Symquel XR:

Nazwa międzynarodowa:
Quetiapinum
Podmiot odpowiedzialny:
SYMPHAR SP. Z O.O., POLSKA
Pozwolenie w Polsce
18912
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
SYMPHAR SP. Z O.O., POLSKA
Postać
tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Dawka
0,05 g
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
N05AH04
                                              Ulotka dla pacjenta: informacja dla użytkownika



                     Symquel XR, 50 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
                     Symquel XR, 200 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
                     Symquel XR, 300 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
                     Symquel XR, 400 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

                                             Quetiapinum

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje
ważne dla pacjenta.
   - Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
   - Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty w razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości.
   - Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może
       zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
   - Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie możliwe objawy
       niepożądane niewymienione w ulotce , należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.


Spis treści ulotki:
1.      Co to jest Symquel XR i w jakim celu się go stosuje
2.      Informacje ważne przed zastosowaniem leku Symquel XR
3.      Jak stosować lek Symquel XR
4.      Możliwe działania niepożądane
5.      Jak przechowywać lek Symquel XR
6.      Zawartość opakowania i inne informacje


1.       Co to jest lek Symquel XR i w jakim celu się go stosuje

Lek Symquel XR zawiera substancję nazywaną kwetiapiną. Należy ona do grupy leków nazywanych
lekami przeciwpsychotycznymi. Lek Symquel XR może być stosowany do leczenia wielu chorób,
takich jak:

     •   schizofrenia: kiedy pacjent słyszy lub odczuwa nieistniejące głosy i rzeczy, wierzy w rzeczy,
         które nie są prawdziwe lub jest nadmiernie podejrzliwy, zaniepokojony, zagubiony, ma
         poczucie winy, napięcia lub depresji;
     •   mania: kiedy pacjent może być bardzo pobudzony, podniecony, rozentuzjazmowany lub
         nadmiernie aktywny albo ma ograniczoną zdolność krytycznej oceny, przy tym bywa
         agresywny lub przejawia zachowania destrukcyjne;
     •   choroba afektywna dwubiegunowa i ciężkie epizody depresyjne w przebiegu dużej depresji:
         kiedy pacjent odczuwa silny smutek lub załamanie, ma poczucie winy, brak energii i apetytu
         lub zaburzenia snu.

W przypadku leczenia ciężkich epizodów depresyjnych w przebiegu dużej depresji, lek Symquel XR
będzie stosowany jednocześnie z innym lekiem.

Lekarz może zalecić dalsze stosowanie leku Symquel XR, nawet jeśli stan pacjenta ulegnie poprawie.


2.       Informacje ważne przed zastosowaniem leku Symquel XR

Kiedy nie stosować leku Symquel XR
   - jeśli pacjent ma uczulenie na kwetiapinę lub którykolwiek z pozostałych składników leku
       Symquel XR (wymienione w punkcie 6);
   -    jeśli pacjent przyjmuje jednocześnie:
       • niektóre leki stosowane w zakażeniu wirusem HIV,
       • leki z grupy azoli (stosowane w zakażeniach grzybiczych),
       • erytromycynę lub klarytromycynę (stosowane w zakażeniach),
       • nefazodon (stosowany w leczeniu depresji).

Jeżeli któraś z wymienionych powyżej sytuacji dotyczy pacjenta, nie należy stosować leku Symquel
XR. W razie wątpliwości, należy poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem leku
Symquel XR.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania Symquel XR należy zwrócić się do lekarza jeśli:
   - u pacjenta lub w jego rodzinie występują lub występowały choroby serca, np. zaburzenia
       rytmu serca lub jeśli pacjent stosuje leki, które mogą powodować zmiany rytmu serca;
       zwłaszcza, jeśli pacjent jest w podeszłym wieku, np. w rzadkich przypadkach zmiany
       przewodzenia w mięśniu serca (wydłużenie odstępu QT) . Dlatego należy zachować
       szczególną ostrożność i nie należy jednocześnie przyjmować innych leków neuroleptycznych,
       ponieważ mogą one wzmocnić ten efekt;
   - pacjent ma niskie ciśnienie krwi. Symquel XR może wywołać spadki ciśnienia krwi podczas
       wstawania lub stania, szczególnie gdy dawka jest zwiększona na początku leczenia (patrz
       punkt 4 "Możliwe działania niepożądane");
   - pacjent przebył udar mózgu, szczególnie jeśli jest w podeszłym wieku;
   - u pacjenta występują zaburzenia wątroby. Jeśli występują, należy zachować ostrożność
       podczas stosowania Symquel XR zwłaszcza na początku leczenia (patrz punkt 3 "Jak zażywać
       Symquel XR").;
   - kiedykolwiek wystąpił u pacjenta napad drgawek (padaczka);
   - pacjent cierpi na cukrzycę lub ma zwiększone ryzyko zachorowania na cukrzycę. W tym
       przypadku lekarz może zalecić badania stężenia glukozy podczas stosowania leku Symquel
       XR;
   - kiedykolwiek stwierdzono u pacjenta małą liczbę białych krwinek (bez względu na to, czy
       było to spowodowane przyjmowaniem innych leków czy nie);
   - pacjent jest osobą w podeszłym wieku z otępieniem starczym (ograniczenie sprawności pracy
       mózgu). Osoba taka nie powinna stosować leku Symquel XR, ponieważ leki z grupy, do
       której należy lek Symquel XR mogą nasilać ryzyko udaru, a niekiedy ryzyko śmierci u
       chorych w podeszłym wieku z otępieniem;
   - w wywiadzie u pacjenta lub członka rodziny występują zakrzepy, gdyż stosowanie leków z
       tej grupy powoduje powstawanie zakrzepów;
   - pacjentem jest dziecko lub nastolatek. Symquel XR nie jest zalecany do stosowania u dzieci i
       młodzieży w wieku poniżej 18 lat, ze względu na brak danych potwierdzających stosowanie w
       tej grupie wiekowej;
   - jeśli pacjent ma depresję. Depresja w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej jest
       związana ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samookaleczenia i
       samobójstwa (zdarzenia związane z samobójstwem).Ryzyko samobójstwa może zwiększyć się
       na wczesnym etapie powrotu do zdrowia;
   - jeśli pacjent zauważy senność. Symquel XR może wywołać senność i powiązane objawy,
       takie jak sedacja;
   - jeśli pacjent jest w podeszłym wieku (zwłaszcza na początku leczenia) ;
   - jeśli u pacjenta wystąpią objawy pozapiramidowe. Symquel XR wiąże się ze zwiększoną
       częstością występowania objawów pozapiramidowych;
   - jeśli pacjent stosuje również niektóre leki, które przyspieszają lub hamują metabolizm
       kwetiapiny w wątrobie, np. leki stosowane w leczeniu padaczki, które zawierają substancje
       czynne karbamazepinę lub fenytoinę (patrz punkt 2). Należy poinformować lekarza, jeśli
       pacjent przyjmuje te leki w tym samym czasie, co Symquel XR. Lekarz może wówczas
       przepisać inny lek, który nie hamuje lub przyspiesza rozpad kwetiapiny, lub też może on
       odpowiednio dostosować dawkę leku. Należy również poinformować lekarza, jeśli pacjent
       planuje przerwać przyjmowanie któregokolwiek z tych leków;
   -   jeżeli wystąpią zmiany poziomu lipidów. Pogorszenie profilu metabolicznego ryzyka u
       poszczególnych pacjentów jest możliwe;
   -   jeśli pacjent chce przerywać leczenie lekiem Symquel XR. Lekarz poradzi pacjentowi, aby
       zmniejszyć dawkę stopniowo przez kilka tygodni. Jeśli przerwie się leczenie lekiem
       Symquel XR, zwłaszcza nagle, istnieje ryzyko wystąpienia zespołu odstawienia. Ostre
       objawy odstawienia to nudności, bóle głowy, wymioty i bezsenność;
   -   jeśli pacjent jest w grupie ryzyka wystąpienia zachłystowego zapalenia płuc;
   -   jeśli pacjent nie toleruje cukru zwanego galaktozą;
   -   jeśli pacjent cierpi na zapalenie trzustki.

Należy niezwłocznie poinformować lekarza, jeżeli wystąpią objawy takie jak:
   - gorączka, sztywność mięśni, pocenie się lub obniżony poziom świadomości (choroba
       zwana złośliwym zespołem neuroleptycznym). Może być potrzebna natychmiastowa
       pomoc medyczna;
   - mimowolne ruchy, przede wszystkim w obrębie twarzy lub języka;
   - zawroty głowy lub uczucie bardzo nasilonej senności. Może to zwiększać ryzyko
       przypadkowych urazów (upadki) u pacjentów w podeszłym wieku.

Wszystkie te objawy mogą wystąpić podczas stosowania tego rodzaju leków.

Myśli samobójcze lub pogłębienie depresji
Osoby, u których występuje depresja, mogą czasami mieć myśli o samookaleczeniu lub o popełnieniu
samobójstwa. Takie objawy mogą nasilać się na początku stosowania leków przeciwdepresyjnych po
raz pierwszy, ponieważ zaczynają one działać po jakimś czasie, zazwyczaj po upływie 2 tygodni, a
czasem później. Prawdopodobieństwo wystąpienia tego typu myśli jest większe w przypadku nagłego
zaprzestania stosowania leku. Takie myśli występują częściej u młodych dorosłych pacjentów. Dane z
badań klinicznych wskazują na zwiększone ryzyko wystąpienia myśli samobójczych i (lub) zachowań
samobójczych u osób w wieku poniżej 25 lat z depresją.
Jeśli u pacjenta kiedykolwiek wystąpią myśli o samookaleczeniu lub myśli samobójcze, należy
niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do szpitala. Pomocne może okazać się
poinformowanie krewnych lub przyjaciół o depresji oraz poproszenie ich o przeczytanie tej ulotki.
Pacjent może zwrócić się o pomoc do krewnych lub przyjaciół i prosić o informowanie go, jeśli
zauważą, że depresja nasiliła się lub wystąpiły niepokojące zmiany w zachowaniu.
U pacjentów stosujących kwetiapinę występował przyrost masy ciała. Należy regularnie samemu i z
lekarzem, kontrolować masę ciała.

Inne leki i Symquel XR
Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub ostatnio a także o
lekach, które pacjent planuje przyjąć.

Nie należy przyjmować leku Symquel XR, jeśli pacjent stosuje:
    o niektóre leki stosowane w leczeniu HIV;
    o leki z grupy azoli (stosowane w zakażeniach grzybiczych);
    o erytromycynę lub klarytromycynę (stosowane w zakażeniach);
    o nefazodon (stosowany w leczeniu depresji).

Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent przyjmuje:
   o leki przeciwpadaczkowe (takie jak fenytoina lub karbamazepina);
   o leki przeciwnadciśnieniowe;
   o barbiturany (leki stosowane w zaburzeniach snu);
   o ryfampicynę (lek stosowany w gruźlicy)
   o tiorydazynę (inny lek przeciwpsychotyczny);
   o inne neuroleptyki, klasy Ia i III przeciwarytmiczne, halofantrynę, lewometadyl etylu,
       mezorydazynę, tiorydazynę, pimozyd, sparfloksacyne, gatifloksacynę, moksyfloksacynę,
       dolansetron mesylu, meflokinę, sertindol lub cyzapryd (jednoczesne stosowanie może
       wydłużać odstęp QT);
     o   walproinian i pacjentem jest młody dorosły lub dziecko;
     o   leki, które mają wpływ na rytm serca, na przykład leki powodujące zaburzenia elektrolitów
         (zmniejszone stężenie potasu lub magnezu), takie jak leki moczopędne (odwadniające) lub
         pewne antybiotyki (leki stosowane w zakażeniach).

Nie należy przerywać leczenia innymi lekami bez uprzedniego porozumienia z lekarzem lub
farmaceutą.

Symquel XR z jedzeniem, piciem i alkoholem
   - Przyjmowanie pokarmu może zaburzać działanie leku, dlatego Symquel XR należy stosować
      przynajmniej godzinę przed posiłkiem lub wieczorem przed pójściem spać.
   - Należy zachować ostrożność w piciu napojów alkoholowych. Jednoczesne stosowanie leku
      Symquel XR i alkoholu może wywołać senność.
   - Nie należy spożywać soku grejpfrutowego w czasie stosowania leku Symquel XR. Może to
      wpływać na sposób działania leku.

Ciąża i karmienie piersią
W ciąży i w okresie karmienia piersią lub gdy istnieje podejrzenie, że kobieta jest w ciąży, lub gdy
planuje ciążę, przed zastosowaniem tego leku należy poradzić się lekarza. Leku Symquel XR nie
należy stosować w czasie ciąży, chyba że lekarz zaleci inaczej. Leku Symquel XR nie należy
stosować w okresie karmienia piersią. Następujące objawy mogą wystąpić u noworodków, których
matki stosowały kwetiapinę w ostatnim trymestrze ciąży (ostatnie trzy miesiące ciąży): drżenia,
sztywność i (lub) osłabienie mięśni, senność, pobudzenie, trudności w oddychaniu oraz trudności
przy karmieniu. Jeżeli u dziecka wystąpi którykolwiek z tych objawów, konieczne może być
skontaktowanie się z lekarzem.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Tabletki mogą powodować senność. Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, dopóki
pacjent nie upewni się, jak lek na niego wpływa.

Lek Symquel XR zawiera laktozę
Lek Symquel XR zawiera laktozę, która jest rodzajem cukru. Jeżeli u pacjenta stwierdzono
nietolerancję niektórych cukrów, powinien on skontaktować się z lekarzem przed zastosowaniem leku.

Wpływ na wyniki badania moczu na obecność leków
Jeżeli u pacjenta przeprowadzane jest badanie moczu na obecność leków, stosowanie leku Symquel
XR może spowodować wystąpienie pozytywnego wyniku na obecność metadonu lub niektórych
leków przeciwdepresyjnych zwanych trójcyklicznymi lekami przeciwpadaczkowymi (TLP) przy
zastosowaniu niektórych metod badania, nawet jeżeli pacjent nie przyjmuje metadonu ani TLP. Jeżeli
tak się stanie, można wykonać bardziej szczegółowe badania.


3.       Jak stosować lek Symquel XR

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy
skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. Dawkę początkową określi lekarz.

Zazwyczaj stosowana (dobowa) dawka podtrzymująca zależy od choroby i potrzeb pacjenta, jednak
zwykle mieści się w zakresie od 150 mg do 800 mg.

Sposób podawania
   - Tabletki należy przyjmować raz na dobę.
   - Tabletek nie należy dzielić, żuć ani kruszyć.
   - Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą.
   - Tabletki należy przyjmować bez pokarmu (przynajmniej godzinę przed posiłkiem lub
       wieczorem przed pójściem spać); lekarz określi, kiedy.
     -   Nie należy spożywać soku grejpfrutowego podczas stosowania leku Symquel XR. Może on
         wpływać na sposób działania leku.
     -   Nawet jeśli pacjent poczuje się lepiej, nie należy przerywać stosowania leku, jeśli lekarz tak
         nie zdecyduje.

Zaburzenia czynności wątroby
Lekarz może zalecić zmianę dawki leku u pacjenta z zaburzeniami czynności wątroby.

Pacjenci w podeszłym wieku
Lekarz może zalecić zmianę dawki leku u pacjenta w podeszłym wieku.

Stosowanie u dzieci i młodzieży
Lek Symquel XR nie powinien być stosowany u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Symquel XR
W razie zastosowania większej niż zalecana dawki leku, pacjent może odczuwać senność, zawroty
głowy, nieprawidłowe bicie serca. Należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się
do najbliższego szpitala. Należy zabrać tabletki Symquel XR ze sobą.

Pominięcie zastosowania leku Symquel XR
Jeśli pacjent zapomniał zastosować dawkę leku, powinien zażyć ją jak najszybciej. Jeżeli zbliża się
pora zastosowania kolejnej dawki, należy zażyć lek o zwykłej porze. Nie należy stosować podwójnej
dawki leku w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Symquel XR
Nawet jeśli pacjent poczuje się lepiej, nie należy przerywać stosowania leku, jeśli lekarz tak nie
zdecyduje.

W razie nagłego przerwania stosowania leku Symquel XR mogą wystąpić trudności w zasypianiu
(bezsenność) lub nudności, mogą również wystąpić bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy
lub drażliwość. Lekarz może zalecić stopniowe zmniejszanie dawki przed zakończeniem leczenia.

W razie jakichkolwiek wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do
lekarza lub farmaceuty.


4.       Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie możliwe objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Bardzo często (występują u więcej niż u 1 na 10 osób):
   - zawroty głowy (mogące powodować upadki), ból głowy, suchość w ustach;
   - uczucie senności (może ustępować podczas dalszego stosowania leku Symquel XR) (może
       powodować upadki);
   - objawy odstawienne (objawy, które mogą wystąpić po przerwaniu stosowania leku Symquel
       XR), w tym trudności w zasypianiu (bezsenność), nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty,
       zawroty głowy i rozdrażnienie. Zaleca się stopniowe odstawianie leku w czasie 1 do 2
       tygodni;
   - przybieranie na wadze;
   - zmniejszenie stężenia hemoglobiny;
   - zmiany stężenia trójglicerydów w surowicy krwi;
   - zmiany stężenia cholesterolu całkowitego (głównie cholesterolu frakcji LDL);
   - zmniejszenie stężenia cholesterolu frakcji HDL.
Często (występują u mniej niż 1 na 10 osób):
   - przyspieszenie czynności serca; kołatanie serca;
   - zatkany nos;
   - zaparcia, dolegliwości żołądkowe (niestrawność); wymioty
   - osłabienie, omdlenia (mogą prowadzić do upadków);
   - obrzęki rąk lub nóg;
   - spadki ciśnienia podczas wstawania. Mogą one powodować zawroty głowy lub omdlenia
        (mogą powodować upadki);
   - zwiększenie stężenia glukozy we krwi;
   - niewyraźne widzenie;
   - nieprawidłowe ruchy mięśni, w tym trudności w rozpoczęciu zamierzonego ruchu, drżenia,
        niepokój lub sztywność mięśni bez jednoczesnego uczucia bólu;
   - nieprzyjemne sny i koszmary senne;
   - zwiększone uczucie głodu;
   - uczucie rozdrażnienia;
   - zaburzenia mowy i języka;
   - myśli samobójcze i pogłębienie depresji;
   - zmniejszenie liczby krwinek białych obojętnochłonnych;
   - zwiększenie liczby granulocytów eozynochłonnych;
   - zmniejszenie liczby białych krwinek;
   - zmniejszenie aktywności enzymów tarczycy;
   - zwiększenie stężenia hormonu tyreotropowego;
   - zwiększenie stężenia enzymów wątrobowych w surowicy krwi;
   - wzrost temperatury ciała powyżej normy (gorączka);
   - skrócenie oddechu (duszność);
   - zwiększenie stężenia prolaktyny we krwi.

Niezbyt często (występują u mniej niż 1 na 100 osób):
   - napady drgawek;
   - reakcje uczuleniowe, które mogą obejmować guzki (pęcherze) na skórze, obrzęki skóry i
       okolicy ust;
   - nieprzyjemne odczucia w obrębie nóg (zwane również zespołem niespokojnych nóg);
   - utrudnione połykanie;
   - niekontrolowane ruchy, głównie mięśni twarzy lub języka;
   - zaburzenia seksualne;
   - znaczące zmniejszenie liczby czerwonych krwinek (anemia),obniżona ilość płytek krwi;
   - zmniejszenie stężenia sodu we krwi;
   - niedoczynność tarczycy, zmniejszony poziom jednego z hormonów tarczycy;
   - cukrzyca lub nasilenie istniejącej cukrzycy;
   - wydłużenie odcinka QT ;
   - zmniejszenie częstości akcji serca.

Rzadko (występują u mniej niż 1 na 1000 osób):
   - wysoka temperatura ciała (gorączka), długo utrzymujący się ból gardła lub owrzodzenia jamy
      ustnej, przyspieszony oddech, pocenie się, sztywność mięśni, uczucie senności lub omdlenia;
   - zażółcenie skóry i gałek ocznych (żółtaczka);
   - zapalenie wątroby;
   - długotrwała i bolesna erekcja (priapizm);
   - obrzęk piersi i niespodziewane wydzielanie mleka (mlekotok);
   - zaburzenia miesiączkowania;
   - zakrzepy żylne szczególnie w nogach (objawy obejmują obrzęk, ból i zaczerwienienie nóg),
      które naczyniami krwionośnymi mogą dostać się do płuc, powodując ból w klatce piersiowej i
        trudności w oddychaniu. Jeśli wystąpi którykolwiek z objawów, należy natychmiast poradzić
        się lekarza;
    -   mówienie przez sen i zaburzenia odżywiania związane ze snem;
    -   stan zapalny trzustki (zapalenie trzustki);
    -   niska temperatura ciała (hipotermia);
    -   zespół metaboliczny;
    -   znaczne zmniejszenie jednego z typów białych krwinek (agranulocytoza)
    -   zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej we krwi.

Bardzo rzadko (występują u mniej niż 10 000 osób):
   - ciężka wysypka, pęcherze lub czerwone plamy na skórze (choroba zwana zespołem Stevensa-
       Johnsona).;
   - ciężkie reakcje uczuleniowe (zwane anafilaktycznymi), które mogą powodować trudności w
       oddychaniu lub wstrząs;
   - szybko pojawiający się obrzęk skóry, zazwyczaj dookoła oczu, ust lub gardła (obrzęk
       naczynioruchowy);
   - nieprawidłowe wydzielanie hormonu, który reguluje objętość moczu;
   - rozpad włókien mięśniowych i ból mięśni (rabdomioliza).

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
   - ciężkie schorzenie skóry zwane martwicą toksyczno-rozpływną naskórka (silna wysypka
       obejmująca zaczerwienienie, łuszczenie i powstawanie pęcherzy - przypomina ciężkie
       poparzenie) i rumień wielopostaciowy (nieregularne czerwone wykwity na skórze rąk i nóg);
   - neutropenia. Może ona zwiększać podatność na zakażenia;
   - zespół odstawienny u noworodków po narażeniu na działanie kwetiapiny w trzecim
       trymestrze ciąży.

Leki z grupy, do której należy Symquel XR, mogą zaburzać rytm serca, co może być poważnym
stanem, a w ciężkich przypadkach nawet powodować zgon.

Niektóre działania niepożądane ujawniają się podczas badań laboratoryjnych krwi. Zalicza się do nich
zmiany stężenia niektórych tłuszczów (trójglicerydów i cholesterolu całkowitego) lub cukru we krwi,
zmniejszenie liczby niektórych rodzajów krwinek, zmniejszenie stężenia sodu we krwi oraz
podwyższenie stężenia hormonu – prolaktyny we krwi. Podwyższenie poziomu prolaktyny może w
rzadkich przypadkach prowadzić do:
    - obrzęku piersi i niespodziewanego wydzielania mleka, zarówno u kobiet, jak i mężczyzn;
    - zaniku lub nieregularnej miesiączki u kobiet.
Co jakiś czas lekarz może zalecić wykonanie badań kontrolnych.

Dzieci i młodzież
Te same działania niepożądane, które są obserwowane u dorosłych, mogą wystąpić u dzieci i
młodzieży.

Poniższe działania niepożądane obserwowano u dzieci i młodzieży:

Bardzo często (występują u więcej niż u 1 na 10 osób):
   - zwiększone ciśnienie krwi.

Następujące działania niepożądane występowały u dzieci i młodzieży częściej niż u pacjentów
dorosłych:

Bardzo często (występują u więcej niż u 1 na 10 osób):
   - zwiększone stężenia hormonu zwanego prolaktyną we krwi. Podwyższenie stężenia
       prolaktyny może w rzadkich przypadkach prowadzić do:
      • obrzęku piersi i niespodziewanego wydzielania mleka, zarówno u dziewcząt, jak i
          chłopców;
       • zaniku lub nieregularnej miesiączki u dziewcząt;
     - zwiększony apetyt;
     - nieprawidłowe ruchy mięśni, w tym trudności w rozpoczęciu zamierzonego ruchu, drżenia,
        niepokój lub sztywność mięśni bez jednoczesnego uczucia bólu.

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie możliwe objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

5.      Jak przechowywać lek Symquel XR

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i blistrze po:
Termin ważności. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Symquel XR 50 mg:
Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30ºC.

Symquel XR 200/300/400 mg:
Produkt leczniczy nie wymaga żadnych specjalnych warunków przechowywania.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę co zrobić z lekami, które nie są już potrzebne. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.


6.      Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Symquel XR
   - Substancją czynną leku jest kwetiapina.
       Każda tabletka zawiera 50 mg, 200 mg, 300 mg lub 400 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu
       kwetiapiny).
   - Ponadto lek zawiera:
      Rdzeń tabletki
      Laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna, magnezu tlenek lekki, karagen, powidon
      K30, magnezu stearynian
      Otoczka tabletki
      Karagen, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 400
      Tabletki 50 mg dodatkowo zawierają: żelaza tlenek żółty (E 172) i żelaza tlenek czerwony (E
      172).
      Tabletki 200 mg i 300 mg dodatkowo zawierają: żelaza tlenek żółty (E 172)
      Nadruk:
      Tusz czarny Opacode S-1-17823 black ink (zawiera glikol propylenowy, żelaza tlenek czarny
      (E172), szelak)

Jak wygląda lek Symquel XR i co zawiera opakowanie
Symquel XR 50 mg: tabletki o przedłużonym uwalnianiu barwy jasnoróżowej do różowej, w kształcie
kapsułki, dwuwypukłe, z nadrukiem „305” wykonanym czarnym tuszem.
Symquel XR 200 mg: tabletki o przedłużonym uwalnianiu barwy żółtej, w kształcie kapsułki,
dwuwypukłe, z nadrukiem „243” wykonanym czarnym tuszem.
Symquel XR 300 mg: tabletki o przedłużonym uwalnianiu barwy jasnożółtej, w kształcie kapsułki,
dwuwypukłe, z nadrukiem „244” wykonanym czarnym tuszem.
Symquel XR 400 mg: tabletki o przedłużonym uwalnianiu barwy białej do prawie białej, w kształcie
kapsułki, dwuwypukłe, z nadrukiem „245” wykonanym czarnym tuszem.
Wielkości opakowań: 10, 50, 60, 100 tabletek o przedłużonym uwalnianiu

Podmiot odpowiedzialny
SymPhar Sp. z o.o.
ul. Włoska 1
00-777 Warszawa
Polska

Wytwórca
SymPhar Sp. z o.o.
ul. Chełmżyńska 249
04-458 Warszawa
Polska

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego
Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:


DE: Quetiapin SymPhar retard 50/200/300/400 mg Retardtabletten
PL: Symquel XR

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 23/11/2012

                
                                            CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO


1.    NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Symquel XR, 50 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Symquel XR, 200 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Symquel XR, 300 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Symquel XR, 400 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu


2.    SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Symquel XR, 50 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Jedna tabletka zawiera 50 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny).
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: jedna tabletka zawiera 32,6 mg laktozy.

Symquel XR, 200 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Jedna tabletka zawiera 200 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny).
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: jedna tabletka zawiera 28,4 mg laktozy.

Symquel XR, 300 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Jedna tabletka zawiera 300 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny).
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: jedna tabletka zawiera 42,6 mg laktozy.

Symquel XR, 400 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Jedna tabletka zawiera 400 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny).
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: jedna tabletka zawiera 56,8 mg laktozy.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3.    POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka o przedłużonym uwalnianiu.

Symquel XR, 50 mg tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Tabletki o przedłużonym uwalnianiu barwy jasnoróżowej do różowej, w kształcie kapsułki,
dwuwypukłe, z nadrukiem „305” wykonanym czarnym tuszem.

Symquel XR, 200 mg tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Tabletki o przedłużonym uwalnianiu barwy żółtej, w kształcie kapsułki, dwuwypukłe, z nadrukiem
„243” wykonanym czarnym tuszem.

Symquel XR, 300 mg tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Tabletki o przedłużonym uwalnianiu barwy jasnożółtej, w kształcie kapsułki, dwuwypukłe, z
nadrukiem „244” wykonanym czarnym tuszem.

Symquel XR, 400 mg tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Tabletki o przedłużonym uwalnianiu barwy białej do prawie białej, w kształcie kapsułki, dwuwypukłe,
z nadrukiem „245” wykonanym czarnym tuszem.
4.        SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1       Wskazania do stosowania

Symquel XR jest wskazany:
   • w leczeniu schizofrenii, w tym:
      o w zapobieganiu nawrotom u pacjentów ze stabilną schizofrenią stosujących Symquel XR
          jako terapię podtrzymującą.
   • w leczeniu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego:
      o w leczeniu epizodów maniakalnych o umiarkowanym i ciężkim nasileniu w przebiegu
          zaburzenia afektywnego dwubiegunowego.
      o w leczeniu epizodów ciężkiej depresji w przebiegu zaburzenia afektywnego
          dwubiegunowego.
      o w zapobieganiu nawrotom u pacjentów z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym, u
          pacjentów z epizodami maniakalnymi lub depresyjnymi reagujących na leczenie
          kwetiapiną.

      •    w leczeniu epizodów ciężkiej depresji u pacjentów z dużą depresją, jako terapia
           wspomagająca, jeśli odpowiedź na monoterapię przeciwdepresyjną była mniej niż optymalna
           (patrz punkt 5.1). Przed rozpoczęciem leczenia lekarz powinien wziąć pod uwagę profil
           bezpieczeństwa produktu leczniczego Symquel XR (patrz punkt 4.4).

4.2       Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie:

Dla każdego wskazania schemat dawkowania jest inny. Dlatego też należy dopilnować, aby pacjent
otrzymał dokładne informacje dotyczące dawkowania odpowiedniego dla jego choroby.

Dorośli:

Leczenie schizofrenii i epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego w
przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego
Symquel XR powinien być podawany przynajmniej jedną godzinę przed posiłkiem. Dawka dobowa
rozpoczynająca terapię to 300 mg dnia 1 i 600 mg dnia 2. Zalecana dawka dobowa to 600 mg, jednak
w klinicznie uzasadnionych przypadkach dawkę można zwiększyć do 800 mg/na dobę. Dawka
powinna być dostosowana, w zakresie dawek skutecznych od 400 mg do 800 mg/na dobę, zależnie od
odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta na leczenie. Nie ma konieczności zmiany dawkowania
podczas terapii podtrzymującej w schizofrenii.

Leczenie epizodów depresyjnych w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym
Symquel XR powinien być stosowany przed snem. Przez pierwsze cztery dni leczenia całkowite
dawki dobowe wynoszą odpowiednio: 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień 2.), 200 mg (dzień 3.) i 300
mg (dzień 4.). Zalecana dawka dobowa wynosi 300 mg. W badaniach klinicznych nie obserwowano
dodatkowych korzyści ze stosowania produktu leczniczego w grupie przyjmującej dawki 600 mg w
porównaniu z grupą przyjmującą 300 mg (patrz punkt 5.1). W pojedynczych przypadkach korzystne
może być stosowanie dawki 600 mg. Dawki większe niż 300 mg powinny być wprowadzane przez
lekarzy doświadczonych w leczeniu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego. U niektórych
pacjentów, w przypadku obaw dotyczących tolerancji, w badaniach klinicznych wykazano możliwość
rozważenia zmniejszenia dawki do minimum, 200 mg.

Zapobieganie nawrotom w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym
Pacjenci, u których wystąpiła odpowiedź na terapię produktem leczniczym Symquel XR w ostrej fazie
zaburzenia afektywnego dwubiegunowego, powinni kontynuować przyjmowanie produktu
leczniczego Symquel XR w tej samej dawce przed snem, aby zapobiegać nawrotom epizodów
maniakalnych, mieszanych lub depresyjnych w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego.
Dawka produktu leczniczego Symquel XR może być dostosowana w zależności od odpowiedzi
klinicznej i tolerancji pacjenta, w zakresie dawek od 300 mg do 800 mg na dobę. Ważne jest, aby w
terapii podtrzymującej stosować najmniejsze skuteczne dawki.

Terapia wspomagająca w leczeniu ciężkiego epizodu depresyjnego w dużej depresji
Symquel XR powinien być stosowany przed snem. Dawka dobowa rozpoczynająca terapię wynosi 50
mg dnia 1. i 2. oraz 150 mg dnia 3. i 4. W krótkotrwałych badaniach klinicznych działanie
przeciwdepresyjne obserwowano po dawkach 150 i 300 mg na dobę w terapii wspomagającej (z
amitryptyliną, bupropionem, citalopramem, duloksetyną, escitalopramem, fluoksetyną, paroksetyną,
sertraliną i wenlafaksyną – patrz punkt 5.1) i 50 mg na dobę w monoterapii. Istnieje zwiększone
ryzyko działań niepożądanych po stosowaniu produktu leczniczego w większych dawkach. Dlatego
lekarz powinien zapewnić stosowanie najmniejszej skutecznej dawki, zaczynając leczenie od 50 mg
na dobę. Potrzeba zwiększenia dawki ze 150 do 300 mg na dobę powinna być oparta na indywidualnej
ocenie stanu pacjenta.

Zmiana terapii z kwetiapiny w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu:
W celu ułatwienia dawkowania pacjentom stosującym kwetiapinę w postaci tabletek o
natychmiastowym uwalnianiu, w dawkach podzielonych, możliwa jest zmiana terapii na produkt
leczniczy Symquel XR podając równoważność całkowitej dawki dobowej raz na dobę. Konieczne
może być indywidualne dostosowanie dawki.

Specjalne grupy pacjentów:

Pacjenci w podeszłym wieku:
Podobnie jak inne przeciwpsychotyczne i przeciwdepresyjne produkty lecznicze, Symquel XR należy
stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów w podeszłym wieku, szczególnie w początkowym
okresie terapii. Konieczne może być wolniejsze zwiększanie dawki produktu leczniczego Symquel XR
i stosowanie mniejszej dawki dobowej w porównaniu do dawek stosowanych u młodszych pacjentów,
zależnie od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia przez pacjenta. Średni klirens kwetiapiny w
osoczu u pacjentów w podeszłym wieku był zmniejszony o 30% do 50% w porównaniu z wartościami
występującymi u młodszych pacjentów. U osób w podeszłym wieku leczenie należy rozpoczynać od
dawki wynoszącej 50 mg na dobę. Następnie dawkę można zwiększyć o 50 mg na dobę do dawki
skutecznej, zależnie od indywidualnej odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta na leczenie.
U pacjentów w podeszłym wieku z ciężkimi epizodami depresji w przebiegu dużej depresji
dawkowanie należy rozpoczynać od 50 mg na dobę w dniach od 1. do 3., zwiększając do 100 mg na
dobę dnia 4. i do 150 mg na dobę dnia 8. Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę, zaczynając
od 50 mg na dobę. Jeśli w oparciu o indywidualną ocenę stanu pacjenta trzeba zwiększyć dawkę do
300 mg na dobę, nie należy wprowadzać tego dawkowania przed 22. dniem leczenia.

Nie badano skuteczności i bezpieczeństwa stosowania u pacjentów w wieku powyżej 65 lat z
epizodami depresji w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego.

Zaburzenia czynności nerek:
Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby:
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Dlatego Symquel XR należy
stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów ze stwierdzonymi zaburzeniami czynności wątroby,
szczególnie w początkowym okresie stosowania. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby
leczenie należy rozpocząć od dawki wynoszącej 50 mg na dobę. Dawkę można zwiększać o 50 mg na
dobę, aż do dawki skutecznej, zależnie od indywidualnej odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta na
leczenie.

Populacja pediatryczna:

Dzieci i młodzież:
Produktu leczniczego Symquel XR nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat,
ze względu na brak danych uzasadniających stosowanie w tej grupie wiekowej. Dostępne dane z
badań klinicznych z grupą kontrolną placebo, z zastosowaniem kwetiapiny w postaci o
natychmiastowym uwalnianiu, przedstawione są w punktach 4.4, 4.8, 5.1 i 5.2.

Sposób podawania:

Symquel XR powinien być podawany raz na dobę, bez pokarmu (co najmniej jedną godzinę przed
posiłkiem). Tabletki należy połykać w całości, nie należy ich dzielić, żuć ani kruszyć.

4.3   Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6,1.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów izoenzymu P450 3A4, takich jak inhibitory proteazy HIV, leki
przeciwgrzybicze z grupy azoli, erytromycyna, klarytromycyna i nefazodon, jest przeciwwskazane
(patrz punkt 4.5).

4.4   Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Symquel XR jest wskazany w leczeniu schizofrenii, zaburzenia afektywnego dwubiegunowego oraz
jako leczenie wspomagające w ciężkich epizodach depresyjnych w przebiegu dużej depresji, dlatego
profil bezpieczeństwa powinien być określony w oparciu o indywidualne rozpoznanie i dawkę
stosowaną u pacjenta.

Nie ustalono długoterminowej skuteczności i bezpieczeństwa stosowania w leczeniu wspomagającym
u pacjentów z dużą depresją, określono natomiast skuteczność i bezpieczeństwo u dorosłych
pacjentów, u których zastosowano monoterapię (patrz punkt 5.1).

Dzieci i młodzież (w wieku od 10 do 17 lat)
Symquel XR nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18. roku życia, ze względu
na brak danych popierających stosowanie w tej grupie wiekowej. Badania kliniczne dotyczące
stosowania kwetiapiny wykazały, iż w porównaniu do znanego profilu bezpieczeństwa określonego
dla pacjentów dorosłych (patrz punkt 4.8), poszczególne działania niepożądane występowały ze
zwiększoną częstością u dzieci i młodzieży (zwiększony apetyt, zwiększenie stężenia prolaktyny w
surowicy i objawy pozapiramidowe) oraz zidentyfikowano jedno działanie nieobserwowane wcześniej
w badaniach u pacjentów dorosłych (zwiększone ciśnienie krwi). U dzieci i młodzieży wykryto
również zmiany w testach czynności tarczycy.
Ponadto, długotrwałe bezpieczeństwo oddziaływania terapii z zastosowaniem kwetiapiny na wzrost i
dojrzewanie badano nie dłużej niż przez 26 tygodni. Długotrwałe implikacje na rozwój poznawczy i
zachowawczy nie są znane.
W badaniach klinicznych z grupą kontrolną wśród dzieci i młodzieży stosujących kwetiapinę,
podawaniu kwetiapiny towarzyszyła zwiększona częstość objawów pozapiramidowych w porównaniu
z placebo, u pacjentów ze schizofrenią i epizodami maniakalnymi w przebiegu zaburzenia
afektywnego dwubiegunowego (patrz punkt 4.8).

Samobójstwa/myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego:
Depresja jest związana ze zwiększonym ryzykiem występowania myśli samobójczych, samookaleczeń
i samobójstw (zdarzenia związane z próbami samobójczymi). Ryzyko to utrzymuje się do czasu
wystąpienia znaczącej remisji. Jako że poprawa może nie wystąpić przez kilka pierwszych lub więcej
tygodni leczenia, pacjenci powinni pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską do czasu wystąpienia
poprawy. Ogólne doświadczenie kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstw może być zwiększone we
wczesnej fazie poprawy stanu klinicznego pacjenta.
Dodatkowo, lekarz powinien rozważyć potencjalne ryzyko wystąpienia zdarzeń związanych z próbami
samobójczymi po nagłym przerwaniu stosowania kwetiapiny, z powodu znanych czynników ryzyka
związanych z leczoną chorobą.
Inne zaburzenia psychiczne, w których zalecany jest produkt leczniczy Symquel XR, mogą być
również związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zachowań samobójczych. Ponadto
zaburzenia te mogą współistnieć z ciężkimi epizodami depresyjnymi. W związku z tym u pacjentów
leczonych z powodu innych zaburzeń psychicznych należy podjąć takie same środki ostrożności, jak u
pacjentów z ciężkimi epizodami depresyjnymi.

Pacjenci z zachowaniami samobójczymi w wywiadzie lub pacjenci przejawiający przed rozpoczęciem
leczenia znacznego stopnia skłonności samobójcze, należą do grupy zwiększonego ryzyka wystąpienia
myśli samobójczych lub prób samobójczych i należy ich poddać ścisłej obserwacji w trakcie leczenia.
Metaanaliza badań klinicznych z grupą kontrolną placebo nad przeciwdepresyjnymi produktami
leczniczymi, stosowanymi u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi, wykazała
zwiększone w porównaniu z placebo ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku poniżej 25
lat, stosujących leki przeciwdepresyjne.

W trakcie leczenia, zwłaszcza na początku terapii i po zmianie dawki, należy ściśle obserwować
pacjentów, szczególnie z grupy podwyższonego ryzyka. Pacjentów (oraz ich opiekunów) należy
uprzedzić o konieczności zwrócenia uwagi na każdy objaw klinicznego nasilenia choroby, zachowania
lub myśli samobójcze oraz nietypowe zmiany w zachowaniu, a w razie ich wystąpienia, o
konieczności niezwłocznego zwrócenia się do lekarza.
W krótkotrwałych badaniach klinicznych z grupą kontrolną placebo, z udziałem pacjentów z ciężkimi
epizodami depresyjnymi w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym stwierdzono zwiększone ryzyko
zachowań samobójczych u młodych pacjentów (młodszych niż 25 lat), leczonych kwetiapiną w
porównaniu z leczonymi placebo (odpowiednio 3,0% wzgl. 0%). U pacjentów z dużą depresją
biorących udział w badaniach klinicznych ryzyko wystąpienia zachowań samobójczych u młodych
pacjentów (poniżej 25. roku życia) wynosiło 2,1% (3/144) w grupie kwetiapiny i 1,3% (1/75) w grupie
placebo.

Objawy pozapiramidowe:
W badaniach klinicznych z grupą kontrolną placebo wśród dorosłych pacjentów stosowanie
kwetiapiny było związane ze zwiększoną częstością występowania objawów pozapiramidowych w
porównaniu do grupy placebo u pacjentów leczonych z powodu ciężkich epizodów depresji w
przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego i dużej depresji (patrz punkt 4.8 i 5.1).

Stosowaniu kwetiapiny towarzyszy rozwój akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie
nieprzyjemnym lub przykrym niepokojem i potrzebą ruchu, które często związane są z
niemożliwością siedzenia lub stania w miejscu. Objawy te są bardziej prawdopodobne w pierwszych
kilku tygodniach leczenia. U pacjentów, u których rozwiną się te objawy, zwiększenie dawki może
być szkodliwe.

Dyskinezy późne:
Jeśli wystąpią oznaki i objawy późnych dyskinez, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub
przerwanie stosowania produktu leczniczego Symquel XR. Objawy dyskinez późnych mogą się
pogłębić lub rozwinąć po przerwaniu terapii (patrz punkt 4.8).

Senność i zawroty głowy:
Leczenie kwetiapiną było związane z występowaniem senności i zbliżonych objawów, takich jak
uspokojenie (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych dotyczących leczenia pacjentów z epizodami
depresji w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym i dużej depresji, objawy te występowały
zazwyczaj podczas pierwszych trzech dni leczenia i miały przede wszystkim łagodne do
umiarkowanego nasilenie. Pacjenci z depresją w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego
oraz pacjenci z ciężkimi epizodami depresji w przebiegu dużej depresji, u których występuje senność
o ciężkim nasileniu, mogą wymagać częstszych wizyt lekarskich podczas pierwszych 2 tygodni od
wystąpienia senności, lub do czasu poprawy, a rozważenie przerwania leczenia może być konieczne.

Leczeniu kwetiapiną towarzyszyło niedociśnienie ortostatyczne i związane z tym zawroty głowy
(patrz punkt 4.8), które podobnie jak senność występują zwykle w początkowej fazie zwiększania
dawki. Może to zwiększyć częstość przypadkowych urazów (upadków), szczególnie u pacjentów w
podeszłym wieku. Dlatego należy poradzić pacjentom zachowanie ostrożności do czasu, aż zapoznają
się z potencjalnym wpływem produktu leczniczego.
Choroby układu krążenia:
Symquel XR należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów z rozpoznaną chorobą układu
krążenia, zaburzeniami krążenia mózgowego, a także w przypadku innych chorób predysponujących
do niskiego ciśnienia tętniczego. Kwetiapina może wywoływać niedociśnienie ortostatyczne,
szczególnie w początkowym okresie zwiększania dawki, dlatego też należy rozważyć zmniejszenie
dawki lub wolniejsze jej zwiększanie, jeśli wystąpi taka potrzeba. U pacjentów z pierwotnymi
chorobami układu krążenia rozważyć można wolniejsze zwiększanie dawki.

Napady drgawek:
W badaniach klinicznych z grupą kontrolną nie wykazano różnicy częstości występowania napadów
drgawek u pacjentów leczonych kwetiapiną lub otrzymujących placebo. Brak jest danych dotyczących
występowania napadów padaczki u pacjentów z padaczką w wywiadzie. Podobnie jak w przypadku
innych leków przeciwpsychotycznych, zalecana jest ostrożność podczas leczenia pacjentów z
drgawkami w wywiadzie (patrz punkt 4.8).

Złośliwy zespół neuroleptyczny:
Złośliwy zespół neuroleptyczny związany jest ze stosowaniem leków przeciwpsychotycznych, w tym
również kwetiapiny (patrz punkt 4.8). Objawy kliniczne obejmują hipertermię, zaburzenia stanu
psychicznego, sztywność mięśni, zaburzenia czynności układu autonomicznego i zwiększenie
aktywności fosfokinazy kreatyny. W razie ich wystąpienia należy przerwać terapię produktem
leczniczym Symquel XR i zastosować odpowiednie leczenie.

Ciężka neutropenia:
W badaniach klinicznych niezbyt często raportowano o występowaniu ciężkiej neutropenii (liczba
neutrofilów <0,5 x 109/l). Większość przypadków ciężkiej neutropenii wystąpiła w ciągu kilku
miesięcy po rozpoczęciu terapii kwetiapiną. Brak wyraźnej zależności od dawki. Z doświadczenia po
wprowadzeniu leku do obrotu wynika, iż po przerwaniu terapii kwetiapiną leukopenia i (lub)
neutropenia ustępowały. Prawdopodobnymi czynnikami ryzyka neutropenii są: mała liczba białych
krwinek przed rozpoczęciem leczenia oraz neutropenia wywołana przez leki w wywiadzie. Należy
przerwać stosowanie kwetiapiny, jeśli liczba neutrofilów wynosi <1,0 x 10 9/l. Należy obserwować
pacjenta pod kątem wystąpienia objawów podmiotowych i przedmiotowych infekcji oraz kontrolować
liczbę neutrofilów (aż przekroczy 1,5 x 109/l) (patrz punkt 5.1).

Interakcje:
Patrz także punkt 4.5.

Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z silnymi induktorami enzymów wątrobowych, takimi jak
karbamazepina lub fenytoina, znacząco zmniejsza stężenie kwetiapiny w osoczu, co może wpływać na
skuteczność terapii kwetiapiną. U pacjentów otrzymujących leki indukujące enzymy wątrobowe
terapię produktem leczniczym Symquel XR można rozpocząć, jeśli w opinii lekarza korzyści
wynikające ze stosowania produktu leczniczego Symquel XR przeważają nad ryzykiem związanym z
przerwaniem stosowania induktorów enzymów wątrobowych. Jest ważne, aby jakiekolwiek zmiany
leku indukującego enzymy wątrobowe dokonywać stopniowo i, jeśli jest to konieczne, zastąpić go
lekiem nieindukującym enzymów wątrobowych (np. walproinian sodu).

Masa ciała:
U pacjentów przyjmujących kwetiapinę stwierdzano zwiększenie masy ciała i należy monitorować tę
zmianę i odpowiednio postępować, zgodnie z wytycznymi dotyczącymi stosowania leków
przeciwpsychotycznych (patrz punkty 4.8 i 5.1).

Hiperglikemia:
Rzadko zgłaszano przypadki hiperglikemii i (lub) rozwoju lub nasilenia cukrzycy, której rzadko
towarzyszyła kwasica ketonowa lub śpiączka; wystąpiło kilka przypadków śmiertelnych (patrz punkt
4.8). Niekiedy donoszono o wcześniejszym zwiększeniu masy ciała, co mogło być czynnikiem
sprzyjającym. Zaleca się odpowiednią obserwację kliniczną, zgodną z wytycznymi dotyczącymi
stosowania przeciwpsychotycznych produktów leczniczych. Pacjenci stosujący jakikolwiek
przeciwpsychotyczny produkt leczniczy, w tym kwetiapinę, powinni być obserwowani pod względem
wystąpienia objawów podmiotowych i przedmiotowych hiperglikemii (takich jak polidypsja, poliuria,
polifagia i osłabienie), a pacjenci z cukrzycą lub dużym ryzykiem wystąpienia cukrzycy powinni być
regularnie kontrolowani pod względem pogorszenia wyrównania stężenia glukozy. Należy regularnie
kontrolować masę ciała.

Lipidy:
W badaniach klinicznych dotyczących kwetiapiny obserwowano zwiększenie stężenia trójglicerydów,
cholesterolu LDL i całkowitego cholesterolu oraz zmniejszenie stężenia cholesterolu HDL (patrz
punkt 4.8). W przypadku zmian stężenia lipidów należy postępować zgodnie z praktyką kliniczną.

Ryzyko metaboliczne:
Ze względu na obserwowane w badaniach klinicznych zmiany dotyczące masy ciała, stężenia glukozy
(patrz Hiperglikemia) i lipidów we krwi, pacjenci (w tym ci z prawidłowymi parametrami
wyjściowymi) mogą doświadczyć pogorszenia profilu metabolicznych czynników ryzyka. Należy
wówczas postępować zgodnie z przyjętą praktyką kliniczną (patrz punkt 4.8).

Wydłużenie odstępu QT:
Dane z badań klinicznych i ze stosowania kwetiapiny zgodnie z Charakterystyką Produktu
Leczniczego wykazały, iż podawanie kwetiapiny nie jest związane z przewlekłym wydłużeniem
bezwzględnego odstępu QT. Po zarejestrowaniu, wydłużenie odstępu QT obserwowano podczas
stosowania kwetiapiny w dawkach terapeutycznych (patrz punkt 4.8) i po przedawkowaniu (patrz
punkt 4.9). Podobnie jednak jak w przypadku innych przeciwpsychotycznych produktów leczniczych,
należy zachować ostrożność, jeśli kwetiapina zalecana jest pacjentom z chorobami układu krążenia
lub wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie rodzinnym. Ostrożność zalecana jest również, jeśli
kwetiapina stosowana jest jednocześnie z innymi produktami leczniczymi wydłużającymi odstęp QT
albo z neuroleptykami, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z wrodzonym
zespołem wydłużonego odstępu QT, zastoinową niewydolnością serca, przerostem mięśnia
sercowego, hipokaliemią lub hipomagnezemią (patrz punkt 4.5).

Odstawienie leku:
Po nagłym przerwaniu stosowania kwetiapiny obserwowano wystąpienie ostrych objawów
odstawienia, takich jak bezsenność, nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i
drażliwość. Zaleca się stopniowe odstawianie kwetiapiny przez okres przynajmniej jednego do dwóch
tygodni (patrz punkt 4.8).

Pacjenci w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych:
Symquel XR nie jest zarejestrowany do leczenia pacjentów w podeszłym wieku z objawami
psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych.

W badaniach klinicznych z randomizacją, z grupą kontrolną placebo, z zastosowaniem niektórych
atypowych leków przeciwpsychotycznych, przeprowadzonych z udziałem pacjentów z otępieniem,
obserwowano około trzykrotne zwiększenie ryzyka działań niepożądanych ze strony naczyń mózgu.
Mechanizm wpływający na zwiększenie ryzyka nie jest znany. Nie można wykluczyć zwiększonego
ryzyka w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych i w innych grupach pacjentów. Należy
zachować ostrożność podczas stosowania produktu leczniczego Symquel XR u pacjentów z
czynnikami ryzyka wystąpienia udaru.

Metaanaliza badań nad atypowymi przeciwpsychotycznymi produktami leczniczymi wykazała, że u
pacjentów w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu choroby otępiennej
występuje zwiększone ryzyko zgonu w porównaniu do grupy otrzymującej placebo. Jednakże, w
dwóch badaniach z grupą kontrolną placebo, z okresem obserwacji 10 tygodni, dotyczących
stosowania kwetiapiny, przeprowadzonych w takiej samej grupie pacjentów (n=710, średnia wieku 83
lata, zakres: 56–99 lat) umieralność w grupie stosującej kwetiapinę wynosiła 5,5%, a w grupie
otrzymującej placebo 3,2%. Przyczyny zgonu pacjentów w trakcie badań klinicznych były różne,
zgodne z oczekiwanymi dla tej populacji. Na podstawie tych danych nie można ustalić związku
między stosowaniem kwetiapiny i zgonami pacjentów w podeszłym wieku z chorobą otępienną.
Dysfagia:
Podczas stosowania kwetiapiny obserwowano przypadki dysfagii (patrz punkt 4.8). Kwetiapina
powinna być stosowana z zachowaniem ostrożności u pacjentów z ryzykiem wystąpienia
zachłystowego zapalenia płuc.

Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (ang. VTE, Venous Thromboembolism):
Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych raportowano o przypadkach żylnej choroby
zakrzepowo-zatorowej (ang. VTE, venous thromboembolism). Ponieważ u pacjentów stosujących leki
przeciwpsychotyczne często występują czynniki ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, należy
zidentyfikować wszystkie możliwe czynniki ryzyka tej choroby przed i podczas terapii produktem
leczniczym Symquel XR oraz podjąć działania zapobiegające wystąpieniu żylnej choroby
zakrzepowo-zatorowej.

Zapalenie trzustki:
Zapalenie trzustki obserwowano w badaniach klinicznych oraz po wprowadzeniu leku do obrotu.
Podczas obserwacji zebranej po wprowadzeniu leku do obrotu u wielu pacjentów wystąpiły czynniki
wiążące się z zapaleniem trzustki, w tym zwiększenie stężenia trójglicerydów (patrz punkt 4.4),
kamienie żółciowe oraz spożywanie alkoholu, choć nie u wszystkich pacjentów występowały
czynniki ryzyka.

Dodatkowe informacje:
Dane dotyczące stosowanych jednocześnie kwetiapiny i soli semisodowej kwasu walproinowego lub
litu w ostrych epizodach manii o umiarkowanym i ciężkim nasileniu są ograniczone, jednakże
skojarzona terapia była dobrze tolerowana (patrz punkt 4.8 i 5.1). Dane wykazały działanie addycyjne
w 3. tygodniu.

Laktoza:
Tabletki Symquel XR zawierają laktozę. Produkt leczniczy nie powinien być stosowany przez
pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp)
lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

4.5   Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Ze względu na wpływ kwetiapiny na czynność ośrodkowego układu nerwowego, Symquel XR
powinien być ostrożnie stosowany w połączeniu z innymi produktami leczniczymi działającymi na
ośrodkowy układ nerwowy i z alkoholem.

Głównym izoenzymem układu enzymatycznego cytochromu P450 biorącego udział w metabolizmie
kwetiapiny jest cytochrom P450 CYP 3A4. W badaniu interakcji przeprowadzonym z udziałem
zdrowych ochotników, jednoczesne stosowanie kwetiapiny (w dawce 25 mg) z ketokonazolem,
inhibitorem CYP3A4, powodowało zwiększenie AUC kwetiapiny o 5 do 8 razy. Na tej podstawie,
jednoczesne stosowanie kwetiapiny i inhibitorów CYP3A4 jest przeciwwskazane. Nie zaleca się także
spożywania soku grejpfrutowego podczas terapii kwetiapiną.

W badaniach z zastosowaniem dawek wielokrotnych, prowadzonych w celu ustalenia właściwości
farmakokinetycznych kwetiapiny podawanej przed leczeniem i podczas leczenia karbamazepiną (lek
indukujący enzymy wątrobowe), jednoczesne stosowanie karbamazepiny znacząco zwiększało klirens
kwetiapiny. Ten zwiększony klirens powodował zmniejszenie ekspozycji układowej na kwetiapinę
(mierzonej przez AUC) średnio do 13% ekspozycji występującej podczas stosowania samej
kwetiapiny; jednakże, u niektórych pacjentów obserwowano silniejsze działanie. Jako konsekwencja
tej interakcji nastąpić może zmniejszenie stężenia kwetiapiny w osoczu, co może wpływać na
skuteczność terapii produktem leczniczym Symquel XR. Jednoczesne stosowanie kwetiapiny i
fenytoiny (inny lek indukujący enzymy mikrosomalne) powodowało istotne zwiększenie klirensu
kwetiapiny, o około 450%. U pacjentów otrzymujących leki indukujące enzymy wątrobowe,
rozpoczęcie terapii produktem leczniczym Symquel XR może nastąpić, jeśli w opinii lekarza korzyści
z zastosowania produktu leczniczego Symquel XR przewyższają ryzyko wynikające z przerwania
stosowania induktorów enzymów wątrobowych. Jest ważne, żeby jakakolwiek zmiana dawkowania
induktora odbywała się stopniowo, a w razie potrzeby należy go zastąpić lekiem nieindukującym
enzymów wątrobowych (np. walproinian sodu) (patrz punkt 4.4).

Właściwości farmakokinetyczne kwetiapiny nie zmieniają się znacząco w przypadku jednoczesnego
zastosowania leku przeciwdepresyjnego imipraminy (inhibitor CYP 2D6) lub fluoksetyny (inhibitor
CYP3A4 i CYP2D6).

Właściwości farmakokinetyczne kwetiapiny nie zmieniają się istotnie w przypadku jednoczesnego
zastosowania przeciwpsychotycznych produktów leczniczych, tj. rysperydonu lub haloperydolu.
Jednoczesne podawanie kwetiapiny i tiorydazyny powoduje zwiększenie klirensu kwetiapiny o około
70%.

Właściwości farmakokinetyczne kwetiapiny nie zmieniają się podczas jednoczesnego stosowania z
cymetydyną.

Właściwości farmakokinetyczne litu nie zmieniają się podczas jednoczesnego stosowania z
kwetiapiną.

Właściwości farmakokinetyczne walproinianu sodu i kwetiapiny nie zmieniają się w stopniu
klinicznie istotnym, w przypadku jednoczesnego zastosowania. Retrospektywne badanie obejmujące
dzieci oraz młodych dorosłych otrzymujących walproinian, kwetiapinę lub oba leki wykazało większą
częstość występowania leukopenii i neutropenii w populacji przyjmującej oba leki w porównaniu w
grupami przyjmującymi jeden lek.

Nie prowadzono badań interakcji z produktami leczniczymi często stosowanymi w leczeniu zaburzeń
układu krążenia.

Zalecana jest ostrożność podczas jednoczesnego stosowania kwetiapiny z lekami mogącymi
powodować zaburzenia elektrolitowe lub wydłużać odstęp QT.

Zgłaszano przypadki fałszywie dodatniego wyniku testu immunologicznego na obecność metadonu i
trójpierścieniowych przeciwdepresyjnych produktów leczniczych u pacjentów, którzy zażywali
kwetiapinę. Zaleca się potwierdzenie kwestionowanego wyniku przez wykonanie odpowiedniego
badania chromatograficznego.

4.6   Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Nie ustalono jeszcze bezpieczeństwa i skuteczności stosowania kwetiapiny u kobiet w ciąży.
Dotychczas w badaniach na zwierzętach nie wykazano szkodliwego wpływu, ale nie badano
możliwego wpływu na oko płodu. Dlatego też, Symquel XR może być stosowany w okresie ciąży
tylko wówczas, gdy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko. Objawy odstawienia były
obserwowane u noworodków, których matki w czasie ciąży przyjmowały kwetiapinę.
U noworodków narażonych na leki przeciwpsychotyczne (w tym kwetiapinę) w trzecim trymestrze
ciąży występuje ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, w tym objawów pozapiramidowych i
(lub) objawów odstawiennych, których nasilenie i czas trwania po porodzie mogą się różnić.
Obserwowano przypadki pobudzenia, hipertonii, drżenia, senności, zaburzeń oddechowych lub
zaburzeń karmienia. W związku z powyższym, noworodki należy uważnie monitorować.
Dostępne są publikacje na temat przypadków dotyczących wydzielania kwetiapiny do mleka
ludzkiego, jednak stopień wydzielania nie był konsekwentny.
Nie wiadomo, w jakim stopniu kwetiapina przenika do mleka kobiecego. Kobietom karmiącym piersią
należy zatem radzić, aby unikały karmienia piersią podczas stosowania produktu leczniczego Symquel
XR.

4.7   Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Ponieważ kwetiapina wywiera wpływ na ośrodkowy układ nerwowy, może zaburzać wykonywanie
czynności wymagających sprawności psychicznej. Dlatego też należy informować pacjentów, aby nie
prowadzili pojazdów ani nie obsługiwali maszyn, dopóki nie jest znana indywidualna wrażliwość
pacjenta na lek.

4.8   Działania niepożądane

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane podczas leczenia kwetiapiną to senność, zawroty głowy,
suchość w ustach, łagodne osłabienie, zaparcie, tachykardia, niedociśnienie ortostatyczne i
niestrawność.
Tak jak w przypadku innych przeciwpsychotycznych produktów leczniczych, stosowaniu kwetiapiny
towarzyszyć może zwiększenie masy ciała, omdlenie, złośliwy zespół neuroleptyczny, leukopenia,
neutropenia, obrzęki obwodowe.
Częstości występowania działań niepożądanych związanych ze stosowaniem kwetiapiny zostały
podane w formacie zgodnym z zaleceniami Council for International Organizations of Medical
Sciences (CIOMS III Working Group 1995).

Częstość występowania działań niepożądanych została sklasyfikowana w następujących sposób: bardzo
często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do
<1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie
dostępnych danych).
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Bardzo często:         zmniejszenie stężenia hemoglobiny23
Często:                leukopenia1, 29 , zmniejszenie liczby krwinek białych obojętnochłonnych,
                       zwiększenie liczby granulocytów eozynochłonnych28

Niezbyt często:        trombocytopenia, niedokrwistość, zmniejszenie liczby płytek krwi14

Rzadko:                agranulocytoza27

Nieznana:              neutropenia1

Zaburzenia układu immunologicznego
Niezbyt często:        nadwrażliwość (w tym alergiczne reakcje skórne)
Bardzo rzadko:         reakcja anafilaktyczna6

Zaburzenia endokrynologiczne
Często:                hiperprolaktynemia16, zmniejszenie stężenia całkowitej T4 25, zmniejszenie
                       stężenia wolnej T4 25, zmniejszenie stężenia całkowitej T3 25, wzrost stężenia
                       TSH25
Niezbyt często:        zwiększenie stężenia wolnej T3 25, niedoczynność tarczycy 22

Bardzo rzadko:         nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Bardzo często:          wzrost stężenia trójglicerydów w surowicy krwi 11,31
                        wzrost stężenia cholesterolu całkowitego (głównie cholesterolu frakcji LDL)
                          12, 31

                        zmniejszenie stężenia cholesterol frakcji HDL 18, 31
                         wzrost masy ciała 9, 31
Często:                  zwiększone łaknienie, wzrost stężenia glukozy we krwi do poziomu
                         występującego przy hiperglikemii 7,31

Niezbyt często:          hiponatremia20 , cukrzyca 1, 5, 6

Rzadko:                  zespół metaboliczny 30

Zaburzenia psychiczne
Często:                  niezwykłe sny i koszmary senne, wyobrażenia i zachowania samobójcze21
Rzadko:                  somnambulizm i powiązane reakcje, w tym mówienie przez sen oraz
                         zaburzenia odżywiania związane ze snem

Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo często:           zawroty głowy4,17, senność2,17, ból głowy
Często:                  omdlenia4,17, objawy pozapiramidowe1,22, dyzartria

Niezbyt często:          drgawki1, zespół niespokojnych nóg, późne dyskinezy1,6

Zaburzenia oka
Często:                  niewyraźne widzenie
Zaburzenia serca
Często:                  tachykardia4 , kołatanie serca24
Niezbyt często:          wydłużenie odcinka QT 1,13,19
                         bradykardiaXX

Zaburzenia naczyniowe
Często:                  niedociśnienie ortostatyczne4,17
Rzadko:                  żylna choroba zakrzepowo-zatorowa1

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Często:                  zapalenie błony śluzowej nosa, duszność24
Zaburzenia żołądka i jelit
Bardzo często:           suchość w ustach
Często:                  zaparcia, niestrawność, wymioty 26

Niezbyt często:          dysfagia8

Rzadko:                  zapalenie trzustki1

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Często:                  wzrost aktywności aminotransferazy w surowicy (ALT, AST)3, wzrost
                         aktywności gamma-GT3
Rzadko:                  żółtaczka6 zapalenie wątroby6
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Bardzo rzadko:          obrzęk naczynioruchowy6, zespół Stevensa i Johnsona6
Nie znana:              martwica toksyczno-rozpływna naskórka, rumień wielopostaciowy

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Bardzo rzadko:          rabdomioliza
Ciąża, połóg i okres okołopołogowy
Nie znana:              zespół objawów odstawiennych u noworodków32
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Niezbyt często:         zaburzenia seksualne
Rzadko:                 priapizm, mlekotok, obrzęk piersi, zaburzenia miesiączkowania

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Bardzo często:          objawy odstawienne1,10
Często:                 łagodne osłabienie, obrzęki obwodowe, drażliwość, gorączka

Rzadko:                 złośliwy zespół neuroleptyczny1
                        hipotermia

Badania diagnostyczne
Rzadko:                 zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej we krwi15.

    1. Patrz punkt 4.4
    2. Senność może wystąpić zwykle podczas pierwszych dwóch tygodni od rozpoczęcia leczenia i
        zazwyczaj ustępuje podczas dalszego stosowania kwetiapiny.
    3. Obserwowano bezobjawowe zwiększenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) lub
        gamma-GT w surowicy u niektórych pacjentów przyjmujących kwetiapinę. Objawy te zwykle
        ustępowały w trakcie dalszego leczenia kwetiapiną.
    4. Podobnie jak inne przeciwpsychotyczne produkty lecznicze o działaniu blokującym receptory
        α1-adrenergiczne, kwetiapina może często powodować niedociśnienie ortostatyczne, któremu
        towarzyszą zawroty głowy, tachykardia, a u niektórych pacjentów omdlenia, szczególnie w
        początkowej fazie zwiększania dawki leku. (Patrz punkt 4.4).
    5. W bardzo rzadkich przypadkach dochodziło do nasilenia objawów stwierdzonej wcześniej
        cukrzycy.
    6. Oszacowane częstości działań niepożądanych pochodzą z danych po wprowadzeniu produktu
        leczniczego do obrotu wynikających z zastosowania kwetiapiny w postaci o
        natychmiastowym uwalnianiu.
    7. Stężenie glukozy we krwi na czczo ≥126 mg/dl (≥7,0 mmol/l) lub stężenie glukozy we krwi
        nie na czczo ≥200 mg/dl (≥11,1 mmol/l) przynajmniej w jednym badaniu.
    8. Zwiększenie częstości występowania zaburzeń połykania po zastosowaniu kwetiapiny w
        porównaniu z placebo, obserwowano tylko w badaniach klinicznych dotyczących epizodów
        depresji w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego.
    9. Na podstawie zwiększenia masy ciała o >7% w porównaniu z wyjściową masą ciała.
        Występuje głównie w pierwszych tygodniach leczenia pacjentów dorosłych.
    10. Najczęściej obserwowanymi objawami odstawiennymi występującymi w badaniach
        klinicznych z grupą kontrolną placebo, z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii były:
        bezsenność, nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Częstość
        tych reakcji zmniejszyła się znacząco po tygodniu od przerwania terapii.
    11. Stężenie trójglicerydów ≥200 mg/dl (≥2,258 mmol/l) (pacjenci ≥ 18 lat) lub ≥150 mg/dl
        (≥1,694 mmol/l) (pacjenci <18 lat) przynajmniej w jednym badaniu.
12. Stężenie cholesterolu ≥240 mg/dl (≥6,2064 mmol/l) (pacjenci ≥18 lat) lub ≥200 mg/dl (≥5,172
    mmol/l) (pacjenci <18 lat) przynajmniej w jednym badaniu. Wzrost stężenia cholesterolu LDL
    o ≥30 mg/dl (≥0,769 mmol/l) obserwowany był bardzo często. Średnia zmiana stężenia u
    pacjentów, u których obserwowano ten wzrost, wynosiła 41,7 mg/dl (≥1,07 mmol/l)
13. Patrz tekst poniżej.
14. Liczba płytek ≤100 x 109/l przynajmniej w jednym badaniu.
15. W oparciu o działania niepożądane raportowane podczas badań klinicznych, zwiększenie
    aktywności fosfokinazy kreatynowej nie jest związane ze złośliwym zespołem
    neuroleptycznym.
16. Stężenia prolaktyny (pacjenci >18 lat): >20 μg/l (>869,56 pmol/l) u mężczyzn; >30 μg/l
    (>1304,34 pmol/l) u kobiet w dowolnym czasie.
17. Może prowadzić do upadków.
18. Stężenie cholesterolu HDL: <40 mg/dl (1,025 mmol/l) u mężczyzn; <50 mg/dl (1,282 mmol/l)
    u kobiet w dowolnym czasie.
19. Częstość występowania u pacjentów, u których następuje wydłużenie odstępu QT z <450 ms
    do ≥450 ms (o ≥30 ms). W badaniach klinicznych z grupą kontrolną placebo dotyczących
    stosowania kwetiapiny średnia zmiana i częstość występowania u pacjentów z klinicznie
    znaczącym przesunięciem odcinka QT były podobne w grupach przyjmujących kwetiapinę i
    placebo.
20. Co najmniej jeden epizod zmiany stężenia w zakresie od >132 mmol/l do ≤132 mmol/l.
21. Podczas terapii kwetiapiną lub zaraz po przerwaniu stosowania leku obserwowano przypadki
    myśli i zachowań samobójczych (patrz punkty 4.4 i 5.1).
22. Patrz punkt 5.1.
23. U 11% pacjentów biorących udział we wszystkich badaniach nad kwetiapiną, włączając
    otwarte fazy przedłużonej obserwacji, zaobserwowano przynajmniej jeden przypadek
    zmniejszenia stężenia hemoglobiny do ≤13 g/dl (8,07 mmol/l) u mężczyzn i ≤12 g/dl (7,45
    mmol/l) u kobiet. U tych pacjentów średnie maksymalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny
    za każdym razem wynosiło -1,50 g/dl.
24. Przypadki te często występowały przy jednoczesnym występowaniu tachykardii, zawrotów
    głowy, niedociśnienia ortostatycznego i (lub) chorobach serca/układu oddechowego
    wywołujących objawy.
25. W oparciu o zmianę z prawidłowej wartości początkowej do wartości o potencjalnym
    znaczeniu klinicznym w którymkolwiek momencie po otrzymaniu wartości w punkcie
    początkowym we wszystkich badaniach. Zmiany wartości całkowitej T4, wolnej T4,
    całkowitej T3 i wolnej T3 zdefiniowano jako <0.8 x DGN (pmol/l) a zmiana wartości TSH to
    > 5 mIU/l w każdym momencie.
26. W oparciu o zwiększoną częstość występowania wymiotów u pacjentów w podeszłym wieku
    (≥65 roku życia).
27. Zmiany dotyczące krwinek białych obojętnochłonnych z >=1.5 x 109/l po włączeniu do badania
    do <0.5 x 109/l w każdym momencie leczenia.
28. W oparciu o zmianę z prawidłowej wartości początkowej do wartości o potencjalnym
    znaczeniu klinicznym w którymkolwiek po otrzymaniu wartości w punkcie początkowym we
    wszystkich badaniach. Zmiany wartości granulocytów eozynochłonnych zdefiniowano jako
    >1x 109 komórek/l w każdym momencie.
29. W oparciu o zmianę z prawidłowej wartości początkowej do wartości o potencjalnym
    znaczeniu klinicznym w którymkolwiek momencie po otrzymaniu wartości w punkcie
    początkowym we wszystkich badaniach. Zmiany WBC zdefiniowano jako ≤ 3X109 komórek/
    l w każdym momencie.
30. W oparciu o doniesienia występowania działań niepożądanych dotyczących zespołu
    metabolicznego ze wszystkich badań klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny.
31. U niektórych pacjentów, pogorszenie o więcej niż jeden czynnik metaboliczny taki jak waga,
    stężenie glukozy i lipidów we krwi obserwowano w badaniach klinicznych (patrz punkt 4.4).
32. Patrz punkt 4.6
XX. Może wystąpić na początku lub niedługo po rozpoczęciu leczenia i być związana z
niedociśnieniem i / lub omdleniami. Częstotliwość określona na podstawie zgłoszonych działań
niepożądanych w postaci bradykardii i powiązanych zdarzeń we wszystkich badaniach
      klinicznych z kwetiapiną.

Podczas stosowania neuroleptycznych produktów leczniczych obserwowano przypadki wydłużenia
odstępu QT, komorowych zaburzeń rytmu, nagłych niespodziewanych zgonów, zatrzymania akcji
serca i torsades de pointes, które są uznane za charakterystyczne dla tej grupy produktów leczniczych.


Dzieci i młodzież (10 do 17 lat)
W przypadku dzieci i młodzieży należy rozważyć te same działania niepożądane, co opisane powyżej
u pacjentów dorosłych. Poniżej przedstawiono podsumowanie działań niepożądanych, które u dzieci i
młodzieży (10–17 lat) obserwowano z większą częstością niż u pacjentów dorosłych lub które nie
zostały zidentyfikowane w przypadku osób dorosłych.

Częstość występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10),
niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do <1/1000) i bardzo rzadko (<1/10000).
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Bardzo często:            zwiększone łaknienie
Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo często:            objawy pozapiramidowe3
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Często:                   drażliwość4
Badania diagnostyczne
Bardzo często:          zwiększenie stężenia prolaktyny 1, wzrost ciśnienia krwi2
   1. Stężenie prolaktyny (pacjenci <18 lat): >20 μg/l (>869,56 pmol/l) u chłopców; >26 μg/l
       (>1130,428 pmol/l) u dziewcząt, w dowolnym czasie. U mniej niż 1% pacjentów występował
       wzrost stężenia prolaktyny >100 μg/l.
   2. W oparciu o przesunięcia powyższych klinicznie znaczących wartości progowych
       (zaczerpnięte z kryteriów stosowanych przez National Institutes of Health) lub zwiększenie o
       >20 mm Hg skurczowego lub >10 mm Hg rozkurczowego ciśnienia krwi w dowolnym
       momencie w czasie trwania 2 badań klinicznych (3-6 tygodni) z grupą kontrolną placebo,
       przeprowadzonych wśród dzieci i młodzieży.
   3. Patrz punkt 5.1.
   4. Uwaga: częstość występowania jest zgodna z obserwowaną u pacjentów dorosłych, ale
       drażliwość może być związana z innymi implikacjami klinicznymi u dzieci i młodzieży, niż u
       pacjentów dorosłych.

4.9     Przedawkowanie

W badaniach klinicznych raportowano o przypadku zgonu po ostrym przedawkowaniu kwetiapiny w
dawce 13,6 g, jak również po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu, po przyjęciu małej
dawki 6 g samej kwetiapiny. Jednakże, zgłoszono także przypadek przeżycia po ostrym
przedawkowaniu do 30 gkwetiapiny. Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu raportowano
przedawkowania samej kwetiapiny, prowadzącym do zgonu lub śpiączki. Ponadto, następujące
zdarzenia obserwowano podczas stosowania monoterapii kwetiapiną: wydłużenie odcinaka QT,
napady padaczkowe, stan padaczkowy, rabdomioliza, depresja układu oddechowego, zatrzymanie
moczu, splątanie, stan majaczeniowy i (lub) pobudzenie.

U pacjentów z współistniejącymi chorobami układu krążenia istnieje większe ryzyko wystąpienia
bardziej nasilonych objawów przedawkowania (patrz punkt 4.4: Choroby układu krążenia).

Na ogół zgłaszane objawy podmiotowe i przedmiotowe były takie same, jak wynikające z nasilenia
znanych działań farmakologicznych substancji czynnej, to jest senność i uspokojenie, tachykardia i
niedociśnienie.
Postępowanie w przypadku przedawkowania

Nie ma swoistego antidotum kwetiapiny. W przypadku wystąpienia ciężkich objawów, należy
rozważyć możliwość zażycia kilku leków. Zalecane jest podjęcie działań z zakresu intensywnej opieki
medycznej, w tym uzyskanie i utrzymywanie drożności dróg oddechowych, zapewnienie
odpowiedniego natlenienia i wentylacji, monitorowanie i podtrzymywanie czynności układu krążenia.
Chociaż zapobieganie wchłanianiu w przypadku przedawkowania nie zostało przebadane, w ciężkich
zatruciach wskazane może być płukanie żołądka, przeprowadzone, w miarę możliwości, w ciągu
godziny od przyjęcia produktu leczniczego. Należy rozważyć podanie węgla aktywowanego.
Pacjent powinien pozostawać pod ścisłą opieką i kontrolą lekarską, aż do powrotu do zdrowia.
W razie przedawkowania kwetiapiną, oporne na leczenie niedociśnienie należy leczyć odpowiednimi
środkami, w tym poprzez podawanie dożylnych płynów i (lub) środków sympatykomimetycznych.
Należy unikać epinefryny i dopaminy, ponieważ w przypadku blokady alfa wywołanej przez
kwetiapinę beta stymulacja może pogorszyć niedociśnienie.


5.    WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1   Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki psycholeptyczne, przeciwpsychotyczne; diazepiny, oksazepiny,
tiazepiny i oksepiny,
kod ATC: N05A H04

Mechanizm działania:
Kwetiapina jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym. Kwetiapina i jej czynny metabolit obecny
w osoczu ludzkim, norkwetiapina, oddziaływają z wieloma receptorami neuroprzekaźnikowymi.
Kwetiapina i norkwetiapina wykazują powinowactwo do receptorów serotoninowych (5HT 2) i
receptorów dopaminowych D1 i D2 w mózgu. Uważa się, że za przeciwpsychotyczne właściwości
kliniczne i małą częstość pozapiramidowych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem
kwetiapiny, w porównaniu z typowymi lekami przeciwpsychotycznymi odpowiada połączenie
antagonizmu wobec receptorów 5HT2 i D2 oraz bardziej wybiórczego działania na receptory 5HT2 niż
D2. Dodatkowo, norkwetiapina wykazuje duże powinowactwo do czynnika transportującego
noradrenalinę. Kwetiapina i norkwetiapina wykazują również duże powinowactwo do receptorów
histaminergicznych i α1-adrenergicznych oraz mniejsze powinowactwo do receptorów α2-
adrenergicznych i serotoninowych 5HT1A. Kwetiapina nie wykazuje znaczącego powinowactwa do
receptorów muskarynowych ani benzodiazepinowych.

Rezultat działania farmakodynamicznego:
Kwetiapina wykazuje aktywność w testach aktywności przeciwpsychotycznej, takich jak test
warunkowego unikania. Kwetiapina hamuje także działanie agonistów dopaminy, co można zbadać
zarówno behawioralnie, jak i elektrofizjologicznie, oraz zwiększa stężenie metabolitów dopaminy, co
jest neurochemicznym wskaźnikiem blokady receptorów D2.

Z badań przedklinicznych wskazujących na możliwość wystąpienia pozapiramidowych działań
niepożądanych wynika, że kwetiapina jest odmienna od standardowych leków przeciwpsychotycznych
i ma atypowy profil. Podczas przewlekłego stosowania kwetiapina nie wywołuje nadwrażliwości
receptorów dopaminowych D2. Kwetiapina wykazuje jedynie słabe działanie kataleptyczne po
dawkach skutecznie blokujących receptor dopaminowy D2. Podczas przewlekłego stosowania,
kwetiapina wykazuje wybiórcze działanie na układ limbiczny, wywołując blokadę depolaryzacyjną
szlaku mezolimbicznego, nie wpływając na zawierające dopaminę neurony układu nigrostriatalnego.
Kwetiapina, po ostrym i przewlekłym podawaniu, w minimalnym stopniu wywołuje objawy dystonii u
małp z rodzaju Cebus uwrażliwionych podawaniem haloperydolu albo nieotrzymujących wcześniej
haloperydolu (patrz punkt 4.8).
Skuteczność kliniczna:

Schizofrenia
Skuteczność produktu leczniczego Symquel XR w leczeniu schizofrenii została potwierdzona w 6-
tygodniowym badaniu klinicznym z grupą kontrolną placebo u pacjentów ze schizofrenią
spełniających kryteria DSM-IV oraz jednym badaniu klinicznym z grupą kontrolną przyjmującą
substancję czynną u pacjentów ze stabilną klinicznie schizofrenią, w którym kwetiapinę w postaci
tabletki o natychmiastowym uwalnianiu zamieniono na kwetiapinę w postaci tabletki o przedłużonym
uwalnianiu.
W badaniu z grupą kontrolną placebo, pierwszorzędowym punktem końcowym badania była zmiana
oceny w skali PANSS w momencie ukończenia badania w porównaniu do oceny w chwili włączenia
do badania. Stosowanie kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 400 mg
na dobę, 600 mg na dobę i 800 mg na dobę skutkowało istotną statystycznie poprawą objawów
psychotycznych w porównaniu z placebo. Działanie to było większe w przypadku stosowania dawek
600 mg i 800 mg w porównaniu z dawką 400 mg.
W 6-tygodniowym badaniu klinicznym z grupą kontrolną przyjmującą substancję czynną, z oceną
zmiany produktu leczniczego, pierwszorzędowym punktem końcowym badania był odsetek
pacjentów, u których obserwowano brak skuteczności, np. którzy przerwali udział w badaniu z
powodu braku skuteczności lub u których całościowa ocena w skali PANSS zwiększyła się o 20% lub
więcej od wizyty randomizacyjnej w porównaniu do którejkolwiek wizyty. U pacjentów, których stan
ustabilizowano, stosując kwetiapinę w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu w dawkach od
400 mg do 800 mg, skuteczność leczenia była utrzymana po zmianie na równorzędną dawkę dobową
kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu, stosowaną raz na dobę.
W długotrwałym badaniu klinicznym ustabilizowanych pacjentów ze schizofrenią, którzy przez 16
tygodni przyjmowali terapię podtrzymującą kwetiapiną w postaci tabletek o przedłużonym
uwalnianiu, kwetiapina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu wykazała większą skuteczność
w zapobieganiu nawrotom niż placebo. Szacowane ryzyko nawrotu po 6 miesiącach leczenia wynosiło
14,3% w grupie leczonej kwetiapiną w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu w porównaniu do
68,2% w grupie otrzymującej placebo. Średnia dawka wynosiła 669 mg. Podczas leczenia kwetiapiną
w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu przez okres do 9 miesięcy (mediana 7 miesięcy) nie
zaobserwowano żadnych nowych działań niepożądanych. W szczególności, podczas długotrwałego
stosowania kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu nie wzrosła liczba zgłaszanych
pozapiramidowych działań niepożądanych i przypadków zwiększenia masy ciała.

Zaburzenie afektywne dwubiegunowe
W dwóch badaniach klinicznych, w których stosowano monoterapię kwetiapiną w leczeniu epizodów
maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, wykazała ona większą skuteczność niż
placebo w zmniejszaniu objawów maniakalnych, w 3. i 12. tygodniu leczenia. Znaczącą skuteczność
kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu w porównaniu z placebo wykazano w
kolejnym trzytygodniowym badaniu. Kwetiapina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu
podawana była w dawkach w zakresie od 400 do 800 mg na dobę, a średnia dawka wynosiła około
600 mg na dobę. Dane dotyczące stosowania kwetiapiny z solą sodową walproinianu lub litem w
leczeniu ostrych, umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych przez 3 i 6 tygodni są
ograniczone, jednak takie leczenie skojarzone było dobrze tolerowane przez pacjentów. Dane
wykazały, iż w 3. tygodniu występuje efekt addycyjny. Kolejne badanie nie wykazało efektu
addycyjnego w 3. tygodniu leczenia.
W badaniu klinicznym, u pacjentów z epizodami depresji w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym
typu I lub II, kwetiapina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawce 300 mg na dobę
wykazała większą skuteczność niż placebo w zmniejszaniu wskaźnika w skali MADRS.
W 4 dodatkowych badaniach klinicznych dotyczących stosowania kwetiapiny, podczas 8-tygodniowej
terapii u pacjentów z epizodami depresji o umiarkowanym i ciężkim nasileniu, w przebiegu
zaburzenia afektywnego dwubiegunowego typu I i II, stosowanie kwetiapiny w postaci tabletek o
natychmiastowym uwalnianiu w dawce 300 mg i 600 mg, było znacząco skuteczniejsze niż placebo w
odniesieniu do odpowiednich wartości: średnia poprawa w skali MADRS i odpowiedź zdefiniowana
jako przynajmniej 50% poprawa całkowitego wyniku w skali MADRS, w porównaniu do wartości
wyjściowych. Nie stwierdzono różnicy efektu pomiędzy grupą pacjentów otrzymujących kwetiapinę
w postaci o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 300 mg a otrzymującymi dawkę 600 mg.
W przedłużonej obserwacji dwóch powyższych badań, wykazano, że długotrwałe leczenie pacjentów,
u których wystąpiła odpowiedź na stosowanie kwetiapiny w postaci tabletek o natychmiastowym
uwalnianiu w dawce 300 lub 600 mg było skuteczniejsze w porównaniu z placebo, w odniesieniu do
objawów depresji, ale nie w odniesieniu do objawów maniakalnych.
W dwóch badaniach klinicznych dotyczących przeciwdziałania nawrotom oceniających kwetiapinę w
połączeniu z lekami stabilizującymi nastrój u pacjentów z epizodami maniakalnymi, depresyjnymi lub
mieszanymi, połączenie z kwetiapiną wykazało większą skuteczność niż leki stabilizujące nastrój
stosowane w monoterapii w wydłużaniu czasu do nawrotu zmienionego nastroju (maniakalnego,
mieszanego lub depresyjnego). Kwetiapinę podawano w dawce od 400 mg do 800 mg na dobę w
dwóch dawkach podzielonych w połączeniu z litem lub walproinianem.
W jednym długotrwałym badaniu (do 2 lat stosowania) z oceną przeciwdziałania nawrotom u
pacjentów z epizodami maniakalnymi, depresyjnymi lub mieszanymi, kwetiapina wykazała większą
skuteczność w porównaniu z placebo w wydłużaniu czasu do nawrotu zaburzeń nastroju
(maniakalnego, mieszanego lub depresyjnego) u pacjentów z zaburzeniem afektywnym
dwubiegunowym typu I. Zaburzenia nastroju obserwowano u 91 pacjentów (22,5%) w grupie
stosującej kwetiapinę, u 208 pacjentów (51,5%) w grupie placebo i u 95 (26,1%) w grupie leczonej
litem. U pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź na terapię kwetiapiną, porównując dalsze leczenie
kwetiapiną do zmiany terapii z kwetiapiny na lit, stwierdzono, że zmiana terapii była, jak się wydaje,
związana z wydłużeniem czasu do nawrotu zaburzeń nastroju.

Ciężkie epizody depresyjne w dużej depresji
Dwa krótkotrwałe (6-tygodniowe) badania obejmowały pacjentów, u których wystąpiła nieadekwatna
odpowiedź na przynajmniej jeden przeciwdepresyjny produkt leczniczy. Kwetiapina w postaci
tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 150 mg i 300 mg na dobę, podawana jako leczenie
wspomagające do stosowanej terapii przeciwdepresyjnej (amitryptylina, bupropion, citalopram,
duloksetyna, escitalopram, fluoksetyna, paroksetyna, sertralina lub wenlafaksyna) wykazała przewagę
nad monoterapią lekiem przeciwdepresyjnym w łagodzeniu objawów depresyjnych, ocenioną przez
poprawę ogólnych wyników w skali MADRS (średnia zmiana LS w stosunku do placebo: 2–3,3
punktu).
Nie oceniono długoterminowej skuteczności i bezpieczeństwa leczenia wspomagającego u pacjentów
z dużą depresją. Długoterminowa skuteczność oraz bezpieczeństwo monoterapii zostały ustalone u
pacjentów dorosłych (patrz poniżej).

Opisane poniżej badania prowadzono przy użyciu kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym
uwalnianiu w monoterapii, jednak należy podkreślić, że kwetiapina w postaci tabletek o przedłużonym
uwalnianiu jest wskazana wyłącznie do stosowania w leczeniu skojarzonym.

W trzech z czterech krótkoterminowych (do 8 tygodni) badań dotyczących stosowania kwetiapiny w
monoterapii u pacjentów z dużą depresją, kwetiapina w postaci o przedłużonym uwalnianiu stosowana
w dawkach 50 mg, 150 mg i 300 mg na dobę wykazała lepszą skuteczność niż placebo w łagodzeniu
objawów depresyjnych, ocenioną przez zmniejszenie punktacji ogólnej w skali MADRS (średnia
zmiana LS w stosunku do placebo 2–4 punktów).

W badaniach dotyczących zapobiegania nawrotom w monoterapii pacjenci z epizodami depresyjnymi
ustabilizowani w fazie terapii otwartej kwetiapiną w postaci o przedłużonym uwalnianiu przez
przynajmniej 12 tygodni, zostali losowo przydzieleni do grupy stosującej kwetiapinę w postaci o
przedłużonym uwalnianiu raz na dobę lub grupy placebo, przez okres do 52 tygodni. Średnia dawka
kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu podczas fazy z randomizacją wynosiła 177 mg na
dobę. Częstość nawrotów wynosiła 14,2% w grupie stosującej kwetiapinę w postaci o przedłużonym
uwalnianiu oraz 34,4% w grupie pacjentów otrzymujących placebo.
W krótkotrwałym (9 tygodni) badaniu przeprowadzonym wśród pacjentów w podeszłym wieku (66 do
89 lat) bez choroby otępiennej, ale z dużą depresją, kwetiapina w postaci o przedłużonym uwalnianiu,
dawkowana elastycznie w zakresie od 50 mg do 300 mg na dobę, wykazała większą skuteczność niż
placebo w ograniczaniu objawów depresyjnych, co wykazano przez poprawę ogólnych wyników w
skali MADRS (średnia zmiana LS w stosunku do placebo -7,54). W tym badaniu pacjenci byli
przydzieleni losowo do grupy otrzymującej kwetiapinę w postaci o przedłużonym uwalnianiu w
dawkach 50 mg na dobę w dniach 1.–3.; dawka mogła być zwiększona do 100 mg na dobę w 4. dniu
oraz do 150 mg na dobę w 8. dniu. Następnie dawka mogła być zwiększana do 300 mg na dobę,
zależnie od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji pacjenta. Średnia dawka kwetiapiny w postaci o
przedłużonym uwalnianiu wynosiła 160 mg na dobę. Tolerancja na kwetiapinę w postaci o
przedłużonym uwalnianiu stosowanej raz na dobę u pacjentów w podeszłym wieku, z pominięciem
objawów pozapiramidowych (patrz punkt 4.8 i „Bezpieczeństwo kliniczne” poniżej), była
porównywalna do obserwowanej u osób dorosłych (18–65 lat). Odsetek pacjentów randomizowanych
powyżej 75. roku życia wynosił 19%.

Bezpieczeństwo stosowania

W krótkotrwałych badaniach klinicznych z grupą kontrolną placebo u pacjentów ze schizofrenią i
epizodami maniakalnymi w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego, skumulowana
częstość objawów pozapiramidowych była podobna do obserwowanej w grupie placebo (schizofrenia:
7,8% w grupie kwetiapiny i 8,0% w grupie placebo; epizody manii w zaburzeniu afektywnym
dwubiegunowym: 11,2% w grupie kwetiapiny i 11,4% w grupie placebo). W krótkotrwałych
badaniach z grupą kontrolną placebo przeprowadzanych wśród pacjentów z dużą depresją i epizodami
depresyjnymi w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego większy odsetek objawów
pozapiramidowych był obserwowany u pacjentów leczonych kwetiapiną niż u pacjentów
otrzymujących placebo. W krótkotrwałych badaniach klinicznych z grupą kontrolną placebo wśród
pacjentów z epizodami depresyjnymi w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego,
skumulowana częstość objawów pozapiramidowych wynosiła 8,9% w grupie stosującej kwetiapinę w
porównaniu do 3,8% w grupie z placebo. W krótkotrwałych badaniach klinicznych z grupą kontrolną
placebo dotyczących monoterapii w dużej depresji, skumulowana częstość objawów
pozapiramidowych wynosiła 5,4% przy stosowaniu kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu
i 3,2% w przypadku placebo. W krótkotrwałym badaniu klinicznym z grupą kontrolną placebo
dotyczącym monoterapii u pacjentów w podeszłym wieku z dużą depresją, skumulowana częstość
objawów pozapiramidowych wynosiła 9,0% w grupie przyjmującej kwetiapinę w postaci o
przedłużonym uwalnianiu i 2,3% w grupie placebo. W przypadku zarówno epizodów depresyjnych w
przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego, jak i dużej depresji, częstość pojedynczych
działań niepożądanych (np. akatyzji, zaburzeń pozapiramidowych, drżeń, dyskinezji, dystonii,
niepokoju, mimowolnych skurczów mięśni, nadaktywności psychoruchowej i sztywności mięśni) nie
przekroczyła 4% w żadnej z badanych grup.

W krótkoterminowych, badaniach z grupą kontrolną placebo (trwających od 3 do 8 tygodni) z
ustalonymi dawkami (50 mg na dobę do 800 mg na dobę) zaobserwowano średnie zwiększenie masy
ciała u pacjentów leczonych kwetiapiną w zakresie od 0,8 kg dla dawki dobowej 50 mg do 1,4 kg dla
dawki dobowej 600 mg (z mniejszym wzrostem dla dawki dobowej 800 mg), w porównaniu z 0,2 kg u
pacjentów leczonych placebo. Odsetek pacjentów leczonych kwetiapiną, których masa ciała
zwiększyła się o ≥7% wyniósł od 5,3% dla dawki dobowej 50 mg do 15,5% dla dawki dobowej 400
mg (z mniejszym wzrostem dla dawki dobowej 600 i 800 mg), w porównaniu z 3,7% pacjentów
leczonych placebo.

Dłuższe badania kliniczne dotyczące zapobiegania nawrotom miały okres otwarty (trwały od 4 do 36
tygodni), kiedy pacjenci byli leczeni kwetiapiną, następnie randomizowany okres odstawienia,
podczas którego pacjenci byli losowo przydzielani do grupy stosującej kwetiapinę lub grupy placebo.
U pacjentów losowo przydzielonych o grupy stosującej kwetiapinę średnie zwiększenie masy ciała w
okresie otwartym wynosiło 2,56 kg, a do 48. tygodnia okresu randomizacji średnie zwiększenie masy
ciała wynosiło 3,22 kg w porównaniu z wyjściowym okresem otwartym. Dla pacjentów losowo
przydzielonych do stosowania placebo średnie zwiększenie masy ciała w okresie otwartym wynosiło
2,39 kg, a przed upływem 48. tygodnia okresu z randomizacją 0,89 kg w porównaniu z wyjściowym
okresem bez ślepej próby.

W badaniach klinicznych z grupą kontrolną placebo wśród pacjentów w podeszłym wieku z objawami
psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych, częstość działań niepożądanych ze strony naczyń
mózgowych na 100 pacjento-lat nie była większa w grupie stosującej kwetiapinę niż w grupie placebo.

W badaniach klinicznych z grupą kontrolną placebo, z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii u
pacjentów z wyjściową liczbą neutrofilów ≥1,5x109/l, częstość występowania przynajmniej raz liczby
neutrofilów <1,5x109/l wynosiła 1,72% w grupie pacjentów otrzymujących kwetiapinę w porównaniu
do 0,73% w grupie pacjentów otrzymujących placebo. We wszystkich badaniach klinicznych (z grupą
kontrolną placebo, otwartych, z grupą kontrolną przyjmującą inną substancję czynną; u pacjentów z
wyjściową liczbą neutrofilów ≥1,5x109/l) częstość wystąpienia przynajmniej raz liczby neutrofilów
<0,5x109/l wynosiła 0,21% w grupie pacjentów leczonych kwetiapiną i 0% w grupie pacjentów
otrzymujących placebo, natomiast częstość występowania przynajmniej raz liczby neutrofilów od ≥0,5
do <1,0x109/l wynosiła 0,75% w grupie pacjentów leczonych kwetiapiną i 0,11% w grupie pacjentów
otrzymujących placebo.

Zaćma/zmętnienie soczewki
W badaniu klinicznym z oceną możliwości tworzenia się zaćmy u pacjentów ze schizofrenią lub
zaburzeniami schizoafektywnymi stosujących kwetiapinę (200–800 mg/na dobę) w porównaniu do
rysperydonu (2–8 mg/na dobę) odsetek pacjentów ze zwiększeniem stopnia zmętnienia soczewki nie
był wyższy w grupie przyjmującej kwetiapinę (4%) w porównaniu do grupy stosującej rysperydon
(10%), u pacjentów stosujących lek przez co najmniej 21 miesięcy.

Dzieci i młodzież (10 do 17 lat)
Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania kwetiapiny w postaci o natychmiastowym uwalnianiu w
leczeniu zaburzeń maniakalnych badane były w 3-tygodniowym badaniu z grupą kontrolną placebo
(n=284 pacjentów z USA, w wieku 10–17 lat). Około 45% populacji pacjentów miało dodatkowo
zdiagnozowane ADHD. Ponadto, przeprowadzono 6-tygodniowe badanie z grupą kontrolną placebo
dotyczące leczenia schizofrenii (n=222 pacjentów, w wieku 13–17 lat). W obydwu badaniach
wykluczono pacjentów ze znanym brakiem odpowiedzi na stosowanie kwetiapiny w postaci o
natychmiastowym uwalnianiu. Stosowanie kwetiapiny w postaci o natychmiastowym uwalnianiu
rozpoczęto od 50 mg na dobę i 2. dnia zwiększono do 100 mg na dobę; następnie dawka była
zwiększana do dawki docelowej (zaburzenia maniakalne – 400–600 mg na dobę; schizofrenia – 400–
800 mg/na dobę) o 100 mg na dobę podawanych 2 lub 3 razy na dobę.
W badaniach dotyczących zaburzeń maniakalnych, różnica średniej zmiany LS w odniesieniu do
wartości wyjściowej w skali YMRS (substancja czynna minus placebo) wynosiła -5,21 dla kwetiapiny
w postaci o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 400 mg na dobę i -6,56 dla kwetiapiny w postaci o
natychmiastowym uwalnianiu w dawce 600 mg na dobę. Odsetek odpowiedzi (poprawa według skali
YMRS ≥50%) wynosił 64% w grupie stosującej kwetiapinę w postaci o natychmiastowym uwalnianiu
w dawce 400 mg na dobę, 58% w grupie przyjmującej dawkę 600 mg na dobę i 37% w grupie
kontrolnej placebo.
W badaniu dotyczącym schizofrenii, różnica średniej zmiany LS w odniesieniu do wartości
wyjściowej w skali PANSS (substancja czynna minus placebo) wynosiła -8,16 w grupie kwetiapiny w
postaci o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 400 mg na dobę i -9,29 w grupie kwetiapiny w
postaci o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 800 mg na dobę. Ani małe (400 mg na dobę) ani
duże (800 mg na dobę) dawki kwetiapiny nie wykazały lepszej skuteczności niż placebo pod
względem odsetka pacjentów osiągających odpowiedź, zdefiniowaną jako ≥30% zmniejszenia w
odniesieniu do wartości wyjściowych w skali PANSS. Zarówno w zaburzeniach maniakalnych, jak i
schizofrenii stosowanie większych dawek skutkowało liczbowo mniejszym odsetkiem odpowiedzi.
Brak dostępnych danych dotyczących podtrzymania działania lub zapobiegania nawrotom w tej grupie
wiekowej.
Przedłużone fazy badań klinicznych bez ślepej próby, z okresem obserwacji 26 tygodni, dotyczących
zaostrzeń (n=380 pacjentów), w których kwetiapina w postaci o natychmiastowym uwalnianiu
podawana była w zmiennych dawkach w zakresie 400–800 mg na dobę, dostarczyły dodatkowych
danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania. U dzieci i młodzieży obserwowano wysokie
ciśnienie tętnicze oraz zwiększony apetyt, częściej niż u pacjentów dorosłych donoszono też o
objawach pozapiramidowych i zwiększeniu stężenia prolaktyny w surowicy (patrz punkt 4.4 i 4.8).

Objawy pozapiramidowe
W krótkotrwałych badaniach klinicznych z grupą kontrolną placebo dotyczących stosowania
kwetiapiny w postaci o natychmiastowym uwalnianiu w monoterapii u młodych pacjentów (13–17 lat)
ze schizofrenią, skumulowana częstość objawów pozapiramidowych wynosiła 12,9% w grupie
stosującej kwetiapinę i 5,3% w grupie placebo, jednakże występowanie pojedynczych działań
niepożądanych (np. akatyzja, drżenia, zaburzenia pozapiramidowe, hipokinezja, niepokój,
nadaktywność psychomotoryczna, sztywność mięśni, dyskinezja) nie przekroczyła 4,1% w żadnej z
badanych grup. W krótkotrwałym badaniu klinicznym z grupą kontrolną placebo dotyczącym
stosowania kwetiapiny w postaci o natychmiastowym uwalnianiu w monoterapii u dzieci i młodzieży
(10–17 lat) z epizodami maniakalnymi w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego,
skumulowana częstość objawów pozapiramidowych wynosiła 3,6% w przypadku kwetiapiny i 1,1% w
przypadku placebo. W długotrwałych otwartych badaniach dotyczących stosowania kwetiapiny w
postaci o natychmiastowym uwalnianiu w schizofrenii i w epizodach maniakalnych w przebiegu
zaburzenia afektywnego dwubiegunowego, skumulowana częstość wymagających leczenia
pozapiramidowych działań niepożądanych wynosiła 10%.

Zwiększenie masy ciała
W krótkotrwałych badaniach klinicznych dotyczących stosowania kwetiapiny w postaci o
natychmiastowym uwalnianiu u pacjentów pediatrycznych (10–17 lat), u 17% pacjentów stosujących
kwetiapinę i 2,5% pacjentów przyjmujących placebo wystąpił ≥7% wzrost masy ciała. Skorygowany o
wartości związane z normalnym rozwojem w dłuższym okresie, wzrost standardowego odchylenia o
minimum 0,5 w odniesieniu do wartości wyjściowych według skali BMI był używany jako miara
zmian klinicznie istotnych; 18,3% pacjentów stosujących kwetiapinę przez co najmniej 26 tygodni
spełniło powyższe kryteria.

Samobójstwa/myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego
W krótkotrwałych badaniach klinicznych z grupą kontrolną placebo dotyczących stosowania
kwetiapiny w postaci o natychmiastowym uwalnianiu u pacjentów pediatrycznych ze schizofrenią,
częstość zdarzeń związanych z próbami samobójczymi wynosiła 1,4% (2/147) w grupie stosującej
kwetiapinę i 1,3% (1/75) w grupie placebo u pacjentów w wieku <18 lat. W krótkotrwałych badaniach
z grupą kontrolną placebo dotyczących stosowania kwetiapiny w postaci o natychmiastowym
uwalnianiu u pacjentów pediatrycznych z epizodami maniakalnymi w przebiegu zaburzenia
afektywnego dwubiegunowego odsetek zdarzeń związanych z próbami samobójczymi wynosił 1,0%
(2/193) w grupie kwetiapiny i 0% (0/90) w grupie placebo u pacjentów w wieku <18 lat.

Wpływ kwetiapiny na hormony tarczycy
Stosowanie kwetiapiny związane było z zależnym od dawki, zmniejszeniem stężenia hormonów
tarczycy we krwi. W krótkotrwałych badaniach klinicznych z grupą kontrolną placebo , występowały
klinicznie istotne zmiany w stężeniu: całkowitego T4: 3,4% dla kwetiapiny w porównaniu do 0,6% dla
placebo; wolnego T4: 0,7% dla kwetiapiny w porównaniu do 0,1% dla placebo; całkowitego T3: 0,54%
dla kwetiapiny w porównaniu do 0,0% dla placebo i wolnego T3:0,2% dla kwetiapiny i 0,0% dla
placebo. Częstość występowania zmian w TSH wynosiła 3,2% dla kwetiapiny w porównaniu z 2,7%
w grupie placebo. W krótkotrwałych badaniach z grupą kontrolną placebo częstość występowania
zwierciadlanych, potencjalnie istotnych klinicznie zmian w T3 i TSH wynosiła 0,0% dla obu-
kwetiapiny i placebo oraz 0,1% dla kwetiapiny w porównaniu do 0,0% dla placebo w przypadku T4 i
TSH. Zmiany te w stężeniu hormonów tarczycy nie były związane z wystąpieniem klinicznie
znaczącej niedoczynności tarczycy. Maksymalne zmniejszenie stężenia całkowitego i wolnego T4
występowało w ciągu pierwszych sześciu tygodni stosowania kwetiapiny, bez dalszego zmniejszenia
stężenia podczas długotrwałego leczenia. Niemal we wszystkich przypadkach, przerwanie terapii
kwetiapiną związane było z powrotem stężenia całkowitego i wolnego T4 do wartości prawidłowych,
niezależnie od czasu trwania leczenia. U ośmiu pacjentów, u których badano poziom TBG, poziom
TBG pozostawał niezmieniony.

5.2   Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie:
Kwetiapina po podaniu doustnym jest dobrze wchłaniana. Maksymalne stężenie kwetiapiny i
norkwetiapiny w osoczu występuje po około 6 godzinach od zastosowania kwetiapiny w postaci o
przedłużonym uwalnianiu (Tmax). Maksymalne stężenie molowe czynnego metabolitu, norkwetiapiny,
w stanie stacjonarnym wynosi około 35% wartości uzyskiwanych dla kwetiapiny.
Farmakokinetyka kwetiapiny i norkwetiapiny jest liniowa i proporcjonalna do dawek aż do dawki 800
mg podawanej raz na dobę. Powierzchnia pola pod krzywą (AUC) dla kwetiapiny w postaci o
przedłużonym uwalnianiu podawanej raz na dobę i takiej samej dawki dobowej kwetiapiny fumaranu
w postaci o natychmiastowym uwalnianiu (kwetiapina w postaci o natychmiastowym uwalnianiu),
podawanej dwa razy na dobę, jest porównywalna, ale maksymalne stężenie w osoczu (C max) jest o 13%
mniejsze w stanie stacjonarnym. Porównując kwetiapinę o przedłużonym uwalnianiu do kwetiapiny o
natychmiastowym uwalnianiu, AUC metabolitu – norkwetiapiny jest mniejsze o 18%.
W badaniu z oceną wpływu pokarmu na biodostępność kwetiapiny stwierdzono, że pokarm bogaty w
tłuszcze powodował znaczące statystycznie zwiększenie Cmax i AUC kwetiapiny w postaci o
przedłużonym uwalnianiu, o odpowiednio 50% i 20%. Nie można wykluczyć, że wpływ posiłków
wysokotłuszczowych na produkt leczniczy może być większy. W porównaniu do tego, lekki posiłek
nie wywierał znaczącego wpływu na Cmax lub AUC kwetiapiny. Zaleca się, aby kwetiapina w postaci o
przedłużonym uwalnianiu przyjmowana była raz na dobę bez pokarmu.

Dystrybucja:
Kwetiapina wiąże się w około 83% z białkami osocza.

Metabolizm:
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie, przy czym po podaniu znakowanej
radioaktywnie kwetiapiny, związki macierzyste w postaci niezmienionej wydalane są z moczem i
kałem w mniej niż 5%.
Badania in vitro wykazały, że głównym enzymem układu enzymatycznego cytochromu P450
biorącym udział w metabolizmie kwetiapiny jest izoenzym CYP 3A4. Norkwetiapina jest tworzona i
eliminowana głównie przez izoenzym CYP 3A4.
Ustalono, że kwetiapina i poszczególne metabolity (w tym norkwetiapina) są słabymi inhibitorami
aktywności in vitro ludzkiego cytochromu P450 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4. Zahamowanie in vitro
cytochromu CYP obserwowane było jedynie w stężeniach około 5 do 50 razy większych niż
obserwowane u ludzi w zakresie dawek od 300 mg do 800 mg na dobę. W oparciu o wyniki badań in
vitro, mało prawdopodobne jest, aby jednoczesne stosowanie kwetiapiny z innymi lekami
powodowało klinicznie istotne zahamowanie metabolizmu innego leku za pośrednictwem cytochromu
P450. Z badań przeprowadzonych na zwierzętach wynika, że kwetiapina może pobudzać enzymy
cytochromu P450. Jednak w specyficznym badaniu interakcji u pacjentów z zaburzeniami
psychotycznymi nie obserwowano zwiększenia aktywności cytochromu P450 po podaniu kwetiapiny.

Eliminacja:
Średni okres półtrwania w fazie eliminacji kwetiapiny i norkwetiapiny wynosi odpowiednio około 7 i
12 godzin. Około 73% znakowanego radioaktywnie leku było wydalane w moczu, a 21% w kale, przy
czym mniej niż 5% całkowitej radioaktywności pochodziło z niezmienionego leku. Średnia wartość
molowa wolnej frakcji kwetiapiny i czynnego metabolitu norkwetiapiny w osoczu krwi wynosi <5%
ilości wydalanej w moczu.

Specjalne grupy pacjentów
Płeć:
Właściwości farmakokinetyczne kwetiapiny u mężczyzn i kobiet nie różnią się.

Pacjenci w podeszłym wieku:
Średni klirens kwetiapiny u pacjentów w podeszłym wieku jest mniejszy o 30% do 50% w
porównaniu z obserwowanym u osób dorosłych w wieku od 18 do 65 lat.

Zaburzenia czynności nerek:
Średni klirens kwetiapiny w osoczu był zmniejszony o około 25% u pacjentów z ciężką
niewydolnością nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min/1,73 m2), jednak poszczególne
wartości klirensu mieściły się w zakresie właściwym dla pacjentów z prawidłową czynnością nerek.

Zaburzenia czynności wątroby:
Średni klirens kwetiapiny w osoczu był zmniejszony o około 25% u pacjentów ze stwierdzoną
niewydolnością wątroby (stabilna marskość poalkoholowa). Ponieważ kwetiapina jest głównie
metabolizowana w wątrobie, u osób z zaburzeniami czynności wątroby można się spodziewać
zwiększonego stężenia w osoczu. W tej grupie pacjentów może być konieczne dostosowanie dawki
(patrz punkt 4.2).

Dzieci i młodzież (10–17 lat)
Dane farmakokinetyczne zostały zebrane u 9 dzieci w wieku od 10-12 lat oraz u 12 młodych osób,
które poddane były stabilnej terapii 400 mg kwetiapiny w postaci o natychmiastowym uwalnianiu,
stosowanymi dwa razy dziennie. W stanie stacjonarnym, unormowane zależnie od dawki stężenie w
osoczu związku macierzystego, kwetiapiny, u dzieci i młodzieży (10–17 lat) było zbliżone do
obserwowanego u pacjentów dorosłych, jednakże Cmax u dzieci było na poziomie wyższego końca
zakresu obserwowanego u dorosłych. AUC i Cmax czynnego metabolitu, norkwetiapiny, były większe i
wynosiły odpowiednio około 62% i 49% u dzieci (10–12 lat) i odpowiednio około 28% i 14% u
młodzieży (13–17 lat), w porównaniu z dorosłymi.

Brak dostępnych danych dotyczących stosowania kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu u
dzieci i młodzieży.

5.3   Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W przeprowadzonych in vivo i in vitro badaniach dotyczących genotoksyczności nie obserwowano
działania genotoksycznego. U zwierząt laboratoryjnych przy poziomie ekspozycji mającym znaczenie
kliniczne obserwowano poniższe zaburzenia, które dotychczas nie zostały potwierdzone w
długotrwałych badaniach.
U szczurów obserwowano zmianę pigmentacji tarczycy; u małp Cynomolgus hipertrofię komórek
pęcherzykowych gruczołu tarczowego, zmniejszenie stężenia T3, zmniejszenie stężenia hemoglobiny i
zmniejszenie liczby czerwonych i białych krwinek; u psów zmętnienie rogówki i zaćmę
(zaćma/zmętnienie rogówki, patrz punkt 5.1).
Biorąc pod uwagę powyższe dane, korzyści ze stosowania kwetiapiny muszą być zrównoważone z
ryzykiem dla pacjenta związanym ze stosowaniem leku.


6.    DANE FARMACEUTYCZNE

6.1   Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:
Laktoza jednowodna
Celuloza mikrokrystaliczna
Magnezu tlenek lekki
Karagen
Powidon K30
Magnezu stearynian

Otoczka tabletki:
Karagen
Tytanu dwutlenek (E 171)
Makrogol 400

Nadruk:
Tusz czarny Opacode S-1-17823 black ink (zawiera glikol propylenowy, żelaza tlenek czarny (E172),
szelak)

Symquel XR 50 mg dodatkowo:
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Żelaza tlenek czerwony (E 172)

Symquel XR 200 mg i Symquel XR 300 mg dodatkowo:
Żelaza tlenek żółty (E 172)
6.2     Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3     Okres ważności

Symquel XR 50 mg: 27 miesięcy
Symquel XR 200/300/400 mg: 3 lata

6.4     Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Symquel XR 50 mg:
Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30ºC.

Symquel XR 200/300/400 mg:
Produkt leczniczy nie wymaga żadnych specjalnych warunków przechowywania.

6.5     Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry PVC/PVDC/Aluminium w składanych tekturowych pudełkach
Blistry OPA/Aluminium/PVC/Aluminium w składanych tekturowych pudełkach
Wielkości opakowań: 10, 50, 60, 100 tabletek o przedłużonym uwalnianiu

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6     Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego
        do stosowania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć w sposób
zgodny z lokalnymi przepisami.

7.      PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
        DOPUSZCZENIE DO OBROTU

SymPhar Sp. z o.o.
ul. Włoska 1
00-777 Warszawa
Polska


8.      NUMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
18913
18914
18915


9.      DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
        / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

18/11/2011

10.     DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
        CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO
23/11/2012

                    

Inne leki Quetiapinum: