawanych dializie, toteż walsartan powinien być stosowany z zachowaniem
ostrożności u tych pacjentów (patrz punkt 4.2 i 4.4). Walsartan w dużym stopniu wiąże się z białkami
osocza, nie można go usunąć za pomącą dializy.

Zaburzenia czynności wątroby
Około 70% wchłoniętej dawki wydalane jest z żółcią, głównie w niezmienionej postaci. Walsartan nie
ulega znaczącej biotransformacji. U pacjentów z niewydolnością wątroby w stopniu łagodnym lub
umiarkowanym zaobserwowano podwojenie ekspozycji (AUC) w porównaniu ze zdrowymi osobami.
Nie obserwowano korelacji pomiędzy stężeniem walsartanu w osoczu a stopniem zaburzenia
czynności wątroby. Nie prowadzono badań z walsartanem u pacjentów z ciężkim zaburzeniem
czynności wątroby (patrz punkt 4.2, 4.3 i 4.4).

Dzieci i młodzież
W badaniu z udziałem 26 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (w wieku od 1 do
16 lat), otrzymujących pojedyncze dawki zawiesiny walsartanu (średnio 0,9 do 2 mg/kg mc.,
maksymalna dawka 80 mg), klirens (l/h/kg) walsartanu był porównywalny w całym zakresie wieku od
1 do 16 lat i był podobny do klirensu obserwowanego u dorosłych pacjentów otrzymujących walsartan
w tej samej postaci.

Zaburzenia czynności nerek
Nie badano stosowania walsartanu u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30 ml/min oraz tych,
u których stosowana jest dializoterapia, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się stosowania
walsartanu. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny >30
ml/min. Należy uważnie kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy podczas
leczenia walsartanem (patrz punkt 4.2 i 4.4).

5.3   Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane przedkliniczne, oparte o konwencjonalne badania bezpieczeństwa farmakologicznego,
toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności i potencjalnego działania rakotwórczego,
nie wykazują szczególnego ryzyka dla ludzi.
U szczurów podawanie dawek toksycznych dla matki (600 mg/kg mc./dobę) podczas ostatnich dni
ciąży i laktacji prowadziły do zmniejszenia przeżycia potomstwa, zmniejszenia przyrostu wagi oraz
opóźnienia rozwoju (oddzielenie się małżowiny usznej i otwarcie przewodu słuchowego) (patrz punkt
4.6). Takie dawki u szczurów (600 mg/kg mc/dobę) są około 18 razy większe od maksymalnej dawki
zalecanej u ludzi w przeliczeniu na mg/m2 pc. (w obliczeniach przyjmuje się dawkę doustną
320 mg/dobę oraz pacjenta o masie ciała 60 kg).
W przedklinicznych badaniach bezpieczeństwa duże dawki walsartanu (od 200 do 600 mg/kg mc.)
powodowały u szczurów zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina,
hematokryt) i zmiany w hemodynamice nerek (nieznacznie zwiększone stężenie mocznika w osoczu,
rozrost kanalików nerkowych i bazofilię u samców). Takie dawki u szczurów (200 i 600 mg/kg
mc./dobę) są około 6 i 8 razy większe od maksymalnej dawki zalecanej u ludzi w przeliczeniu na
mg/m2 pc. (w obliczeniach przyjmuje się dawkę doustną 320 mg/dobę oraz pacjenta o masie ciała 60
kg).

U małp szerokonosych po zbliżonych dawkach zmiany były podobne, choć cięższe, szczególnie ze
strony nerek. Powodowały one nefropatię oraz zwiększone stężenie mocznika i kreatyniny
Przerost komórek aparatu przykłębuszkowego również zaobserwowano u obu gatunków. Stwierdzono,
że wszystkie zmiany zostały spowodowane farmakologicznym działaniem walsartanu, który powoduje
długo utrzymujące się niedociśnienie tętnicze, szczególnie u małp szerokonosych. W przypadku
stosowania walsartanu u ludzi w dawkach terapeutycznych przerost komórek aparatu
przykłębuszkowego nie ma znaczenia.

Dzieci i młodzież
Codzienne doustne podawanie walsartanu w dawce 1 mg/kg mc./dobę (stanowiącej około 10-35%
maksymalnej zalecanej dawki u dzieci i młodzieży wynoszącej 4 mg/kg mc./dobę, obliczonej na
podstawie ekspozycji ogólnoustrojowej) nowonarodzonym lub młodym szczurom (od 7 do 70 dnia po
urodzeniu) spowodowało trwałe, nieodwracalne uszkodzenie nerek. Wyżej wymienione działania
stanowią przewidywane nasilenie działań farmakologicznych inhibitorów konwertazy angiotensyny
oraz antagonistów receptora 1 angiotensyny II; działania te obserwuje się w wyniku leczenia szczurów
w pierwszych 13 dniach życia.
Okres ten pokrywa się z 36 tygodniem ciąży u ludzi, a niekiedy może wydłużyć się do 44 tygodni od
poczęcia. W badaniu z walsartanem na młodych osobnikach szczury otrzymywały dawki maksymalnie
do 70 dnia po urodzeniu i nie można wykluczyć wpływu leczenia walsartanem na dojrzewanie nerek
(4-6 tygodni po urodzeniu). Czynnościowe dojrzewanie nerek jest procesem zachodzącym w
pierwszym roku życia człowieka. Z tego względu nie można wykluczyć, że dane te maja znaczenie
kliniczne dla dzieci w wieku <1 roku, podczas gdy dane przedkliniczne nie budzą zastrzeżeń, co do
bezpieczeństwa stosowania walsartanu u dzieci powyżej pierwszego roku życia.


6.         DANE FARMACEUTYCZNE

6.1       Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki
Laktoza jednowodna
Celuloza mikrokrystaliczna
Powidon K-25
Kroskarmeloza sodowa
Krzemionka koloidalna bezwodna
Magnezu stearynian

Otoczka tabletki
Hypromeloza 6cp
Tytanu dwutlenek (E 171)
Makrogol 4000
Żelaza tlenek czerwony (E 172)

6.2       Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3        Okres ważności

3 lata.

6.4       Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30ºC. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w celu
ochrony przed wilgocią.

6.5        Rodzaj i zawartość opakowania

Blister PVC/PE/PVDC/Aluminium, w pudełku tekturowym.
Opakowania: 7, 10, 14, 28, 30, 50, 56, 60, 84, 90, 98, 120, 180 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6.       Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Bez szczególnych wymagań.
Wszelkie niewykorzystane resztki produktu lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi
przepisami.


7.         PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
           DOPUSZCZENIE DO OBROTU

KRKA, d.d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501, Novo mesto, Słowenia
8.     NUMER(Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr 20486


9.    DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
      OBROTU/DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

13.08.2012


10.    DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
       CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

14.06.2013 r.

                    

Inne leki Valsartanum: