Vorta:

Nazwa międzynarodowa:
Quetiapinum
Podmiot odpowiedzialny:
GLENMARK PHARMACEUTICALS S.R.O., CZECHY
Pozwolenie w Polsce
16636
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
GLENMARK PHARMACEUTICALS S.R.O., CZECHY
ZAKŁADY FARMACEUTYCZNE POLPHARMA S.A., POLSKA
Postać
tabletki powlekane
Dawka
0,025 g
Lek refundowany
Tak
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
N05AH04
                    Vorta 25 mg tabletki powlekane
Vorta 100 mg tabletki powlekane
Vorta 150 mg tabletki powlekane
Vorta 200 mg tabletki powlekane
Vorta 300 mg tabletki powlekane
Quetiapinum
Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku.
- Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby moc ją ponownie przeczytać.
- Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty, gdy potrzebna jest rada lub dodatkowa
informacja.
- Lek ten został przepisany ściśle określonej osobie i nie należy go przekazywać innym,
gdyż może im zaszkodzić, nawet jeśli objawy ich choroby są takie same.
- Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza lub farmaceutę.
Spis treści ulotki:
1. Co to jest lek Vorta i w jakim celu się go stosuje
2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Vorta
3. Jak stosować lek Vorta
4. Możliwe działania niepożądane
6. Inne informacje
CO TO JEST LEK VORTA I W JAKIM CELU SIĘ GO STOSUJE
Lek Vorta należy do grupy leków zwanych lekami przeciwpsychotycznymi. Są to leki łagodzące objawy niektórych chorób psychicznych, takie jak:
omamy (tj. słyszenie nieistniejących głosów), dziwne i przerażające myśli, zmiany w zachowaniu oraz poczucie osamotnienia i zagubienia. Objawy te określane są także jako schizofrenia.
zmiany nastroju objawiające się uczuciem nadmiernego pobudzenia lub podekscytowania. Osoby w tym stanie mogą zauważyć u siebie mniejszą potrzebę snu niż zwykle, większą rozmowność, gonitwę myśli i pomysłów. Mogą również odczuwać większą niż zwykle drażliwość. Objawy te określane są także jako mania, która towarzyszy chorobie dwubiegunowej.
zmiany nastroju objawiające się uczuciem ciągłego smutku. Osoby w tym stanie mogą zauważyć u siebie zmiany depresyjne, poczucie winy, brak energii, utratę apetytu i (lub) bezsenność. Objawy te określane są także jako depresja, która towarzyszy chorobie dwubiegunowej.
Może okazać się pomocne, jeżeli pacjent poinformuje swojego przyjaciela lub bliskich o swojej chorobie i poprosi ich o przeczytanie tej ulotki. Może ich również poprosić, aby powiedzieli mu, jeżeli zauważą nasilenie objawów choroby lub inne zmiany w jego zachowaniu.
INFORMACJE WAŻNE PRZED ZASTOSOWANIEM LEKU VORTA
Nie należy stosować leku Vorta i należy poinformować lekarza:
jeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie (nadwrażliwość) na kwetiapinę lub którąkolwiek substancję pomocniczą (patrz punkt 6 dotyczący listy składników)
jeśli pacjent przyjmuje któryś z następujących leków, które zwiększają działanie leku Vorta (patrz również „Stosowanie innych leków”)
leki stosowane w leczeniu HIV (inhibitory proteazy HIV, takie jak ininawir, nelfinawir)
leki przeciwgrzybicze, takie jak ketokonazol
erytromycyna lub klarytromycyna (antybiotyki)
nefazodon (lek przeciwdepresyjny)
Nie należy stosować leku Vorta, jeżeli pacjent przyjmuje któryś z powyższych leków. W razie wątpliwości, należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem leku Vorta.
Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując lek Vorta
Leku Vorta nie należy stosować u pacjentów z otępieniem starczym (utrata funkcji mózgowych), ponieważ ta grupa leków, do których należy lek Vorta, może zwiększać u tych pacjentów ryzyko udaru, w niektórych sytuacjach ryzyko śmierci.
Przed zastosowanie leku Vorta należy poinformować lekarza:
jeśli u pacjenta występują problemy z sercem (lub wystąpiły problemy z sercem w wywiadzie rodzinnym) lub niskie ciśnienie krwi, lub wystąpił udar
jeśli u pacjenta występują problemy z wątrobą
jeśli u pacjenta kiedykolwiek wystąpiły napady padaczkowe (drgawki)
jeśli u pacjenta wystąpiła mała liczba białych krwinek (co mogło być związane lub nie ze stosowaniem innych leków)
jeśli u pacjenta występuje cukrzyca lub ryzyko zachorowania na cukrzycę. Jeżeli pacjent stosuje lek Vorta lekarz może zlecić badanie stężenia cukru we krwi (patrz również „Możliwe działania niepożądane”).
Należy poinformować lekarza, jeżeli u pacjenta wystąpią:
wysoka temperatura ciała (gorączka), sztywność mięśni, uczucie zagubienia
niekontrolowane ruchy, głównie twarzy lub języka
uczucie zwiększonej senności
Myśli samobójcze lub nasilenie depresji
Jeżeli u pacjenta występuje depresja to mogą pojawić się myśli o samookaleczeniu lub samobójcze. Myśli te mogą się pojawić na początku leczenia, ponieważ lek może zacząć działać po upływie dwóch tygodni, a czasami później. Myśli te mogą się również pojawić po nagłym przerwaniu leczenia. Może to być bardziej prawdopodobne u młodych dorosłych pacjentów. Badania kliniczne wykazują zwiększone ryzyko myśli samobójczych i/(lub) zachowań samobójczych u młodych dorosłych w wieku poniżej 25 lat, u których występuje depresja.
Jeżeli u pacjenta, w jakimkolwiek momencie, pojawią się myśli o samookaleczeniu lub samobójcze, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do szpitala. Może okazać się pomocne, jeżeli pacjent poinformuje swoich bliskich lub przyjaciela, że występuje u niego depresja i poprosi ich o przeczytanie tej ulotki. Może ich również poprosić o informowanie go, jeżeli zauważą u niego nasilenie objawów depresji lub inne zmiany w jego zachowaniu.
Stosowanie innych leków
Należy poinformować lekarza, jeżeli pacjent przyjmuje lub ostatnio przyjmował jakiekolwiek inne leki, również te, które wydawane są bez recepty.
Nie należy stosować leku Vorta, jeżeli pacjent przyjmuje któryś z następujących leków:
leki stosowane w leczeniu HIV (inhibitory proteazy HIV, takie jak ininawir, nelfinawir (patrz również „Nie należy stosować leku Vorta i należy poinformować lekarza:”)
leki przeciwgrzybicze (takie jak ketokonazol) (patrz również „Nie należy stosować leku Vorta i należy poinformować lekarza:”)
erytromycynę lub klarytromycynę (antybiotyki) w leczeniu infekcji bakteryjnych (patrz również „Nie należy stosować leku Vorta i należy poinformować lekarza:”)
nefazodon (lek stosowany w leczeniu depresji) (patrz również „Nie należy stosować leku Vorta i należy poinformować lekarza:”)
Należy poinformować lekarza, jeżeli pacjent przyjmuje któryś z następujących leków:
leki stosowane w leczeniu padaczki (takie jak fenytoina lub karbamazepina)
leki stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego
leki stosowane w leczeniu niepokoju (lęku) lub depresji
tiorydazynę (inny lek przeciwpsychotyczny)
Stosowanie leku Vorta z jedzeniem i piciem
Grejpfrut może zwiększać stężenie leku Vorta we krwi. Dlatego podczas przyjmowania tego leku nie należy jeść grejpfrutów ani pić soku grejpfrutowego.
Picie alkoholu podczas stosowania leku Vorta może powodować uczucie senności. Podczas stosowania leku Vorta należy pić alkohol z umiarem.
Lek Vorta można przyjmować z jedzeniem lub bez jedzenia.
Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży, zamierza zajść w ciążę lub karmi piersią, powinna przed zastosowaniem leku Vorta poinformować o tym lekarza. Nie należy stosować leku Vorta w ciąży, chyba że zostanie to omówione z lekarzem.
Nie należy stosować leku Vorta jeśli pacjentka karmi piersią.
Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
Lek Vorta może wywoływać senność. Nie należy prowadzić pojazdów, ani obsługiwać urządzeń mechanicznych do czasu, gdy pacjent nie upewni się, jak lek na niego wpływa.
Ważne informacje o niektórych składnikach leku Vorta
Lek Vorta zawiera laktozę. Jeżeli pacjent został poinformowany przez lekarza, że występuje u niego nietolerancja niektórych cukrów, pacjent powinien przed przyjęciem tego leku skontaktować się z lekarzem.
JAK STOSOWAĆ LEK VORTA
Lek Vorta należy stosować ściśle według zaleceń lekarza. W przypadku wątpliwości należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.
Dawka początkowa zostanie ustalona przez lekarza i będzie zależała od objawów choroby.
Dawka początkowa wynosi zwykle:
50 mg w pierwszym dniu, 100 mg w drugim dniu, 200 mg w trzecim dniu i 300 mg w czwartym dniu.
lub
100 mg w pierwszym dniu, 200 mg w drugim dniu, 300 mg w trzecim dniu i 400 mg w czwartym dniu.
Później lekarz ustali ile tabletek leku Vorta należy przyjmować każdego dnia.
Dawka może wynosić od 150 mg do 800 mg każdego dnia, w zależności od indywidualnego leczenia i potrzeb pacjenta.
Tabletki należy przyjmować raz na dobę przed położeniem się do łóżka lub dwa razy na dobę, w zależności od objawów choroby.
Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą. Tabletki mogą być przyjmowane z
jedzeniem lub bez jedzenia.
Tabletki leku Vorta występują w pięciu dawkach. Tabletki każdej dawki mają inny kolor i kształt. Kolor tabletki stosowanej przez pacjenta może się zmieniać od czasu do czasu, w zależności od dawki, którą przepisał lekarz.
Pacjenci w podeszłym wieku
Jeżeli pacjent jest w podeszłym wieku, to lekarz może zdecydować o zastosowaniu mniejszej dawki.
Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat
Leku Vorta nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.
Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby
Jeżeli u pacjenta występują zaburzenia czynności wątroby, to lekarz może zdecydować o zastosowaniu mniejszej dawki.
Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Vorta
W razie zażycia dawki większej niż zalecana dawka, należy natychmiast zgłosić się do lekarza lub do najbliższego szpitala. Objawy przedawkowania to senność, zawroty głowy, omdlenie, obniżenie ciśnienia krwi, przyspieszone tętno.
Pominięcie zażycia leku Vorta
W razie pominięcia dawki leku należy przyjąć ją jak najszybciej po przypomnieniu sobie o tym. Jeżeli zbliża się pora przyjęcia następnej dawki, to nie należy przyjmować pominiętej dawki krótko przed następną dawką. Nie należy przyjmować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.
Przerwanie stosowania leku Vorta
Nawet w przypadku uzyskania poprawy stanu zdrowia, nie należy przerywać zażywania leku Vorta, chyba że zaleci to lekarz.
W przypadku nagłego przerwania stosowania leku Vorta u pacjenta mogą wystąpić trudności w zasypianiu (bezsenność), nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy, drażliwość. Przed zakończeniem leczenia lekarz może zaproponować stopniowe zmniejszanie dawki leku.
W przypadku dalszych pytań dotyczących stosowania leku, należy zwrócić się do lekarza lub
farmaceuty.
MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻADANE
Jak wszystkie leki, lek Vorta może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Jeśli wystąpi którykolwiek z wymienionych objawów niepożądanych, należy przerwać stosowanie leku Vorta i natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do najbliższego szpitala, bo mogą wymagać pilnej pomocy lekarskiej:
Działania niepożądane występujące niezbyt często (występujące u mniej niż 1 pacjenta na 100):
napady padaczkowe (drgawki) (patrz także „Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując lek Vorta”)
reakcje uczuleniowe (nadwrażliwość), w tym wypukłe guzki (bąble), obrzęki skóry i obrzęki jamy ustnej
Działania niepożądane występujące rzadko (występujące u mniej niż 1 pacjenta na 1000)
gorączka, uporczywy ból gardła lub owrzodzenia w jamie ustnej, przyspieszenie oddechu,  pocenie się, sztywność mięśni, uczucie nietypowej senności lub omdlenie (patrz także „Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując lek Vorta”)
Działania niepożądane występujące bardzo rzadko (występujące u mniej niż 1 pacjenta na 10 000)
ciężkie reakcje uczuleniowe (określane jako reakcja anafilaktyczna), które mogą powodować trudności w oddychaniu lub wstrząs
W razie wystąpienia któregokolwiek z niżej wymienionych objawów lub jakichkolwiek innych objawów związanych z lekiem Vorta, należy powiedzieć o tym lekarzowi, pielęgniarce lub farmaceucie:
Działania niepożądane występujące bardzo często (występujące częściej niż u 1 pacjenta na 10)
zawroty głowy (mogące powodować upadki), ból głowy, suchość w jamie ustnej
uczucie senności (może ustąpić w czasie dalszego stosowania leku Vorta) (może powodować upadki)
objawy odstawienia (objawy, które pojawiają się po zaprzestaniu stosowania leku Vorta, w tym trudności w zasypianiu (bezsenność), nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i rozdrażnienie)
zwiększenie masy ciała
Działania niepożądane występujące często (występujące u mniej niż 1 pacjenta na 10)
szybkie bicie serca
uczucie zatkania nosa
obrzęk rąk lub nóg
spadki ciśnienia krwi podczas wstawania. Może powodować zawroty głowy lub omdlenia (mogące prowadzić do upadków).
zwiększone stężenie cukru we krwi
nieostre widzenie
nietypowe ruchy mięśni, w tym trudności w rozpoczęciu zamierzonego ruchu, drżenie mięśni, niepokój lub sztywność mięśni bez odczuwania bólu
nietypowe sny i koszmary senne
zwiększenie apetytu
uczucie rozdrażnienia
Działania niepożądane występujące niezbyt często (występujące u mniej niż 1 pacjenta na 100)
nieprzyjemne odczucia w nogach (określane jako zespół niespokojnych nóg)
trudności w przełykaniu
niekontrolowane ruchy, głównie twarzy i języka
Działania niepożądane występujące rzadko (występujące u mniej niż 1 pacjenta na 1000)
zażółcenie skóry lub oczu (żółtaczka)
długotrwały, bolesny wzwód prącia (priapizm)
obrzęk piersi i niespodziewane wydzielanie przez nie mleka (mlekotok)
Działania niepożądane występujące bardzo rzadko (występujące u mniej niż 1 pacjenta na 10 000)
zaostrzenie objawów cukrzycy
szybko postępujący obrzęk skóry, zwykle oczu, ust i gardła (obrzęk naczynioruchowy)
Grupa leków do której należy lek Vorta może powodować poważne zaburzenia rytmu serca, które w niektórych sytuacjach mogą prowadzić do śmierci.
Niektóre działania niepożądane mogą uwidocznić się dopiero w badaniach laboratoryjnych krwi. Na przykład zwiększenie stężenia niektórych lipidów (trójglicerydów i cholesterolu całkowitego) lub cukru we krwi, zmniejszenie liczby niektórych krwinek oraz podwyższenie stężenia prolaktyny we krwi. Zwiększenie stężenia prolaktyny może w rzadkich przypadkach powodować następujące objawy:
obrzęk piersi i niespodziewane wydzielanie przez nie mleka (mlekotok)
zanik lub nieregularna miesiączką u kobiet
Lekarz może zalecić wykonanie badań kontrolnych krwi.
Dzieci i młodzież
Te same działania niepożądane obserwowane u dorosłych mogą również wystąpić u dzieci i młodzieży.
Poniższe działanie niepożądane obserwowano tylko u dzieci i młodzieży:
Działanie niepożądane występujące bardzo często (występujące częściej niż u 1 pacjenta na 10)
zwiększone ciśnienie krwi
Następujące działania niepożądane występowały u dzieci i młodzieży częściej niż u dorosłych:
Działanie niepożądane występujące bardzo często (występujące częściej niż u 1 pacjenta na 10)
podwyższenie poziomu prolaktyn we krwi. Podwyższenie poziomu prolaktyn może w rzadkich przypadkach prowadzić do:
obrzęku piersi i niespodziewanej produkcji mleka zarówno u chłopców i dziewcząt
zaniku lub nieregularnej miesiączki u dziewcząt
zwiększenie apetytu
nieprawidłowe ruchy mięśni, w tym trudności w rozpoczęciu zamierzonego ruchu, drżenia, niepokój lub sztywność mięśni bez uczucia bólu.
Pacjent nie powinien czuć się zaniepokojony listą możliwych działań niepożądanych. U pacjenta może nie wystąpić żadno z nich.
Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy
niepożądane, niewymienione w tej ulotce, należy powiadomić lekarza lub farmaceutę.
JAK PRZECHOWYWAĆ LEK VORTA
Przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.
Nie stosować leku Vorta po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku po „Termin ważności (EXP)”: lub na blistrze po „EXP”. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.
Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania.
Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę co zrobić z lekami, których się już nie potrzebuje. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.
Inne informacje
Co zawiera lek Vorta
Substancją czynną leku jest kwetiapina, każda tabletka zawiera: 25 mg, 100 mg, 150 mg, 200 mg lub 300 mg kwetiapiny w postaci kwetiapiny fumaranu.
Inne składniki leku to:
Rdzeń tabletki: powidon K30 (E1201), celuloza mikrokrystaliczna (E460), wapnia wodorofosforan bezwodny, karboksymetyloskrobia sodowa typu C, krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian (E572).
Otoczka: hypromeloza (E464), laktoza jednowodna, makrogol 3350, triacetyna, tytanu dwutlenek (E171).
Tabletki Vorta 25 mg zawierają również żelaza tlenek czerwony (E172) i żelaza tlenek żółty (E172).
Tabletki Vorta 100 mg i 150 mg zawierają również żelaza tlenek żółty (E172).
Jak wygląda lek Vorta i co zawiera opakowanie
Lek Vorta 25 mg to różowe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane
Lek Vorta 100 mg to żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane
Lek Vorta 150 mg to kremowe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane
Lek Vorta 200 mg to białe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane
Lek Vorta 300 mg to białe, podłużne tabletki powlekane z linią podziału po jednej stronie. Tabletkę można podzielić na połowy.
Tabletki pakowane są w blistry i umieszczone w tekturowym pudełku.
Lek Vorta 25 mg pakowany jest w tekturowe pudełko zawierające 30 tabletek.
Leki Vorta 100 mg i 150 mg pakowane są w tekturowe pudełko zawierające 30, 60 lub 90 tabletek.
Leki Vorta 200 mg i 300 mg pakowane są w tekturowe pudełko zawierające 60 lub 90 tabletek.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
Podmiot odpowiedzialny
W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do miejscowego przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:
Glenmark Pharmaceuticals Sp. z o. o.
ul. Postępu 6
1

                
                        Każda tabletka zawiera 25 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny fumaranu).
Substancja pomocnicza:
3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA
4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE
4.1 Wskazania do stosowania
Leczenie epizodów maniakalnych o umiarkowanym i ciężkim nasileniu w przebiegu choroby dwubiegunowej.
Leczenie epizodów ciężkiej depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej.
4.2 Dawkowanie i sposób podawania
Produkt leczniczy Vorta można przyjmować z pokarmem lub bez.
Leczenie schizofrenii:
Produkt leczniczy Vorta należy podawać dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa przez pierwsze cztery dni leczenia wynosi: 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień 2.), 200 mg (dzień 3.) i 300 mg (dzień 4.).
Od 4. dnia dawka powinna wynosić od 300 do 450 mg na dobę (dawka zwykle skuteczna). W indywidualnych przypadkach, zależnie od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia przez pacjenta, dawka może być zmieniana w zakresie od 150 do 750 mg na dobę.
Leczenie epizodów maniakalnych o umiarkowanym i ciężkim nasileniu w przebiegu choroby dwubiegunowej:
Produkt leczniczy Vorta należy podawać dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa przez pierwsze cztery dni leczenia wynosi: 100 mg (dzień 1.), 200 mg (dzień 2.), 300 mg (dzień 3.) i 400 mg (dzień 4.). Następnie dawka może być zwiększana maksymalnie o 200 mg na dobę do dawki dobowej 800 mg w szóstym dniu leczenia.
Zależnie od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia przez pacjenta, dawka może być zmieniana w zakresie od 200 do 800 mg na dobę. Zwykle dawka skuteczna wynosi od 400 do 800 mg na dobę.
Leczenie epizodów depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej:
Produkt leczniczy Vorta należy podawać raz na dobę, wieczorem przed położeniem się do łóżka. Całkowita dawka dobowa przez pierwsze cztery dni leczenia wynosi: 50 mg kwetiapiny (dzień 1.), 100 mg kwetiapiny (dzień 2.), 200 mg kwetiapiny (dzień 3.) i 300 mg kwetiapiny (dzień 4.). Zalecana dawka dobowa wynosi 300 mg.
W badaniach klinicznych, w grupie przyjmującej 600 mg nie zaobserwowano dodatkowych korzyści, w porównaniu z grupą przyjmującą 300 mg (patrz punkt 5.1). U niektórych pacjentów może wystąpić bardziej korzystna odpowiedź kliniczna po zastosowaniu dawki 600 mg. Dawki kwetiapiny większe niż 300 mg powinny być przepisywane przez lekarza doświadczonego w leczeniu choroby dwubiegunowej. Badania kliniczne wykazały, że u niektórych pacjentów, u których wystąpi tolerancja na stosowaną dawkę, należy rozważyć zmniejszenie dawki kwetiapiny do minimalnej wynoszącej 200 mg.
Leczenie epizodów depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej powinno być prowadzone przez lekarza doświadczonego w leczeniu choroby dwubiegunowej.
Stosowanie u szczególnych populacji:
Osoby w podeszłym wieku:
Podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne, produkt leczniczy Vorta należy stosować ostrożnie u pacjentów z tej grupy wiekowej, szczególnie w początkowym okresie podawania. Może być konieczne wolniejsze zwiększanie dawki i podawanie mniejszej dawki dobowej w porównaniu do dawek stosowanych u młodszych pacjentów zależnie od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia przez pacjenta. Średni klirens kwetiapiny w osoczu u pacjentów w podeszłym wieku był zmniejszony o 30% do 50% w porównaniu do wartości występujących u młodszych pacjentów.
Nie badano bezpieczeństwa i skuteczności stosowania u pacjentów powyżej 65 lat z epizodami depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej.
Dzieci i młodzież:
Nie badano skuteczności i bezpieczeństwa stosowania kwetiapiny u dzieci i młodzieży. Produkt leczniczy Vorta nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia, ze względu na brak danych popierających stosowanie w tej grupie wiekowej. Dostępne dane z badań klinicznych kontrolowanych placebo przedstawione są w punktach 4.4, 4.8, 5.1 i 5.2.
Zaburzenia czynności nerek:
Nie ma konieczności zmiany dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
Zaburzenia czynności wątroby:
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Dlatego produkt leczniczy Vorta należy stosować ostrożnie u pacjentów ze stwierdzonymi zaburzeniami czynności wątroby, szczególnie w początkowym okresie podawania. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby leczenie należy rozpoczynać od dawki 25 mg na dobę. Dawkę można zwiększać o 25 mg do 50 mg na dobę, aż do osiągnięcia dawki skutecznej, zależnie od indywidualnej odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia przez pacjenta.
4.3 Przeciwwskazania
Jednoczesne stosowanie inhibitorów układu cytochromu P450 3A4, takich jak inhibitory proteaz stosowane w leczeniu HIV, leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, erytromycyna, klarytromycyna i nefazodon jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.5).
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Dzieci i młodzież (w wieku od 10 do 17 lat):
Produkt leczniczy Vorta nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18. roku życia, ze względu na brak danych popierających stosowanie w tej grupie wiekowej. Badania kliniczne wykazały, że w porównaniu do znanego profilu bezpieczeństwa określonego dla pacjentów dorosłych (patrz punkt 4.8), poszczególne działania niepożądane występowały ze zwiększoną częstością u dzieci i młodzieży (zwiększony apetyt, zwiększone stężenie prolaktyn w osoczu i objawy pozapiramidowe) oraz zidentyfikowano jedno działanie niezaobserwowane wcześniej w badaniach u pacjentów dorosłych (zwiększone ciśnienie krwi). U dzieci i młodzieży wykryto również zmiany w testach czynności gruczołu tarczowego.
Ponadto, długotrwałe bezpieczeństwo oddziaływania terapii kwetiapiną na wzrost i dojrzewanie badano nie dłużej niż 26 tygodni. Długotrwałe implikacje na rozwój poznawczy i zachowawczy nie określony nie są znane.
W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych wśród dzieci i młodzieży podawaniu kwetiapiny towarzyszyła zwiększona częstość objawów pozapiramidowych w porównaniu z placebo u pacjentów ze schizofrenią i epizodami maniakalnymi w przebiegu choroby dwubiegunowej (patrz punkt 4.8).
Samobójstwa/myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego:
Depresja w przebiegu choroby dwubiegunowej jest związana ze zwiększonym ryzykiem występowania myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw (zdarzenia związane z próbami samobójczymi). Ryzyko to utrzymuje się do czasu uzyskania istotnej klinicznie remisji. Poprawa może nie wystąpić przez kilka pierwszych lub więcej tygodni leczenia, w związku z tym pacjent powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską do czasu wystąpienia poprawy. Doświadczenie kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstw zwiększa się we wczesnej fazie poprawy stanu klinicznego.
W badaniach klinicznych u pacjentów z ciężką depresją w przebiegu choroby dwubiegunowej obserwowano zwiększone ryzyko zdarzeń związanych z próbami samobójczymi u młodych, dorosłych pacjentów, poniżej 25 lat, którzy byli leczeni kwetiapiną w porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo (odpowiednio 3,0% vs 0%).
Dodatkowo, lekarz powinien rozważyć potencjalne ryzyko zdarzeń związanych z próbami samobójczymi po nagłym przerwaniu leczenia, z powodu rozpoznanych czynników ryzyka związanych z samą chorobą.
Senność:
Stosowanie kwetiapiny jest związane z występowaniem senności i związanych z nią objawów, takich jak uspokojenie (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych u pacjentów z depresją w przebiegu choroby dwubiegunowej objawy te występowały zazwyczaj podczas pierwszych trzech dni leczenia i miały zazwyczaj łagodne lub umiarkowane nasilenie. Pacjenci z depresją w przebiegu choroby dwubiegunowej, u których występuje senność o ciężkim nasileniu, mogą wymagać częstszych wizyt lekarskich przez minimum 2 tygodnie od pojawienia się senności lub do czasu poprawy objawów i konieczne może być rozważenie przerwania leczenia.
Choroby układu sercowo-naczyniowego:
Napady padaczki:
Objawy pozapiramidowe:
W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, stosowanie kwetiapiny było związane ze zwiększoną częstością występowania objawów pozapiramidowych (ang. EPS - Extrapyramidal Syndrome) w porównaniu do placebo u pacjentów leczonych z powodu ciężkich epizodów depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej (patrz punkt 4.8).
Dyskinezy późne:
W razie wystąpienia objawów przedmiotowych i podmiotowych dyskinez późnych, należy rozważyć zmniejszenie dawki leku lub przerwanie stosowania produktu leczniczego Vorta. Objawy podmiotowe późnych dyskinez mogą ulec nasileniu lub dopiero mogą pojawić się po przerwaniu leczenia (patrz punkt 4.8).
Złośliwy zespół neuroleptyczny:
Ciężka neutropenia:
Niezbyt często w badaniach klinicznych obserwowano występowanie ciężkiej neutropenii (liczba neutrofili < 0,5 x 109/l). Większość przypadków ciężkiej neutropenii wystąpiła kilka miesięcy po rozpoczęciu leczenia kwetiapiną. Brak dowodów na zależność od dawki. Po wprowadzeniu produktu do obrotu wykazano, że po przerwaniu terapii kwetiapiną leukopenia i/lub neutropenia ustępowały. Prawdopodobnymi czynnikami ryzyka neutropenii są mała liczba leukocytów przed rozpoczęciem leczenia oraz wywołana przez leki neutropenia w wywiadzie. Należy przerwać stosowanie produktu leczniczego Vorta, jeśli liczba neutrofili wynosi < 1 x 109/l. Należy obserwować pacjenta w celu wykrycia wczesnych objawów infekcji i kontrolować ilość neutrofili (aż ich liczba przekroczy 1,5 x 109/l) (patrz punkt 5.1).
Interakcje:
Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z silnymi induktorami enzymów wątrobowych, takimi jak karbamazepina lub fenytoina, znacząco zmniejsza stężenie kwetiapiny w osoczu, co może wpływać na skuteczność leczenia kwetiapiną. U pacjentów otrzymujących leki indukujące enzymy wątrobowe, leczenie kwetiapiną można rozpocząć tylko, gdy w opinii lekarza korzyści wynikające z leczenia kwetiapiną przewyższają ryzyko wynikające z przerwania stosowania leków indukujących enzymy wątrobowe. Ważne jest, aby zmiany leku indukującego enzymy wątrobowe dokonywać stopniowo i jeśli jest to konieczne zastąpić go lekiem nie wpływającym na enzymy wątrobowe (np. walproinian sodu).
Hiperglikemia:
Lipidy:
Ryzyko zaburzeń metabolicznych:
W badaniach klinicznych obserwowano zmiany masy ciała, zmiany stężenia glukozy (patrz hiperglikemia) i lipidów we krwi. W razie zwiększenia ryzyka zaburzeń metabolicznych należy postępować zgodnie z przyjętą praktyką kliniczną (patrz punkt 4.8).
Wydłużenie odstępu QT:
Dane z badań klinicznych i ze stosowania kwetiapiny zgodnie z Charakterystyką Produktu Leczniczego nie potwierdziły związku kwetiapiny z przetrwałym wydłużeniem odstępu QT. Jednak, w badaniach po wprowadzeniu produktu do obrotu obserwowano wydłużenie odstępu QT podczas stosowania kwetiapiny w dawkach terapeutycznych (patrz punkt 4.8) i po przedawkowaniu (patrz punkt 4.9). Podobnie jednak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność, jeśli kwetiapina jest stosowana u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego lub wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie rodzinnym. Należy zachować ostrożność, jeśli kwetiapina jest stosowana jednocześnie z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT, lekami neuroleptycznymi, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT, zastoinową niewydolnością serca, przerostem mięśnia sercowego, hipokaliemią lub hipomagnezemią (patrz punkt 4.5).
Objawy odstawienia:
Po nagłym przerwaniu leczenia kwetiapiną opisywano ostre objawy odstawienia, takie jak bezsenność, nudności, bóle głowy, biegunkę, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Dlatego zaleca się stopniowe odstawianie kwetiapiny przez okres przynajmniej jednego do dwóch tygodni (patrz punkt 4.8).
Pacjenci w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych:
Produkt leczniczy Vorta nie jest zatwierdzony do leczenia pacjentów w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych.
W randomizowanych badaniach klinicznych, kontrolowanych placebo u pacjentów z objawami psychotycznymi w przebiegu choroby otępiennej, po zastosowaniu niektórych atypowych leków przeciwpsychotycznych obserwowano około 3-krotne zwiększenie ryzyka działań niepożądanych dotyczących układu naczyniowego mózgu. Mechanizm takiego działania nie jest znany. Nie można wykluczyć większego ryzyka dla innych leków przeciwpsychotycznych i w innych grupach pacjentów. Należy zachować ostrożność podczas stosowania produktu leczniczego Vorta u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru.
Metaanaliza atypowych leków przeciwpsychotycznych wykazała, że u pacjentów w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu choroby otępiennej występuje większe ryzyko zgonu w porównaniu do grupy otrzymującej placebo. Jednak w dwóch 10-tygodniowych badaniach kontrolowanych placebo przeprowadzonych w takiej samej grupie pacjentów (n=710, średnia wieku 83 lata, grupa wiekowa 56-99 lat) śmiertelność w grupie leczonej kwetiapiną wynosiła 5,5% i 3,2% w grupie otrzymującej placebo. Przyczyny śmierci pacjentów w trakcie badań klinicznych były różne, zgodnie z oczekiwaniami dla tej populacji. Na podstawie tych danych nie można ustalić związku przyczynowego pomiędzy zgonami pacjentów w podeszłym wieku z chorobą otępienną, a stosowaniem kwetiapiny.
Dysfagia:
Dodatkowe informacje:
Dane dotyczące stosowania kwetiapiny jednocześnie z walproinianem sodu lub litem w leczeniu epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym i ciężkim są ograniczone. Jednak terapia skojarzona była dobrze tolerowana (patrz punkt 4.8 i 5.1). Dane wykazały działanie addytywne w 3. tygodniu.
Produkt leczniczy Vorta zawiera laktozę jednowodną. U pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy – galaktozy, nie należy stosować tego produktu.
4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji
Kwetiapina wpływa na czynność ośrodkowego układu nerwowego. Dlatego należy zachować ostrożność, stosując produkt leczniczy Vorta jednocześnie z innymi lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy i z alkoholem.
Głównym izoenzymem układu enzymatycznego cytochromu P450 biorącym udział w metabolizmie kwetiapiny jest P450 (CYP) 3A4. W badaniach interakcji, przeprowadzonych u zdrowych ochotników, jednoczesne stosowanie kwetiapiny (w dawce 25 mg) i ketokonazolu, inhibitora CYP3A4 powodowało 5-krotne do 8-krotnego zwiększenie AUC dla kwetiapiny. Na tej podstawie, jednoczesne stosowanie kwetiapiny i inhibitorów CYP3A4 jest przeciwwskazane. Nie zaleca się także stosowania kwetiapiny jednocześnie z sokiem grejpfrutowym.
W badaniach klinicznych z zastosowaniem dawek wielokrotnych, prowadzonych w celu ustalenia farmakokinetyki kwetiapiny podawanej przed leczeniem i podczas leczenia karbamazepiną (lek indukujący enzymy wątrobowe), jednoczesne podanie karbamazepiny znacząco zwiększało klirens kwetiapiny. Powodowało to zmniejszenie ekspozycji układowej na kwetiapinę (mierzonej jako AUC) średnio do 13% ekspozycji występującej po podaniu samej kwetiapiny; u niektórych pacjentów obserwowano jeszcze silniejsze działanie. W wyniku tej interakcji stężenie kwetiapiny w osoczu może być mniejsze, co może wpływać na skuteczność produktu leczniczego Vorta. Jednoczesne stosowanie kwetiapiny i fenytoiny (innego leku indukującego enzymy mikrosomalne) powodowało istotne zwiększenie klirensu kwetiapiny o około 450%. U pacjentów otrzymujących leki indukujące enzymy wątrobowe stosowanie produktu leczniczego Vorta można rozpocząć, jeśli w opinii lekarza korzyść z zastosowania produktu leczniczego Vorta przewyższa ryzyko wynikające z przerwania stosowania leku indukującego enzymy wątrobowe. Ważne jest, aby jakiekolwiek zmiany stosowania leku indukującego enzymy wątrobowe były stopniowe, a jeśli zachodzi taka potrzeba, był on zastąpiony innym lekiem nie wpływającym na enzymy wątrobowe (np. walproinianem sodu) (patrz punkt 4.4).
Parametry farmakokinetyczne kwetiapiny nie zmieniają się istotnie po jednoczesnym zastosowaniu z lekiem przeciwdepresyjnym imipraminą (inhibitorem CYP 2D6) lub fluoksetyną (inhibitorem CYP 3A4 i CYP 2D6).
Parametry farmakokinetyczne kwetiapiny nie zmieniają się istotnie po jednoczesnym zastosowaniu z lekami przeciwpsychotycznymi, tj. rysperydonem lub haloperydolem. Jednoczesne podawanie kwetiapiny i tiorydazyny powoduje zwiększenie klirensu kwetiapiny o około 70%.
Farmakokinetyka kwetiapiny nie zmienia się podczas jednoczesnego stosowania z cymetydyną.
Farmakokinetyka litu nie zmienia się podczas jednoczesnego stosowania z kwetiapiną.
W przypadku jednoczesnego stosowania walproinianu sodu i kwetiapiny farmakokinetyka nie zmienia się w stopniu klinicznie istotnym.
Nie prowadzono badań interakcji z lekami często stosowanymi w leczeniu chorób układu sercowo-naczyniowego.
Zalecana jest ostrożność podczas jednoczesnego stosowania kwetiapiny z lekami, które mogą powodować zaburzenia elektrolitowe lub wydłużać odstęp QT.
4.6 Ciąża i laktacja
Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania kwetiapiny u kobiet w ciąży. Dotychczas w badaniach na zwierzętach, nie wykazano szkodliwego wpływu, jednak nie badano możliwego wpływu na oko płodu. Obserwowano objawy odstawienia u noworodków, których matki przyjmowały kwetiapinę w czasie ciąży. Produkt leczniczy Vorta można stosować w okresie ciąży tylko wówczas, gdy korzyści dla matki są większe niż potencjalne ryzyko dla płodu.
Nie wiadomo, w jakim stopniu kwetiapina przenika do mleka kobiecego. Kobietom karmiącym piersią należy zatem doradzać, żeby unikały karmienia piersią podczas stosowania produktu leczniczego Vorta.
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu
Produkt leczniczy Vorta znacznie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.
Kwetiapina wywiera wpływ na czynność układu nerwowego, zatem może zaburzać wykonywanie czynności, które wymagają pełnej sprawności psychicznej. Należy poinformować pacjentów, aby nie prowadzili pojazdów i nie obsługiwali urządzeń mechanicznych w ruchu, dopóki nie jest znana indywidualna wrażliwość pacjenta na produkt leczniczy.
4.8 Działania niepożądane
Tak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, w trakcie leczenia kwetiapiną mogą wystąpić zwiększenie masy ciała, omdlenia, złośliwy zespół neuroleptyczny, leukopenia, neutropenia, obrzęki obwodowe.
Częstości występowania działań niepożądanych związanych z leczeniem kwetiapiną podano w formie tabeli, zgodnie z zaleceniami CIOMS III Working Group; 1995.
Bardzo często (≥ 1/10)
Bardzo rzadko (< 1/10 000)
leukopenia1
eozynofilia
Zaburzenia układu nerwowego
Zaburzenia układu odde​chowego, klatki pier​siowej i śród​piersia
zapalenie błony śluzowej nosa
Zaburzenia żołądka i jelit
suchość w jamie ustnej
żółtaczka6
obrzęk naczynioru​chowy6
priapizm
mlekotok
objawy odstawie​nia1,10
zwiększe​nie stężenia choleste​rolu cał​kowitego (głównie frakcji LDL)12
zmniejsze​nie stężenia frakcji HDL cho​lesterolu18
zwiększe​nie masy ciała9
zmniejszenie liczby neutrofili
zwiększe​nie aktywności gammaglu​tamylo-trans​ferazy (GGTP)3
zmniejsze​nie liczby płytek krwi14
wydłużenie odstępu QT1,13,19
(1) Patrz punkt 4.4.
(2) Senność może wystąpić zwykle podczas pierwszych dwóch tygodni od rozpoczęcia zażywania leku i zazwyczaj ustępuje w trakcie dalszego stosowania produktu leczniczego Vorta.
(3) Obserwowano bezobjawowe zwiększenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz gammaglutamylotransferazy (GGTP) u niektórych pacjentów przyjmujących kwetiapinę. Zwiększenie to zwykle ustępowało w trakcie dalszego leczenia kwetiapiną.
(4) Kwetiapina, podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne blokujące receptory α1 adrenergiczne, może często powodować niedociśnienie ortostatyczne związane z zawrotami głowy, tachykardią, a u niektórych pacjentów z omdleniami, szczególnie podczas początkowego okresu zwiększania dawki (patrz punkt 4.4).
(5) W bardzo rzadkich przypadkach dochodziło do nasilenia objawów stwierdzonej wcześniej cukrzycy.
(6) Dane dotyczące częstości działań niepożądanych pochodzą tylko z badań po wprowadzeniu produktu do obrotu.
(7) Stężenie glukozy we krwi na czczo ≥ 126 mg/dl (≥ 7,0 mmol/l) lub stężenie glukozy we krwi nie na czczo ≥ 200 mg/dl (≥ 11,1 mmol/l) przynajmniej w jednym badaniu.
(8) Zwiększenie częstości występowania trudności w połykaniu po zastosowaniu kwetiapiny w porównaniu z placebo obserwowano tylko w badaniach klinicznych dotyczących epizodów depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej.
(9) Wzrost masy ciała o > 7% w porównaniu do wartości wyjściowych. Występuje głównie w pierwszych tygodniach leczenia.
(10) Najczęściej występującymi objawami odstawienia obserwowanymi w kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii były: bezsenność, nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Częstość ich występowania zmniejszała się znacząco po tygodniu od przerwania leczenia.
(11) Stężenie trójglicerydów ≥ 200 mg/dl (≥ 2,258 mmol/l) (pacjenci ≥ 18 lat) lub ≥ 150 mg/dl (≥ 1,694 mmol/l) (pacjenci < 18 lat) przynajmniej w jednym badaniu.
(12) Stężenie cholesterolu ≥ 240 mg/dl (≥ 6,2064 mmol/l) (pacjenci ≥ 18 lat) lub ≥ 200 mg/dl (≥ 5,172 mmol/l) (pacjenci < 18 lat) przynajmniej w jednym badaniu. Wzrost stężenia cholesterolu LDL o ≥ 30 mg/dl (≥ 0,769 mmol/l) obserwowany był bardzo często. Średnia zmiana stężenia u pacjentów, u których obserwowano ten wzrost, wynosiła 41,7 mg/dl (≥ 1,07 mmol/l).
(13) Patrz tekst poniżej.
(14) Liczba płytek ≤ 100 x 109/l przynajmniej w jednym badaniu.
(15) Zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej raportowane w badaniach klinicznych niezwiązane z występowaniem złośliwego zespołu neuroleptycznego.
(16) Stężenie prolaktyny (pacjenci > 18 lat): > 20 µg/l (> 869,56 pmol/l) u mężczyzn; > 30 µg/l (> 1304,34 pmol/l) u kobiet w każdym badaniu.
(17) Może powodować upadki.
(18) Stężenie frakcji HDL cholesterolu: < 40 mg/dl (1,025 mmol/l) u mężczyzn; < 50 mg/dl (1,282 mmol/l) u kobiet w każdym badaniu.
(19) Liczba pacjentów, u których wystąpiło przesunięcie odstępu QT z < 450 ms do ≥ 450 ms o ≥ 30 ms. W badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny i kontrolowanych placebo średnia zmiana i liczba pacjentów, u których wystąpiło istotne statystycznie przesunięcie były podobne pomiędzy grupą otrzymującą kwetiapinę, a grupą otrzymującą placebo.
Podczas stosowania leków neuroleptycznych obserwowano przypadki wydłużenia odstępu QT, przedsionkowych zaburzeń rytmu, nagłych niespodziewanych zgonów, zatrzymania akcji serca, częstoskurczu komorowego typu torsades de pointes. Uważa się, że są one charakterystyczne dla tej grupy leków.
W krótkotrwałych badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny i kontrolowanych placebo, u pacjentów ze schizofrenią lub epizodem maniakalnym w przebiegu choroby dwubiegunowej łączna częstość występowania objawów pozapiramidowych była zbliżona do placebo (schizofrenia: 7,8% w grupie przyjmującej kwetiapinę i 8,0% w grupie przyjmującej placebo; epizod maniakalny w przebiegu choroby dwubiegunowej: 11,2% w grupie przyjmującej kwetiapinę i 11,4% w grupie przyjmującej placebo). W krótkotrwałych badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny i kontrolowanych placebo, u pacjentów z epizodem depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej łączna częstość występowania objawów pozapiramidowych w grupie otrzymującej kwetiapinę wynosiła 8,9% w porównaniu do 3,8% dla placebo, jednak częstość poszczególnych działań niepożądanych (np. akatyzji, zespołu pozapiramidowego, drżeń, dyskinez, dystonii, niepokoju, samowolnych skurczów mięśni, nadaktywności psychomotorycznej i sztywności mięśni) była ogólnie nieduża i nie przekraczała 4% w żadnej z badanych grup.
Leczenie kwetiapiną było związane z niewielkim, zależnym od dawki, zmniejszeniem stężenia hormonów tarczycy we krwi, szczególnie T4 i fT4 (całkowitej i wolnej tyroksyny). Maksymalne zmniejszenie obserwowano w pierwszych 2-4 tygodniach leczenia kwetiapiną i nie odnotowano dalszego zmniejszania podczas długotrwałego leczenia. Prawie we wszystkich przypadkach przerwanie leczenia kwetiapiną powodowało powrót stężenia całkowitego i wolnego T4 do wartości prawidłowych, niezależnie od czasu trwania leczenia. Niewielkie zmniejszenie stężenia hormonów tarczycy T3 i rT3 (całkowitej i odwróconej trójjodotyroniny) obserwowano tylko po stosowaniu dużych dawek kwetiapiny. Nie obserwowano zmian stężenia TBG ani zwiększenia stężenia TSH. Nie obserwowano również objawów klinicznych niedoczynności tarczycy.
Dzieci i młodzież (w wieku od 10 do 17 lat)
U dzieci i młodzieży należy rozważyć te same działania opisane powyżej u pacjentów dorosłych. Poniżej przedstawiono podsumowanie działań niepożądanych, które u dzieci i młodzieży (w wieku od 10 do 17 lat) obserwowano ze zwiększoną częstotliwością niż u pacjentów dorosłych lub które nie zostały zidentyfikowane w przypadku osób dorosłych.
Częstość występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10 000).
Bardzo często (≥ 1/10)
Bardzo rzadko (< 1/10 000)
drażliwość4
(1) Stężenie prolaktyn (pacjenci < 18 lat): > 20 µg/l (> 869,56 pmol/l) u chłopców; > 26 µg/l (> 1130,428 pmol/l) u dziewcząt w dowolnym czasie. U mniej niż 1% pacjentów występował wzrost stężenia prolaktyn > 100 µg/l.
(2) W oparciu o przesunięcia powyżych klinicznie znaczących wartości progowych (zaczerpnięte z kryteriów stosowanych przez Narodowy Instytut Zdrowia) lub wzrosty > 20 mmHg dla skurczowego lub > 10 mmHg dla rozkurczowego ciśnienia krwi w dowolnym momencie w czasie trwania 2 badań klinicznych (3-6 tygodni) kontrolowanych placebo przeprowadzonych wśród dzieci i młodzieży.
(3) Patrz punkt 5.1.
(4) Uwaga: częstość występowania jest zgodna z obserwowaną u pacjentów dorosłych, ale drażliwość może być związana z innymi implikacjami klinicznymi występującymi u dzieci i młodzieży w porównaniu z pacjentami dorosłymi.
4.9 Przedawkowanie
Zgłoszono przypadek zgonu po ostrym przedawkowaniu kwetiapiny w dawce 13,6 grama w badaniu klinicznym, jak również po dopuszczeniu produktu do obrotu, po przyjęciu dawki 6 gramów samej kwetiapiny. Zgłoszono także przypadek przeżycia po ostrym przedawkowaniu kwetiapiny w dawce 30 gramów. Po dopuszczeniu produktu do obrotu bardzo rzadko otrzymywano zgłoszenia o przedawkowaniu samej kwetiapiny, które powodowało zgon, śpiączkę lub wydłużenie odstępu QT.
Na ogół objawy przedmiotowe i podmiotowe były takie same, jak te wynikające z nasilenia znanych działań farmakologicznych kwetiapiny, to jest senność i uspokojenie, tachykardia i niedociśnienie.
U pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego w wywiadzie istnieje większe ryzyko wystąpienia bardziej nasilonych objawów przedawkowania (patrz punkt 4.4).
Nie istnieje specyficzna odtrutka dla kwetiapiny. W razie ciężkiego zatrucia, należy uwzględnić możliwość zażycia kilku leków. Pacjent powinien być leczony w oddziale intensywnej opieki medycznej. Zaleca się uzyskanie i utrzymywanie drożności dróg oddechowych, aby zapewnić odpowiednie natlenowanie i wentylację. Należy monitorować i podtrzymywać czynność układu sercowo-naczyniowego. Nie badano stosowania środków zmniejszających wchłanianie w razie przedawkowania, w ciężkich zatruciach wskazane może być płukanie żołądka (jeżeli pacjent jest nieprzytomny to po zaintubowaniu). Należy również rozważyć podanie węgla aktywowanego jednocześnie ze środkiem przeczyszczającym.
Pacjent powinien pozostawać pod ścisłą opieką i kontrolą lekarską, aż do powrotu do zdrowia.
5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE
5.1 Właściwości farmakodynamiczne
kod ATC: N05A H04
Działanie farmakodynamiczne
Z badań przedklinicznych, w których oceniano ryzyko wywołania objawów pozapiramidowych wynika, że kwetiapina w przeciwieństwie do standardowych leków przeciwpsychotycznych ma właściwości atypowe. Podczas długotrwałego stosowania kwetiapina nie wywołuje nadwrażliwości receptorów D2. Kwetiapina wykazuje jedynie słabe działanie kataleptyczne w dawkach skutecznie blokujących receptor dopaminowy D2. Podczas długotrwałego stosowania kwetiapina wybiórczo hamuje przewodnictwo w neuronach układu limbicznego wywołując blokadę depolaryzacyjną szlaku mezolimbicznego nie wpływając na zawierające dopaminę neurony układu nigrostriatalnego. Ponadto zarówno po ostrym i długotrwałym podawaniu kwetiapina w minimalnym stopniu wywołuje objawy dystonii u małp rodzaju Cebus uwrażliwionych na działanie neuroleptyków podawaniem haloperydolu (patrz punkt 4.8).
Skuteczność kliniczna
Wyniki trzech badań klinicznych kontrolowanych placebo u pacjentów ze schizofrenią, z zastosowaniem różnych dawek kwetiapiny, nie wykazały różnicy między grupą kwetiapiny a grupą placebo pod względem częstości wywoływania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania leków antycholinergicznych. Badanie kliniczne kontrolowane placebo oceniające zastosowanie stałych dawek kwetiapiny w zakresie od 75 do 750 mg na dobę nie wykazało zwiększenia częstości występowania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania leków antycholinergicznych.
Wyniki czterech badań klinicznych kontrolowanych placebo, w których oceniano dawki kwetiapiny do 800 mg na dobę w leczeniu epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, przy czym w dwóch badaniach stosowano kwetiapinę w monoterapii, a w dwóch w terapii skojarzonej z litem lub walproinianem sodu, nie wykazały różnic między grupami leczonymi kwetiapiną i placebo pod względem częstości występowania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania leków antycholinergicznych.
W badaniu klinicznym kontrolowanym placebo u pacjentów w podeszłym wieku z psychozą starczą częstość występowania działań niepożądanych ze strony układu naczyniowego mózgu liczona na 100 pacjento-lat nie była większa w grupie pacjentów leczonych kwetiapiną niż w grupie otrzymującej placebo.
W dwóch badaniach klinicznych, w których stosowano kwetiapinę w monoterapii w leczeniu umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych, wykazała ona większą skuteczność niż placebo w zmniejszaniu objawów maniakalnych w trzecim i dwunastym tygodniu leczenia. Brak wyników badań długoterminowych wskazujących na skuteczność kwetiapiny w zapobieganiu nawrotom epizodów maniakalnych lub depresji. Dane dotyczące stosowania kwetiapiny z walproinianem sodu lub litem w leczeniu umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych w trzecim i szóstym tygodniu są ograniczone, jednak takie leczenie skojarzone było dobrze tolerowane przez pacjentów. W trzecim tygodniu stosowania tego typu leczenia występował efekt addytywny. Inne badanie kliniczne nie wykazało efektu addytywnego w szóstym tygodniu leczenia.
Uśredniona dawka kwetiapiny w ostatnim tygodniu leczenia u pacjentów dobrze odpowiadających na leczenie wynosiła 600 mg na dobę, a u około 85% pacjentów była w zakresie 400 do 800 mg/dobę.
W czterech badaniach klinicznych, które trwały 8 tygodni, u pacjentów z epizodami depresji o umiarkowanym i ciężkim nasileniu, w przebiegu choroby dwubiegunowej typu I i II, stosowanie kwetiapiny w dawce 300 mg i 600 mg, było znacząco skuteczniejsze niż placebo w odniesieniu do odpowiednich wartości: średnia poprawa według skali MADRS i odpowiedź zdefiniowana jako przynajmniej 50% poprawa całkowitego wyniku według skali MADRS w porównaniu do wartości wyjściowych. Nie stwierdzono różnicy w wielkości odpowiedzi pomiędzy grupą pacjentów otrzymujących kwetiapinę w dawce 300 mg i 600 mg.
W przedłużonej obserwacji dwóch powyższych badań wykazano, że długotrwałe leczenie pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź na stosowanie kwetiapiny w dawce 300 mg i 600 mg było skuteczne w porównaniu do placebo, w odniesieniu do objawów depresji, ale nie w odniesieniu do objawów maniakalnych.
W dwóch badaniach klinicznych dotyczących przeciwdziałania nawrotom, oceniających kwetiapinę w połączeniu z lekami stabilizującymi nastrój u pacjentów z epizodami maniakalnymi, depresyjnymi lub mieszanymi, wykazano, że połączenie kwetiapiny i leku stabilizującego nastrój jest bardziej skuteczne w porównaniu ze stosowaniem leku stabilizującego nastrój w monoterapii, pod względem wydłużenia czasu do nawrotu zmienionego nastroju (maniakalnego, mieszanego lub depresyjnego). Kwetiapinę podawano w dawce od 400 mg do 800 mg na dobę w dwóch dawkach podzielonych z litem lub walproinianem.
W badaniach klinicznych wykazano, że kwetiapina jest skuteczna w leczeniu schizofrenii i manii, gdy jest podawana dwa razy na dobę, chociaż okres półtrwania kwetiapiny wynosi około 7 godzin. Popierają to także dane z badań z użyciem emisyjnej tomografii komputerowej (PET), które wykazały obecność połączeń z receptorami 5HT2 i D2 do 12 godzin po podaniu kwetiapiny. Nie badano skuteczności i bezpieczeństwa dawek większych niż 800 mg/dobę.
Długookresowa skuteczność kwetiapiny w zapobieganiu schizofrenii nie została sprawdzona w badaniach klinicznych z zastosowaniem ślepej próby. W badaniach otwartych, u pacjentów ze schizofrenią, kwetiapina była skuteczna w utrzymaniu poprawy klinicznej podczas przedłużonego stosowania u pacjentów, u których uzyskano poprawę kliniczną po rozpoczęciu leczenia, co wskazuje na skuteczność leczenia długotrwałego.
W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofili ≥ 1,5 x 109/l, częstość wystąpienia przynajmniej raz liczby neutrofili < 1,5 x 109/l wynosiła 1,72% u pacjentów otrzymujących kwetiapinę i 0,73% u pacjentów otrzymujących placebo. We wszystkich badaniach klinicznych (kontrolowanych placebo, otwartych, z kontrolą innego leku, u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofili ≥ 1,5 x 109/l) częstość wystąpienia przynajmniej raz liczby neutrofili < 0,5x109/l wynosiła 0,21% u pacjentów leczonych kwetiapiną i 0% u pacjentów otrzymujących placebo, natomiast częstość wystąpienia przynajmniej raz liczby neutrofili między ≥ 0,5 i < 1,0 x 109/l wynosiła 0,75% u pacjentów leczonych kwetiapiną i 0,11% u pacjentów otrzymujących placebo.
Dzieci i młodzież (w wieku od 10 do 17 lat)
Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania kwetiapiny w leczeniu zaburzeń maniakalnych badane były w 3-tygodniowym badaniu kontrolowanym placebo (n = 284 pacjentów ze USA, w wieku 10-17 lat). Około 45% populacji pacjentów miało dodatkowo zdiagnozowane ADHD. Ponadto, przeprowadzono 6-tygodniowe badanie kontrolowane placebo dotyczące leczenia schizofrenii (n = 222 pacjentów, w wieku 13-17 lat). W obydwu badaniach wykluczono pacjentów ze znanym brakiem odpowiedzi na stosowanie kwetiapiny. Stosowanie kwetiapiny rozpoczęto od 50 mg na dobę i 2. dnia zwiększono do 100 mg na dobę, następnie dawka była zwiększana do dawki docelowej (zaburzenia maniakalne - 400-600 mg na dobę; schizofrenia - 400-800 mg na dobę) o 100 mg dziennie podawanych 2 lub 3 razy na dobę.
W badaniu dotyczącym zaburzeń maniakalnych, różnica w średniej zmianie LS w odniesieniu do wartości wyjściowych w skali YMRS (substancja czynna minus placebo) wynosiła -5,21 dla kwetiapiny w dawce 400 mg na dobę i -6,56 dla kwetiapiny w dawce 600 mg na dobę . Odsetek odpowiedzi (poprawa według skali YMRS ≥ 50%) wynosił 64% w grupie stosującej kwetiapinę w dawce 400 mg na dobę, 58%w grupie stosującej kwetiapinę w dawce 600 mg na dobę i 37% w grupie kontrolowanej placebo.
W badaniu dotyczącym schizofrenii, różnica w średniej zmianie LS, w odniesieniu do wartości wyjściowych w skali PANSS (substancja czynna minus placebo) wynosiła -8,16 dla kwetiapiny w dawce 400 mg na dobę i -9,29 dla kwetiapiny w dawce 800 mg na dobę. Ani niskie (400 mg na dobę), ani wysokie (800 mg na dobę) dawki kwetiapiny nie wykazały lepszej skuteczności niż placebo pod względem odsetka pacjentów osiągających odpowiedź, zdefiniowanych przez ≥ 30% redukcję w odniesieniu do wartości wyjściowych w skali PANSS. Zarówno w zaburzeniach maniakalnych, jaki i schizofrenii, stosowanie wyższych dawek skutkowało liczbowo mniejszym odsetkiem odpowiedzi.
Brak dostępnych danych dotyczących podtrzymania działania lub zapobiegania nawrotom w tej grupie wiekowej.
26-tygodniowe, otwarte, przedłużone fazy badań klinicznych dotyczących zaostrzeń (n = 380 pacjentów), w których kwetiapina podawana była w zmiennych dawkach w zakresie od 400-800 mg na dobę, dostarczyły dodatkowych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania. U dzieci i młodzieży obserwowano wysokie ciśnienie tętniczee, zwiększony apetyt, objawy pozapiramidowe oraz wzrost stężeń prolaktyn w osoczu częściej niż u pacjentów dorosłych (patrz punkty 4.4 i 4.8).
Objawy pozapiramidowe
Zwiększenie masy ciała
W krótkotrwałych badaniach klinicznych dotyczących stosowania kwetiapiny u pacjentów pediatrycznych (10-17 lat), u 17% pacjentów stosujących kwetiapinę i 2,5% pacjentów przyjmujących placebo wystąpił ≥ 7% wzrost masy ciała. Skorygowany o wartości związane z normalnym rozwojem w dłuższym okresie czasu, wzrost standardowego odchylenia o minimum 0,5 w odniesieniu do wartości wyjściowych według skali BMI był używany jako miara zmian klinicznie istotnych; 18% pacjentów stosujących kwetiapinę przez co najmniej 26 tygodni spełniło powyższe kryteria.
Samobójstwo/myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego
W krótkotrwałych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo dotyczących stosowania kwetiapiny u pacjentów pediatrycznych w wieku poniżej 18 lat ze schizofrenią, częstość zdarzeń związanych z próbami samobójczymi wynosiła 1,4% (2/147) w grupie otrzymującej kwetiapinę i 1,3% (1/75) w grupie placebo. W krótkotrwałych badaniach kontrolowanych placebo dotyczących stosowania kwetiapiny u pacjentów pediatrycznych w wieku poniżej 18 lat z epizodami maniakalnymi w przebiegu choroby dwubiegunowej, odsetek zdarzeń związanych z próbami samobójczymi wynosił 1,0% (2/193) w grupie otrzymującej kwetiapinę i 0% (0/90) w grupie placebo.
5.2 Właściwości farmakokinetyczne
Kwetiapina po podaniu doustnym jest dobrze wchłaniana i metabolizowana w znacznym stopniu. Przyjmowanie z pożywieniem nie ma znaczącego wpływu na biodostępność kwetiapiny. Kwetiapina wiąże się w około 83% z białkami osocza. Maksymalne stężenie molowe N-dealkilowanej kwetiapiny (norkwetiapiny) w stanie stacjonarnym wynosi około 35% wartości uzyskiwanych dla kwetiapiny. Okres półtrwania w fazie eliminacji kwetiapiny i N-dealkilowanej kwetiapiny (norkwetiapiny) wynosi odpowiednio około 7 i 12 godzin.
Farmakokinetyka kwetiapiny i N-dealkilowanej kwetiapiny (norkwetiapiny) jest liniowa i zależna od dawki. Farmakokinetyka kwetiapiny nie różni się u mężczyzn i kobiet.
Średni klirens kwetiapiny u osób w podeszłym wieku jest zmniejszony o około 30 do 50% w porównaniu z osobami dorosłymi w wieku od 18 do 65 lat.
Średni klirens kwetiapiny w osoczu był zmniejszony o około 25% u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min/1,73 m2), jednak poszczególne wartości klirensu mieściły się w zakresie właściwym dla pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Mniej niż 5% niezmienionej kwetiapiny i jej czynnego metabolitu N-dealkilowanej kwetiapiny (norkwetiapiny), jest wydalane z moczem.
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Po podaniu znakowanej radioaktywnie kwetiapiny, w postaci niezmienionej wydalane jest z moczem i kałem mniej niż 5% podanej substancji. Około 73% znakowanego radioaktywnie leku wydalane jest w moczu, a 21% w kale. Średni klirens kwetiapiny w osoczu był zmniejszony o około 25% u pacjentów z niewydolnością wątroby (stabilna marskość poalkoholowa). Ponieważ kwetiapina jest głównie metabolizowana w wątrobie, u osób z zaburzeniami czynności wątroby zwiększone stężenie w osoczu jest spodziewane. W tej grupie pacjentów może być konieczna zmiana dawki (patrz punkt 4.2).
Badania in vitro wykazały, że głównym izoenzymem układu enzymatycznego cytochromu P450 biorącym udział w metabolizmie kwetiapiny jest izoenzym CYP 3A4. N-dealkilowana kwetiapina (norkwetiapina) jest formowana i eliminowana głównie przez CYP 3A4.
Ustalono, że in vitro kwetiapina i jej poszczególne metabolity są słabymi inhibitorami aktywności ludzkiego cytochromu P450 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4. In vitro, zahamowanie cytochromu CYP zachodzi wyłącznie w stężeniach około 5 do 50 razy większych niż obserwowane u ludzi w zakresie dawek od 300 mg do 800 mg na dobę. W związku z tymi wynikami badań in vitro, jest mało prawdopodobne, aby jednoczesne stosowanie kwetiapiny z innymi lekami powodowało klinicznie istotne zahamowanie metabolizmu innego leku za pośrednictwem cytochromu P450. Z badań przeprowadzonych na zwierzętach wynika, że kwetiapina może pobudzać enzymy cytochromu P450. Jednak w specyficznym badaniu interakcji u pacjentów z zaburzeniami psychotycznymi nie obserwowano zwiększenia aktywności cytochromu P450 po podaniu kwetiapiny.
Dzieci i młodzież (w wieku od 10 do 17 lat)
Dane farmakokinetyczne zostały zebrane u 9 dzieci w wieku od 10 do 12 lat oraz u 12 młodych osób, które poddane były stabilnej terapii 400 mg kwetiapiny stosowanymi dwa razy na dobę. W stanie stacjonarnym, unormowane zależne od dawki stężenie w osoczu związku macierzystego, kwetiapiny, u dzieci i młodzieży (10-17 lat) było zbliżone do obserwowanego u pacjentów dorosłych, jednak Cmax u dzieci obserwowany był na poziomie wyższego końca zakresu obserwowanego u dorosłych. AUC i Cmax aktywnego metabolitu, norkwetiapiny, były wyższe i wynosiły odpowiednio około 62% i 49% u dzieci (10-12 lat) i odpowiednio około 28% i 14% u młodzieży (13-17 lat) w porównaniu z dorosłymi.
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W przeprowadzonych in vivo i in vitro badaniach nie obserwowano genotoksycznego działania kwetiapiny. U zwierząt laboratoryjnych po dawkach mogących mieć znaczenie kliniczne obserwowano zaburzenia, które dotychczas nie zostały potwierdzone w długotrwałych badaniach klinicznych.
U szczurów obserwowano zmianę pigmentacji tarczycy, u małp Cynomolgus hipertrofię komórek pęcherzykowych gruczołu tarczowego, zmniejszenie stężenia T3, zmniejszenie stężenia hemoglobiny i zmniejszenie ilości białych i czerwonych krwinek, a u psów zmętnienie rogówki i zaćmę.
Dane te należy wziąć pod uwagę rozważając korzyści i ryzyko leczenia dla pacjenta.
6. DANE FARMACEUTYCZNE
Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania.
6.5 Rodzaj i zawartość opakowania
Matowe blistry PCV/Aluminium po 10 tabletek umieszczone w tekturowym pudełku.
Dostępne opakowania:
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania
Brak szczególnych wymagań.
Glenmark Pharmaceuticals s.r.o.
Pozwolenie nr 16636
9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA
01.04.2010
13.09.2010
17

                    
# Uprawnienia Poziom odpłatności Wysokość dopłaty Dokument
uprawniający do zniżki
1 Ubezpieczony 100% 7.91 Recepta biała (Rp)
2 Chory wg wskazań (Choroba afektywna dwubiegunowa) Ryczałt 4.92 Recepta biała (Rp)
3 Chory wg wskazań (Schizofrenia) Ryczałt 4.92 Recepta biała (Rp)
4 Chory wg wskazań pozarejestracyjnych (Zaburzenia psychiczne inne niż wymienione w charakterystyce produktu leczniczego u chorych z otępieniem) Ryczałt 4.92 Recepta biała (Rp)
5 Zasłużony Honorowy Dawca Krwi, Zasłużony Dawca Przeszczepu -
6 Inwalida wojenny i rodzina, Osoba represjonowana i rodzina, Cywilna niewidoma ofiara działań wojennych Bezpłatny 0.00 Recepta biała (Rp)
7 Inwalida wojskowy i rodzina -
8 Pełniący obowiązki obronne Bezpłatny 0.00 Recepta biała (Rp)
9 Chory na azbestozę -

Inne leki Quetiapinum: