Tensart:

Nazwa międzynarodowa:
Valsartanum
Podmiot odpowiedzialny:
EGIS PHARMACEUTICALS PLC, WĘGRY
Pozwolenie w Polsce
15101
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
ACTAVIS LTD, MALTA
Postać
tabletki powlekane
Dawka
0,16 g
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
C09CA03
                                          Ulotka dolączona do opakowania: informacja dla użytkownika


                                  Tensart, 160 mg, tabletki powlekane
                                              Valsartanum


Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona
informacje ważne dla pacjenta.
    • Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
    • W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
    • Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może
       zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
    • Jeśli u pacjentawystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, j w tym wszelkie możliwe objawy
       niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.
       Patrz punkt 4

Spis treści ulotki:

1. Co to jest lek Tensart i w jakim celu się go stosuje
2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Tensart
3. Jak stosować lek Tensart
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać lek Tensart
6. Zawartość opakowania i inne informacje


1. Co to jest lek Tensart i w jakim celu się go stosuje

Tensart należy do klasy leków tzw. antagonistów receptorów angiotensyny II, które pomagają
kontrolować wysokie ciśnienie krwi. Angiotensyna II jest substancją powstającą w organizmie
człowieka, która powoduje skurcz naczyń krwionośnych, tym samym podwyższając ciśnienie krwi.
Lek Tensart działa poprzez blokowanie aktywności angiotensyny II. W efekcie naczynia krwionośne
rozszerzają się i ciśnienie krwi zmniejsza się.

Tensart 160 mg tabletki powlekane można stosować w leczeniu trzech różnych chorób:

•   w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi u dorosłych, dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat.
    Wysokie ciśnienie krwi zwiększa obciążenie serca i tętnic. Nieleczone może prowadzić do
    uszkodzenia naczyń krwionośnych w mózgu, sercu i nerkach, co może skutkować udarem,
    niewydolnością serca lub niewydolnością nerek. Wysokie ciśnienie krwi powoduje zwiększenie
    ryzyka ataków serca. Obniżenie ciśnienia krwi do prawidłowego poziomu pozwala ograniczyć
    ryzyko wystąpienia tych zaburzeń.

•   w leczeniu dorosłych pacjentów po niedawno przebytym ataku serca (zawale mięśnia
    sercowego). „Niedawny”oznacza okres od 12 godzin do 10 dni;

•   w leczeniu objawowej niewydolności serca u dorosłych pacjentów. Tensart stosuje się, jeśli nie
    można zastosować leków z grupy tzw. inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) (leki
    stosowane w leczeniu niewydolności serca) lub jako dodatkowe leczenie obok inhibitorów ACE,
    jeśli nie można zastosować leków blokujących receptory ß-adrenergiczne (inny rodzaj leków
    stosowanych w leczeniu niewydolności serca).
    Objawy niewydolności serca obejmują duszność oraz obrzęki stóp i nóg z powodu nagromadzenia
    się płynów. Są one spowodowane tym, że mięsień sercowy nie jest w stanie pompować krwi z
    dostateczną siłą, aby dostarczyć wymaganą ilość krwi w całym ciele.

2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Tensart

Kiedy nie stosować leku Tensart:
   • jeśli pacjent ma uczulenie na walsartan, olej sojowy, orzeszki ziemne lub którykolwiek z
       pozostałych składników tego leku(wymienionych w punkcie 6);
   • jeśli u pacjenta obecna jest ciężka postać choroby wątroby;
   • jeśli pacjentka jest w co najmniej 3. miesiącu ciąży (lepiej jest również unikać stosowania
       leku Tensart we wczesnym okresie ciąży – patrz punkt „Ciąża”).
   • Jeśli pacjent ma cukrzycę lub nieprawidłową czynność nerek i jest leczony lekiem
       aliskiren (lek należący do grupy inhibitorów reniny, które stosuje się w celu obniżenia zbyt
       wysokiego ciśnienia krwi).


Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Tensart należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty
    • jeśli u pacjenta występuje choroba wątroby;
    • jeśli stwierdzono ciężką postać choroby nerek lub jeśli pacjent jest dializowany;
    • jeśli obecne jest zwężenie tętnicy nerkowej;
    • jeśli niedawno pacjent przeszedł przeszczep nerki (otrzymał nową nerkę);
    • jeśli pacjent jest leczony po ataku serca lub z powodu niewydolności serca, lekarz może
        skontrolować czynność nerek;
    • jeśli obecna jest ciężka postać choroby serca inna niż niewydolność serca lub atak serca;
    • jeśli u pacjenta kiedykolwiek wystąpił obrzęk języka i twarzy spowodowany reakcją
        alergiczną nazywaną obrzękiem naczynioruchowym po zażyciu innych leków (w tym
        inhibitorów ACE). Jeśli takie objawy wystąpią u pacjenta podczas przyjmowania leku
        Tensart, należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku Tensart i skontaktować się z
        lekarzem. Pacjent nie powinien już nigdy stosować leku Tensart . Patrz także punkt 4
        „Możliwe działania niepożądane”;
    • jeśli pacjent stosuje leki, które zwiększają ilość potasu we krwi. Obejmuje to suplementy
        potasu lub substytuty soli kuchennej zawierające potas, leki oszczędzające potas i heparynę.
        Konieczna może być kontrola ilości potasu we krwi w regularnych odstępach czasu;
    • jeśli pacjent przyjmuje Tensart w skojarzeniu z innymi lekami hamującymi układ renina-
        angiotensyna-aldosteron (lekami zmniejszającymi ciśnienie tętnicze, lekarz będzie regularnie
        kontrolował czynność nerek i stężenie potasu we krwi;
    • jeśli pacjent ma cukrzycę lub nieprawidłową czynność nerek i jest leczony lekiem aliskiren
        (lek obniżający zbyt wysokie ciśnienie krwi) (patrz punkt „Kiedy nie stosować leku Tensart”);
    • jeśli pacjent choruje na aldosteronizm; jest to choroba, w której nadnercza wytwarzają zbyt
        duże ilości hormonu o nazwie aldosteron. Jeśli ta choroba jest obecna u pacjenta, stosowanie
        leku Tensart nie jest zalecane;
    • jeśli u pacjenta nastąpiła znaczna utrata płynów (odwodnienie) w wyniku biegunki, wymiotów
        lub stosowania dużych dawek leków moczopędnych (diuretyków);
    • należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka uważa, że jest w ciąży (lub może zajść w ciążę).
        Lek Tensart nie jest zalecany we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go stosować u pacjentki
        po 3. miesiącu w ciąży, ponieważ może on poważnie zaszkodzić dziecku, jeśli zostanie
        zastosowany na tym etapie (patrz punkt „Ciąża”).


 Lek Tensart a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub
ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.
Stosowanie leku Tensart z pewnymi innymi lekami może mieć wpływ na leczenie. Konieczna może
być zmiana dawki, zastosowanie innych środków ostrożności lub w pewnych przypadkach
odstawienie jednego z leków. Dotyczy to zarówno leków dostępnych na receptę, jak i bez recepty, w
szczególności:
    • leków hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron, takich jak inhibitory ACE lub
       aliskiren (leki obniżające ciśnienie krwi) (patrz punkt „Kiedy nie stosować leku Tensart”)
       oraz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”)
     • innych leków obniżających ciśnienie krwi, szczególnie leków moczopędnych
        (diuretyków),
     • leków, które zwiększają ilość potasu we krwi; obejmuje to suplementy potasu lub
        substytuty soli kuchennej zawierające potas, leki oszczędzające potas i heparynę;
     • pewnych typów leków przeciwbólowych tzw. niesteroidowych leków przeciwzapalnych
        (NLPZ);
     • niektórych antybiotyków (z grupy ryfamycyn), leków stosowanych w leczeniu zakażenia
        HIV/AIDS (rytonawir). Leki te mogą zwiększyć działanie leku Tensart;
     • litu (lek stosowany w leczeniu pewnych typów chorób psychicznych).

Ponadto:
   • w przypadku leczenia po ataku serca skojarzenie z inhibitorami ACE (leki stosowane w
      leczeniu ataku serca) nie jest zalecane;
   • w przypadku leczenia niewydolności serca stosowanie leku Tensart jednocześnie z
      inhibitorami ACE i lekami blokującymi receptory ß-adrenergiczne (leki stosowane w
      leczeniu niewydolności serca) nie jest zalecane.

Stosowanie leku Tensart z jedzeniem i piciem
Lek Tensart można stosować z posiłkiem lub bez posiłku.

 Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciążylub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

    •   Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka uważa, że jest w ciąży (lub może zajść w
        ciążę). Lekarz zwykle poradzi, aby przerwać stosowanie leku Tensart przed zajściem w ciążę
        lub gdy tylko zostanie stwierdzone, że pacjentka jest w ciąży, i doradzi stosowanie innego
        leku zamiast leku Tensart. Lek Tensart nie jest zalecany we wczesnym okresie ciąży i nie
        wolno go stosować u pacjentek po 3. miesiącu ciąży, ponieważ może on poważnie zaszkodzić
        dziecku, jeśli zostanie zastosowany po trzecim miesiącu ciąży.

    •   Należy poinformować lekarza, jeśli pacjentka karmi piersią lub zamierza rozpocząć
        karmienie piersią. Lek Tensart nie jest zalecany u matek karmiących piersią; lekarz może w
        takim przypadku wybrać inną metodę leczenia dla pacjentki, która zamierza karmić piersią,
        szczególnie noworodka lub wcześniaka.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Przed przystąpieniem do prowadzenia pojazdu, używania narzędzi lub obsługi maszyn bądź
wykonywania innych czynności wymagających koncentracji każdy pacjent powinien ustalić, jak lek
Tensart na niego wpływa. Podobnie jak wiele innych leków stosowanych w leczeniu wysokiego
ciśnienia krwi, Tensart może w rzadkich przypadkach powodować zawroty głowy i wpływać na
zdolność koncentracji.

Tensart zawiera laktozę i olej sojowy
Lek zawiera laktozę. Jeśli lekarz poinformował pacjenta o nietolerancji niektórych cukrów, przed
przyjęciem tego produktu leczniczego należy skontaktować się z lekarzem.
Lek zawiera olej sojowy. Jeśli pacjent jest uczulony na orzeszki ziemne lub soję nie powinien
stosować tego produktu leczniczego.


3. Jak stosować lek Tensart

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty. Osoby z wysokim ciśnieniem krwi często nie dostrzegają żadnych
oznak tego problemu. Wiele z nich czuje się dość dobrze. Z tego względu tym ważniejsze jest
zgłaszanie się na wizyty u lekarza, nawet przy dobrym samopoczuciu.

Wysokie ciśnienie krwi u dorosłych pacjentów
Zwykle dawka wynosi 80 mg na dobę. W niektórych przypadkach lekarz może przepisać większe
dawki (np. 160 mg lub 320 mg). Może również zastosować lek Tensart razem z dodatkowym lekiem
(np. lekiem moczopędnym).


Stan po świeżo przebytym ataku serca u dorosłych pacjentów
Leczenie na ogół rozpoczyna się już po 12 godzinach po ataku
serca, zwykle w małej dawce 20 mg dwa razy na dobę. Pacjent otrzymuje dawkę 20 mg, uzyskiwaną
poprzez podzielenie tabletki 40 mg. Lekarz będzie stopniowo zwiększał tę dawkę w okresie kilku
tygodni do maksymalnej dawki 160 mg dwa razy na dobę. Ostateczna dawka zależy od tolerancji leku
przez danego pacjenta.
Lek Tensart można podawać razem z innymi lekami stosowanymi w leczeniu ataku serca, a lekarz
zadecyduje, jakie leczenie jest odpowiednie w konkretnym przypadku.

 Niewydolność serca u dorosłych pacjentów
Leczenie rozpoczyna się na ogół od dawki 40 mg dwa razy na dobę. Lekarz będzie stopniowo
zwiększał dawkę w okresie kilku tygodni do maksymalnej dawki 160 mg dwa razy na dobę.
Ostateczna dawka zależy od tolerancji leku przez danego pacjenta.
Lek Tensart można podawać łącznie z innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca, a
lekarz zadecyduje, jakie leczenie jest odpowiednie w konkretnym przypadku.

Stosowanie u dzieci i młodzieży ( w wieku od 6 do 18 lat) z wysokim ciśnieniem tętniczym
U pacjentów o masie ciała mniejszej niż 35 kg dawka walsartanu wynosi zazwyczaj 40 mg raz na
dobę. U pacjentów o masie ciała 35 kg lub więcej, dawka początkowa wynosi zazwyczaj 80 mg
walsartanu raz na dobę. W niektórych przypadkach lekarz może zalecić większe dawki (dawkę
lekumożna zwiększyć do 160 mg a maksymalnie do 320 mg).

Lek Tensart można przyjmować z posiłkiem lub bez posiłku. Lek Tensart należy połykać, popijając
szklanką wody.
Lek Tensart należy przyjmować każdego dnia w przybliżeniu o tej samej porze.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Tensart
W przypadku wystąpienia silnych zawrotów głowy i (lub) omdlenia należy się położyć i bezzwłocznie
skontaktować z lekarzem. W razie przypadkowego zażycia zbyt dużej liczby tabletek należy
skontaktować
się z lekarzem, farmaceutą lub szpitalem.

Pominięcie zastosowania leku Tensart
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.
W przypadku pominięcia dawki należy ją przyjąć, gdy tylko się pacjentowi o tym przypomni. Jeśli jest
już
jednak pora na kolejną dawkę, pacjent powinien pominąć dawkę, o której zapomniał.

Przerwanie stosowania leku Tensart
Zaprzestanie leczenia lekiem Tensart może spowodować pogorszenie się choroby. Nie należy
przerywać stosowania leku, chyba że tak zaleci lekarz.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.


4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Działania niepożądane mogą wystąpić z określoną częstością, zdefiniowaną w następujący sposób:
   • bardzo często: występują u więcej niż 1 na 10 pacjentów,
   • często: występują u 1 do 10 pacjentów na 100;
   • niezbyt często: występują u 1 do 10 pacjentów na 1000;
   • rzadko: występują u 1 do 10 pacjentów na 10 000;
   • bardzo rzadko: występują u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów;
   • nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych.


Niektóre objawy wymagające natychmiastowej pomocy lekarskiej:
Mogą wystąpić objawy obrzęku naczynioruchowego, takie jak:
   • obrzęk twarzy, języka lub gardła,
   • trudności z oddychaniem i przełykaniem,
   • pokrzywka i świąd.

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów należy zaprzestać przyjmowania leku
Tensart i natychmiast skontaktować się z lekarzem (patrz także punkt „Ostrzeżenia i środki
ostrożności”).


Inne działania niepożądane:

Często:
   • zawroty głowy, zawroty głowy związane z pozycją ciała.
   • niskie ciśnienie krwi z objawami, takimi jak zawroty głowy i omdlenie po wstaniu, lub bez
        takich objawów,
   • zaburzenia czynności nerek (objawy zaburzeń czynności nerek).

Niezbyt często:
   • obrzęk naczynioruchowy (patrz punkt 4 „Niektóre objawy wymagające natychmiastowej
       pomocy lekarskiej”,
   • nagła utrata przytomności (omdlenie),
   • uczucie wirowania (zawrót głowy),
   • ciężkie zaburzenia czynności nerek (objawy ostrej niewydolności nerek),
   • skurcze mięśni, zaburzenia rytmu serca (objawy hiperkaliemii),
   • duszność, trudności z oddychaniem przy kładzeniu się, obrzęk stóp lub nóg (objawy
       niewydolności serca),
   • ból głowy,
   • kaszel,
   •   ból brzucha,
   •   nudności,
   •   biegunka,
   •   uczucie zmęczenia,
   •   osłabienie.

Nieznana
   • reakcje alergiczne przebiegające z wysypką, świądem, gorączką, bólami stawów, bólami
       mięśni, obrzękiem węzłów chłonnych i (lub) objawami grypopodobnymi (objawy choroby
       posurowiczej),
   • fioletowo-czerwone plamki, gorączka, świąd (objawy stanu zapalnego naczyń krwionośnych,
       znanego również jak zapalenie naczyń),
   • nietypowe krwawienie lub występowanie sińców (objawy małopłytkowości),
   • bóle mięśni (mialgia),
   • gorączka, ból gardła lub owrzodzenie jamy ustnej wskutek infekcji (objawy małej liczby
       krwinek białych, tzw. neutropenii),
   • zmniejszone stężenie hemoglobiny i zmniejszenie odsetka krwinek czerwonych we krwi
       (które może w ciężkich przypadkach prowadzić do niedokrwistości),
   • zwiększone stężenie potasu we krwi (które może w ciężkich przypadkach wywołać skurcze
       mięśni i zaburzenia rytmu serca),
   • zwiększenie wartości parametrów czynnościowych wątroby (które może wskazywać na
       uszkodzenie wątroby), w tym:
       zwiększone stężenie bilirubiny we krwi (które może w ciężkich przypadkach spowodować
       żółty odcień skóry i oczu),
    • zwiększone stężenie azotu mocznikowego we krwi i zwiększone stężenie kreatyniny w
      surowicy krwi (co może wskazywać na nieprawidłową czynność nerek),
   • małe stężenie sodu we krwi ( czasem z towarzyszącymi nudnościami, zmęczeniem,
       splątaniem, złym samopoczuciem, drgawkami).


Częstość występowania niektórych działań niepożądanych może różnić się w zależności od choroby.
Na przykład takie działania niepożądane, jak zawroty głowy i zaburzenia czynności nerek,
obserwowano rzadziej u leczonych pacjentów z wysokim ciśnieniem krwi niż u pacjentów leczonych
z powodu niewydolności serca lub po świeżo przebytym ataku serca.

Działania niepożądane obserwowane u dzieci i młodzieży są podobne do występujących u dorosłych
pacjentów.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie możliwe objawy niepożądane
 niewymienione w ulotce, należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do [ do uzupełnienia na szczeblu krajowym]. Dzięki zgłaszaniu
działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa
stosowania leku.



5. Jak przechowywać lek Tensart

Blistry z folii PVC/PE/PVDC/Aluminium: nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.
Pojemniki polietylenowe: brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu
leczniczego.
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci
Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku, blistrze i butelce
po EXP „Termin ważności”. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.


Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko


6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Tensart
Substancją czynną leku jest walsartan.
Każda tabletka powlekana zawiera 160 mg walsartanu.
Pozostałe składniki to: rdzeń tabletki: laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna,
kroskarmeloza sodowa, powidon K29-K32, talk, magnezu stearynian, krzemionka bezwodna
koloidalna, otoczka tabletki: alkohol poliwinylowy; makrogol 3350, talk, lecytyna (zawiera olej
sojowy) (E322), tytanu dwutlenek (E 171), żółty tlenek żelaza (E 172), żelaza tlenek czerwony
(E172).

Jak wygląda lek Tensart i co zawiera opakowanie
Żółte, owalne, obustronnie wypukłe, tabletki powlekane,
15 mm x 6,5 mm z rowkiem dzielącym po jednej stronie i oznakowane literą V po drugiej stronie.

Wielkości opakowań:
Blistry z folii PVC/PE/PVDC/Aluminium: 7, 14, 28, 30, 56, 98 lub 280 tabletek.
Pojemniki polietylenowe z wieczkiem z polietylenu: 7, 14, 28, 56, 98, 100 lub 280 tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą być dostępne w sprzedaży.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny:
EGIS Pharmaceuticals PLC
Keresztúri út 30-38
1106 Budapeszt
Węgry

Wytwórca:
Actavis Ltd.
BLB 016 Bulebel Industrial Estate
Zejtun ZTN 3000
Malta


Balkanpharma – Dupnitsa AD
3 Samokovsko Schosse Str.
Dupnitsa 2600
Bułgaria


W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do przedstawiciela
podmiotu odpowiedzialnego.
EGIS Polska Sp. z o.o.
ul. 17 Stycznia 45 D
02-146 Warszawa
Numer telefonu: +48 22 417 92 00


Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego
Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Islandia                                      Ramartan
Bułgaria                                      Sarteg
Republika Czech                               Blessin
Polska                                        Tensart
Węgry                                         Tensart
Rumunia                                       Vasopentol
Słowacja                                      Vasopentol



Data ostatniej aktualizacji ulotki:

                
                               CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO


1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Tensart, 160 mg, tabletki powlekane


2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Jedna tabletka powlekana zawiera 160 mg walsartanu.
Substancje pomocnicze o znanym działaniu:
 Każda 160 mg tabletka powlekana zawiera 84,44 mg laktozy jednowowodnej i 0,504 mg lecytyny
(zawiera olej sojowy).

Pełny wykaz substancji pomocniczych patrz punkt 6.1.


3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA
Tabletka powlekana
Żółte, owalne, dwustronnie wypukłe, tabletki powlekane, o wymiarach 15 mm x 6,5 mm, z
rowkiem dzielącym po jednej stronie i oznakowane literą V po drugiej stronie.

Tabletkę można podzielić na równe dawki.


4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1 Wskazania do stosowania

Nadciśnienie tętnicze
Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz nadciśnienia tętniczego u dzieci i
młodzieży w wieku od 6 do 18 lat.


Stan po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego
Leczenie dorosłych pacjentów w stanie stabilnym klinicznie z objawową niewydolnością serca lub
bezobjawową
niewydolnością skurczową lewej komory po świeżo przebytym (12 godzin do 10 dni) zawale mięśnia
sercowego (patrz punkty 4.4 i 5.1).

Niewydolność serca
Leczenie objawowej niewydolności serca u dorosłych pacjentów, jeśli nie można zastosować
inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) lub jako leczenie skojarzone z inhibitorami ACE, jeśli
nie można użyć leków blokujących receptory ß-adrenergiczne (patrz punkty 4.4 i 5.1).

 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Stan po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego
U pacjentów w stanie klinicznym stabilnym leczenie może być rozpoczęte już po 12 godzinach od
rozpoznania zawału mięśnia sercowego. Po dawce początkowej 20 mg dwa razy na dobę dawkę
walsartanu przez następnych kilka tygodni należy stopniowo zwiększać do 40 mg, 80 mg i 160 mg,
podawanych dwa razy na dobę. Dawkę początkową zapewnia podzielna tabletka 40 mg.
Maksymalną dawką docelową jest 160 mg podawane dwa razy na dobę. Zwykle zaleca się, aby po
rozpoczęciu leczenia pacjenci przez 2 tygodnie otrzymywali dawkę 80 mg dwa razy na dobę, a
maksymalną dawkę docelową 160 mg podawaną dwa razy na dobę należy wprowadzić w ciągu 3
miesięcy, w zależności od tolerancji leku przez pacjenta. Jeśli wystąpi objawowe niedociśnienie
tętnicze lub zaburzenie czynności nerek, należy rozważyć zmniejszenie dawki.
Walsartan może być stosowany u pacjentów przyjmujących inne leki stosowane w leczeniu zawału
mięśnia sercowego, takie jak leki trombolityczne, kwas acetylosalicylowy, leki blokujące receptory ß-
adrenergiczne, statyny i leki moczopędne. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z inhibitorami
ACE (patrz punkty 4.4 i 5.1).
Ocena stanu pacjenta po przebytym zawale mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę
czynności nerek.

Niewydolność serca
Zalecana dawka początkowa leku Tensart to 40 mg dwa razy na dobę. Zwiększanie dawki kolejno do
80 mg i 160 mg podawanych dwa razy na dobę powinno być przeprowadzane w odstępach co
najmniej dwutygodniowych, do uzyskania największej dawki tolerowanej przez pacjenta. W
przypadku jednoczesnego stosowania leku moczopędnego należy rozważyć zmniejszenie jego dawki.
Maksymalna dawka dobowa zastosowana w badaniach klinicznych wynosiła 320 mg walsartanu w
dawkach podzielonych.
Walsartan może być stosowany u pacjentów przyjmujących inne leki stosowane w leczeniu
niewydolności serca. Jednakże jednoczesna terapia skojarzona trzema lekami (walsartanem z
inhibitorami ACE i lekami blokującymi receptory ß-adrenergiczne) nie jest zalecana (patrz punkty 4.4
i 5.1).
Ocena stanu pacjentów z niewydolnością serca powinna zawsze obejmować ocenę czynności nerek.


Nadciśnienie tętnicze
Dawka początkowa produktu Tensart u dorosłych pacjentów wynosi 80 mg raz na dobę. Działanie
przeciwnadciśnieniowe jest wyraźnie zauważalne w ciągu 2 tygodni, a maksymalny stopień
osiąga w ciągu 4 tygodni. W przypadku niektórych pacjentów, u których nie uzyska się odpowiedniej
kontroli ciśnienia krwi, dawkę można zwiększyć do 160 mg, a maksymalnie do 320 mg. Produkt
Tensart może być stosowany jednocześnie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Dodatkowe
zastosowanie leku moczopędnego, takiego jak hydrochlorotiazyd, powoduje większe obniżenie
ciśnienia tętniczego krwi u tych pacjentów.


Dodatkowe informacje dotyczące szczególnych populacji

Stosowanie u osób w podeszłym wieku
Nie ma konieczności zmiany dawkowania u osób w podeszłym wieku.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek
Nie ma konieczności dostosowania dawki u dorosłych pacjentów z klirensem kreatyniny >10 ml/min
(patrz punkty 4.4 i 5.2). Równoczesne stosowanie walsartanu z aliskirenem jest przeciwwskazane u
pacjentów z upośledzeniem czynności nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkt 4.3).

Cukrzyca
Równoczesne stosowanie walsartanu z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą
(patrz punkt 4.3).


Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby
 Stosowanie produktu Tensart jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby,
żółciową marskością wątroby i u pacjentów z cholestazą (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2). U pacjentów z
łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby przebiegającymi bez cholestazy nie
należy stosować dawek większych niż 80 mg walsartanu na dobę.


Dzieci i młodzież
Nadciśnienie tętnicze u dzieci i młodzieży
Dzieci i młodzież w wieku od 6 do 18 lat
Dawka początkowa wynosi 40 mg raz na dobę w przypadku dzieci o masie ciała mniejszej niż 35 kg
oraz 80 mg raz na dobę w przypadku dzieci o masie ciała 35 kg lub większej. Dawkę produktu
leczniczego należy dostosować w zależności od uzyskanego działania przeciwnadciśnieniowego.
Maksymalne dawki produktu leczniczego oceniane w badaniach klinicznych podano w poniższej
tabeli.
Dawki większe od wymienionych nie były oceniane w badaniach klinicznych i z tego względu nie są
zalecane.

Masa ciała                                Maksymalna dawka oceniana w badaniach klinicznych
>18 kg do <35 kg                          80 mg
>35 kg do <80 kg                          160 mg
>80 kg do <160 kg                         320 mg

Dzieci w wieku poniżej 6 lat
Dostępne dane przedstawiono w punktach 4.8, 5.1 oraz 5.2. Jednak nie ustalono skuteczności i
bezpieczeństwa stosowania walsartanu u dzieci w wieku od 1. do 6. roku życia.

Stosowanie u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat z zaburzeniami czynności nerek
Nie badano stosowania produktu leczniczego u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30 ml/min
oraz tych, u których stosowana jest dializoterapia, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się
stosowania walsartanu. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dzieci i młodzieży z klirensem
kreatyniny większym niż 30 ml/min. Należy ściśle kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu w
surowicy (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Stosowanie u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat z zaburzeniami czynności wątroby
Podobnie jak u dorosłych, produkt leczniczy Tensart jest przeciwwskazany do
stosowania u dzieci i młodzieży z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością
wątroby oraz u pacjentów z cholestazą (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2). Doświadczenie kliniczne
dotyczące podawania walsartanu dzieciom i młodzieży z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami
czynności wątroby jest ograniczone. U tych pacjentów dawka walsartanu nie może być większa niż 80
mg.

Niewydolność serca i stan po świeżym zawale mięśnia sercowego u dzieci i młodzieży
Walsartan nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca lub świeżego zawału mięśnia sercowego u
dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa
stosowania i skuteczności.

Sposób podawania
Tensart może być przyjmowany niezależnie od posiłków; powinien być podawany wraz z wodą.


4.3 Przeciwwskazania

    •   Nadwrażliwość na substancję czynną, olej sojowy, orzeszki ziemne lub na którąkolwiek
        substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1;
    •   Ciężkie zaburzenia czynności wątroby, marskość żółciowa wątroby i cholestaza;
   •   Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
   •    Stosowanie antagonistów receptorów angiotensynowych (ARB) – w tym walsartanu – lub
       inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACEi) równocześnie z aliskirenem u pacjentów z
       cukrzycą lub upośledzeniem czynności nerek (GFR < 60 ml/min/1,73m2) (patrz punkty 4.4 i
       4.5).

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Hiperkaliemia
Produkt nie jest zalecany w przypadku jednoczesnego stosowania suplementów potasu, leków
moczopędnych oszczędzających potas, zamienników soli kuchennej zawierających potas lub innych
leków, które mogą powodować zwiększenie stężenia potasu (heparyna itp.). Należy zapewnić
odpowiednie kontrolowanie stężenia potasu.

Pacjenci z niedoborem sodu i (lub) odwodnieni
W rzadkich przypadkach na początku leczenia walsartanem u pacjentów ze znacznym niedoborem
sodu i (lub) odwodnionych, np. z powodu przyjmowania dużych dawek leków moczopędnych, może
wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze. Przed rozpoczęciem leczenia produktem Tensart należy
wyrównać niedobór sodu i (lub) objętość krwi krążącej, np. zmniejszając dawkę leku moczopędnego.

Zwężenie tętnicy nerkowej
W przypadku pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy jedynej
czynnej nerki bezpieczeństwo stosowania walsartanu nie zostało ustalone.

Krótkotrwałe podawanie walsartanu 12 pacjentom z wtórnym nadciśnieniem nerkowo-naczyniowym
spowodowanym jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej nie wywołało istotnych zmian
hemodynamicznych w nerkach ani nie wpłynęło na stężenie kreatyniny w surowicy lub azotu
mocznikowego (BUN) we krwi. Jednakże w związku z tym, że inne leki działające na układ renina-
angiotensyna mogą powodować zwiększenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy, u
pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej leczonych walsartanem zaleca się, jako
środek ostrożności, regularne kontrole czynności nerek.

Przeszczep nerek
Dotychczas brak jest doświadczeń w zakresie bezpieczeństwa stosowania produktu Tensart u
pacjentów, którym niedawno przeszczepiono nerkę.

Hiperaldosteronizm pierwotny
Produktu Tensart nie należy stosować u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem z uwagi na
zahamowanie aktywności układu renina-angiotensyna u tych osób.

Zwężenie zastawki aorty i zastawki dwudzielnej, kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi
odpływu z lewej komory
Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, wskazana jest szczególna
ostrożność u pacjentów, u których występuje zwężenie zastawki aorty lub zastawki dwudzielnej lub
kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory (HOCM).

Zaburzenia czynności nerek

Obecnie brak jest doświadczeń w zakresie bezpiecznego stosowania leku u pacjentów z klirensem
kreatyniny <10 ml/min i pacjentów dializowanych, dlatego walsartan należy stosować w tej grupie
pacjentów z zachowaniem ostrożności . Nie ma konieczności modyfikacji dawki u dorosłych
pacjentów z zaburzeniami czynności nerek z klirensem kreatyniny >10 ml/min. (patrz punkty 4.2 i
5.2). Stosowanie ARB – w tym walsartanu – lub ACEi równocześnie z aliskirenem jest
przeciwwskazane u pacjentów z upośledzeniem czynności nerek (GFR < 60 ml/min/1,73m2) (patrz
punkty 4.3 i 4.5).


Zaburzenia czynności wątroby
Produkt Tensart należy stosować ostrożnie u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami
czynności wątroby przebiegającymi bez cholestazy (patrz punkty 4.2 i 5.2).

Ciąża
W trakcie ciąży nie należy rozpoczynać leczenia antagonistami receptora angiotensyny II (AIIRA).
Jeśli dalsze leczenie AIIRA nie jest nieodzowne, u pacjentek planujących ciążę należy przejść na
alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w
trakcie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży leczenie AIIRA należy natychmiast przerwać i, jeśli to
właściwe, rozpocząć alternatywne leczenie (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Stan po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego
Jednoczesne stosowanie kaptoprylu z walsartanem nie wykazało żadnej dodatkowej korzyści
klinicznej, natomiast zwiększyło ryzyko wystąpienia działań niepożądanych w porównaniu z
monoterapią jednym lub drugim lekiem (patrz punkty 4.2 i 5.1). Z tego względu jednoczesne
stosowanie walsartanu i inhibitora ACE nie jest zalecane.
Należy zachować ostrożność na początku leczenia u pacjentów po zawale mięśnia sercowego. Ocena
stanu pacjenta po przebytym zawale mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę czynności
nerek (patrz punkt 4.2).
Stosowanie produktu Tensart u pacjentów po zawale mięśnia sercowego zwykle powoduje pewne
obniżenie ciśnienia krwi, ale odstawienie produktu ze względu na utrzymujące się objawowe
niedociśnienie tętnicze nie jest zwykle konieczne, pod warunkiem że pacjent przestrzega zaleceń
dawkowania (patrz punkt 4.2).

Niewydolność serca
U pacjentów z niewydolnością serca terapia skojarzona trzema lekami (inhibitorem ACE, lekiem
blokującym receptory ß-adrenergiczne i walsartanem) nie wykazała żadnej klinicznej korzyści (patrz
punkt 5.1). Takie leczenie skojarzone wyraźnie zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych i
z tego powodu nie jest zalecane.
Należy zachować ostrożność na początku leczenia u pacjentów z niewydolnością serca. Ocena stanu
pacjenta z niewydolnością serca powinna zawsze obejmować ocenę czynności nerek (patrz punkt 4.2).
Stosowanie produktu Tensart u pacjentów z niewydolnością serca zwykle powoduje pewne obniżenie
ciśnienia krwi, ale odstawienie produktu ze względu na utrzymujące się objawowe niedociśnienie
tętnicze nie jest zwykle konieczne, pod warunkiem że pacjent przestrzega zaleceń dawkowania (patrz
punkt 4.2).
U pacjentów, u których czynność nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna (np.
pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością serca), leczenie inhibitorami konwertazy angiotensyny
związane było z oligurią i (lub) postępującą azotemią oraz, w rzadkich przypadkach, z ostrą
niewydolnością nerek i (lub) zgonem. Ponieważ walsartan jest antagonistą receptora angiotensyny II,
nie można wykluczyć, że stosowanie walsartanu może być związane z zaburzeniami czynności nerek.

Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie
Obrzęk naczynioruchowy, w tym obrzęk krtani i głośni, powodujący zwężenie dróg oddechowych
i(lub) obrzęk twarzy, warg, gardła i (lub) języka zaobserwowano u pacjentów leczonych walsartanem.
U niektórych z tych pacjentów już wcześniej występował obrzęk naczynioruchowy po zastosowaniu
innych leków, w tym inhibitorów ACE. Należy natychmiast przerwać leczenie produktem leczniczym
Tensart HCT u pacjentów, u których wystąpił obrzęk naczynioruchowy. Produktu Tensart nie należy
ponownie stosować u tych pacjentów (patrz punkt 4.8).

Podwójna blokada ukladu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)
U osób podatnych, zwłaszcza jeśli łączono produkty medyczne wpływające na ten układ,
obserwowano niedociśnienie, omdlenia, udar, hiperpotasemię i zmiany czynnościowe w nerkach (w
tym ostrą niewydolność).
Przy równoczesnym podawaniu ARB, w tym walsartanu, z innymi lekami blokującymi układ RAA,
takimi jak ACEi lub aliskiren wskazana jest ostrożność (patrz punkty 4.3 i 4.5) .
Równoczesne stosowanie antagonistów receptorów angiotensynowych (ARB) – w tym walsartanu –
lub inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACEi) z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z
cukrzycą lub upośledzeniem czynności nerek (GFR < 60 mL/min/1,73m2) (patrz punkty 4.3 i 4.5).

Dzieci i młodzież

Zaburzenia czynności nerek
Nie badano stosowania produktu leczniczego u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30ml/min
oraz tych, u których stosowana jest dializoterapia, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się
stosowania walsartanu. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dzieci i młodzieży z klirensem
kreatyniny większym niż 30 ml/min (patrz punkty 4.2 i 5.2). Należy ściśle kontrolować czynność
nerek oraz stężenie potasu w surowicy podczas leczenia walsartanem. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji,
gdy walsartan jest stosowany podczas występowania innych zaburzeń (gorączka, odwodnienie), które
mogą wpływać na czynność nerek.
Stosowanie ARB – w tym walsartanu – lub ACEi równocześnie z aliskirenem jest przeciwwskazane u
pacjentów z upośledzeniem czynności nerek (GFR < 60 ml/min/1,73m2) (patrz punkt 4.3 i 4.5).

Zaburzenia czynności wątroby
Podobnie jak u dorosłych, walsartan jest przeciwwskazany do stosowania u dzieci i młodzieży z
ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową maskością wątroby oraz u pacjentów z cholestazą
(patrz punkty 4.3 i 5.2). Doświadczenie kliniczne z podawaniem walsartanu dzieciom i młodzieży z
łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby jest ograniczone. U tych pacjentów
dawka walsartanu nie może być większa niż 80 mg.

Tensart zawiera laktozę jednowodną
Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu
Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Tensart zawiera lecytynę (olej sojowy)
Nie powinien być stosowany przez pacjentów z nadwrażliwością na orzeszki ziemne lub soję.



4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Równoczesne stosowanie, które nie jest zalecane

Lit
Zgłaszano przypadki odwracalnego zwiększenia stężenia litu w surowicy i nasilenia jego toksyczności
podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE. Z powodu braku doświadczeń w zakresie
jednoczesnego stosowania walsartanu i litu, nie zaleca się tego leczenia skojarzonego. Jeśli takie
leczenie skojarzone okaże się konieczne, zaleca się ścisłe kontrolowanie stężenia litu w surowicy
krwi.

Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu, zamienniki soli kuchennej zawierające
potas i inne substancje, które mogą zwiększać stężenie potasu
Jeśli zostanie stwierdzona konieczność zastosowania produktu leczniczego wpływającego na stężenie
potasu w skojarzeniu z walsartanem, zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w osoczu.
Wymagana ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas
acetylosalicylowy w dawce >3 g/dobę i nieselektywne NLPZ
W przypadku jednoczesnego podawania antagonistów receptora angiotensyny II z NLPZ może
nastąpić osłabienie działania hipotensyjnego. Ponadto jednoczesne stosowanie antagonistów receptora
angiotensyny II i NLPZ może prowadzić do podwyższonego ryzyka pogorszenia się czynności nerek i
zwiększenia stężenia potasu w surowicy krwi. Z tego względu zaleca się kontrolę czynności nerek na
początku leczenia, jak również zapewnienie odpowiedniego nawodnienia pacjenta.
Nośniki
Wyniki badania metodą in vitro wskazują, że walsartan jest substratem wątrobowego nośnika
wychwytu OATP1B1/ OATP1B 3 i wątrobowego nośnika wypływu MRP2. Znaczenie kliniczne tego
odkrycia jest nieznane. Jednoczesne stosowanie inhibitorów nośnika wychwytu (ryfampicyny,
cyklosporyny) lub nośnika wypływu (rytonawir) może zwiększać wpływ walsartanu na organizm.
Należy zachować odpowiednią ostrożność podczas jednoczesnego rozpoczynania lub kończenia
leczenia tymi lekami.

Inne
W badaniach interakcji lekowych walsartanu nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji z
walsartanem i żadną z następujących substancji: cymetydyna, warfaryna, furosemid, digoksyna,
atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina i glibenklamid.

Dzieci i młodzież
W nadciśnieniu tętniczym u dzieci i młodzieży, u których często współistnieją zaburzenia czynności
nerek, zaleca się ostrożność podczas jednoczesnego stosowania walsartanu i innych substancji
hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron, mogących zwiększać stężenie potasu w surowicy.
Należy ściśle kontrolować czynności nerek oraz stężenie potasu w surowicy.

4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Nie zaleca się stosowania leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA) w trakcie
pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie leków AIIRA jest przeciwwskazane w
trakcie drugiego i trzeciego trymestru ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Potwierdzone dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności po podaniu inhibitorów ACE w
trakcie pierwszego trymestru ciąży nie są rozstrzygające, niemniej nie można wykluczyć niewielkiego
zwiększenia ryzyka. Brak jest danych z kontrolowanych badań epidemiologicznych dotyczących
ryzyka AIIRA, niemniej podobne ryzyko może istnieć dla tej klasy leków. Jeśli dalsze leczenie AIIRA
nie jest nieodzowne, u pacjentek planujących ciążę należy przejść na alternatywne leczenie
przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w trakcie ciąży. W przypadku
stwierdzenia ciąży leczenie AIIRA należy natychmiast przerwać i, jeśli to właściwe, rozpocząć
alternatywne leczenie.
Stwierdzono, że ekspozycja na AIIRA w drugim i trzecim trymestrze wywiera toksyczny wpływ na
płody (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i noworodki ludzkie
(niewydolność nerek, hipotonia, hiperkaliemia) – patrz również punkt 5.3 „Przedkliniczne dane o
bezpieczeństwie”.
W razie ekspozycji na AIIRA począwszy od drugiego trymestru ciąży zaleca się kontrolne badania
ultrasonograficzne czynności nerek i rozwoju czaszki.
Niemowlęta, których matki stosowały AIIRA, należy objąć ścisłą obserwacją w kierunku hipotonii
(patrz również punkty 4.3 i 4.4).
Z uwagi na brak informacji dotyczących stosowania walsartanu w trakcie karmienia piersią, nie zaleca
się produktu Tensart i preferuje alternatywne leki o lepiej ustalonym profilu bezpieczeństwa w okresie
karmienia piersią, szczególnie podczas karmienia noworodków lub wcześniaków.

Płodność
Walsartan nie wpływał niekorzystnie na sprawność reprodukcyjną samców i samic szczura po podaniu
doustnym dawek do 200 mg/kg mc./dobę. Dawka ta stanowi 6-krotność maksymalnej dawki zalecanej
do stosowania u ludzi, podanej w mg/m2 pc. (obliczenia zakładają podanie doustne dawki 320
mg/dobę pacjentowi o masie ciała 60 kg).

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów
mechanicznych. W trakcie prowadzenia pojazdów lub obsługiwaniamaszyn należy wziąć pod uwagę
możliwość sporadycznego występowania zawrotów głowy lub uczucia zmęczenia.

4.8 Działania niepożądane

W kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z nadciśnieniem tętniczym ogólna
częstość występowania działań niepożądanych w grupie leczonej walsartanem była porównywalna z
częstością występującą w grupie otrzymującej placebo i odpowiadała jego właściwościom
farmakologicznym. Wydaje się, że częstość występowania działań niepożądanych nie była związana z
dawką ani czasem trwania leczenia; nie wykazano również związku z płcią, wiekiem lub rasą
pacjentów.

Działania niepożądane zgłaszane w trakcie badań klinicznych, po wprowadzeniu leku do obrotu i z
badań laboratoryjnych są wymienione w tabeli poniżej zgodnie z klasyfikacją układów i narządów.
Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według częstości ich występowania (najczęstsze
działania wymieniono w pierwszej kolejności) zgodnie z następującą konwencją: bardzo często
(>1/10), często (>1/100 do <1/10), niezbyt często (>1/1000 do <1/100), rzadko (>1/10 000 do
<1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000), w tym pojedyncze przypadki. W obrębie każdej grupy o
określonej częstości występowania działania niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym
się nasileniem.

Dla wszystkich działań niepożądanych stwierdzonych po wprowadzeniu leku do obrotu i w badaniach
laboratoryjnych nie jest możliwe ustalenie częstości ich występowania, dlatego są wymienione z
określeniem
częstości jako „nieznana”.

    •   Nadciśnienie tętnicze

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Nieznana                                           Zmniejszenie stężenia hemoglobiny,
                                                   zmniejszenie hematokrytu, neutropenia,
                                                   małopłytkowość
Zaburzenia układu immunologicznego
Nieznana                                           Nadwrażliwość, w tym choroba posurowicza
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Nieznana                                           Zwiększenie stężenia potasu w surowicy,
                                                   hiponatremia
Zaburzenia ucha i błędnika
Niezbyt często                                     Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego
Zaburzenia naczyniowe
Nieznana                                        Zapalenie naczyń
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Niezbyt często                                  Kaszel
Zaburzenia żołądka i jelit
Niezbyt często                                  Bóle brzucha
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Nieznana                                        Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych,
                                                zwiększenie stężenia bilirubiny w surowicy
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Nieznana                                        Obrzęk naczynioruchowy, wysypka, świąd
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Nieznana                                        Bóle mięśni
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Nieznana                                      Niewydolność i zaburzenia czynności nerek,
                                              zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Niezbyt często                                  Uczucie zmęczenia

Dzieci i młodzież

Nadciśnienie tętnicze
Działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu oceniano w dwóch randomizowanych, podwójnie
zaślepionych badaniach klinicznych z udziałem 561 pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 18 lat.
Z wyjątkiem pojedynczych zaburzeń żołądka i jelit (tj. bóle brzucha, nudności, wymioty) oraz
zawrotów głowy, nie stwierdzono istotnych różnic w odniesieniu do rodzaju, częstości i nasilenia
działań niepożądanych pomiędzy profilem bezpieczeństwa w populacji pacjentów pediatrycznych w
wieku od 6 do 18 lat, a wcześniej zgłaszanym profilem bezpieczeństwa u pacjentów dorosłych.

Ocena funkcji neuropoznawczych oraz rozwoju pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 16 lat
wykazała, że trwające do jednego roku leczenie walsartanem nie miało całościowego, istotnego
klinicznie, niekorzystnego wpływu na te funkcje.

W podwójnie zaślepionym, randomizowanym badaniu z udziałem 90 dzieci w wieku 1-6 lat,
kontynuowanym jako 12-miesięczne przedłużone badanie otwarte odnotowano dwa zgony i
pojedyncze przypadki znacznego zwiększenia aktywności transaminaz wątrobowych. Zdarzenia te
wystąpiły w populacji pacjentów z istotnymi współistniejącymi chorobami. Związek przyczynowy z
leczeniem produktem zawierającym walsartan nie został ustalony. W drugim badaniu, do którego
włączono 75 dzieci w wieku 1-6 lat nie odnotowano żadnych przypadków znacznego zwiększenia
aktywności transaminaz wątrobowych ani zgonów związanych z leczeniem walsartanem.

U dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat ze współistniejącą przewlekłą chorobą nerek częściej
obserwowano hiperkaliemię.

Profil bezpieczeństwa obserwowany w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów w stanie
po zawale mięśnia sercowego i (lub) z niewydolnością serca różni się od ogólnego profilu
bezpieczeństwa stwierdzanego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Może być to związane z
pierwotną chorobą pacjenta. Działania niepożądane, które wystąpiły u pacjentów w stanie po zawale
mięśnia sercowego i (lub) z niewydolnością serca, są wymienione poniżej:

    •   Stan po zawale mięśnia sercowego i (lub) niewydolność serca (badane wyłącznie u
        dorosłych pacjentów)

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Nieznana                                           Małopłytkowość
Zaburzenia układu immunologicznego
Nieznana                                        Nadwrażliwość, w tym choroba posurowicza
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Niezbyt często                                  Hiperkaliemia
Nieznana                                        Zwiększenie stężenia potasu w surowicy,
                                                hiponatremia
Zaburzenia układu nerwowego
Często                                          Zawroty głowy, zawroty głowy związane z
                                                pozycją ciała
Niezbyt często                                  Omdlenie, bóle głowy
Zaburzenia ucha i błędnika
Niezbyt często                                  Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego
Zaburzenia serca
Niezbyt często                                  Niewydolność serca
Zaburzenia naczyniowe
Często                                          Niedociśnienie tętnicze, niedociśnienie
                                                ortostatyczne
Nieznana                                        Zapalenie naczyń
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Niezbyt często                                Kaszel

Zaburzenia żołądka i jelit
Niezbyt często                                  Nudności, biegunka
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Nieznana                                        Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Niezbyt często                                  Obrzęk naczynioruchowy
Nieznana                                        Wysypka, świąd
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Nieznana                                       Bóle mięśni
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Często                                         Niewydolność i zaburzenia czynności nerek
Niezbyt często                                 Ostra niewydolność nerek, zwiększenie stężenia
                                               kreatyniny w surowicy
Nieznana                                       Zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we
                                               krwi
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Niezbyt często                                 osłabienie, uczucie zmęczenia

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem [do uzupełnienia na szczeblu
krajowym]

4.9 Przedawkowanie

Objawy
Przedawkowanie produktu Tensart może spowodować znaczne niedociśnienie tętnicze, co może
doprowadzić do obniżonego poziomu świadomości, zapaści krążeniowej i (lub) wstrząsu.
Leczenie
Postępowanie po przedawkowaniu zależy od czasu przyjęcia leku i rodzaju oraz ciężkości objawów;
najistotniejsze jest ustabilizowanie krążenia.
W przypadku wystąpienia niedociśnienia tętniczego pacjenta należy ułożyć w pozycji na plecach i
skorygować objętość krwi krążącej.
Usunięcie walsartanu z krążenia za pomocą hemodializy jest mało prawdopodobne.


5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Antagoniści receptora angiotensyny II (standard), kod ATC: C09CA03

Walsartan jest aktywnym po podaniu doustnym, silnym i specyficznym antagonistą receptora
angiotensyny II (Ang II). Działa wybiórczo na podtyp receptora AT1, który jest odpowiedzialny za
znane działania angiotensyny II. Zwiększone stężenie angiotensyny II w osoczu po zablokowaniu
receptora AT1 przez walsartan może stymulować odblokowany receptor AT2, który wydaje się
działać antagonistycznie w stosunku do działania receptora AT1. Walsartan nie wykazuje nawet
częściowej aktywności agonistycznej w stosunku do receptora AT1 i ma dużo większe (około 20 000
razy) powinowactwo do receptora AT1 niż do receptora AT2. Nie stwierdzono, aby walsartan wiązał
się lub blokował inne receptory hormonów lub kanały jonowe, o których wiadomo, że są istotne w
regulacji sercowo-naczyniowej.
Walsartan nie hamuje aktywności konwertazy angiotensyny (ACE, znanej również jako kininaza II),
która przekształca Ang I w Ang II i powoduje rozpad bradykininy. Z uwagi na brak wpływu na ACE i
brak nasilania działania bradykininy lub substancji P, prawdopodobieństwo wystąpienia kaszlu przy
stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II jest niewielkie. W badaniach klinicznych, w
których walsartan był porównywany z inhibitorem ACE, częstość występowania suchego kaszlu była
znamiennie mniejsza (P<0,05) u pacjentów leczonych walsartanem niż u pacjentów, którzy
otrzymywali inhibitor ACE (odpowiednio 2,6% i 7,9%). W badaniu klinicznym pacjentów z suchym
kaszlem w trakcie leczenia inhibitorami ACE w wywiadzie 19,5% osób otrzymujących walsartan i
19,0% przyjmujących tiazydowe leki moczopędne skarżyło się na występowanie kaszlu w porównaniu
z 68,5% pacjentów leczonych inhibitorami ACE (P<0,05).

Nadciśnienie tętnicze
Podawanie produktu Tensart pacjentom z nadciśnieniem tętniczym powoduje zmniejszenie ciśnienia
tętniczego krwi bez wpływu na częstość tętna.
U większości pacjentów po podaniu pojedynczej dawki doustnej początek działania
przeciwnadciśnieniowego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego
krwi jest osiągane w ciągu 4-6 godzin. Działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymuje się przez 24
godziny od przyjęcia dawki. Podczas wielokrotnego podawania działanie przeciwnadciśnieniowe jest
wyraźnie zauważalne w ciągu 2 tygodni, a maksymalny stopień osiąga w ciągu 4 tygodni i utrzymuje
się w czasie długotrwałego leczenia. Leczenie skojarzone z hydrochlorotiazydem znacząco zwiększa
działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu.

Nagłe odstawienie preparatu Tensart nie było związane z występowaniem tzw. nadciśnienia z odbicia
ani innymi klinicznymi zdarzeniami niepożądanymi.
U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 oraz mikroalbuminurią wykazano, że
walsartan zmniejsza wydalanie albumin w moczu. W badaniu MARVAL (ang. Micro Albuminuria
Reduction with Valsartan) oceniono zmniejszanie wydalania albumin w moczu (UAE) podczas
leczenia walsartanem (80-160 mg/dobę) w porównaniu z amlodypiną (5-10 mg/dobę) u 332 pacjentów
z cukrzycą typu 2 (średnia wieku: 58 lat; 265 mężczyzn) z mikroalbuminurią (walsartan: 58 µg/min;
amlodypina: 55,4 µg/min), prawidłowym lub wysokim ciśnieniem krwi oraz z zachowaną czynnością
nerek (stężenie kreatyniny we krwi <120 µmol/l). Po 24 tygodniach UAE zmniejszyło się (p<0,001) o
42% (–24,2 µg/min; 95% przedział ufności: –40,4 do –19,1) u pacjentów leczonych walsartanem i o
około 3% (–1,7 µg/min; 95% przedział ufności: –5,6 do 14,9) u pacjentów leczonych
amlodypinąpomimo podobnych wskaźników zmniejszenia ciśnienia krwi w obu grupach.
W badaniu DROP (ang. Walsartan Reduction of Proteinuria) dokonano dalszej oceny skuteczności
walsartanu w zakresie zmniejszania UAE u 391 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (ciśnienie krwi
=150/88 mmHg) z cukrzycą typu 2, albuminurią (średnia = 102 µg/min; 20-700 µg/min) i zachowaną
czynnością nerek (średnie stężenie kreatyniny w surowicy = 80 µmol/l). Przeprowadzono
randomizację pacjentów do jednej z 3 dawek walsartanu (160, 320 i 640 mg/dobę), a następnie
prowadzono leczenie przez 30 tygodni. Celem badania było ustalenie optymalnej dawki walsartanu w
zakresie zmniejszania UAE u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2. Po 30
tygodniach nastąpiło znamienne zmniejszenie procentowe UAE o 36% w stosunku do poziomu
początkowego przy leczeniu walsartanem w dawce 160 mg (95% przedział ufności:
22% do 47%) i o 44% przy leczeniu walsartanem w dawce 320 mg (95% przedział ufności: 31% do
54%). Stwierdzono, że dawka 160-320 mg walsartanu powodowała klinicznie istotne zmniejszenie
UAE u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2.

 Stan po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego
Badanie VALIANT (ang. VALsartan In Acute myocardial iNfarcTion) było randomizowanym,
kontrolowanym, międzynarodowym badaniem z zastosowaniem podwójnie ślepej próby,
przeprowadzonym z udziałem 14 703 pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego oraz z
objawami przedmiotowymi, objawami podmiotowymi lub potwierdzeniem radiologicznym
zastoinowej niewydolności serca i (lub) potwierdzeniem lewokomorowej niewydolności skurczowej
(objawiającej się frakcją wyrzutową serca .40% w wentrykulografii radioizotopowej lub .35% w
echokardiografii lub angiografii kontrastowej). Pacjenci w czasie od 12 godzin do 10 dni po
wystąpieniu objawów zawału mięśnia sercowego byli losowo przypisywani do jednej z trzech grup
terapeutycznych: walsartanu, kaptoprylu lub walsartanu w skojarzeniu z kaptoprylem. Średni czas
leczenia wynosił dwa lata. Pierwszorzędowym punktem końcowym był czas do zgonu z jakiejkolwiek
przyczyny.
Walsartan był równie skuteczny jak kaptopryl w zmniejszaniu umieralności z jakiejkolwiek przyczyny
po zawale mięśnia sercowego. Procent zgonów z jakiejkolwiek przyczyny był podobny we wszystkich
grupach (walsartan: 19,9%, kaptopryl: 19,5% i walsartan + kaptopryl: 19,3%). Dodanie walsartanu do
kaptoprylu nie przyniosło żadnych dodatkowych korzyści w porównaniu do podawania samego
kaptoprylu. Nie stwierdzono żadnych różnic pomiędzy walsartanem a kaptoprylem w zakresie
umieralności z jakiejkolwiek przyczyny w zależności od wieku, płci, rasy, leczenia podstawowego czy
choroby podstawowej. Walsartan zwiększał również czas przeżycia i zmniejszał umieralność z
powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego oraz skracał czas hospitalizacji z powodu
niewydolności serca, powtórnego zawału mięśnia sercowego, przywróconej akcji serca po jej
zatrzymaniu i udaru niezakończonego śmiercią (drugorzędowy złożony punkt końcowy).

Profil bezpieczeństwa walsartanu odpowiadał przebiegowi klinicznemu u pacjentów leczonych po
przebytym zawale mięśnia sercowego. W zakresie czynności nerek zaobserwowano dwukrotne
zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy u 4,2% pacjentów leczonych walsartanem, u 4,8%
pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone walsartanem i kaptoprylem oraz u 3,4% pacjentów
leczonych kaptoprylem. Leczenie przerwano z powodu różnego typu zaburzeń czynności nerek u
1,1% pacjentów leczonych walsartanem, u 1,3% pacjentów leczonych walsartanem i kaptoprylem oraz
u 0,8% pacjentów leczonych kaptoprylem. W ramach oceny pacjentów po przebytym zawale mięśnia
sercowego należy przeprowadzić ocenę czynności nerek.
Nie stwierdzono różnic w umieralności ze wszystkich przyczyn, umieralności z powodu zaburzeń
układu sercowo-naczyniowego oraz chorobowości, gdy leki blokujące receptory ß-adrenergiczne
podawano w skojarzeniu z walsartanem i kaptoprylem, samym walsartanem lub samym kaptoprylem.
Niezależnie od zastosowanego leku, umieralność była mniejsza w grupie pacjentów leczonych lekami
blokującymi receptory ß-adrenergiczne, co sugeruje, że znane korzyści ze stosowania leków
blokujących receptory ß-adrenergiczne w tej populacji zostały potwierdzone w tym badaniu.

Niewydolność serca
Badanie Val-HeFT było randomizowanym, kontrolowanym, międzynarodowym badaniem klinicznym
porównującym walsartan z placebo pod względem chorobowości i umieralności u 5010 pacjentów z
niewydolnością serca (62% klasa II, 36% klasa III i 2% klasa IV wg NYHA) otrzymujących
standardowe leczenie, z frakcją wyrzutową lewej komory LVEF <40% i średnicą wewnętrzną lewej
komory w czasie rozkurczu LVIDD >2,9 cm/m2. Podstawowa terapia składała się z inhibitorów ACE
(93%), leków moczopędnych (86%), digoksyny (67%) i leków blokujących receptory ß-adrenergiczne
(36%). Średni okres obserwacji chorych wyniósł prawie dwa lata. Średnia dobowa dawka walsartanu
w badaniu Val-HeFT wynosiła 254 mg. W badaniu wykorzystano dwa pierwszorzędowe punkty
końcowe: umieralność z jakiejkolwiek przyczyny (czas przeżycia) oraz złożony punkt umieralności i
chorobowości w niewydolności serca (czas do pierwszego incydentu chorobowego) zdefiniowany jako
śmierć, nagła śmierć z reanimacją, hospitalizacja z powodu niewydolności serca lub podawanie
dożylne leków inotropowych lub rozszerzających naczynia przez co najmniej 4 godziny bez
hospitalizacji.
Umieralność z jakiejkolwiek przyczyny była podobna (p=NS) w grupie leczonej walsartanem (19,7%)
i otrzymującej placebo (19,4%). Podstawową korzyścią było zmniejszenie o 27,5% (95% przedział
ufności: 17% do 37%) ryzyka w czasie do pierwszej hospitalizacji w związku z niewydolnością serca
(odpowiednio 13,9% i 18,5%). Wyniki wskazujące wyższość placebo (złożony punkt końcowy
umieralności i chorobowości wynosił 21,9% w grupie otrzymującej placebo i 25,4% w grupie leczonej
walsartanem) obserwowano u tych pacjentów, u których zastosowano leczenie skojarzone trzema
lekami: inhibitorem ACE, lekiem blokującym receptory ß-adrenergiczne i walsartanem.
Korzyści w zakresie chorobowości były największe w podgrupie pacjentów nieotrzymujących
inhibitora ACE (n=366). W tej podgrupie pacjentów umieralność z jakiejkolwiek przyczyny była
znacząco mniejsza o 33% przy leczeniu walsartanem w porównaniu z placebo (95% przedział ufności:
–6% do 58%) (odpowiednio 17,3% dla walsartanu i 27,1% dla placebo), a złożone ryzyko
umieralności i chorobowości było mniejsze o 44% (odpowiednio 24,9% dla walsartanu i 42,5% dla
placebo).
Wśród pacjentów otrzymujących inhibitor ACE bez leku blokującego receptory ß-adrenergiczne
umieralność z jakiejkolwiek przyczyny była podobna (p=NS) w grupie leczonej walsartanem (21,8%)
i grupie otrzymującej placebo (22,5%). Złożone ryzyko umieralności i chorobowości był znacząco
mniejsze o 18,3% (95% przedział ufności: 8% do 28%) dla walsartanu w porównaniu z placebo
(odpowiednio 31,0% i 36,3%).
W całej populacji, która wzięła udział w badaniu Val-HeFT, u pacjentów leczonych walsartanem
stwierdzono znaczącą poprawę wg kryteriów NYHA, a także objawów przedmiotowych i
podmiotowych niewydolności serca, obejmujących duszność, zmęczenie, obrzęki i szmery
oddechowe, w porównaniu do
pacjentów przyjmujących placebo. Jakość życia pacjentów leczonych walsartanem była lepsza, jak
wykazała w punkcie końcowym zmiana w punktacji wg Minnesota Living with Heart Failure Quality
of Life w stosunku do stanu początkowego, w porównaniu z placebo. Frakcja wyrzutowa w punkcie
końcowym u pacjentów leczonych walsartanem znacząco zwiększyła się, a średnica wewnętrzna lewej
komory w czasie rozkurczu (LVIDD) znacząco zmalała w stosunku do stanu początkowego w
porównaniu z placebo.

Nadciśnienie tętnicze
Podawanie walsartanu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym powoduje zmniejszenie ciśnienia
tętniczego krwi bez wpływu na częstość tętna.
U większości pacjentów po podaniu pojedynczej dawki doustnej początek działania
przeciwnadciśnieniowego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego
krwi jest osiągane w ciągu 4-6 godzin. Działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymuje się przez 24
godziny od przyjęcia dawki. Podczas wielokrotnego podawania działanie przeciwnadciśnieniowe jest
wyraźnie zauważalne w ciągu 2 tygodni, a maksymalny stopień osiąga w ciągu 4 tygodni i utrzymuje
się w czasie długotrwałego leczenia. Leczenie skojarzone z hydrochlorotiazydem znacząco zwiększa
działanie przeciwnadciśnieniowe produktu leczniczego.
Nagłe odstawienie walsartanu nie było związane z występowaniem tzw. nadciśnienia z odbicia ani
innymi klinicznymi zdarzeniami niepożądanymi.
U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 oraz mikroalbuminurią wykazano, że
walsartan zmniejsza wydalanie albumin w moczu. W badaniu MARVAL (ang. Micro Albuminuria
Reduction with Valsartan) oceniono zmniejszanie wydalania albumin w moczu (UAE) podczas
leczenia walsartanem (80-160 mg/dobę) w porównaniu z amlodypiną (5-10 mg/dobę) u 332 pacjentów
z cukrzycą typu 2 (średnia wieku: 58 lat; 265 mężczyzn) z mikroalbuminurią (walsartan: 58 μg/min;
amlodypina: 55,4 μg/min), prawidłowym lub wysokim ciśnieniem krwi oraz z zachowaną czynnością
nerek (stężenie kreatyniny we krwi <120 μmol/l). Po 24 tygodniach UAE zmniejszyło się (p<0,001) o
42% (–24,2 μg/min; 95% przedział ufności: –40,4 do –19,1) u pacjentów leczonych walsartanem i o
około 3% (–1,7 μg/min; 95% przedział ufności: –5,6 do 14,9) u pacjentów leczonych amlodypiną
pomimo podobnych wskaźników zmniejszenia ciśnienia krwi w obu grupach.
W badaniu DROP (ang. Diovan Reduction of Proteinuria) dokonano dalszej oceny skuteczności
walsartanu w zakresie zmniejszania UAE u 391 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (ciśnienie krwi
=150/88 mmHg) z cukrzycą typu 2, albuminurią (średnia = 102 μg/min; 20-700 μg/min) i zachowaną
czynnością nerek (średnie stężenie kreatyniny w surowicy = 80 μmol/l). Przeprowadzono
randomizację pacjentów do jednej z 3 dawek walsartanu (160, 320 i 640 mg/dobę), a następnie
prowadzono leczenie przez 30 tygodni. Celem badania było ustalenie optymalnej dawki walsartanu w
zakresie zmniejszania UAE u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2. Po 30
tygodniach nastąpiło znamienne zmniejszenie procentowe UAE o 36% w stosunku do poziomu
początkowego przy leczeniu walsartanem w dawce 160 mg (95% przedział ufności: 22% do 47%) i o
44% przy leczeniu walsartanem w dawce 320 mg (95% przedział ufności: 31% do 54%). Stwierdzono,
że dawka 160-320 mg walsartanu powodowała klinicznie istotne zmniejszenie UAE u pacjentów z
nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2.

Dzieci i młodzież

Nadciśnienie tętnicze
Działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu oceniano w czterech randomizowanych, podwójnie
zaślepionych badaniach klinicznych z udziałem 561 pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 18 lat
oraz u 165 dzieci w wieku od 1 do 6 lat. Do najczęstszych chorób współistniejących o potencjalnym
wpływie na występowanie nadciśnienia tętniczego u uczestników badania należały zaburzenia nerek i
układu moczowego oraz otyłość.

Doświadczenie kliniczne u dzieci w wieku od 6 lat
W badaniu klinicznym z udziałem 261 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym, w wieku
od 6 do 16 lat, pacjenci o masie ciała <35 kg otrzymywali tabletki walsartanu w dawce 10, 40 lub
80 mg na dobę (dawki małe, średnie i duże), a pacjenci o masie ciała 35 kg otrzymywali tabletki
walsartanu w dawce 20, 80 lub 160 mg na dobę (dawki małe, średnie i duże). Pod koniec 2-
tygodniowego okresu leczenia walsartan spowodował zmniejszenie zarówno skurczowego, jak i
rozkurczowego ciśnienia tętniczego w sposób zależny od dawki. Podsumowując, trzy wielkości
dawek walsartanu (małe, średnie i duże) spowodowały istotne zmniejszenie skurczowego ciśnienia
tętniczego względem wartości wyjściowych, odpowiednio o 8, 10 i 12 mmHg. Pacjentów ponownie
zrandomizowano do grupy kontynuującej leczenie tą samą dawką walsartanu lub do grupy placebo. U
pacjentów kontynuujących leczenie średnimi lub dużymi dawkami walsartanu, najniższe wartości
skurczowego ciśnienia tętniczego krwi były o -4 i -7 mmHg mniejsze od wartości uzyskanych w
grupie placebo. U pacjentów leczonych małymi dawkami walsartanu najni_sze skurczowe ci_nienie
tętnicze było podobne do obserwowanego w grupie placebo. Podsumowując, walsartan
konsekwentnie wywierał zależne od dawki działanie przeciwnadciśnieniowe we wszystkich
podgrupach zróżnicowanych demograficznie.

W innym badaniu klinicznym z udziałem 300 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym, w
wieku od 6 do 18 lat, osoby spełniające kryteria włączenia zrandomizowano do grupy otrzymującej
tabletki walsartanu lub enalaprylu przez 12 tygodni. Dzieci o masie ciała pomiędzy 18 kg a <35 kg
otrzymywały 80 mg walsartanu lub 10 mg enalaprylu; dzieci o masie ciała od 35 kg do <80 kg
otrzymywały 160 mg walsartanu lub 20 mg enalaprylu, a dzieciom o masie ciała 80 kg podawano
320 mg walsartanu lub 40 mg enalaprylu. U pacjentów leczonych walsartanem zmniejszenie
skurczowego ciśnienia tętniczego było porównywalne do efektu uzyskanego u pacjentów leczonych
enalaprylem (odpowiednio 15 mmHg i 14 mmHg) (wartość p <0,0001 w badaniu równoważności).
Podobne wyniki uzyskano dla rozkurczowego ciśnienia tętniczego, ze zmniejszeniem o 9,1 mmHg w
grupie walsartanu i 8,5 mmHg w grupie enalaprylu.

Doświadczenie kliniczne u dzieci w wieku poniżej 6 lat
Pacjenci w wieku od 1 do 6 lat uczestniczyli w dwóch badaniach klinicznych (odpowiednio po 90 i
75 pacjentów). Do badań tych nie włączono dzieci w wieku poniżej 1 roku. W pierwszym badaniu
skuteczność walsartanu porównywano z placebo, jednak nie udało się wykazać zależności reakcji na
leczenie od dawki. W drugim badaniu, podawanie większych dawek walsartanu było związane z
większym obniżeniem ciśnienia tętniczego, jednak zależność reakcji na leczenie od dawki nie
osiągnęła znamienności statystycznej, a różnica pomiędzy grupą, w której podawano substancję
czynną a grupą przyjmującą placebo nie była istotna.
Z tego względu walsartan nie jest zalecany dla tej grupy wiekowej (patrz punkt 4.8).

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek przedstawienia wyników badań z produktem
leczniczym zawierającym walsartan we wszystkich podgrupach pacjentów pediatrycznych z
niewydolnością serca oraz z niewydolnością serca po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego.
Patrz punkt 4.2, informacja dotycząca stosowania leku u pacjentów pediatrycznych.


5.2 Właściwości farmakokinetyczne

 Wchłanianie
Po podaniu doustnym samego walsartanu w postaci tabletek, maksymalne stężenie walsartanu w
osoczu występuje po 2-
4 godzinach. Średnia bezwzględna biodostępność leku wynosi 23%. W przypadku podania walsartanu
z pokarmem pole pod krzywą (AUC) dla walsartanu jest zmniejszone o około 40%, a maksymalne
stężenie w osoczu (Cmax) o około 50%, chociaż od około 8. godziny po podaniu dawki stężenia
walsartanu w osoczu są podobne w grupie przyjmującej lek z posiłkiem i w grupie przyjmującej lek na
czczo. Wraz ze zmniejszeniem AUC nie następuje jednak klinicznie znamienne osłabienie działania
terapeutycznego, dlatego walsartan można podawać z posiłkiem lub bez posiłku.

Dystrybucja
Objętość dystrybucji walsartanu w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym wynosi około 17 litrów,
co wskazuje na brak rozległej dystrybucji walsartanu w tkankach. Walsartan w dużym stopniu wiąże
się z białkami osocza (94–97%), głównie z albuminami.

Metabolizm
Walsartan nie ulega biotransformacji w większym stopniu, ponieważ jedynie około 20% dawki jest
wykrywane w postaci metabolitów. Hydroksymetabolit został wykryty w osoczu w małych stężeniach
(poniżej 10% pola pod krzywą (AUC) dla walsartanu). Metabolit ten jest farmakologicznie nieczynny.

Eliminacja
Walsartan wykazuje wielowykładniczą kinetykę procesu eliminacji (t1. <1 h i t1ß około 9 h).
Walsartan jest wydalany przede wszystkim z żółcią w kale (około 83% dawki) i przez nerki w moczu
(około 13% dawki), głównie w postaci niezmienionej. Po podaniu dożylnym klirens walsartanu z
osocza wynosi około 2 l/h, a klirens nerkowy około 0,62 l/h (około 30% całkowitego klirensu). Okres
półtrwania walsartanu wynosi 6 godzin.

U pacjentów z niewydolnością serca:
Przeciętny czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia oraz okres półtrwania w fazie eliminacji
walsartanu u pacjentów z niewydolnością serca i zdrowych ochotników są podobne. Wartości AUC i
Cmax walsartanu są niemalże proporcjonalne do zwiększanej dawki w klinicznym zakresie
dawkowania (40 mg do 160 mg walsartanu dwa razy na dobę). Średni współczynnik kumulacji wynosi
około 1,7. Klirens walsartanu po podaniu doustnym wynosi około 4,5 l/h. Wiek nie wpływa na
obserwowany klirens u pacjentów z niewydolnością serca.
Specjalne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku
U niektórych pacjentów w wieku podeszłym obserwowano nieco zwiększoną ekspozycję
ogólnoustrojową na walsartan w porównaniu z osobami młodymi, jednakże nie wykazano, aby miało
to jakiekolwiek znaczenie kliniczne.

Zaburzenia czynności nerek
Zgodnie z oczekiwaniami w stosunku do substancji, której klirens nerkowy wynosi tylko 30%
całkowitego klirensu osoczowego, nie zaobserwowano korelacji między czynnością nerek i
ogólnoustrojową ekspozycją na walsartan. Nie ma zatem konieczności modyfikacji dawkowania leku
u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny >10 ml/min). Obecnie brak jest
doświadczeń dotyczących bezpiecznego stosowania leku u pacjentów z klirensem kreatyniny <10 ml/
min i pacjentów dializowanych, dlatego walsartan należy stosować ostrożnie w tych grupach
pacjentów (patrz punkty 4.2 i 4.4). Walsartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza, dlatego
jego usunięcie z krążenia za pomocą dializy jest mało prawdopodobne.

Zaburzenia czynności wątroby
Około 70% wchłanianej dawki jest wydalane z żółcią, zasadniczo w niezmienionej postaci. Walsartan
nie ulega istotniejszej biotransformacji. U pacjentów z niewydolnością wątroby w stopniu łagodnym
do umiarkowanego zaobserwowano podwojenie ekspozycji (AUC) w porównaniu ze zdrowymi
osobami. Jednakże nie zaobserwowano korelacji między stężeniem walsartanu w osoczu krwi a
stopniem zaburzenia czynności wątroby. Nie przeprowadzono badań preparatu Tensart wśród
pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty 4.2, 4.3 i 4.4).

Dzieci i młodzież
W badaniu z udziałem 26 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym (w wieku od 1 do
16 lat), otrzymujących pojedynczą dawkę zawiesiny walsartanu (średnio 0,9 do 2 mg/kg mc.,
maksymalna dawka 80 mg), klirens (l/h/kg) walsartanu był porównywalny w całym zakresie wieku od
1 do 16 lat i był podobny do klirensu obserwowanego u dorosłych pacjentów otrzymujących produkt
leczniczy w tej samej postaci.

Zaburzenia czynności nerek
Nie badano stosowania produktu leczniczego u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30 ml/min
oraz tych, u których stosowana jest dializoterapia, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się
stosowania walsartanu. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dzieci i młodzieży z klirensem
kreatyniny >30 ml/min. Należy ściśle kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy
podczas leczenia walsartanem (patrz punkty 4.2 i 4.4).

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących
bezpieczeństwa stosowania, farmakologii, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności i
potencjalnego działania rakotwórczego, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla
człowieka.
U szczurów toksyczne dawki u matki (600 mg/kg mc./dobę) w trakcie ostatnich dni ciąży i laktacji
prowadziły do mniejszego wskaźnika przeżywalności, mniejszego przyrostu masy ciała i opóźnienia
rozwoju (oddzielnie małżowiny usznej i otwór w kanale słuchowym) u potomstwa (patrz punkt 4.6).
Takie dawki u szczurów (600 mg/kg mc./dobę) są około 18-krotnie większe od maksymalnej zalecanej
dawki u ludzi wyrażonej w mg/m2 pc. (w obliczeniach przyjęto doustną dawkę 320 mg/dobę i
pacjenta o masie ciała 60 kg).
W przedklinicznych badaniach bezpieczeństwa duże dawki walsartanu (od 200 do 600 mg/kg mc.)
powodowały u szczurów zmniejszenie parametrów czerwonych krwinek (erytrocyty, hemoglobina,
hematokryt) i zmiany w hemodynamice nerek (nieznacznie zwiększone stężenie mocznika w osoczu,
rozrost kanalików nerkowych i bazofilię u samców). Takie dawki u szczurów (200 do 600 mg/kg mc./
dobę) są około 6-krotnie i 18-krotnie większe od maksymalnej zalecanej dawki u ludzi wyrażonej w
mg/m2 pc. (w obliczeniach przyjęto doustną dawkę 320 mg/dobę i pacjenta o masie ciała 60 kg).

U małp szerokonosych przy stosowaniu podobnych dawek zmiany były zbliżone, choć cięższe,
szczególnie ze strony nerek, gdzie zmiany rozwinęły się w nefropatię, obejmującą również
zwiększone stężenie mocznika i kreatyniny.
W obu gatunkach zaobserwowano również przerost komórek aparatu przykłębuszkowego.
Stwierdzono, że wszystkie zmiany zostały spowodowane farmakologicznym działaniem walsartanu,
który powoduje długo utrzymujące się niedociśnienie tętnicze, szczególnie u małp szerokonosych. W
przypadku stosowania walsartanu u ludzi w dawkach terapeutycznych wydaje się, że przerost
komórek aparatu przykłębuszkowego nie ma odniesienia.

Dzieci i młodzież
Codzienne doustne podawanie walsartanu w dawce 1 mg/kg mc./dobę (stanowiącej około 35%
maksymalnej zalecanej dawki u pacjentów pediatrycznych wynoszącej 4 mg/kg mc./dobę, obliczonej
na podstawie ekspozycji ogólnoustrojowej) nowonarodzonym lub młodym szczurom (od 7 do 70 dnia
po urodzeniu) spowodowało trwałe, nieodwracalne uszkodzenie nerek. Wyżej wymienione działania
stanowią przewidywane nasilenie działań farmakologicznych inhibitorów konwertazy angiotensyny
oraz antagonistów receptora 1 angiotensyny II; działania te obserwuje się w wyniku leczenia
szczurów w pierwszych 13 dniach życia. Okres ten pokrywa się z 36 tygodniem ciąży u ludzi, a
niekiedy może wydłużyć si_ do 44 tygodni od poczęcia. W badaniu z walsartanem na młodych
osobnikach szczury otrzymywały dawki maksymalnie do 70 dnia po urodzeniu i nie można wykluczyć
wpływu leczenia walsartanem na dojrzewanie nerek (4-6 tygodni po urodzeniu). Czynnościowe
dojrzewanie nerek jest procesem zachodzącym w pierwszym roku życia człowieka. Z tego względu
nie można wykluczyć, że dane te mają znaczenie kliniczne dla dzieci w wieku <1 roku, podczas gdy
dane przedkliniczne nie budzą zastrzeżeń co do bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci starszych niż
1 rok.


6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki
Laktoza jednowodna
Celuloza mikrokrystaliczna
Kroskarmeloza sodowa
Powidon K29-K32
Talk
Magnezu stearynian
Krzemionka koloidalna bezwodna

Otoczka
Alkohol poliwinylowy
Makrogol 3350
Talk
Lecytyna (zawiera olej sojowy) (E322)

Tytanu dwutlenek (E 171)
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Żelaza tlenek czerwony (E 172)
6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3 Okres ważności

3 lata dla tabletek pakowanych w blistry z folii PVC/PE/PVDC/Aluminium
3 lata dla tabletek pakowanych w pojemniki polietylenowe

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Blistry z folii PVC/PE/PVDC/Aluminium: nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.
Pojemniki polietylenowe: brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu
leczniczego.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z folii PVC/PE/PVDC/Aluminium w tekturowym pudełku.
Wielkość opakowań: 7, 14, 28, 30, 56, 98 i 280 tabletek powlekanych

Pojemniki polietylenowe z wieczkiem z polietylenu.
Wielkości opakowań: 7, 14, 28, 56, 98, 100 i 280 tabletek powlekanych

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą być dostępne w sprzedaży.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
stosowania

Brak szczególnych wymagań.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z
lokalnymi przepisami.



7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE
DO OBROTU

EGIS Pharmaceuticals PLC
Keresztúri út 30-38
1106 Budapeszt
Węgry


8. NUMER(-Y) POZWOLENIA(-Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
15101

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU /
DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA
5.02.2009
10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

                    

Inne leki Valsartanum: