Valsacor 320:

Nazwa międzynarodowa:
Valsartanum
Podmiot odpowiedzialny:
KRKA D.D. NOVO MESTO, SŁOWENIA
Pozwolenie w Polsce
16739
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
KRKA D.D. NOVO MESTO, SŁOWENIA
Postać
tabletki powlekane
Dawka
0,32 g
Lek refundowany
Tak
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
C09CA03
                                 ULOTKA DLA PACJENTA: INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKA

                                Valsacor 320 mg tabletki powlekane
                                           Valsartanum

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku.
- Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
- Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty w razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości.
- Lek ten został przepisany ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym.
  Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
- Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy
  niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Spis treści ulotki:
1.      Co to jest lek Valsacor i w jakim celu się go stosuje
2.      Informacje ważne przed zastosowaniem leku Valsacor
3.      Jak stosować lek Valsacor
4.      Możliwe działania niepożądane
5.      Jak przechowywać lek Valsacor
6.      Inne informacje


1.     CO TO JEST LEK VALSACOR I W JAKIM CELU SIĘ GO STOSUJE

Valsacor należy do grupy leków zwanych antagonistami receptora angiotensyny II, które pomagają
kontrolować wysokie ciśnienie krwi. Angiotensyna II jest substancją obecną w organizmie, która
powoduje zwężenie naczyń, a co za tym idzie, podwyższenie ciśnienia krwi. Lek Valsacor blokuje
działanie angiotensyny II, co prowadzi do rozkurczenia naczyń krwionośnych i obniżenia ciśnienia
krwi.

Valsacor 320 mg tabletki powlekane może być stosowany w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi u
dorosłych i u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat.
Wysokie ciśnienie krwi zwiększa obciążenie serca i tętnic. Jeśli nie jest leczone, może powodować
uszkodzenie naczyń krwionośnych mózgu, serca i nerek oraz prowadzić do udaru, niewydolności
serca lub nerek. Wysokie ciśnienie krwi zwiększa ryzyko zawału serca. Obniżenie ciśnienia krwi do
wartości prawidłowych powoduje zmniejszenie ryzyka wystąpienia tych zaburzeń.


2.     INFORMACJE WAŻNE PRZED ZASTOSOWANIEM LEKU VALSACOR

Kiedy nie stosować leku Valsacor:
-      jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na walsartan lub którykolwiek z pozostałych
       składników leku Valsacor;
-      w przypadku ciężkiej choroby wątroby;
-      w ciąży powyżej 3 miesiąca (należy również unikać leku Valsacor we wczesnej ciąży - patrz
       punkt ,,Ciąża i karmienie piersią’’).
-      jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i przyjmuje aliskiren (lek stosowany
       w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi).

Jeśli którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy pacjenta, nie należy przyjmować leku
Valsacor.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując lek Valsacor:
-      jeśli u pacjenta stwierdzono chorobę wątroby;
-      jeśli u pacjenta stwierdzono ciężką chorobę nerek lub pacjent poddawany jest dializom;
-      u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej;
-      u pacjentów po niedawno przebytej transplantacji nerki (przeszczep nowej nerki);
-      u pacjentów leczonych po przebytym zawale serca lub z powodu niewydolności serca, lekarz
       może zbadać czynność nerek pacjenta;
-      u pacjentów z ciężką chorobą serca inną niż niewydolność serca lub zawał serca;
-      u pacjentów stosujących leki zwiększające stężenie potasu we krwi, takie jak: suplementy
       potasu lub zamienniki soli kuchennej zawierające potas, leki oszczędzające potas i heparyna.
       Może zaistnieć konieczność okresowego sprawdzania stężenia potasu we krwi;
-      jeśli pacjent jest w wieku poniżej 18 lat i przyjmuje lek Valsacor w skojarzeniu z innymi
       lekami hamującymi układ renina-angiotensyna-aldosteron (lekami zmniejszającymi ciśnienie
       tętnicze), lekarz będzie regularnie kontrolował czynność nerek i stężenie potasu we krwi;
-      u pacjentów z aldosteronizmem. Jest to choroba, w której nadnercza produkują zbyt duże
       ilości hormonu zwanego aldosteronem. Nie zaleca się stosowania leku Valsacor u pacjentów z
       aldosteronizmem;
-      u pacjentów, u których doszło do utraty dużej ilości płynów (odwodnienie) z powodu
       biegunki, wymiotów lub dużych dawek leków moczopędnych (diuretyków);
-      należy koniecznie powiadomić lekarza o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Nie zaleca
       się stosowania leku Valsacor we wczesnej ciąży. Nie wolno przyjmować leku Valsacor
       powyżej 3 miesiąca ciąży, ponieważ na tym etapie ciąży może on poważnie zaszkodzić
       dziecku (patrz punkt ,,Ciąża i karmienie piersią’’).

Jeśli którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy pacjenta, należy poinformować o tym lekarza
przed rozpoczęciem stosowania leku Valsacor.

Stosowanie innych leków
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich przyjmowanych aktualnie lub ostatnio
lekach, również tych, które wydawane są bez recepty.

Działanie leku może ulec zmianie, jeśli lek Valsacor jest stosowany równocześnie z niektórymi
innymi lekami. Może wtedy zaistnieć konieczność zmiany dawki, stosowania innych środków
ostrożności, lub w niektórych przypadkach zaprzestania przyjmowania jednego z leków. Dotyczy to
zarówno leków przepisywanych na receptę, jak i wydawanych bez recepty, a szczególności są to:
-       inne leki obniżające ciśnienie krwi, szczególnie leki moczopędne (diuretyki);
-       leki zwiększające stężenie potasu we krwi, takie jak: suplementy potasu lub zamienniki soli
        zawierające potas, leki oszczędzające potas i heparyna;
-       niektóre leki przeciwbólowe zwane niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ);
-       lit, lek stosowany w leczeniu niektórych chorób psychicznych.
-       aliskiren, lek stosowany w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego krwi (patrz punkt “Kiedy
        nie stosować leku Valsacor”


Stosowanie leku Valsacor z jedzeniem i piciem
Lek Valsacor może być stosowany w czasie posiłku lub niezależnie od posiłków.

Ciąża i karmienie piersią
Przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

-      Należy koniecznie powiadomić lekarza o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Lekarz
       zazwyczaj zaleca przerwanie stosowania leku Valsacor przed zajściem w ciążę lub zaraz po
       stwierdzeniu ciąży oraz przepisze inny lek. Nie zaleca się stosowania leku Valsacor we
       wczesnej ciąży. Nie wolno stosować leku Valsacor powyżej 3 miesiąca ciąży, ponieważ na
       tym etapie ciąży może on poważnie zaszkodzić dziecku.

-      Należy powiadomić lekarza o karmieniu piersią lub o zamiarze karmienia. Nie zaleca się
       stosowania leku Valsacor podczas karmienia piersią. Lekarz może wybrać inny lek, jeśli
       pacjentka zamierza karmić piersią, szczególnie w przypadku karmienia piersią noworodka lub
       wcześniaka.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Przed rozpoczęciem prowadzenia pojazdów, używania narzędzi lub obsługiwania urządzeń
mechanicznych, lub wykonywania innych czynności wymagających koncentracji, pacjent powinien
upewnić się, jaki wpływ ma niego lek Valsacor. Podobnie jak wiele innych leków stosowanych w
leczeniu wysokiego ciśnienia krwi, lek Valsacor może w rzadkich przypadkach powodować zawroty
głowy i wpływać na zdolność koncentracji.

Ważne informacje o niektórych składnikach leku Valsacor
Lek Valsacor zawiera laktozę. Jeżeli pacjent został poinformowany przez lekarza, że stwierdzono u
niego nietolerancję niektórych cukrów, powinien zwrócić się do lekarza przed przyjęciem tego leku.


3.      JAK STOSOWAĆ LEK VALSACOR

Lek Valsacor należy zawsze stosować dokładnie według zaleceń lekarza, aby uzyskać jak najlepsze
rezultaty oraz zmniejszyć ryzyko działań niepożądanych. W przypadku wątpliwości należy ponownie
skontaktować się lekarzem lub farmaceutą. Pacjenci z wysokim ciśnieniem krwi często nie zauważają
żadnych objawów, a wielu z nich czuje się dość dobrze. Toteż bardzo ważne jest, aby odwiedzać
lekarza nawet przy dobrym samopoczuciu.

Dorośli z wysokim ciśnieniem krwi
Zazwyczaj stosowana dawka to 80 mg na dobę. W niektórych przypadkach lekarz może zalecić
większe dawki (np. 160 mg lub 320 mg). Może również zastosować inny dodatkowy lek (np. lek
moczopędny).

Dzieci i młodzież (w wieku od 6 do 18 lat) z wysokim ciśnieniem krwi
U pacjentów o masie ciała mniejszej niż 35 kg, dawka walsartanu wynosi zazwyczaj 40 mg raz na
dobę. U pacjentów o masie ciała 35 kg lub większej, dawka początkowa wynosi zazwyczaj 80 mg
walsartanu raz na dobę. W niektórych przypadkach lekarz może zalecić większe dawki (dawkę leku
można zwiększyć do 160 mg, a maksymalnie do 320 mg).

Uzyskanie z leku Valsacor 320 mg dawki mniejszej niż 160 mg nie jest możliwie.

Lek Valsacor może być stosowany w czasie posiłku lub niezależnie od posiłków. Lek Valsacor należy
połknąć popijając szklanką wody. Lek należy przyjmować o mniej więcej tej samej porze każdego
dnia.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Valsacor
W przypadku wystąpienia ciężkich zawrotów głowy i (lub) omdlenia należy położyć się i natychmiast
skontaktować się z lekarzem. W razie przypadkowego zażycia zbyt wielu tabletek należy
skontaktować się z lekarzem, farmaceutą lub szpitalem.

Pominięcie zastosowania leku Valsacor
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.
W razie pominięcia dawki leku należy ją przyjąć, gdy tylko się pacjentowi o tym przypomni. Jeśli
zbliża się pora kolejnej dawki należy pominąć opuszczoną dawkę.

Przerwanie stosowania leku Valsacor
Przerwanie leczenia może spowodować pogorszenie leczonej choroby. Nie należy zaprzestawać
stosowania leku, o ile lekarz tego nie zaleci.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem leku należy zwrócić się do
lekarza lub farmaceuty.
4.     MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Jak każdy lek, lek Valsacor może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one
wystąpią.
Działania niepożądane, które mogą wystąpić z określoną częstością, zdefiniowano według poniższego
schematu:
-       bardzo często: występują u więcej niż 1 pacjenta na 10
-       często: występują u 1 do 10 pacjentów na 100
-       niezbyt często: występują u 1 do 10 pacjentów na 1 000
-       rzadko: występują u 1 do 10 pacjentów na 10 000
-       bardzo rzadko: występują u mniej niż 1 pacjenta na 10 000
-       częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych.

Niektóre objawy wymagające natychmiastowej pomocy medycznej:
Mogą wystąpić objawy obrzęku naczynioruchowego (specyficznej reakcji alergicznej), takie jak:
-      obrzęk twarzy, ust, języka lub gardła,
-      problemy z oddychaniem lub przełykaniem,
-      pokrzywka, świąd.

W razie wystąpienia któregokolwiek z tych objawów, należy przerwać stosowanie leku Valsacor
i natychmiast skontaktować się z lekarzem(patrz punkt 2 „Kiedy zachować szczególną
ostrożność stosując lek Valsacor”).

Inne działania niepożądane:

Działania niepożądane występujące często:
-      zawroty głowy
 -     niskie ciśnienie tętnicze z objawami, takimi jak zawroty głowy i omdlenie przy wstawaniu lub
       bez tych objawów
-      osłabienie czynności nerek (objawy zaburzeń czynności nerek).

Działania niepożądane występujące niezbyt często:
 -     obrzęk naczynioruchowy (patrz „Niektóre objawy wymagające natychmiastowej pomocy
       medycznej”)
-      nagła utrata przytomności (omdlenie)
-      wrażenie wirowania (zawroty głowy pochodzenia błędnikowego)
-      poważne osłabienie czynności nerek (objawy ciężkiej niewydolności nerek)
-      kurcze mięśni, zaburzenia rytmu serca (objawy hiperkaliemii)
-      duszność, problemy z oddychaniem w pozycji leżącej, obrzęk stóp lub nóg (objawy
       niewydolności serca)
-      bóle głowy
-      kaszel
-      bóle brzucha
-      nudności
-      biegunka
-      zmęczenie
-      osłabienie.

Działania niepożądane o nieznanej częstości:
-      reakcje alergiczne przebiegające z wysypką, świądem i pokrzywką; mogą wystąpić takie
       objawy jak: gorączka, obrzęk stawów i bóle stawów, bóle mięśni, obrzęk węzłów chłonnych i
       (lub) objawy grypopodobne (objawy choroby posurowiczej)
-      fioletowo-czerwone plamy, gorączka, świąd (objawy zapalenia naczyń krwionośnych)
-      nieprawidłowe krwawienie lub powstawanie sińców (objawy trombocytopenii)
-      bóle mięśni (mialgia)
-      gorączka, ból gardła lub owrzodzenie jamy ustnej spowodowane infekcją (objawy małej
       liczby krwinek białych, zwanej neutropenią)
-      zmniejszenie stężenia hemoglobiny oraz zmniejszenie odsetka krwinek czerwonych we krwi
       (co w ciężkich przypadkach może prowadzić do niedokrwistości)
-      zwiększenie stężenia potasu we krwi (które w ciężkich przypadkach może wywoływać kurcze
       mięśni i zaburzenia rytmu serca)
-      małe stężenia sodu we krwi (które w ciężkich przypadkach może wywoływać zmęczenie,
       splątanie, drganie mięśni i (lub) drgawki,)
-      zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (może wskazywać na uszkodzenie wątroby),
       włączając zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi (w ciężkich przypadkach może
       powodować żółty kolor skóry i oczu)
-      zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi oraz zwiększenie stężenia kreatyniny w
       surowicy (może wskazywać na zaburzenia czynności nerek).

Częstość niektórych działań niepożądanych może się różnić w zależności od schorzenia. Na przykład,
działania niepożądane, takie jak zawroty głowy czy osłabienie czynności nerek rzadziej występowały
u dorosłych pacjentów leczonych z powodu wysokiego ciśnienia krwi, niż u dorosłych pacjentów
leczonych z powodu niewydolności serca lub po świeżym zawale serca.

Działania niepożądane obserwowane u dzieci i młodzieży są podobne do tych występujących u
dorosłych pacjentów.

Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy
niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.


5.     JAK PRZECHOWYWAĆ LEK VALSACOR

Przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.

Nie stosować leku Valsacor po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu.
Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30 C.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w celu ochrony przed wilgocią.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę co zrobić z lekami, które nie są już potrzebne. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.


6.     INNE INFORMACJE

Co zawiera lek Valsacor
-     Substancją czynną leku jest walsartan. Każda tabletka powlekana zawiera 320 mg walsartanu.
-     Ponadto lek zawiera laktozę jednowodną, celulozę mikrokrystaliczną, powidon,
      kroskarmelozę sodową, krzemionkę koloidalną bezwodną i magnezu stearynian w rdzeniu
      tabletki oraz hypromelozę, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 4000, żelaza tlenek żółty (E
      172) i żelaza tlenek czerwony (E 172) w otoczce tabletki.

Jak wygląda lek Valsacor i co zawiera opakowanie
Jasnobrązowe, w kształcie kapsułki, dwuwypukłe tabletki powlekane z linią podziału po jednej
stronie. Tabletkę można podzielić na połowy.

Opakowania: 28 tabletek powlekanych w blistrach, w pudełku tekturowym.
Podmiot odpowiedzialny i wytwórca:
KRKA, d.d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia


Data zatwierdzenia ulotki:
04.09.2013 r.

                
                                              CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO


1.      NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Valsacor 320 mg tabletki powlekane


2.      SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 320 mg walsartanu.

Substancja pomocnicza: laktoza, 114 mg/tabletka.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3.      POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.

Jasnobrązowe, w kształcie kapsułki, dwuwypukłe tabletki powlekane z linią podziału po jednej
stronie. Tabletkę można podzielić na połowy.


4.      SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1     Wskazania do stosowania

Nadciśnienie tętnicze
Leczenie nadciśnienia tętniczego pierwotnego u dorosłych oraz nadciśnienia tętniczego u dzieci i
młodzieży w wieku od 6 do 18 lat.

4.2     Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Nadciśnienie tętnicze
Zalecana dawka początkowa walsartanu wynosi 80 mg raz na dobę. Działanie przeciwnadciśnieniowe
jest wyraźnie zauważalne w ciągu 2 tygodni, a pełne działanie osiągane jest w ciągu 4 tygodni. U
niektórych pacjentów, u których ciśnienie tętnicze krwi nie jest odpowiednio kontrolowane, dawka
może być zwiększona do 160 mg i do maksymalnej dawki 320 mg.
Walsartan może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Dodanie
diuretyku, takiego jak hydrochlorotiazyd pozwoli na większe obniżenie ciśnienia tętniczego u tych
pacjentów.

Dodatkowe informacje dotyczące specjalnych grup pacjentów

Osoby w wieku podeszłym
Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów w wieku podeszłym.

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności dostosowania dawki u dorosłych pacjentów z klirensem kreatyniny >10 ml/min
(patrz punkt 4.4 i 5.2). Równoczesne stosowanie walsartanu i aliskirenu jest przeciwwskazane u
pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (GFR <60 ml/min/1.73 m2) (patrz punkt 4.3).
Cukrzyca
Jednoczesne stosowanie walsartanu i aliskirenu jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą (patrz
punkt 4.3).

Zaburzenia czynności wątroby
Walsartan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową
marskością wątroby oraz u pacjentów z cholestazą (patrz punkt 4.3, 4.4 i 5.2). U pacjentów z
łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby bez cholestazy nie należy stosować
dawek większych niż 80 mg walsartanu na dobę.

Dzieci i młodzież

Nadciśnienie tętnicze u dzieci i młodzieży
Dzieci i młodzież w wieku od 6 do 18 lat
Dawka początkowa wynosi 40 mg raz na dobę w przypadku dzieci o masie ciała mniejszej niż 35 kg
oraz 80 mg raz na dobę w przypadku dzieci o masie ciała 35 kg lub większej. Dawkę produktu
leczniczego należy dostosować w zależności od uzyskanego działania przeciwnadciśnieniowego.
Maksymalne dawki walsartanu oceniane w badaniach klinicznych podano w poniższej tabeli.
Dawki większe od wymienionych nie były oceniane w badaniach klinicznych i z tego względu nie są
zalecane.

      Masa ciała         Maksymalna dawka oceniana w badaniach
                                      klinicznych
  ≥18 kg do <35 kg                       80 mg
  ≥35 kg do <80 kg                      160 mg
  ≥80 kg do 160 kg                      320 mg

Dzieci w wieku poniżej 6 lat
Dostępne dane przedstawiono w punktach 4.8, 5.1 oraz 5.2. Jednakże nie ustalono skuteczności i
bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Valsacor u dzieci w wieku od 1. do 6. roku życia.

Stosowanie u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat z zaburzeniami czynności nerek
Nie badano stosowania walsartanu u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30 ml/min oraz tych,
u których stosowana jest dializoterapia, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się stosowania
walsartanu. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny
>30 ml/min. Należy uważnie kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy (patrz
punkty 4.4 i 5.2).

Stosowanie u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat z zaburzeniami czynności wątroby
Podobnie jak u dorosłych pacjentów, produkt leczniczy Valsacor jest przeciwwskazany do stosowania
u dzieci i młodzieży z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością wątroby oraz u
pacjentów z cholestazą (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2). Doświadczenie kliniczne dotyczące podawania
walsartanu dzieciom i młodzieży z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby
jest ograniczone. U tych pacjentów dawka walsartanu nie powinna być większa niż 80 mg.

Niewydolność serca i stan po świeżym zawale mięśnia sercowego u dzieci i młodzieży
Produkt leczniczy Valsacor nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca lub świeżego zawału
mięśnia sercowego u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat ze względu na brak danych
dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności.

Uzyskanie z produktu leczniczego Valsacor 320 mg dawek mniejszych niż 160 mg nie jest możliwe.

Sposób podania
Produkt leczniczy Valsacor może być przyjmowany niezależnie od posiłków i powinien być
przyjmowany wraz z wodą.
4.3    Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na jakąkolwiek substancję pomocniczą.
Ciężkie zaburzenia czynności wątroby, marskość żółciowa wątroby i cholestaza.
Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkt 4.4 i 4.6).
Równoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARB) - w tym walsartanu - lub
inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACEI) i aliskirenu jest przeciwwskazane u pacjentów z
cukrzycą lub niewydolnością nerek (GFR <60 ml/min/1.73 m2) (patrz punkt 4.4 i 4.5).


4.4    Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Hiperkaliemia
Nie jest wskazane równoczesne stosowanie suplementów potasu, diuretyków oszczędzających potas,
zamienników soli kuchennej zawierających potas lub innych leków, które mogą powodować
zwiększenie stężenia potasu (heparyna, itp.). W razie potrzeby należy kontrolować stężenie potasu.

Zaburzenia czynności nerek
Obecnie brak doświadczeń dotyczących bezpieczeństwa stosowania u pacjentów z klirensem
kreatyniny <10 ml/min i u pacjentów dializowanych, dlatego należy zachować ostrożność stosując
walsartan w tej grupie pacjentów. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dorosłych pacjentów z
klirensem kreatyniny >10 ml/min (patrz punkty 4.2 i 5.2).
Równoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARB) - w tym walsartanu - lub
inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) i aliskirenu jest przeciwwskazane u pacjentów z
niewydolnością nerek (GFR <60 ml/min/1.73 m2) (patrz punkt 4.4 i 4.5).

Zaburzenia czynności wątroby
Walsartan należy stosować ostrożnie u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami
czynności wątroby przebiegającymi bez cholestazy (patrz punkty 4.2 i 5.2).

Pacjenci z niedoborem sodu i (lub) odwodnieni
U pacjentów ze znacznym niedoborem sodu i (lub) odwodnionych, np. otrzymujących duże dawki
diuretyków, w rzadkich przypadkach może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze po rozpoczęciu
leczenia walsartanem. Przed rozpoczęciem leczenia wlasartanem należy wyrównać niedobór sodu i
(lub) objętość krwi krążącej, np. zmniejszając dawkę duiretyku.

Zwężenie tętnicy nerkowej
U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy zaopatrującej jedyną
nerkę bezpieczeństwo stosowania walsartanu nie zostało ustalone.
Krótkotrwałe podawanie walsartanu dwunastu pacjentom z nadciśnieniem nerkowo-naczyniowym
wtórnym w stosunku do jednostronnego zwężenia tętnicy nerkowej nie wywołało żadnych znaczących
zmian dotyczących funkcji hemodynamicznej nerek, stężenia kreatyniny czy azotu mocznikowego we
krwi (ang. BUN). Jednakże, w związku z tym, że inne leki wpływające na system renina-
angiotensyna-aldosteron mogą zwiększać stężenie mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy u
pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej leczonych walsartanem, zaleca się regularną
kontrolę czynności nerek.

Przeszczep nerki
Obecnie brak jest doświadczeń dotyczących bezpieczeństwa stosowania walsartanu u pacjentów,
którym niedawno przeszczepiono nerkę.

Hiperaldosteronizm pierwotny
Pacjenci z hiperaldosteronizmem pierwotnym nie powinni być leczeni walsartanem, ponieważ ich
układ renina-angiotensyna jest nieaktywny.
Zwężenie zastawki aorty i zastawki dwudzielnej, kardiomiopatia przerostowa z zawężeniem drogi
odpływu z lewej komory
Tak jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, wskazana jest szczególna ostrożność u
pacjentów, u których występuje zwężenie zastawki aorty lub zastawki dwudzielnej, lub
kardiomiopatia przerostowa z zawężeniem drogi odpływu z lewej komory (ang. HOCM).

Ciąża
Leczenia antagonistami receptora angiotensyny II (ang. AIIRAs) nie należy rozpoczynać w czasie
ciąży. O ile kontynuacja leczenia AIIRAs nie jest niezbędna, u pacjentek planujących ciążę należy
zastosować leczenie innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi o ustalonym profilu bezpieczeństwa
stosowania w okresie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży, AIIRAs należy natychmiast odstawić i,
jeśli to właściwe, zastosować alternatywne leczenie (patrz punkt 4.3 i 4.6).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)
U pacjentów wrażliwych obserwowano niedociśnienie, omdlenia, hiperkaliemię i zaburzenia
czynności nerek (w tym ostrą niewydolność nerek) na skutek zahamowania układu renina
angiotensyna- aldosteron, szczególnie w przypadku jednoczesnego stosowania produktów leczniczych
działających na ten układ.
Należy zachować ostrożność podczas równoczesnego podawania antagonistów receptora angiotensyny
(ARB), w tym walsartanu, z innymi lekami blokującymi układ renina-angiotensyna-aldosteron takich
jak ACE lub aliskiren (patrz punkt 4.3 i 4.5).
Równoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARB) - w tym walsartanu - lub
inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) i aliskirenu jest przeciwwskazane u pacjentów z
cukrzycą lub niewydolnością nerek (GFR <60 ml/min/1.73 m2) (patrz punkt 4.4 i 4.5).

Inne uwarunkowania zależne od czynności układu renina-angiotensyna
U pacjentów, u których czynność nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna (np.
pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością serca), leczenie inhibitorami konwertazy angiotensyny
związane było z oligurią i (lub) postępującą azotemią oraz, w rzadkich przypadkach, z ostrą
niewydolnością nerek i (lub) zgonem. Ponieważ walsartan jest antagonistą receptora angiotensyny II,
nie można wykluczyć, że jego stosowanie może być związane z zaburzeniami czynności nerek.

Dzieci i młodzież

Zaburzenia czynności nerek
Nie badano stosowania u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30 ml/min oraz tych, u których
stosowana jest dializoterapia, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się stosowania walsartanu. Nie
ma konieczności dostosowania dawki u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny >30 ml/min (patrz
punkty 4.2 i 5.2). Należy uważnie kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy
podczas leczenia walsartanem. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy walsartan jest stosowany podczas
występowania innych zaburzeń (wysoka temperatura ciała, odwodnienie), które mogą wpływać na
czynności nerek. Równoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARB) - w tym
walsartanu - lub inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) i aliskirenu jest przeciwwskazane u
pacjentów niewydolnością nerek (GFR <60 ml/min/1.73 m2) (patrz punkt 4.4 i 4.5).

Zaburzenia czynności wątroby
Podobnie jak u dorosłych pacjentów, produkt leczniczy Valsacor jest przeciwwskazany do stosowania
u dzieci i młodzieży z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością wątroby oraz u
pacjentów z cholestazą (patrz punkty 4.3 i 5.2). Doświadczenie kliniczne z podawaniem walsartanu
dzieciom i młodzieży z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby jest
ograniczone. U tych pacjentów dawka walsartanu nie powinna być większa niż 80 mg.

Valsacor zawiera laktozę. Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy,
niedoborem laktazy typu Lapp lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni
przyjmować tego produktu leczniczego.
4.5      Interakcje z innymi produktami leczniczymi oraz inne rodzaje interakcji

Niezalecane skojarzenia

Lit
Zgłaszano przypadki odwracalnego zwiększenia stężenia litu w surowicy i nasilenia jego toksyczności
podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE. W związku z brakiem doświadczeń z
równoczesnym stosowaniem walsartanu i litu, takie skojarzenie nie jest zalecane. Jeśli jednak jest ono
konieczne, zaleca się staranne kontrolowanie stężenia litu we krwi.

Diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu, zamienniki soli kuchennej zawierające potas lub
inne substancje mogące zwiększyć stężenie potasu we krwi
Jeśli konieczne jest równoczesne stosowanie walsartanu i leku wpływającego na stężenie potasu,
zaleca się kontrolę stężenia potasu w osoczu.

Skojarzenia wymagające ostrożności

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), włącznie z selektywnymi inhibitorami COX-2, kwasem
acetylosalicylowym ( >3 g/dobę) oraz nieselektywne NLPZ
W przypadku podawania antagonistów angiotensyny II jednocześnie z niesteroidowymi lekami
przeciwzapalnymi (NLPZ), może wystąpić osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego.
Ponadto, jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II i NLPZ może zwiększać ryzyko
pogorszenia czynności nerek oraz zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Dlatego też na początku
leczenia zaleca się kontrolę czynności nerek oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.



Inne
Nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji walsartanu z następującymi lekami: cymetydyna,
warfaryna, furosemid, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina,
glibenklamid.

Dzieci i młodzież
W nadciśnieniu tętniczym u dzieci i młodzieży, u których często współistnieją zaburzenia czynności
nerek, zaleca się ostrożność podczas jednoczesnego stosowania walsartanu i innych leków
hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron, mogących zwiększać stężenie potasu w surowicy.
Należy uważnie kontrolować czynności nerek oraz stężenie potasu w surowicy.

4.6     Wpływ na płodność ciążę i laktację

Ciąża

Nie zaleca się stosowania antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRAs) podczas pierwszego
trymestru ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie AIIRAs jest przeciwwskazane w drugim i trzecim
trymestrze ciąży (patrz punkt 4.3 i 4.4).

Dane epidemiologiczne dotyczące działania teratogennego po ekspozycji na inhibitory ACE podczas
pierwszego trymestru ciąży nie były rozstrzygające; jednakże nie można wykluczyć niewielkiego
wzrostu ryzyka. Chociaż brak jest danych dotyczących kontrolowanych badań epidemiologicznych dla
ryzyka związanego z zastosowaniem AIIRAs, podobne ryzyko może występować dla tej klasy leków.
O ile kontynuacja leczenia AIIRAs nie jest niezbędna, u pacjentek planujących ciążę należy
zastosować leczenie innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi o ustalonym profilu bezpieczeństwa
stosowania w okresie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży, AIIRAs należy natychmiast odstawić, i
jeśli to właściwe, zastosować alternatywne leczenie.
Wiadomo, że stosowanie AIIRAs podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży ma toksyczny wpływ
na rozwój płodu (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz
noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia) (patrz także punkt 5.3).

W przypadku, gdy ekspozycja na AIIRAs miała miejsce od drugiego trymestru ciąży, zaleca się
wykonanie badania ultrasonograficznego w celu skontrolowania czaszki i czynności nerek płodu.

Dzieci, których matki przyjmowały AIIRAs podczas ciąży, powinny być poddane dokładnej
obserwacji pod względem wystąpienia niedociśnienia (patrz także punkt 4.3 i 4.4).

Karmienie piersią
Ze względu na brak danych dotyczących stosowania walsartanu podczas karmienia piersią, nie zaleca
się jego stosowania w tym okresie. Korzystna będzie zmiana leczenia na alternatywne o lepiej
ustalonym profilu bezpieczeństwa podczas karmienia piersią, szczególnie podczas karmienia
noworodków lub wcześniaków.

Płodność
Walsartan nie wpływał niekorzystnie na sprawność reprodukcyjną samców i samic szczura po podaniu
doustnym dawek do 200 mg/kg mc./dobę. Dawka ta stanowi 6-krotność maksymalnej dawki zalecanej
do stosowania u ludzi, podanej w mg/m2 pc. (obliczenia zakładają podanie doustne dawki 320
mg/dobę pacjentowi o masie ciała 60 kg).

4.7     Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Brak jest badań dotyczących wpływu walsartanu na zdolność prowadzenia pojazdów. Podczas
prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu należy
wziąć pod uwagę, że czasami mogą wystąpić zawroty głowy i uczucie zmęczenia.


4.8   Działania niepożądane

W kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym
ogólna częstość występowania działań niepożądanych była porównywalna do grupy przyjmującej
placebo oraz zgodna z farmakologią walsartanu. Częstość występowania działań niepożądanych nie
wydawała się być związana z dawką, czasem trwania terapii, płcią, wiekiem czy rasą.

Działania niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych, po wprowadzeniu leku do obrotu oraz
w badaniach laboratoryjnych przedstawiono poniżej zgodnie z klasyfikacją układów i narządów.

Częstość występowania działań niepożądanych oceniano następująco: bardzo często (≥ 1/10); często
(≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często: (≥ 1/1 000 do <1/100); rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000); bardzo
rzadko (< 1/ 10 000), włączając pojedyncze zgłoszenia.

W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania działania niepożądane są wymienione
zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

Nie ma możliwości określenia częstości wszystkich działań niepożądanych zgłaszanych po
wprowadzeniu leku do obrotu oraz w badaniach laboratoryjnych, toteż używa się dla nich określenia:
częstość „nieznana”.

Nadciśnienie tętnicze

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Nieznana                     Zmniejszenie stężenia hemoglobiny, obniżenie
                             hematokrytu, neutropenia, trombocytopenia
Zaburzenia układu immunologicznego
Nieznana                     Nadwrażliwość, w tym choroba posurowicza
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Nieznana                     Zwiększenie stężenia potasu w surowicy,
                             hiponatremia
Zaburzenia ucha i błędnika
Niezbyt często               Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego
Zaburzenia naczyń
Nieznana                     Zapalenie naczyń
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Niezbyt często               Kaszel
Zaburzenia żołądka i jelit
Niezbyt często               Bóle brzucha
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Nieznana                     Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych,
                             włączając zwiększenie stężenia bilirubiny w surowicy
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Nieznana                     Obrzęk naczynioruchowy, wysypka, świąd
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Nieznana                     Bóle mięśni
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Nieznana                     Zaburzenia czynności nerek i niewydolność nerek,
                             zwiększone stężenie kreatyniny w surowicy
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Niezbyt często               Zmęczenie




Dzieci i młodzież

Nadciśnienie tętnicze
Działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu oceniano w dwóch randomizowanych, podwójnie
ślepych badaniach klinicznych z udziałem 561 pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do
18 lat. Za wyjątkiem pojedynczych przypadków zaburzeń żołądka i jelit (takich jak bóle brzucha,
nudności, wymioty) oraz zawrotów głowy, nie stwierdzono istotnych różnic w odniesieniu do rodzaju,
częstości i nasilenia działań niepożądanych pomiędzy profilem bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży w
wieku od 6 do 18 lat, a wcześniej zgłaszanym profilem bezpieczeństwa u pacjentów dorosłych.

Ocena funkcji neuropoznawczych oraz rozwoju dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 16 lat wykazała,
że trwające do jednego roku leczenie walsartanem nie miało całościowego, istotnego klinicznie,
niekorzystnego wpływu na te funkcje.

W podwójnie ślepym, randomizowanym badaniu z udziałem 90 dzieci w wieku od 1 do 6 lat,
kontynuowanym jako 12-miesięczne przedłużone badanie otwarte odnotowano dwa zgony i
pojedyncze przypadki znacznego zwiększenia aktywności transaminaz wątrobowych. Zdarzenia te
wystąpiły w populacji pacjentów z istotnymi współistniejącymi chorobami. Związek przyczynowy z
leczeniem walsartanem nie został ustalony. W drugim badaniu, do którego włączono 75 dzieci w
wieku od 1 do 6 lat nie odnotowano żadnych przypadków znacznego zwiększenia aktywności
transaminaz wątrobowych ani zgonów związanych z leczeniem walsartanem.

U dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat ze współistniejącą przewlekłą chorobą nerek częściej
obserwowano hiperkaliemię.

Profil bezpieczeństwa walsartanu obserwowany w kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych
pacjentów po przebytym zawale mięśnia sercowego i (lub) z niewydolnością serca różni się od
ogólnego profilu bezpieczeństwa u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, co może mieć związek z
chorobą podstawową. Działania niepożądane występujące u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia
sercowego i (lub) z niewydolnością serca zostały wymienione poniżej:

Stan po zawale mięśnia sercowego i (lub) niewydolność serca (badane wyłącznie u dorosłych
pacjentów)

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Nieznana                     Trombocytopenia
Zaburzenia układu immunologicznego
Nieznana                     Nadwrażliwość, w tym choroba posurowicza
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Niezbyt często               Hiperkaliemia
Nieznana                     Zwiększenie stężenia potasu w surowicy,
                             hiponatremia
Zaburzenia układu nerwowego
Często                       Zawroty głowy, zawroty głowy związane z pozycją
                             ciała
Niezbyt często               Omdlenia, bóle głowy
Zaburzenia ucha i błędnika
Niezbyt często               Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego
Zaburzenia serca
Niezbyt często               Niewydolność serca
Zaburzenia naczyń
Często                       Niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne
Nieznana                     Zapalenie naczyń
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Niezbyt często               Kaszel

Zaburzenia żołądka i jelit
Niezbyt często               Nudności, biegunka
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Nieznana                     Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Niezbyt często               Obrzęk naczynioruchowy
Nieznana                     Wysypka, świąd
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Nieznana                     Bóle mięśni
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Często                       Zaburzenia czynności nerek i niewydolność nerek
Niezbyt często               Ciężka niewydolność nerek, zwiększone stężenie
                             kreatyniny w surowicy
Nieznana                     Zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Niezbyt często               Astenia, zmęczenie

4.9   Przedawkowanie

Objawy
Przedawkowanie walsartanu może powodować znaczne niedociśnienie tętnicze, które może prowadzić
do obniżonego poziomu stanu świadomości, zapaści krążeniowej i (lub) wstrząsu.

Leczenie
Działania terapeutyczne zależą od czasu przyjęcia leku oraz typu i stopnia ciężkości objawów;
stabilizacja układu krążenia jest tu sprawą zasadniczą.
Jeśli wystąpi niedociśnienie tętnicze, pacjent powinien być ułożony w pozycji leżącej na plecach oraz
otrzymać środki zwiększające objętość krwi.
Walsartan nie może być usunięty z krążenia przy użyciu hemodializy.


5.      WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1   Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: antagoniści angiotensyny II, preparaty proste. Kod ATC: C09CA03.

Walsartan jest aktywnym po podaniu doustnym, silnym i specyficznym antagonistą receptora
angiotensyny II (AngII). Działa wybiórczo na podtyp receptora AT1, który jest odpowiedzialny za
znane działania angiotensyny II. Zwiększone stężenie angiotensyny II w osoczu po zablokowaniu
receptora AT1 przez walsartan może stymulować odblokowany receptor AT2, który wydaje się działać
antagonistycznie w stosunku do działania receptora AT1. Walsartan nie wykazuje żadnej częściowej
aktywności agonistycznej wobec receptora AT1 i ma dużo większe (około 20 000 razy) powinowactwo
do receptora AT1 niż do receptora AT2. Nie stwierdzono, aby walsartan wiązał się lub blokował inne
receptory hormonów lub kanały jonowe, o których wiadomo, że są istotne w regulacji sercowo-
naczyniowej.

Walsartan nie hamuje aktywności konwertazy angiotensyny (ACE, zwanej również kinazą II), która
przekształca Ang I w Ang II i rozkłada bradykininę. Ponieważ nie ma wpływu na ACE oraz nie
występuje wzmocnienie działania bradykininy czy substancji P, jest mało prawdopodobne, aby
antagoniści angiotensyny II byli związani z występowaniem kaszlu. W badaniach klinicznych
porównujących walsartan z inhibitorem ACE, częstość wystąpienia suchego kaszlu była znacząco
(P<0,05) mniejsza u pacjentów leczonych walsartanem niż u osób przyjmujących inhibitor ACE
(odpowiednio 2,6% i 7,9%). W badaniu klinicznym pacjentów z suchym kaszlem w wywiadzie,
występującym podczas terapii inhibitorem ACE, 19,5% badanych otrzymujących walsartan i 19,0%
otrzymujących diuretyk tiazydowy miało kaszel w porównaniu do 68,5% pacjentów leczonych
inhibitorem ACE (P<0,05).

Nadciśnienie tętnicze
Podanie walsartanu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym powoduje zmniejszenie ciśnienia tętniczego
krwi bez wpływu na częstość akcji serca.
U większości pacjentów po podaniu pojedynczej dawki doustnej, początek działania
przeciwnadciśnieniowego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego
krwi jest osiągane w ciągu 4-6 godzin. Działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymuje się przez 24
godziny od przyjęcia dawki. Podczas wielokrotnego podawania dawek, działanie
przeciwnadciśnieniowe jest widoczne w ciągu 2 tygodni, a maksymalny efekt jest zazwyczaj osiągany
w ciągu 4 tygodni i utrzymuje się w czasie długotrwałego leczenia.
Leczenie skojarzone z hydrochlorotiazydem znacząco zwiększa działanie przeciwnadciśnieniowe
walsartanu.
Nagłe odstawienie walsartanu nie było związane z występowaniem tzw. „nadciśnienia z odbicia” lub
innymi klinicznymi zdarzeniami niepożądanymi.
U pacjentów z nadciśnieniem oraz cukrzycą typu 2 i mikroalbuminurią, walsartan zmniejsza
wydalanie albumin z moczem. Badanie MARVAL (ang. Micro Albuminuria Reduction with
Walsartan) oceniało zmniejszenie wydalania albumin z moczem (ang. UAE) przy zastosowaniu
walsartanu (80-160 mg/dobę) w porównaniu do amlodypiny (5-10 mg/dobę) u 332 pacjentów z
cukrzycą typu 2 (średni wiek: 58 lat; 265 mężczyzn) z mikroalbuminurią (walsartan: 58 μg/min;
amlodypina: 55.4 μg/min), normalnym lub podwyższonym ciśnieniem tętniczym krwi oraz z
zachowaną czynnością nerek (stężenie kreatyniny we krwi <120 μmol/l). Po 24 tygodniach, UAE
zmniejszało się (p<0,001) o 42% (–24,2 μg/min; 95% przedział ufności: –40,4 to –19,1) w grupie z
walsartanem i o około 3% (–1,7 μg/min; 95% przedział ufności: –5,6 do 14,9) w grupie z amlodypiną,
pomimo podobnych wskaźników redukcji ciśnienia tętniczego krwi w obu grupach.
W kolejnym badaniu nad zmniejszaniem albuminurii przez walsartan dokonano dalszej oceny
skuteczności walsartanu w redukcji UAE u 391 pacjentów z nadciśnieniem (RR=150/88 mmHg) oraz
cukrzycą typu 2, albuminurią (średnio=102 μg/min; 20-700 μg/min) oraz zachowaną czynnością nerek
(średnie stężenie kreatyniny w surowicy = 80 μmol/l). Pacjentów przydzielano do grup otrzymujących
jedną z trzech dawek walsartanu (160, 320 i 640 mg/dobę) podawanych przez 30 tygodni. Celem
badania było określenie optymalnej dawki walsartanu zmniejszającej UAE u pacjentów z
nadciśnieniem i cukrzycą typu 2. Po upływie 30 tygodni odsetek UAE uległ znaczącej redukcji o 36%
w stosunku do wartości wyjściowych dla dawki walsartanu 160 mg (95% przedział ufności: 22 do
47%), oraz o 44% dla dawki 320 mg (95% przedział ufności: 31 do 54%). Badanie pokazało, że dawki
160-320 mg walsartanu powodowały istotne klinicznie zmniejszenie UAE u pacjentów z
nadciśnieniem i cukrzycą typu 2.

Dzieci i młodzież

Nadciśnienie tętnicze
Działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu oceniano w czterech randomizowanych, podwójnie
ślepych badaniach klinicznych z udziałem 561 pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 18 lat oraz
u 165 dzieci w wieku od 1 do 6 lat. Do najczęstszych chorób współistniejących o potencjalnym
wpływie na występowanie nadciśnienia tętniczego u uczestników badania należały zaburzenia
czynności nerek i układu moczowego oraz otyłość.

Doświadczenie kliniczne u dzieci w wieku 6 lat lub starszych
W badaniu klinicznym z udziałem 261 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym, w wieku
od 6 do 16 lat, pacjenci o masie ciała <35 kg otrzymywali tabletki walsartanu w dawce 10, 40 lub
80 mg na dobę (dawki małe, średnie i duże), a pacjenci o masie ciała ≥35 kg otrzymywali tabletki
walsartanu w dawce 20, 80 lub 160 mg na dobę (dawki małe, średnie i duże). Pod koniec 2-
tygodniowego okresu leczenia walsartan spowodował zmniejszenie zarówno skurczowego, jak i
rozkurczowego ciśnienia tętniczego w sposób zależny od dawki. Podsumowując, trzy wielkości dawek
walsartanu (małe, średnie i duże) spowodowały istotne zmniejszenie skurczowego ciśnienia tętniczego
względem wartości wyjściowych, odpowiednio o 8, 10 i 12 mmHg. Pacjentów ponownie
zrandomizowano do grupy kontynuującej leczenie tą samą dawką walsartanu lub do grupy placebo. U
pacjentów kontynuujących leczenie średnimi lub dużymi dawkami walsartanu, najniższe wartości
skurczowego ciśnienia tętniczego były o -4 i -7 mmHg mniejsze od wartości uzyskanych w grupie
placebo. U pacjentów leczonych małymi dawkami walsartanu najniższe skurczowe ciśnienie tętnicze
było podobne do obserwowanego w grupie placebo. Podsumowując, walsartan konsekwentnie
wywierał zależne od dawki działanie przeciwnadciśnieniowe we wszystkich podgrupach
zróżnicowanych demograficznie.

W innym badaniu klinicznym z udziałem 300 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym, w
wieku od 6 do 18 lat, osoby spełniające kryteria włączenia zrandomizowano do grupy otrzymującej
tabletki walsartanu lub enalaprylu przez 12 tygodni. Dzieci o masie ciała pomiędzy 18 kg a <35 kg
otrzymywały 80 mg walsartanu lub 10 mg enalaprylu; dzieci o masie ciała od ≥35 kg do <80 kg
otrzymywały 160 mg walsartanu lub 20 mg enalaprylu, a dzieciom o masie ciała 80 kg podawano
320 mg walsartanu lub 40 mg enalaprylu. U pacjentów leczonych walsartanem zmniejszenie
skurczowego ciśnienia tętniczego było porównywalne do działania uzyskanego u pacjentów leczonych
enalaprylem (odpowiednio 15 mmHg i 14 mmHg) (wartości p <0,0001 w badaniu równoważności).
Podobne wyniki uzyskano dla rozkurczowego ciśnienia tętniczego, ze zmniejszeniem o 9,1 mmHg w
grupie walsartanu i 8,5 mmHg w grupie enalaprylu.

Doświadczenie kliniczne u dzieci w wieku poniżej 6 lat
Pacjenci w wieku od 1 do 6 lat uczestniczyli w dwóch badaniach klinicznych (odpowiednio po 90 i
75 pacjentów). Do badań tych nie włączono dzieci w wieku poniżej 1 roku. W pierwszym badaniu
skuteczność walsartanu porównywano z placebo, jednak nie udało się wykazać zależności reakcji na
leczenie od dawki. W drugim badaniu, podawanie większych dawek walsartanu było związane z
większym obniżeniem ciśnienia tętniczego, jednak zależność reakcji na leczenie od dawki nie
osiągnęła znamienności statystycznej, a różnica pomiędzy grupą, w której podawano substancję
czynną a grupą przyjmującą placebo nie była istotna. Z powodu tych niezgodności nie zaleca się
stosowania walsartanu w tej grupie wiekowej pacjentów (patrz punkt 4.8).

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek przedstawienia wyników badań walsartanu we
wszystkich podgrupach pacjentów pediatrycznych z niewydolnością serca oraz z niewydolnością serca
po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego. Patrz punkt 4.2, informacja dotycząca stosowania
walsartanu u dzieci i młodzieży.

5.2   Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie:
Po podaniu doustnym samego walsartanu maksymalne stężenie w osoczu występuje po 2-
4 godzinach w przypadku tabletek oraz po 1-2 godzinach w przypadku roztworu. Średnia całkowita
biodostępność wynosi 23% i 39% odpowiednio po podaniu tabletek i roztworu.Jedzenie obniża
ekspozycję (mierzoną jako AUC) na walsartan o około 40%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) o
około 50%, chociaż po upływie 8 godzin od podania dawki, stężenie walsartanu w osoczu jest
podobne w obu przypadkach: po jedzeniu i na czczo. Zmniejszeniu wartości AUC jednak nie
towarzyszy znacząca klinicznie redukcja działania terapeutycznego, toteż walsartan może być
podawany z jedzeniem lub niezależnie od niego.

Dystrybucja:
Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 17 l po podaniu dożylnym, co wskazuje, że
walsartan nie ulega dużej dystrybucji do tkanek. Walsartan w dużym stopniu wiąże się z białkami
osocza (94-97%), głównie z albuminami.

Biotransformacja:
Walsartan nie ulega znaczącej biotransformacji, jedynie około 20% dawki jest wykrywane w postaci
metabolitów. Hydroksymetabolit został wykryty w osoczu w małych stężeniach (poniżej 10% AUC
dla walsartanu). Metabolit ten jest farmakologicznie nieaktywny.

Wydalanie:
Walsartan wykazuje wielowykładniczą kinetykę rozpadu (t1/2 α <1 godz. i t1/2 β około 9 godz.).
Walsartan jest głównie wydalany w postaci niezmienionej z żółcią w kale (około 83% dawki) oraz w
moczu (około 13% dawki). Po podaniu dożylnym klirens osoczowy walsartanu wynosi około 2
l/godz., a klirens nerkowy 0,62 l/godz. (około 30% całkowitego klirensu). Okres półtrwania
walsartanu wynosi 6 godzin.

Specjalne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku
U niektórych pacjentów w wieku podeszłym obserwowano nieco zwiększoną ekspozycję
ogólnoustrojową na walsartan w porównaniu z osobami młodymi, jednakże nie wykazano, że ma to
jakiegokolwiek znaczenie kliniczne.

Zaburzenia czynności nerek
Zgodnie z oczekiwaniami w stosunku do substancji, której klirens nerkowy wynosi tylko 30%
całkowitego klirensu osoczowego, ogólnoustrojowa ekspozycja na walsartan nie ma związku z
czynnością nerek. Nie ma zatem konieczności modyfikacji dawkowania walsartanu u pacjentów z
zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny >10 ml/min). Obecnie nie ma doświadczeń
odnośnie bezpieczeństwa stosowania walsartanu u pacjentów z klirensem kreatyniny <10 ml/min oraz
u pacjentów poddawanych dializie, toteż walsartan powinien być stosowany z zachowaniem
ostrożności u tych pacjentów (patrz punkt 4.2 i 4.4). Walsartan w dużym stopniu wiąże się z białkami
osocza, nie można go usunąć za pomącą dializy.

Zaburzenia czynności wątroby
Około 70% wchłoniętej dawki wydalane jest z żółcią, głównie w niezmienionej formie. Walsartan nie
ulega znaczącej biotransformacji. Podwojenie ekspozycji (AUC) na walsartan obserwowano u
pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby, w porównaniu do
zdrowych ochotników. Nie obserwowano korelacji pomiędzy stężeniem walsartanu w osoczu a
stopniem niewydolności wątroby. Nie prowadzono badań z walsartanem u pacjentów z ciężkim
zaburzeniem czynności wątroby (patrz punkty 4.2, 4.3 i 4.4).

Dzieci i młodzież
W badaniu z udziałem 26 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym (w wieku od 1 do
16 lat), otrzymujących pojedyncze dawki zawiesiny walsartanu (średnio 0,9 do 2 mg/kg mc.,
maksymalna dawka 80 mg), klirens (l/h/kg) walsartanu był porównywalny w całym zakresie wieku od
1 do 16 lat i był podobny do klirensu obserwowanego u dorosłych pacjentów otrzymujących walsartan
w tej samej postaci.

Zaburzenia czynności nerek
Nie badano stosowania walsartanu u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30 ml/min oraz tych,
u których stosowana jest dializoterapia, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się stosowania
walsartanu. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny >30
ml/min. Należy uważnie kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy podczas
leczenia walsartanem (patrz punkty 4.2 i 4.4).

5.3   Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane przedkliniczne, oparte o konwencjonalne badania bezpieczeństwa farmakologicznego,
toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności i potencjalnego działania rakotwórczego,
nie wykazują szczególnego ryzyka dla ludzi.
U szczurów podawanie dawek toksycznych dla matki (600 mg/kg mc./dobę) podczas ostatnich dni
ciąży i laktacji prowadziły do zmniejszenia przeżycia potomstwa, zmniejszenia przyrostu wagi oraz
opóźnienia rozwoju (oddzielenie się małżowiny usznej i otwarcie przewodu słuchowego) (patrz punkt
4.6). Takie dawki u szczurów (600 mg/kg mc/dobę) są około 18 razy większe od maksymalnej dawki
zalecanej u ludzi w przeliczeniu na mg/m2 pc. (w obliczeniach przyjmuje się dawkę doustną
320 mg/dobę oraz pacjenta o wadze 60 kg).
W przedklinicznych badaniach bezpieczeństwa duże dawki walsartanu (od 200 do 600 mg/kg m.c.)
spowodowały u szczurów zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina,
hematokryt) i zmiany w hemodynamice nerek (nieznacznie zwiększone stężenie mocznika w osoczu,
rozrost kanalików nerkowych i bazofilię u samców). Takie dawki u szczurów (200 i 600 mg/kg
mc./dobę) są około 6 i 8 razy większe od maksymalnej dawki zalecanej u ludzi w przeliczeniu na
mg/m2 pc. (w obliczeniach przyjmuje się dawkę doustną 320 mg/dobę oraz pacjenta o wadze 60 kg).

U małp szerokonosych po zbliżonych dawkach zmiany były podobne, choć cięższe, szczególnie w
nerkach, gdzie zmiany rozwinęły się w nefropatię, obejmującą również zwiększone stężenie mocznika
i kreatyniny.

Przerost komórek aparatu przykłębuszkowego również zaobserwowano w obu gatunkach.
Stwierdzono, że wszystkie zmiany zostały spowodowane farmakologicznym działaniem walsartanu,
który powoduje długo utrzymujące się niedociśnienie tętnicze, szczególnie u małp szerokonosych. W
przypadku stosowania walsartanu u ludzi w dawkach terapeutycznych przerost komórek aparatu
przykłębuszkowego nie ma związku.

Dzieci i młodzież
Codzienne doustne podawanie walsartanu w dawce 1 mg/kg mc./dobę (stanowiącej około 10-35%
maksymalnej zalecanej dawki u pacjentów pediatrycznych wynoszącej 4 mg/kg mc./dobę, obliczonej
na podstawie ekspozycji ogólnoustrojowej) nowonarodzonym lub młodym szczurom (od 7 do 70 dnia
po urodzeniu) spowodowało trwałe, nieodwracalne uszkodzenie nerek. Wyżej wymienione działania
stanowią przewidywane nasilenie działań farmakologicznych inhibitorów konwertazy angiotensyny
oraz antagonistów receptora 1 angiotensyny II; działania te obserwuje się w wyniku leczenia szczurów
w pierwszych 13 dniach życia. Okres ten pokrywa się z 36 tygodniem ciąży u ludzi, a niekiedy może
wydłużyć się do 44 tygodni od poczęcia. W badaniu z walsartanem na młodych osobnikach szczury
otrzymywały dawki maksymalnie do 70 dnia po urodzeniu i nie można wykluczyć wpływu leczenia
walsartanem na dojrzewanie nerek (4-6 tygodni po urodzeniu). Czynnościowe dojrzewanie nerek jest
procesem zachodzącym w pierwszym roku życia człowieka. Z tego względu nie można wykluczyć, że
dane te maja znaczenie kliniczne dla dzieci w wieku <1 roku, podczas gdy dane przedkliniczne nie
budzą zastrzeżeń co do bezpieczeństwa stosowania walsartanu u dzieci starszych niż 1 rok.


6.         DANE FARMACEUTYCZNE

6.1        Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki
Laktoza jednowodna
Celuloza mikrokrystaliczna
Powidon
Kroskarmeloza sodowa
Krzemionka koloidalna bezwodna
Magnezu stearynian

Otoczka tabletki
Hypromeloza
Tytanu dwutlenek (E 171)
Makrogol 4000
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Żelaza tlenek czerwony (E 172)



6.2       Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3        Okres ważności

3 lata.

6.4        Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30ºC. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu
ochrony przed wilgocią.

6.5        Rodzaj i zawartość opakowania

Blister PVC/PE/PVDC/Aluminium, w pudełku tekturowym.
7, 10, 14, 20, 28, 30, 56, 60, 84, 90 lub 98 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6        Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Bez szczególnych wymagań.
Wszelkie niewykorzystane resztki produktu lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi
przepisami.
7.     PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
       DOPUSZCZENIE DO OBROTU

KRKA, d.d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501, Novo mesto, Słowenia


8.     NUMER(Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr 16739


9.     DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
       OBROTU/DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

29.04.2010 r.


10.    DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
       CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

04.09.2013 r.

                    
# Uprawnienia Poziom odpłatności Wysokość dopłaty Dokument
uprawniający do zniżki
1 Ubezpieczony 30% 16.25 Recepta biała (Rp)
2 Chory wg wskazań -
3 Chory wg wskazań pozarejestracyjnych (Nadciśnienie tętnicze inne niż określone w ChPL - u dzieci do 6 roku życia, Przewlekła choroba nerek - u dzieci do 18 roku życia, Leczenie renoprotekcyjne - u dzieci do 18 roku życia) 30% 16.25 Recepta biała (Rp)
4 Zasłużony Honorowy Dawca Krwi, Zasłużony Dawca Przeszczepu Bezpłatny 0.00 Recepta biała (Rp)
5 Inwalida wojenny i rodzina, Osoba represjonowana i rodzina, Cywilna niewidoma ofiara działań wojennych Bezpłatny 0.00 Recepta biała (Rp)
6 Inwalida wojskowy i rodzina Bezpłatny 0.00 Recepta biała (Rp)
7 Pełniący obowiązki obronne Bezpłatny 0.00 Recepta biała (Rp)
8 Chory na azbestozę -

Inne leki Valsartanum: