Symquel:

Nazwa międzynarodowa:
Quetiapinum
Podmiot odpowiedzialny:
SYMPHAR SP. Z O.O., POLSKA
Pozwolenie w Polsce
14336
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
HOECHST BIOTICA SPOL.S.R.O, SŁOWACJA
NYCOMED PHARMA SP. Z O.O., POLSKA
SYMPHAR SP. Z O.O., POLSKA
Postać
tabletki powlekane
Dawka
0,025 g/0,1g
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
N05AH04
                                    Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla użytkownika
                              Symquel, 25 mg, tabletki powlekane
                             Symquel, 100 mg, tabletki powlekane
                             Symquel, 200 mg, tabletki powlekane
            Symquel, opakowanie przeznaczone do rozpoczęcia leczenia (zestaw startowy)
                                         Quetiapinum


Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona
     informacje ważne dla pacjenta
- Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
- Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty w razie jakichkolwiek wątpliwości.
- Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym.
   Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
- Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszystkie możliwe objawy niepożądane
   niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Spis treści ulotki:

1.    Co to jest lek Symquel i w jakim celu się go stosuje
2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku Symquel
3.    Jak stosować lek Symquel
4.    Możliwe działania niepożądane
5.    Jak przechowywać lek Symquel
6.    Zawartość opakowania i inne informacje


1.    Co to jest lek Symquel i w jakim celu się go stosuje

Lek Symquel należy do grupy leków zwanych lekami przeciwpsychotycznymi, które łagodzą objawy
niektórych rodzajów chorób psychicznych.

Lek Symquel jest stosowany w leczeniu schizofrenii. Do objawów schizofrenii należą omamy (na
przykład słyszenie głosów niewiadomego pochodzenia), dziwne i przerażające myśli, zmiany w
zachowaniu, uczucie osamotnienia i dezorientacji.

Lek Symquel może być również stosowany w leczeniu manii, kiedy pacjent może być bardzo
pobudzony, podekscytowany, podniecony, rozentuzjazmowany, nadmiernie aktywny lub ma
ograniczoną zdolność krytycznej oceny. Osoby te w takich przypadkach mogą potrzebować mniej snu
niż zwykle, mówić szybciej i wykazywać gonitwę myśli i pomysłów. Jednak mogą czuć się również
niezwykle rozdrażnieni.


2.     Informacje ważne przed zastosowaniem leku Symquel

Kiedy nie stosować leku Symquel
-   jeśli pacjent ma uczulenie na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników tego
    leku (wymienione w punkcie 6).
-   jeśli pacjent przyjmuje inhibitory proteazy HIV, azolowe leki przeciwgrzybicze, erytromycynę,
    klarytromycynę i nefazodon.
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania Symquel należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty
-   Jeśli pacjentem nie jest dorosły. Symquel nie jest wskazany do stosowania u dzieci i młodzieży
    poniżej 18 r.ż. z powodu ograniczonych danych na temat stosowania go w tych grupach
    wiekowych,
-   Jeśli pacjent cierpi na depresję. Depresja w przebiegu afektywnej choroby dwubiegunowej
    związana jest ze zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych, samouszkodzeń i samobójstw
    (zdarzeń związanych z próbami samobójczymi). Ryzyko samobójstw może wzrastać w
    początkowym etapie leczenia,
-   Jeśli u pacjenta wystąpi senność. Symquel może powodować senność i podobne objawy, takie jak
    uspokojenie (sedacja),
- Jeśli u pacjenta występuje słabe krążenie w obrębie serca lub mózgu lub inne choroby
    predysponujące do niskiego ciśnienia krwi. Lek Symquel może wywoływać spadek ciśnienia
    krwi podczas wstawania lub stania, szczególnie w okresie zwiększania dawki na początku
    leczenia (patrz punkt 4 „Możliwe działania niepożądane”),
- Gdy pacjent jest w podeszłym wieku (szczególnie na początku leczenia),
- Gdy pacjent jest w podeszłym wieku i cierpi na demencję (utrata czynności mózgu). W tym
    wypadku nie należy stosować leku Symquel, ponieważ grupa leków, do których on należy, może
    zwiększać ryzyko udaru, a w niektórych przypadkach ryzyko zgonu, u pacjentów w podeszłym
    wieku cierpiących na demencję,
- U pacjentów po przebytym udarze,
- Jeśli u pacjenta stwierdzono małą liczbę białych krwinek (co mogło, ale nie musiało mieć związku
    ze stosowaniem innych leków),
- Jeśli u pacjenta kiedykolwiek wystąpiły drgawki. Należy powiedzieć o tym lekarzowi
    prowadzącemu przed przyjęciem leku Symquel,
- Jeśli u pacjenta wystąpią pozapiramidowe zaburzenia ruchowe. Symquel może powodować
    zwiększoną częstość pozapiramidowych zaburzeń ruchowych,
- Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek ruchy mimowolne lub jeśli po jakimś czasie leczenia u
    pacjenta wystąpią zaburzenia ruchowe, takie jak nieustannie powtarzane, nietypowe ruchy. W
    tym wypadku należy powiadomić lekarza prowadzącego,
- Jeśli u pacjenta wystąpi gorączka, przyspieszony oddech, nadmierne pocenie się, zaburzenia
    świadomości lub sztywność mięśni. W takim wypadku nie należy kontynuować przyjmowania
    leku Symquel, ale niezwłocznie powiadomić lekarza prowadzącego. Może to być bowiem
    niebezpieczne zaburzenie zwane złośliwym zespołem neuroleptycznym,
- Jeśli pacjent przyjmuje również niektóre leki przyspieszające lub hamujące rozkład kwetiapiny w
    wątrobie, np. leki stosowane w leczeniu padaczki zawierające karbamazepinę lub fenytoinę,
    jako substancję czynną (patrz również punkt 2). Należy poinformować lekarza prowadzącego,
    gdy tego rodzaju leki przyjmowane są jednocześnie z lekiem Symquel. Lekarz prowadzący
    przepisze wtedy pacjentowi inny lek, który nie hamuje ani nie przyspiesza rozkładu kwetiapiny,
    lub odpowiednio dostosuje dawkę leku. Należy również powiadomić lekarza prowadzącego o
    zamiarze zaprzestania przyjmowania któregokolwiek z tych leków,
-   Jeśli u pacjenta wystąpi wzrost masy ciała,
- Jeśli pacjent ma cukrzycę lub występują u niego czynniki ryzyka cukrzycy. Obserwowano
    przypadki zwiększenia stężenia cukru we krwi w trakcie przyjmowania leku Symquel. Jeśli
    pacjent ma cukrzycę lub ma skłonność do wysokiego stężenia cukru we krwi, w trakcie
    przyjmowania leku Symquel zaleca się regularne mierzenie stężenia cukru we krwi (patrz punkt 4
    „Możliwe działania niepożądane”),
-   Jeśli u pacjenta wystąpią zmiany stężenia lipidów. U niektórych pacjentów może dojść do
    zaburzeń metabolicznych, co może objawiać się zmianą masy ciała i stężenia glukozy we krwi.
- Jeśli u pacjenta stwierdzono choroby układu sercowo-naczyniowego (np. niewydolność mięśnia
    sercowego lub skłonność do nieregularnego rytmu serca), zwłaszcza gdy jest osobą starszą,
     ponieważ w rzadkich przypadkach mogą wystąpić zmiany przewodzenia w mięśniu sercowym
     (wydłużenie odstępu QT). Dlatego należy zachować szczególną ostrożność i nie należy
     jednocześnie przyjmować innych leków neuroleptycznych, ponieważ mogą one nasilać to
     działanie,
-   Jeśli u pacjenta występują zaburzenia czynności wątroby. W tym wypadku należy zachować
     ostrożność, przyjmując lek Symquel, szczególnie na początku leczenia (patrz punkt 3 „Jak
     stosować lek Symquel”),
-   Jeśli pacjent zamierza przerwać stosowanie leku Symquel. Lekarz prowadzący zazwyczaj zaleca
     stopniowe zmniejszanie dawki przez kilka tygodni. Po przerwaniu stosowania leku Symquel,
     szczególnie gdy następuje to w sposób nagły, istnieje ryzyko wystąpienia zespołu odstawiennego.
     Ostre objawy odstawienne to: nudności, ból głowy, wymioty i bezsenność,
-   Jeśli u pacjenta lub kogoś z jego rodziny występowały zakrzepy żylne, gdyż stosowaniu leków
     przeciwpsychotycznych towarzyszyło powstawanie zakrzepów,
-   Jeśli pacjent należy do grupy ryzyka zachłystowego zapalenia płuc,
-   Jeśli pacjent nie toleruje cukru zwanego galaktozą,
-   Jeśli pacjent ma zapalenie trzustki (pancreatitis).

Inne leki i Symquel
Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach stosowanych obecnie lub ostatnio a także o lekach,
które pacjent planuje stosować.

Nie należy przyjmować leku Symquel w trakcie stosowania któregokolwiek z następujących leków:
- niektórych leków stosowanych w leczeniu HIV.
- leków należących do grupy azoli (stosowanych w leczeniu zakażeń grzybiczych).
- erytromycyny lub klarytromycyny (stosowanych w leczeniu zakażeń).
- nefazodonu (stosowanego w leczeniu depresji).

Należy poinformować lekarza:
- Jeśli pacjent przyjmuje lek zwany ryfampicyną (stosowany w gruźlicy) lub z grupy barbituranów
  (stosowanych w bezsenności),
- Jeśli pacjent przyjmuje inne leki neuroleptyczne, leki przeciwarytmiczne klasy IA i III,
  halofantrynę, octan lewometadylu, mezorydazynę, tiorydazynę, pimozyd, sparfloksacynę,
  gatyfloksacynę, moksyfloksacynę, mezylan dolansetronu, meflochinę, sertyndol lub cyzapryd
  (jednoczesne stosowanie może powodować wydłużenie odstępu QT),
- Jeśli pacjent stosuje jednocześnie kwetiapinę z innymi produktami leczniczymi, które mogą
  powodować zaburzenia elektrolitowe, np. tiazydowe leki moczopędne (hipokaliemia),(może to
  powodować zwiększenie ryzyka złośliwych zaburzeń rytmu serca),
- Jeśli pacjentem jest dziecko lub młoda osoba dorosła i przyjmuje kwetiapinę razem z
  walproinianem,
- Jeśli pacjent również przyjmuje leki, które powodują zmniejszenie stężenia kwetiapiny we krwi,
  może to prowadzić do osłabienia działania leku, np.:

    -   karbamazepina i fenytoina (substancje czynne stosowane w leczeniu padaczki);
    -   tiorydazyna (substancja czynna stosowana w celu zmniejszenia pobudzenia i agresji) (patrz
        punkt 2 „Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując lek Symquel”).

Wpływ na wyniki badań wykrywających obecność narkotyków w moczu

    -   U pacjentów zażywających Symquel wyniki niektórych badań moczu mogą wykazywać
        obecność metadonu lub niektórych leków stosowanych w depresji, nazywanych
        trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (TCA), chociaż pacjent nie stosuje tych
        leków. Zaleca się wykonanie tych badań innymi metodami w celu potwierdzenia wyników.
Symquel z jedzeniem, piciem i alkoholem

Lek Symquel może być przyjmowany z jedzeniem i piciem.
W trakcie przyjmowania leku Symquel należy unikać spożywania napojów alkoholowych, ponieważ
lek w skojarzeniu z alkoholem może powodować senność.
Nie należy przyjmować leku Symquel z sokiem grejpfrutowym.

Ciąża i karmienie piersią

Obecnie brak danych na temat stosowania leku Symquel w okresie ciąży. Z tego powodu leku
Symquel nie należy przyjmować w czasie ciąży, chyba że lekarz uzna to za bezwzględnie konieczne.

Nie wiadomo, w jakim stopniu kwetiapina przenika do mleka matki. Jeżeli leczenie jest konieczne,
pacjentka nie powinna karmić piersią.

W ciąży i w okresie karmienia piersią lub gdy istnieje podejrzenie, że kobieta jest w ciąży, lub gdy
planuje ciążę, przed zastosowaniem tego leku należy poradzić się lekarza.

U noworodków, których matki przyjmowały w ostatnim trymestrze ciąży (3 ostatnie miesiące ciąży)
lek Symquel, mogą wystąpić następujące objawy: wstrząs, sztywność mięśni i/lub osłabienie, senność,
pobudzenie, problemy z oddychaniem i trudności w jedzeniu.
Jeśli powyższe objawy wystąpią u dziecka, należy skontaktować się z lekarzem.

Przed zastosowaniem każdego leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Lek Symquel może zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, nawet gdy jest
stosowany zgodnie z zaleceniami lekarza prowadzącego. Z tego powodu nie należy prowadzić
pojazdów ani obsługiwać maszyn do momentu, aż pacjent będzie wiedział, jakie reakcje na lek mogą
u niego wystąpić.

Ważne informacje o niektórych składnikach leku Symquel

Lek zawiera laktozę jednowodną. Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych
cukrów, pacjent powinien skontaktować się z lekarzem prowadzącym przed przyjęciem leku.


3.     Jak stosować lek Symquel

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

Całkowitą dawkę dobową należy podzielić na dwie dawki. Tabletki należy przyjmować popijając
wystarczającą ilością płynu (najlepiej szklanką wody). Tabletki można przyjmować w trakcie
posiłków lub między posiłkami. Jeśli to możliwe, tabletki należy przyjmować każdego dnia zawsze o
tej samej porze.

Leczenie schizofrenii
W pierwszych czterech dniach leczenia całkowita dawka dobowa wynosi: w 1. dniu: 50 mg
kwetiapiny, w 2. dniu: 100 mg kwetiapiny, w 3. dniu: 200 mg kwetiapiny i w 4. dniu 300 mg
kwetiapiny. Po upłynięciu 4. dnia dawkę należy stopniowo zwiększać od 300 mg do 450 mg
kwetiapiny na dobę. W zależności od reakcji pacjenta na leczenie i tolerancji, dawka może wynosić od
150 mg do 750 mg na dobę.
Leczenie epizodów maniakalnych
W pierwszych czterech dniach leczenia całkowita dawka dobowa wynosi: w 1. dniu 100 mg
kwetiapiny, w 2. dniu 200 mg kwetiapiny, w 3. dniu 300 mg kwetiapiny i w 4. dniu 400 mg
kwetiapiny. Można dalej dostosowywać dawkę, aż do uzyskania dawki dobowej wynoszącej 800 mg
kwetiapiny do dnia 6. Nie należy zwiększać dawki o więcej niż 200 mg na dobę.
W zależności od odpowiedzi pacjenta na leczenie i tolerancji, dawka dobowa może wynosić od 200
mg do 800 mg kwetiapiny.

Lekarz prowadzący zadecyduje, jak długo trzeba przyjmować lek Symquel.

Dzieci i młodzież
Dotychczas brak wystarczającego doświadczenia dotyczącego stosowania kwetiapiny, dlatego nie ma
ogólnych zaleceń dla tej grupy wiekowej.

Pacjenci w podeszłym wieku
Lekarz prowadzący może przepisać inną dawkę, w zależności od tego, jak lek Symquel działa na
pacjenta i jak jest tolerowany. U pacjentów w podeszłym wieku konieczne może być zastosowanie
mniejszej dawki niż u młodszych pacjentów, a zwiększanie dawki powinno następować wolniej.

Zaburzenia czynności wątroby
Lekarz prowadzący może przepisać inną dawkę, w zależności od tego, jak lek Symquel działa na
pacjenta i jak jest tolerowany.

W przypadku wrażenia, że działanie leku Symquel jest zbyt silne lub za słabe, należy zwrócić się do
lekarza prowadzącego.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Symquel
Na ogół objawy przedawkowania wiążą się z nasileniem znanych skutków działania substancji
czynnej; będą to: zawroty głowy, uspokojenie polekowe, szybkie bicie serca oraz niskie ciśnienie
krwi.

W wypadku zastosowania większej niż zalecana dawki leku Symquel należy niezwłocznie
skontaktować się z lekarzem prowadzącym lub zgłosić się do szpitala.

Pominięcie zastosowania leku Symquel
W razie pominięcia jednej dawki leku Symquel nie należy zażywać pominiętej dawki, tylko przyjąć
kolejną dawkę, według normalnego schematu. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu
uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Symquel
Nie należy przerywać leczenia bez uprzedniego porozumienia z lekarzem prowadzącym. W
przeciwnym razie istnieje ryzyko niepowodzenia leczenia. Ostre objawy odstawienia to: nudności,
wymioty i bezsenność. Ważne, aby powoli zmniejszać dawkę w celu uniknięcia objawów odstawienia.
Lekarz prowadzący poinformuje pacjenta, w jaki sposób zmniejszać dawkę, aby uniknąć tych działań
niepożądanych.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.


4.    Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza lub farmaceutę.
W ocenie działań niepożądanych stosuje się następujące określenia częstości występowania:

bardzo często:      mogą wystąpić u więcej niż 1 osoby na 10
często:             mogą wystąpić u nie więcej niż 1 osoby na 10
niezbyt często:     mogą wystąpić u nie więcej niż 1 osoby na 100
rzadko:             mogą wystąpić u nie więcej niż 1 osoby na 1000
bardzo rzadko:      mogą wystąpić u nie więcej niż 1 osoby na 10 000

częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych


Najczęściej obserwowane działania niepożądane związane z przyjmowaniem leku Symquel to:
senność, zawroty głowy, suchość błon śluzowych jamy ustnej, niewielkie osłabienie, zaparcia,
przyspieszone tętno, spadek ciśnienia krwi, szczególnie podczas wstawania lub stania, oraz
niestrawność.

Bardzo często występujące działania niepożądane
Zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmiany stężenia lipidów [zwiększenie stężenia trójglicerydów,
zwiększenie stężenia cholesterolu całkowitego (głównie cholesterolu LDL), zmniejszenie stężenia
cholesterolu HDL], wzrost masy ciała, zawroty głowy, senność, ból głowy, suchość błon śluzowych
jamy ustnej, objawy odstawienia (po zaprzestaniu leczenia).
Dzieci i młodzież: zwiększony apetyt, wzrost stężenia prolaktyny (hiperprolaktynemia), wzrost
ciśnienia krwi, pozapiramidowe zaburzenia ruchowe (mimowolne ruchy twarzy, ciała, rąk).

Często występujące działania niepożądane
Zmniejszenie liczby białych krwinek (leukopenia), zmniejszenie liczby granulocytów
obojętnochłonnych (neutropenia), hiperprolaktynemia, zmniejszenie stężenia hormonu
tyreotropowego, zmniejszenie całkowitego stężęnia T4, zmniejszenie frakcji wolnej T4, zmniejszenie
całkowitego stężenia T3, zwiększenie stężenia TSH, zwiększony apetyt, skrócony oddech, wzrost
stężenia glukozy we krwi do stanu hiperglikemii, niezwykłe sny i koszmary senne, myśli i zachowania
samobójcze, omdlenia, objawy pozapiramidowe (np. drżenie, bezruch), zaburzenia mowy, niewyraźne
widzenie, zapalenie błony śluzowej nosa, duszności, zaparcia, niestrawność, wymioty, zwiększenie
aktywności enzymów wątrobowych: AlAT, AST, zwiększenie aktywności gamma-GT, umiarkowane
osłabienie, obrzęki obwodowe, niepokój (reakcja występująca również u dzieci i młodzieży),
gorączka.

W trakcie stosowania leków neuroleptycznych zgłaszano również przyspieszone bicie serca
(tachykardia), niemiarowości komorowe, nagłe zgony z niewyjaśnionych przyczyn, zatrzymanie akcji
serca oraz torsade de pointer. Uważa się je za działania charakterystyczne dla tej grupy leków.

Może wystąpić spadek ciśnienia krwi, szczególnie na początku leczenia, głównie podczas wstawania
lub stania (niedociśnienie ortostatyczne), co może wywoływać kołatanie serca i zawroty głowy.
Mogą również wystąpić omdlenia. Jeśli pacjent czuje, że zemdleje, powinien natychmiast się położyć i
leżeć do czasu, aż poczuje się lepiej.
Objawy te zazwyczaj ustępują po pewnym okresie przyjmowania leku. Jednak gdy nie nastąpi
poprawa, należy się porozumieć z lekarzem prowadzącym.

Niezbyt często występujące działania niepożądane
Zmniejszenie liczby płytek krwi (trombocytopenia), anemia, zmniejszenie liczby płytek krwi
nadwrażliwość (w tym alergiczne reakcje skórne), obniżenie stężenia wolnej frakcji hormonu tarczycy
T3, niedoczynność tarczycy, zmniejszenie stężenia sodu we krwi (hiponatremia), cukrzyca, drgawki,
zespół niespokojnych nóg (uczucie zmęczenia i niepokoju nóg, przymus poruszania nogami),
mimowolne ruchy ciała (późne dyskinezy), trudności w połykaniu (dysphagia), zaburzenia seksualne,
wydłużenie odstępu QT, spowolnienie czynności serca.
Rzadko występujące działania niepożądane
Żółtaczka, priapizm (długotrwały i bolesny wzwód prącia), agranulocytoza, zespół metaboliczny,
somnambulizm i reakcje powiązane tj. mówienie przez sen, zaburzenie odżywiania związane ze snem,
zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, mlekotok, obrzęk piersi, zaburzenia menstruacyjne, hipotermia
(obniżona temperatura ciała), zwiększenie stężenia fosfokinazy kreatynowej.

W rzadkich przypadkach w tym samym czasie mogą wystąpić następujące działania niepożądane:
- przyspieszony oddech, nadmierne pocenie się, zaburzenia świadomości i sztywność mięśni. Taki
  zestaw objawów sugeruje obecność niebezpiecznego zaburzenia - złośliwego zespołu
  neuroleptycznego. W tym przypadku należy zaprzestać przyjmowania leku Symquel i
  niezwłocznie powiadomić lekarza prowadzącego.
- zakrzepy żylne (tromboembolizm), szczególnie w nogach (objawy obejmują obrzęk, ból i
  zaczerwienienie nogi), które to zakrzepy mogą się przemieszczać naczyniami krwionośnymi do
  płuc, powodując ból w klatce piersiowej i trudności z oddychaniem. W razie wystąpienia
  któregokolwiek z tych objawów, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Bardzo rzadko występujące działania niepożądane
Ciężka reakcja alergiczna (anafilaksja), nieadekwatna sekrecja hormonu antydiuretycznego, obrzęk
skóry i błon śluzowych (obrzęk naczynioruchowy), ciężkie reakcje skórne z gorączką i powstawaniem
pęcherzy błony śluzowej (zespół Stevensa-Johnsona), rozpad mięśni prążkowanych.

Nieznana częstość
Zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych (neutropenia), toksyczna martwica naskórka,
rumień wielopostaciowy. zespół odstawienia (po odstawieniu leku przez matkę) u noworodków.


5.    Jak przechowywać lek Symquel

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na blistrze i pudełku. Termin
ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

Brak specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.


6.     Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Symquel

Symquel, 25 mg, tabletki powlekane
Substancją czynną leku jest kwetiapina (w postaci fumaranu kwetiapiny)
1 tabletka powlekana zawiera 25 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny).

Pozostałe składniki to:
Rdzeń:
Wapnia wodorofosforan bezwodny, laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna,
karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), powidon K29-32, magnezu stearynian.
Otoczka:
Hypromeloza 6cP, tytanu dwutlenek (E 171), Makrogol 400, żelaza tlenek czerwony (E 172) i żelaza
tlenek żółty (E 172).
Symquel, 100 mg, tabletki powlekane
Substancją czynną leku jest kwetiapina (w postaci fumaranu kwetiapiny)
1 tabletka powlekana zawiera 100 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny).

Inne składniki leku to:
Rdzeń:
Wapnia wodorofosforan bezwodny, laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna,
karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), powidon K29-32, magnezu stearynian.
Otoczka:
Hypromeloza 6cP, tytanu dwutlenek (E 171), Makrogol 400, żelaza tlenek żółty (E 172).

Symquel, 200 mg, tabletki powlekane
Substancją czynną leku jest kwetiapina (w postaci fumaranu kwetiapiny)
1 tabletka powlekana zawiera 200 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny).

Inne składniki leku to:
Rdzeń:
Wapnia wodorofosforan bezwodny, laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna,
karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), powidon K29-32, magnezu stearynian.
Otoczka:
Hypromeloza 6cP, tytanu dwutlenek (E 171), Makrogol 400.

Symquel, opakowanie przeznaczone do rozpoczęcia leczenia (zestaw startowy)
Jedno opakowanie zawiera 11 tabletek powlekanych (6 tabletek powlekanych leku Symquel, 25 mg,
tabletki powlekane i 5 tabletek powlekanych leku Symquel, 100 mg, tabletki powlekane).

Jak wygląda lek Symquel i co zawiera opakowanie

Symquel, 25 mg, tabletki powlekane: tabletki powlekane koloru brzoskwiniowego, okrągłe,
dwuwypukłe.
Symquel, 100 mg, tabletki powlekane: tabletki powlekane koloru żółtego okrągłe, dwuwypukłe z linią
dzielącą po jednej stronie.*
Symquel, 200 mg, tabletki powlekane: tabletki powlekane koloru białego, okrągłe, dwuwypukłe.

*Tabletkę można podzielić na połowy.

Tabletki leku Symquel są dostępne w opakowaniach blistrowych.
Wielkości opakowań:

Symquel, 25 mg, tabletki powlekane
30, 60, 90 tabletek (opakowania blistrowe)

Symquel, 100 mg, tabletki powlekane
30, 60, 90 tabletek (opakowania blistrowe)

Symquel , 200 mg, tabletki powlekane
30, 60, 90 tabletek (opakowania blistrowe)

Symquel, opakowanie przeznaczone do rozpoczęcia leczenia
1 blister zawierający 6 tabletek leku Symquel, 25 mg, tabletki powlekane
1 blister zawierający 5 tabletek leku Symquel, 100 mg, tabletki powlekane
Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny
SymPhar Sp. z o.o
ul. Włoska 1
00-777 Warszawa

Wytwórca:

SymPhar Sp. z o.o
ul. Włoska 1
00-777 Warszawa
Nycomed Pharma Sp. z o.o.
ul. Księstwa Łowickiego 12
99-420 Łyszkowice

HBM Pharma s.r.o.
036 80 Martin, Sklabinska 30
Słowenia

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego
Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Dania: Symquel
Polska: Symquel

Data zatwierdzenia ulotki: 10/2012

                
                        CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO
1.     NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Symquel, 25 mg, tabletki powlekane
Symquel, 100 mg, tabletki powlekane
Symquel, 200 mg, tabletki powlekane
Symquel, opakowanie przeznaczone do rozpoczęcia leczenia (zestaw startowy)


2.     SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Symquel, 25 mg, tabletki powlekane:
Każda tabletka powlekana zawiera kwetiapiny fumaran, co odpowiada 25 mg kwetiapiny.
Substancje pomocnicze o znanym działaniu:
Jedna tabletka zawiera 1 mg laktozy jednowodnej.

Symquel, 100 mg, tabletki powlekane:
Każda tabletka powlekana zawiera kwetiapiny fumaran, co odpowiada 100 mg kwetiapiny.
Substancje pomocnicze o znanym działaniu:
Jedna tabletka zawiera 4 mg laktozy jednowodnej.

Symquel, 200 mg, tabletki powlekane:
Każda tabletka powlekana zawiera kwetiapiny fumaran, co odpowiada 200 mg kwetiapiny.
Substancje pomocnicze o znanym działaniu:
Jedna tabletka zawiera 8 mg laktozy jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3.     POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana

Symquel, 25 mg, tabletki powlekane:
Tabletki powlekane koloru brzoskwiniowego, okrągłe, dwuwypukłe.

Symquel, 100 mg, tabletki powlekane:
Tabletki powlekane koloru żółtego, okrągłe, dwuwypukłe, z linią podziału na jednej stronie*.

Symquel, 200 mg, tabletki powlekane:
Tabletki powlekane koloru białego, okrągłe, dwuwypukłe.

*Tabletkę można podzielić na równe dawki.


4.     SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1    Wskazania do stosowania

Leczenie schizofrenii.
Leczenie epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego. Nie wykazano, aby
produkt leczniczy Symquel zapobiegał nawrotom epizodów maniakalnych lub depresyjnych (patrz
punkt 5.1).
4.2    Dawkowanie i sposób podawania

Dla każdego wskazania istnieją różne schematy dawkowania. Należy zatem zapewnić, że pacjenci
otrzymują jasne informacje na temat odpowiedniej dawki dostosowanej do ich stanu.
Produkt leczniczy Symquel należy podawać dwa razy na dobę, niezależnie od posiłków.

Dorośli
W leczeniu schizofrenii:
Całkowita dawka dobowa przez pierwsze cztery dni leczenia wynosi: 50 mg kwetiapiny (dzień 1), 100
mg kwetiapiny (dzień 2), 200 mg kwetiapiny (dzień 3) i 300 mg kwetiapiny (dzień 4).

Począwszy od dnia 4. dawkę należy zwiększać do zazwyczaj stosowanej skutecznej dawki w zakresie
od 300 do 450 mg kwetiapiny na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi klinicznej
i tolerancji, dawkę można dostosowywać w zakresie od 150 do 750 mg kwetiapiny na dobę.

W leczeniu epizodów maniakalnych w przebiegu zaburzenia dwubiegunowego:
Całkowita dawka dobowa przez pierwsze cztery dni leczenia wynosi: 100 mg (dzień 1), 200 mg (dzień
2), 300 mg (dzień 3) i 400 mg (dzień 4). Następnie dawka powinna być zwiększana nie więcej niż o
200 mg na dobę do dawki 800 mg kwetiapiny na dobę, do dnia 6. W zależności od indywidualnej
odpowiedzi klinicznej na leczenie oraz tolerancji, dawkę należy dostosowywać w zakresie od 200
do 800 mg kwetiapiny na dobę. Zazwyczaj stosowana skuteczna dawka mieści się w zakresie od 400
do 800 mg na dobę.

Osoby w podeszłym wieku
Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych i przeciwdepresyjnych, produkt
leczniczy Symquel należy stosować z zachowaniem ostrożności u osób w podeszłym wieku,
szczególnie w początkowym okresie podawania.
Może być konieczne wolniejsze zwiększanie dawki i podawanie mniejszej dawki dobowej niż u
młodszych pacjentów, zależnie od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia przez pacjenta. Średni
klirens kwetiapiny u pacjentów w podeszłym wieku był mniejszy o 30% do 50% w porównaniu do
wartości u młodszych pacjentów.

Nie zaleca się stosowania kwetiapiny u pacjentów w podeszłym wieku z psychozą związaną z
otępieniem.

Nie oceniano bezpieczeństwa stosowania i skuteczności leku u pacjentów w wieku 65 lat i starszych,
cierpiących na epizody depresyjne, w przebiegu afektywnej choroby dwubiegunowej.

Dzieci i młodzież
Kwetiapina nie jest zalecana do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 r. ż. z powodu
ograniczonych danych dotyczących stosowania tego leku w tej grupie pacjentów. Istniejące wyniki
badań kontrolowanych placebo omówione są w punktach 4.4, 4.8, 5.1 i 5.2.

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Dlatego u pacjentów ze
stwierdzonymi zaburzeniami czynności wątroby należy zachować ostrożność podczas stosowania
produktu leczniczego Symquel, szczególnie w początkowym okresie podawania.
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby leczenie należy rozpoczynać od dawki 25 mg
kwetiapiny na dobę.
Dawkę kwetiapiny można zwiększać o 25–50 mg/dobę aż do osiągnięcia dawki skutecznej, zależnie
od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia przez pacjenta.
4.3    Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1.
Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie inhibitorów izoenzymu 3A4 cytochromu P-450, takich
jak inhibitory proteazy HIV, azolowe leki przeciwgrzybicze, erytromycyna, klarytromycyna i
nefazodon (patrz punkt 4.5).

4.4    Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Jako że kwetiapina ma kilka wskazań, profil bezpieczeństwa należy uwzględnić w odniesieniu do
diagnozy pacjenta i dawki, jaka jest podawana.

Dzieci i młodzież (od 10 do 17 r.ż.)
Kwetiapina nie jest wskazana do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 r. ż. z powodu
ograniczonych danych dotyczących stosowania tego leku w tej grupie wiekowej. Badania kliniczne
dotyczące kwetiapiny wykazały, że oprócz znanego profilu bezpieczeństwa określonego dla populacji
dorosłych (patrz punkt 4.8) niektóre zdarzenia niepożądane występują częściej u dzieci i młodzieży
niż w populacji osób dorosłych (zwiększony apetyt, wzrost stężenia prolaktyny i pozapiramidowe
zaburzenia ruchowe). Zidentyfikowano także jedno działanie niepożądane nie obserwowane uprzednio
w badaniach prowadzonych na populacji osób dorosłych (wzrost ciśnienia tętniczego). Zmiany w
testach czynności tarczycy były także obserwowane w populacji dzieci i młodzieży.

Ponadto, długoterminowe wnioski z wpływu leczenia kwetiapiną na wzrost i dojrzewanie, nie zostały
poparte badaniami trwającymi powyżej 26 tygodni. Długoterminowe wnioski z wpływu leczenia
kwetiapiną rozwój poznawczy i behawioralny nie są znane.

W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo w populacji dzieci i młodzieży leczonej
kwetiapiną, kwetiapina była związana ze zwiększonym występowaniem pozapiramidowych zaburzeń
ruchowych (ang. Extrapyramidal Symptoms, EPS) w porównaniu do placebo u pacjentów leczonych z
powodu schizofrenii i choroby afektywnej dwubiegunowej (patrz punkt 4.8).

Samobójstwa/myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego
Depresja w przebiegu choroby dwubiegunowej jest związana ze zwiększonym ryzykiem
występowania myśli samobójczych, samouszkodzeń i samobójstw (zdarzeń związanych z próbami
samobójczymi). Ryzyko to utrzymuje się do czasu uzyskania istotnej klinicznie remisji. Poprawa
może nie wystąpić przez kilka pierwszych lub więcej tygodni leczenia i w związku z tym pacjent
powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską do czasu wystąpienia poprawy. Doświadczenie
kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstw zwiększa się we wczesnej fazie poprawy klinicznej.

W krótkoterminowych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo u pacjentów z ciężką depresją
w przebiegu choroby dwubiegunowej obserwowano zwiększone ryzyko zdarzeń związanych z
próbami samobójczymi u młodych, dorosłych pacjentów (młodszych niż 25 lat), którzy byli leczeni
kwetiapiną w porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo (3,0% vs 0% odpowiednio).

W związku z powyższym, lekarz powinien wziąć pod uwagę potencjalne ryzyko zdarzeń związanych
z próbami samobójczymi spowodowanych nagłym zaprzestaniem leczenia kwetiapiną w związku ze
znanymi czynnikami ryzyka związanymi z chorobą podstawową. Inne zaburzenia psychiczne, przy
których leczenie kwetiapiną jest zalecane, mogą być również związane ze zwiększonym ryzykiem
zachowań samobójczych. Ponadto zaburzenia te mogą współwystępować z ciężkimi epizodami
depresyjnymi. Takie same środki ostrożności jak podczas leczenia pacjentów z ciężkimi epizodami
depresyjnymi należy zachować podczas leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.

Pacjenci z przypadkami zachowań samobójczymi w wywiadzie lub wykazujący znaczny stopień myśli
samobójczych, przed rozpoczęciem leczenia narażeni są na większe ryzyko wystąpienia myśli
samobójczych lub prób samobójczych i powinni być uważnie obserwowani podczas leczenia.
Metaanaliza kontrolowanych placebo badań klinicznych nad lekami przeciwdepresyjnymi u dorosłych
pacjentów z zaburzeniami psychicznymi, wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych w
porównaniu z placebo u pacjentów poniżej 25 lat.

Ścisłej obserwacji pacjentów, w szczególności tych z grupy wysokiego ryzyka, powinna towarzyszyć
farmakoterapia, zwłaszcza w początkowej fazie terapii i w przypadku zmiany dawkowania. Pacjentów
(i ich opiekunów) należy uprzedzić o konieczności zwrócenia uwagi na każdy objaw klinicznego
nasilenia choroby, zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i
zasięgnąć porady lekarza, jeśli takie objawy mają miejsce.

Senność i zawroty głowy
Stosowanie kwetiapiny jest związane z występowaniem senności i podobnych objawów, takich jak
uspokojenie (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych u pacjentów z depresją w przebiegu choroby
dwubiegunowej objawy te występowały zazwyczaj podczas pierwszych trzech dni leczenia i miały
zazwyczaj łagodne lub umiarkowane nasilenie. Pacjenci z depresją w przebiegu choroby
dwubiegunowej, u których występuje senność o ciężkim nasileniu, mogą wymagać częstszych wizyt
lekarskich przez okres minimum 2 tygodni od pojawienia się senności lub do czasu poprawy
objawów; konieczne może być rozważenie przerwania leczenia.

Kwetiapina może indukować niedociśnienie ortostatyczne i powiązane z tym zawroty głowy (patrz
punkt 4.8) które, jak senność, występują zwłaszcza w początkowym okresie zwiększania dawki. Może
to zwiększać ryzyko wystąpienia przypadkowego zranienia (upadku), zwłaszcza wśród osób starszych.
Dlatego należy zalecić pacjentom zachowanie ostrożności, dopóki nie poznają możliwych działań
leku.

Choroby układu sercowo-naczyniowego
Produkt leczniczy Symquel należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów z rozpoznaną
chorobą układu sercowo-naczyniowego, chorobą naczyniową mózgu lub innymi chorobami
predysponującymi do niedociśnienia tętniczego. Kwetiapina może wywoływać niedociśnienie
ortostatyczne, szczególnie w początkowym okresie zwiększania dawki, i dlatego jeśli tak się stanie,
należy rozważyć podawanie mniejszej dawki lub wolniejsze jej zwiększanie. Wolniejszy schemat
nasycania można również rozważyć u pacjentów ze współistniejącą chorobą układu sercowo-
naczyniowego.

Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (ang. venous thromboembolism, VTE)
Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych zgłaszano incydenty żylnej choroby zakrzepowo-
zatorowej (ang. venous thromboembolism, VTE). U pacjentów leczonych lekami
przeciwpsychotycznymi często występują nabyte czynniki ryzyka zakrzepicy z zatorami w układzie
żylnym, z tego względu przed rozpoczęciem oraz w trakcie leczenia produktem Symquel należy
rozpoznać wszystkie możliwe czynniki ryzyka VTE oraz podjąć odpowiednie działania prewencyjne.

Napady drgawkowe
W kontrolowanych badaniach klinicznych nie wykazano różnicy częstości występowania napadów
drgawkowych u pacjentów leczonych kwetiapiną lub otrzymujących placebo. Brak danych na temat
częstości występowania napadów padaczkowych u pacjentów z padaczką w wywiadzie. Podobnie jak
w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność w leczeniu
pacjentów z napadami padaczkowymi w wywiadzie (patrz punkt 4.8).

Objawy pozapiramidowe
W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, stosowanie kwetiapiny było związane ze
zwiększoną częstością objawów pozapiramidowych (ang. Extrapyramidal Symptoms EPS) w
porównaniu do placebo u pacjentów leczonych z powodu depresji w przebiegu choroby
dwubiegunowej (patrz punkt 4.8).
Stosowanie kwetiapiny było związane z występowaniem akatyzji, charakteryzującej się uczuciem
niepokoju subiektywnie odczuwanego jako nieprzyjemny lub przygnębiający oraz koniecznością
poruszania się, często połączoną z niemożnością spokojnego usiedzenia lub ustania w miejscu. W
większości przypadków występuje ona w pierwszych tygodniach leczenia. U pacjentów, u których
występują takie objawy zwiększenie dawki może być szkodliwe.
Dyskinezy późne
W razie wystąpienia przedmiotowych i podmiotowych objawów dyskinez późnych, należy rozważyć
zmniejszenie dawki lub odstawienie produktu leczniczego Symquel. Objawy dyskinez późnych mogą
ulec pogorszeniu lub nawet pojawić się po zaprzestaniu stosowania leku (patrz punkt 4.8).

Złośliwy zespół neuroleptyczny
Występowanie złośliwego zespołu neuroleptycznego jest związane z leczeniem lekami
przeciwpsychotycznymi, w tym kwetiapiną (patrz punkt 4.8). Objawy kliniczne obejmują hipertermię,
zmiany stanu psychicznego, sztywność mięśni, zaburzenia czynności układu autonomicznego i
zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej. W tym przypadku należy przerwać stosowanie produktu
leczniczego Symquel i zastosować odpowiednie leczenie.

Ciężka neutropenia
Niezbyt często w badaniach klinicznych obserwowano występowanie ciężkiej neutropenii (liczba
neutrofilów <0,5 x 109/l). Większość przypadków ciężkiej neutropenii wystąpiła kilka miesięcy po
rozpoczęciu leczenia kwetiapiną. Brak dowodów na zależność od dawki. Prawdopodobnymi
czynnikami ryzyka są: mała liczba leukocytów (ang. WBC) przed rozpoczęciem leczenia oraz
wywołana przez leki neutropenia w wywiadzie. Należy przerwać leczenie kwetiapiną, jeśli liczba
neutrofili wynosi <1,0 x 109/l. Należy obserwować pacjenta w celu wykrycia wczesnych objawów
infekcji i kontrolować ilość neutrofili (aż ich liczba zwiększy się ponad 1,5 x 109/l) (patrz punkt 5.1).

Interakcje
Patrz również punkt 4.5.
Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z silnymi lekami indukującymi enzymy wątrobowe, takimi jak
karbamazepina lub fenytoina, znacząco obniża stężenie kwetiapiny w osoczu, co może wpływać na
skuteczność leczenia kwetiapiną.
U pacjentów otrzymujących leki indukujące enzymy wątrobowe, leczenie kwetiapiną można
rozpocząć tylko wtedy, gdy w opinii lekarza korzyści z leczenia kwetiapiną przewyższają ryzyko
wynikające z przerwania terapii lekiem indukującym enzymy wątrobowe. Ważne, aby każdą zmianę
dotyczącą leku indukującego enzymy wątrobowe dokonywać stopniowo i, jeśli jest to konieczne,
zastąpić go lekiem nie indukującym enzymów wątrobowych (np. walproinianem sodu).

Masa ciała
Obserwowano wzrost masy ciała u pacjentów leczonych kwetiapiną; powinien on być monitorowany,
a w razie wystąpienia należy postępować zgodnie z przyjętą praktyką kliniczną, stosownie do
wytycznych zastosowania leków przeciwpsychotycznych (patrz punkty 4.8 i 5.1).

Hiperglikemia
W bardzo rzadkich przypadkach zgłaszano hiperglikemię i/lub zaostrzenie istniejącej cukrzycy
podczas leczenia kwetiapiną włączając w to niektóre przypadki śmiertelne (patrz punkt 4.8). W
niektórych przypadkach, uprzedni wzrost masy ciała może być czynnikiem predysponującym.
Wskazane jest odpowiednie monitorowanie zgodnie z wytycznymi zastosowania leków
przeciwpsychotycznych. Pacjenci leczeni lekami przeciwpsychotycznymi powinni być obserwowani
w kierunku sygnałów i objawów hiperglikemii (takich jak polidypsja, poliuria, polifagia i osłabienie),
a pacjenci z cukrzycą i pacjenci z czynnikami ryzyka rozwoju cukrzycy powinni być obserwowani w
kierunku pogorszenia kontroli glukozy.

Lipidy
W trakcie prowadzonych badaniach klinicznych z kwetiapiną obserwowano zwiększenie stężenia
triglicerydów, frakcji LDL cholesterolu i cholesterolu całkowitego oraz obniżenie stężenia frakcji
HDL cholesterolu (patrz punkt 4.8). W razie zmian stężenia lipidów należy postępować zgodnie z
przyjętą praktyką kliniczną.

Ryzyko metaboliczne
Biorąc pod uwagę obserwowane zmiany w masie ciała, stężeniu glukozy we krwi (patrz punkt
Hiperglikemia) i poziomie lipidów zgłaszane podczas badań klinicznych, u pacjentów (w tym tych z
prawidłowymi wartościami wyjściowymi) może dojść do zaburzeń profilu metabolicznego; w takim
wypadku należy postępować zgodnie z przyjętą praktyką kliniczną (patrz punkt 4.8).

Wydłużenie odstępu QT
W badaniach klinicznych oraz podczas stosowania zgodnie z ChPL nie wykazano utrzymującego się
wydłużenia całkowitego odstępu QT związanego ze stosowaniem kwetiapiny. Po wprowadzeniu do
obrotu, wydłużenie odstępu QT obserwowano po zastosowaniu kwetiapiny w dawkach
terapeutycznych (patrz punkt 4.8) oraz w przypadku przedawkowania (patrz punkt 4.9).
Podobnie jednak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność,
gdy kwetiapina jest stosowana u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego lub
wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie rodzinnym. Należy również zachować ostrożność, gdy
kwetiapina jest stosowana jednocześnie z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT lub w skojarzeniu
z lekami neuroleptycznymi, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z wrodzonym
zespołem wydłużonego odstępu QT, zastoinową niewydolnością serca, przerostem mięśnia
sercowego, hipokaliemią lub hipomagnezemią (patrz punkt 4.5).

Odstawienie leku
Po nagłym zaprzestaniu podawania kwetiapiny, opisywano ostre objawy odstawienne, takie jak
bezsenność, nudności, bóle głowy, biegunkę, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Wskazane jest
stopniowe odstawianie przez okres minimum dwóch tygodni (patrz punkt 4.8).

Pacjenci w podeszłym wieku z psychozą związaną z otępieniem
Kwetiapina nie jest dopuszczona do stosowania w leczeniu psychozy związanej z otępieniem.

W randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z
otępieniem, leczonych niektórymi atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi, obserwowano około
3-krotne zwiększenie ryzyka występowania naczyniowo-mózgowych zdarzeń niepożądanych.
Mechanizm zwiększenia ryzyka nie jest znany. Nie można wykluczyć zwiększenia ryzyka
w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych lub innych populacji pacjentów. Kwetiapinę
należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru.

W metaanalizie dotyczącej atypowych leków przeciwpsychotycznych stwierdzono, że u pacjentów
w podeszłym wieku, z psychozą związaną z otępieniem, występuje zwiększone ryzyko zgonu
w porównaniu z grupą placebo. Jednak w 10-tygodniowym kontrolowanym placebo badaniu
przeprowadzonym w tej samej populacji pacjentów (n=710; średni wiek: 83 lata; przedział wieku: 56-
99 lat) częstość występowania zgonu u pacjentów leczonych kwetiapiną wynosiła 5,5 % w
porównaniu z 3,2 % w grupie otrzymującej placebo. W tych badaniach zgony pacjentów następowały
z różnych przyczyn zgodnych z przewidywaniami dla tej populacji. Dane te nie potwierdzają związku
przyczynowo-skutkowego między leczeniem kwetiapiną i zgonem u pacjentów w podeszłym wieku z
otępieniem.

Dysfagia
Zgłaszano dysfagię występującą podczas stosowania kwetiapiny (patrz punkt 4.8). Kwetiapinę należy
stosować ostrożnie u pacjentów w grupie ryzyka zachłystowe zapalenia płuc.

Nietolerancja laktozy
Symquel zawiera laktozę.
Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp)
lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego produktu
leczniczego.
Zapalenie trzustki
Zapalenie trzustki obserwowano w badaniach klinicznych i po wprowadzeniu leku na rynek. Wśród
doniesień po wprowadzeniu produktu do obrotu, choć nie wszystkie przypadki związane były z
obecnością czynników ryzyka, u wielu pacjentów występowały czynniki, które znane są z powiązań z
zapaleniem trzustki, takie jak zwiększony poziom trójglicerydów (patrz punkt 4.4), kamienie żółciowe
oraz spożywanie alkoholu.

Informacje dodatkowe
Dane dotyczące kwetiapiny, stosowanej w skojarzeniu z walproinianem sodu lub litem u pacjentów z
ostrymi epizodami maniakalnymi o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, są ograniczone; jednak
leczenie skojarzone było dobrze tolerowane (patrz punkty 4.8 i 5.1). Dane wykazały działanie
addycyjne w trzecim tygodniu leczenia. Drugie badanie nie wykazało działania addycyjnego w
szóstym tygodniu leczenia. Brak dostępnych danych dotyczących leczenia skojarzonego po szóstym
tygodniu leczenia.

4.5    Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Ze względu na fakt, iż kwetiapina wpływa głównie na czynność ośrodkowego układu nerwowego,
należy zachować ostrożność, stosując produkt leczniczy Symquel jednocześnie z innymi lekami
działającymi na ośrodkowy układ nerwowy oraz z alkoholem.

Zaleca się zachowanie ostrożności w przypadku jednoczesnego leczenia innymi produktami
leczniczymi, które mogą wydłużać odstęp QT, np. inne leki neuroleptyczne, leki przeciwarytmiczne
klasy IA i III, halofantryna, octan lewometadylu, mezorydazyna, tiorydazyna, pimozyd,
sparfloksacyna, gatyfloksacyna, moksyfloksacyna, mezylan dolansetronu, meflochina, sertyndol
lub cyzapryd. Zaleca się zachowanie ostrożności w razie jednoczesnego stosowania kwetiapiny z
innymi produktami leczniczymi, które mogą powodować zaburzenia elektrolitowe, np. tiazydowe leki
moczopędne (hipokaliemia), ponieważ zwiększają one ryzyko złośliwych zaburzeń rytmu serca.

Izoenzym 3A4 cytochromu P450 (CYP3A4) jest głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm
kwetiapiny z udziałem układu cytochromu P450. W badaniu dotyczącym interakcji,
przeprowadzonym z udziałem zdrowych ochotników, jednoczesne podawanie kwetiapiny (w dawce
25 mg) z ketokonazolem (inhibitor CYP3A4), spowodowało pięcio- do ośmiokrotnego zwiększenie
AUC kwetiapiny. Ze względu na to, jednoczesne stosowanie kwetiapiny z inhibitorami CYP3A4 jest
przeciwwskazane. Nie zaleca się również spożywania soku grejpfrutowego w trakcie leczenia
kwetiapiną.

W badaniu z zastosowaniem dawek wielokrotnych, przeprowadzonym u pacjentów w celu oceny
farmakokinetyki kwetiapiny podawanej przed leczeniem lub w trakcie leczenia karbamazepiną
(znanym induktorem enzymów wątrobowych), jednoczesne podawanie karbamazepiny znacząco
zwiększało klirens kwetiapiny. To zwiększenie klirensu powodowało zmniejszenie układowej
ekspozycji na kwetiapinę (mierzonej jako AUC) do średnio 13% ekspozycji w trakcie podawania
samej kwetiapiny; jednak u niektórych pacjentów obserwowano silniejszy efekt. W wyniku tej
interakcji może wystąpić zmniejszenie stężenia kwetiapiny w osoczu, co może mieć wpływ na
skuteczność terapii kwetiapiną.

Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z fenytoiną (inny lek indukujący enzymy mikrosomalne)
spowodowało znacząco zwiększony klirens kwetiapiny o około 450%.
U pacjentów otrzymujących lek indukujący enzymy wątrobowe tylko wtedy można wprowadzić
leczenie kwetiapiną, gdy lekarz uzna, że korzyści z zastosowania kwetiapiny przewyższają ryzyko
odstawienia leku indukującego enzymy wątrobowe. Ważne, aby każda zmiana dotycząca leku
indukującego enzymy następowała stopniowo i, jeśli to potrzebne, zastąpić go lekiem nie indukującym
enzymów wątrobowych (np. walproinianem sodu) (patrz również punkt 4.4).

Farmakokinetyka kwetiapiny nie zmienia się znacząco podczas jednoczesnego podawania leków
przeciwdepresyjnych – imipraminy (znanego inhibitora CYP2D6) lub fluoksetyny (znanego inhibitora
CYP3A4 i CYP2D6).
Farmakokinetyka kwetiapiny nie zmienia się znacząco podczas jednoczesnego podawania leków
przeciwpsychotycznych – rysperydonu lub haloperydolu.
Jednoczesne stosowanie kwetiapiny i tiorydazyny powodowało zwiększenie klirensu kwetiapiny o
około 70%.

Farmakokinetyka kwetiapiny nie uległa zmianie po jednoczesnym podaniu z cymetydyną.

Farmakokinetyka litu nie uległa zmianie w przypadku jednoczesnego podawania z kwetiapiną.

Farmakokinetyka walproinianu sodu i kwetiapiny nie uległa klinicznie istotnym zmianom w
przypadku jednoczesnego stosowania obu leków. Retrospektywne badanie w grupie dzieci i
młodzieży, którzy otrzymywali walproinian, kwetiapinę lub oba leki, wykazało większą częstość
leukopenii i neutropenii w grupie stosującej leczenie skojarzone w porównaniu do grup otrzymujących
monoterapię.

Nie przeprowadzono formalnych badań interakcji z lekami zazwyczaj stosowanymi w leczeniu chorób
układu krążenia.

Istnieją doniesienia o fałszywie dodatnich wynikach testów immunologicznych dla enzymu metadon i
trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych u pacjentów, którzy zażywali kwetiapinę. Zalecane
jest potwierdzenie wątpliwych wyników badań immunologicznych, stosując odpowiednią technikę
chromatografii.

4.6    Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Nie ustalono jeszcze bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności kwetiapiny u kobiet w ciąży. Jak
dotąd w badaniach na zwierzętach nie wykazano szkodliwego działania, jednak nie badano możliwego
wpływu na oczy płodu. Dlatego też produkt leczniczy Symquel można stosować w czasie ciąży tylko
wówczas, gdy spodziewane korzyści przewyższają ryzyko.
Gdy w czasie ciąży była stosowana kwetiapina, u noworodków obserwowano objawy odstawienne.

Opublikowano doniesienia o wydzielaniu kwetiapiny do mleka ludzkiego, jednak dane ilościowe były
niejednoznaczne. Dlatego kobietom karmiącym piersią należy doradzić, aby unikały karmienia piersią
w trakcie przyjmowania produktu leczniczego Symquel.

U noworodków narażonych w trzecim trymestrze ciąży na działanie leków przeciw psychotycznych
(w tym Symquel) mogą wystąpić działania niepożądane o różnej ciężkości i czasie pojawienia się, w
tym zespół pozapiramidowy i/ lub zespół odstawienia. Opisywano pobudzenie, nadciśnienie,
niedociśnienie, drżenie, senność, zaburzenia oddychania lub jedzenia. Dlatego noworodek powinien
być uważnie obserwowany.

4.7    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Ze względu na wpływ głównie na ośrodkowy układ nerwowy, kwetiapina może zakłócać czynności
wymagające czujności. Dlatego pacjentom należy doradzić, aby nie prowadzili pojazdów ani nie
obsługiwali urządzeń mechanicznych, dopóki nie zostanie poznana indywidualna wrażliwość na lek.

4.8    Działania niepożądane

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane podczas leczenia kwetiapiną, to: senność, zawroty głowy,
suchość błony śluzowej w jamie ustnej, niewielkie osłabienie, zaparcia, tachykardia, niedociśnienie
ortostatyczne i niestrawność.
Tak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, ze stosowaniem kwetiapiny związane
było: zwiększenie masy ciała, omdlenia, złośliwy zespół neuroleptyczny, leukopenia, neutropenia oraz
obrzęki obwodowe.
Częstości występowania działań niepożądanych związanych z podawaniem kwetiapiny podano
zgodnie z zaleceniami CIOMS III Working Group 1995.

Częstość występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10),
niezbyt często (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10 000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) i nieznana
(częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania, objawy niepożądane są wymienione
zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Bardzo często:                                    Zmniejszenie stężenia hemoglobiny23
Często:                                           Leukopenia1,29 ,zmniejszenie liczby neutrofili,
                                                  wzrost liczby eozynofili28
Niezbyt często:                                   Trombocytopenia, anemia, zmniejszenie liczby
                                                  płytek krwi14
Rzadko:                                           Agranulocytoza27
Nieznana:                                         Neutropenia1
Zaburzenia układu immunologicznego
Niezbyt często:                                   Nadwrażliwość (włączając alergiczne reakcje
                                                  skóry)
Bardzo rzadko:                                    Reakcje anafilaktyczne6
Zaburzenia endokrynologiczne
Często:                                           Hiperprolaktynemia16, zmniejszenie całkowitego
                                                  stężenia T425, zmniejszenie wolnej T425,
                                                  zmniejszenie całkowitego stężenia T325,
                                                  zwiększenie stężenia TSH25,
Niezbyt często:                                   Zmniejszenie wolnej T325, niedoczynność
                                                  tarczycy22
Bardzo rzadko:                                    Nieadekwatna sekrecja hormonu
                                                  antydiuretycznego
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Bardzo często:                                    Zwiększenie stężenia trójglicerydów11, 31 w
                                                  surowicy, zwiększenie stężenia cholesterolu
                                                  całkowitego (głównie cholesterolu LDL) 12,31,
                                                  zmniejszenie stężenia cholesterolu18,31, HDL
                                                  przyrost masy ciała9,31
Często:                                           Zwiększenie apetytu, wzrost stężenia glukozy
                                                  we krwi do poziomu hyperglikemii7,31
Niezbyt często:                                   Hiponatremia 20Cukrzyca1,5,6
Rzadko:                                           Zespół metaboliczny30
Zaburzenia psychiczne:
Często:                                           Niezwykłe sny i koszmary nocne
                                                  Myśli i zachowania samobójcze21
Rzadko:                                           Somnambulizm i reakcje powiązane takie jak
                                                  mówienie przez sen, zaburzenia odżywania
                                                  związane ze snem.

Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo często:                                    Zawroty głowy 4,17, senność2,17, ból głowy
Często:                                           Omdlenia4,17 , pozapiramidowe zaburzenia
                                                  ruchowe 1,22, dyzartria
Niezbyt często:                                   Napady drgawkowe1, zespół niespokojnych nóg,
                                                  dyskinezy późne1,6
Zaburzenia serca
Często:                                              Tachykardia4, komorowe zaburzenia rytmu,
                                                     nagłe zgony z niewyjaśnionych przyczyn,
                                                     zatrzymanie akcji serca oraz torsade de pointes
                                                     były zgłaszane w trakcie stosowania leków
                                                     neuroleptycznych i uważane są za działania
                                                     charakterystyczne dla tej grupy leków,
                                                     palpitacje24
Niezbyt często:                                      Wydłużenie odstępu QT 1,13,19
                                                     BradykardiaXX
Niezbyt często:                                      przypadki wydłużenia odstępu QT1,13, 19
Zaburzenia oka
Często:                                           Niewyraźne widzenie
Zaburzenia naczyniowe
Często:                                           Niedociśnienie ortostatyczne4,17
Rzadko:                                           Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Często:                                           Zapalenie błony śluzowej nosa, duszności24
Zaburzenia żołądka i jelit
Bardzo często:                                    Suchość błony śluzowej w jamie ustnej
Często:                                           Zaparcia, niestrawność, wymioty 26
Niezbyt często:                                   Dysfagia8
Rzadko:                                           Zapalenie trzustki 1
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Często:                                           Zwiększenie aktywności aminotransferazy
                                                  alaninowej i asparaginianowej (ALT, AST) 3,
                                                  Zwiększenie aktywności gamma-GT levels3
Rzadko:                                           Żółtaczka6, Zapalenie wątroby
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Bardzo rzadko:                                    Obrzęk naczynioruchowy6, zespół Stevensa-
                                                  Johnsona6
Nieznana:                                         Toksyczna martwica naskórka, rumień
                                                  wielopostaciowy
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Bardzo rzadko:                                    Rozpad mięśni prążkowanych
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Niezbyt często:                                   Zaburzenia seksualne
Rzadko:                                           Priapizm, mlekotok, obrzęk piersi, zaburzenia
                                                  menstruacyjne
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Bardzo często:                                    Objawy odstawienie (po zaprzestaniu leczenia)1,
Często:                                              Niewielkie osłabienie, obrzęki obwodowe,
                                                     rozdrażnienie, gorączka
Rzadko:                                              Złośliwy zespół neuroleptyczny1, hipotermia
Badania diagnostyczne
Rzadko:                                              Zwiększenie aktywności fosfokinazy
                                                     kreatynowej15
Ciąża, połóg, stan okołoporodowy
Częstość nieznana:                                   Zespół odstawienia u noworodka32

1. Patrz punkt 4.4.
2. Senność może wystąpić zazwyczaj podczas pierwszych dwóch tygodni leczenia i zwykle ustępuje w trakcie
dalszego podawania produktu leczniczego Symquel.
3. Obserwowano bezobjawowe zwiększenie aktywności (od normalnego do >3 x ULN w dowolnym czasie)
aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz GGTP u niektórych pacjentów przyjmujących kwetiapinę. Zwiększenie to
zwykle ustępowało w trakcie leczenia kwetiapiną.
4. Kwetiapina, podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne blokujące receptory α1, może często powodować
niedociśnienie ortostatyczne związane z zawrotami głowy, tachykardią, a u niektórych pacjentów omdlenia,
szczególnie podczas początkowego okresu zwiększania dawki (patrz punkt 4.4).
5. W bardzo rzadkich przypadkach dochodziło do nasilenia objawów stwierdzonej wcześniej cukrzycy.
6. Dane dotyczące częstości działań niepożądanych pochodzą z zastosowania klinicznego kwetiapiny w postaci
tabletki o natychmiastowym uwalnianiu.
7. Stężenie glukozy we krwi na czczo ≥126 mg/dl (≥7,0 mmol/l) lub stężenie glukozy we krwi nie na czczo ≥200
mg/dl (≥11,1 mmol/l) przynajmniej w jednym badaniu.
8. Zwiększenie częstości występowania utrudnień w połykaniu po zastosowaniu kwetiapiny w porównaniu z
placebo obserwowano tylko w badaniach klinicznych dotyczących epizodów depresji w przebiegu choroby
dwubiegunowej.
9. Bazując na wzroście masy ciała >7% od wartości wyjściowej. Występuje zwłaszcza podczas pierwszych
tygodni leczenia.
10. Najczęściej występującymi objawami odstawiennymi obserwowanymi w kontrolowanym placebo badaniu
klinicznym z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii były: bezsenność, nudności, bóle głowy, biegunka,
wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Częstość ich występowania zmniejszała się znacząco po tygodniu od
zaprzestania leczenia.
11. Stężenie triglicerydów >200 mg/dl (≥2,258 mmol/l) (pacjenci ≥18 r.ż.) lub >150 mg/dl (≥1,694 mmol/l)
(pacjenci <18 r.ż.) przynajmniej w jednym badaniu.
12. Stężenie cholesterolu ≥240 mg/dl (≥6,2064 mmol/l) (pacjenci ≥18 r.ż.) lub >200 mg/dl (pacjenci <18 r.ż.)
przynajmniej w jednym badaniu. Wzrost frakcji LDL cholesterolu ≥30 mg/dl (≥0,769 mmol/l) obserwowano
bardzo często. Średnia zmiana w grupie pacjentów, których dotyczył ten wzrost wynosiła 41,7 mg/dl (≥1,07
mmol/l).
13. Patrz tekst poniżej.     9
14. Liczba płytek ≤100 x 10 /l przynajmniej w jednym badaniu.
15. Zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej raportowane w badaniach klinicznych niezwiązane z
występowaniem złośliwego zespołu neuroleptycznego.
16. Poziom prolaktyny (pacjenci ≥18 r.ż.): >20 µg/l (>869,56 pmol/l) u mężczyzn ;>30 µg/l (>1304,34 pmol/l) u
kobiet o każdej porze dnia.
17. Może prowadzić do upadków.
18. Cholesterol HDL: <40 mg/dl (1,025 mmol/l) u mężczyzn; <50 mg/dl (1,282 mmol/l) u kobiet o każdej porze
dnia.
19. Odsetek pacjentów, którzy doświadczyli wydłużenia odstępu QT z ≥450 msek. do ≥450 msek. wzrasta. W
badaniach klinicznych kontrolowanych placebo z kwetiapiną średnia zmiana i częstość występowania u
pacjentów, u których zmiana była znacząca klinicznie, były podobne w przypadku kwetiapiny i placebo.
20. Wzrost przynajmniej z >132 mmol/l do ≤132 mmol/l przynajmniej w jednym badaniu.
21. Przypadki myśli i zachowań samobójczych zgłaszane były podczas terapii kwetiapiną XR lub wkrótce po
zakończeniu leczenia (patrz punkty 4.4 i 5.1).
22. Patrz punkt 5.1.
23. Zmniejszenie stężenia hemoglobiny do ≤13 g / dl (8,07 mmol/l) mężczyźni, ≤12 g/dl (7,45 mmol/l) kobiety
na co najmniej jeden raz wystąpił u 11% pacjentów leczonych kwetiapiną, we wszystkich badaniach, łącznie z
badaniami dodatkowym prowadzonymi metodą otwartą.. Dla tych pacjentów, średnie zmniejszenie
maksymalnego stężenia hemoglobiny wynosiło -1,50 g/dl.
24. Sprawozdania te często występowały w przypadku wystąpienia tachykardii, zawrotów głowy, niedociśnienia
ortostatycznego, i/lub z chorobami serca/układu oddechowego.
25. Na podstawie zmian z prawidłowych do potencjalnie istotnych klinicznie wartości w dowolnym momencie
powyjściowym we wszystkich badaniach. Zmiany w całości T4, wolne T4, T3 całości i T3 są zdefiniowane jako
<0,8 x dolnej granicy normy (pmol/l) i zmiany w TSH jest> 5 mIu/l w dowolnym momencie.
26. Opierając się na zwiększonej częstości wymiotów u pacjentów w podeszłym wieku(≥ 65 lat).
27. Zmiana w ilości neutrofilów z >=1,5 x 10 9/l na początku badania do <0,5 x 109/l w dowolnym momencie w
trakcie leczenia.
28. Na podstawie zmian z prawidłowych do potencjalnie istotnych klinicznie wartości w dowolnym momencie
powyjściowym we wszystkich badaniach. Zmiany w ilości eozynofilów są zdefiniowane jako> 1x 109 komórek/l
w dowolnym momencie.
29. Na podstawie zmian z prawidłowych na początku badania do potencjalnie istotnych klinicznie wartości w
dowolnym momencie powyjściowym we wszystkich badaniach. Zmiany WBC zdefiniowano jako ≤3x109
komórek/l w dowolnym momencie w trakcie leczenia.
30. Na podstawie raportów dotyczących działań niepożądanych zespołu metabolicznego ze wszystkich badań
klinicznych z kwetiapiną.
31. U niektórych pacjentów zaobserwowano w badaniach klinicznych pogorszenie więcej niż jednego z
czynników metabolicznych masy ciała, stężenia glukozy i lipidów (patrz punkt 4.4).
32. Patrz punkt 4.6
XX. Może wystąpić wraz z rozpoczęciem leczenia lub niedługo potem. Towarzyszy mu niedociśnienie i (lub)
omdlenia. Częstość występowania na podstawie raportów dotyczących działań niepożądanych bradykardii i
powiązanych działań niepożądanych we wszystkich badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny.

W kontrolowanych badaniach klinicznych z zastosowaniem produktu leczniczego Symquel nie
odnotowano żadnego przypadku ciężkiej, przewlekłej neutropenii bądź agranulocytozy. W badaniach
przeprowadzonych po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu neutropenia i (lub) leukopenia
ustępowały po zakończeniu leczenia produktem leczniczym Symquel. Prawdopodobne czynniki
ryzyka leukopenii i (lub) neutropenii obejmują małą liczbę białych komórek krwi przed rozpoczęciem
leczenia oraz wywołana przyjmowaniem leków leukopenia i (lub) neutropenia w wywiadzie.

Podczas leczenia lekami neuroleptycznymi obserwowano przypadki wydłużenia odstępu QTc,
przedsionkowych zaburzeń rytmu, nagłych niespodziewanych zgonów, zatrzymania akcji serca,
częstoskurczu komorowego typu torsades de pointes. Uważa się, że są one charakterystyczne dla tej
grupy leków.

W krótkotrwałych badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny i placebo, u pacjentów ze
schizofrenią lub epizodem manii w przebiegu choroby dwubiegunowej łączna częstość występowania
objawów pozapiramidowych była zbliżona do placebo (schizofrenia: 7,8% w grupie przyjmującej
kwetiapinę i 8,0% w grupie przyjmującej placebo; epizod manii w przebiegu choroby dwubiegunowej:
11,2% w grupie przyjmującej kwetiapinę i 11,4% w grupie przyjmującej placebo). W krótkotrwałych
badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny i kontrolowanych placebo, u pacjentów z
epizodem depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej łączna częstość występowania objawów
pozapiramidowych w grupie otrzymującej kwetiapinę wynosiła 8,9% w porównaniu do 3,8% dla
placebo, jednak częstość poszczególnych działań niepożądanych (np. akatyzji, zespołu
pozapiramidowego, drżeń, dyskinez, dystonii, niepokoju, samowolnych skurczów mięśni,
nadaktywności psychomotorycznej i sztywności mięśni) była ogólnie nieduża i nie przekraczała 4% w
żadnej z badanych grup. W długotrwałych badaniach klinicznych nad schizofrenią i chorobą
dwubiegunową, łączna częstość zależnych od leczenia objawów pozapiramidowych była zbliżona w
grupie otrzymującej kwetiapinę i placebo.

Dzieci i młodzież (od 10 do 17 r.ż.)
Te same działania niepożądane, jak opisane powyżej, dotyczą dzieci i młodzieży. Tabela poniżej
podsumowuje działania niepożądane, które występują z większą częstością u dzieci i młodzieży (od 10
do 17 r.ż.) niż w populacji osób dorosłych lub działania niepożądane nie zgłaszane w populacji osób
dorosłych.

Częstość występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10),
niezbyt często (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10 000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000).
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Bardzo często:                                     Zwiększony apetyt
Badania diagnostyczne
Bardzo często:                                     Wzrost stężenia prolaktyny1, wzrost ciśnienia
                                                   tętniczego2
Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo często:                                     Pozapiramidowe zaburzenia ruchowe
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Często:                                            Rozdrażnienie4

1. Poziom prolaktyny (pacjenci <18 r.ż.): > 20 µg/l (>869,56 pmol/l) u mężczyzn ; >26 µg/l (>1130,428 pmol/l)
u kobiet o każdej porze dnia. Mniej niż 1% pacjentów doświadczyło wzrostu stężenia poziomu prolaktyny >100
µg/l.
2. Bazując na zmianach powyżej klinicznie istotnego progu (w oparciu o kryteria National Institute of Health )
lub wzrost >20 mmHg skurczowego lub >10 mmHg rozkurczowego ciśnienia tętniczego.
3. Patrz punkt 5.1.
4. Uwaga: częstość spójna jest z częstością działania niepożądanego obserwowanego u dorosłych, ale
rozdrażnienie może być związane z innymi konsekwencjami klinicznymi u dzieci i młodzieży w porównaniu do
dorosłych.
4.9    Przedawkowanie

Na ogół zgłaszane objawy przedmiotowe i podmiotowe wynikały z nasilenia znanych działań
farmakologicznych substancji czynnej, tj. senności i uspokojenia polekowego, tachykardii i
niedociśnienia.

Dane z badań klinicznych dotyczące przedawkowania kwetiapiny są ograniczone. Zgłoszono
przypadek zgonu po ostrym przedawkowaniu kwetiapiny w dawce 13,6 grama w badaniu klinicznym,
jak również po dopuszczeniu produktu do obrotu, po przyjęciu dawki 6 gramów samej kwetiapiny. Po
zażyciu kwetiapiny w szacowanych dawkach do 20 g nie obserwowano zgonów i pacjenci zostali
wyleczeni bez następstw klinicznych. Zgłoszono także przypadek przeżycia po przedawkowaniu 30
gramów kwetiapiny. Po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu opisywano bardzo rzadkie
przypadki przedawkowania samej kwetiapiny, które zakończyły się śmiercią lub śpiączką. Ponadto w
przypadku przedawkowania kwetiapiny zostały zgłoszone następujące zdarzenia: wydłużenie odstępu
QT, drgawki, stan padaczkowy, rabdomiolizy, depresja oddechowa, zatrzymanie moczu,
dezorientacja, delirium i / lub pobudzenie.

Pacjenci z chorobami układu sercowo-naczyniowego w wywiadzie, narażeni są na bardziej nasilone
objawy w razie przedawkowania (patrz punkt 4.4).

Postępowanie po przedawkowaniu

Po przedawkowaniu kwetiapiny, oporna na leczenie hypotensja powinna być leczona takimi środkami,
jak dożylnie płyny i / lub środki sympatykomimetyczne. Należy unikać adrenaliny i dopaminy,
ponieważ beta-stymulacja może nasilić niedociśnienie w przypadku spowodowania przez kwetiapinę
blokady alfa.

Nie ma swoistego antidotum dla kwetiapiny. W razie ciężkich objawów, należy uwzględnić
możliwość zażycia kilku leków. Zaleca się leczenie na oddziale intensywnej opieki medycznej, w tym
zapewnienie i utrzymanie drożności dróg oddechowych, zapewnienie odpowiedniego natlenowania
i wentylacji oraz monitorowanie i podtrzymywanie czynności układu sercowo-naczyniowego.
Chociaż nie przeprowadzono badań dotyczących zapobiegania wchłaniania po przedawkowaniu, w
ciężkich przypadkach zatrucia można zalecić płukanie żołądka i, jeżeli jest taka możliwość, należy je
przeprowadzić w ciągu godziny od przyjęcia leku. Należy rozważyć podanie węgla aktywnego.

Uważną obserwację medyczną oraz monitorowanie należy kontynuować do czasu powrotu pacjenta
do zdrowia.


5.     WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1    Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwpsychotyczne, pochodne diazepiny, oksazepiny oraz
tiazepiny
Kod ATC: N05A H04

Mechanizm działania
Kwetiapina jest substancją o atypowym działaniu przeciwpsychotycznym, wpływającą na wiele
receptorów neuroprzekaźników. Kwetiapina wykazuje powinowactwo do receptorów
serotoninergicznych (5HT2) oraz do receptorów dopaminergicznych D1 i D2 w mózgu. Zakłada się, że
to skojarzenie działania antagonistycznego na receptory z wysoką selektywnościa w stosunku do 5HT2
w porównaniu do receptorów D2 jest odpowiedzialne za właściwości przeciwpsychotyczne i za
mniejsze nasilenie pozapiramidowych działań niepożądanych kwetiapiny. Kwetiapina wykazuje także
duże powinowactwo do receptorów histaminergicznych i α-1-adrenergicznych, ale mniejsze do
receptorów alfa-2-adrenergicznych oraz minimalne powinowactwo do muskarynowych receptorów
cholinergicznych i receptorów benzodiazepinowych. Kwetiapina wykazuje aktywność w testach oceny
potencjalnego działania przeciwpsychotycznego, takich jak test odruchu unikania. Hamuje również
aktywność agonistów dopaminy, mierzoną metodą elektrofizjologiczną lub ocenianą przez obserwację
zachowania. Ponadto, zwiększa stężenie metabolitów dopaminy, neurochemiczny wskaźnik blokady
receptora D2.

Działanie farmakodynamiczne
W badaniach przedklinicznych pozwalających wyciągnąć wnioski dotyczące pozapiramidowych
działań niepożądanych, kwetiapina wykazuje profil atypowy, który różni się od profilu standardowych
leków przeciwpsychotycznych. Długotrwałe stosowanie kwetiapiny nie prowadzi do nadwrażliwości
receptora D2. Kwetiapina ma jedynie słabe działanie kataleptyczne w dawkach skutecznie blokujących
receptor D2. Po długotrwałym stosowaniu kwetiapina wykazuje wybiórcze hamowanie układu
limbicznego, ponieważ powoduje depolaryzację blokady w neuronach mezolimbicznych, ale nie w
neuronach układu nigrostriatalnego zawierających dopaminę. Doraźne lub długotrwałe podawanie
kwetiapiny w minimalnym stopniu wywołuje dystonię u małp kapucynek wrażliwych lub
niewrażliwych na działanie haloperydolu. Na podstawie wyników tych badań można stwierdzić, że
kwetiapina prawdopodobnie tylko w minimalnym stopniu wywołuje pozapiramidowe działania
niepożądane. Co więcej, przyjmuje się, że substancje z minimalną tendencją do wywoływania
pozapiramidowych działań niepożądanych ma również niewielką możliwość wywoływania dyskinez
późnych (patrz punkt 4.8).

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo
Wyniki trzech kontrolowanych placebo badań klinicznych przeprowadzonych u pacjentów ze
schizofrenią, przyjmujących różne dawki kwetiapiny, nie wykazały różnicy między grupami
otrzymującymi kwetiapinę i placebo, pod względem częstości wywoływania pozapiramidowych
działań niepożądanych lub potrzeby dodatkowego stosowania leków przeciwcholinergicznych. W
jednym badaniu kontrolowanym placebo z zastosowaniem stałych dawek dobowych od 75 do 750 mg
kwetiapiny, nie wykazano różnicy między kwetiapiną a placebo pod względem częstości
wywoływania objawów pozapiramidowych lub potrzeby dodatkowego stosowania leków
przeciwcholinergicznych. W czterech kontrolowanych placebo badaniach, dwóch z zastosowaniem
kwetiapiny w monoterapii i dwóch z zastosowaniem kwetiapiny w skojarzeniu z litem lub
walproinianem sodu, oceniano podawanie dobowych dawek do 800 mg kwetiapiny w leczeniu
epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego. Nie wykazano różnicy między
grupą leczoną kwetiapiną i grupą otrzymującą placebo pod względem częstości występowania
objawów pozapiramidowych lub potrzeby dodatkowego stosowania leków przeciwcholinergicznych.
Brak tendencji do wywoływania objawów pozapiramidowych jest uważany za cechę
charakterystyczną atypowych leków przeciwpsychotycznych.
W przeciwieństwie do wielu innych leków przeciwpsychotycznych, kwetiapina nie powoduje
trwałego zwiększenia stężenia prolaktyny, co również jest uważane za cechę charakterystyczną
atypowych leków przeciwpsychotycznych. W badaniu klinicznym z udziałem pacjentów ze
schizofrenią przyjmujących różne, stałe dawki leku, pod koniec badania nie było różnic w stężeniach
prolaktyny u pacjentów otrzymujących kwetiapinę (w zalecanym zakresie dawek) i placebo.
Dwa badania z udziałem pacjentów z epizodami o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego wykazały,
że kwetiapina podawana w monoterapii wykazywała większą aktywność niż placebo w łagodzeniu
objawów manii po 3 i 12 tygodniach leczenia. Obecnie nie ma wyników badań długoterminowych
dotyczących skuteczności kwetiapiny w zapobieganiu epizodom maniakalnym lub depresyjnym.
Dostępne są ograniczone dane z 3- i 6-tygodniowych badań, dotyczących stosowania kwetiapiny w
skojarzeniu z walproinianem sodu lub litem, w leczeniu epizodów maniakalnych o nasileniu
umiarkowanym do ciężkiego. Niemniej jednak leczenie skojarzone było dobrze tolerowane. Dane
pochodzące z badania wskazywały na działanie addycyjne w trzecim tygodniu leczenia. Drugie
badanie nie wykazało działania addycyjnego w szóstym tygodniu leczenia. Brak danych dotyczących
leczenia skojarzonego po szóstym tygodniu leczenia. Średnia dawka kwetiapiny u pacjentów
reagujących na leczenie w ostatnim tygodniu leczenia wynosiła około 600 mg na dobę. Dawka
dobowa dla około 85% pacjentów reagujących na leczenie wynosiła od 400 do 800 mg.
Badania kliniczne wykazały, że kwetiapina jest aktywna po podaniu dwa razy na dobę, chociaż okres
półtrwania kwetiapiny wynosi około 7 godzin. Zostało to potwierdzone w badaniu z zastosowaniem
pozytronowej tomografii emisyjnej (PET), które wykazało, że kwetiapina wiąże się z receptorami
5HT2 i D2 przez okres do 12 godzin. Nie badano bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności dawek
większych niż 800 mg.
W badaniach kontrolowanych placebo, przeprowadzonych z udziałem pacjentów w podeszłym wieku
z psychozą związaną z otępieniem, częstość występowania naczyniowo-mózgowych zdarzeń
niepożądanych w przeliczeniu na 100 pacjentolat nie była większa u pacjentów leczonych kwetiapiną
niż u pacjentów otrzymujących placebo.
W badaniach klinicznych z zastosowaniem ślepej próby nie oceniano skuteczności długotrwałego
stosowania kwetiapiny w zapobieganiu nawrotom. W otwartych badaniach przeprowadzonych z
udziałem pacjentów chorych na schizofrenię skuteczność kwetiapiny utrzymywała się, gdy leczenie
kontynuowano u pacjentów, u których początkowo występowała reakcja na leczenie, co wskazuje na
skuteczność długotrwałego leczenia.

Wpływ na hormony tarczycy
Z leczeniem kwetiapiną wiązało się z zależnym od dawki obniżeniem stężenia hormonów tarczycy. W
krótkoterminowych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo częstość zmian stężenia
hormonów tarczycy o potencjalnym znaczeniu klinicznym była następująca: całkowita T4: 3,4% dla
kwetiapiny względem 0,6% dla placebo; wolna T4: 0,7% dla kwetiapiny względem 0,1% dla placebo;
całkowita T3: 0,54% dla kwetiapiny względem 0,0% dla placebo i wolna T3: 0,2% dla kwetiapiny
względem 0,0% dla placebo. Częstość występowania zmian stężenia TSH wynosiła 3,2% dla
kwetiapiny względem 2,7% dla placebo. W krótkoterminowych badaniach kontrolowanych placebo z
zastosowaniem monoterapii częstość wzajemnych zmian wartości T3 i TSH o potencjalnym znaczeniu
klinicznym wynosiła 0,0% zarówno dla kwetiapiny, jak i dla placebo, oraz 0,1% dla kwetiapiny
względem 0,0% dla placebo w przypadku zmian T4 i TSH. Na ogół te zmiany stężenia hormonów
tarczycy nie są związane z występowaniem niedoczynności tarczycy z objawami o znaczeniu
klinicznym. Zmniejszenie całkowitej i wolnej T4 było największe w pierwszych sześciu tygodniach
leczenia kwetiapiną, bez dalszego spadku w trakcie długoterminowego leczenia. W prawie wszystkich
przypadkach zaprzestanie leczenia kwetiapiną wiązało się z ustąpieniem wpływu na całkowitą i wolną
T4, niezależnie od czasu leczenia. U ośmiorga pacjentów, u których zmierzono TBG, stężenie TBG
pozostało bez zmian.

5.2    Właściwości farmakokinetyczne

Kwetiapina po podaniu doustnym jest dobrze wchłaniana i w znacznym stopniu podlega
metabolizmowi. Główne metabolity w osoczu ludzkim nie wykazują znaczącej aktywności
farmakologicznej. Jednoczesne przyjmowanie pokarmu nie zmniejsza znacząco biodostępności
kwetiapiny. Okres półtrwania kwetiapiny w fazie eliminacji wynosi około 7 godzin. Kwetiapina wiąże
się w około 83% z białkami osocza.
Farmakokinetyka kwetiapiny jest liniowa i jednakowa u mężczyzn i kobiet. Średni klirens kwetiapiny
u osób w podeszłym wieku jest mniejszy o 30 do 50% w porównaniu z osobami dorosłymi w wieku
od 18 do 65 lat.
U pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min/1,73 m2) średni
klirens osoczowy był zmniejszony o około 25%, jednak poszczególne wartości klirensu mieściły się w
prawidłowym zakresie dla zdrowych ochotników.
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Po podaniu znakowanej
radioaktywnie kwetiapiny, mniej niż 5% podanej substancji wydalane jest w postaci niezmienionej z
moczem lub kałem. Około 73% radioaktywności wydalane jest w moczu, a 21% w kale. U osób z
zaburzeniami czynności wątroby (stabilna poalkoholowa marskość wątroby), średni klirens osoczowy
kwetiapiny zmniejszył się o około 25%. Ze względu na to, że kwetiapina jest w znacznym stopniu
metabolizowana w wątrobie, u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby należy się spodziewać
zwiększenia stężenia leku w osoczu, tak więc u tych pacjentów konieczne może być dostosowanie
dawki (patrz punkt 4.2).
Badania in vitro potwierdziły, że CYP 3A4 jest głównym enzymem z układu enzymatycznego
cytochromu P450 odpowiedzialnym za metabolizm kwetiapiny. Wykazano, że kwetiapina i niektóre
jej metabolity powodują niewielkie zahamowanie aktywności izoenzymów 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i
3A4 cytochromu P450, ale tylko w stężeniach co najmniej 10 do 50 razy większych niż występujące
po zastosowaniu zazwyczaj skutecznych dawek dobowych (od 300 do 450 mg). W związku z tymi
wynikami badań in vitro, jest mało prawdopodobne, aby kwetiapina mogła powodować klinicznie
istotne zahamowanie zależnego od cytochromu P450 metabolizmu innych równocześnie podawanych
leków. Badania na zwierzętach wskazują, że kwetiapina może indukować enzymy cytochromu P450.
Z drugiej jednak strony, kierunkowe badanie dotyczące interakcji u pacjentów z psychozą nie
wykazało zwiększenia aktywności cytochromu P450 po podaniu kwetiapiny.

5.3    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W licznych badaniach in vitro i in vivo dotyczących genotoksyczności nie znaleziono dowodów na
działanie genotoksyczne. Badania na zwierzętach wykazały zmiany następujące po klinicznie
znaczącym narażeniu, jednak zmiany te nie zostały potwierdzone w długoterminowych badaniach
klinicznych. Nadmierną pigmentację wykryto w tarczycy szczurów. U małp Cynomolgus
obserwowano przerost komórek pęcherzykowych gruczołu tarczowego, występujący jednocześnie ze
zmniejszeniem stężenia T3, stężenia hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów w osoczu. U
psów obserwowano zmętnienie soczewki oraz zaćmę. Wyniki te należy brać pod uwagę rozważając
korzyści i ryzyko u pacjentów leczonych kwetiapiną.

Obserwowano statystycznie znamienne zwiększenie częstości występowania gruczolaka sutka u samic
szczura, po podaniu wszystkich badanych dawek 0,3, 0,9 i 3,0-krotnie większych od maksymalnej
dawki zalecanej u ludzi, w przeliczeniu na mg/m2. Pomiary wykonane w surowicy, w trwającym 1 rok
badaniu dotyczącym toksyczności, wykazały, że kwetiapina zwiększała średnie stężenie prolaktyny w
surowicy maksymalnie 32- i 13-krotnie, odpowiednio u samców i samic szczura. Zwiększenie
częstości nowotworów sutka wykazano u gryzoni, po długotrwałym podawaniu innych leków
przeciwpsychotycznych i uważa się, że zmiany te są zależne od prolaktyny. Znaczenie zwiększonej
częstości występowania guzów sutka zależnych od prolaktyny u szczurów dla oceny ryzyka u ludzi
nie jest znane.


6.     DANE FARMACEUTYCZNE

6.1    Wykaz substancji pomocniczych

Symquel, 25 mg, tabletki powlekane
Rdzeń tabletki:
Wapnia wodorofosforan, bezwodny
Laktoza jednowodna
Celuloza mikrokrystaliczna
Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
Powidon K29-32
Magnezu stearynian
Otoczka tabletki:
Hypromeloza 6cP
Tytanu dwutlenek (E 171)
Makrogol 400
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Żelaza tlenek czerwony (E 172)

Symquel, 100 mg, tabletki powlekane
Rdzeń tabletki:
Wapnia wodorofosforan, bezwodny
Laktoza jednowodna
Celuloza mikrokrystaliczna
Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
Powidon K 29-32
Magnezu stearynian
Otoczka tabletki:
Hypromeloza 6cP
Tytanu dwutlenek (E 171)
Makrogol 400
Żelaza tlenek żółty (E 172)

Symquel, 200 mg, tabletki powlekane
Rdzeń tabletki:
Wapnia wodorofosforan, bezwodny
Laktoza jednowodna
Celuloza mikrokrystaliczna
Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
Powidon K29-32
Magnezu stearynian
Otoczka tabletki:
Hypromeloza 6cP
Tytanu dwutlenek (E 171)
Makrogol 400.

6.2        Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3        Okres ważności

4 lata.

6.4       Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.

6.5        Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry PVC/PE/PVDC/Aluminium.
Butelki z HDPE.

Wielkości opakowań:

Symquel, 25 mg, tabletki powlekane
1, 3, 6, 10, 20, 28, 30, 50, 60, 90, 98, 100, 120, 180, 240 tabletek (opakowania blistrowe)
30 x 1, 100 x 1 (blistry podzielne na dawki pojedyncze)
60, 100 tabletek (butelki z HDPE)

Symquel, 100 mg, tabletki powlekane
1, 3, 6, 10, 20, 28, 30, 50, 60, 90, 98, 100, 120, 180, 240 tabletek (opakowania blistrowe)
30 x 1, 50 x 1, 100 x 1 tabletek (blistry podzielne na dawki pojedyncze)
60, 100 tabletek (butelki z HDPE)

 Symquel, 200 mg, tabletki powlekane
1, 3, 6, 10, 20, 28, 30, 50, 60, 90, 98, 100, 120, 180, 240 tabletek (opakowania blistrowe)
30 x 1, 50 x 1, 100 x 1 tabletek (blistry podzielne na dawki pojedyncze)
60, 100 tabletki (butelki z HDPE)

Symquel, opakowanie przeznaczone do rozpoczęcia leczenia (zestaw startowy)
1 blister zawierający 6 tabletek produktu Symquel, 25 mg, tabletki powlekane
1 blister zawierający 5 tabletek produktu Symquel, 100 mg, tabletki powlekane

Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.
6.6    Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Brak szczególnych wymagań.


7.   PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

SymPhar Sp. z o.o.
ul. Włoska 1, 00-777 Warszawa


8.     NUMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

14357, 14358 ,14359, 14336


9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU /
   DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA


04.02.2008


10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
    CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO:

05/10/2012

                    

Inne leki Quetiapinum: