Valsargen:

Nazwa międzynarodowa:
Valsartanum
Podmiot odpowiedzialny:
GENERICS (UK) LTD., WIELKA BRYTANIA
Pozwolenie w Polsce
18038
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
MCDERMOTT LABORATORIES (T/A GERARD LABORATORIES), IRLANDIA
TJOAPACK B.V., HOLANDIA
Postać
kapsułki twarde
Dawka
0,16 g
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
C09CA03
                                     Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla użytkownika

                                Valsargen, 80 mg, kapsułki, twarde
                                Valsargen, 160 mg, kapsułki, twarde

                                           (Valsartanum)

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona
informacje ważne dla pacjenta.
- Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
- W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
- Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może
zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
- Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane
niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki:
    1. Co to jest lek Valsargen i w jakim celu się go stosuje
    2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Valsargen
    3. Jak stosować lek Valsargen
    4. Możliwe działania niepożądane
    5. Jak przechowywać lek Valsargen
    6. Zawartość opakowania i inne informacje


1.   Co to jest lek Valsargen i w jakim celu się go stosuje

Valsargen należy do grupy leków zwanych antagonistami receptora angiotensyny II, które stosowane
są w leczeniu wysokiego ciśnienie krwi. Angiotensyna II to substancja w organizmie człowieka, która
powoduje zwężenie naczyń krwionośnych, co powoduje zwiększenie ciśnienia krwi. Walsartan działa
poprzez blokowanie aktywności angiotensyny II. W rezultacie, naczynia krwionośne rozszerzają się i
ciśnienie krwi zmniejsza się.

Valsargen, 80mg i 160mg, kapsułki twarde może być stosowany w trzech różnych wskazaniach:
- Leczenie wysokiego ciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18
lat. Wysokie ciśnienie tętnicze zwiększa obciążenie serca i tętnic. Nieleczone nadciśnienie tętnicze
może prowadzić do uszkodzeń naczyń krwionośnych mózgu, serca i nerek oraz spowodować udar,
niewydolność serca lub niewydolność nerek. Wysokie ciśnienie tętnicze zwiększa ryzyko zawału
serca. Obniżenie ciśnienia tętniczego do wartości prawidłowych zmniejsza ryzyko wystąpienia tych
zaburzeń.
- Leczenie dorosłych pacjentów po niedawno przebytym ataku serca (zawał mięśnia sercowego).
„Niedawno” oznacza od 12 godzin do 10 dni.
- Leczenie objawowej niewydolności serca u dorosłych pacjentów. Lek Valsargen jest stosowany
wtedy, gdy nie można zastosować leku z grupy zwanej inhibitorami konwertazy angiotensyny (ACE)
(stosowanego w leczeniu niewydolności serca) lub jako leczenie skojarzone z inhibitorami ACE, jeśli
nie można użyć beta blokerów (leków stosowanych w leczeniu niewydolności serca).
Objawy niewydolności serca obejmują duszność, obrzęk stóp i nóg w związku z nagromadzeniem się
płynów. Taka sytuacja ma miejsce, gdy mięsień sercowy nie może tłoczyć krwi z odpowiednią siłą
potrzebną do zaopatrzenia organizmu.


2.   Informacje ważne przed zastosowaniem leku Valsargen

Kiedy nie stosować leku Valsargen:



                                                                                                 1/8
   •   jeśli pacjent ma uczulenie na walsartan lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
       (wymienionych w punkcie 6).
   •   Jeśli u pacjenta stwierdzono ciężką chorobę wątroby.
   •   Jeśli pacjentka jest w ciąży powyżej 3. miesiąca (nie zaleca się również stosowania leku
       Valsargen we wczesnym okresie ciąży- patrz rozdział dotyczący ciąży).
   •   jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony aliskirenem (inhibitor
       reniny, który jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego).


Jeśli którykolwiek z wymienionych warunków jest spełniony, nie należy stosować leku Valsargen

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Valsargen należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą
   • Jeśli u pacjenta stwierdzono choroby wątroby.
   • Jeśli u pacjenta stwierdzono ciężką chorobę nerek lub, jeśli pacjent jest poddawany dializie.
   • Jeśli u pacjenta występuje zwężenie tętnicy nerkowej.
   • Jeśli pacjentowi w ostatnim czasie przeszczepiono nerkę (pacjent otrzymał nową nerkę).
   • U pacjentów po zawale serca lub z niewydolnością serca, lekarz może zlecić kontrolę
       czynności nerek.
   • Jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba serca inna niż niewydolność serca i zawał serca.
   • Jeśli u pacjenta podczas stosowania innego leku (w tym "inhibitorów ACE") kiedykolwiek
       wystąpił obrzęk języka, gardła i twarzy spowodowany przez reakcję alergiczną - obrzęk
       naczynioruchowy, należy powiadomić lekarza. Jeśli wystąpią takie objawy, podczas
       stosowania leku Valsargen, należy natychmiast przerwać stosowanie leku i nie stosować go
       ponownie. Patrz również punkt 4 tej ulotki "Możliwe działania niepożądane"
   • Jeśli pacjent przyjmuje leki zwiększające stężenie potasu we krwi, takie jak: preparaty potasu,
       lub zamienniki soli kuchennej zawierające potas, leki oszczędzające potas i heparynę.
       Konieczne może okazać się regularne badanie stężenia potasu we krwi.
   • Jeśli pacjent choruje na aldosteronizm. Jest to choroba, w której nadnercza wytwarzają zbyt
       duże ilości hormonu zwanego aldosteronem. U takich pacjentów, stosowanie leku Valsargen
       nie jest zalecane.
   • Jeśli pacjent stracił dużą ilość płynu (odwodnienie) na skutek biegunki, wymiotów lub dużych
       dawek leków moczopędnych (diuretyków).
   • Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka uważa, że jest (lub może być) w ciąży. Lek
       Valsargen nie jest zalecany we wczesnym okresie ciąży i nie może być stosowany w drugim i
       trzecim trymestrze ciąży, ponieważ może on poważnie zaszkodzić dziecku, jeśli zostanie
       zastosowany na tym etapie ciąży (patrz rozdział dotyczący ciąży).


Dzieci i młodzież
Jeśli pacjent jest w wieku poniżej 18 lat i przyjmuje lek Valsargen w skojarzeniu z innymi lekami
hamującymi układ renina-angiotensyna-aldosteron (lekami zmniejszającymi ciśnienie tętnicze), lekarz
będzie regularnie kontrolował czynności nerek i stężenie potasu we krwi.

Lek Valsargen a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Niektóre leki stosowanie jednocześnie z lekiem Valsargen mogą mieć wpływ na efekt jego leczenia.
Konieczna może być modyfikacja dawkowania, przestrzeganie określonych środków ostrożności lub,
w pewnych przypadkach odstawienie jednego z leków. Dotyczy to zarówno leków dostępnych na
receptę, jak i bez recepty, a szczególnie:


                                                                                                   2/8
     •    Innych leków obniżających ciśnienie krwi, ze szczególnym uwzględnieniem leków
          moczopędnych (diuretyków), inhibitorów ACE lub aliskirenu
     •    Leków zwiększających stężenie potasu we krwi, takich jak preparaty potasu, zamienniki
          soli kuchennej zawierające potas, leki moczopędne oszczędzające potas, heparyna.
     •    Niektórych leków przeciwbólowych zwanych niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi
          (NLPZ).
     •    Niektórych antybiotyków (z grupy ryfamycyny), leków stosowanych w celu ochrony przed
          odrzuceniem przeszczepu (cyklosporyna) lub antyretrowirusowych leków stosowanych w
          leczeniu zakażenia HIV / AIDS (rytonawir). Leki te mogą wzmacniać działanie walsartanu.
     •    Litu, leku stosowanego w leczeniu pewnych rodzajów chorób psychicznych.

Dodatkowo:

     •    Jeśli pacjent jest leczony po przebytym zawale serca. Łączenie leku Valsargen z
          inhibitorami ACE (leki stosowane w leczeniu ataku serca) nie jest zalecane.
     •    Jeśli pacjent jest leczony z powodu niewydolności serca, trzylekowa kombinacja: walsartan,
          inhibitory ACE i beta blokery (leki stosowane w leczeniu niewydolności serca) nie jest
          zalecana.

Valsargen z jedzeniem i piciem
Lek można stosować niezależnie od posiłków.

Ciąża i karmienie piersią
Przed zastosowaniem każdego leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

● Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka uważa, że jest (lub może być) w ciąży.
Lekarz zwykle zaleci przerwanie stosowania leku Valsargen przed zajściem w ciążę lub od razu, gdy
pacjentka dowie się, że jest w ciąży i doradzi stosowanie innego leku zamiast leku Valsargen. Lek
Valsargen nie jest zalecany we wczesnym okresie ciąży i nie może być stosowany w drugim i trzecim
trymestrze ciąży, ponieważ może on poważnie zaszkodzić dziecku.
● Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka karmi piersią lub zamierza rozpocząć karmienie
piersią. Lek Valsargen nie jest zalecany dla matek karmiących piersią. Lekarz może w takim
przypadku wybrać inną metodę leczenia pacjentki, która zamierza karmić piersią, szczególnie
noworodka lub wcześniaka.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Przed przystąpieniem do prowadzenia pojazdu, używania narzędzi lub obsługi maszyn bądź
wykonywania innych czynności wymagających koncentracji, każdy pacjent powinien ustalić jak lek
Valsargen na niego wpływa. Podobnie jak wiele innych leków stosowanych w leczeniu wysokiego
ciśnienia krwi, Valsargen może w rzadkich przypadkach powodować zawroty głowy i wpływać na
zdolność koncentracji.


3.       Jak stosować lek Valsargen

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości
należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
Osoby z wysokim ciśnieniem krwi często nie dostrzegają żadnych oznak tego problemu. Wiele z nich
czuje się dość dobrze. Dlatego tym ważniejsze jest zgłaszanie się na wizyty u lekarza prowadzącego,
nawet przy dobrym samopoczuciu.

Stosowanie u dzieci i młodzież (od 6 do 18 roku lat) z nadciśnieniem tętniczym: u dzieci o masie
ciała poniżej 35 kg standardowa dawka leku to 40 mg raz na dobę. U dzieci o masie ciała powyżej 35



                                                                                                    3/8
kg standardowa dawka leku wynosi 80 mg raz na dobę. W niektórych przypadkach lekarz może
zapisać większą dawkę leku (dawka może zostać zwiększona do 160 mg lub maksymalnie 320 mg).

Stosowanie u dorosłych pacjentów po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego: leczenie po
zawale serca zwykle rozpoczyna się już po 12 godzinach od najniższej dawki 20 mg dwa razy na
dobę. Nie można otrzymać dawki 20 mg przy zastosowaniu preparatu Valsargen w kapsułkach.
Dawka 20 mg powinna być otrzymana przez podział podzielnej tabletki 40 mg. Lekarz będzie
stopniowo zwiększać dawkę przez parę tygodni do maksymalnej dawki wynoszącej 160 mg dwa razy
na dobę. Docelowa dawka leku zależy od indywidualnej tolerancji pacjenta. Lek Valsargen może być
podawany w połączeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu zawału serca. Lekarz zdecyduje
jakie leczenie jest dla pacjenta najbardziej odpowiednie.

Stosowanie u dorosłych pacjentów z niewydolnością serca: leczenie rozpoczyna się zwykle od
dawki 40 mg dwa razy na dobę. Lekarz będzie stopniowo przez parę tygodni zwiększać dawkę leku do
maksymalnej dawki wynoszącej 160 mg dwa razy na dobę. Docelowa dawka leku zależy od
indywidualnej tolerancji pacjenta. Lek Valsargen może być podawany w połączeniu z innymi lekami
stosowanymi w leczeniu niewydolności serca. Lekarz zdecyduje jakie leczenie jest dla pacjenta
najbardziej odpowiednie.

Stosowanie u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym: standardowa dawka leku to 80 mg
raz na dobę. W niektórych przypadkach lekarz może zapisać większą dawkę leku (np. 160 mg lub 320
mg). Lekarz może również zalecić stosowanie leku Valsargen z innymi lekami (np. diuretynami).

Valsargen można przyjmować z posiłkami lub niezależnie od nich. Kapsułkę należy połknąć,
popijając ją szklanką wody. Lek Valsargen należy przyjmować o tych samych porach każdego dnia.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Valsargen:
W przypadku wystąpienia silnych zawrotów głowy i (lub) omdlenia, należy się położyć i natychmiast
skontaktować z lekarzem. W razie przypadkowego zażycia zbyt dużej liczby tabletek należy
skontaktować się z lekarzem, farmaceutą lub szpitalem.

Pominięcie zastosowania leku Valsargen:
Nie należy przyjmować podwójnej dawki w celu uzupełnienia pominiętej dawki.
W przypadku pominięcia dawki należy ją przyjąć, gdy tylko pacjent sobie o tym przypomni. Jeśli
jednak zbliża się czas przyjęcia kolejnej dawki, należy pominąć dawkę, o której się zapomniało.

Przerwanie stosowania leku Valsargen:
Zaprzestanie leczenia lekiem Valsargen może spowodować pogorszenie stanu pacjenta. Nie należy
przerywać przyjmowania leku, chyba, że tak zaleci lekarz.

W razie wątpliwości związanych ze stosowaniem leku należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.


4.     Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Działania niepożądane mogą wystąpić z określoną częstością, zdefiniowaną w następujący sposób:
- bardzo często: mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 pacjentów
- często: mogą dotyczyć 1 na 10 pacjentów
- niezbyt często: mogą dotyczyć 1 na 100 pacjentów
- rzadko: mogą dotyczyć 1 na 1000 pacjentów
- bardzo rzadko: mogą dotyczyć 1 na 10000 pacjentów
- nieznana: częstość występowania nie może być określona na podstawie dostępnych danych.



                                                                                                  4/8
Niektóre objawy mogą wymagać natychmiastowej pomocy lekarskiej:
Mogą wystąpić objawy obrzęku naczynioruchowego (specyficznej reakcji alergicznej), takie jak:
● obrzęk twarzy, warg, języka lub gardła
● trudności z przełykaniem
● pokrzywka i trudności z oddychaniem

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów należy natychmiast przerwać
stosowanie leku Valsargen i skontaktować się z lekarzem (patrz także punkt 2 „Informacje
ważne przed zastosowaniem leku Valsargen.”

Inne działania niepożądane:

Częste:
- zawroty głowy
- niskie ciśnienie krwi bez objawów lub z objawami takimi jak zawroty głowy i omdlenie po wstaniu
- zmniejszona czynność nerek (objawy zaburzenia czynności nerek)

Niezbyt częste:
- obrzęk naczynioruchowy (patrz „Niektóre objawy wymagające natychmiastowej pomocy
lekarskiej”)
- nagła utrata przytomności (omdlenie)
- uczucie wirowania (zawrót głowy)
- ostre zmniejszenie czynności nerek (objawy ostrej niewydolności nerek)
- kurcze mięśniowe, zaburzenia rytmu serca (objawy hiperkalemii)
- duszność, trudności z oddychaniem w pozycji leżącej, obrzęk stóp lub nóg (objawy zaburzenia pracy
serca)
- ból głowy
- kaszel
- ból brzucha
- nudności
- biegunka
- zmęczenie
- osłabienie

Częstość nieznana:
- reakcje alergiczne przebiegające z wysypką świądem i pokrzywką; mogą wystąpić takie objawy jak
gorączka, obrzęk i bóle stawów, bóle mięśni, obrzęk węzłów chłonnych i (lub) objawy grypopodobne
(objawy choroby posurowiczej)
- fioletowo-czerwone plamy, gorączka, świąd (objawy zapalenia naczyń krwionośnych)
- nietypowe krwawienia lub zasinienia (objawy małopłytkowości)
- ból mięśni (mialgia)
- gorączka, ból gardła lub owrzodzenie jamy ustnej na skutek zakażeń (objawy niskiej liczby białych
krwinek - neutropenii)
- zmniejszenie stężenia hemoglobiny i zmniejszenie procentowej zawartości czerwonych krwinek we
krwi (co może w ciężkich przypadkach prowadzić do anemii)
- zwiększenie stężenia potasu we krwi (w ciężkich przypadkach może powodować kurcze mięśniowe,
zaburzenia rytmu serca)
- zwiększenie wartości wskaźników funkcji wątroby ( które mogą świadczyć o uszkodzeniu wątroby)
włącznie ze zwiększeniem stężenia bilirubiny we krwi (w ciężkich przypadkach może powodować
zażółcenie skóry i oczu)
- zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi i zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy
(co może świadczyć o zaburzeniu czynności nerek).
- niski poziom sodu we krwi (mogący powodować uczucie zmęczenia, splątanie, drganie mięśni i/lub
w ciężkich przypadkach drgawki)



                                                                                                 5/8
Częstość występowania niektórych działań niepożądanych może się różnić w zależności od stanu
pacjenta. Na przykład, objawy niepożądane takie jak zawroty głowy oraz zaburzona czynność nerek,
występują rzadziej u pacjentów leczonych z powodu nadciśnienia tętniczego krwi niż u pacjentów
leczonych z powodu niewydolności serca lub po niedawno przebytym zawale serca.

Działania niepożądane obserwowane u dzieci i młodzieży są podobne do występujących u dorosłych
pacjentów.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania
niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do „krajowego systemu zgłaszania” wymienionego w
załączniku V*.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.


5.      Jak przechowywać lek Valsargen

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 300C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w
celu ochrony przed wilgocią.

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować leku Valsargen po upływie terminu ważności zamieszczonego na tekturowym pudełku
po: EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Nie stosować tego leku Valsargen, jeśli zauważy się uszkodzenia opakowania lub nosi ślady
ingerencji.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

6.     Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Valsargen

- Substancją czynną leku jest walsartan.
Jedna kapsułka zawiera 80 mg/160 mg walsartanu.
- Ponadto lek zawiera: celuloza mikrokrystaliczna, krospowidon (typ A), sodu laurylosiarczan,
powidon, bezwodna krzemionka koloidalna, magnezu stearynian.
Poza tym otoczka kapsułki zawiera: żelaza tlenek czarny (E 172), tytanu dwutlenek (E 171), żelatynę,
sodu laurylosiarczan, szelak (E 904), alkohol odwodniony, alkohol izopropylowy, alkohol butylowy,
glikol propylenowy, amonowy wodorotlenek stężony i potasu wodorotlenek (E 525).

Jak wygląda lek Valsargen i co zawiera opakowanie

Kapsułki Valsargen 80 mg mają twarde, żelatynowe, jasnoszare wieczko i cielisty, matowy korpus,
czarny napis “M80” na wieczku i korpusie i są napełnione białym lub białawym, ziarnistym
proszkiem.




                                                                                                  6/8
Kapsułki Valsargen 160 mg mają twarde, żelatynowe, ciemnoszare wieczko i cielisty, matowy korpus,
czarny napis “M160” na wieczku i korpusie i są napełnione białym lub białawym, ziarnistym
proszkiem.

Kapsułki Valsargen 80 mg i 160 mg są dostępne w opakowaniach blistrowych po 7, 10, 14, 28, 30,
56, 60, 84, 90, 98, 100 i 100 (2x50) kapsułek.
Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca:

Podmiot odpowiedzialny
Generics [UK] Ltd
Station Close, Potters Bar, Hertfordshire, EN6 1TL
Wielka Brytania

Wytwórca
McDermott Laboratories Ltd trading as Gerard Laboratories, 35/36 Baldoyle Industrial Estate, Grange
Road, Dublin 13, Irlandia

Tjoa Pack Kft
2040 Hungary, Budaors, Vasut u.13
Węgry

Generics [UK] Limited, Station Close, Potters Bar, Hertfordshire, EN6 1TL, Wielka Brytania

Mylan Hungary Kft., H-2900, Komárom, Mylan utca 1, Hungary


Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego
Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

  Belgia:               Valsartan Mylan 40 mg capsule hard, Valsartan Mylan 80 mg
                        Capsules, Valsartan Mylan 160 mg Capsules
  Bułgaria:             Valsagen 40 mg capsules, Valsagen 80 mg capsules,
                        Valsagen 160 mg capsules
  Cypr:                 Valsartan/Generics 40mg capsules, Valsartan/Generics 80mg
                        capsules, Valsartan/Generics 160mg capsules
  Dania:                Valsartan Mylan
  Grecja:               Valsartan/Generics 80mg capsules, Valsartan/Generics 160mg
                        capsules
  Węgry:                Arbigen 40 mg kemény kapszula, Arbigen 80 mg kemény kapszula,
                        Arbigen 160 mg kemény kapszula
  Polska:               Valsargen
  Portugalia:           Valsartan Anova
  Rumunia:              Valsartan Mylan 40 mg capsule, Valsartan Mylan 80 mg capsule,
                        Valsartan Mylan 160 mg capsule
  Słowacja:             Valsartan Mylan 160 mg kapsuly
  Szwecja:              Valsartan Mylan
  Holandia:             Valsartan Mylan 40 mg, capsule, hard
                        Valsartan Mylan 80 mg, capsule, hard
                        Valsartan Mylan 160 mg, capsule, hard
  Wielka Brytania:      Valsartan 40 mg capsules, Valsartan 80 mg capsules, Valsartan 160
                        mg capsules




                                                                                                 7/8
W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do przedstawiciela podmiotu
odpowiedzialnego.

Data ostatniej aktualizacji ulotki: wrzesień 2013




                                                                                               8/8

                
                                                 CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO


1.    NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Valsargen, 160 mg kapsułki, twarde


2.    SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Jedna kapsułka zawiera 160 mg walsartanu (Valsartanum).
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3.    POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Kapsułki, twarde

Wygląd: twarda kapsułka żelatynowa z ciemnoszarym wieczkiem i cielistym, matowym korpusem, z czarnym
napisem “M160” na wieczku i korpusie, napełniona białym lub białawym, ziarnistym proszkiem.


4.    SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1    Wskazania do stosowania

Nadciśnienie tętnicze

Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży od 6 do 18 roku życia.

Stan po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego

Leczenie dorosłych pacjentów w stabilnym stanie klinicznym z objawową niewydolnością serca lub
bezobjawową niewydolnością skurczową lewej komory po świeżo przebytym (12 godzin do 10 dni) zawale
mięśnia sercowego (patrz punkty 4.4 i 5.1).

Niewydolność serca

Leczenie objawowej niewydolności serca u dorosłych pacjentów, w przypadku kiedy nie można zastosować
inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) lub jako leczenie skojarzone z inhibitorami ACE, jeśli nie można
użyć leków blokujących receptory ß-adrenergiczne (patrz punkty 4.4 i 5.1).

4.2    Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Nadciśnienie tętnicze
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Valsargen to 80 mg raz na dobę. Działanie
przeciwnadciśnieniowe jest wyraźnie zauważalne w ciągu 2 tygodni, a maksymalny efekt osiągany jest w ciągu
4 tygodni. W przypadku niektórych pacjentów, u których nie uzyska się odpowiedniej kontroli ciśnienia
tętniczego, dawkę można zwiększyć do 160 mg, a maksymalnie do 320 mg.

Produkt leczniczy Valsargen może być stosowany jednocześnie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi.
Dodatkowe zastosowanie leku moczopędnego, takiego jak hydrochlorotiazyd, powoduje większe obniżenie
ciśnienia tętniczego u tych pacjentów.

                                                                                                          1/18
Stan po świeżo przebvtvm zawale mięśnia sercowego
U pacjentów w stanie klinicznym stabilnym leczenie może być rozpoczęte już po 12 godzinach od rozpoznania
zawału mięśnia sercowego. Po zastosowaniu dawki początkowej 20 mg dwa razy na dobę, przez następnych
kilka tygodni należy stopniowo zwiększać dawkę walsartanu do 40 mg, 80 mg i 160 mg, dwa razy na dobę. Nie
można zastosować dawki 20 mg przy użyciu produktu Valsargen w kapsułkach. Dawka początkowa może być
zapewniona przez zastosowanie podzielnej tabletki 40mg.

Maksymalną dawką docelową jest 160 mg podawane dwa razy na dobę. Zwykle zaleca się, aby po rozpoczęciu
leczenia pacjenci przez 2 tygodnie otrzymywali dawkę 80 mg dwa razy na dobę, a maksymalną dawkę
docelową 160 mg podawaną dwa razy na dobę należy wprowadzić w ciągu 3 miesięcy, w zależności od
tolerancji leku przez pacjenta. Jeśli wystąpi objawowe niedociśnienie tętnicze lub zaburzenie czynności nerek,
należy rozważyć zmniejszenie dawki.

Walsartan może być stosowany u pacjentów przyjmujących inne leki stosowane w leczeniu zawału mięśnia
sercowego, takie jak leki trombolityczne, kwas acetylosalicylowy, leki blokujące receptory β-adrenergiczne,
statyny i leki moczopędne. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z inhibitorami ACE (patrz punkty 4.4 i
5.1).

Ocena stanu pacjenta po przebytym zawale mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę czynności
nerek.

Niewydolność serca
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Valsargen to 40 mg dwa razy na dobę. Zwiększanie dawki
kolejno do 80 mg i 160 mg podawanych dwa razy na dobę powinno być przeprowadzane w odstępach co
najmniej dwutygodniowych, do uzyskania największej dawki tolerowanej przez pacjenta. W przypadku
jednoczesnego stosowania leku moczopędnego należy rozważyć zmniejszenie jego dawki. Maksymalna dawka
dobowa zastosowana w badaniach klinicznych wynosiła 320 mg walsartanu w dawkach podzielonych.

Walsartan może być stosowany u pacjentów przyjmujących inne leki stosowane w leczeniu niewydolności
serca. Jednakże jednoczesne podawanie trzech leków (walsartanu z inhibitorami ACE i lekami blokującymi
receptory ß-adrenergiczne) (patrz punkty 4.4 i 5.1) nie jest zalecane. Ocena stanu pacjentów z niewydolnością
serca powinna zawsze obejmować ocenę czynności nerek.

Dodatkowe informacje dotyczące szczególnych populacji

Stosowanie u osób w podeszłym wieku
Nie ma konieczności zmiany dawkowania u osób w podeszłym wieku.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek
Nie ma konieczności dostosowania dawki u dorosłych pacjentów z klirensem kreatyniny >10 ml/min (patrz
punkty 4.4 i 5.2).

Jednoczesne stosowanie walsartanu z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z niewydolnością nerek
(GFR <60 ml/min/1.73 m2) (patrz punkt 4.3).

Cukrzyca
Jednoczesne stosowanie walsartanu z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą (patrz punkt
4.3).

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby
Stosowanie produktu leczniczego Valsargen jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności wątroby, żółciową marskością wątroby oraz u pacjentów z cholestazą. U pacjentów z łagodnymi do

                                                                                                              2/18
umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby bez cholestazy nie należy stosować dawek większych niż 80
mg walsartanu na dobę (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2).

Dzieci i młodzież

Nadciśnienie tętnicze u dzieci

Dzieci i młodzież od 6 do 18 roku życia

Początkowa dawka wynosi 40 mg u dzieci o masie ciała poniżej 35 kg, oraz 80 mg u dzieci o masie ciała
powyżej 35 kg. Dawka powinna być dostosowana w zależności od wartości ciśnienia tętniczego krwi. Należy
zapoznać się z poniższą tabelą dla maksymalnych dawek stosowanych w badaniach klinicznych. Dawki wyższe
niż wymienione w tabeli nie były badane i nie są zalecane.

                         Masa ciała          Maksymalna dawka badana w badanich
                                             klinicznych
                         ≥18 kg to <35 kg    80 mg
                         ≥35 kg to <80 kg    160 mg
                         ≥80 kg to ≤160 kg   320 mg


Dzieci poniżej 6 roku życia

Dostępne dane są opisane w punktach 4.8, 5.1 i 5.2. Jednak nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności
stosowania produktu leczniczego Valsargen, u dzieci poniżej 6 roku życia.

Dzieci i młodzież od 6 do 18 roku życia z zaburzeniami czynności nerek

Stosowanie u walsartanu u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny < 30ml/min. nie było badane, dlatego
walsartan nie jest zalecany do stosowania u tych pacjentów. U pacjentów z klirensem kreatyniny > 30 ml/min.
nie jest wymagane dostosowanie dawki walsartanu. Należy uważnie kontrolować czynność nerek i poziom
potasu we krwi (patrz punkt 4.4 i 5.2).

Dzieci i młodzież od 6 do 18 roku życia z zaburzeniami czynności wątroby

Podobnie jak u dorosłych pacjentów, preparat Valsargen jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności wątroby, marskością żółciową i cholestazą (patrz punkt 4.3, 4.4 i 5.2). Ze względu na
ograniczone doświadczenia kliniczne ze stosowaniem preparatu Valsargen u dzieci i młodzieży z łagodnymi i
umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby, dawka preparatu Valsargen u tych pacjentów nie powinna
przekraczać 80 mg na dobę.

Dzieci i młodzież z niewydolnością serca i stan świeżo po przebytym zawałem mięśnia sercowego

Ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowanie preparatu Valsargen u
dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia, nie jest wskazane w leczeniu niewydolności serca i świeżo po
przebytym zwale mięśnia sercowego.

Sposób podawania
Walsartan można przyjmować niezależnie od posiłku. Lek należy popijać wodą.

4.3   Przeciwwskazania

- Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienionąw punkcie 6.1.
- Ciężkie zaburzenia czynności wątroby, marskość żółciowa wątroby i cholestazą;.
- Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).

                                                                                                         3/18
- Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARB) - w tym walsartanu - lub inhibitorów
  konwertazy angiotensyny (ACEI) i aliskirenu u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek (GFR <60
  mL/min/1.73m2) (patrz punkt 4.4 i 4.5).

4.4   Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Hiperkaliemia
Produkt leczniczy nie jest zalecany w przypadku jednoczesnego stosowania suplementów potasu, leków
moczopędnych oszczędzających potas, zamienników soli kuchennej zawierających potas lub innych leków,
które mogą powodować zwiększenie stężenia potasu (heparyna itp.). Należy zapewnić odpowiednią kontrolę
stężenia potasu.

Zaburzenia czynności nerek
Ponieważ jak dotąd brak doświadczeń odnośnie bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego u pacjentów z
klirensem kreatyniny <10 ml / min i u pacjentów dializowananych, dlatego walsartan należy stosować ostrożnie
u tych pacjentów. Nie ma konieczności zmiany dawkowania u dorosłych pacjentów z klirensem kreatyniny> 10
ml / min (patrz punkt 4.2 i 5.2).

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny - w tym walsartanu - lub ACEI i aliskirenu jest
przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (GFR <60 mL/min/1.73m2) (patrz punkt 4.3 i
4.5).

Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby bez cholestazy, walsartan należy
stosować ostrożnie (patrz punkt 4.2 i 5.2).

Pacjenci z niedoborem sodu i (lub) odwodnieni
W rzadkich przypadkach na początku leczenia produktem leczniczym Valsargen u pacjentów ze znacznym
niedoborem sodu i (lub) odwodnionych, np. z powodu przyjmowania dużych dawek leków moczopędnych,
może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze. Przed rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym
Valsargen należy wyrównać niedobór sodu i (lub) objętość krwi krążącej, np. zmniejszając dawkę leku
moczopędnego.

Zwężenie tętnicy nerkowej
W przypadku pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy jedynej czynnej
nerki bezpieczeństwo stosowania produktu leczniczego Valsargen nie zostało ustalone. Krótkotrwałe podawanie
produktu leczniczego Valsargen 12 pacjentom z wtórnym nadciśnieniem nerkowo-naczyniowym
spowodowanym jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej nie wywołało istotnych zmian hemodynamicznych
w nerkach ani nie wpłynęło na stężenie kreatyniny w surowicy lub azotu mocznikowego (BUN) we krwi.
Jednakże, w związku z tym, że inne leki działające na układ renina-angiotensyna mogą powodować zwiększenie
stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy, u pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej
leczonych walsartanem zaleca się, jako środek ostrożności, regularne kontrole czynności nerek.

Przeszczep nerek
Dotychczas brak jest doświadczeń w zakresie bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Valsargen u
pacjentów, którym niedawno przeszczepiono nerkę.

Hiperaldosteronizm pierwotny
Produktu leczniczego Valsargen nie należy stosować u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem z uwagi
na zahamowanie aktywności układu renina-angiotensyna u tych osób.

Zwężenie zastawki aorty i zastawki dwudzielnej, kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi odpływu z
lewej komory



                                                                                                          4/18
Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, wskazana jest szczególna ostrożność u
pacjentów, u których występuje zwężenie zastawki aorty lub zastawki dwudzielnej lub kardiomiopatia
przerostowa ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory (HOCM).

Ciąża
W trakcie ciąży nie należy rozpoczynać leczenia antagonistami receptora angiotensyny II (AIIRA). Jeśli dalsze
leczenie AIIRA nie jest nieodzowne, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować alternatywne leczenie
przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w trakcie ciąży. W przypadku
stwierdzenia ciąży leczenie AIIRA należy natychmiast przerwać i, jeśli to właściwe, rozpocząć alternatywne
leczenie (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Stan po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego
Jednoczesne stosowanie kaptoprylu z walsartanem nie wykazało żadnej dodatkowej korzyści klinicznej,
natomiast zwiększyło ryzyko wystąpienia działań niepożądanych w porównaniu z jednym lub drugim lekiem
stosowanym w monoterapii (patrz punkty 4.2 i 5.1). Z tego względu jednoczesne stosowanie walsartanu i
inhibitora ACE nie jest zalecane.
Należy zachować ostrożność na początku leczenia u pacjentów po zawale mięśnia sercowego. Ocena stanu
pacjenta po przebytym zawale mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę czynności nerek (patrz
punkt 4.2).
Stosowanie produktu leczniczego Valsargen u pacjentów po zawale mięśnia sercowego zwykle powoduje
pewne obniżenie ciśnienia tętniczego, ale przerwanie leczenia ze względu na utrzymujące się objawowe
niedociśnienie tętnicze nie jest zwykle konieczne, pod warunkiem, że pacjent przestrzega zaleceń dawkowania
(patrz punkt 4.2).

Niewydolność serca
U pacjentów z niewydolnością serca jednoczesna terapia inhibitorem ACE, lekiem blokującym receptory ß-
adrenergiczne i produktem leczniczym Valsargen nie wykazała żadnej klinicznej korzyści (patrz punkt 5.1).
Takie leczenie skojarzone wyraźnie zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych i z tego powodu nie
jest zalecane.

Należy zachować ostrożność na początku leczenia u pacjentów z niewydolnością serca. Ocena stanu pacjenta z
niewydolnością serca powinna zawsze obejmować ocenę czynności nerek (patrz punkt 4.2).

Stosowanie produktu leczniczego Valsargen u pacjentów z niewydolnością serca zwykle powoduje pewne
obniżenie ciśnienia tętniczego, ale przerwanie leczenia ze względu na utrzymujące się objawowe niedociśnienie
tętnicze nie jest zwykle konieczne, pod warunkiem, że pacjent przestrzega zaleceń dawkowania (patrz punkt
4.2).

U pacjentów, u których czynność nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna (np. pacjenci z
ciężką zastoinową niewydolnością serca), leczenie inhibitorami konwertazy angiotensyny związane było z
oligurią i (lub) postępującą azotemią oraz, w rzadkich przypadkach, z ostrą niewydolnością nerek i (lub)
zgonem. Ponieważ walsartan jest antagonistą receptora angiotensyny U , nie można wykluczyć, że stosowanie
produktu leczniczego Valsargen może być związane z zaburzeniami czynności nerek.

Obrzęk naczynioruchowy
U pacjentów leczonych walsartanem obserwowano obrzęk naczynioruchowy, w tym obrzęk krtani i
głośni powodujący niedrożność dróg oddechowych i / lub obrzęk twarzy, warg, gardła i / lub języka U
niektórych z tych pacjentów poprzednio wystąpił obrzęk naczynioruchowy podczas stosowania z innymi
lekami, w tym z ACE inhibitorami. U pacjentów, u których wystąpił obrzęk naczynioruchowy należy
natychmiast przerwać stosowanie walsartanu i nie należy ponownie włączać leczenia walsartanem (patrz punkt
4.8).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)
U pacjentów wrażliwych, szczególnie jeżeli stosowano kombinacje leków mających wpływ na układ renina-
angiotensyna-aldosteron, obserwowano: niedociśnienie, omdlenia, udar, hiperkaliemię oraz zmiany w czynności

                                                                                                          5/18
nerek (w tym ostrą niewydolność nerek).
Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego podawania antagonistów receptora angiotensyny, w tym
walsartanu, razem z lekami blokującymi układ renina-angiotensyna, takimi jak ACEI lub aliskiren (patrz punkt
4.3 i 4.5).
Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARB) - w tym walsartanu - lub inhibitorów
konwertazy angiotensyny (ACEI) z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek (GFR <60
mL/min/1.73m2) jest przeciwwskazane (patrz punkty 4.3 i 4.5).

Dzieci i młodzież

Zaburzenia czynności nerek
Nie badano stosowania walsartanu u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny < 30ml/min oraz tych, u których
stosowana jest dializoterapia, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się stosowania walsartanu. U pacjentów
z klirensem kreatyniny > 30 ml/min. nie jest wymagane dostosowanie dawki walsartanu (patrz punkt 4.2 i 5.2).
Należy ściśle kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy podczas leczenia walsartanem.
Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy walsartan jest stosowany podczas innych zaburzeń (gorączka, odwodnienie),
które mogą upośledzać czynność nerek.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny - w tym walsartanu - lub ACEI i aliskirenu jest
przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (GFR <60 mL/min/1.73m2) (patrz punkt 4.3 i
4.5).

Zaburzenia czynności wątroby

Podobnie jak u dorosłych pacjentów, preparat Valsargen jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży z ciężkimi
zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością wątroby oraz u pacjentów z cholestazą (patrz punkt 4.3 i
5.2). Doświadczenie kliniczne ze stosowaniem preparatu Valsargen u dzieci i młodzieży z łagodnymi i
umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby jest ograniczone. U tych pacjentów dawka walsartanu nie
powinna przekraczać 80 mg na dobę.

4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna (RAS) z antagonistami receptora angiotensyny,
inhibitorami konwertazy angiotensyny lub aliskirenem:

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARB) - w tym walsartanu - lub inhibitorów
konwertazy angiotensyny (ACEI) i aliskirenu u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek (GFR <60
ml/min/1.73m2) jest przeciwwskazane (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Równoczesne stosowanie, które nie jest zalecane
Lit
Zgłaszano przypadki odwracalnego zwiększenia stężenia litu w surowicy i nasilenia jego toksyczności podczas
jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE. Z powodu braku doświadczeń w zakresie jednoczesnego
stosowania walsartanu i litu, nie zaleca się skojarzonego stosowania tych produktów leczniczych. Jeśli takie
leczenie skojarzone okaże się konieczne, zaleca się ścisłe kontrolowanie stężenia litu w surowicy krwi.

Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu, zamienniki soli kuchennej zawierające potas i inne
substancje, które mogą zwiększać stężenie potasu
Jeśli zostanie stwierdzona konieczność zastosowania produktu leczniczego wpływającego na stężenie potasu
jednocześnie z walsartanem, zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w osoczu.

Wymagana ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu
Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy w
dawce >3 g/dobę i nieselektywne NLPZ


                                                                                                           6/18
W przypadku jednoczesnego podawania antagonistów receptora angiotensyny II z NLPZ może nastąpić
osłabienie działania hipotensyjnego. Ponadto jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II i
NLPZ może prowadzić do podwyższonego ryzyka pogorszenia się czynności nerek i zwiększenia stężenia
potasu w surowicy krwi. Z tego względu zaleca się kontrolę czynności nerek na początku leczenia, jak również
zapewnienie odpowiedniego nawodnienia pacjenta.

Nośniki
Wyniki badań in vitro wskazują, że walsartan jest substratem wątrobowego nośnika wychwytu
OATP1B1/OATP1B3 oraz wątrobowego nośnika uwalniania MRP2 . Znaczenie kliniczne tej obserwacji jest
nieznane. Jednoczesne stosowanie inhibitorów transportera wychwytu (np. ryfampicyny, cyklosporyny) lub
nośnika uwalniania (np. rytonawiru) może zwiększać ogólnoustrojową ekspozycję na walsartan. Należy
zachować odpowiednią ostrożność podczas rozpoczynania lub kończenia jednoczesnego stosowania takich
leków.

Inne
W badaniach interakcji lekowych walsartanu nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji z walsartanem i
żadną z następujących substancji: cymetydyna, warfaryna, furosemid, digoksyna, atenolol, indometacyna,
hydrochlorotiazyd, amlodypina i glibenklamid.

Dzieci i młodzież

W leczeniu nadciśnienia tętniczego u dzieci i młodzieży, u których często współistnieją zaburzenia czynności
nerek, zaleca się ostrożność podczas jednoczesnego stosowania walsartanu i innych substancji hamujących
układ renina-angiotensyna-aldosteron, mogących zwiększać stężenie potasu w surowicy. Należy ściśle
kontrolować czynność nerek i stężenie potasu w surowicy.


4.6     Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Nie zaleca się stosowania leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA) w
trakcie pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie leków AIIRA jest
przeciwwskazane w trakcie drugiego i trzeciego trymestru ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności po podaniu inhibitorów ACE w trakcie pierwszego
trymestru ciąży nie są jednoznaczne, jednak nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Brak jest
danych z kontrolowanych badań epidemiologicznych dotyczących ryzyka związanego ze stosowaniem AIIRA,
niemniej takie ryzyko może istnieć dla tej klasy leków. Jeśli dalsze leczenie AIIRA nie jest nieodzowne, u
pacjentek planujących ciążę należy zastosować alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym
profilu bezpieczeństwa stosowania w trakcie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży leczenie AIIRA należy
natychmiast przerwać i, jeśli to właściwe, rozpocząć alternatywne leczenie.
Stwierdzono, że przyjmowanie AIIRA w drugim i trzecim trymestrze ciąży powoduje działanie fetotoksyczne
(pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz toksyczne u noworodków
(niewydolność nerek, hipotonia, hiperkaliemia) - patrz również punkt 5.3 „Przedkliniczne dane o
bezpieczeństwie".
W razie ekspozycji na AIIRA począwszy od drugiego trymestru ciąży zaleca się kontrolne badania
ultrasonograficzne czynności nerek i rozwoju czaszki płodu.
Niemowlęta, których matki stosowały AIIRA, należy objąć ścisłą obserwacją w kierunku hipotonii (patrz
również punkty 4.3 i 4.4).

Karmienie piersią
Z uwagi na brak informacji dotyczących stosowania walsartanu w trakcie karmienia piersią nie zaleca się
produktu leczniczego Valsargen i zaleca się zastosowanie leków o lepiej ustalonym profilu bezpieczeństwa w
okresie karmienia piersią szczególnie podczas karmienia noworodków lub wcześniaków.

                                                                                                             7/18
Płodność
Nie zaobserwowano niekorzystnego wpływu walsartanu na płodność u samców i samic szczura po podaniu
doustnym dawek 200 mg/kg mc./dobę. Dawka ta stanowi 6-krotność maksymalnej dawki zalecanej do
stosowania u ludzi, podanej w mg/m2 pc. (obliczenia zakładają podanie doustnej dawki 320 mg na dobę
pacjentowi o masie ciała 60 kg).


4.7   Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń
      mechanicznych w ruchu

Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu leczniczego na zdolność prowadzenia pojazdów
mechanicznych. W trakcie prowadzenia pojazdów lub obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu należy
wziąć pod uwagę możliwość sporadycznego występowania zawrotów głowy lub uczucia zmęczenia.

4.8 Działania niepożądane

W kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym ogólna
częstość występowania działań niepożądanych w grupie leczonej walsartanem była porównywalna z częstością
występującą w grupie otrzymującej placebo i odpowiadała jego właściwościom farmakologicznym. Wydaje się,
że częstość występowania działań niepożądanych nie była związana z dawką ani czasem trwania leczenia; nie
wykazano również związku z płcią wiekiem lub rasą pacjentów.

Działania niepożądane zgłaszane w trakcie badań klinicznych, po wprowadzeniu produktu leczniczego do
obrotu i z badań laboratoryjnych są wymienione w tabeli poniżej zgodnie z klasyfikacją układów i narządów.

Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według częstości ich występowania (najczęstsze działania
wymieniono w pierwszej kolejności) w następujący sposób: bardzo często (>1/10), często (>1/100 do <1/10),
niezbyt często (>1/1000 do <1/100), rzadko (>1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000), w tym
pojedyncze przypadki. W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania działania niepożądane są
wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

Nie dla wszystkich działań niepożądanych zgłoszonych po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu i w
badaniach laboratoryjnych możliwe jest ustalenie częstości ich występowania, dlatego wymienione są z
określeniem częstości jako „nieznana".

Nadciśnienie tętnicze

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Nieznana                                           Zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie
                                                   hematokrytu, neutropenia, małopłytkowość
Zaburzenia układu immunologicznego
Nieznana                                        Nadwrażliwość, w tym choroba posurowicza
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Nieznana                                        Zwiększenie stężenia potasu w surowicy, hiponatremia
Zaburzenia ucha i błędnika
Niezbyt często                                  Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego
Zaburzenia naczyniowe
Nieznana                                        Zapalenie naczyń
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Niezbyt często                                  Kaszel
Zaburzenia żołądka i jelit
Niezbyt często                                  Bóle brzucha
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

                                                                                                       8/18
Nieznana                                            Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych,
                                                    zwiększenie stężenia bilirubiny w surowicy
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Nieznana                                        Obrzęk naczynioruchowy, wysypka, świąd
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Nieznana                                        Bóle mięśni
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Niezbyt często                                  Uczucie zmęczenia

Dzieci i młodzież

Nadciśnienie
Działanie hipotensyjne walsartanu oceniano w dwóch randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach
klinicznych, z udziałem 561 pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 18 lat. Za wyjątkiem pojedynczych
zaburzeń żołądkowo-jelitowych (takich jak bóle brzucha, nudności, wymioty) oraz zawrotów głowy, nie
stwierdzono istotnych różnic w odniesieniu do rodzaju, częstości i stopnia nasilenia działań niepożądanych
pomiędzy profilem bezpieczeństwa w populacji pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 18 lat, a wcześniej
zgłaszanym profilem bezpieczeństwa u pacjentów dorosłych.

Ocena funkcji neuropoznawczych i rozwoju pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 16 lat wykazała, że
trwające do jednego roku leczenie walsartanem nie miało całościowego, istotnego klinicznie, niekorzystnego
wpływu na te funkcje.

W podwójnie ślepym, randomizowanym badaniu, z udziałem 90 dzieci w wieku od 1 do 6 lat, kontynuowanym
jako 12-miesięczne przedłużone badanie otwarte, stwierdzono odnotowano dwa zgony oraz pojedyncze
przypadki znacznego zwiększenia aktywności aminotransferaz wątrobowych. Zdarzenia te występowały w
populacji pacjentów z istotnymi współistniejącymi chorobami. Związek przyczynowy z leczeniem walsartanem
nie został ustalony. W drugim badaniu, do którego włączono 75 dzieci w wieku od 1 do 6 lat, nie
zaobserwowano żadnych przypadków znacznego zwiększenia aktywności aminotransferaz wątrobowych ani
zgonów związanych z leczeniem walsartanem.

U dzieci i młodzieży od 6 do 18 roku życia ze współistniejącą przewlekłą chorobą nerek częściej
obserwowano hiperkaliemię.

Profil bezpieczeństwa obserwowany w kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów w stanie
po zawale mięśnia sercowego i (lub) z niewydolnością serca różni się od ogólnego profilu bezpieczeństwa
stwierdzanego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Może być to związane z pierwotną chorobą pacjenta.
Działania niepożądane, które wystąpiły u dorosłych pacjentów w stanie po zawale mięśnia sercowego i (lub) z
niewydolnością serca, są wymienione poniżej:

Stan po zawale mięśnia sercowego i (lub) niewydolność serca (wyłącznie u dorosłych pacjentów)

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Nieznana                                            Małopłytkowość
Zaburzenia układu immunologicznego
Nieznana                                            Nadwrażliwość, w tym choroba posurowicza
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Niezbyt często                                      Hiperkaliemia
Nieznana                                            Zwiększenie stężenia potasu w surowicy,
                                                    hiponatremia
Zaburzenia układu nerwowego
Często                                              Zawroty głowy, zawroty głowy związane z pozycją
                                                    ciała
Niezbyt często                                      Omdlenie, bóle głowy

                                                                                                         9/18
Zaburzenia ucha i błędnika
Niezbyt często                                  Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego
Zaburzenia serca
Niezbyt często                                  Niewydolność serca
Zaburzenia naczyniowe
Często                                          Niedociśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatycznc
Nieznana                                        Zapalenie naczyń
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Niezbyt często                                  Kaszel
Zaburzenia żołądka i jelit
Niezbyt często                                  Nudności, biegunka
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Nieznana                                        Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Niezbyt często                                  Obrzęk naczynioruchowy
Nieznana                                        Wysypka, świąd
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Nieznana                                        Bóle mięśni
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Często                                          Niewydolność i zaburzenia czynności nerek
Niezbyt często                                  Ostra niewydolność nerek, zwiększenie stężenia
                                                kreatyniny w surowicy
Nieznana                                        Zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Niezbyt często                                  Osłabienie, uczucie zmęczenia

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego.
Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania
niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V*.



4.9 Przedawkowanie

Objawy
Przedawkowanie produktu leczniczego Valsargen może spowodować znaczne niedociśnienie tętnicze, co może
doprowadzić do obniżonego poziomu świadomości, zapaści krążeniowej i (lub) wstrząsu.

Leczenie
Postępowanie po przedawkowaniu zależy od czasu przyjęcia produktu leczniczego i rodzaju oraz ciężkości
objawów; najistotniejsze jest ustabilizowanie krążenia.

W przypadku wystąpienia niedociśnienia tętniczego pacjenta należy ułożyć w pozycji na plecach i skorygować
objętość krwi krążącej.
Zastosowanie hemodializy w celu usunięcia walsartanu z krążenia jest mało skuteczne.


5.   WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne


                                                                                                         10/18
Grupa farmakoterapeutyczna: Antagoniści receptora angiotensyny II (standard)
Kod ATC: C09CA03

Mechanizm działania

Walsartan jest aktywnym po podaniu doustnym, silnym i specyficznym antagonistą receptora angiotensyny II
(Ang II). Działa wybiórczo na podtyp receptora AT1, który jest odpowiedzialny za znane działania angiotensyny
II. Zwiększone stężenie angiotensyny II w osoczu po zablokowaniu receptora AT1 przez walsartan może
stymulować odblokowany receptor AT2, który wydaje się działać antagonistycznie w stosunku do działania
receptora AT1. Walsartan nie wykazuje nawet częściowej aktywności agonistycznej w stosunku do receptora
AT1 i ma dużo większe (około 20 000 razy) powinowactwo do receptora AT1 niż do receptora AT2. Nie
stwierdzono, aby walsartan wiązał się lub blokował inne receptory hormonów lub kanały jonowe, o których
wiadomo, że są istotne w regulacji sercowo-naczyniowej.

Bezpieczeństwo i skuteczność kliniczna

Walsartan nie hamuje aktywności konwertazy angiotensyny (ACE, znanej również jako kininaza II), która
przekształca Ang I w Ang II i powoduje rozpad bradykininy. Z uwagi na brak wpływu na ACE i brak nasilania
działania bradykininy lub substancji P, prawdopodobieństwo wystąpienia kaszlu przy stosowaniu antagonistów
receptora angiotensyny II jest niewielkie. W badaniach klinicznych, w których walsartan był porównywany z
inhibitorem ACE, częstość występowania suchego kaszlu była znamiennie mniejsza (P<0,05) u pacjentów
leczonych walsartanem niż u pacjentów, którzy otrzymywali inhibitor ACE (odpowiednio 2,6% i 7,9%). W
badaniu klinicznym pacjentów z suchym kaszlem w trakcie leczenia inhibitorami ACE w wywiadzie, 19,5%
osób otrzymujących walsartan i 19,0% przyjmujących tiazydowe leki moczopędne skarżyło się na
występowanie kaszlu w porównaniu z 68,5% pacjentów leczonych inhibitorami ACE (P<0,05).

Nadciśnienie tętnicze

Podawanie walsartanu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym powoduje zmniejszenie ciśnienia tętniczego bez
wpływu na częstość tętna. U większości pacjentów po podaniu pojedynczej dawki doustnej, początek działania
przeciwnadciśnieniowego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego jest
osiągane w ciągu 4-6 godzin. Działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymuje się przez 24 godziny od przyjęcia
dawki. Podczas wielokrotnego podawania działanie przeciwnadciśnieniowe jest wyraźnie zauważalne w ciągu 2
tygodni, a maksymalny efekt osiągany jest w ciągu 4 tygodni i utrzymuje się w czasie długotrwałego leczenia.
Leczenie skojarzone z hydrochlorotiazydem znacząco zwiększa działanie przeciwnadciśnieniowe produktu
leczniczego.

Nagłe przerwanie leczenia walsartanem nie było związane z występowaniem tzw. nadciśnienia z odbicia ani
zdarzeniami niepożądanymi o znaczeniu klinicznym. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2
oraz mikroalbuminurią wykazano, że walsartan zmniejsza wydalanie albumin w moczu. W badaniu MARVAL
(ang. Micro Albwninuria Reduction with Valsartari) oceniono zmniejszanie wydalania albumin w moczu (UAE)
podczas leczenia walsartanem (80-160 mg/dobę) w porównaniu z amlodypiną(5-10 mg/dobę) u 332 pacjentów z
cukrzycą typu 2 (średnia wieku: 58 lat; 265 mężczyzn) z mikroalbuminurią (walsartan: 58 ug/min; amlodypina:
55,4 ug/min), prawidłowym lub wysokim ciśnieniem tętniczym oraz z zachowaną czynnością nerek (stężenie
kreatyniny we krwi <120 umol/1). Po 24 tygodniach UAE zmniejszyło się (p<0,001) o 42% (-24,2 ug/min; 95%
przedział ufności: -40,4 do -19,1) u pacjentów leczonych walsartanem i o około 3% (-1,7 ug/min; 95% przedział
ufności: -5,6 do 14,9) u pacjentów leczonych amlodypina pomimo podobnych wskaźników zmniejszenia
ciśnienia tętniczego w obu grupach. W badaniu DROP (ang. Diovan Reduction of Proteinuria) dokonano
dalszej oceny skuteczności walsartanu w zakresie zmniejszania UAE u 391 pacjentów z nadciśnieniem
tętniczym (ciśnienie tętnicze =150/88 mmHg) z cukrzycą typu 2, albuminurią (średnia = 102 |ig/min; 20-700
ug/min) i zachowaną czynnością nerek (średnie stężenie kreatyniny w surowicy = 80 umol/1). Przeprowadzono
randomizację pacjentów do jednej z grup przyjmujących walsartan w 3 dawkach (160, 320 i 640 mg/dobę).
Leczenie prowadzono przez 30 tygodni. Celem badania było ustalenie optymalnej dawki walsartanu w zakresie
zmniejszania UAE u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2. Po 30 tygodniach nastąpiło
znamienne zmniejszenie procentowe UAE o 36% w stosunku do poziomu początkowego w grupie leczonej

                                                                                                        11/18
walsartanem w dawce 160 mg (95% przedział ufności: 22% do 47%) i o 44% w grupie leczonej walsartanem w
dawce 320 mg (95% przedział ufności: 31% do 54%). Stwierdzono, że dawka 160-320 mg walsartanu
powodowała klinicznie istotne zmniejszenie UAE u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2.

Stan po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego

Badanie VALIANT (ang. VALsartan In Acute myocardial iNfarcTion) było randomizowanym, kontrolowanym,
międzynarodowym badaniem z zastosowaniem podwójnie ślepej próby, przeprowadzonym z udziałem 14 703
pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego oraz z objawami przedmiotowymi, objawami podmiotowymi
lub potwierdzeniem radiologicznym zastoinowej niewydolności serca i (lub) potwierdzeniem lewokomorowej
niewydolności skurczowej (objawiającej się frakcją wyrzutową serca <40% w wentrykulografii radioizotopowej
lub <35% w echokardiografii lub angiografii kontrastowej). Pacjenci w czasie od 12 godzin do 10 dni po
wystąpieniu objawów zawału mięśnia sercowego byli losowo przypisywani do jednej z trzech grup
terapeutycznych: walsartanu, kaptoprylu lub walsartanu w skojarzeniu z kaptoprylem. Średni czas leczenia
wynosił dwa lata. Pierwszorzędowym punktem końcowym był czas do zgonu z jakiejkolwiek przyczyny.

Walsartan był równie skuteczny jak kaptopryl w zmniejszaniu umieralności z jakiejkolwiek przyczyny po
zawale mięśnia sercowego. Procent zgonów z jakiejkolwiek przyczyny był podobny we wszystkich grupach
(walsartan: 19,9%, kaptopryl: 19,5% i walsartan + kaptopryl: 19,3%). Dodanie walsartanu do kaptoprylu nie
przyniosło żadnych dodatkowych korzyści w porównaniu do podawania samego kaptoprylu. Nie stwierdzono
żadnych różnic pomiędzy walsartanem a kaptoprylem w zakresie umieralności z jakiejkolwiek przyczyny w
zależności od wieku, płci, rasy, leczenia podstawowego czy choroby podstawowej. Walsartan zwiększał
również czas przeżycia i zmniejszał umieralność z powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego oraz
skracał czas hospitalizacji z powodu niewydolności serca, powtórnego zawału mięśnia sercowego, resuscytacji
krążeniowej i udaru niezakończonego śmiercią (drugorzędowy złożony punkt końcowy).

U pacjentów leczonych po przebytym zawale mięśnia sercowego profil bezpieczeństwa walsartanu odpowiadał
przebiegowi klinicznemu. W zakresie czynności nerek zaobserwowano podwojenie stężenia kreatyniny w
surowicy u 4,2% pacjentów leczonych walsartanem, u 4,8% pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone
walsartanem i kaptoprylem oraz u 3,4% pacjentów leczonych kaptoprylem. Leczenie przerwano z powodu
różnego typu zaburzeń czynności nerek u 1,1% pacjentów leczonych walsartanem, u 1,3% pacjentów leczonych
walsartanem i kaptoprylem oraz u 0,8% pacjentów leczonych kaptoprylem. W ramach oceny pacjentów po
przebytym zawale mięśnia sercowego należy przeprowadzić ocenę czynności nerek.

Nie stwierdzono różnic w całkowitej umieralności, umieralności z powodu zaburzeń układu sercowo-
naczyniowego oraz chorobowości, podczas jednoczesnego podawania leków blokujących receptory ß-
adrenergiczne z walsartanem i kaptoprylem, podawaniem wyłącznie walsartanu lub wyłącznie kaptoprylu.
Niezależnie od zastosowanego leku, umieralność była mniejsza w grupie pacjentów leczonych lekami
blokującymi receptory ß-adrenergiczne, co potwierdza znane korzyści ze stosowania leków blokujących
receptory ß-adrenergiczne w tej populacji pacjentów.

Niewydolność serca

Badanie Val-HeFT było randomizowanym, kontrolowanym, międzynarodowym badaniem klinicznym
porównującym walsartan do placebo pod względem chorobowości i umieralności u 5010 pacjentów z
niewydolnością serca (62% klasa II, 36% klasa Ul i 2% klasa IV wg NYHA) otrzymujących standardowe
leczenie, z frakcją wyrzutową lewej komory LVEF <40% i średnicą wewnętrzną lewej komory w czasie
rozkurczu LVTDD >2,9 cm/m2. Podstawowa terapia składała się z inhibitorów ACE (93%), leków
moczopędnych (86%), digoksyny (67%) i leków blokujących receptory ß-adrenergiczne (36%). Średni okres
obserwacji chorych wyniósł prawie dwa lata. Średnia dobowa dawka walsartanu w badaniu Val-HeFT wynosiła
254 mg. W badaniu oceniono dwa pierwszorzędowe punkty końcowe: umieralność z jakiejkolwiek przyczyny
(czas przeżycia) oraz punkt końcowy złożony z umieralności i chorobowości w związku z niewydolnością serca
(czas do pierwszego incydentu chorobowego) zdefiniowany jako śmierć, nagła śmierć z resuscytacją
hospitalizacja z powodu niewydolności serca lub podawanie dożylne leków inotropowych lub rozszerzających
naczynia przez co najmniej 4 godziny bez hospitalizacji.

                                                                                                       12/18
Umieralność z jakiejkolwiek przyczyny była podobna (p=NS) w grupie leczonej walsartanem (19,7%) i
otrzymującej placebo (19,4%). Podstawową korzyścią było zmniejszenie o 27,5% (95% przedział ufności: 17%
do 37%) ryzyka dotyczącego czasu do pierwszej hospitalizacji w związku z niewydolnością serca (odpowiednio
13,9% i 18,5%). Wyniki wskazujące wyższość placebo (złożony punkt końcowy umieralności i chorobowości
wynosił 21,9% w grupie otrzymującej placebo i 25,4% w grupie leczonej walsartanem) obserwowano u tych
pacjentów, u których zastosowano leczenie skojarzone trzema lekami: inhibitorem ACE, lekiem blokującym
receptory β-adrenergiczne i walsartanem.
Korzyści w zakresie chorobowości były największe w podgrupie pacjentów nieotrzymujących inhibitora ACE
(n=366). W tej podgrupie pacjentów umieralność z jakiejkolwiek przyczyny była znacząco mniejsza o 33% przy
leczeniu walsartanem w porównaniu z placebo (95% przedział ufności: -6% do 58%) (odpowiednio 17,3% dla
walsartanu i 27,1% dla placebo), a złożone ryzyko umieralności i chorobowości było mniejsze o 44%
(odpowiednio 24,9% dla walsartanu i 42,5% dla placebo).

Wśród pacjentów otrzymujących inhibitor ACE bez leku blokującego receptory p-adrenergiczne umieralność z
jakiejkolwiek przyczyny była podobna (p=NS) w grupie leczonej walsartanem (21,8%) i grupie otrzymującej
placebo (22,5%). Złożone ryzyko umieralności i chorobowości było znacząco mniejsze o 18,3% (95% przedział
ufności: 8% do 28%) dla walsartanu w porównaniu z placebo (odpowiednio 31,0% i 36,3%).

W całej populacji, która wzięła udział w badaniu Val-HeFT, u pacjentów leczonych walsartanem stwierdzono
znaczącą poprawę wg kryteriów NYHA, a także objawów przedmiotowych i podmiotowych niewydolności
serca, obejmujących duszność, zmęczenie, obrzęki i szmery oddechowe, w porównaniu do pacjentów
przyjmujących placebo. Jakość życia pacjentów leczonych walsartanem była lepsza, jak wykazała w punkcie
końcowym zmiana w punktacji wg Minnesota Living with Heart Failure Quality of Life w stosunku do stanu
początkowego, w porównaniu z placebo. Frakcja wyrzutowa w punkcie końcowym u pacjentów leczonych
walsartanem znacząco zwiększyła się, a średnica wewnętrzna lewej komory w czasie rozkurczu (LVIDD)
znacząco zmalała w stosunku do stanu początkowego w porównaniu z placebo.

Dzieci i młodzież

Nadciśnienie tętnicze

Działanie hipotensyjne walsartanu oceniano w czterech randomizowanych, podwójnie zaślepionych badaniach
klinicznych, z udziałem 561 pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 18 lat oraz u 165 dzieci w wieku od 1
do 6 lat. Do najczęstszych chorób współistniejących o potencjalnym
wpływie na występowanie nadciśnienia tętniczego u uczestników badania należały zaburzenia nerek i
układu moczowego oraz otyłość
.
Doświadczenia kliniczne u dzieci w wieku od 6 lat
W badaniu klinicznym z udziałem 261 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym, w wieku
od 6 do 16 lat, pacjenci o masie ciała <35 kg otrzymywali tabletki walsartanu w dawce 10, 40 lub
80 mg na dobę (dawki małe, średnie i duże), a pacjenci o masie ciała < 35 kg otrzymywali tabletki
walsartanu w dawce 20, 80 lub 160 mg na dobę (dawki małe, średnie i duże). Pod koniec 2-tygodniowego
okresu leczenia walsartan spowodował zmniejszenie zarówno skurczowego, jak i rozkurczowego ciśnienia
tętniczego w sposób zależny od dawki. Podsumowując, trzy wielkości dawek walsartanu (małe, średnie i duże)
spowodowały istotne zmniejszenie skurczowego ciśnienia tętniczego względem wartości wyjściowych,
odpowiednio o 8, 10 i 12 mmHg. Pacjentów ponownie zrandomizowano do grupy kontynuującej leczenie tą
samą dawką walsartanu lub do grupy placebo. U pacjentów kontynuujących leczenie średnimi lub dużymi
dawkami walsartanu, najniższe wartości skurczowego ciśnienia tętniczego krwi były o -4 i -7 mmHg mniejsze
od wartości uzyskanych w grupie placebo. U pacjentów leczonych małymi dawkami walsartanu najniższe
skurczowe ciśnienie tętnicze było podobne do obserwowanego w grupie placebo. Podsumowując, walsartan
konsekwentnie wywierał zależne od dawki działanie przeciwnadciśnieniowe we wszystkich podgrupach
zróżnicowanych demograficznie.



                                                                                                      13/18
W badaniu klinicznym z udziałem 300 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do
18 lat, pacjentów spełniających kryteria włączenia zrandomizowano do grupy otrzymującej tabletki walsartanu
lub enalaprylu przez 12 tygodni. Dzieci o masie ciała pomiędzy ≥ 18 kg i < 35 kg otrzymywały walsartan w
dawce 80 mg lub enalapryl w dawce 10 mg; o masie ciała ≥ 35 kg i < 80 kg otrzymywały walsartan w dawce
160 mg lub enalapryl w dawce 20 mg; o masie ciała > 80 kb otrzymywały walsartan w dawce 320 mg lub
enalapryl 40 mg. U pacjentów leczonych walsartanem zmniejszenie skurczowego ciśnienia tętniczego było
porównywalne do efektu uzyskanego u pacjentów leczonych enalaprylem (odpowiednio 15 mmHg i 14 mmHg)
(wartość p <0,0001 w badaniu równoważności). Podobne wyniki uzyskano dla rozkurczowego ciśnienia
tętniczego, ze zmniejszeniem o 9,1 mmHg w grupie walsartanu i 8,5 mmHg w grupie enalaprylu.

Doświadczenia kliniczne u dzieci w wieku poniżej 6 lat

Pacjenci w wieku od 1 do 6 lat uczestniczyli w dwóch badaniach klinicznych (odpowiednio po 90 i
75 pacjentów). Do badań tych nie włączono dzieci w wieku poniżej 1 roku. W pierwszym badaniu
skuteczność walsartanu porównywano z placebo, jednak nie udało się wykazać zależności reakcji na
leczenie od dawki. W drugim badaniu, podawanie większych dawek walsartanu było związane z
większym obniżeniem ciśnienia tętniczego, jednak zależność reakcji na leczenie od dawki nie
osiągnęła znamienności statystycznej, a różnica pomiędzy grupą, w której podawano substancję
czynną a grupą przyjmując_ placebo nie była istotna (patrz punkt 4.8).

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek przedstawienia wyników badań walsartanu we wszystkich
podgrupach pacjentów pediatrycznych z niewydolnością serca oraz z niewydolnością serca po świeżo
przebytym zawale mięśnia sercowego..Patrz punkt 4.2

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie:
Po podaniu doustnym samego walsartanu maksymalne stężenie walsartanu w osoczu występuje po 2-4
godzinach w przypadku tabletek oraz po 1-2 godzinach w przypadku roztworu. Średnia bezwzględna
biodostępność leku wynosi 23%. W przypadku podania walsartanu z pokarmem pole pod krzywą (AUC) dla
walsartanu jest zmniejszone o około 40%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) o około 50%, chociaż od
około 8. godziny po podaniu dawki stężenia walsartanu w osoczu są podobne w grupie przyjmującej lek z
posiłkiem i w grupie przyjmującej lek na czczo. Wraz ze zmniejszeniem AUC nie następuje jednak klinicznie
znamienne osłabienie działania terapeutycznego, dlatego walsartan można podawać niezależnie od posiłków.

Dystrybucja:
Objętość dystrybucji walsartanu w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym wynosi około 17 litrów, co
wskazuje na brak rozległej dystrybucji walsartanu w tkankach. Walsartan w dużym stopniu wiąże się z białkami
osocza (94-97%), głównie z albuminami.

Biotransformacia:
Walsartan nie ulega biotransformacji w większym stopniu, ponieważ jedynie około 20% dawki jest wykrywane
w postaci metabolitów. Hydroksymetabolit został wykryty w osoczu w małych stężeniach (poniżej 10% pola
pod krzywą (AUC) dla walsartanu). Metabolit ten jest farmakologicznie nieczynny.

Wydalanie
Walsartan wykazuje wielowykładniczą kinetykę procesu eliminacji (t^0 <1 h i ty lB około 9 h). Walsartan jest
wydalany przede wszystkim z żółcią w kale (około 83% dawki) i przez nerki w moczu (około 13% dawki),
głównie w postaci niezmienionej. Po podaniu dożylnym klirens walsartanu z osocza wynosi około 2 l/h, a
klirens nerkowy około 0,62 l/h (około 30% całkowitego klirensu). Okres półtrwania walsartanu wynosi 6
godzin.

U pacjentów z niewydolnością serca:
Przeciętny czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia oraz okres półtrwania w fazie eliminacji walsartanu u
pacjentów z niewydolnością serca i zdrowych ochotników są podobne. Wartości AUC i Cmax walsartanu są

                                                                                                          14/18
niemalże proporcjonalne do zwiększanej dawki w klinicznym zakresie dawkowania (40 mg do 160 mg
walsartanu dwa razy na dobę). Średni współczynnik kumulacji wynosi ok. 1,7. Klirens walsartanu po podaniu
doustnym wynosi ok. 4,5 l/h. Wiek nie wpływa na obserwowany klirens u pacjentów z niewydolnością serca.

Specjalne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku
U niektórych pacjentów w podeszłym wieku obserwowano nieco zwiększoną ekspozycję ogólnoustrojową na
walsartan w porównaniu z osobami młodymi, jednakże nie wykazano, aby miało to jakiekolwiek znaczenie
kliniczne.

Zaburzenia czynności nerek
Zgodnie z oczekiwaniami w stosunku do substancji, której klirens nerkowy wynosi tylko 30% całkowitego
klirensu osoczowego, nie zaobserwowano korelacji między czynnością nerek i ogólnoustroj ową ekspozycją na
walsartan. Nie ma zatem konieczności modyfikacji dawkowania leku u pacjentów z zaburzeniami czynności
nerek (klirens kreatyniny >10 ml/min). Obecnie brak jest doświadczeń dotyczących bezpiecznego stosowania
leku u pacjentów z klirensem kreatyniny <10 ml/min i pacjentów dializowanych, dlatego walsartan należy
stosować ostrożnie w tych grupach pacjentów (patrz punkty 4.2 i 4.4).
Walsartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza, dlatego zastosowanie dializy w celu usunięcia
walsartanu z krążenia jest mało skuteczne.

Zaburzenia czynności wątroby
Około 70% wchłanianej dawki jest wydalane z żółcią zasadniczo w niezmienionej postaci. Walsartan nie ulega
biotransformacji w istotnym stopniu. U pacjentów z niewydolnością wątroby w stopniu łagodnym do
umiarkowanego zaobserwowano podwojenie ekspozycji (AUC) w porównaniu ze zdrowymi osobami. Jednakże
nie zaobserwowano korelacji między stężeniem walsartanu w osoczu krwi a stopniem zaburzenia czynności
wątroby. Nie przeprowadzono badań produktu leczniczego Valsargen u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności wątroby (patrz punkty 4.2, 4.3 i 4.4).

Dzieci i młodzież
W badaniu z udziałem 26 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym (w wieku od 1 do
16 lat), otrzymujących pojedynczą dawkę zawiesiny walsartanu (średnio 0,9 do 2 mg/kg mc.,
maksymalna dawka 80 mg), klirens (l/h/kg) walsartanu był porównywalny w całym zakresie wieku od
1 do 16 lat i był podobny do klirensu obserwowanego u dorosłych pacjentów otrzymujących produkt
leczniczy w tej samej postaci.

Zaburzenia czynności nerek
Nie badano stosowania produktu leczniczego u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30 ml/min
oraz tych, u których stosowana jest dializoterapia, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się
stosowania walsartanu. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dzieci i młodzieży z klirensem
kreatyniny >30 ml/min. Należy ściśle kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy
podczas leczenia walsartanem (patrz punkty 4.2 i 5.2).

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących
bezpieczeństwa stosowania, farmakologii, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności i
potencjalnego działania rakotwórczego, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka.

U szczurów toksyczne dawki u matki (600 mg/kg mc./dobę) w trakcie ostatnich dni ciąży i laktacji prowadziły
do mniejszego wskaźnika przeżywalności, mniejszego przyrostu masy ciała i opóźnienia rozwoju (oddzielnie
małżowiny usznej i otwór w kanale słuchowym) u potomstwa (patrz punkt 4.6). Dawki stosowane u szczurów
(600 mg/kg mc/dobę) są około 18-krotnie większe od maksymalnej zalecanej dawki u ludzi wyrażonej w mg/m2
pc. (w obliczeniach przyjęto doustną dawkę 320 mg/dobę i pacjenta o masie ciała 60 kg).


                                                                                                      15/18
W przedklinicznych badaniach bezpieczeństwa duże dawki walsartanu (od 200 do 600 mg/kg mc.) powodowały
u szczurów zmniejszenie parametrów czerwonych krwinek (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt) i zmiany w
hemodynamice nerek (nieznacznie zwiększone stężenie mocznika w osoczu, rozrost kanalików nerkowych i
bazofilię u samców). Dawki stosowane u szczurów (200 do 600 mg/kg mc/dobę) są około 6-krotnie i 18-krotnie
większe od maksymalnej zalecanej dawki u ludzi wyrażonej w mg/m2 pc. (w obliczeniach przyjęto doustną
dawkę 320 mg/dobę i pacjenta o masie ciała 60 kg). U małp szerokonosych po zastosowaniu podobnych dawek
zmiany były zbliżone, choć cięższe, szczególnie ze strony nerek, gdzie zmiany rozwinęły się w nefropatię,
obejmującą również zwiększone stężenie mocznika i kreatyniny.

W przypadku obu gatunków zaobserwowano również przerost komórek aparatu przykłębuszkowego.
Stwierdzono, że wszystkie zmiany zostały spowodowane farmakologicznym działaniem walsartanu, który
powoduje długo utrzymujące się niedociśnienie tętnicze, szczególnie u małp szerokonosych. W przypadku
stosowania walsartanu u ludzi w dawkach terapeutycznych wydaje się, że przerost komórek aparatu
przykłębuszkowego raczej nie występuje.

Dzieci i młodzież

Codzienne doustne podawanie walsartanu w dawce 1 mg/kg mc./dobę (stanowiącej około 35%
maksymalnej zalecanej dawki u pacjentów pediatrycznych wynoszącej 4 mg/kg mc./dobę, obliczonej
na podstawie ekspozycji ogólnoustrojowej) nowonarodzonym lub młodym szczurom (od 7 do 70 dnia
po urodzeniu) spowodowało trwałe, nieodwracalne uszkodzenie nerek. Wyżej wymienione działania
stanowią przewidywane nasilenie działań farmakologicznych inhibitorów konwertazy angiotensyny
oraz antagonistów receptora 1 angiotensyny II; działania te obserwuje się w wyniku leczenia
szczurów w pierwszych 13 dniach życia. Okres ten pokrywa się z 36 tygodniem ciąży u ludzi, a
niekiedy może wydłużyć się do 44 tygodni od poczęcia. W badaniu z walsartanem na młodych
osobnikach szczury otrzymywały dawki maksymalnie do 70 dnia po urodzeniu i nie można wykluczyć
wpływu leczenia walsartanem na dojrzewanie nerek (4-6 tygodni po urodzeniu). Czynnościowe
dojrzewanie nerek jest procesem zachodzącym w pierwszym roku życia człowieka. Z tego względu
nie można wykluczyć, że dane te mają znaczenie kliniczne dla dzieci w wieku <1 roku, podczas gdy
dane przedkliniczne nie budzą zastrzeżeń co do bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci starszych niż
1 rok.


6.   DANE FARMACEUTYCZNE

6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Zawartość kapsułki:

Celuloza mikrokrystaliczna
Krospowidon (Typ A)
Sodu laurylosiarczan
Powidon
Bezwodna krzemionka koloidalna
Magnezu stearynian

Otoczka kapsułki:

Żelaza tlenek czarny (E172)
Tytanu dwutlenek (E171)
Żelatyna
Sodu laurylosiarczan

Nadruk na kapsułce:
Szelak

                                                                                                        16/18
Alkohol odwodniony
Alkohol izopropylowy
Alkohol butylowy
Glikol propylenowy
Amonowy wodorotlenek stężony
Żelaza tlenek czarny (E 172)
Potasu wodorotlenek (E 525)
Woda oczyszczona

6.2      Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3      Okres ważności

3 lata

6.4      Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30° C.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

6.5      Rodzaj i zawartość opakowania

Blister OPA/Alu/PVC w opakowaniach* po 7, 10, 14, 28, 30, 56, 60, 84, 90, 98, 100, 100 (2x50).

Blister PVC/PE/PVdC/ALU w opakowaniach* po 7, 10, 14, 28, 30, 56, 60, 84, 90, 98, 100, 100 (2x50).

*Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6      Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania

Brak szczególnych wymagań dotyczących usuwania.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi
przepisami.


7.  PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU

Generics [UK] Ltd
Station Close, Potters Bar, Hertfordshire, EN6 1TL
Wielka Brytania


8.       NUMER(Y) POZWOLENIA (Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


9.  DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU/ DATA
PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA




                                                                                                     17/18
10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI
PRODUKTU LECZNICZEGO




                                                                      18/18

                    

Inne leki Valsartanum: