Valsavil:

Nazwa międzynarodowa:
Valsartanum
Podmiot odpowiedzialny:
STADA ARZNEIMITTEL AG, NIEMCY
Pozwolenie w Polsce
17225
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
CENTRAFARM SERVICES B.V., HOLANDIA
CLONMEL HEALTHCARE LTD., IRLANDIA
EUROGENERICS N.V., BELGIA
LAMP SAN PROSPERO S.P.A, WŁOCHY
PHARMA CO DANE APS, DANIA
STADA ARZNEIMITTEL AG, NIEMCY
STADA ARZNEIMITTEL GMBH, AUSTRIA
STADA PRODUCTION IRLAND, IRLANDIA
Postać
tabletki powlekane
Dawka
0,32 g
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
C09CA03
                                     Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla użytkownika

                                  Valsavil, 320 mg, tabletki powlekane
                                            Valsartanum

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zażyciem leku, ponieważ zawiera ona
informacje ważne dla pacjenta.
    • Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
    • W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
    • Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może
       zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
    • Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy
       niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.
       Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki:
1.    Co to jest lek Valsavil i w jakim celu się go stosuje
2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku Valsavil
3.    Jak stosować lek Valsavil
4.    Możliwe działania niepożądane
5.    Jak przechowywać lek Valsavil
6.    Zawartość opakowania i inne informacje


1.     Co to jest lek Valsavil i w jakim celu się go stosuje

Valsavil należy do grupy leków zwanych antagonistami receptorów angiotensyny II, które pomagają
kontrolować wysokie ciśnienie tętnicze. Angiotensyna II jest substancją powstającą w organizmie
człowieka, która powoduje skurcz naczyń krwionośnych, tym samym podwyższając ciśnienie krwi.
Lek Valsavil działa poprzez blokowanie aktywności angiotensyny II. W efekcie naczynia krwionośne
rozszerzają się a ciśnienie tętnicze zostaje obniżone.

Valsavil, 320 mg, tabletki powlekane można stosować:
•    w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi u dorosłych pacjentów oraz dzieci i młodzieży
     w wieku od 6 do 18 lat. Wysokie ciśnienie krwi zwiększa obciążenie serca i tętnic. Nieleczone
     może prowadzić do uszkodzenia naczyń krwionośnych w mózgu, sercu i nerkach, co może
     skutkować udarem, niewydolnością serca lub niewydolnością nerek. Wysokie ciśnienie krwi
     powoduje zwiększenie ryzyka zawału serca. Obniżenie ciśnienia krwi do prawidłowego
     poziomu pozwala ograniczyć ryzyko wystąpienia tych zaburzeń.


2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku Valsavil

Kiedy nie stosować leku Valsavil:
•    jeśli pacjent ma uczulenie na walsartan lub na którykolwiek z pozostałych składników tego
     leku(wymienionych w punkcie 6);
•    jeśli u pacjenta obecna jest ciężka postać choroby wątroby;
•    jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenie czynności nerek i przyjmuje aliskiren (lek stosowany w
     leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego krwi);
•    jeśli pacjentka jest w ciąży powyżej 3. miesiąca (nie zaleca się również stosowania leku
     Valsavil we wczesnym okresie ciąży – zob. część dotyczącą ciąży).

Jeśli którykolwiek z wyżej wymienionych warunków jest spełniony, nie należy stosować leku
Valsavil.
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Valsavil należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą.
•     jeśli u pacjenta występuje choroba wątroby;
•     jeśli stwierdzono ciężką postać choroby nerek lub jeśli pacjent jest dializowany;
•     w przypadku zwężenia tętnicy nerkowej;
•     jeśli pacjentowi przeszczepiono niedawno nerkę (pacjent otrzymał nową nerkę);
•     u pacjentów po ataku serca lub pacjentów z niewydolnością serca, lekarz może kontrolować
      czynność nerek;
•     jeśli stwierdzono ciężką chorobę serca inną niż niewydolność serca lub atak serca;
•     jeśli pacjent stosuje leki, które zwiększają ilość potasu we krwi. Obejmuje to suplementy potasu
      lub substytuty soli kuchennej zawierające potas, leki oszczędzające potas i heparynę. Konieczna
      może być regularna kontrola ilości potasu we krwi;
•     jeśli pacjent jest w wieku poniżej 18 lat i przyjmuje lek Valsavil w skojarzeniu z innymi lekami
      hamującymi układ renina-angiotensyna-aldosteron (lekami zmniejszającymi ciśnienie tętnicze),
      lekarz będzie regularnie kontrolował czynność nerek i stężenie potasu we krwi;
•     jeśli pacjent choruje na aldosteronizm (chorobę, w której nadnercza wytwarzają zbyt duże ilości
      hormonu o nazwie aldosteron) nie należy stosować leku Valsavil;
•     w przypadku znacznej utraty płynów (odwodnienie) w wyniku biegunki, wymiotów lub
      stosowania dużych dawek leków moczopędnych (diuretyków);
•     jeśli u pacjenta występował obrzęk, szczególnie twarzy i gardła podczas stosowania innych
      leków (w tym także po zastosowaniu inhibitorów konwertazy angiotensyny). Jeśli wystąpią
      takie objawy należy przerwać stosowanie tego leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem.
      Nigdy nie należy przyjmować ponownie żadnego leku zawierającego walsartan (takiego, jak
      Valsavil).
•     jeśli pacjent przyjmuje inne leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego krwi
      (patrz punkt „Valsavil a inne leki” poniżej).
•     należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka podejrzewa, że jest w ciąży (lub planuje ciążę). Nie
      zaleca się stosowania leku Valsavil we wczesnym okresie ciąży i nie należy go stosować po 3.
      miesiącu ciąży, ponieważ może on poważnie zaszkodzić dziecku, jeśli zostanie zastosowany na
      tym etapie (patrz część „Ciąża”).

Valsavil a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.
Stosowanie leku Valsavil z pewnymi innymi lekami może mieć wpływ na leczenie. Konieczna może
być zmiana dawki, zastosowanie innych środków ostrożności lub w pewnych przypadkach
odstawienie jednego z leków. Dotyczy to zarówno leków dostępnych na receptę, jak i bez recepty,
w szczególności:
•    innych leków obniżających ciśnienie tętnicze, szczególnie leków moczopędnych
     (diuretyków),
•    leków, które zwiększają ilość potasu we krwi; w tym suplementów potasu lub substytutów soli
     kuchennej zawierających potas, leków oszczędzających potas i heparyny;
•    pewnych typów leków przeciwbólowych tzw. niesteroidowych leków przeciwzapalnych
     (NLPZ);
•    litu, leku stosowanego w leczeniu niektórych typów chorób psychicznych;
•    aliskirenu, leku stosowanego w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego krwi.

Valsavil z jedzeniem i piciem
Lek Valsavil można stosować niezależnie od posiłków.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.
•      Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka podejrzewa, że jest w ciąży (lub planuje
       ciążę). Lekarz zwykle poradzi, aby przerwać stosowanie leku Valsavil przed zajściem w ciążę
       lub gdy tylko zostanie stwierdzone, że pacjentka jest w ciąży, i doradzi stosowanie innego leku
      zamiast leku Valsavil. Nie zaleca się stosowania leku Valsavil we wczesnym okresie ciąży i nie
      wolno go stosować u pacjentek powyżej 3. miesiąca ciąży, ponieważ może on poważnie
      zaszkodzić dziecku, jeśli zostanie zastosowany powyżej trzeciego miesiąca ciąży.

•     Należy poinformować lekarza, jeśli pacjentka karmi piersią lub zamierza karmić piersią.
      Nie zaleca się stosowania leku Valsavil u matek karmiących piersią; lekarz może w takim
      przypadku wybrać inną metodę leczenia dla pacjentki, która planuje karmić piersią. Dotyczy to
      szczególnie karmienia noworodków lub wcześniaków.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Przed przystąpieniem do prowadzenia pojazdu, używania narzędzi lub obsługi maszyn bądź
wykonywania innych czynności wymagających koncentracji każdy pacjent powinien zorientować się,
jak lek Valsavil na niego wpływa. Podobnie jak wiele innych leków stosowanych w leczeniu
wysokiego ciśnienia tętniczego, lek Valsavil może powodować zawroty głowy i wpływać na zdolność
koncentracji.

Lek Valsavil zawiera cukier mlekowy (laktozę).
Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien
skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.


3.    Jak stosować lek Valsavil

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.
Osoby z wysokim ciśnieniem krwi często nie dostrzegają żadnych oznak tego problemu. Wiele z nich
czuje się dość dobrze. Z tego względu tym ważniejsze jest zgłaszanie się na wizyty u lekarza, nawet
w przypadku dobrego samopoczucia.

Wysokie ciśnienie tętnicze u dorosłych pacjentów: Zalecana dawka leku wynosi 80 mg na dobę.
W niektórych przypadkach lekarz może przepisać większe dawki (np. 160 mg lub 320 mg). Może
również zastosować lek Valsavil razem z dodatkowym lekiem (np. lekiem moczopędnym).

Dzieci i młodzież (w wieku od 6 do 18 lat) z wysokim ciśnieniem tętniczym
U pacjentów o masie ciała mniejszej niż 35 kg, zalecana dawka wynosi zazwyczaj 40 mg walsartanu
raz na dobę.
U pacjentów o masie ciała 35 kg lub więcej, zalecana dawka początkowa wynosi zazwyczaj 80 mg
walsartanu raz na dobę.
W niektórych przypadkach lekarz może zalecić większe dawki (dawkę leku można zwiększyć do
160 mg, a maksymalnie do 320 mg).

Sposób stosowania
Lek Valsavil można przyjmować niezależnie od posiłków. Tabletkę można podzielić na równe dawki.
Lek Valsavil należy połykać, popijając szklanką wody.
Lek Valsavil należy zażywać każdego dnia w przybliżeniu o tej samej porze.

Zażycie większej niż zalecana dawki leku Valsavil
W przypadku wystąpienia silnych zawrotów głowy i (lub) omdlenia należy bezzwłocznie
skontaktować z lekarzem i położyć się. W razie przypadkowego zażycia zbyt dużej liczby tabletek
należy skontaktować się z lekarzem, farmaceutą lub szpitalem.

Pominięcie zastosowania leku Valsavil
W przypadku pominięcia dawki należy ją przyjąć, tak szybko jak to jest możliwe. Jeśli jednak zbliża
się pora kolejnej dawki, pacjent powinien pominąć dawkę, o której zapomniał.

Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.
Przerwanie stosowania leku Valsavil
Zaprzestanie leczenia lekiem Valsavil może spowodować pogorszenie się choroby. Nie należy
przerywać stosowania leku, chyba że tak zaleci lekarz.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.


4.   Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Niektóre objawy wymagające natychmiastowej pomocy lekarskiej:
Mogą wystąpić objawy obrzęku naczynioruchowego (specyficznej reakcji alergicznej), takie jak:
•     obrzęk twarzy, języka lub gardła,
•     trudności z oddychaniem lub przełykaniem,
•     pokrzywka, swędzenie.
W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów należy natychmiast skontaktować się
z lekarzem.

Działania niepożądane:

Często (mogą dotyczyć do 1 na 10 pacjentów) :
•    zawroty głowy,
•    niskie ciśnienie tętnicze z objawami, takimi jak zawroty głowy i omdlenie po wstaniu lub bez
     tych objawów,
•    zaburzenia czynności nerek (objawy zaburzeń czynności nerek).

Niezbyt często (mogą dotyczyć do 1 na 100 pacjentów):
•    obrzęk naczynioruchowy (patrz „Niektóre objawy wymagające natychmiastowej pomocy
     lekarskiej”),
•    nagła utrata przytomności (omdlenie),
•    uczucie wirowania (zawrót głowy),
•    ciężkie zaburzenia czynności nerek (objawy ostrej niewydolności nerek),
•    skurcze mięśni, zaburzenia rytmu serca (objawy hiperkaliemii),
•    duszność, trudności z oddychaniem przy kładzeniu się, obrzęk stóp lub nóg (objawy
     niewydolności serca),
•    ból głowy,
•    kaszel,
•    ból brzucha,
•    nudności,
•    biegunka,
•    uczucie zmęczenia,
•    osłabienie (astenia).

Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
•    reakcje alergiczne przebiegające z wysypką, świądem i pokrzywką; mogą wystąpić takie objawy
     jak gorączka, obrzęk i bóle stawów, bóle mięśni, obrzęk węzłów chłonnych i (lub) objawy
     grypopodobne (objawy choroby posurowiczej),
•    fioletowo-czerwone plamki, gorączka, świąd (objawy stanu zapalnego naczyń krwionośnych,
     znanego również jak zapalenie naczyń),
•    nietypowe krwawienie lub występowanie sińców (objawy małopłytkowości),
•    bóle mięśni (mialgia),
•    gorączka, ból gardła lub owrzodzenie jamy ustnej wskutek infekcji (objawy małej liczby
     krwinek białych, tzw. neutropenii),
•     zmniejszone stężenie hemoglobiny i zmniejszenie odsetka krwinek czerwonych we krwi (które
      może prowadzić do niedokrwistości w ciężkich przypadkach),
•     zwiększone stężenie potasu we krwi (które może wywołać skurcze mięśni i zaburzenia rytmu
      serca w ciężkich przypadkach),
•     zwiększenie wartości parametrów czynnościowych wątroby (które może wskazywać na
      uszkodzenie wątroby), w tym zwiększone stężenie bilirubiny we krwi (które może w ciężkich
      przypadkach spowodować żółty odcień skóry i oczu),
•     zwiększone stężenie azotu mocznikowego we krwi i zwiększone stężenie kreatyniny w surowicy
      krwi (co może wskazywać na nieprawidłową czynność nerek),
•     małe stężenie sodu we krwi (które może powodować uczucie zmęczenia, dezorientację, skurcze
      mięśni i (lub) drgawki w ciężkich przypadkach).

Częstość występowania niektórych działań niepożądanych może różnić się w zależności od choroby.
Na przykład takie działania niepożądane, jak zawroty głowy i zaburzenia czynności nerek,
obserwowano rzadziej u pacjentów leczonych z powodu wysokiego ciśnienia tętniczego niż
u dorosłych pacjentów leczonych z powodu niewydolności serca lub po świeżo przebytym ataku serca.

Działania niepożądane obserwowane u dzieci i młodzieży są podobne do występujących u dorosłych
pacjentów.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
{aktualny adres, nr telefonu i faksu ww. Departamentu} e-mail: adr@urpl.gov.pl. Dzięki zgłaszaniu
działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa
stosowania leku.


5.    Jak przechowywać lek Valsavil

•     Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
•     Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin
      ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
•     Nie stosować tego leku jeśli zauważy się uszkodzenie opakowania lub ślady próby jego
      otwarcia.
•     Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30oC.
•     Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy
      zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa Takie postępowanie pomoże
      chronić środowisko.


6.    Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Valsavil

Substancją czynną leku jest walsartan.

Każda tabletka powlekana zawiera 320 mg walsartanu.

Inne składniki rdzenia:
•     Laktoza jednowodna
•     Celuloza, proszek
•     Hypromeloza
•     Kroskarmeloza sodowa
•     Krzemionka koloidalna bezwodna
•     Magnezu stearynian

Inne składniki otoczki -Opadry Brown:
•     Hypromeloza
•     Makrogol 8000
•     Tytanu dwutlenek (E 171)
•     Talk
•     Żelaza tlenek żółty (E 172)
•     Żelaza tlenek czerwony (E 172)
•     Żelaza tlenek czarny (E 172)

Jak wygląda lek Valsavil i co zawiera opakowanie

Brązowe, obustronnie wypukłe, podłużne tabletki powlekane. Tabletki mają rowek dzielący po obu
stronach, który umożliwia dzielenie tabletki na połowy.
Tabletki leku Valsavil są pakowane w blistry PVC/PVDC/Aluminium. Pudełko zawiera 14 lub 28
tabletek powlekanych.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny

STADA Arzneimittel AG
Stadastrasse 2-18, 61118 Bad Vilbel
Niemcy

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji o tym leku należy zwrócić się do
przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:

STADA Hemofarm Poland Sp. z o.o., ul. Michałowicza 18, 02-495 Warszawa
Tel:+48 22 662 11 02

Wytwórca

Centrafarm Services BV
Nieuwe Donk 9
4879 AC Etten Leur
Holandia

Clonmel Healthcare Ltd.
Waterford Road
Clonmel, Co. Tipperary
Irlandia

Eurogenerics N.V.
Heizel Esplanade Heysel b 22
B-1020 Brussels
Belgia

LAMP S. Prospero S.p.A.
Via della Pace, 25/A
I-41030 San Prospero (Modena)
Włochy
PharmaCoDane ApS
Marielundvej 46A
DK-2730 Herlev
Dania

STADA Arzneimittel AG
Stadastr. 2-18
D-61118 Bad Vilbel
Niemcy

STADA Arzneimittel GmbH
Muthgasse 36/2
A-1190 Wien
Austria

STADA Production Ireland
Waterford Road
Clonmel, Co. Tipperary
Irlandia

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego
Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Austria:               Valsavil 320 mg Filmtabletten
Belgia:                Valsartan EG 320 mg filmomhulde tabletten
Dania:                 Valsavil 320 mg, filmovertrukne tabletter
Finlandia:             Valsarstad 320 mg tabletti, kalvopäälllysteinen
Niemcy:                Valsartan STADA 320 mg Filmtabletten
Irlandia:              Valtan 320 mg film-coated tablets
Włochy :               Valsartan EG 320 mg compresse rivestite con film
Luksemburg:            Valsartan EG 320 mg comprimés pelliculés
Polska:                Valsavil
Portugalia:            Valsartan STADA
Hiszpania:             Valsartán STADA Genéricos 320 mg comprimidos recubiertos con película
                       EFG
Szwecja:               Valsartore 320 mg filmdragerade tabletter
Holandia:              Valsartan CF 320 mg, filmomhulde tabletten

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 02.11.2013

                
                                             CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO


1.    NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Valsavil, 320 mg, tabletki powlekane


2.    SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 320 mg walsartanu.
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: jedna tabletka zawiera 150,96 mg laktozy jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3.    POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana

Brązowa, obustronnie wypukła, podłużna tabletka powlekana z rowkiem dzielącym po obu stronach.
Tabletkę można podzielić na równe dawki.


4.    SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1   Wskazania do stosowania

Nadciśnienie tętnicze
Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów oraz u dzieci i młodzieży
w wieku od 6 do 18 lat.

4.2   Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Nadciśnienie tętnicze
Zalecana dawka początkowa walsartanu to 80 mg raz na dobę. Działanie przeciwnadciśnieniowe jest
wyraźnie zauważalne w ciągu 2 tygodni, a maksymalny efekt osiągany jest w ciągu 4 tygodni.
W przypadku niektórych pacjentów, u których nie uzyska się odpowiedniej kontroli ciśnienia
tętniczego, dawkę można zwiększyć do 160 mg, a maksymalnie do 320 mg.
Walsartan może być stosowany jednocześnie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Dodatkowe
zastosowanie leku moczopędnego, takiego jak hydrochlorotiazyd, powoduje większe obniżenie
ciśnienia tętniczego u tych pacjentów.

Dodatkowe informacje dotyczące szczególnych populacji

Stosowanie u osób w podeszłym wieku
Nie ma konieczności zmiany dawkowania u osób w podeszłym wieku.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek
Nie ma konieczności dostosowania dawki u dorosłych pacjentów z klirensem kreatyniny >10 ml/min
(patrz punkty 4.4 i 5.2). Jednoczesne stosowanie walsartanu i aliskirenu jest przeciwwskazane
u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (GFR< 60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkt 4.3).
Cukrzyca
Jednoczesne stosowanie walsartanu i aliskirenu jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą (patrz
punkt 4.3).

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby
Stosowanie walsartanu jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby, żółciową
marskością wątroby oraz u pacjentów z cholestazą (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2). U pacjentów
z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby przebiegającymi bez cholestazy nie
należy stosować dawek większych niż 80 mg walsartanu na dobę.

Dzieci i młodzież

Nadciśnienie tętnicze u dzieci i młodzieży
Dzieci i młodzież w wieku od 6 do 18 lat
Dawka początkowa wynosi 40 mg raz na dobę w przypadku dzieci o masie ciała mniejszej niż 35 kg
oraz 80 mg raz na dobę w przypadku dzieci o masie ciała 35 kg lub większej. Dawkę produktu
leczniczego należy dostosować w zależności od uzyskanego działania przeciwnadciśnieniowego.
Maksymalne dawki produktu leczniczego oceniane w badaniach klinicznych podano w poniższej
tabeli.
Dawki większe od wymienionych nie były oceniane w badaniach klinicznych i z tego względu nie są
zalecane.

      Masa ciała                                      Maksymalna dawka oceniana w badaniach
                                                      klinicznych
      ≥18 kg do <35 kg                                80 mg
      ≥35 kg do <80 kg                                160 mg
      ≥80 kg do ≤160 kg                               320 mg

Dzieci w wieku poniżej 6 lat
Dostępne dane przedstawiono w punktach 4.8, 5.1 oraz 5.2. Jednak nie ustalono skuteczności
i bezpieczeństwa stosowania walsartanu u dzieci w wieku od 1. do 6. roku życia.

Stosowanie u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat z zaburzeniami czynności nerek
Nie badano stosowania walsartanu u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30 ml/min oraz tych,
u których stosowana jest dializoterapia, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się stosowania
walsartanu. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny
większym niż 30 ml/min. Należy ściśle kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy
(patrz punkty 4.4 i 5.2).

Stosowanie u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat z zaburzeniami czynności wątroby
Podobnie jak u dorosłych pacjentów, walsartan jest przeciwwskazany do stosowania u pacjentów
z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością wątroby oraz u pacjentów
z cholestazą (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2). Doświadczenie kliniczne dotyczące podawania walsartanu
dzieciom i młodzieży z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby jest
ograniczone. U tych pacjentów dawka walsartanu nie może być większa niż 80 mg.

Niewydolność serca i stan po świeżym zawale mięśnia sercowego u dzieci i młodzieży
Walsartan nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca lub świeżego zawału mięśnia sercowego
u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa
stosowania i skuteczności.

Sposób podania
Walsartan może być przyjmowany niezależnie od posiłków; powinien być przyjmowany wraz z wodą.
4.3   Przeciwwskazania

-     Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą, wymienioną
      w punkcie 6.1;
-     Ciężkie zaburzenia czynności wątroby, marskość żółciowa wątroby i cholestaza;
-     Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
-     Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny– w tym walsartanu – lub
      jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) i aliskirenu u pacjentów
      z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (GFR< 60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.4
      i 4.5).

4.4   Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Hiperkaliemia
Produkt leczniczy nie jest zalecany w przypadku jednoczesnego stosowania suplementów potasu,
leków moczopędnych oszczędzających potas, zamienników soli kuchennej zawierających potas lub
innych leków, które mogą powodować zwiększenie stężenia potasu (heparyna itp.). Należy zapewnić
odpowiednią kontrolę stężenia potasu.

Zaburzenia czynności nerek
Ponieważ jak dotąd brak doświadczeń odnośnie bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego
u pacjentów z klirensem kreatyniny <10 ml/min i pacjentów dializowanych, dlatego należy zachować
ostrożność stosując walsartan w tej grupie. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dorosłych
pacjentów z klirensem kreatyniny >10 ml/min (patrz punkty 4.2 i 5.2).
Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny – w tym walsartanu – lub jednoczesne
stosowanie inhibitorów ACE i aliskirenu jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami czynności
nerek (GFR< 60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.3 i 4.5).

Zaburzenia czynności wątroby
Walsartan należy stosować ostrożnie u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami
czynności wątroby przebiegającymi bez cholestazy (patrz punkty 4.2 i 5.2).

Pacjenci z niedoborem sodu i (lub) odwodnieni
W rzadkich przypadkach na początku leczenia walsartanem u pacjentów ze znacznym niedoborem
sodu i (lub) odwodnionych, np. z powodu przyjmowania dużych dawek leków moczopędnych, może
wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze. Przed rozpoczęciem leczenia walsartanem należy
wyrównać niedobór sodu i (lub) objętość krwi krążącej, np. zmniejszając dawkę leku moczopędnego.

Zwężenie tętnicy nerkowej
W przypadku pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy jedynej
czynnej nerki bezpieczeństwo stosowania walsartanu nie zostało ustalone.
Krótkotrwałe podawanie walsartanu 12 pacjentom z wtórnym nadciśnieniem nerkowo-naczyniowym
spowodowanym jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej nie wywołało istotnych zmian
hemodynamicznych w nerkach ani nie wpłynęło na stężenie kreatyniny w surowicy lub azotu
mocznikowego (BUN) we krwi. Jednakże w związku z tym, że inne leki działające na układ renina-
angiotensyna mogą powodować zwiększenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy,
u pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej leczonych walsartanem zaleca się, jako
środek ostrożności, regularne kontrole czynności nerek.

Przeszczep nerek
Dotychczas brak jest doświadczeń w zakresie bezpieczeństwa stosowania walsartanu u pacjentów,
którym niedawno przeszczepiono nerkę.

Hiperaldosteronizm pierwotny
Walsartanu nie należy stosować u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem z uwagi na
zahamowanie aktywności układu renina-angiotensyna u tych osób.
Zwężenie zastawki aorty i zastawki dwudzielnej, kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi
odpływu z lewej komory
Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, wskazana jest szczególna
ostrożność u pacjentów, u których występuje zwężenie zastawki aorty lub zastawki dwudzielnej lub
kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory (HOCM).

Ciąża
W trakcie ciąży nie należy rozpoczynać leczenia antagonistami receptora angiotensyny II (AIIRA).
Jeśli dalsze leczenie AIIRA nie jest nieodzowne, u pacjentek planujących ciążę należy przejść na
alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania
w trakcie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży leczenie AIIRA należy natychmiast przerwać i, jeśli
to właściwe, rozpocząć alternatywne leczenie (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie
Obrzęk naczynioruchowy, w tym obrzęk krtani i głośni, powodujący zwężenie dróg oddechowych
i (lub) obrzęk twarzy, warg, gardła i (lub) języka zaobserwowano u pacjentów leczonych walsartanem;
u niektórych z tych pacjentów już wcześniej występował obrzęk naczynioruchowy po zastosowaniu
innych leków, w tym inhibitorów ACE. Należy natychmiast przerwać leczenie walsartanem
u pacjentów, u których wystąpił obrzęk naczynioruchowy oraz nie należy ponownie podawać
walsartanu u tych pacjentów.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron
U pacjentów wrażliwych obserwowano niedociśnienie, omdlenia, hiperkaliemię i zaburzenia
czynności nerek (w tym ostrą niewydolność nerek), szczególnie w przypadku jednoczesnego
stosowania produktów leczniczych działających na ten układ.

Zaleca się ostrożność podczas jednoczesnego stosowania antagonistów receptora angiotensyny, w tym
walsartanu, z innymi lekami blokującymi układ renina-angiotensyna-aldosteron) takimi, jak inhibitory
ACE lub aliskiren (patrz punkty 4.3 i 4.5).

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny – w tym walsartanu – lub jednoczesne
stosowanie inhibitorów ACE i aliskirenu u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek
(GFR< 60 ml/min/1,73 m2) jest przeciwwskazane (patrz punkty 4.3 i 4.5).

Substancja pomocnicza
Produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną
nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy Lappa lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy
(patrz punkt 6.1).

Inne uwarunkowania zależne od czynności układu renina-angiotensyna
U pacjentów, u których czynność nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna
(np. pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością serca), leczenie inhibitorami konwertazy
angiotensyny związane było z oligurią i (lub) postępującą azotemią oraz, w rzadkich przypadkach,
z ostrą niewydolnością nerek i (lub) zgonem. Ponieważ walsartan jest antagonistą receptora
angiotensyny II, nie można wykluczyć, że stosowanie produktu leczniczego Valsavil może być
związane z zaburzeniami czynności nerek.

Dzieci i młodzież

Zaburzenia czynności nerek

Nie badano stosowania produktu leczniczego u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30 ml/min
oraz tych, u których stosowana jest dializoterapia, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się
stosowania walsartanu. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dzieci i młodzieży z klirensem
kreatyniny większym niż 30 ml/min (patrz punkty 4.2 i 5.2). Należy ściśle kontrolować czynność
nerek oraz stężenie potasu w surowicy podczas leczenia walsartanem. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji,
gdy walsartan jest stosowany podczas występowania innych zaburzeń (gorączka, odwodnienie), które
mogą wpływać na czynności nerek. Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny –
w tym walsartanu – lub jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i aliskirenu jest przeciwwskazane
u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (GFR< 60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.3 i 4.5).

Zaburzenia czynności wątroby
Podobnie jak u dorosłych pacjentów, walsartan jest przeciwwskazany do stosowania u dzieci
i młodzieży z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością wątroby oraz
u pacjentów z cholestazą (patrz punkty 4.3 i 5.2). Doświadczenie kliniczne z podawaniem walsartanu
dzieciom i młodzieży z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby jest
ograniczone. U tych pacjentów dawka walsartanu nie może być większa niż 80 mg.

4.5   Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron wywołana stosowaniem antagonistów
receptora angiotensyny, inhibitorów ACE lub aliskirenu
Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny – w tym walsartanu – lub jednoczesne
stosowanie inhibitorów ACE i aliskirenu u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek
(GFR< 60 ml/min/1,73 m2) jest przeciwwskazane (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Równoczesne stosowanie, które nie jest zalecane

Lit
Zgłaszano przypadki odwracalnego zwiększenia stężenia litu w surowicy i nasilenia jego toksyczności
podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE. Z powodu braku doświadczeń w zakresie
jednoczesnego stosowania walsartanu i litu, nie zaleca się tego leczenia skojarzonego. Jeśli takie
leczenie skojarzone okaże się konieczne, zaleca się ścisłe kontrolowanie stężenia litu w surowicy
krwi.

Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu, zamienniki soli kuchennej zawierające
potas i inne substancje, które mogą zwiększać stężenie potasu.
Jeśli zostanie stwierdzona konieczność zastosowania produktu leczniczego wpływającego na stężenie
potasu w skojarzeniu z walsartanem, zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w osoczu.

Wymagana ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas
acetylosalicylowy w dawce >3 g/dobę i nieselektywne NLPZ
W przypadku jednoczesnego podawania antagonistów receptora angiotensyny II z NLPZ może
nastąpić osłabienie działania hipotensyjnego. Ponadto jednoczesne stosowanie antagonistów receptora
angiotensyny II i NLPZ może prowadzić do podwyższonego ryzyka pogorszenia się czynności nerek
i zwiększenia stężenia potasu w surowicy krwi. Z tego względu zaleca się kontrolę czynności nerek na
początku leczenia, jak również zapewnienie odpowiedniego nawodnienia pacjenta.

Inne
W badaniach interakcji lekowych walsartanu nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji
z walsartanem i żadną z następujących substancji: cymetydyna, warfaryna, furosemid, digoksyna,
atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina i glibenklamid.

Dzieci i młodzież
W nadciśnieniu tętniczym u dzieci i młodzieży, u których często współistnieją zaburzenia czynności
nerek, zaleca się ostrożność podczas jednoczesnego stosowania walsartanu i innych substancji
hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron, mogących zwiększać stężenie potasu w surowicy.
Należy ściśle kontrolować czynności nerek oraz stężenie potasu w surowicy.
4.6     Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Nie zaleca się stosowania leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA)
w trakcie pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie leków AIIRA jest
przeciwwskazane w trakcie drugiego i trzeciego trymestru ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności po podaniu inhibitorów ACE w trakcie
pierwszego trymestru ciąży nie są jednoznaczne, jednak nie można wykluczyć niewielkiego
zwiększenia ryzyka. Brak jest danych z kontrolowanych badań epidemiologicznych dotyczących
ryzyka związanego ze stosowaniem AIIRA, niemniej takie ryzyko może istnieć dla tej klasy leków.
Jeśli dalsze leczenie AIIRA nie jest nieodzowne, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować
alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania
w trakcie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży leczenie AIIRA należy natychmiast przerwać i, jeśli
to właściwe, rozpocząć alternatywne leczenie.
Stwierdzono, że przyjmowanie AIIRA w drugim i trzecim trymestrze powoduje działanie
fetotoksyczne (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz
toksyczne u noworodków (niewydolność nerek, hipotonia, hiperkaliemia) – patrz punkt 5.3.
W razie ekspozycji na AIIRA począwszy od drugiego trymestru ciąży zaleca się kontrolne badania
ultrasonograficzne czynności nerek i rozwoju czaszki płodu.
Niemowlęta, których matki stosowały AIIRA, należy objąć ścisłą obserwacją w kierunku hipotonii
(patrz punkty 4.3 i 4.4).

Laktacja
Z uwagi na brak informacji dotyczących stosowania walsartanu w trakcie karmienia piersią, nie zaleca
się walsartanu i zaleca się zastosowanie leków o lepiej ustalonym profilu bezpieczeństwa w okresie
karmienia piersią, szczególnie podczas karmienia noworodków lub wcześniaków.

Płodność
Walsartan nie wpływał niekorzystnie na sprawność reprodukcyjną samców i samic szczura po podaniu
doustnym dawek do 200 mg/kg mc./dobę. Dawka ta stanowi 6-krotność maksymalnej dawki zalecanej
do stosowania u ludzi, podanej w mg/m2 pc. (obliczenia zakładają podanie doustne dawki
320 mg/dobę pacjentowi o masie ciała 60 kg).

4.7     Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu leczniczego na zdolność prowadzenia pojazdów
mechanicznych. W trakcie prowadzenia pojazdów lub obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu
należy wziąć pod uwagę możliwość sporadycznego występowania zawrotów głowy lub uczucia
zmęczenia.

4.8     Działania niepożądane

W kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym
ogólna częstość występowania działań niepożądanych w grupie leczonej walsartanem była
porównywalna z częstością występującą w grupie otrzymującej placebo i odpowiadała jego
właściwościom farmakologicznym. Wydaje się, że częstość występowania działań niepożądanych nie
była związana z dawką ani czasem trwania leczenia; nie wykazano również związku z płcią, wiekiem
lub rasą pacjentów.

Działania niepożądane zgłaszane w trakcie badań klinicznych, po wprowadzeniu produktu leczniczego
do obrotu i z badań laboratoryjnych są wymienione w tabeli poniżej zgodnie z klasyfikacją układów
i narządów.

Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według częstości ich występowania (najczęstsze
działania wymieniono w pierwszej kolejności) w następujący sposób:
bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), niezbyt często (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10 000,
<1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000), w tym pojedyncze przypadki.
W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania działania niepożądane są wymienione
zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

Nie dla wszystkich działań niepożądanych zgłoszonych po wprowadzeniu produktu leczniczego do
obrotu i w badaniach laboratoryjnych możliwe jest ustalenie częstości ich występowania, dlatego są
wymienione z określeniem częstości jako „nieznana”.

Nadciśnienie tętnicze

Klasyfikacja układów i            Niezbyt często                    Nieznana
narządów
Zaburzenia krwi i układu                                            Zmniejszenie stężenia
chłonnego                                                           hemoglobiny, zmniejszenie
                                                                    hematokrytu, neutropenia,
                                                                    małopłytkowość
Zaburzenia układu                                                   Nadwrażliwość, w tym choroba
immunologicznego                                                    posurowicza
Zaburzenia metabolizmu i                                            Zwiększenie stężenia potasu w
odżywiania                                                          surowicy, hiponatremia
Zaburzenia ucha i błędnika        Zawroty głowy pochodzenia
                                  błędnikowego
Zaburzenia naczyniowe                                               Zapalenie naczyń
Zaburzenia układu                 Kaszel
oddechowego, klatki
piersiowej i śródpiersia
Zaburzenia żołądka i jelit        Bóle brzucha
Zaburzenia wątroby i dróg                                           Zwiększenie aktywności
żółciowych                                                          enzymów wątrobowych,
                                                                    zwiększenie stężenia bilirubiny
                                                                    w surowicy
Zaburzenia skóry i tkanki                                           Obrzęk naczynioruchowy,
podskórnej                                                          wysypka, świąd
Zaburzenia mięśniowo-                                               Bóle mięśni
szkieletowe i tkanki łącznej
Zaburzenia nerek i dróg                                             Niewydolność i zaburzenia
moczowych                                                           czynności nerek, zwiększenie
                                                                    stężenia kreatyniny w surowicy
Zaburzenia ogólne i stany         Uczucie zmęczenia
w miejscu podania



Dzieci i młodzież

Nadciśnienie tętnicze

Działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu oceniano w dwóch randomizowanych, podwójnie
zalepionych badaniach klinicznych z udziałem 561 pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 18 lat.
Za wyjątkiem pojedynczych zaburzeń żołądka i jelit (takich jak bóle brzucha, nudności, wymioty)
oraz zawrotów głowy, nie stwierdzono istotnych różnic w odniesieniu do rodzaju, częstości i nasilenia
działań niepożądanych pomiędzy profilem bezpieczeństwa w populacji pacjentów pediatrycznych
w wieku od 6 do 18 lat, a wcześniej zgłaszanym profilem bezpieczeństwa u pacjentów dorosłych.
Ocena funkcji neuropoznawczych oraz rozwoju pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 16 lat
wykazała, że trwające do jednego roku leczenie produktem walsartanem nie miało całościowego,
istotnego klinicznie, niekorzystnego wpływu na te funkcje.
W podwójnie zaślepionym, randomizowanym badaniu z udziałem 90 dzieci w wieku 1-6 lat,
kontynuowanym jako 12-miesięczne przedłużone badanie otwarte odnotowano dwa zgony
i pojedyncze przypadki znacznego zwiększenia aktywności transaminaz wątrobowych. Zdarzenia te
wystąpiły w populacji pacjentów z istotnymi współistniejącymi chorobami. Związek przyczynowy
z leczeniem walsartanem nie został ustalony. W drugim badaniu, do którego włączono 75 dzieci
w wieku 1-6 lat nie odnotowano żadnych przypadków znacznego zwiększenia aktywności transaminaz
wątrobowych ani zgonów związanych z leczeniem walsartanem.

U dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat ze współistniejącą przewlekłą chorobą nerek częściej
obserwowano hiperkaliemię.
Profil bezpieczeństwa obserwowany w kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów
w stanie po zawale mięśnia sercowego i (lub) z niewydolnością serca różni się od ogólnego profilu
bezpieczeństwa stwierdzanego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Może być to związane
z pierwotną chorobą pacjenta. Działania niepożądane, które wystąpiły u pacjentów w stanie po zawale
mięśnia sercowego i (lub) z niewydolnością serca, są wymienione poniżej:

Stan po zawale mięśnia sercowego i (lub) niewydolność serca

Klasyfikacja układów     Często                     Niezbyt często          Nieznana
i narządów
Zaburzenia krwi i                                                           Małopłytkowość
układu chłonnego
Zaburzenia układu                                                           Nadwrażliwość, w tym
immunologicznego                                                            choroba posurowicza
Zaburzenia                                          Hiperkaliemia           Zwiększenie stężenia
metabolizmu i                                                               potasu w surowicy,
odżywiania                                                                  hiponatremia
Zaburzenia układu        Zawroty głowy,             Omdlenie, bóle głowy
nerwowego                zawroty głowy
                         związane z pozycją
                         ciała
Zaburzenia ucha i                                   Zawroty głowy
błędnika                                            pochodzenia
                                                    błędnikowego
Zaburzenia serca                                    Niewydolność serca
Zaburzenia               Niedociśnienie                                     Zapalenie naczyń
naczyniowe               tętnicze, niedociśnienie
                         ortostatyczne
Zaburzenia układu                                   Kaszel
oddechowego, klatki
piersiowej i
śródpiersia
Zaburzenia żołądka i                                Nudności, biegunka
jelit
Zaburzenia wątroby i                                                        Zwiększenie
dróg żółciowych                                                             aktywności enzymów
                                                                            wątrobowych
Zaburzenia skóry i                                  Obrzęk                  Wysypka, świąd
tkanki podskórnej                                   naczynioruchowy
Zaburzenia                                                                  Bóle mięśni
mięśniowo-
szkieletowe, tkanki
łącznej i kości
Zaburzenia nerek i       Niewydolność i             Ostra niewydolność      Zwiększenie stężenia
dróg moczowych           zaburzenia czynności       nerek, zwiększenie      azotu mocznikowego
                         nerek                      stężenia kreatyniny w   (BUN)
                                                  surowicy
Zaburzenia ogólne i                               Osłabienie, uczucie
stany w miejscu                                   zmęczenia
podania

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych {aktualny adres, nr telefonu i faksu ww.
Departamentu} e-mail: adr@urpl.gov.pl.

4.9   Przedawkowanie

Objawy
Przedawkowanie walsartanu może spowodować znaczne niedociśnienie tętnicze, co może
doprowadzić do obniżonego poziomu świadomości, zapaści krążeniowej i (lub) wstrząsu.

Leczenie
Postępowanie po przedawkowaniu zależy od czasu przyjęcia produktu leczniczego i rodzaju oraz
ciężkości objawów; najistotniejsze jest ustabilizowanie krążenia.
W przypadku wystąpienia niedociśnienia tętniczego pacjenta należy ułożyć w pozycji na plecach
i skorygować objętość krwi krążącej.
Zastosowanie hemodializy w celu usunięcia walsartanu z krążenia jest mało skuteczne.


5.    WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1   Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: antagoniści receptora angiotensyny II, proste; Kod ATC: C09CA03

Walsartan jest aktywnym po podaniu doustnym, silnym i specyficznym antagonistą receptora
angiotensyny II (Ang II). Działa wybiórczo na podtyp receptora AT1, który jest odpowiedzialny za
znane działania angiotensyny II. Zwiększone stężenie angiotensyny II w osoczu po zablokowaniu
receptora AT1 przez walsartan może stymulować odblokowany receptor AT2, który wydaje się działać
antagonistycznie w stosunku do działania receptora AT1. Walsartan nie wykazuje nawet częściowej
aktywności agonistycznej w stosunku do receptora AT1 i ma dużo większe (około 20 000 razy)
powinowactwo do receptora AT1 niż do receptora AT2. Nie stwierdzono, aby walsartan wiązał się lub
blokował inne receptory hormonów lub kanały jonowe, o których wiadomo, że są istotne w regulacji
sercowo-naczyniowej.
Walsartan nie hamuje aktywności konwertazy angiotensyny (ACE, znanej również jako kininaza II),
która przekształca Ang I w Ang II i powoduje rozpad bradykininy. Z uwagi na brak wpływu na ACE
i brak nasilania działania bradykininy lub substancji P, prawdopodobieństwo wystąpienia kaszlu przy
stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II jest niewielkie. W badaniach klinicznych,
w których walsartan był porównywany z inhibitorem ACE, częstość występowania suchego kaszlu
była znamiennie mniejsza (P<0,05) u pacjentów leczonych walsartanem niż u pacjentów, którzy
otrzymywali inhibitor ACE (odpowiednio 2,6% i 7,9%). W badaniu klinicznym pacjentów z suchym
kaszlem w trakcie leczenia inhibitorami ACE w wywiadzie 19,5% osób otrzymujących walsartan
i 19,0% przyjmujących tiazydowe leki moczopędne skarżyło się na występowanie kaszlu
w porównaniu z 68,5% pacjentów leczonych inhibitorami ACE (P<0,05).

Nadciśnienie tętnicze
Podawanie walsartanu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym powoduje zmniejszenie ciśnienia
tętniczego bez wpływu na częstość tętna.
U większości pacjentów po podaniu pojedynczej dawki doustnej, początek działania
przeciwnadciśnieniowego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego
jest osiągane w ciągu 4-6 godzin. Działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymuje się przez 24 godziny od
przyjęcia dawki. Podczas wielokrotnego podawania działanie przeciwnadciśnieniowe jest wyraźnie
zauważalne w ciągu 2 tygodni, a maksymalny efekt jest osiągany w ciągu 4 tygodni i utrzymuje się
w czasie długotrwałego leczenia. Leczenie skojarzone z hydrochlorotiazydem znacząco zwiększa
działanie przeciwnadciśnieniowe produktu leczniczego.
Nagłe przerwanie leczenia walsartanem nie było związane z występowaniem tzw. nadciśnienia
z odbicia ani zdarzeniami niepożądanymi o znaczeniu klinicznym.
U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 oraz mikroalbuminemią wykazano,
że walsartan zmniejsza wydalanie albumin w moczu. W badaniu MARVAL (ang. Micro Albuminuria
Reduction with Valsartan) oceniono zmniejszenie wydalania albumin w moczu (UAE) podczas
leczenia walsartanem (80-160 mg/dobę) w porównaniu z amlodypiną (5-10 mg/dobę) u 332 pacjentów
z cukrzycą typu 2 (średnia wieku 58 lat; 256 mężczyzn) z mikroalbuminurią (walsartan: 58 µg/min;
amlodypina: 55,4 µg/min), prawidłowym lub wysokim ciśnieniem tętniczym oraz zachowaną
czynnością nerek (stężenie kreatyniny we krwi <120 µmol/l). Po 24 tygodniach UAE zmniejszyło się
(p<0,001) o 42% (-24,2 µg/min; 95% przedział ufności: -40,4 do -19,1) u pacjentów leczonych
walsartanem i o około 3% (-1,7 µg/min; 95% przedział ufności: -5,6 do 14,9) u pacjentów leczonych
amlodypiną pomimo podobnych wskaźników zmniejszenia ciśnienia tętniczego w obu grupach.
W badaniu DROP (ang. Diovan Reduction of Proteinuria) dokonano dalszej oceny skuteczności
walsartanu w zakresie zmniejszania UAE u 391 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (ciśnienie
tętnicze = 150/88 mmHg) z cukrzycą typu 2, albuminurią (średnia= 102 µg/min; 20-700 µg/min)
i zachowaną czynnością nerek (średnie stężenie kreatyniny w surowicy = 80 µmol/l). Przeprowadzono
randomizację pacjentów do jednej z grup przyjmujących walsartan w 3 dawkach (160, 320
i 640 mg/dobę). Leczenie prowadzono przez 30 tygodni.
Celem badania było ustalenie optymalnej dawki walsartanu w zakresie zmniejszania UAE u pacjentów
z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2. Po 30 tygodniach nastąpiło znamienne zmniejszenie
procentowe UAE o 36% w stosunku do poziomu początkowego w grupie leczonej walsartanem
w dawce 160 mg (95% przedział ufności: 22% do 47%) i o 44% w grupie leczonej walsartanem
w dawce 320 mg (95% przedział ufności: 31% do 54%). Stwierdzono, że dawka 160-320 mg
walsartanu powodowała klinicznie istotne zmniejszenie UAE u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym
i cukrzycą typu 2.

Dzieci i młodzież

Nadciśnienie tętnicze

Działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu oceniano w czterech randomizowanych, podwójnie
zaślepionych badaniach klinicznych z udziałem 561 pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 18 lat
oraz u 165 dzieci w wieku od 1 do 6 lat. Do najczęstszych chorób współistniejących o potencjalnym
wpływie na występowanie nadciśnienia tętniczego u uczestników badania należały zaburzenia nerek
i układu moczowego oraz otyłość.

Doświadczenie kliniczne u dzieci w wieku od 6 lat
W badaniu klinicznym z udziałem 261 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym, w wieku
od 6 do 16 lat, pacjenci o macie ciała <35 kg otrzymywali tabletki walsartanu w dawce 10, 40 lub
80 mg na dobę (dawki małe, średnie i duże), a pacjenci o masie ciała ≥35 kg otrzymywali tabletki
walsartanu w dawce 20, 80 lub 160 mg (dawki małe, średnie i duże). Pod koniec 2-tygodniowego
okresu leczenia walsartan spowodował zmniejszenie zarówno skurczowego, jak i rozkurczowego
ciśnienia tętniczego w sposób zależny od dawki. Podsumowując, trzy wielkości dawek walsartanu
(małe, średnie i duże) spowodowały istotne zmniejszenie skurczowego ciśnienia tętniczego względem
wartości wyjściowych, odpowiednio o 8, 10 i 12 mmHg. Pacjentów ponownie zrandomizowano do
grupy kontynuującej leczenie tą samą dawką walsartanu lub do grupy placebo. U pacjentów
kontynuujących leczenie średnimi lub dużymi dawkami walsartanu, najniższe wartości skurczowego
ciśnienia tętniczego były o -4 i -7 mmHg mniejsze od wartości uzyskanych w grupie placebo.
U pacjentów leczonych małymi dawkami walsartanu najniższe skurczowe ciśnienie tętnicze było
podobne do obserwowanego w grupie placebo. Podsumowując, walsartan konsekwentnie wywierał
zależne od dawki działanie przeciwnadciśnieniowe we wszystkich podgrupach zróżnicowanych
demograficznie.

W innym badaniu klinicznym z udziałem 300 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym,
w wieku od 6 do 18 lat, osoby spełniające kryteria włączenia zrandomizowano do grupy otrzymującej
tabletki walsartanu lub enalaprylu przez 12 tygodni. Dzieci o masie ciała pomiędzy ≥18 kg a <35 kg
otrzymywały 80 mg walsartanu lub 10 mg enalaprylu; dzieci o masie ciała od ≥35 kg do <80 kg
otrzymywały 160 mg walsartanu lub 20 mg enalaprylu, a dzieciom o masie ciała ≥80 kg podawano
320 mg walsartanu lub 40 mg enalaprylu. U pacjentów leczonych walsartanem zmniejszenie
skurczowego ciśnienia tętniczego było porównywalne do efektu uzyskanego u pacjentów leczonych
enalaprylem (odpowiednio 15 mmHg i 14 mmHg) (wartość p <0,0001 w badaniu równoważności).
Podobne wyniki uzyskano dla rozkurczowego ciśnienia tętniczego, ze zmniejszeniem o 9,1 mmHg
w grupie walsartanu i 8,5 mmHg w grupie enalaprylu.

Doświadczenie kliniczne u dzieci w wieku poniżej 6 lat
Pacjenci w wieku od 1 do 6 lat uczestniczyli w dwóch badaniach klinicznych (odpowiednio po 90
i 75 pacjentów). Do badań tych nie włączono dzieci w wieku poniżej 1 roku. W pierwszym badaniu
skuteczność walsartanu porównywano z placebo, jednak nie udało się wykazać zależności reakcji na
leczenie od dawki. W drugim badaniu, podawanie większych dawek walsartanu było związane
z większym obniżeniem ciśnienia tętniczego, jednak zależność reakcji na leczenie od dawki nie
osiągnęła znamienności statystycznej, a różnica pomiędzy grupą, w której podawano substancję
czynną a grupą przyjmującą placebo nie była istotna (patrz punkt 4.8).

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek przedstawienia wyników badań z walsartanem
we wszystkich podgrupach pacjentów pediatrycznych z niewydolnością serca oraz z niewydolnością
serca po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego. Patrz punkt 4.2, informacja dotycząca
stosowania leku u pacjentów pediatrycznych.

5.2   Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie:
Po podaniu doustnym samego walsartanu maksymalne stężenie walsartanu w osoczu występuje po
2-4 godzinach. Średnia bezwzględna biodostępność leku wynosi 23%. W przypadku podania
walsartanu z pokarmem pole pod krzywą (AUC) dla walsartanu jest zmniejszone o około 40%,
a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) o około 50%, chociaż od około 8. godziny po podaniu dawki
stężenia walsartanu w osoczu są podobne w grupie przyjmującej lek z posiłkiem i w grupie
przyjmującej lek na czczo. Wraz ze zmniejszeniem AUC nie następuje jednak klinicznie znamienne
osłabienie działania terapeutycznego, dlatego walsartan można podawać niezależnie od posiłków.

Dystrybucja:
Objętość dystrybucji walsartanu w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym wynosi około 17 litrów,
co wskazuje na brak rozległej dystrybucji walsartanu w tkankach. Walsartan w dużym stopniu wiąże
się z białkami osocza (94–97%), głównie z albuminami.

Biotransformacja:
Walsartan nie ulega biotransformacji w większym stopniu, ponieważ jedynie około 20% dawki jest
wykrywane w postaci metabolitów. Hydroksymetabolit został wykryty w osoczu w małych stężeniach
(poniżej 10% pola pod krzywą (AUC) dla walsartanu). Metabolit ten jest farmakologicznie nieczynny.

Wydalanie:
Walsartan wykazuje wielowykładniczą kinetykę procesu eliminacji (t½α <1 h i t½ß około 9 h).
Walsartan jest wydalany przede wszystkim z żółcią w kale (około 83% dawki) i przez nerki w moczu
(około 13% dawki), głównie w postaci niezmienionej. Po podaniu dożylnym klirens walsartanu
z osocza wynosi około 2 l/h, a klirens nerkowy około 0,62 l/h (około 30% całkowitego klirensu).
Okres półtrwania walsartanu wynosi 6 godzin.
Specjalne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku
U niektórych pacjentów w podeszłym wieku obserwowano nieco zwiększoną ekspozycję
ogólnoustrojową na walsartan w porównaniu z osobami młodymi, jednakże nie wykazano, aby miało
to jakiekolwiek znaczenie kliniczne.

Zaburzenia czynności nerek
Zgodnie z oczekiwaniami w stosunku do substancji, której klirens nerkowy wynosi tylko 30%
całkowitego klirensu osoczowego, nie zaobserwowano korelacji między czynnością nerek
i ogólnoustrojową ekspozycją na walsartan. Nie ma zatem konieczności modyfikacji dawkowania leku
u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny >10 ml/min). Obecnie brak jest
doświadczeń dotyczących bezpiecznego stosowania leku u pacjentów z klirensem kreatyniny
<10 ml/min i pacjentów dializowanych, dlatego walsartan należy stosować ostrożnie w tych grupach
pacjentów (patrz punkty 4.2 i 4.4).
Walsartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza, dlatego zastosowanie dializy w celu
usunięcie walsartanu z krążenia jest mało skuteczne.

Zaburzenia czynności wątroby
Około 70% wchłanianej dawki jest wydalane z żółcią, zasadniczo w niezmienionej postaci. Walsartan
nie ulega biotransformacji w istotnym stopniu. U pacjentów z niewydolnością wątroby w stopniu
łagodnym do umiarkowanego zaobserwowano podwojenie ekspozycji (AUC) w porównaniu
ze zdrowymi osobami. Jednakże nie zaobserwowano korelacji między stężeniem walsartanu w osoczu
krwi a stopniem zaburzenia czynności wątroby. Nie przeprowadzono badań walsartanu wśród
pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty 4.2, 4.3 i 4.4).

Dzieci i młodzież
W badaniu z udziałem 26 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym (w wieku od 1 do
16 lat), otrzymujących pojedynczą dawkę zawiesiny walsartanu (średnio 0,9 do 2 mg/kg mc.,
maksymalna dawka 80 mg), klirens (l/h/kg) walsartanu był porównywalny w całym zakresie wieku od
1 do 16 lat i był podobny do klirensu obserwowanego u dorosłych pacjentów otrzymujących produkt
leczniczy w tej samej postaci.

Zaburzenia czynności nerek
Nie badano stosowania produktu leczniczego u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30 ml/min
oraz tych, u których stosowana jest dializoterapia, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się
stosowania walsartanu. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dzieci i młodzieży z klirensem
kreatyniny >30 ml/min. Należy ściśle kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy
podczas leczenia walsartanem (patrz punkty 4.2 i 4.4).

5.3   Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących
bezpieczeństwa stosowania, farmakologii, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności
i potencjalnego działania rakotwórczego, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla
człowieka.
U szczurów toksyczne dawki u matki (600 mg/kg mc./dobę) w trakcie ostatnich dni ciąży i laktacji
prowadziły do mniejszego wskaźnika przeżywalności, mniejszego przyrostu masy ciała i opóźnienia
rozwoju (oddzielnie małżowiny usznej i otwór w kanale słuchowym) u potomstwa (patrz punkt 4.6).
Dawki stosowane u szczurów (600 mg/kg mc./dobę)
                                                    są około 18-krotnie większe od maksymalnej
zalecanej dawki u ludzi wyrażonej w mg/m pc. (w obliczeniach przyjęto doustną dawkę 320 mg/dobę
i pacjenta o masie ciała 60 kg).
W przedklinicznych badaniach bezpieczeństwa duże dawki walsartanu (od 200 do 600 mg/kg mc.)
powodowały u szczurów zmniejszenie parametrów czerwonych krwinek (erytrocyty, hemoglobina,
hematokryt) i zmiany w hemodynamice nerek (nieznacznie zwiększone stężenie mocznika w osoczu,
rozrost kanalików nerkowych i bazofilię u samców). Takie dawki u szczurów (200 do 600 mg/kg
mc./dobę)
          są około 6-krotnie i 18-krotnie większe od maksymalnej zalecanej dawki u ludzi wyrażonej
w mg/m pc. (w obliczeniach przyjęto doustną dawkę 320 mg/dobę i pacjenta o masie ciała 60 kg).
U małp szerokonosych po stosowaniu podobnych dawek zmiany były zbliżone, choć cięższe,
szczególnie ze strony nerek, gdzie zmiany rozwinęły się w nefropatię, obejmującą również
zwiększone stężenie mocznika i kreatyniny.
W przypadku obu gatunków zaobserwowano również przerost komórek aparatu przykłębuszkowego.
Stwierdzono, że wszystkie zmiany zostały spowodowane farmakologicznym działaniem walsartanu,
który powoduje długo utrzymujące się niedociśnienie tętnicze, szczególnie u małp szerokonosych.
W przypadku stosowania walsartanu u ludzi w dawkach terapeutycznych wydaje się, że przerost
komórek aparatu przykłębuszkowego raczej nie występuje.

Dzieci i młodzież
Codzienne doustne podawanie walsartanu w dawce 1 mg/kg mc./dobę (stanowiącej około 35%
maksymalnej zalecanej dawki u pacjentów pediatrycznych wynoszącej 4 mg/kg mc./dobę, obliczonej
na podstawie ekspozycji ogólnoustrojowej) nowonarodzonym lub młodym szczurom (od 7 do 70 dnia
po urodzeniu) spowodowało trwałe, nieodwracalne uszkodzenie nerek. Wyżej wymienione działania
stanowią przewidywane nasilenie działań farmakologicznych inhibitorów konwertazy angiotensyny
oraz antagonistów receptora 1 angiotensyny II; działania te obserwuje się w wyniku leczenia
w pierwszych 13 tygodniach życia. Okres ten pokrywa się z 36 tygodniem ciąży u ludzi, a niekiedy
może wydłużyć się do 44 tygodni od poczęcia. W badaniu z walsartanem na młodych osobnikach
szczury otrzymywały dawki maksymalnie do 70 dnia po urodzeniu i nie można wykluczyć wpływu
leczenia walsartanem na dojrzewanie nerek (4-6 tygodni po urodzeniu). Czynnościowe dojrzewanie
nerek jest procesem zachodzącym w pierwszym roku życia człowieka. Z tego względu nie można
wykluczyć, że dane te mają znaczenie kliniczne dla dzieci w wieku <1 roku, podczas gdy dane
przedkliniczne nie budzą zastrzeżeń co do bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci starszych niż
1 rok.


6.        DANE FARMACEUTYCZNE

6.1       Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń:
Laktoza jednowodna
Celuloza, proszek
Hypromeloza
Kroskarmeloza sodowa
Krzemionka koloidalna bezwodna
Magnezu stearynian

Otoczka-Opadry Brown:
Hypromeloza
Makrogol 8000
Tytanu dwutlenek (E 171)
Talk
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Żelaza tlenek czerwony (E 172)
Żelaza tlenek czarny (E 172)

6.2       Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3       Okres ważności

3 lata.
6.4     Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30oC

6.5     Rodzaj i zawartość opakowania

Blister PVC/PVDC/Aluminium

Valsavil, 320 mg, tabletki powlekane:
Wielkość opakowań: 10, 14, 28, 30, 50, 56, 90, 98, 100, 112, 126, 154, 168, 182 i 196 tabletek
powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6     Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
        stosowania

Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć w sposób
zgodny z lokalnymi przepisami.


7.      PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
        DOPUSZCZENIE DO OBROTU

STADA Arzneimittel AG, Stadastrasse 2-18, 61118 Bad Vilbel, Niemcy


8.      NUMER(-Y) POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
9.      DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
        I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 26.08.2010


10.     DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
        CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

02.11.2013

                    

Inne leki Valsartanum: