Valsotens:

Nazwa międzynarodowa:
Valsartanum
Podmiot odpowiedzialny:
ACTAVIS GROUP PTC EHF, ISLANDIA
Pozwolenie w Polsce
15283
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
ACTAVIS LTD, MALTA
Postać
tabletki powlekane
Dawka
0,08 g
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
C09CA03
                                  ULOTKA DLA PACJENTA: INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKA

                               Valsotens, 80 mg, tabletki powlekane
                               Valsotens, 160 mg, tabletki powlekane

                                             Valsartanum

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zażyciem leku.
   • Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
   • Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty, gdy potrzebna jest rada lub dodatkowa
       informacja.
   • Lek ten został przepisany ściśle określonej osobie i nie należy go przekazywać innym, gdyż
       może im zaszkodzić, nawet jeśli objawy ich choroby są takie same.
   • Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy
       niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza lub farmaceutę.


Spis treści ulotki:
    1.     Co to jest lek Valsotens i w jakim celu się go stosuje
    2.     Informacje ważne przed zastosowaniem leku Valsotens
    3.     Jak stosować lek Valsotens
    4.     Możliwe działania niepożądane
    5.     Jak przechowywać lek Valsotens
    6.     Inne informacje


1.      CO TO JEST LEK VALSOTENS I W JAKIM CELU SIĘ GO STOSUJE

Lek Valsotens należy do klasy leków zwanych antagonistami receptorów angiotensyny II, które
pomagają kontrolować wysokie ciśnienie krwi. Angiotensyna II jest substancją powstającą w
organizmie człowieka, która powoduje skurcz naczyń krwionośnych, tym samym podwyższając
ciśnienie krwi. Lek Valsotens działa poprzez blokowanie aktywności angiotensyny II. W rezultacie
naczynia krwionośne rozszerzają się i zmniejsza się ciśnienie tętnicze krwi.

Lek Valsotens, 80 mg, tabletki powlekane i lek Valsotens, 160 mg tabletki powlekane można
stosować w leczeniu trzech różnych chorób:
    • w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi u pacjentów dorosłych oraz dzieci i młodzieży w
        wieku od 6 do 18 lat. Wysokie ciśnienie krwi zwiększa obciążenie serca i tętnic. Jeśli nie jest
        leczone może prowadzić do uszkodzenia naczyń krwionośnych w mózgu, sercu i nerkach, co
        może skutkować udarem, niewydolnością serca lub niewydolnością nerek. Wysokie ciśnienie
        krwi powoduje zwiększenie ryzyka ataków serca. Obniżenie ciśnienia krwi do prawidłowego
        poziomu pozwala ograniczyć ryzyko wystąpienia tych zaburzeń.
    • w leczeniu osób po niedawno przebytym ataku serca u pacjentów dorosłych (zawale
        mięśnia sercowego). „Niedawny” oznacza okres od 12 godzin do 10 dni;
    • w leczeniu objawowej niewydolności serca u pacjentów dorosłych. Lek Valsotens stosuje
        się, jeśli nie można zastosować leków z grupy tzw. inhibitorów konwertazy angiotensyny
        (ACE) (leki stosowane w leczeniu niewydolności serca) lub jako dodatkowe leczenie obok
        inhibitorów ACE, jeśli nie można zastosować leków blokujących receptory beta-
        adrenergiczne (inny rodzaj leków stosowanych w leczeniu niewydolności serca).
Objawy niewydolności serca obejmują duszność oraz obrzęki stóp i nóg z powodu nagromadzenia się
płynów. Są one spowodowane tym, że mięsień sercowy nie jest w stanie pompować krwi z
dostateczną siłą aby dostarczyć wymaganą ilość krwi w całym ciele.


2.      INFORMACJE WAŻNE PRZED ZASTOSOWANIEM LEKU VALSOTENS

Kiedy nie stosować leku Valsotens:
•      jeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie (nadwrażliwość) na walsartan, olej sojowy, olej
       arachidowy lub na którykolwiek z pozostałych składników leku Valsotens.
•      jeśli u pacjenta występuje ciężka postać choroby wątroby.
•      jeśli pacjentka jest później niż w 3. miesiącu ciąży (lepiej jest również unikać stosowania
       leku Valsotens we wczesnym okresie ciąży – zobacz punkt dotyczący ciąży).

Jeśli którykolwiek z wyżej wymienionych punktów dotyczy pacjenta, nie należy stosować leku
Valsotens.

Kiedy zachować szczególną ostrożność, stosując lek Valsotens
•      jeśli u pacjenta występuje choroba wątroby.
•      jeśli u pacjenta stwierdzono ciężką postać choroby nerek lub jeśli pacjent jest dializowany.
•      jeśli u pacjenta występuje zwężenie tętnicy nerkowej.
•      jeśli pacjent w ostatnim czasie przeszedł przeszczep nerki (otrzymał nową nerkę).
•      jeśli pacjent poddany jest leczeniu po ataku serca lub z powodu niewydolności serca, lekarz
       może skontrolować czynność nerek.
•      jeśli u pacjenta występuje ciężka postać choroby serca inna niż niewydolność serca lub atak
       serca.
•      jeśli pacjent stosuje leki, które zwiększają ilość potasu we krwi. Obejmuje to suplementy
       potasu lub substytuty soli kuchennej zawierające potas, leki oszczędzające potas i heparynę.
       Konieczna może być kontrola ilości potasu we krwi w regularnych odstępach czasu.
•      jeśli pacjent jest w wieku poniżej 18 lat i przyjmuje lek Valsotens w skojarzeniu z innymi
       lekami hamującymi układ renina-angiotensyna-aldosteron (lekami zmniejszającymi ciśnienie
       tętnicze), lekarz będzie regularnie kontrolował czynność nerek i stężenie potasu we krwi.
•      jeśli pacjent choruje na aldosteronizm. Jest to choroba, w której nadnercza wytwarzają zbyt
       duże ilości hormonu o nazwie aldosteron. Jeśli ta choroba występuje u pacjenta, stosowanie
       leku Valsotens nie jest zalecane.
•      jeśli u pacjenta nastąpiła znaczna utrata płynów (odwodnienie) w wyniku biegunki, wymiotów
       lub stosowania dużych dawek leków moczopędnych (diuretyków).
•      pacjentka musi powiedzieć lekarzowi, jeśli uważa, że jest w ciąży (lub może zajść w ciążę).
       Lek Valsotens nie jest zalecany we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go stosować u
       pacjentki po 3. miesiącu w ciąży, ponieważ może on poważnie zaszkodzić dziecku, jeśli
       zostanie zastosowany w tym okresie ciąży (patrz punkt dotyczący ciąży).

Jeśli którykolwiek z wyżej wymienionych punktów dotyczy pacjenta, należy poinformować o tym
lekarza przed zastosowaniem leku Valsotens.

Stosowanie leku Valsotens z innymi lekami
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich przyjmowanych aktualnie lub ostatnio
lekach, również tych, które wydawane są bez recepty.

Stosowanie leku Valsotens z niektórymi innymi lekami może mieć wpływ na leczenie. Konieczna
może być zmiana dawki, zastosowanie innych środków ostrożności lub w pewnych przypadkach
odstawienie jednego z leków. Dotyczy to zarówno leków dostępnych na receptę, jak i bez recepty, w
szczególności:

•      innych leków obniżających ciśnienie krwi, szczególnie leków moczopędnych (diuretyków),
•      leków, które zwiększają ilość potasu we krwi. Obejmuje to suplementy potasu lub substytuty
       soli kuchennej zawierające potas, leki oszczędzające potas i heparynę;
•      pewnych typów leków przeciwbólowych tzw. niesteroidowych leków przeciwzapalnych
       (NLPZ);
•      litu (lek stosowany w leczeniu niektórych chorób psychicznych).

Ponadto:
•     gdy pacjent jest w trakcie leczenia po ataku serca, skojarzenie z inhibitorami ACE (leki
      stosowane w leczeniu ataku serca) nie jest zalecane;
•       w przypadku leczenia niewydolności serca, skojarzenie stosowania leku Valsotens
        jednocześnie z inhibitorami ACE i lekami blokującymi receptory beta-adrenergiczne
        (leki stosowane w leczeniu niewydolności serca) nie jest zalecane.

Stosowanie leku Valsotens z jedzeniem i piciem
Lek Valsotens można stosować z posiłkiem lub bez posiłku.

Ciąża i karmienie piersią
Przed zastosowaniem każdego leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

•       Pacjentka musi powiedzieć lekarzowi, jeśli uważa, że jest w ciąży (lub może zajść w
        ciążę). Lekarz zwykle poradzi, aby przerwać stosowanie leku Valsotens przed zajściem w
        ciążę lub gdy tylko zostanie stwierdzone, że pacjentka jest w ciąży i doradzi stosowanie innego
        leku zamiast leku Valsotens. Lek Valsotens nie jest zalecany we wczesnym okresie ciąży i nie
        wolno go stosować u pacjentek po 3. miesiącu ciąży, ponieważ może on poważnie zaszkodzić
        dziecku, jeśli zostanie zastosowany po trzecim miesiącu ciąży.
•       Należy poinformować lekarza, jeśli pacjentka karmi piersią lub zamierza rozpocząć
        karmienie piersią. Lek Valsotens nie jest zalecany u matek, które karmią piersią; lekarz może
        w takim przypadku wybrać inną metodę leczenia dla pacjentki, która zamierza karmić piersią
        szczególnie noworodka lub wcześniaka.

Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
Przed przystąpieniem do prowadzenia pojazdu, używania narzędzi lub obsługi maszyn bądź
wykonywania innych czynności wymagających koncentracji każdy pacjent powinien ustalić, jak lek
Valsotens na niego wpływa. Podobnie jak wiele innych leków stosowanych w leczeniu wysokiego
ciśnienia krwi, lek Valsotens może w rzadkich przypadkach powodować zawroty głowy i wpływać na
zdolność koncentracji.

Ważne informacje o niektórych składnikach leku Valsotens
Lek ten zawiera laktozę, jeżeli lekarz poinformuje pacjenta o nietolerancji niektórych węglowodanów,
pacjent powinien skontaktować się z lekarzem, zanim zacznie stosować lek Valsotens.

Lek Valsotens zawiera olej sojowy. Jeśli pacjent jest uczulony na orzeszki arachidowe lub soję, nie
powinien przyjmować tego leku.


3.      JAK STOSOWAĆ LEK VALSOTENS

Lek Valsotens należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza, aby uzyskać najlepsze rezultaty
i ograniczyć ryzyko działań niepożądanych. W przypadku wątpliwości należy ponownie skontaktować
się z lekarzem lub farmaceutą. Osoby z wysokim ciśnieniem krwi często nie dostrzegają żadnych
oznak tego problemu. Wiele z nich czuje się dość dobrze. Z tego względu tym ważniejsze jest
zgłaszanie się na wizyty u lekarza, nawet przy dobrym samopoczuciu.

Dzieci i młodzież (w wieku od 6 do 18 lat) z wysokim ciśnieniem tętniczym
U pacjentów o masie ciała mniejszej niż 35 kg dawka walsartanu wynosi zazwyczaj 40 mg raz na
dobę.
U pacjentów o masie ciała 35 kg lub więcej, dawka początkowa wynosi zazwyczaj 80 mg walsartanu
raz na dobę.
W niektórych przypadkach lekarz może zalecić większe dawki (dawkę leku można zwiększyć do
160 mg, a maksymalnie do 320 mg).

Wysokie ciśnienie tętnicze u dorosłych pacjentów: Zazwyczaj stosowana dawka leku wynosi 80 mg
na dobę. W niektórych przypadkach lekarz może przepisać większe dawki (np. 160 mg lub 320 mg).
Może również zastosować lek Valsotens razem z dodatkowym lekiem (np. lekiem moczopędnym).

Stan po świeżo przebytym ataku serca u dorosłych pacjentów: Leczenie na ogół rozpoczyna się już
po 12 godzinach po ataku serca, zwykle w małej dawce 20 mg dwa razy na dobę. Pacjent otrzymuje
dawkę 20 mg, uzyskiwaną poprzez podzielenie tabletki 40 mg. Lekarz będzie stopniowo zwiększał tę
dawkę w okresie kilku tygodni do maksymalnej dawki 160 mg dwa razy na dobę. Ostateczna dawka
zależy od tolerancji leku przez danego pacjenta.
Lek Valsotens można podawać razem z innymi lekami stosowanymi w leczeniu ataku serca, a lekarz
zadecyduje, jakie leczenie jest odpowiednie w konkretnym przypadku.

Niewydolność serca u dorosłych pacjentów: Zazwyczaj stosowana dawka początkowa wynosi 40 mg
dwa razy na dobę. Lekarz będzie stopniowo zwiększał dawkę w okresie kilku tygodni do maksymalnej
dawki 160 mg dwa razy na dobę. Ostateczna dawka zależy od tolerancji leku przez danego pacjenta.
Lek Valsotens można podawać razem z innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca, a
lekarz zadecyduje, jakie leczenie jest odpowiednie w konkretnym przypadku.

Lek Valsotens można przyjmować z posiłkiem lub bez posiłku. Lek Valsotens należy połykać,
popijając szklanką wody.
Lek Valsotens należy zażywać każdego dnia w przybliżeniu o tej samej porze.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Valsotens
W przypadku wystąpienia silnych zawrotów głowy i (lub) omdlenia należy się położyć i bezzwłocznie
skontaktować z lekarzem. W razie przypadkowego zażycia zbyt dużej liczby tabletek należy
skontaktować się z lekarzem, farmaceutą lub szpitalem.

Pominięcie zastosowania leku Valsotens
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.
W przypadku pominięcia dawki należy ją przyjąć, gdy tylko się pacjentowi o tym przypomni. Jeśli jest
już jednak pora przyjęcia kolejnej dawki, pacjent powinien pominąć dawkę, o której zapomniał.

Przerwanie stosowania leku Valsotens
Przerwanie stosowania leku Valsotens może spowodować pogorszenie się choroby. Nie należy
przerywać stosowania leku, chyba że tak zaleci lekarz.

W razie wątpliwości związanych ze stosowaniem leku należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.


4.     MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Jak każdy lek, lek Valsotens może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one
wystąpią.

Działania niepożądane mogą wystąpić z określoną częstością, zdefiniowaną w następujący sposób:
−     bardzo często: występują u więcej niż 1 na 10 pacjentów,
−     często: występują u 1 do 10 pacjentów na 100;
−     niezbyt często: występują u 1 do 10 pacjentów na 1000;
−     rzadko: występują u 1 do 10 pacjentów na 10 000;
−     bardzo rzadko: występują u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów;
−     nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych.

Niektóre objawy wymagające natychmiastowej pomocy lekarskiej:
Mogą wystąpić objawy obrzęku naczynioruchowego (specyficznej reakcji alergicznej), takie jak:
− obrzęk twarzy, warg, języka lub gardła,
− trudności z oddychaniem lub przełykaniem,
− pokrzywka, swędzenie.

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów należy natychmiast skontaktować się z
lekarzem.
Inne działania niepożądane obejmują:

Często:
− zawroty głowy,
− niskie ciśnienie tętnicze z objawami, takimi jak zawroty głowy i omdlenie po wstaniu lub bez tych
   objawów,
− zaburzenia czynności nerek (objawy zaburzeń czynności nerek).

Niezbyt często:
− obrzęk naczynioruchowy (patrz „Niektóre objawy wymagające natychmiastowej pomocy
   lekarskiej”),
− nagła utrata przytomności (omdlenie),
− uczucie wirowania (zawrót głowy),
− ciężkie zaburzenia czynności nerek (objawy ostrej niewydolności nerek),
− skurcze mięśni, zaburzenia rytmu serca (objawy hiperkaliemii),
− duszność, trudności z oddychaniem podczas przyjmowania pozycji leżącej, obrzęk stóp lub nóg
   (objawy niewydolności serca),
− ból głowy,
− kaszel,
− ból brzucha,
− nudności,
− biegunka,
− uczucie zmęczenia,
− osłabienie.

Nieznana
− reakcje alergiczne przebiegające z wysypką, świądem i pokrzywką; mogą wystąpić takie objawy
   jak gorączka, obrzęk i bóle stawów, bóle mięśni, obrzęk węzłów chłonnych i (lub) objawy
   grypopodobne (objawy choroby posurowiczej),
− fioletowo-czerwone plamki, gorączka, świąd (objawy stanu zapalnego naczyń krwionośnych,
   znanego również jako zapalenie naczyń),
− nietypowe krwawienie lub występowanie sińców (objawy małopłytkowości),
− bóle mięśni (mialgia),
− gorączka, ból gardła lub owrzodzenie jamy ustnej wskutek infekcji (objawy małej liczby krwinek
   białych, tzw. neutropenii),
− zmniejszone stężenie hemoglobiny i zmniejszenie procentowej zawartości krwinek czerwonych we
   krwi (które może prowadzić do niedokrwistości w ciężkich przypadkach),
− zwiększone stężenie potasu we krwi (które może wywołać skurcze mięśni i zaburzenia rytmu serca
   w ciężkich przypadkach),
− zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (które może wskazywać na uszkodzenie wątroby),
   w tym zwiększone stężenie bilirubiny we krwi (które może spowodować żółty odcień skóry i oczu
   w ciężkich przypadkach)
− zwiększone stężenie azotu mocznikowego we krwi i zwiększone stężenie kreatyniny w surowicy
   krwi (co może wskazywać na nieprawidłową czynność nerek),
− niskie stężenie sodu we krwi (które może powodować zmęczenie, splątanie, drżenie mięśni i (lub)
   drgawki w ciężkich przypadkach).

Częstość występowania niektórych działań niepożądanych może różnić się w zależności od choroby.
Na przykład takie działania niepożądane, jak zawroty głowy i zaburzenia czynności nerek,
obserwowano rzadziej u dorosłych pacjentów z wysokim ciśnieniem krwi niż u dorosłych pacjentów
leczonych z powodu niewydolności serca lub po świeżo przebytym ataku serca.

Działania niepożądane obserwowane u dzieci i młodzieży są podobne do występujących u dorosłych
pacjentów.
Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy
niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza lub farmaceutę.


5.     JAK PRZECHOWYWAĆ LEK VALSOTENS

•      Blistry z folii PVC/PE/PVDC/Aluminium: Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem i wilgocią.

•       Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.
•       Nie należy stosować leku Valsotens po upływie terminu ważności zamieszczonego na
opakowaniu, blistrze i butelce jako EXP.
Data ta odnosi się do ostatniego dnia danego miesiąca.

•       Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji lub domowych pojemników na odpadki. Należy
zapytać farmaceutę, co zrobić z lekami, których się już nie potrzebuje. Takie postępowanie pomoże
chronić środowisko.


6.     INNE INFORMACJE

Co zawiera lek Valsotens
   − substancją czynną leku jest walsartan.
      Każda tabletka powlekana leku Valsotens, 80 mg zawiera 80 mg walsartanu.
      Każda tabletka powlekana leku Valsoten, 160 mg zawiera 160 mg walsartanu.
   − inne składniki leku to: rdzeń tabletki: laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna, sodu
      kroskarmeloza, powidon K29-K32, talk, magnezu stearynian, krzemionka koloidalna
      bezwodna, otoczka tabletki: alkohol poliwinylowy; makrogol 3350, talk, lecytyna (zawiera
      olej sojowy), tytanu dwutlenek (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czerwony
      (E 172).

Jak wygląda lek Valsotens i co zawiera opakowanie

Valsotens, 80 mg, tabletki powlekane: różowe, okrągłe, obustronnie wypukłe, tabletki powlekane,
o średnicy 8 mm z rowkiem dzielącym po obu stronach i oznakowane literą V po jednej stronie.

Valsotens, 160 mg, tabletki powlekane: żółte, owalne, obustronnie wypukłe, tabletki powlekane,
15 x 6,5 mm z rowkiem dzielącym po jednej stronie i oznakowane literą V po drugiej stronie.

Wielkości opakowań:
Blistry z folii PVC/PE/PVDC/Aluminium: 28, 56 tabletek.


Podmiot odpowiedzialny:
Actavis Group PTC ehf
Reykjavíkurvegi 76-78
220 Hafnarfjörður
Islandia

Wytwórca:
Actavis Ltd.
BLB016 Bulebel Industrial Estate
Zejtun ZTN 3000
Malta

Genericon Pharma GmbH
Hafnerstrasse 211
A-8054
Austria

Balkanpharma – Dupnitsa AD
3 Samokovsko Shosse Str.
Dupnitsa 2600
Bułgaria


Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego
Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Czechy:               Valsartan +pharma 80 mg. Valsartan +pharma
                      160 mg
Estonia               Valsartan Actavis 80 mg. Valsartan Actavis 160 mg
Islandia:             Valpress
Litwa:                Valsartan Actavis 80 mg plėvele dengtos tabletės. Valsartan Actavis 160 mg
                      plėvele dengtos tabletės.
Łotwa:                Valsartan Actavis 80 mg apvalkotās tabletes. Valsartan Actavis 160 mg
                      apvalkotās tabletes.
Malta:                Valtensin
Polska:               Valsotens
Rumunia:              Valsartan Actavis 80 mg comprimate filmate.Valsartan Actavis 160 mg
                      comprimate filmate.
Słowacja:             Valsartan +pharma
                      160 mg
Słowenia:             Valsotens 80 mg filmsko obložene tablete. Valsotens 160 mg filmsko
                      obložene tablete
Węgry:                Valsotens 80 mg. Valsotens 160 mg



Data zatwierdzenia ulotki: 29 sierpnia 2011

                
                                                CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO


1.      NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Valsotens, 160 mg, tabletki powlekane.


2.      SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Jedna tabletka powlekana zawiera 160 mg walsartanu (Valsartanum).

Substancje pomocnicze:
Valsotens, 160 mg, każda tabletka powlekana zawiera 84,44 mg laktozy jednowowodnej i 0,504 mg
lecytyny (zawiera olej sojowy).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3.      POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Valsotens, 160 mg tabletki powlekane: żółte, owalne, obustronnie wypukłe, tabletki powlekane, 15 x
6,5 mm z rowkiem dzielącym po jednej stronie i oznakowane literą V po drugiej stronie.

Tabletka może być dzielona na dwie połowy.


4.      SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1     Wskazania do stosowania

Nadciśnienie tętnicze
Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów oraz u dzieci i młodzieży w
wieku od 6 do 18 lat.

Stan po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego
Leczenie dorosłych pacjentów w stabilnym stanie klinicznym z objawową niewydolnością serca lub
bezobjawową niewydolnością skurczową lewej komory po świeżo przebytym (12 godzin do 10 dni)
zawale mięśnia sercowego (patrz punkty 4.4 i 5.1).

Niewydolność serca
Leczenie objawowej niewydolności serca u pacjentów dorosłych, jeśli nie można zastosować
inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) lub jako leczenie skojarzone z inhibitorami ACE, jeśli nie
można użyć leków blokujących receptory beta-adrenergiczne (patrz punkty 4.4 i 5.1).

4.2     Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Nadciśnienie tętnicze

Zalecana dawka początkowa leku Valsotens to 80 mg raz na dobę. Działanie przeciwnadciśnieniowe
jest wyraźnie zauważalne w ciągu 2 tygodni, a maksymalny rezultat osiąga w ciągu 4 tygodni. W
przypadku niektórych pacjentów, u których nie uzyska się odpowiedniej kontroli ciśnienia krwi,
dawkę można zwiększyć do 160 mg, a maksymalnie do 320 mg.
Lek Valsotens może być stosowany jednocześnie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi.
Dodatkowe zastosowanie leku moczopędnego, takiego jak hydrochlorotiazyd, powoduje większe
obniżenie ciśnienia tętniczego krwi u tych pacjentów.

Stan po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego
U pacjentów w stanie klinicznym stabilnym leczenie może być rozpoczęte już po 12 godzinach od
rozpoznania zawału mięśnia sercowego. Po dawce początkowej 20 mg dwa razy na dobę dawkę
walsartanu przez następnych kilka tygodni należy stopniowo zwiększać do 40 mg, 80 mg i 160 mg,
podawanych dwa razy na dobę. Dawkę początkową zapewnia podzielna tabletka 40 mg.
Maksymalną dawką docelową jest 160 mg podawane dwa razy na dobę. Zwykle zaleca się, aby po
rozpoczęciu leczenia pacjenci przez 2 tygodnie otrzymywali dawkę 80 mg dwa razy na dobę, a
maksymalną dawkę docelową 160 mg podawaną dwa razy na dobę należy wprowadzić w ciągu 3
miesięcy, w zależności od tolerancji leku przez pacjenta. Jeśli wystąpi objawowe niedociśnienie
tętnicze lub zaburzenie czynności nerek, należy rozważyć zmniejszenie dawki.
Walsartan może być stosowany u pacjentów przyjmujących inne leki stosowane w leczeniu zawału
mięśnia sercowego, takie jak leki trombolityczne, kwas acetylosalicylowy, leki blokujące receptory
beta-adrenergiczne, statyny i leki moczopędne. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z
inhibitorami ACE (patrz punkty 4.4 i 5.1).
Ocena stanu pacjenta po przebytym zawale mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę
czynności nerek.

Niewydolność serca
Zalecana dawka początkowa leku Valsotens to 40 mg dwa razy na dobę. Zwiększanie dawki kolejno
do 80 mg i 160 mg podawanych dwa razy na dobę powinno być przeprowadzane w odstępach co
najmniej dwutygodniowych, do uzyskania największej dawki tolerowanej przez pacjenta. W
przypadku jednoczesnego stosowania leku moczopędnego należy rozważyć zmniejszenie jego dawki.
Maksymalna dawka dobowa zastosowana w badaniach klinicznych wynosiła 320 mg walsartanu w
dawkach podzielonych.
Walsartan może być stosowany u pacjentów przyjmujących inne leki stosowane w leczeniu
niewydolności serca. Jednakże jednoczesna terapia skojarzona trzema lekami (walsartanem z
inhibitorami ACE i lekami blokującymi receptory beta-adrenergiczne) nie jest zalecana (patrz punkty
4.4 i 5.1).
Ocena stanu pacjentów z niewydolnością serca powinna zawsze obejmować ocenę czynności nerek.

Dodatkowe informacje dotyczące szczególnych populacji

Pacjenci w podeszłym wieku
Nie ma konieczności zmiany dawkowania u osób w podeszłym wieku.

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności dostosowania dawki u dorosłych pacjentów z klirensem kreatyniny >10 ml/min
(patrz punkty 4.4 i 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby
Stosowanie produktu leczniczego Valsotens jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością wątroby oraz u pacjentów z cholestazą (patrz
punkty 4.3, 4.4 i 5.2). U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby
bez cholestazy, nie należy stosować dawek większych niż 80 mg walsartanu na dobę.

Dzieci i młodzież

Nadciśnienie tętnicze u dzieci i młodzieży
Dzieci i młodzież w wieku od 6 do 18 lat
Dawka początkowa wynosi 40 mg raz na dobę w przypadku dzieci o masie ciała mniejszej niż 35 kg
oraz 80 mg raz na dobę w przypadku dzieci o masie ciała 35 kg lub większej. Dawkę produktu
leczniczego Valsotens należy dostosować w zależności od uzyskanego działania
przeciwnadciśnieniowego.
Maksymalne dawki produktu leczniczego oceniane w badaniach klinicznych podano w poniższej
tabeli.
Dawki większe od wymienionych nie były oceniane w badaniach klinicznych i z tego względu nie są
zalecane.

Masa ciała                Maksymalna dawka oceniana w badaniach
                          klinicznych
≥18 kg do <35 kg          80 mg
≥35 kg do <80 kg          160 mg
≥80 kg do ≤ 160 kg        320 mg

Dzieci w wieku poniżej 6 lat
Dostępne dane przedstawiono w punktach 4.8, 5.1 oraz 5.2. Jednak nie ustalono skuteczności i
bezpieczeństwa stosowania walsartanu u dzieci w wieku od 1. do 6. roku życia.

Stosowanie u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat z zaburzeniami czynności nerek
Nie badano stosowania produktu leczniczego u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30 ml/min
oraz tych, u których stosowana jest dializoterapia, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się
stosowania walsartanu. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dzieci i młodzieży z klirensem
kreatyniny większym niż 30 ml/min. Należy ściśle kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu
w surowicy (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Stosowanie u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat z zaburzeniami czynności wątroby
Podobnie jak u dorosłych pacjentów, walsartan jest przeciwwskazany do stosowania u pacjentów z
ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością wątroby oraz u pacjentów z
cholestazą (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2). Doświadczenie kliniczne dotyczące podawania walsartanu
dzieciom i młodzieży z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby jest
ograniczone. U tych pacjentów dawka walsartanu nie może być większa niż 80 mg.

Niewydolność serca i stan po świeżym zawale mięśnia sercowego u dzieci i młodzieży
Walsartan nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca lub świeżego zawału mięśnia sercowego u
dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa
stosowania i skuteczności.

Sposób podawania
Produkt leczniczy Valsotens może być przyjmowany niezależnie od posiłków i powinien być
przyjmowany wraz z wodą.

4.3   Przeciwwskazania

- Nadwrażliwość na substancję czynną, olej sojowy, olej arachidowy lub na którąkolwiek substancję
pomocniczą (patrz punkt 6.1).
- Ciężkie zaburzenia czynności wątroby, marskość żółciowa wątroby i cholestaza.
- Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).

4.4   Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Hiperkaliemia
Jednoczesne stosowanie suplementów potasu, leków moczopędnych oszczędzających potas,
zamienników soli kuchennej zawierających potas lub innych leków, które mogą powodować
zwiększenie stężenia potasu (heparyna itp.) nie jest zalecane. Należy zapewnić odpowiednie
kontrolowanie stężenia potasu.

Pacjenci z niedoborem sodu i (lub) odwodnieni
W rzadkich przypadkach na początku leczenia walsartanem u pacjentów ze znacznym niedoborem sodu
i (lub) odwodnionych, np. z powodu przyjmowania dużych dawek leków moczopędnych, może
wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze. Przed rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym
Valsotens należy wyrównać niedobór sodu i (lub) objętość krwi krążącej, np. zmniejszając dawkę leku
moczopędnego.
Zwężenie tętnicy nerkowej
W przypadku pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy jedynej
czynnej nerki, bezpieczeństwo stosowania walsartanu nie zostało ustalone.
Krótkotrwałe podawanie walsartanu 12 pacjentom z wtórnym nadciśnieniem nerkowo-naczyniowym
spowodowanym jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej nie wywołało istotnych zmian
hemodynamicznych w nerkach ani nie wpłynęło na stężenie kreatyniny w surowicy lub azotu
mocznikowego (BUN) we krwi. Jednakże w związku z tym, że inne leki działające na układ renina-
angiotensyna mogą powodować zwiększenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy, u
pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej leczonych walsartanem zaleca się, jako środek
ostrożności, regularną kontrolę czynności nerek.

Przeszczep nerek
Dotychczas brak jest doświadczeń w zakresie bezpieczeństwa stosowania walsartanu u pacjentów,
którym niedawno przeszczepiono nerkę.

Hiperaldosteronizm pierwotny
U pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie należy stosować walsartanu z uwagi na
zahamowanie aktywności układu renina-angiotensyna.

Zwężenie zastawki aorty i zastawki dwudzielnej, kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi
odpływu z lewej komory
Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, wskazana jest szczególna
ostrożność u pacjentów, u których występuje zwężenie zastawki aorty lub zastawki dwudzielnej lub
kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory (HOCM).

Zaburzenia czynności nerek
Obecnie brak jest doświadczeń w zakresie bezpiecznego stosowania leku u pacjentów z klirensem
kreatyniny <10 ml/min i pacjentów dializowanych, dlatego walsartan należy stosować w tej grupie
pacjentów z zachowaniem ostrożności. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z
zaburzeniami czynności nerek z klirensem kreatyniny >10 ml/min (patrz punkt 4.2 i 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby
Walsartan należy stosować ostrożnie u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami
czynności wątroby przebiegającymi bez cholestazy (patrz punkty 4.2 i 5.2).

Ciąża
W trakcie ciąży nie należy rozpoczynać leczenia antagonistami receptora angiotensyny II (AIIRA).
Jeśli dalsze leczenie AIIRA nie jest nieodzowne, u pacjentek planujących ciążę należy przejść na
alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w
trakcie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży leczenie AIIRA należy natychmiast przerwać i, jeśli to
właściwe, rozpocząć alternatywne leczenie (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Stan po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego
Jednoczesne stosowanie kaptoprylu z walsartanem nie wykazało żadnej dodatkowej korzyści
klinicznej, natomiast zwiększyło ryzyko wystąpienia działań niepożądanych w porównaniu z
monoterapią jednym lub drugim lekiem (patrz punkty 4.2 i 5.1). Z tego względu jednoczesne
stosowanie walsartanu i inhibitora ACE nie jest zalecane.
Należy zachować ostrożność na początku leczenia u pacjentów po zawale mięśnia sercowego. Ocena
stanu pacjenta po przebytym zawale mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę czynności
nerek (patrz punkt 4.2).
Stosowanie walsartanu u pacjentów po zawale mięśnia sercowego zwykle powoduje pewne obniżenie
ciśnienia krwi, ale odstawienie produktu ze względu na utrzymujące się objawowe niedociśnienie
tętnicze nie jest zwykle konieczne pod warunkiem, że pacjent przestrzega zaleceń dawkowania (patrz
punkt 4.2).

Niewydolność serca
U pacjentów z niewydolnością serca terapia skojarzona trzema lekami inhibitorem ACE, lekiem
blokującym receptory beta-adrenergiczne i walsartanem nie wykazała żadnej klinicznej korzyści (patrz
punkt 5.1). Takie leczenie skojarzone wyraźnie zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych i z
tego powodu nie jest zalecane.
Należy zachować ostrożność na początku leczenia u pacjentów z niewydolnością serca. Ocena stanu
pacjenta z niewydolnością serca powinna zawsze obejmować ocenę czynności nerek (patrz punkt 4.2).
Stosowanie walsartanu u pacjentów z niewydolnością serca zwykle powoduje pewne obniżenie
ciśnienia krwi, ale odstawienie preparatu ze względu na utrzymujące się objawowe niedociśnienie
tętnicze nie jest zwykle konieczne, pod warunkiem że pacjent przestrzega zaleceń dawkowania (patrz
punkt 4.2).
U pacjentów, u których czynność nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna (np.
pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością serca), leczenie inhibitorami konwertazy angiotensyny
związane było z oligurią i (lub) postępującą azotemią oraz, w rzadkich przypadkach, z ostrą
niewydolnością nerek i (lub) zgonem. Ponieważ walsartan jest antagonistą receptora angiotensyny II,
nie można wykluczyć, że stosowanie walsartanu może być związane z zaburzeniami czynności nerek.

Dzieci i młodzież

Zaburzenia czynności nerek
Nie badano stosowania walsartanu u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30 ml/min oraz tych, u
których stosowana jest dializoterapia, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się stosowania
walsartanu. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny
większym niż 30 ml/min (patrz punkty 4.2 i 5.2). Należy ściśle kontrolować czynność nerek oraz
stężenie potasu w surowicy podczas leczenia walsartanem. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy
walsartan jest stosowany podczas występowania innych zaburzeń (gorączka, odwodnienie), które mogą
wpływać na czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby
Podobnie jak u dorosłych pacjentów, produkt leczniczy Valsotens jest przeciwwskazany do stosowania
u dzieci i młodzieży z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością wątroby oraz u
pacjentów z cholestazą (patrz punkty 4.3 i 5.2). Doświadczenie kliniczne z walsartanem stosowanym
u dzieci i młodzieży z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby jest
ograniczone. U tych pacjentów dawka walsartanu nie może być większa niż 80 mg.

Nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy typu Lapp, zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy.
Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją galaktozy, niedoborem
laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego
produktu leczniczego.

Lecytyna
Jeżeli pacjent jest uczulony (nadwrażliwy) na orzeszki arachidowe lub soję, nie powinien przyjmować
tego produktu leczniczego.

4.5   Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Równoczesne stosowanie, które nie jest zalecane

Lit
Zgłaszano przypadki odwracalnego zwiększenia stężenia litu w surowicy i nasilenia jego toksyczności
podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE. Z powodu braku doświadczeń w zakresie
jednoczesnego stosowania walsartanu i litu, nie zaleca się tego leczenia skojarzonego. Jeśli takie
leczenie skojarzone okaże się konieczne, zaleca się ścisłe kontrolowanie stężenia litu w surowicy krwi.

Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu, zamienniki soli kuchennej zawierające potas
i inne substancje, które mogą zwiększać stężenie potasu
Jeśli zostanie stwierdzona konieczność zastosowania produktu leczniczego wpływającego na stężenie
potasu w skojarzeniu z walsartanem, zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w osoczu.
Wymagana ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas
acetylosalicylowy w dawce >3 g/dobę i nieselektywne NLPZ
W przypadku jednoczesnego podawania antagonistów receptora angiotensyny II z NLPZ może
nastąpić osłabienie działania hipotensyjnego. Ponadto jednoczesne stosowanie antagonistów receptora
angiotensyny II i NLPZ może prowadzić do podwyższonego ryzyka pogorszenia się czynności nerek i
zwiększenia stężenia potasu w surowicy krwi. Z tego względu zaleca się kontrolę czynności nerek na
początku leczenia, jak również zapewnienie odpowiedniego nawodnienia pacjenta.

Inne
W badaniach interakcji lekowych walsartanu nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji z
walsartanem i żadną z następujących substancji: cymetydyna, warfaryna, furosemid, digoksyna,
atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina i glibenklamid.

Dzieci i młodzież
W nadciśnieniu tętniczym u dzieci i młodzieży, u których często współistnieją zaburzenia czynności
nerek, zaleca się ostrożność podczas jednoczesnego stosowania walsartanu i innych substancji
hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron, mogących zwiększać stężenie potasu w surowicy.
Należy ściśle kontrolować czynności nerek oraz stężenie potasu w surowicy.

4.6     Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Nie zaleca się stosowania leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA) w trakcie
pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie leków AIIRA jest przeciwwskazane w
trakcie drugiego i trzeciego trymestru ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Potwierdzone dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności po podaniu inhibitorów ACE w
trakcie pierwszego trymestru ciąży nie są rozstrzygające, niemniej jednak nie można wykluczyć
niewielkiego zwiększenia ryzyka. Brak jest danych z kontrolowanych badań epidemiologicznych
dotyczących ryzyka AIIRA, niemniej podobne ryzyko może istnieć dla tej klasy leków. Jeśli dalsze
leczenie AIIRA nie jest nieodzowne, u pacjentek planujących ciążę należy przejść na alternatywne
leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w trakcie ciąży. W
przypadku stwierdzenia ciąży leczenie AIIRA należy natychmiast przerwać i, jeśli to właściwe,
rozpocząć alternatywne leczenie. Stwierdzono, że ekspozycja na AIIRA w drugim i trzecim
trymestrze wywiera toksyczny wpływ na płody (pogorszenie czynności nerek, małowodzie,
opóźnienie kostnienia czaszki) i noworodki ludzkie (niewydolność nerek, hipotonia, hiperkaliemia) –
patrz również punkt 5.3 „Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie”.
W razie ekspozycji na AIIRA począwszy od drugiego trymestru ciąży zaleca się kontrolne badania
ultrasonograficzne czynności nerek i rozwoju czaszki.
Niemowlęta, których matki stosowały AIIRA, należy objąć ścisłą obserwacją w kierunku hipotonii
(patrz również punkty 4.3 i 4.4).

Laktacja
Z uwagi na brak informacji dotyczących stosowania walsartanu w trakcie karmienia piersią, nie zaleca
się podawania produktu Valsotens i preferuje alternatywne leki o lepiej ustalonym profilu
bezpieczeństwa w okresie karmienia piersią, szczególnie podczas karmienia noworodków lub
wcześniaków.

Płodność
Walsartan nie wpływał niekorzystnie na sprawność reprodukcyjną samców i samic szczura po podaniu
doustnym dawek do 200 mg/kg mc/dobę. Dawka ta stanowi 6-krotność maksymalnej dawki zalecanej
do stosowania u ludzi, podanej w mg/m2 pc. (obliczenia zakładają podanie doustne dawki
320 mg/dobę pacjentowi o masie ciała 60 kg).
4.7    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów. W trakcie
prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn należy wziąć pod uwagę możliwość sporadycznego
występowania zawrotów głowy lub uczucia zmęczenia.

4.8    Działania niepożądane

W kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym
ogólna częstość występowania działań niepożądanych w grupie leczonej walsartanem była
porównywalna z częstością występującą w grupie otrzymującej placebo i odpowiadała jego
właściwościom farmakologicznym. Wydaje się, że częstość występowania działań niepożądanych nie
była związana z dawką ani czasem trwania leczenia; nie wykazano również związku z płcią, wiekiem
lub rasą pacjentów.

Działania niepożądane zgłaszane w trakcie badań klinicznych, po wprowadzeniu leku do obrotu i z
badań laboratoryjnych są wymienione w tabeli poniżej zgodnie z klasyfikacją układów i narządów.

Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według częstości ich występowania, najczęstsze
działania wymieniono w pierwszej kolejności, zgodnie z następującą konwencją:
bardzo często ( ≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1000 do <1/100); rzadko
(≥1/10 000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000), w tym pojedyncze przypadki. W obrębie każdej
grupy o określonej częstości występowania działania niepożądane są wymienione zgodnie ze
zmniejszającym się nasileniem.

Nie jest możliwe ustalenie częstości występowania dla wszystkich działań niepożądanych
stwierdzonych po wprowadzeniu leku do obrotu i w badaniach laboratoryjnych, dlatego są
wymienione z określeniem częstości jako „nieznana”.

•      Nadciśnienie tętnicze

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Nieznana                                          Zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie
                                                  hematokrytu, neutropenia, małopłytkowość
Zaburzenia układu immunologicznego
Nieznana                                        Nadwrażliwość, w tym choroba posurowicza
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Nieznana                                        Zwiększenie stężenia potasu w surowicy, hiponatremia
Zaburzenia ucha i błędnika
Niezbyt często                                  Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego
Zaburzenia naczyniowe
Nieznana                                        Zapalenie naczyń
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Niezbyt często                                  Kaszel
Zaburzenia żołądka i jelit
Niezbyt często                                  Bóle brzucha
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Nieznana                                        Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych,
                                                zwiększenie stężenia bilirubiny w surowicy
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Nieznana                                        Obrzęk naczynioruchowy, wysypka, świąd
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Nieznana                                        Bóle mięśni
Zaburzenie nerek i dróg moczowych
Nieznana                                            Niewydolność nerek i zaburzenie czynności nerek,
                                                    zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Niezbyt często                                      Zmęczenie


Dzieci i młodzież

Nadciśnienie tętnicze
Działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu oceniano w dwóch randomizowanych, podwójnie
zaślepionych badaniach klinicznych z udziałem 561 pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 18 lat.
Za wyjątkiem pojedynczych zaburzeń żołądka i jelit (takich jak bóle brzucha, nudności, wymioty)
oraz zawrotów głowy, nie stwierdzono istotnych różnic w odniesieniu do rodzaju, częstości i nasilenia
działań niepożądanych pomiędzy profilem bezpieczeństwa w populacji pacjentów pediatrycznych w
wieku od 6 do 18 lat, a wcześniej zgłaszanym profilem bezpieczeństwa u pacjentów dorosłych.

Ocena funkcji neuropoznawczych oraz rozwoju pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 16 lat
wykazała, że trwające do jednego roku leczenie walsartanem nie miało całościowego, istotnego
klinicznie, niekorzystnego wpływu na te funkcje.

W podwójnie zaślepionym, randomizowanym badaniu z udziałem 90 dzieci w wieku 1-6 lat,
kontynuowanym jako 1-roczne przedłużone badanie otwarte, odnotowano dwa zgony i pojedyncze
przypadki znacznego zwiększenia aktywności transaminaz wątrobowych. Zdarzenia te wystąpiły w
populacji pacjentów z istotnymi współistniejącymi chorobami. Związek przyczynowy z leczeniem
walsartanem nie został ustalony. W drugim badaniu, do którego włączono 75 dzieci w wieku 1-6 lat
nie odnotowano żadnych przypadków znacznego zwiększenia aktywności transaminaz wątrobowych
ani zgonów związanych z leczeniem walsartanem.

U dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat ze współistniejącą przewlekłą chorobą nerek częściej
obserwowano hiperkaliemię.

Profil bezpieczeństwa obserwowany w kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów
w stanie po zawale mięśnia sercowego i (lub) z niewydolnością serca różni się od ogólnego profilu
bezpieczeństwa stwierdzanego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Może być to związane z
pierwotną chorobą pacjenta. Działania niepożądane, które wystąpiły u pacjentów w stanie po zawale
mięśnia sercowego i (lub) z niewydolnością serca, są wymienione poniżej:

•       Stan po zawale mięśnia sercowego i (lub) niewydolność serca

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Nieznana                                            Małopłytkowość
Zaburzenia układu immunologicznego
Nieznana                                            Nadwrażliwość, w tym choroba posurowicza
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Niezbyt często                                      Hiperkaliemia
Nieznana                                            Zwiększenie stężenia potasu w surowicy,
                                                    hiponatremia
Zaburzenia układu nerwowego
Często                                              Zawroty głowy, zawroty głowy związane z pozycją
                                                    ciała
Niezbyt często                                      Omdlenie, bóle głowy
Zaburzenia ucha i błędnika
Niezbyt często                                      Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego
Zaburzenia serca
Niezbyt często                                     Niewydolność serca
Zaburzenia naczyniowe
Często                                         Niedociśnienie tętnicze, niedociśnienie
                                               ortostatyczne
Nieznana                                       Zapalenie naczyń
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Niezbyt często                                 Kaszel
Zaburzenia żołądka i jelit
Niezbyt często                                 Nudności, biegunka
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Nieznana                                       Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Niezbyt często                                 Obrzęk naczynioruchowy
Nieznana                                       Wysypka, świąd
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Nieznana                                       Bóle mięśni
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Często                                         Niewydolność nerek i zaburzenia czynności nerek
Niezbyt często                                 Ostra niewydolność nerek, zwiększenie stężenia
                                               kreatyniny w surowicy
Nieznana                                       Zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Niezbyt często                                     osłabienie, uczucie zmęczenia

4.9    Przedawkowanie

Objawy
Przedawkowanie produktu leczniczego Valsotens może spowodować znaczne niedociśnienie tętnicze,
co może doprowadzić do obniżonego poziomu świadomości, zapaści krążeniowej i (lub) wstrząsu.

Leczenie
Postępowanie po przedawkowaniu zależy od czasu przyjęcia leku i rodzaju oraz ciężkości objawów;
najistotniejsze jest ustabilizowanie krążenia.
W przypadku wystąpienia niedociśnienia tętniczego pacjenta należy ułożyć w pozycji na plecach i
skorygować objętość krwi krążącej.
Usunięcie walsartanu z krążenia za pomocą hemodializy jest mało prawdopodobne.


5.     WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1    Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Antagoniści receptora angiotensyny II (standard),
kod ATC: C09CA03

Walsartan po podaniu doustnym jest aktywnym, silnym i specyficznym antagonistą receptora
angiotensyny II (Ang II). Działa wybiórczo na podtyp receptora AT 1 , który jest odpowiedzialny za
znane działania angiotensyny II. Zwiększone stężenie angiotensyny II w osoczu po zablokowaniu
receptora AT 1 przez walsartan może stymulować odblokowany receptor AT 2 , który wydaje się działać
antagonistycznie w stosunku do działania receptora AT 1 . Walsartan nie wykazuje nawet częściowej
aktywności agonistycznej w stosunku do receptora AT 1 i ma dużo większe (około 20 000 razy)
powinowactwo do receptora AT 1 niż do receptora AT 2 . Nie stwierdzono, aby walsartan wiązał się lub
blokował inne receptory hormonów lub kanały jonowe, o których wiadomo, że są istotne w regulacji
sercowo-naczyniowej. Walsartan nie hamuje aktywności konwertazy angiotensyny (ACE, znanej
również jako kininaza II), która przekształca Ang I w Ang II i powoduje rozpad bradykininy. Z uwagi
na brak wpływu na ACE i brak nasilania działania bradykininy lub substancji P, prawdopodobieństwo
wystąpienia kaszlu przy stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II jest niewielkie. W
badaniach klinicznych, w których walsartan był porównywany z inhibitorem ACE, częstość
występowania suchego kaszlu była znamiennie mniejsza (P<0,05) u pacjentów leczonych walsartanem
niż u pacjentów, którzy otrzymywali inhibitor ACE (odpowiednio 2,6% i 7,9%). W badaniu
klinicznym pacjentów z suchym kaszlem w trakcie leczenia inhibitorami ACE w wywiadzie 19,5%
osób otrzymujących walsartan i 19,0% przyjmujących tiazydowe leki moczopędne skarżyło się na
występowanie kaszlu w porównaniu z 68,5% pacjentów leczonych inhibitorami ACE (P<0,05).

Nadciśnienie tętnicze
Podawanie walsartanu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym powoduje zmniejszenie ciśnienia
tętniczego krwi bez wpływu na częstość tętna.
U większości pacjentów po podaniu pojedynczej dawki doustnej początek działania
przeciwnadciśnieniowego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego
krwi jest osiągane w ciągu 4-6 godzin. Działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymuje się przez 24
godziny od przyjęcia dawki. Podczas wielokrotnego podawania, działanie przeciwnadciśnieniowe jest
wyraźnie zauważalne w ciągu 2 tygodni, a maksymalny rezultat osiągany jest w ciągu 4 tygodni i
utrzymuje się w czasie długotrwałego leczenia. Leczenie skojarzone z hydrochlorotiazydem znacząco
zwiększa działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu.
Nagłe odstawienie walsartanu nie było związane z występowaniem tzw. nadciśnienia z odbicia ani
innymi klinicznymi zdarzeniami niepożądanymi.
U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 oraz mikroalbuminurią wykazano, że
walsartan zmniejsza wydalanie albumin w moczu. W badaniu MARVAL (ang. Micro Albuminuria
Reduction with Valsartan) oceniono zmniejszanie wydalania albumin w moczu (UAE) podczas
leczenia walsartanem (80-160 mg/dobę) w porównaniu z amlodypiną (5-10 mg/dobę) u 332 pacjentów
z cukrzycą typu 2 (średnia wieku: 58 lat; 265 mężczyzn) z mikroalbuminurią (walsartan: 58 µg/min;
amlodypina: 55,4 µg/min), prawidłowym lub wysokim ciśnieniem krwi oraz z zachowaną czynnością
nerek (stężenie kreatyniny we krwi <120 µmol/l). Po 24 tygodniach UAE zmniejszyło się (p<0,001) o
42% (-24,2 µg/min; 95% przedział ufności: -40,4 do -19,1) u pacjentów leczonych walsartanem i o
około 3% (-1,7 µg/min; 95% przedział ufności: -5,6 do 14,9) u pacjentów leczonych amlodypiną
pomimo podobnych wskaźników zmniejszenia ciśnienia krwi w obu grupach.
W badaniu DROP (ang. Valsotens Reduction of Proteinuria) dokonano dalszej oceny skuteczności
walsartanu w zakresie zmniejszania UAE u 391 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (ciśnienie krwi
=150/88 mmHg) z cukrzycą typu 2, albuminurią (średnia = 102 µg/min; 20-700 µg/min) i zachowaną
czynnością nerek (średnie stężenie kreatyniny w surowicy = 80 µmol/l). Przeprowadzono randomizację
pacjentów do jednej z 3 dawek walsartanu (160, 320 i 640 mg/dobę), a następnie prowadzono leczenie
przez 30 tygodni. Celem badania było ustalenie optymalnej dawki walsartanu w zakresie zmniejszania
UAE u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2. Po 30 tygodniach nastąpiło znamienne
zmniejszenie procentowe UAE o 36% w stosunku do poziomu początkowego przy leczeniu
walsartanem w dawce 160 mg (95% przedział ufności: 22% do 47%) i o 44% przy leczeniu
walsartanem w dawce 320 mg (95% przedział ufności: 31% do 54%). Stwierdzono, że dawka 160-320
mg walsartanu powodowała klinicznie istotne zmniejszenie UAE u pacjentów z nadciśnieniem
tętniczym i cukrzycą typu 2.

Stan po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego
Badanie VALIANT (ang. VALsartan In Acute myocardial iNfarcTion) było randomizowanym,
kontrolowanym, międzynarodowym badaniem z zastosowaniem podwójnie ślepej próby,
przeprowadzonym z udziałem 14 703 pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego oraz z
objawami przedmiotowymi, objawami podmiotowymi lub potwierdzeniem radiologicznym
zastoinowej niewydolności serca i (lub) potwierdzeniem lewokomorowej niewydolności skurczowej
(objawiającej się frakcją wyrzutową serca <40% w wentrykulografii radioizotopowej lub <35% w
echokardiografii lub angiografii kontrastowej). Pacjenci w czasie od 12 godzin do 10 dni po
wystąpieniu objawów zawału mięśnia sercowego byli losowo przypisywani do jednej z trzech grup
terapeutycznych: walsartanu, kaptoprylu lub walsartanu w skojarzeniu z kaptoprylem. Średni czas
leczenia wynosił dwa lata. Pierwszorzędowym punktem końcowym był czas do zgonu z jakiejkolwiek
przyczyny.
Walsartan był równie skuteczny jak kaptopryl w zmniejszaniu umieralności z jakiejkolwiek przyczyny
po zawale mięśnia sercowego. Procent zgonów z jakiejkolwiek przyczyny był podobny we wszystkich
grupach: walsartan (19,9%); kaptopryl (19,5%) i walsartan + kaptopryl (19,3%). Dodanie walsartanu
do kaptoprylu nie przyniosło żadnych dodatkowych korzyści w porównaniu do podawania samego
kaptoprylu. Nie stwierdzono żadnych różnic pomiędzy walsartanem a kaptoprylem w zakresie
umieralności z jakiejkolwiek przyczyny w zależności od wieku, płci, rasy, leczenia podstawowego czy
choroby podstawowej. Walsartan zwiększał również czas przeżycia i zmniejszał umieralność z
powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego oraz skracał czas hospitalizacji z powodu
niewydolności serca, powtórnego zawału mięśnia sercowego, przywróconej akcji serca po jej
zatrzymaniu i udaru niezakończonego śmiercią (drugorzędowy złożony punkt końcowy).
Profil bezpieczeństwa walsartanu odpowiadał przebiegowi klinicznemu u pacjentów leczonych po
przebytym zawale mięśnia sercowego. W zakresie czynności nerek zaobserwowano dwukrotne
zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy u 4,2% pacjentów leczonych walsartanem, u 4,8%
pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone walsartanem i kaptoprylem oraz u 3,4% pacjentów
leczonych kaptoprylem. Leczenie przerwano z powodu różnego typu zaburzeń czynności nerek u 1,1%
pacjentów leczonych walsartanem, u 1,3% pacjentów leczonych walsartanem i kaptoprylem oraz u
0,8% pacjentów leczonych kaptoprylem. W ramach oceny pacjentów po przebytym zawale mięśnia
sercowego należy przeprowadzić ocenę czynności nerek.
Nie stwierdzono różnic w umieralności ze wszystkich przyczyn, umieralności z powodu zaburzeń
układu sercowo-naczyniowego oraz chorobowości, gdy leki blokujące receptory beta-adrenergiczne
podawano w skojarzeniu z walsartanem i kaptoprylem, samym walsartanem lub samym kaptoprylem.
Niezależnie od zastosowanego leku, umieralność była mniejsza w grupie pacjentów leczonych lekami
blokującymi receptory beta-adrenergiczne, co sugeruje, że znane korzyści ze stosowania leków
blokujących receptory beta-adrenergiczne w tej populacji zostały potwierdzone w tym badaniu.

Niewydolność serca
Badanie Val-HeFT było randomizowanym, kontrolowanym, międzynarodowym badaniem klinicznym
porównującym walsartan z placebo pod względem chorobowości i umieralności u 5010 pacjentów z
niewydolnością serca klasa II (62%), klasa III (36%) i klasa IV (2%) wg NYHA) otrzymujących
standardowe leczenie, z frakcją wyrzutową lewej komory LVEF <40% i średnicą wewnętrzną lewej
komory w czasie rozkurczu LVIDD >2,9 cm/m2. Podstawowa terapia składała się z inhibitorów ACE
(93%), leków moczopędnych (86%), digoksyny (67%) i leków blokujących receptory beta-
adrenergiczne (36%). Średni okres obserwacji chorych wyniósł prawie dwa lata. Średnia dobowa
dawka preparatu Valsotensw badaniu Val-HeFT wynosiła 254 mg. W badaniu wykorzystano dwa
pierwszorzędowe punkty końcowe: umieralność z jakiejkolwiek przyczyny (czas przeżycia) oraz
złożony punkt umieralności i chorobowości w niewydolności serca (czas do pierwszego incydentu
chorobowego) zdefiniowany jako śmierć, nagła śmierć z reanimacją hospitalizacja z powodu
niewydolności serca lub podawanie dożylne leków inotropowych lub rozszerzających naczynia przez
co najmniej 4 godziny bez hospitalizacji. Umieralność z jakiejkolwiek przyczyny była podobna
(p=NS) w grupie leczonej walsartanem (19,7%) i otrzymującej placebo (19,4%). Podstawową
korzyścią było zmniejszenie o 27,5% (95% przedział ufności: 17% do 37%) ryzyka w czasie do
pierwszej hospitalizacji w związku z niewydolnością serca (odpowiednio 13,9% i 18,5%). Wyniki
wskazujące wyższość placebo (złożony punkt końcowy umieralności i chorobowości wynosił 21,9%
w grupie otrzymującej placebo i 25,4% w grupie leczonej walsartanem) obserwowano u tych
pacjentów, u których zastosowano leczenie skojarzone trzema lekami: inhibitorem ACE, lekiem
blokującym receptory beta-adrenergiczne i walsartanem.
Korzyści w zakresie chorobowości były największe w podgrupie pacjentów nieotrzymujących
inhibitora ACE (n=366). W tej podgrupie pacjentów umieralność z jakiejkolwiek przyczyny była
znacząco mniejsza o 33% przy leczeniu walsartanem w porównaniu z placebo (95% przedział ufności:
-6% do 58%) (odpowiednio 17,3% dla walsartanu i 27,1% dla placebo), a złożone ryzyko
umieralności i chorobowości było mniejsze o 44% (odpowiednio 24,9% dla walsartanu i 42,5% dla
placebo).
Wśród pacjentów otrzymujących inhibitor ACE bez leku blokującego receptory beta-adrenergiczne
umieralność z jakiejkolwiek przyczyny była podobna (p=NS) w grupie leczonej walsartanem (21,8%)
i grupie otrzymującej placebo (22,5%). Złożone ryzyko umieralności i chorobowości był znacząco
mniejsze o 18,3% (95% przedział ufności: 8% do 28%) dla walsartanu w porównaniu z placebo
(odpowiednio 31,0% i 36,3%).
W całej populacji, która wzięła udział w badaniu Val-HeFT, u pacjentów leczonych walsartanem
stwierdzono znaczącą poprawę wg kryteriów NYHA, a także objawów przedmiotowych i
podmiotowych niewydolności serca, obejmujących duszność, zmęczenie, obrzęki i szmery
oddechowe, w porównaniu do pacjentów przyjmujących placebo. Jakość życia pacjentów leczonych
walsartanem była lepsza, jak wykazała w punkcie końcowym zmiana w punktacji wg Minnesota
Living with Heart Failure Quality of Life w stosunku do stanu początkowego, w porównaniu z
placebo. Frakcja wyrzutowa w punkcie końcowym u pacjentów leczonych walsartanem znacząco
zwiększyła się, a średnica wewnętrzna lewej komory w czasie rozkurczu (LVIDD) znacząco zmalała
w stosunku do stanu początkowego w porównaniu z placebo.

Dzieci i młodzież

Nadciśnienie tętnicze
Działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu oceniano w czterech randomizowanych, podwójnie
zaślepionych badaniach klinicznych z udziałem 561 pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 18 lat
oraz u 165 dzieci w wieku od 1 do 6 lat. Do najczęstszych chorób współistniejących o potencjalnym
wpływie na występowanie nadciśnienia tętniczego u uczestników badania należały zaburzenia nerek i
układu moczowego oraz otyłość.

Doświadczenie kliniczne u dzieci w wieku od 6 lat
W badaniu klinicznym z udziałem 261 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym, w wieku
od 6 do 16 lat, pacjenci o masie ciała <35 kg otrzymywali tabletki walsartanu w dawce 10, 40 lub 80
mg na dobę (dawki małe, średnie i duże), a pacjenci o masie ciała ≥35 kg otrzymywali tabletki
walsartanu w dawce 20, 80 lub 160 mg na dobę (dawki małe, średnie i duże). Pod koniec
2-tygodniowego okresu leczenia, walsartan spowodował zmniejszenie zarówno skurczowego, jak i
rozkurczowego ciśnienia tętniczego w sposób zależny od dawki. Podsumowując, trzy wielkości dawek
walsartanu (małe, średnie i duże) spowodowały istotne zmniejszenie skurczowego ciśnienia tętniczego
względem wartości wyjściowych, odpowiednio o 8, 10 i 12 mmHg. Pacjentów ponownie
zrandomizowano do grupy kontynuującej leczenie tą samą dawką walsartanu lub do grupy placebo. U
pacjentów kontynuujących leczenie średnimi lub dużymi dawkami walsartanu, najniższe wartości
skurczowego ciśnienia tętniczego były o -4 i -7 mmHg mniejsze od wartości uzyskanych w grupie
placebo. U pacjentów leczonych małymi dawkami walsartanu najniższe skurczowe ciśnienie tętnicze
było podobne do obserwowanego w grupie placebo. Podsumowując, walsartan konsekwentnie
wywierał zależne od dawki działanie przeciwnadciśnieniowe we wszystkich podgrupach
zróżnicowanych demograficznie.
W innym badaniu klinicznym z udziałem 300 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym, w
wieku od 6 do 18 lat, osoby spełniające kryteria włączenia, zrandomizowano do grupy otrzymującej
tabletki walsartanu lub enalaprylu przez 12 tygodni. Dzieci o masie ciała pomiędzy ≥18 kg a <35 kg
otrzymywały 80 mg walsartanu lub 10 mg enalaprylu; dzieci o masie ciała od ≥35 kg do <80 kg
otrzymywały 160 mg walsartanu lub 20 mg enalaprylu, a dzieciom o masie ciała ≥80 kg podawano
320 mg walsartanu lub 40 mg enalaprylu. U pacjentów leczonych walsartanem zmniejszenie
skurczowego ciśnienia tętniczego było porównywalne do efektu uzyskanego u pacjentów leczonych
enalaprylem (odpowiednio 15 mmHg i 14 mmHg) (wartość p <0,0001 w badaniu równoważności).
Podobne wyniki uzyskano dla rozkurczowego ciśnienia tętniczego, ze zmniejszeniem o 9,1 mmHg w
grupie walsartanu i 8,5 mmHg w grupie enalaprylu.

Doświadczenie kliniczne u dzieci w wieku poniżej 6 lat
Pacjenci w wieku od 1 do 6 lat uczestniczyli w dwóch badaniach klinicznych (odpowiednio po 90 i 75
pacjentów). Do badań tych nie włączono dzieci w wieku poniżej 1 roku. W pierwszym badaniu
skuteczność walsartanu porównywano z placebo, jednak nie udało się wykazać zależności reakcji na
leczenie od dawki. W drugim badaniu, podawanie większych dawek walsartanu było związane z
większym obniżeniem ciśnienia tętniczego, jednak zależność reakcji na leczenie od dawki nie
osiągnęła znamienności statystycznej, a różnica pomiędzy grupą, w której podawano substancję
czynną a grupą przyjmującą placebo nie była istotna.
Z powodu tych niezgodności, walsartan nie jest zalecany w te grupie wiekowej (patrz punkt 4.8).

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek przedstawienia wyników badań z walsartanem we
wszystkich podgrupach pacjentów pediatrycznych z niewydolnością serca oraz z niewydolnością serca
po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego.
Patrz punkt 4.2, informacja dotycząca stosowania leku u pacjentów pediatrycznych.

5.2     Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie:
Po podaniu doustnym samego walsartanu maksymalne stężenie walsartanu w osoczu występuje po 2-4
godzinach. Średnia bezwzględna biodostępność leku wynosi 23%. W przypadku podania walsartanu z
pokarmem pole pod krzywą (AUC) dla walsartanu jest zmniejszone o około 40%, a maksymalne
stężenie w osoczu (C max ) o około 50%, chociaż od około 8. godziny po podaniu dawki stężenia
walsartanu w osoczu są podobne w grupie przyjmującej lek z posiłkiem i w grupie przyjmującej lek na
czczo. Wraz ze zmniejszeniem AUC nie następuje jednak klinicznie znamienne osłabienie działania
terapeutycznego, dlatego walsartan można podawać z posiłkiem lub bez posiłku.

Dystrybucja:
Objętość dystrybucji walsartanu w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym wynosi około 17 litrów,
co wskazuje na brak rozległej dystrybucji walsartanu w tkankach. Walsartan w dużym stopniu wiąże
się z białkami osocza (94–97%), głównie z albuminami.

Biotransformacja:
Walsartan nie ulega biotransformacji w większym stopniu, ponieważ jedynie około 20% dawki jest
wykrywane w postaci metabolitów. Hydroksymetabolit został wykryty w osoczu w małych stężeniach
(poniżej 10% pola pod krzywą (AUC) dla walsartanu). Metabolit ten jest farmakologicznie nieczynny.

Wydalanie:
Walsartan wykazuje wielowykładniczą kinetykę procesu eliminacji (t ½α <1 h i t ½ß około 9 h). Walsartan
jest wydalany przede wszystkim z żółcią w kale (około 83% dawki) i przez nerki w moczu (około 13%
dawki), głównie w postaci niezmienionej. Po podaniu dożylnym klirens walsartanu z osocza wynosi
około 2 l/h, a klirens nerkowy około 0,62 l/h (około 30% całkowitego klirensu). Okres półtrwania
walsartanu wynosi 6 godzin.

U pacjentów z niewydolnością serca:
Przeciętny czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia oraz okres półtrwania w fazie eliminacji
walsartanu u pacjentów z niewydolnością serca i zdrowych ochotników są podobne. Wartości AUC i
C max walsartanu są niemalże proporcjonalne do zwiększanej dawki w klinicznym zakresie dawkowania
(40 mg do 160 mg walsartanu dwa razy na dobę). Średni współczynnik kumulacji wynosi około 1,7.
Klirens walsartanu po podaniu doustnym wynosi około 4,5 l/h. Wiek nie wpływa na obserwowany
klirens u pacjentów z niewydolnością serca.

Specjalne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku
U niektórych pacjentów w wieku podeszłym obserwowano nieco zwiększoną ekspozycję
ogólnoustrojową na walsartan w porównaniu z osobami młodymi; jednakże nie wykazano, aby miało
to jakiekolwiek znaczenie kliniczne.

Zaburzenia czynności nerek
Zgodnie z oczekiwaniami w stosunku do substancji, której klirens nerkowy wynosi tylko 30%
całkowitego klirensu osoczowego, nie zaobserwowano korelacji między czynnością nerek i
ogólnoustrojową ekspozycją na walsartan. Nie ma zatem konieczności modyfikacji dawkowania leku
u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny >10 ml/min). Obecnie brak jest
doświadczeń dotyczących bezpiecznego stosowania leku u pacjentów z klirensem kreatyniny <10
ml/min i pacjentów dializowanych, dlatego walsartan należy stosować ostrożnie w tych grupach
pacjentów (patrz punkty 4.2 i 4.4). Walsartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza, dlatego
jego usunięcie z krążenia za pomocą dializy jest mało prawdopodobne.
Zaburzenia czynności wątroby
Około 70% wchłanianej dawki jest wydalane z żółcią, zasadniczo w niezmienionej postaci. Walsartan
nie ulega istotniejszej biotransformacji. U pacjentów z niewydolnością wątroby w stopniu łagodnym
do umiarkowanego zaobserwowano podwojenie ekspozycji (AUC) w porównaniu ze zdrowymi
osobami. Jednakże nie zaobserwowano korelacji między stężeniem walsartanu w osoczu krwi a
stopniem zaburzenia czynności wątroby. Nie przeprowadzono badań walsartanu wśród pacjentów z
ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty 4.2, 4.3 i 4.4).

Dzieci i młodzież
W badaniu z udziałem 26 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym (w wieku od 1 do 16
lat), otrzymujących pojedynczą dawkę zawiesiny walsartanu (średnio 0,9 do 2 mg/kg mc, maksymalna
dawka 80 mg), klirens (l/h/kg) walsartanu był porównywalny w całym zakresie wieku od 1 do 16 lat i
był podobny do klirensu obserwowanego u dorosłych pacjentów otrzymujących produkt leczniczy w
tej samej postaci.

Zaburzenia czynności nerek
Nie badano stosowania produktu leczniczego u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30 ml/min
oraz tych, u których stosowana jest dializoterapia, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się
stosowania walsartanu. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dzieci i młodzieży z klirensem
kreatyniny >30 ml/min. Należy ściśle kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy
podczas leczenia walsartanem (patrz punkty 4.2 i 4.4).


5.3    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących
bezpieczeństwa stosowania, farmakologii, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności i
potencjalnego działania rakotwórczego, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla
człowieka. U szczurów toksyczne dawki u matki (600 mg/kg mc./dobę) w trakcie ostatnich dni ciąży i
laktacji prowadziły do mniejszego wskaźnika przeżywalności, mniejszego przyrostu masy ciała i
opóźnienia rozwoju (oddzielnie małżowiny usznej i otwór w kanale słuchowym) u potomstwa (patrz
punkt 4.6). Takie dawki u szczurów (600 mg/kg mc./dobę) są około 18-krotnie większe od
maksymalnej zalecanej dawki u ludzi wyrażonej w mg/m2 pc. (w obliczeniach przyjęto doustną dawkę
320 mg/dobę i pacjenta o masie ciała 60 kg).
W przedklinicznych badaniach bezpieczeństwa duże dawki walsartanu (od 200 do 600 mg/kg mc.)
powodowały u szczurów zmniejszenie parametrów czerwonych krwinek (erytrocyty, hemoglobina,
hematokryt) i zmiany w hemodynamice nerek (nieznacznie zwiększone stężenie mocznika w osoczu,
rozrost kanalików nerkowych i bazofilię u samców). Takie dawki u szczurów (200 do 600 mg/kg
mc./dobę) są około 6-krotnie i 18-krotnie większe od maksymalnej zalecanej dawki u ludzi wyrażonej
w mg/m2 pc. (w obliczeniach przyjęto doustną dawkę 320 mg/dobę i pacjenta o masie ciała 60 kg).
U małp szerokonosych przy stosowaniu podobnych dawek zmiany były zbliżone, choć cięższe,
szczególnie ze strony nerek, gdzie zmiany rozwinęły się w nefropatię, obejmującą również
zwiększone stężenie mocznika i kreatyniny. W obu gatunkach zaobserwowano również przerost
komórek aparatu przykłębuszkowego. Stwierdzono, że wszystkie zmiany zostały spowodowane
farmakologicznym działaniem walsartanu, który powoduje długo utrzymujące się niedociśnienie
tętnicze, szczególnie u małp szerokonosych. W przypadku stosowania walsartanu u ludzi w dawkach
terapeutycznych wydaje się, że przerost komórek aparatu przykłębuszkowego nie ma odniesienia.

Dzieci i młodzież
Codzienne doustne podawanie walsartanu w dawce 1 mg/kg mc/dobę (stanowiącej około 35%
maksymalnej zalecanej dawki u pacjentów pediatrycznych wynoszącej 4 mg/kg mc/dobę, obliczonej
na podstawie ekspozycji ogólnoustrojowej) nowonarodzonym lub młodym szczurom (od 7 do 70 dnia
po urodzeniu) spowodowało trwałe, nieodwracalne uszkodzenie nerek. Wyżej wymienione działania
stanowią przewidywane nasilenie działań farmakologicznych inhibitorów konwertazy angiotensyny
oraz antagonistów receptora 1 angiotensyny II; działania te obserwuje się w wyniku leczenia szczurów
w pierwszych 13 dniach życia. Okres ten pokrywa się z 36 tygodniem ciąży u ludzi, a niekiedy może
wydłużyć się do 44 tygodni od poczęcia. W badaniu z walsartanem na młodych osobnikach szczury
otrzymywały dawki maksymalnie do 70 dnia po urodzeniu i nie można wykluczyć wpływu leczenia
walsartanem na dojrzewanie nerek (4-6 tygodni po urodzeniu). Czynnościowe dojrzewanie nerek jest
procesem zachodzącym w pierwszym roku życia człowieka. Z tego względu nie można wykluczyć, że
dane te mają znaczenie kliniczne dla dzieci w wieku <1 roku, podczas gdy dane przedkliniczne nie
budzą zastrzeżeń co do bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci starszych niż 1 rok.


6.     DANE FARMACEUTYCZNE

6.1   Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki
Laktoza jednowodna
Celuloza mikrokrystaliczna
Sodu kroskarmeloza
Powidon K29-K32
Talk
Magnezu stearynian
Krzemionka koloidalna bezwodna

Otoczka
Alkohol poliwinylowy
Makrogol 3350
Talk
Lecytyna
Tytanu dwutlenek (E 171)
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Żelaza tlenek czerwony (E 172)

6.2    Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3    Okres ważności

3 lata dla tabletek pakowanych w blistry z folii PVC/PE/PVDC/Aluminium
3 lata dla tabletek pakowanych w pojemniki polietylenowe.

6.4    Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu

Blistry z folii PVC/PE/PVDC Aluminium: Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem i wilgocią.
Pojemniki polietylenowe: Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem
i wilgocią.

6.5   Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z folii PVC/PE/PVDC/Aluminum w tekturowym pudełku.
Wielkość opakowań: 7, 14, 28, 56, 98 i 280 tabletek powlekanych.

Pojemniki polietylenowe z zabezpieczeniem z polietylenu.
Wielkości opakowań: 7, 14, 28, 56, 98 i 280 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań mogą być wprowadzone do obrotu.

6.6    Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania
Brak szczególnych wymagań.
Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z
lokalnymi przepisami.


7.   PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Actavis Group PTC ehf
Reykjavíkurvegi 76-78
220 Hafnarfjörður
Islandia


8.      NUMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
9.  DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA                           DOPUSZCZENIE DO
OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

25.03.2009


10.     DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
        CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO


29.08.2011

                    

Inne leki Valsartanum: