Valsartan Ranbaxy:

Nazwa międzynarodowa:
Valsartanum
Podmiot odpowiedzialny:
RANBAXY (POLAND) SP. Z O.O., POLSKA
Pozwolenie w Polsce
19901
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
BASICS GMBH, NIEMCY
CENTRE SPECJALITES PHARMAC. (CSP), FRANCJA
Postać
tabletki powlekane
Dawka
0,08 g
Lek refundowany
Tak
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
C09CA03
                    FR/H/0481/02-03/IB/007                                                             14/11/2013

                   Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

                        Valsartan Ranbaxy, 80 mg, tabletki powlekane
                        Valsartan Ranbaxy, 160 mg, tabletki powlekane

                                              (Valsartanum)

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona
informacje ważne dla pacjenta.
    - Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
    - W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
    - Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może
       zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
    - Jeśli u pacjenta wystapią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy
       niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.
       Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki:
1.    Co to jest lek Valsartan Ranbaxy i w jakim celu się go stosuje
2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku Valsartan Ranbaxy
3.    Jak stosować lek Valsartan Ranbaxy
4.    Możliwe działania niepożądane
5.    Jak przechowywać lek Valsartan Ranbaxy
6.    Zawartość opakowania i inne informacje


1.     Co to jest lek Valsartan Ranbaxy i w jakim celu się go stosuje

Valsartan Ranbaxy należy do klasy leków zwanych antagonistami receptora angiotensyny II. Leki z tej
grupy stosuje się w celu obniżenia wysokiego ciśnienia krwi. Angiotensyna II jest substancją
powstającą w organizmie człowieka, która powoduje skurcz naczyń krwionośnych, tym samym
podwyższając ciśnienie krwi. Lek Valsartan Ranbaxy blokuje aktywność angiotensyny II. W wyniku
tego naczynia krwionośne rozszerzają się i ciśnienie krwi ulega obniżeniu.

Valsartan Ranbaxy można stosować w trzech różnych chorobach:
- w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi u dzieci od 6 roku życia, młodzieży oraz dorosłych.
Wysokie ciśnienie krwi zwiększa obciążenie serca i tętnic. Nieleczone może prowadzić do
uszkodzenia naczyń krwionośnych mózgu, serca i nerek, co może powodować udar mózgu,
niewydolność serca lub niewydolność nerek. Wysokie ciśnienie krwi zwiększa ryzyko zawału serca.
Obniżenie ciśnienia krwi do prawidłowego pozwala zmniejszyć ryzyko wystąpienia tych powikłań.
- w leczeniu osób po niedawno przebytym zawale serca. „Niedawno” oznacza okres od 12 godzin
do 10 dni.
- w leczeniu objawowej niewydolności serca u dorosłych. Valsartan Ranbaxy stosuje się, jeśli nie
można podawać leków z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) (stosowanych w leczeniu
niewydolności serca) lub dodatkowo, równocześnie z inhibitorami ACE, jeśli nie można podawać
leków blokujących receptory ß-adrenergiczne (innego rodzaju leków stosowanych w leczeniu
niewydolności serca).
Objawy niewydolności serca to duszność oraz obrzęki stóp i nóg z powodu nagromadzenia
się płynów. Są one spowodowane tym, że mięsień sercowy nie jest w stanie pompować krwi z
dostateczną siłą, aby zapewnić przepływ krwi zgodny z zapotrzebowaniem organizmu.


2.     Informacje ważne przed zastosowaniem leku Valsartan Ranbaxy

Kiedy nie stosować leku Valsartan Ranbaxy:
FR/H/0481/02-03/IB/007                                                                14/11/2013

- jeśli pacjent ma uczulenie na walsartan lub na którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienione w punkcie 6);
- jeśli pacjent ma ciężką chorobę wątroby;
- jeśli pacjentka jest w ciąży dłużej niż 3 miesiące (należy również unikać stosowania leku Valsartan
Ranbaxy we wczesnym okresie ciąży – patrz podpunkt „Ciąża”).

Jeśli którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy pacjenta, nie należy stosować leku Valsartan
Ranbaxy.

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie:
- jeśli pacjent przyjmuje lek obniżający ciśnienie krwi, zwany aliskirenem,
- jeśli u pacjenta stwierdzono cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Valsartan Ranbaxy należy zwrócić się do lekarza lub
farmaceuty:
- jeśli pacjent ma chorobę wątroby;
- jeśli pacjent ma ciężką chorobę nerek lub jeśli jest dializowany;
- jeśli pacjent ma zwężenie tętnicy nerkowej;
- jeśli pacjent miał niedawno przeszczepioną nerkę;
- jeśli pacjent przebył niedawno zawał serca lub ma niewydolność serca. Lekarz może wówczas
kontrolować czynność nerek pacjenta;
- jeśli pacjent ma ciężką chorobę serca inną niż niewydolność serca i zawał serca;
- jeśli pacjent stosuje produkty, które zwiększają ilość potasu we krwi. Należą do nich suplementy
potasu lub zamienniki soli kuchennej zawierające potas, leki oszczędzające potas i heparyna;
Konieczna może być kontrola ilości potasu we krwi w regularnych odstępach czasu;
- jeśli pacjent nie ma 18 lat i przyjmuje lek Valsartan Ranbaxy w połączeniu z innymi lekami
wpływającymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron (leki obniżające ciśnienie krwi) konieczna
może być regularna kontrola czynności nerek oraz ilości potasu we krwi;
- jeśli pacjent ma aldosteronizm; jest to choroba, w której nadnercza wytwarzają zbyt
duże ilości hormonu o nazwie aldosteron. W takiej sytuacji stosowanie leku Valsartan Ranbaxy nie
jest zalecane;
- jeśli u pacjenta doszło do znacznej utraty płynów (odwodnienia) w wyniku biegunki, wymiotów
lub stosowania dużych dawek leków moczopędnych (diuretyków);
- należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka uważa, że jest w ciąży (lub może zajść w ciążę).
Lek Valsartan Ranbaxy nie jest zalecany we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go stosować
po 3 miesiącu ciąży, ponieważ może on poważnie zaszkodzić dziecku (patrz podpunkt „Ciąża”).

Jeśli którekolwiek z powyższych ostrzeżeń dotyczy pacjenta, należy poinformować o tym lekarza
przed zastosowaniem leku Valsartan Ranbaxy.

Inne leki i Valsartan Ranbaxy
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub
ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Stosowanie leku Valsartan Ranbaxy równocześnie z niektórymi lekami może mieć wpływ na przebieg
leczenia. Konieczna może być zmiana dawki, zastosowanie innych środków ostrożności lub w
pewnych przypadkach odstawienie jednego z leków. Dotyczy to zarówno leków wydawanych na
receptę, jak i dostępnych bez recepty, a zwłaszcza:
- innych leków obniżających ciśnienie krwi, szczególnie leków moczopędnych;
- leków, które zwiększają ilość potasu we krwi, takich jak suplementy diety lub zamienniki soli
kuchennej zawierające potas, leki oszczędzające potas, heparyna;
- niektórych leków przeciwbólowych tzw. niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ);
- litu, leku stosowanego w leczeniu niektórych chorób psychicznych.

Ponadto stosowanie leku Valsartan Ranbaxy nie jest zalecane:
FR/H/0481/02-03/IB/007                                                               14/11/2013


- w leczeniu pacjentów po zawale serca jednocześnie z lekami z grupy inhibitorów konwertazy
angiotensyny (ACE);
- w leczeniu niewydolności serca jednocześnie z inhibitorami ACE i lekami blokującymi
receptory ß-adrenergiczne (leki stosowane w leczeniu niewydolności serca).

Valsartan Ranbaxy z jedzeniem i piciem
Lek można stosować z posiłkiem lub bez posiłku.

Ciąża i karmienie piersią
W ciąży i w okresie karmienia piersią lub gdy istnieje podejrzenie, że kobieta jest w ciąży, lub gdy
planuje ciążę, przed zastosowaniem tego leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.
- Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka uważa, że jest w ciąży (lub może zajść w ciążę).
Lekarz zwykle poradzi, aby przerwać stosowanie leku Valsartan Ranbaxy przed zajściem w ciążę lub
gdy tylko zostanie stwierdzone, że pacjentka jest w ciąży i doradzi stosowanie innego leku. Lek
Valsartan Ranbaxy nie jest zalecany we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go stosować po 3
miesiącu ciąży, ponieważ zastosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku.
- Należy poinformować lekarza, jeśli pacjentka karmi piersią lub zamierza karmić piersią. Lek
Valsartan Ranbaxy nie jest zalecany u matek karmiących piersią; lekarz może w
takim przypadku wybrać inną metodę leczenia dla pacjentki, która zamierza karmić piersią,
szczególnie noworodka lub wcześniaka.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Przed przystąpieniem do prowadzenia pojazdu, używania narzędzi lub obsługiwania maszyn bądź
wykonywania innych czynności wymagających koncentracji każdy pacjent powinien ustalić, jak lek
Valsartan Ranbaxy na niego wpływa. Podobnie jak wiele innych leków stosowanych w leczeniu
wysokiego ciśnienia krwi, Valsartan Ranbaxy może w rzadkich przypadkach powodować zawroty
głowy i wpływać na zdolność koncentracji.


3.     Jak stosować lek Valsartan Ranbaxy

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.
Osoby z wysokim ciśnieniem krwi często nie dostrzegają żadnych objawów choroby. Wiele z nich
może czuć się zupełnie dobrze. Z tego względu ważne jest zgłaszanie się na wizyty do lekarza, nawet
przy dobrym samopoczuciu.

Dorośli z wysokim ciśnieniem tętniczym: zwykle dawka wynosi 80 mg na dobę. W niektórych
przypadkach lekarz może przepisać większe dawki (np. 160 mg lub 320 mg). Lek Valsartan Ranbaxy
może być również stosowany w skojarzeniu z innym lekiem (np. lekiem moczopędnym).

Dzieci i młodzież (w wieku od 6 do 18 roku życia) z wysokim ciśnieniem tętniczym: u pacjentów
ważących mniej niż 35 kg zwykle stosuje się dawkę 40 mg na dobę. U pacjentów ważących 35 kg lub
więcej zwykle leczenie rozpoczyna się od 80 mg na dobę.
Lekarz może przepisać wyższe dawki (160 mg do maksymalnie 320 mg na dobę).

Dorośli po niedawno przebytym zawale serca: leczenie zazwyczaj rozpoczyna się już po 12
godzinach po zawale serca, zwykle od małej dawki - 20 mg dwa razy na dobę. Dawkę 20 mg uzyskuje
się poprzez podzielenie tabletki 40 mg. Lekarz będzie stopniowo zwiększał tę dawkę w okresie kilku
tygodni do maksymalnej dawki 160 mg dwa razy na dobę. Ostateczna dawka zależy od tolerancji leku
przez pacjenta.

Lek Valsartan Ranbaxy może być przyjmowany łącznie z innymi lekami stosowanymi po zawale
serca. Lekarz zadecyduje, jaka terapia jest odpowiednia dla pacjenta.
FR/H/0481/02-03/IB/007                                                               14/11/2013

Dorośli z niewydolnością serca: leczenie rozpoczyna się zazwyczaj od dawki 40 mg dwa razy na
dobę. Lekarz będzie stopniowo zwiększał dawkę w okresie kilku tygodni do maksymalnej dawki 160
mg dwa razy na dobę. Ostateczna dawka zależy od tolerancji leku przez danego pacjenta.
Lek Valsartan Ranbaxy może być stosowany łącznie z innymi lekami przeznaczonymi do leczenia
niewydolności serca. Lekarz zadecyduje, jaka terapia jest odpowiednia dla pacjenta.

Lek Valsartan Ranbaxy można przyjmować z posiłkiem lub bez posiłku. Tabletkę należy połykać
popijając szklanką wody.

Lek Valsartan Ranbaxy należy przyjmować każdego dnia w przybliżeniu o tej samej porze.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Valsartan Ranbaxy
W przypadku wystąpienia silnych zawrotów głowy i (lub) omdlenia należy bezzwłocznie
skontaktować się z lekarzem i położyć się. W razie przypadkowego przyjęcia zbyt dużej liczby
tabletek należy skontaktować się z lekarzem, farmaceutą lub zgłosić się do szpitala.

Pominięcie zastosowania leku Valsartan Ranbaxy
W przypadku pominięcia dawki należy ją przyjąć, gdy tylko pacjent sobie o tym przypomni. Jeśli
jednak zbliża się pora przyjęcia kolejnej dawki, pacjent powinien pominąć dawkę, o której zapomniał.
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Valsartan Ranbaxy
Przerwanie leczenia może spowodować pogorszenie się stanu pacjenta. Nie należy przerywać
stosowania leku, chyba, że tak zaleci lekarz.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.


4.     Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Niektóre objawy wymagają natychmiastowej pomocy lekarskiej.
Mogą wystąpić objawy szczególnej reakcji alergicznej (obrzęk naczynioruchowy), takie jak:
- obrzęk twarzy, języka lub gardła;
- trudności z przełykaniem, oddychaniem;
- pokrzywka, świąd.
W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów należy natychmiast skontaktować się
z lekarzem.

Inne działania niepożądane:

Często (mogą wystąpić u 1 na 10 osób):
- zawroty głowy,
- niskie ciśnienie krwi z towarzyszącymi zawrotami głowy i omdleniem po przyjęciu pozycji stojącej,
- zaburzenia czynności nerek.

Niezbyt często (mogą wystąpić u 1 na 100 osób):
- obrzęk naczynioruchowy (patrz paragraf „Niektóre objawy wymagające natychmiastowej pomocy
  lekarskiej”),
- nagła utrata przytomności (omdlenia),
- uczucie wirowania,
- ciężkie zaburzenia czynności nerek (objawy ostrej niewydolności nerek),
- kurcze mięśni, zaburzenia rytmu serca (objawy wysokiego stężenia potasu - hiperkaliemia),
- duszność, trudności z oddychaniem w pozycji leżącej, obrzęk stóp lub nóg (objawy
FR/H/0481/02-03/IB/007                                                             14/11/2013

  niewydolności serca),
- ból głowy,
- kaszel,
- ból brzucha,
- nudności,
- biegunka,
- uczucie zmęczenia,
- osłabienie.

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
- reakcje alergiczne z takimi objawami jak: wysypka, świąd, pokrzywka, gorączka, obrzęk i bóle
stawów, bóle mięśni, powiększenie węzłów chłonnych i (lub) objawy grypopodobne (objawy choroby
posurowiczej),
- wysypka z fioletowo-czerwonymi plamkami, gorączka, świąd (objawy zapalenia naczyń
krwionośnych),
- nietypowe krwawienie lub występowanie wybroczyn (objawy małopłytkowości),
- bóle mięśni (mialgia),
- gorączka, ból gardła lub owrzodzenia jamy ustnej wskutek zakażenia (objawy małej liczby
białych krwinek - neutropenia),
- zmniejszone stężenie hemoglobiny i zmniejszenie liczby czerwonych krwinek (które może w
ciężkich przypadkach prowadzić do niedokrwistości),
- zwiększone stężenie potasu we krwi (które może w ciężkich przypadkach wywołać kurcze
mięśni i zaburzenia rytmu serca),
- zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (które może wskazywać na
uszkodzenie wątroby), w tym zwiększone stężenie bilirubiny we krwi (które może w ciężkich
przypadkach spowodować żółty odcień skóry i oczu),
- zwiększone stężenie azotu mocznikowego we krwi i zwiększone stężenie kreatyniny w
surowicy krwi (co może wskazywać na nieprawidłową czynność nerek),
- niskie stężenie sodu we krwi (które może powodować uczucie zmęczenia, splątanie, kurcze mięśni i
(lub) w ciężkich przypadkach - drgawki).

Częstość występowania niektórych działań niepożądanych może różnić się w zależności od stanu
pacjenta.
Na przykład takie działania niepożądane, jak zawroty głowy i zaburzenia czynności nerek,
obserwowano rzadziej u pacjentów leczonych z powodu wysokiego ciśnienia niż u pacjentów
leczonych z powodu niewydolności serca lub po niedawno przebytym zawale serca.

Działania niepożądane występujące u dzieci i młodzieży są podobne do obserwowanych u dorosłych.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
{aktualny adres, nr telefonu i faksu ww. Departamentu} e-mail: adr@urpl.gov.pl. Dzięki zgłaszaniu
działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa
stosowania leku.


5.      Jak przechowywać lek Valsartan Ranbaxy

Lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
Nie stosować tego leku, po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin
ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.
FR/H/0481/02-03/IB/007                                                                 14/11/2013

Nie stosować leku, jeśli opakowanie jest uszkodzone lub ma ślady próby jego otwarcia.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy
zapytać farmaceutę jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.


6.      Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Valsartan Ranbaxy
Substancją czynną leku jest walsartan.

Valsartan Ranbaxy, 80 mg: każda tabletka powlekana zawiera 80 mg walsartanu.
Pozostałe składniki leku to: celuloza mikrokrystaliczna, krospowidon, krzemionka koloidalna
bezwodna, magnezu stearynian, skrobia żelowana, talk.
Otoczka tabletki: hypromeloza 6cP, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 400, makrogol 4000, talk,
żelaza tlenek żółty (E 172), żelaza tlenek czerwony (E 172).

Valsartan Ranbaxy, 160 mg: każda tabletka powlekana zawiera 160 mg walsartanu.
Inne składniki leku to: celuloza mikrokrystaliczna, krospowidon, krzemionka koloidalna bezwodna,
magnezu stearynian, skrobia żelowana, talk.
Otoczka tabletki: hypromeloza 6cP, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 400, makrogol 4000,
talk, żelaza tlenek czarny (E 172), żelaza tlenek czerwony (E 172).

Jak wygląda lek Valsartan Ranbaxy i co zawiera opakowanie

Valsartan Ranbaxy, 80 mg - pomarańczowe, powlekane i owalne tabletki. Na jednej stronie tabletki
wytłoczono: „V” oraz „2” po każdej stronie linii dzielącej.
Valsartan Ranbaxy, 160 mg – różowe, powlekane i owalne tabletki. Na jednej stronie tabletki
wytłoczono: „V” oraz „1” po każdej stronie linii dzielącej.

Linia na tabletce tylko ułatwia rozkruszenie w celu połknięcia, a nie dzielenie na równe dawki.

Valsartan Ranbaxy, 80 mg - opakowania po 28 tabletek powlekanych
Valsartan Ranbaxy, 160 mg - opakowania po 28 tabletek powlekanych

Podmiot odpowiedzialny:
Ranbaxy (Poland) Sp. z o.o., ul. Kubickiego 11, 02–954 Warszawa

Wytwórca:
Ranbaxy Ireland Limited., Spafield, Cork Road, Cashel, Co. Tipperary, Irlandia

Centre Specialites Pharmaceutiques
Z.A.C des Suzots, 35 rue de la Chapelle – 63 450 Saint-Amand-Tallende
Francja

Basics GmbH, Hemmelrather Weg 201, D-51377 Leverkusen, Niemcy.

Terapia SA, 124 Fabricii Street, 400 632 Cluj-Napoca, Rumunia

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do przedstawiciela
podmiotu odpowiedzialnego.

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 14.11.2013

                
                        FR/H/0481/02-03/IB/007                                                               14/11/2013

                    CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO


1.     NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Valsartan Ranbaxy, 80 mg, tabletki powlekane


2.     SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 80 mg walsartanu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3.     POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Pomarańczowe, owalne tabletki powlekane z linią podziału po obu stronach tabletki. Na jednej stronie
tabletki wytłoczono: “V” oraz „2” po każdej stronie linii dzielącej.


4.     SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1    Wskazania do stosowania

Nadciśnienie tętnicze
Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat oraz u
dorosłych.

Stan po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego
Leczenie pacjentów w stabilnym stanie klinicznym z objawową niewydolnością serca lub
bezobjawową niewydolnością skurczową lewej komory po świeżo przebytym (12 godzin do 10 dni)
zawale mięśnia sercowego (patrz punkty 4.4 i 5.1).

Niewydolność serca
Leczenie objawowej niewydolności serca, jeśli nie można zastosować inhibitorów konwertazy
angiotensyny (ACE) lub jako leczenie skojarzone z inhibitorami ACE, jeśli nie można zastosować
leków blokujących receptory ß-adrenergiczne (patrz punkty 4.4 i 5.1).

4.2    Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Nadciśnienie tętnicze
Zalecana dawka początkowa walsartanu wynosi 80 mg raz na dobę. Obniżenie ciśnienia tętniczego
jest wyraźnie zauważalne w ciągu 2 tygodni, a maksymalny efekt osiąga w ciągu 4 tygodni. U
pacjentów, u których nie uzyska się odpowiedniej kontroli ciśnienia krwi, dawkę można zwiększyć do
160 mg, a maksymalnie do 320 mg.
Walsartan może być stosowany jednocześnie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Dodatkowe
zastosowanie leku moczopędnego, takiego jak hydrochlorotiazyd, znacząco zwiększa działanie
przeciwnadciśnieniowe walsartanu.

Stan po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego
U pacjentów w stabilnym stanie klinicznym leczenie może być rozpoczęte już po 12 godzinach od
rozpoznania zawału mięśnia sercowego. Początkowo należy stosować 20 mg dwa razy na dobę, a
następnie dawkę należy stopniowo zwiększać do 40 mg, 80 mg i 160 mg (dwa razy na dobę), przez
następnych kilka tygodni. Dawkę początkową uzyskuje się przez podział tabletki 40 mg.
FR/H/0481/02-03/IB/007                                                                14/11/2013


Maksymalną dawką docelową jest 160 mg, dwa razy na dobę. Zwykle zaleca się, aby początkowo
pacjenci przez 2 tygodnie otrzymywali 80 mg dwa razy na dobę. Maksymalną dawkę docelową -160
mg dwa razy na dobę- należy wprowadzić w ciągu 3 miesięcy, w zależności od tolerancji leku przez
pacjenta. Jeśli wystąpi objawowe niedociśnienie tętnicze lub zaburzenie czynności nerek, należy
rozważyć zmniejszenie dawki.
Walsartan może być stosowany u pacjentów przyjmujących inne leki stosowane w leczeniu zawału
mięśnia sercowego, takie jak leki trombolityczne, kwas acetylosalicylowy, leki blokujące receptory ß-
adrenergiczne, statyny i leki moczopędne. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z inhibitorami
ACE (patrz punkty 4.4 i 5.1).
Ocena stanu pacjenta po przebytym zawale mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę
czynności nerek.

Niewydolność serca
Zalecana dawka początkowa wynosi 40 mg dwa razy na dobę. Zwiększanie dawki kolejno do 80 mg i
160 mg dwa razy na dobę powinno być przeprowadzane w odstępach co najmniej dwutygodniowych,
do uzyskania największej dawki tolerowanej przez pacjenta. W przypadku jednoczesnego stosowania
leku moczopędnego należy rozważyć zmniejszenie jego dawki. Maksymalna dawka dobowa
zastosowana w badaniach klinicznych wynosiła 320 mg walsartanu w dawkach podzielonych.

Walsartan może być stosowany u pacjentów przyjmujących inne leki stosowane w niewydolności
serca. Jednakże jednoczesna terapia skojarzona trzema lekami (walsartanem z inhibitorami ACE i
lekami blokującymi receptory ß-adrenergiczne) nie jest zalecana (patrz punkty 4.4 i 5.1).
Ocena stanu pacjentów z niewydolnością serca powinna zawsze obejmować ocenę czynności nerek.

Dodatkowe informacje dotyczące specjalnych grup pacjentów

Stosowanie u osób w podeszłym wieku
Nie ma konieczności zmiany dawkowania u osób w podeszłym wieku.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek
Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów z klirensem kreatyniny > 10 ml/min (patrz
punkty 4.4 i 5.2).
Jednoczesne stosowanie walsartanu i aliskirenu jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami
czynności nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkt 4.3).

Cukrzyca
Jednoczesne stosowanie walsartanu i aliskirenu jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą (patrz
punkt 4.3).

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby
Stosowanie produktu Valsartan Ranbaxy jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
wątroby, marskością żółciową wątroby i u pacjentów z cholestazą (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2). U
pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby przebiegającymi bez
cholestazy, nie należy stosować dawek większych niż 80 mg walsartanu na dobę.

Dzieci i młodzież

Leczenie nadciśnienia u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat.
Dawka początkowa wynosi 40 mg na dobę u dzieci ważących mniej niż 35 kg, i 80 mg na dobę u
ważących powyżej 35 kg. Dawkę należy dostosować w zależności od odpowiedzi na leczenie.
Maksymalne dawki stosowane w badaniach klinicznych podano poniżej. Nie podawano większych
dawek i dlatego nie są one zalecane.
FR/H/0481/02-03/IB/007                                                              14/11/2013

 Masa ciała                         Maksymalne dawki stosowane w badaniach klinicznych
 ≥18 kg do <35 kg                   80 mg
 ≥35 kg do <80 kg                   160 mg
 ≥80 kg do ≤160 kg                  320 mg

Dzieci poniżej 6 lat
Dostępne informacje podano w punktach 4.8, 5.1 i 5.2. Jednak bezpieczeństwo stosowania i
skuteczność u dzieci do 6 lat nie zostały zbadane.

Stosowanie u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat z zaburzeniami czynności nerek
Stosowanie u pacjentów z klirensem kreatyniny < 30 ml/min i u pacjentów dializowanych nie zostało
zbadane, dlatego walsartan nie jest zalecany u tych pacjentów. Nie jest wymagana zmiana
dawkowania u pacjentów z klirensem kreatyniny > 30 ml/min. Należy dokładnie monitorować
czynność nerek i stężenie potasu w surowicy (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Stosowanie u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat z zaburzeniami czynności wątroby
Tak jak u dorosłych, stosowanie walsartanu jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkim zaburzeniem
czynności wątroby, marskością żółciową wątroby i cholestazą (patrz punkty 4.3; 4.4 i 5.2).
Doświadczenie kliniczne ze stosowaniem w niewielkim do średnio nasilonego zaburzeniem czynności
wątroby jest ograniczone. Dawka walsartanu u tych pacjentów nie powinna przekroczyć 80 mg.

Stosowanie u dzieci i młodzieży z niewydolnością serca i po świeżo przebytym zawale mięśnia
sercowego
Walsartan nie jest zalecany ze względu na to, że nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa
stosowania i skuteczności.

Podawanie
Walsartan może być przyjmowany niezależnie od posiłków. Tabletki należy popijać wodą.

4.3    Przeciwwskazania

- Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.
- Ciężkie zaburzenia czynności wątroby, marskość żółciowa wątroby i cholestaza.
- Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
- Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARBs, ang. Angiotensin Receptor
Blockers) – w tym walsartanu – lub inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACEIs, ang. Angiotensin-
converting enzyme inhibitors) z aliskirenem, u pacjentów z cukrzycą lub z zaburzeniami czynności
nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.4 i 4.5).

4.4    Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Hiperkaliemia
Produkt nie jest zalecany przy jednoczesnym stosowaniu suplementów potasu, leków moczopędnych
oszczędzających potas, zamienników soli kuchennej zawierających potas lub innych leków, które
mogą powodować zwiększenie stężenia potasu (heparyna itp.). Należy zapewnić odpowiednio częstą
kontrolę stężenia potasu.

Zaburzenia czynności nerek
Obecnie nie ma doświadczenia w zakresie bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów z klirensem
kreatyniny <10 ml/min i pacjentów dializowanych, dlatego walsartan należy stosować w tej grupie z
zachowaniem ostrożności. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z zaburzeniami
czynności nerek z klirensem kreatyniny > 10 ml/min. (patrz punkty 4.2 i 5.2).
Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny – w tym walsartanu – lub inhibitorów
konwertazy angiotensyny z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami czynności
nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.3 i 4.5).
FR/H/0481/02-03/IB/007                                                               14/11/2013

Zaburzenia czynności wątroby
Walsartan należy stosować ostrożnie u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami
czynności wątroby przebiegającymi bez cholestazy (patrz punkty 4.2 i 5.2).

Pacjenci z niedoborem sodu i (lub) odwodnieni
W rzadkich przypadkach na początku leczenia walsartanem u pacjentów ze znacznym niedoborem
sodu i (lub) odwodnionych, np. z powodu przyjmowania dużych dawek leków moczopędnych, może
wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze. Przed rozpoczęciem leczenia walsartanem należy
wyrównać niedobór sodu i (lub) objętość krwi krążącej, np. zmniejszając dawkę leku moczopędnego.

Zwężenie tętnicy nerkowej
U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki
bezpieczeństwo stosowania walsartanu nie zostało ustalone.
Krótkotrwałe podawanie walsartanu 12 pacjentom z wtórnym nadciśnieniem naczyniowo- nerkowym
spowodowanym jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej nie wywołało istotnych zmian
hemodynamicznych w nerkach ani nie wpłynęło na stężenie kreatyniny w surowicy lub azotu
mocznikowego (BUN) we krwi. Jednakże w związku z tym, że inne leki działające na układ renina-
angiotensyna mogą powodować zwiększenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy, u
pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej leczonych walsartanem zaleca się regularne
kontrole czynności nerek.

Przeszczep nerek
Dotychczas brak doświadczeń w zakresie bezpieczeństwa stosowania walsartanu u pacjentów, którym
niedawno przeszczepiono nerkę.

Hiperaldosteronizm pierwotny
Walsartanu nie należy stosować u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem z uwagi na
zahamowanie aktywności układu renina-angiotensyna.

Zwężenie zastawki aortalnej i zastawki dwudzielnej, kardiomiopatia przerostowa z zawężeniem drogi
odpływu z lewej komory
Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, wskazana jest szczególna
ostrożność u pacjentów ze zwężeniem zastawki aortalnej, zastawki dwudzielnej lub kardiomiopatią
przerostową z zawężeniem drogi odpływu z lewej komory (HOCM).

Ciąża
 Nie należy rozpoczynać leczenia antagonistami receptora angiotensyny II ( Angiotensin II Receptor
Antagonists, AIIRA) u pacjentek w ciąży. Jeśli dalsze leczenie AIIRA nie jest nieodzowne, u
pacjentek planujących ciążę należy przejść na alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o
ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w trakcie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży
leczenie AIIRA należy natychmiast przerwać i, jeśli to właściwe, rozpocząć alternatywne leczenie
(patrz punkty 4.3 i 4.6).

Stan po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego
Jednoczesne stosowanie kaptoprylu z walsartanem nie wykazało żadnej dodatkowej korzyści
klinicznej, natomiast zwiększyło ryzyko wystąpienia działań niepożądanych w porównaniu z
monoterapią jednym z tych leków (patrz punkty 4.2 i 5.1). Z tego względu jednoczesne stosowanie
walsartanu i inhibitora ACE nie jest zalecane.
Należy zachować ostrożność na początku leczenia u pacjentów po zawale mięśnia sercowego. Ocena
stanu pacjenta po przebytym zawale mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę czynności
nerek (patrz punkt 4.2).
Stosowanie walsartanu u pacjentów po zawale mięśnia sercowego zwykle powoduje pewne obniżenie
ciśnienia krwi, ale odstawienie produktu ze względu na utrzymujące się objawowe niedociśnienie
tętnicze nie jest zazwyczaj konieczne, pod warunkiem, że pacjent przestrzega zaleceń dotyczących
dawkowania (patrz punkt 4.2).
FR/H/0481/02-03/IB/007                                                              14/11/2013

Niewydolność serca
U pacjentów z niewydolnością serca terapia skojarzona trzema lekami (inhibitorem ACE, lekiem
blokującym receptory β-adrenergiczne i walsartanem) nie wykazała żadnej klinicznej korzyści (patrz
punkt 5.1). Takie leczenie skojarzone wyraźnie zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych i
z tego powodu nie jest zalecane.
Należy zachować ostrożność na początku leczenia u pacjentów z niewydolnością serca. Ocena stanu
pacjenta z niewydolnością serca powinna zawsze obejmować ocenę czynności nerek (patrz punkt 4.2).
Stosowanie walsartanu u pacjentów z niewydolnością serca zwykle powoduje pewne obniżenie
ciśnienia krwi, ale odstawienie produktu ze względu na utrzymujące się objawowe niedociśnienie
tętnicze nie jest zazwyczaj konieczne, pod warunkiem, że pacjent przestrzega zaleceń dotyczących
dawkowania (patrz punkt 4.2).
U pacjentów, u których czynność nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna (np.
pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością serca), leczenie inhibitorami konwertazy angiotensyny
związane było z oligurią i (lub) postępującą azotemią oraz, w rzadkich przypadkach, z ostrą
niewydolnością nerek i (lub) zgonem. Ponieważ walsartan jest antagonistą receptora angiotensyny II,
nie można wykluczyć, że stosowanie walsartanu spowoduje zaburzenia czynności nerek.

Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie
U pacjentów leczonych walsartanem zgłaszano przypadki obrzęku naczynioruchowego, w tym
obrzęku krtani i głośni powodujących niedrożność dróg oddechowych i (lub) obrzęk twarzy, warg,
gardła i (lub) języka. U niektórych spośród tych pacjentów obrzęk naczynioruchowy występował
wcześniej po zastosowaniu innych produktów leczniczych, w tym inhibitorów konwertazy
angiotensyny (inhibitorów ACE). U pacjentów, u których wystąpi obrzęk naczynioruchowy, należy
natychmiast przerwać stosowanie produktu leczniczego Valsartan Ranbaxy i nie podawać walsartanu
ponownie.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)
Niedociśnienie, omdlenia, udar, hiperkaliemia oraz zmiany czynności nerek (w tym ostrą
niewydolność nerek) odnotowano u podatnych pacjentów, zwłaszcza podczas łączenia produktów,
które mają wpływ na ten układ.
Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego podawania antagonistów receptora,
angiotensyny, w tym walsartanu, z innymi lekami blokującymi układ renina-angiotensyna-aldosteron,
takimi jak inhibitory konwertazy angiotensyny lub aliskiren (patrz punkty 4.3 i 4.5).
Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARBs) - w tym walsartanu – lub
inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACEIs) z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub
zaburzeniami czynności nerek (GFR < 60 ml/min/1,73m2) jest przeciwwskazane (patrz punkty 4.3
i 4.5).

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek
Stosowanie u pacjentów z klirensem kreatyniny < 30 ml/min i u pacjentów dializowanych nie zostało
zbadane, dlatego walsartan nie jest zalecany u tych pacjentów. Nie jest wymagana zmiana dawki u
pacjentów z klirensem kreatyniny > 30 ml/min (patrz punkty 4.2 i 5.2). Podczas leczenia walsartanem
należy dokładnie monitorować czynność nerek i stężenie potasu w surowicy. Jest to szczególnie
ważne w stanach, które mogą pogorszyć funkcję nerek (gorączka, odwodnienie).
Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARBs) – w tym walsartanu – lub
inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACEIs) z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów
z zaburzeniami czynności nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.3 i 4.5).

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby
Tak jak u dorosłych, stosowanie walsartanu jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkim zaburzeniem
czynności wątroby, marskością żółciową wątroby i cholestazą (patrz punkty 4.3 i 5.2). Doświadczenie
kliniczne ze stosowaniem leku w niewielkim lub średnio nasilonym zaburzeniem czynności wątroby
jest ograniczone. Dawka walsartanu u tych pacjentów nie powinna przekroczyć 80 mg.
FR/H/0481/02-03/IB/007                                                                14/11/2013

4.5     Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna -aldosteron (RAAS) z ARBs, ACEIs lub aliskirenem:
Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARBs) - w tym walsartanu - lub
inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACEIs) z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub
z niewydolnością nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m2) jest przeciwwskazane (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Niezalecane połączenia leków

Lit
Zgłaszano przypadki odwracalnego zwiększenia stężenia litu w surowicy i nasilenia jego toksyczności
podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE. Z powodu tego, że nie ma doświadczenia w
zakresie jednoczesnego stosowania walsartanu i litu, nie zaleca się leczenia skojarzonego. Jeśli takie
leczenie okaże się konieczne, zaleca się ścisłe kontrolowanie stężenia litu w surowicy krwi.

Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu, zamienniki soli kuchennej zawierające
potas i inne substancje, które mogą zwiększać stężenie potasu
Jeśli istnieje konieczność zastosowania produktu leczniczego wpływającego na stężenie potasu w
skojarzeniu z walsartanem, zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w osoczu.

Leki, przy stosowaniu których zalecana jest ostrożność

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas
acetylosalicylowy w dawce >3 g/dobę i nieselektywne NLPZ
W przypadku jednoczesnego podawania antagonistów receptora angiotensyny II z NLPZ może
nastąpić osłabienie działania hipotensyjnego. Ponadto jednoczesne stosowanie antagonistów receptora
angiotensyny II i NLPZ może podwyższać ryzyko pogorszenia się czynności nerek i zwiększenia
stężenia potasu w surowicy krwi. Z tego względu zaleca się kontrolę czynności nerek na początku
leczenia, jak również zapewnienie odpowiedniego nawodnienia pacjenta.

Inne interakcje
W badaniach interakcji lekowych walsartanu nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji z żadną z
następujących substancji: cymetydyna, warfaryna, furosemid, digoksyna, atenolol, indometacyna,
hydrochlorotiazyd, amlodypina i glibenklamid.

Stosowanie u dzieci i młodzieży
Nadciśnienie u dzieci i młodzieży często wiąże się z występowaniem nieprawidłowości nerek. W
związku z tym zaleca się ostrożność w stosowaniu jednocześnie walsartanu i innych leków
wpływających na układ renina – angiotensyna – aldosteron, bowiem może to zwiększyć stężenie
potasu w surowicy. Czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy powinny być dokładnie
monitorowane.

4.6     Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Nie zaleca się stosowania leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA) w trakcie
pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie leków AIIRA jest przeciwwskazane w
trakcie drugiego i trzeciego trymestru ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Dane epidemiologiczne dotyczące działania teratogennego po narażeniu na inhibitory ACE w trakcie
pierwszego trymestru ciąży nie są rozstrzygające, niemniej nie można wykluczyć niewielkiego
zwiększenia ryzyka. Nie ma danych z kontrolowanych badań epidemiologicznych dotyczących ryzyka
AIIRA, niemniej podobne ryzyko może istnieć dla tej klasy leków. Jeśli dalsze leczenie AIIRA nie
jest nieodzowne, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować inne leki przeciwnadciśnieniowe o
ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w trakcie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży
leczenie AIIRA należy natychmiast przerwać i, jeśli to właściwe, rozpocząć alternatywne leczenie.
FR/H/0481/02-03/IB/007                                                                    14/11/2013

Stwierdzono, że ekspozycja na AIIRA w drugim i trzecim trymestrze wywiera toksyczny wpływ na
płody (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i noworodki ludzkie
(niewydolność nerek, hipotonia, hiperkaliemia), patrz punkt 5.3 „Przedkliniczne dane o
bezpieczeństwie”.
W razie ekspozycji na AIIRA począwszy od drugiego trymestru ciąży zaleca się kontrolne badania
ultrasonograficzne czynności nerek i rozwoju czaszki.
Niemowlęta, których matki stosowały AIIRA, należy objąć ścisłą obserwacją w kierunku hipotonii
(patrz również punkty 4.3 i 4.4).

Laktacja
Z uwagi na brak danych, nie zaleca się stosowania produktu Valsartan Ranbaxy w okresie karmienia
piersią. Wskazane jest zastosowanie innych leków przeciwnadciśnieniowych o ustalonym profilu
bezpieczeństwa w okresie karmienia piersią, szczególnie podczas karmienia noworodków i
wcześniaków.

Płodność
Walsartan nie wpływa negatywnie na płodność szczurów niezależnie od płci w dawkach podawanych
per os do 200 mg/ kg/ dobę. Dawka ta jest sześciokrotnością dawki zalecanej dla ludzi w przeliczeniu
na mg/m2 (przyjmując do obliczeń dawkę doustną 320 mg/ dobę i pacjenta o wadze 60 kg).

4.7     Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów
mechanicznych. W trakcie prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn należy wziąć pod uwagę
możliwość sporadycznego występowania zawrotów głowy lub uczucia zmęczenia.

4.8     Działania niepożądane

W kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z nadciśnieniem tętniczym ogólna
częstość występowania działań niepożądanych w grupie leczonej walsartanem była porównywalna z
częstością występującą w grupie otrzymującej placebo i odpowiada właściwościom
farmakologicznym walsartanu. Wydaje się, że częstość występowania działań niepożądanych nie była
związana z dawką ani czasem trwania leczenia; nie wykazano również związku z płcią, wiekiem lub
rasą pacjentów.

Działania niepożądane zgłaszane w trakcie badań klinicznych, po wprowadzeniu leku do obrotu oraz
w badaniach diagnostycznych są wymienione w tabeli poniżej, zgodnie z klasyfikacją układów i
narządów.

Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według częstości ich występowania (najczęstsze
działania wymieniono w pierwszej kolejności) zgodnie z następującą klasyfikacją: bardzo często
(>1/10), często (>1/100 do <1/10), niezbyt często (>1/1000 do <1/100), rzadko (>1/10 000 do
<1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) w tym pojedyncze przypadki. W obrębie każdej grupy o
określonej częstości występowania działania niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym
się nasileniem.
Ustalenie częstości występowania działań niepożądanych i zaburzeń w badaniach diagnostycznych
zgłoszonych po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu nie jest możliwe, dlatego są
wymienione z określeniem częstości jako „nieznana".

- Nadciśnienie tętnicze

 Zaburzenia krwi i układu chłonnego
 Nieznana                                          Zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie
                                                   hematokrytu, neutropenia, małopłytkowość
 Zaburzenia układu immunologicznego
 Nieznana                                          Nadwrażliwość, w tym choroba posurowicza
 Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
 Nieznana                                          Zwiększenie stężenia potasu w surowicy, hiponatremia
 Zaburzenia ucha i błędnika
FR/H/0481/02-03/IB/007                                                                           14/11/2013

 Niezbyt często                                          Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego
 Zaburzenia naczyń
 Nieznana                                                Zapalenie naczyń
 Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
 Niezbyt często                                          Kaszel
 Zaburzenia żołądka i jelit
 Niezbyt często                                          Bóle brzucha
 Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
 Nieznana                                                Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych,
                                                         zwiększenie stężenia bilirubiny w surowicy
 Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
 Nieznana                                                Obrzęk naczynioruchowy, wysypka, świąd
 Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
 Nieznana                                                Bóle mięśni
 Zaburzenia nerek i dróg moczowych
 Nieznana                                                Niewydolność i zaburzenia czynności nerek, zwiększenie
                                                         stężenia kreatyniny w surowicy
 Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
 Niezbyt często                                          Uczucie zmęczenia

Dzieci i młodzież

Nadciśnienie

W dwóch randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach klinicznych z udziałem 561 pacjentów w
wieku od 6 do 18 lat oceniano hipotensyjne działanie walsartanu. Z wyjątkiem pojedynczych
przypadków zaburzeń żołądkowo – jelitowych (takich jak ból brzucha, nudności, wymioty) i
zawrotów głowy, nie zaobserwowano istotnych różnic w rodzaju, częstotliwości i nasileniu działań
niepożądanych u dzieci i młodzieży oraz dorosłych.

Ocena rozwoju poznawczego i ogólnego u pacjentów w wieku od 6 do 18 lat nie wykazała
niekorzystnego wpływu istotnego klinicznie po leczeniu trwającym do jednego roku.

W randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu klinicznym z udziałem 90 dzieci w wieku od 1 do 6
lat, następnie przedłużonym o rok do otwartego badania, zanotowano 2 zgony i pojedyncze przypadki
znaczącego wzrostu aktywności transaminaz wątrobowych. Przypadki te zdarzyły się w populacji,
która miała liczne choroby towarzyszące. Związek przyczynowy ze stosowaniem walsartanu nie został
stwierdzony. W drugim randomizowanym badaniu z udziałem 75 dzieci w wieku od 1 do 6 lat nie
zaobserwowano znaczącego wzrostu aktywności transaminaz wątrobowych ani zgonów powiązanych
ze stosowaniem walsartanu.

U dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat z przewlekłymi chorobami nerek częściej obserwowano
hiperkaliemię.

W kontrolowanych badaniach klinicznych przeprowadzonych u dorosłych obserwowano odmienny
profil bezpieczeństwa u pacjentów po zawale serca i (lub) z niewydolnością serca oraz u pacjentów z
nadciśnieniem. Może być to związane z zasadniczą chorobą pacjenta. Działania niepożądane, które
wystąpiły u dorosłych pacjentów po zawale serca i (lub) z niewydolnością serca są wymienione
poniżej.

- Pacjenci po zawale serca i (lub) z niewydolnością serca (badania wykonano tylko u dorosłych
pacjentów)

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Nieznana                                                        Małopłytkowość
Zaburzenia układu immunologicznego
Nieznana                                                        Nadwrażliwość, w tym choroba posurowicza
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Niezbyt często                                                  Hiperkaliemia
Nieznana                                                        Zwiększenie stężenia potasu w surowicy, hiponatremia
Zaburzenia układu nerwowego
FR/H/0481/02-03/IB/007                                                                              14/11/2013

Często                                                           Zawroty głowy, zawroty głowy związane z pozycją ciała
Niezbyt często                                                   Omdlenia, bóle głowy
Zaburzenia ucha i błędnika
Niezbyt często                                                   Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego
Zaburzenia serca
Niezbyt często                                                   Niewydolność serca
Zaburzenia naczyniowe
Często                                                           Niedociśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne
Nieznana                                                         Zapalenie naczyń
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Niezbyt często                                                   Kaszel
Zaburzenia żołądka i jelit
Niezbyt często                                                   Nudności, biegunka
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Nieznana                                                         Zwiększenie aktywności enzymów
                                                                 wątrobowych
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Niezbyt często                                                   Obrzęk naczynioruchowy
Nieznana                                                         Wysypka, świąd
Zaburzenia mięśniowo-szkiełetowe i tkanki łącznej
Nieznana                                                         Bóle mięśni
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Często                                                           Niewydolność i zaburzenia czynności nerek
Niezbyt często                                                   Ostra niewydolność nerek, zwiększenie stężenia
                                                                 kreatyniny w surowicy
Nieznana                                                         Zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Niezbyt często                                                   Osłabienie, uczucie zmęczenia

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych {aktualny adres, nr telefonu i faksu ww.
Departamentu} e-mail: adr@urpl.gov.pl.

4.9     Przedawkowanie

Objawy
Przedawkowanie walsartanu może spowodować znaczne niedociśnienie tętnicze, co
może doprowadzić do zaburzeń świadomości, zapaści krążeniowej i (lub) wstrząsu.

Leczenie
Postępowanie po przedawkowaniu zależy od czasu przyjęcia leku i rodzaju oraz ciężkości objawów;
najistotniejsze jest ustabilizowanie krążenia.
W przypadku wystąpienia niedociśnienia tętniczego pacjenta należy ułożyć na plecach i uzupełnić
objętość krwi krążącej.
Usunięcie walsartanu z krążenia za pomocą hemodializy jest mało prawdopodobne.


5.      WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1     Właściwości farmakodynamiczne
Grupa farmakoterapeutyczna: Antagoniści receptora angiotensyny II (proste), kod ATC: C09CA03
Walsartan po podaniu doustnym jest aktywnym, silnym i specyficznym antagonistą receptora
angiotensyny II (Ang II). Działa wybiórczo na podtyp receptora AT 1, który jest odpowiedzialny za
znane działania angiotensyny II. Zwiększone stężenie angiotensyny II w osoczu po zablokowaniu
receptora AT1 przez walsartan może stymulować niezablokowany receptor AT2, który wydaje się
działać antagonistycznie w stosunku do działania receptora AT1. Walsartan nie wykazuje nawet
FR/H/0481/02-03/IB/007                                                              14/11/2013

częściowej aktywności agonistycznej w stosunku do receptora AT1 i ma dużo większe (około 20 000
razy) powinowactwo do receptora AT 1 niż do receptora AT2. Nie stwierdzono, aby walsartan wiązał
się lub blokował inne receptory hormonów lub kanały jonowe, o których wiadomo, że są istotne w
regulacji sercowo-naczyniowej.
Walsartan nie hamuje aktywności enzymu konwertującego angiotensynę (ACE, zwanej również
kininazą II), która przekształca Ang I w Ang II i powoduje rozpad bradykininy. Z uwagi na to, że lek
nie wpływa na ACE i nie nasila działania bradykininy lub substancji P, prawdopodobieństwo
wystąpienia kaszlu przy stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II jest niewielkie. W
badaniach klinicznych, w których walsartan był porównywany z inhibitorem ACE, częstość
występowania suchego kaszlu była znamiennie mniejsza (P<0,05) u pacjentów leczonych walsartanem
niż u pacjentów, którzy otrzymywali inhibitor ACE (odpowiednio 2,6% i 7,9%). W badaniu
klinicznym pacjentów z suchym kaszlem występującym w trakcie leczenia inhibitorami ACE, 19,5%
osób otrzymujących walsartan i 19,0% przyjmujących tiazydowe leki moczopędne skarżyło się na
występowanie kaszlu w porównaniu z 68,5% pacjentów leczonych inhibitorami ACE (P<0,05).

Nadciśnienie tętnicze
Podawanie walsartanu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym powoduje obniżenie ciśnienia tętniczego
krwi bez wpływu na częstość tętna.
U większości pacjentów po podaniu pojedynczej dawki doustnej początek działania
przeciwnadciśnieniowego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego
krwi jest osiągane w ciągu 4-6 godzin. Działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymuje się przez 24
godziny od przyjęcia dawki. Podczas wielokrotnego podawania działanie przeciwnadciśnieniowe jest
wyraźnie zauważalne w ciągu 2 tygodni, a maksymalny stopień osiąga w ciągu 4 tygodni i utrzymuje
się w czasie długotrwałego leczenia. Leczenie skojarzone z hydrochlorotiazydem znacząco zwiększa
działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu.
Nagłe odstawienie walsartanu nie było związane z występowaniem nadciśnienia z odbicia ani innymi
klinicznymi działaniami niepożądanymi.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 oraz mikroalbuminurią wykazano, że
walsartan zmniejsza wydalanie albumin w moczu. W badaniu MARVAL (ang. Micro Albuminuria
Reduction with Valsartan) oceniono zmniejszanie wydalania albumin w moczu (UAE) podczas
leczenia walsartanem (80-160 mg/dobę) w porównaniu z amlodypiną (5-10 mg/dobę) u 332 pacjentów
z cukrzycą typu 2 (średnia wieku: 58 lat; 265 mężczyzn) z mikroalbuminurią (walsartan: 58 µg/min;
amlodypina: 55,4 µg/min), prawidłowym lub wysokim ciśnieniem krwi oraz z zachowaną czynnością
nerek (stężenie kreatyniny we krwi < 120 µmol/1). Po 24 tygodniach UAE zmniejszyło się (p<0,001)
o 42% (-24,2 µg/min; 95% przedział ufności: - 40,4 do -19,1) u pacjentów leczonych walsartanem i o
około 3% (-1,7 µg/min; 95% przedział ufności: -5,6 do 14,9) u pacjentów leczonych amlodypiną
pomimo podobnego stopnia zmniejszenia ciśnienia krwi w obu grupach.

W badaniu Diovan Reduction of Proteinuria (DROP) dokonano dalszej oceny skuteczności walsartanu
w zakresie zmniejszania UAE u 391 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (ciśnienie krwi = 150/88
mmHg) z cukrzycą typu 2, albuminurią (średnia = 102 µg/min; 20 - 700 µg/min) i zachowaną
czynnością nerek (średnie stężenie kreatyniny w surowicy = 80 µmol/1). Przeprowadzono
randomizację pacjentów do jednej z 3 dawek walsartanu (160, 320 i 640 mg/dobę), a lek stosowano
przez 30 tygodni. Celem badania było ustalenie optymalnej dawki walsartanu w zakresie zmniejszania
UAE u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2. Po 30 tygodniach nastąpiło znamienne
zmniejszenie procentowe UAE o 36% w stosunku do wartości początkowych u chorych leczonych
walsartanem w dawce 160 mg (95% przedział ufności: 22% do 47%) i o 44% u chorych leczonych
walsartanem w dawce 320 mg (95% przedział ufności: 31% do 54%). Stwierdzono, że dawka 160-320
mg walsartanu powodowała klinicznie istotne zmniejszenie UAE u pacjentów z nadciśnieniem
tętniczym i cukrzycą typu 2.

Stan po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego
Badanie VALIANT (ang. VALsartan In Acute myocardial iNfarcTion) było randomizowanym,
kontrolowanym, międzynarodowym badaniem z zastosowaniem podwójnie ślepej próby,
przeprowadzonym z udziałem 14 703 pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego oraz z
objawami przedmiotowymi, objawami podmiotowymi lub potwierdzeniem radiologicznym
FR/H/0481/02-03/IB/007                                                            14/11/2013

zastoinowej niewydolności serca i (lub) potwierdzeniem niewydolności skurczowej lewej komory
(objawiającej się frakcją wyrzutową serca <40% w wentrykulografii radioizotopowej lub <35% w
echokardiografii lub angiografii kontrastowej). Pacjenci w czasie od 12 godzin do 10 dni po
wystąpieniu objawów zawału mięśnia sercowego byli losowo przypisywani do jednej z trzech grup
terapeutycznych: walsartanu, kaptoprylu lub walsartanu w skojarzeniu z kaptoprylem. Średni czas
leczenia wynosił dwa lata. Pierwszorzędowym punktem końcowym był czas do zgonu z jakiejkolwiek
przyczyny.
Walsartan był równie skuteczny jak kaptopryl w zmniejszaniu umieralności ogólnej po zawale mięśnia
sercowego. Była ona podobna we wszystkich grupach (walsartan: 19,9%, kaptopryl: 19,5% i walsartan
+ kaptopryl: 19,3%). Dodanie walsartanu do kaptoprylu nie przyniosło żadnych dodatkowych korzyści
w porównaniu do stosowania samego kaptoprylu. Nie stwierdzono żadnych różnic pomiędzy
walsartanem a kaptoprylem w zakresie umieralności ogólnej w odniesieniu do wieku, płci, rasy,
leczenia podstawowego czy choroby podstawowej. Walsartan zwiększał również czas przeżycia i
zmniejszał umieralność z powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego oraz skracał czas
hospitalizacji z powodu niewydolności serca, powtórnego zawału mięśnia sercowego, skutecznej
resuscytacji krążeniowej i udaru mózgu niezakończonego zgonem (drugorzędowy złożony punkt
końcowy). Profil bezpieczeństwa walsartanu odpowiadał spodziewanemu przebiegowi klinicznemu u
pacjentów po przebytym zawale mięśnia sercowego. W zakresie czynności nerek zaobserwowano
dwukrotne zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy u 4,2% pacjentów leczonych walsartanem, u
4,8% pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone walsartanem i kaptoprylem oraz u 3,4%
pacjentów leczonych kaptoprylem. Leczenie przerwano z powodu różnego rodzaju zaburzeń
czynności nerek u 1,1% pacjentów leczonych walsartanem, u 1,3% pacjentów leczonych walsartanem
i kaptoprylem oraz u 0,8% pacjentów leczonych kaptoprylem. Ocena stanu pacjenta po przebytym
zawale mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę czynności nerek.
Nie stwierdzono różnic w umieralności ogólnej, umieralności z powodu zaburzeń układu sercowo-
naczyniowego oraz chorobowości, gdy leki blokujące receptory β-adrenergiczne podawano w
skojarzeniu z walsartanem i kaptoprylem, samym walsartanem lub samym kaptoprylem. Niezależnie
od zastosowanego leku, umieralność była mniejsza w grupie pacjentów leczonych lekami blokującymi
receptory β-adrenergiczne, co potwierdza znane korzyści ze stosowania leków blokujących receptory
β –adrenergiczne w tej populacji pacjentów

Niewydolność serca
Badanie Val-HeFT było randomizowanym, kontrolowanym, międzynarodowym badaniem klinicznym
porównującym walsartan z placebo pod względem chorobowości i umieralności u 5010 pacjentów z
niewydolnością serca (62% klasa II, 36% klasa III i 2% klasa IV wg NYHA) otrzymujących
standardowe leczenie, z frakcją wyrzutową lewej komory LVEF <40% i wymiarem
końcoworozkurczowym lewej komory LVIDD >2,9 cm/m2. Podstawowe leczenie składało się z
inhibitorów ACE (93%), leków moczopędnych (86%), digoksyny (67%) i leków blokujących
receptory β-adrenergiczne (36%). Średni okres obserwacji chorych wyniósł prawie dwa lata. Średnia
dobowa dawka walsartanu w badaniu Val-HeFT wynosiła 254 mg. W badaniu wykorzystano dwa
pierwszorzędowe punkty końcowe: umieralność ogólna (czas przeżycia) oraz złożony punkt końcowy
- umieralność i chorobowość z powodu niewydolności serca (czas do pierwszego incydentu
chorobowego) zdefiniowany jako zgon, nagłe zatrzymanie krążenia z resuscytacją, hospitalizacja z
powodu niewydolności serca lub konieczność podawania dożylnego leków inotropowych lub
rozszerzających naczynia przez co najmniej 4 godziny bez hospitalizacji.
Umieralność ogólna była podobna (p=NS) w grupie leczonej walsartanem (19,7%) i otrzymującej
placebo (19,4%). Podstawową korzyścią było zmniejszenie o 27,5% (95% przedział ufności: 17% do
37%) ryzyka w czasie do pierwszej hospitalizacji w związku z niewydolnością serca (odpowiednio
13,9% i 18,5%). Wyniki wskazujące wyższość placebo (złożony punkt końcowy umieralności i
chorobowości wynosił 21,9% w grupie otrzymującej placebo i 25,4% w grupie leczonej walsartanem)
obserwowano u tych pacjentów, u których zastosowano leczenie skojarzone trzema lekami:
inhibitorem ACE, lekiem blokującym receptory β-adrenergiczne i walsartanem. Korzyści w zakresie
chorobowości były największe w podgrupie pacjentów nieotrzymujących inhibitora ACE (n=366). W
tej podgrupie pacjentów umieralność ogólna była znacząco mniejsza o 33% przy leczeniu walsartanem
w porównaniu z placebo (95% przedział ufności: -6% do 58%) (odpowiednio 17,3% dla walsartanu i
27,1% dla placebo), a złożone ryzyko umieralności i chorobowości było mniejsze o 44%
(odpowiednio 24,9% dla walsartanu i 42,5% dla placebo).
FR/H/0481/02-03/IB/007                                                             14/11/2013

Wśród pacjentów otrzymujących inhibitor ACE bez leku blokującego receptory β-adrenergiczne
umieralność ogólna była podobna (p=NS) w grupie leczonej walsartanem (21,8%) i grupie
otrzymującej placebo (22,5%). Złożone ryzyko umieralności i chorobowości było znacząco mniejsze o
18,3% (95% przedział ufności: 8% do 28%) dla walsartanu w porównaniu z placebo (odpowiednio
31,0% i 36,3%).
W całej populacji, która wzięła udział w badaniu Val-HeFT, u pacjentów leczonych walsartanem
stwierdzono znaczącą poprawę wg kryteriów NYHA, a także objawów przedmiotowych i
podmiotowych niewydolności serca, obejmujących duszność, zmęczenie, obrzęki i trzeszczenia u
podstawy płuc, w porównaniu do pacjentów przyjmujących placebo. Jakość życia pacjentów
leczonych walsartanem była lepsza, co wykazała zmiana w punktacji wg Minnesota Living with Heart
Failure Quality of Life w punkcie końcowym w stosunku do wartości wyjściowej, w porównaniu z
placebo. Frakcja wyrzutowa w punkcie końcowym u pacjentów leczonych walsartanem znacząco
zwiększyła się, a średnica wewnętrzna lewej komory w czasie rozkurczu (LVIDD) znacząco zmalała
w stosunku do wartości wyjściowej w porównaniu z placebo.

Dzieci i młodzież
Działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu było badane w 4 podwójnie ślepych, randomizowanych
badaniach klinicznych z udziałem 561 pacjentów w wieku od 6 do 18 lat i 165 pacjentów w wieku od
1 do 6 lat. Najczęstszymi potencjalnymi przyczynami nadciśnienia u dzieci i młodzieży biorących
udział w tych badaniach były choroby układu moczowego i nerek oraz otyłość.

Doświadczenie kliniczne w stosowaniu u dzieci w wieku od 6 lat
W badaniu klinicznym z udziałem 261 pacjentów w wieku od 6 do 16 lat, z nadciśnieniem tętniczym,
pacjenci o masie ciała <35 kg otrzymywali 10, 40 lub 80 mg walsartanu na dobę (dawki małe, średnie
i duże), a pacjenci o masie ciała ≥35 kg otrzymywali 20, 80 lub 160 mg walsartanu na dobę (dawki
małe, średnie i duże). Pod koniec 2-tygodniowego okresu leczenia walsartan spowodował
zmniejszenie zarówno skurczowego jak i rozkurczowego ciśnienia tętniczego w sposób zależny od
dawki. Trzy wielkości dawek walsartanu (małe, średnie i duże) spowodowały istotne zmniejszenie
skurczowego ciśnienia tętniczego względem wartości wyjściowych, odpowiednio o 8, 10 i 12 mmHg.
Pacjentów ponownie zrandomizowano do grupy kontynuującej leczenie tą samą dawką walsartanu lub
do grupy placebo. U pacjentów kontynuujących leczenie średnimi lub dużymi dawkami walsartanu,
najniższe wartości skurczowego ciśnienia tętniczego były o 4 i 7 mmHg mniejsze od wartości
uzyskanych w grupie placebo. U pacjentów leczonych małymi dawkami walsartanu najniższe
skurczowe ciśnienie było podobne do obserwowanego w grupie placebo. Podsumowując, walsartan
obniżał ciśnienie zależnie od dawki we wszystkich podgrupach zróżnicowanych demograficznie.
W innym badaniu klinicznym z udziałem 300 pacjentów w wieku od 6 do 18 lat z nadciśnieniem
tętniczym, osoby spełniające kryteria włączenia zrandomizowano do grupy otrzymującej walsartan lub
enalapryl przez 12 tygodni. Pacjenci o masie ciała pomiędzy >18 kg a <35 kg otrzymywali 80 mg
walsartanu lub 10 mg enalaprylu; o masie ciała od >35 kg do <80 kg otrzymywali 160 mg walsartanu
lub 20 mg enalaprylu, a pacjentom o masie ciała >80 kg podawano 320 mg walsartanu lub 40 mg
enalaprylu. U pacjentów leczonych walsartanem zmniejszenie skurczowego ciśnienia tętniczego było
porównywalne do efektu uzyskanego u leczonych enalaprylem (odpowiednio 15 mmHg i 14 mmHg)
(wartość p <0,0001 w badaniu równoważności). Podobne wyniki uzyskano dla rozkurczowego
ciśnienia tętniczego, ze zmniejszeniem o 9,1 mmHg w grupie walsartanu i 8,5 mmHg w grupie
enalaprylu.

Doświadczenie kliniczne w stosowaniu u dzieci w wieku poniżej 6 lat
Pacjenci w wieku od 1 do 6 lat uczestniczyli w dwóch badaniach klinicznych (odpowiednio po 90 i 75
pacjentów). Do badań tych nie włączono dzieci w wieku poniżej roku. W pierwszym badaniu
skuteczność walsartanu porównywano z placebo, jednak nie udało się wykazać zależności reakcji na
leczenie od dawki. W drugim badaniu, podawanie większych dawek walsartanu było związane z
większym obniżeniem ciśnienia tętniczego, jednak zależność reakcji na leczenie od dawki nie
osiągnęła znamienności statystycznej, a różnica pomiędzy grupą, w której stosowano walsartan a
grupą przyjmującą placebo nie była istotna. Z tego powodu walsartan nie jest zalecany w tej grupie
wiekowej (patrz punkt 4.8).

5.2    Właściwości farmakokinetyczne
FR/H/0481/02-03/IB/007                                                                14/11/2013


Wchłanianie:
Po podaniu doustnym samego walsartanu maksymalne stężenie leku w osoczu występuje po 2-4
godzinach w przypadku tabletek oraz po 1-2 godzinach w przypadku roztworu. Średnia bezwzględna
biodostępność leku wynosi 23%. Po podaniu walsartanu z pokarmem pole pod krzywą (AUC) dla
walsartanu jest zmniejszone o około 40%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) o około 50%,
chociaż po około ośmiu godzinach po podaniu dawki stężenia walsartanu w osoczu są podobne w
grupie przyjmującej lek z posiłkiem i w grupie przyjmującej lek na czczo. Wraz ze zmniejszeniem
AUC nie następuje jednak klinicznie istotne osłabienie działania terapeutycznego, dlatego walsartan
można przyjmować z posiłkiem lub bez niego.

Dystrybucja:
Objętość dystrybucji walsartanu w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym wynosi około 17 litrów,
co wskazuje na to, że nie ma rozległej dystrybucji w tkankach. Walsartan w dużym stopniu wiąże się z
białkami osocza (94-91%), głównie z albuminami.

Metabolizm:
Walsartan nie ulega znaczącej biotransformacji, ponieważ jedynie około 20% dawki jest wykrywane
w postaci metabolitów. Hydroksymetabolit został wykryty w osoczu w małych stężeniach (poniżej
10% pola pod krzywą (AUC) dla walsartanu). Metabolit ten jest farmakologicznie nieczynny.

Eliminacja
Walsartan wykazuje wielowykładniczą kinetykę procesu eliminacji (t1/2α<l h i t1/2β około 9 h).
Walsartan jest wydalany przede wszystkim z żółcią w kale (około 83% dawki) i przez nerki w moczu
(około 13% dawki), głównie w postaci niezmienionej. Po podaniu dożylnym klirens walsartanu z
osocza wynosi około 2 l/h, a klirens nerkowy około 0,62 l/h (około 30% całkowitego klirensu). Okres
półtrwania walsartanu wynosi 6 godzin.

Pacjenci z niewydolnością serca:
Średni czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia oraz okres półtrwania w fazie eliminacji
walsartanu u pacjentów z niewydolnością serca i zdrowych ochotników są podobne. Wartości AUC i
Cmax walsartanu są niemal proporcjonalne do zwiększanej dawki w klinicznym zakresie dawkowania
(40 mg do 160 mg walsartanu dwa razy na dobę). Średni współczynnik kumulacji wynosi około 1,7.
Klirens walsartanu po podaniu doustnym wynosi około 4,5 l/h. Wiek nie wpływa na pozorny klirens
osoczowy u pacjentów z niewydolnością serca.

Specjalne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku
U niektórych pacjentów w podeszłym wieku obserwowano nieco zwiększoną ekspozycję
ogólnoustrojową na walsartan w porównaniu z osobami młodymi, jednakże nie wykazano, aby miało
to jakiekolwiek znaczenie kliniczne.

Zaburzenia czynności nerek
Zgodnie z oczekiwaniami, dla substancji, której klirens nerkowy wynosi tylko 30% całkowitego
klirensu osoczowego, nie zaobserwowano korelacji między czynnością nerek i ogólnoustrojową
ekspozycją na walsartan. Nie ma zatem konieczności modyfikacji dawkowania leku u pacjentów z
zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny >10 ml/min). Obecnie nie ma doświadczenia
dotyczącego stosowania leku u pacjentów z klirensem kreatyniny <10 ml/min i pacjentów
dializowanych, dlatego walsartan należy stosować ostrożnie w tych grupach pacjentów (patrz punkty
4.2 i 4.4). Walsartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza, dlatego jego usunięcie z krążenia
za pomocą dializy jest mało prawdopodobne.

Zaburzenia czynności wątroby
Około 70% wchłanianej dawki jest wydalane z żółcią, głównie w niezmienionej postaci. Walsartan nie
ulega istotnej biotransformacji. U pacjentów z niewydolnością wątroby o stopniu łagodnym do
umiarkowanego zaobserwowano podwojenie ekspozycji (AUC) w porównaniu ze zdrowymi osobami.
FR/H/0481/02-03/IB/007                                                              14/11/2013

Jednakże nie zaobserwowano korelacji między stężeniem walsartanu w osoczu krwi a stopniem
zaburzenia czynności wątroby. Nie przeprowadzono badań walsartanu u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty 4.2, 4.3 i 4.4).

Dzieci i młodzież
W badaniu z udziałem 26 dzieci w wieku od 1 do 16 lat z nadciśnieniem tętniczym, po podaniu jednej
dawki zawiesiny walsartanu (średnio od 0,9 do 2 mg/kg mc, maksymalna dawka 80 mg), klirens
(l/h/kg) walsartanu był porównywalny w całym zakresie w wieku od 1 do 16 lat i był porównywalny
do klirensu obserwowanego u dorosłych otrzymujących lek w tej samej postaci.

Zaburzenia czynności nerek
Nie badano stosowania produktu leczniczego u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30 ml/min
oraz u tych, u których stosowana jest dializoterapia, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się
stosowania walsartanu. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dzieci i młodzieży z klirensem
kreatyniny >30 ml/min. Podczas leczenia walsartanem należy ściśle kontrolować czynność nerek oraz
stężenie potasu w surowicy (patrz punkty 4.2 i 4.4).

5.3    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących
bezpieczeństwa stosowania, farmakologii, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności i
potencjalnego działania rakotwórczego, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla
człowieka.

U szczurów stosowanie toksycznych dawek u matki (600 mg/kg m.c./dobę) w ostatnich dniach ciąży i
w czasie laktacji powodowało zmniejszenie przeżywalności, mniejszy przyrost masy ciała i
opóźnienie rozwoju (oddzielnie małżowiny usznej i otwór w kanale słuchowym) u potomstwa (patrz
punkt 4.6). Takie dawki u szczurów (600 mg/kg m.c./dobę) są około 18-krotnie większe od
maksymalnej zalecanej dawki u ludzi wyrażonej w mg/m2 powierzchni ciała (w obliczeniach przyjęto
doustną dawkę 320 mg/dobę i pacjenta o masie ciała 60 kg).
W przedklinicznych badaniach bezpieczeństwa duże dawki walsartanu (od 200 do 600 mg/kg m.c.)
powodowały u szczurów zmniejszenie parametrów czerwonych krwinek (erytrocyty, hemoglobina,
hematokryt) i zmiany w hemodynamice nerek (nieznacznie zwiększone stężenie mocznika w osoczu,
rozrost kanalików nerkowych i bazofilię u samców). Takie dawki u szczurów (200 do 600 mg/kg
m.c./dobę) są około 6-krotnie i 18-krotnie większe od maksymalnej zalecanej dawki u ludzi wyrażonej
w mg/m2p.c. (w obliczeniach przyjęto doustną dawkę 320 mg/dobę i pacjenta o masie ciała 60 kg). U
małp szerokonosych podczas stosowania podobnych dawek zmiany były zbliżone, choć cięższe,
szczególnie ze strony nerek. Powodowały one nefropatię oraz zwiększone stężenie mocznika i
kreatyniny.
U obu gatunków zaobserwowano również przerost komórek aparatu przykłębuszkowego. Przyjmuje
się, że wszystkie zmiany zostały spowodowane farmakologicznym działaniem walsartanu, który
powoduje długo utrzymujące się niedociśnienie tętnicze, szczególnie u małp szerokonosych. W
przypadku stosowania walsartanu u ludzi w dawkach terapeutycznych wydaje się, że przerost
komórek aparatu przykłębuszkowego nie ma znaczenia.

Badania na młodych szczurach
Codzienne doustne podawanie walsartanu w dawce 1 mg/kg m.c./ dobę (stanowiącej około 35 %
maksymalnej zalecanej dawki u dzieci wynoszącej 4 mg/kg m.c. /dobę, obliczonej na podstawie
ekspozycji ogólnoustrojowej) nowonarodzonym lub młodym szczurom (od 7 do 70 dnia po urodzeniu)
spowodowało trwałe, nieodwracalne uszkodzenie nerek. Wyżej wymienione działania stanowią
przewidywalne nasilenie działania inhibitorów konwertazy angiotensyny oraz antagonistów receptora
1 angiotensyny II. Działania te obserwuje się, jeżeli lek podawany jest szczurom w pierwszych 13
dniach życia. Okres ten odpowiada 36 tygodniom ciąży u ludzi, a niekiedy może wydłużyć się do 44
tygodni od poczęcia.
W badaniu z walsartanem na młodych szczurach podawano lek maksymalnie do 70 dnia po urodzeniu
i nie można wykluczyć wpływu walsartanu na dojrzewanie nerek (4 - 6 tygodni po urodzeniu).
Czynnościowe dojrzewanie nerek zachodzi w pierwszym roku życia człowieka. Z tego względu nie
FR/H/0481/02-03/IB/007                                                               14/11/2013

można wykluczyć, że dane te mają znaczenie kliniczne dla dzieci młodszych niż rok, podczas gdy
dane przedkliniczne nie budzą zastrzeżeń co do bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci starszych niż
rok.


6.       DANE FARMACEUTYCZNE

6.1      Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:
Celuloza mikrokrystaliczna
Krospowidon
Krzemionka koloidalna bezwodna
Magnezu stearynian
Skrobia żelowana
Talk

Otoczka:
hypromeloza 6cP, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 400, makrogol 4000, talk, żelaza tlenek żółty
(E 172), żelaza tlenek czerwony (E172).

6.2      Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3      Okres trwałości

3 lata

6.4      Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie wymaga szczególnych warunków przechowania.

6.5      Rodzaj i zawartość opakowania

14, 28, 30, 56, 84 lub 90 tabletek powlekanych w blistrach PVC/Aluminium/PA/Aluminium

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6      Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących warunków przechowywania produktu leczniczego


7.   PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE
NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Ranbaxy (Poland) Sp. z o.o., ul. Kubickiego 11, 02–954 Warszawa


8        NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr 19901


9.  DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA
FR/H/0481/02-03/IB/007                                14/11/2013


22.03.2012


10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

14.11.2013

                    
# Uprawnienia Poziom odpłatności Wysokość dopłaty Dokument
uprawniający do zniżki
1 Ubezpieczony 30% 4.33 Recepta biała (Rp)
2 Chory wg wskazań -
3 Chory wg wskazań pozarejestracyjnych (Nadciśnienie tętnicze inne niż określone w ChPL - u dzieci do 6 roku życia, Przewlekła choroba nerek - u dzieci do 18 roku życia, Leczenie renoprotekcyjne - u dzieci do 18 roku życia) 30% 4.33 Recepta biała (Rp)
4 Zasłużony Honorowy Dawca Krwi, Zasłużony Dawca Przeszczepu Bezpłatny 0.00 Recepta biała (Rp)
5 Inwalida wojenny i rodzina, Osoba represjonowana i rodzina, Cywilna niewidoma ofiara działań wojennych Bezpłatny 0.00 Recepta biała (Rp)
6 Inwalida wojskowy i rodzina Bezpłatny 0.00 Recepta biała (Rp)
7 Pełniący obowiązki obronne Bezpłatny 0.00 Recepta biała (Rp)
8 Chory na azbestozę -

Inne leki Valsartanum: