Symleptic:

Nazwa międzynarodowa:
Gabapentinum
Podmiot odpowiedzialny:
SYMPHAR SP. Z O.O., POLSKA
Pozwolenie w Polsce
15188
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
CATALENT GERMANY SCHORNDORF GMBH, NIEMCY
SYMPHAR SP. Z O.O., POLSKA
Postać
kapsułki twarde
Dawka
0,1 g
Lek refundowany
Tak
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
N03AX12
                                  ULOTKA DLA PACJENTA: INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKA
                                             Symleptic
                              100 mg, 300 mg, 400 mg, kapsułki, twarde
                                             (Gabapentinum)

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku.

- Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
- Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty, gdy potrzebna jest rada lub dodatkowa informacja.
- Lek ten został przepisany ściśle określonej osobie i nie należy go przekazywać innym, gdyż może
  im zaszkodzić, nawet jeśli objawy ich choroby są takie same.
- Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy
  niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza lub farmaceutę.

Spis treści ulotki:
1. Co to jest Symleptic i w jakim celu się go stosuje
2. Zanim zastosuje się Symleptic
3. Jak stosować Symleptic
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać Symleptic
6. Inne informacje

1. CO TO JEST SYMLEPTIC I W JAKIM CELU SIĘ GO STOSUJE

Symleptic należy do grupy leków używanych w leczeniu padaczki i obwodowego bólu
neuropatycznego.

Padaczka: Symleptic stosowany jest w leczeniu różnych postaci padaczki (napadów drgawkowych,
które początkowo zlokalizowane są w określonych miejscach mózgu, i które rozprzestrzeniają się na
resztę mózgu lub nie). Symleptic przepisywany jest jako lek wspomagający leczenie padaczki, kiedy
dotychczas stosowane leczenie nie zapewnia całkowitego opanowania napadów. Symleptic należy
przyjmować jako lek dodatkowy w leczeniu padaczki, chyba że lekarz zaleci inaczej. Symleptic
można też stosować w monoterapii u dorosłych i dzieci powyżej 12 lat.
Obwodowy ból neuropatyczny: Symleptic stosowany jest w leczeniu długotrwałego bólu
spowodowanego uszkodzeniem nerwów. Obwodowy (występujący przede wszystkim w kończynach
dolnych i (lub) górnych) ból neuropatyczny wywoływany jest przez cały szereg różnych chorób,
takich jak cukrzyca czy półpasiec. Pacjenci opisują odczuwany przez siebie ból jako palący, piekący,
pulsujący, przeszywający, kłujący, ostry, podobny do towarzyszącego kurczom mięśni, jako
pobolewanie, mrowienie, drętwienie itp.


2. ZANIM ZASTOSUJE SIĘ SYMLEPTIC

Kiedy nie stosować leku Symleptic

    -   jeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie (nadwrażliwość) na gabapentynę lub którykolwiek z
        pozostałych składników leku Symleptic.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Symleptic
   - w przypadku chorób nerek,                                                                         1
   -   w razie wystąpienia takich objawów, jak utrzymujący się ból brzucha, uczucie nudności,
       wymioty, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

U niewielkiej liczby pacjentów leczonych lekami przeciwpadaczkowymi takimi jak gabapentyna
wystąpiły myśli o samouszkodzeniu lub popełnieniu samobójstwa.
Jeżeli pacjent ma w jakiejkolwiek chwili myśli dotyczące samookaleczenia lub myśli samobójcze,
powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Ważna informacja dotycząca potencjalnie poważnych reakcji
U niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących lek Symleptic mogą wystąpić reakcje alergiczne lub
reakcje skórne, w tym reakcje ciężkie, które mogą prowadzić do poważnych komplikacji przy braku
leczenia. Podczas przyjmowania leku Symleptic pacjent powinien znać te objawy i uważnie
obserwować się pod kątem ich wystąpienia.

Opis objawów znajduje się w punkcie 4 : „Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli
wystąpi którykolwiek z poniższych objawów”.

Stosowanie z innymi lekami

Należy poinformować lekarza lub farmaceutę o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również
tych, które wydawane są bez recepty.
Pacjent przyjmujący preparaty zawierające w swoim składzie morfinę powinien poinformować o tym
lekarza lub farmaceutę, gdyż morfina może nasilać działanie leku Symleptic.
Symleptic nie wchodzi w interakcje z innymi lekami przeciwpadaczkowymi ani z doustnymi środkami
antykoncepcyjnymi.
Ponieważ Symleptic może wpływać na wyniki niektórych badań laboratoryjnych, w razie
wykonywania badania moczu należy poinformować lekarza lub szpital, że przyjmuje się Symleptic.
W przypadku jednoczesnego stosowania leku Symleptic oraz leków zobojętniających sok żołądkowy
zawierających glin i magnez, wchłanianie leku Symleptic z żołądka może być ograniczone. Zaleca się
zatem przyjmowanie leku Symleptic najwcześniej dwie godziny po przyjęciu leku zobojętniającego.

Stosowanie leku Symleptic z jedzeniem i piciem

Symleptic można przyjmować niezależnie od posiłku.

Ciąża i karmienie piersią

Przed zastosowaniem każdego leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

Leku Symleptic nie należy przyjmować w ciąży, chyba że lekarz zaleci inaczej.
Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji.
Choć nie przeprowadzono badań, które w sposób szczególny oceniałyby stosowanie gabapentyny u
kobiet w ciąży, istnieją doniesienia mówiące o tym, że inne leki stosowane w leczeniu padaczki
charakteryzują się zwiększonym ryzykiem uszkodzenia płodu, szczególnie w przypadku
jednoczesnego stosowania kilku leków przeciwpadaczkowych. Zawsze, kiedy jest to możliwe, ale
wyłącznie w porozumieniu z lekarzem, kobiety w ciąży powinny przyjmować jeden lek
przeciwpadaczkowy.

Nie należy nagle zaprzestawać przyjmowania leku Symleptic, gdyż może to prowadzić do pojawienia
się drgawkowych napadów przełomowych, które mogą prowadzić do poważnych konsekwencji
zarówno dla kobiety w ciąży, jak i jej dziecka.
W przypadku zajścia w ciążę, podejrzenia ciąży lub planowania ciąży podczas przyjmowania leku
Symleptic należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Gabapentyna - substancja czynna leku Symleptic - wydzielana jest do mleka kobiecego. Ponieważ nie
wiadomo, jaki wpływ ma ona na karmione piersią dziecko, nie zaleca się karmienia piersią podczas
stosowania leku Symleptic.

Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn

Symleptic może wywoływać zawroty głowy, senność i uczucie zmęczenia. Do chwili przekonania się,
jak lek ten wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów, obsługi skomplikowanych maszyn lub
wykonywania innych potencjalnie niebezpiecznych czynności, należy wstrzymać się z ich
wykonywaniem.

Ważne informacje o niektórych składnikach leku Symleptic

Lek zawiera laktozę. Pacjenci, którzy zostali poinformowani o tym, że cierpią na
nietolerancję pewnych cukrów, powinni skontaktować się z lekarzem przed zastosowaniem leku.

3. JAK STOSOWAĆ SYMLEPTIC

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W przypadku wątpliwości należy ponownie
skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.
Dawkę ustala lekarz.
Jeśli powstanie wrażenie, że działanie leku Symleptic jest zbyt silne lub za słabe, należy skonsultować
się z lekarzem lub farmaceutą.

Pacjenci w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) powinni przyjmować Symleptic wg normalnie
zalecanego schematu dawkowania, chyba że cierpią na schorzenia nerek.

W przypadku pacjentów cierpiących na schorzenia nerek lekarz może zalecić inny schemat
dawkowania i (lub) inną dawkę.

Kapsułki należy połykać w całości, popijając dużą ilością wody.

Stosowanie leku Symleptic wolno przerwać dopiero, gdy zaleci to lekarz.
Obwodowy ból neuropatyczny:

Należy przyjmować taką liczbę kapsułek, jaką zaleci lekarz. Zazwyczaj dawki zwiększane są
stopniowo. Najczęściej stosowana dawka początkowa wynosi od 300 mg do 900 mg na dobę.
Następnie może być ona stopniowo zwiększana do dawki maksymalnej wynoszącej 3600 mg na dobę
podzielonej na 3 mniejsze dawki (jedna rano, jedna po południu i jedna wieczorem).
Padaczka:
Dorośli i młodzież
Należy przyjmować taką liczbę kapsułek, jaką zaleci lekarz. Zazwyczaj dawki zwiększane są
stopniowo. Najczęściej stosowana dawka początkowa wynosi od 300 mg do 900 mg na dobę.
Następnie może być ona stopniowo zwiększana do dawki maksymalnej wynoszącej 3600 mg na dobę
podzielonej na 3 mniejsze dawki (jedna rano, jedna po południu i jedna wieczorem).
Dzieci w wieku 6 lat i starsze
Wielkość dawki, jaka powinna być podawana dziecku, ustalana jest przez lekarza na podstawie masy
ciała dziecka. Leczenie rozpoczyna się od małej dawki początkowej, która jest zwiększana stopniowo
przez okres około 3 dni. Zazwyczaj stosowana dawka leku zapewniająca opanowanie padaczki wynosi
od 25 do 35 mg/kg mc./dobę. Dawka ta zazwyczaj stosowana jest w trzech dawkach podzielonych, co
polega na podawaniu dziecku kapsułki (kapsułek) codziennie, zwykle raz rano, drugi raz po południu i
trzeci raz wieczorem.

Symleptic nie jest zalecany do stosowania u dzieci poniżej 6 lat.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Symleptic
Należy niezwłocznie wezwać lekarza lub udać się do najbliższego szpitalnego oddziału pomocy
doraźnej, zabierając ze sobą wszystkie pozostałe kapsułki, opakowanie oraz ulotkę tak, aby personel
szpitala od razu wiedział, jaki lek został przyjęty.

Pominięcie zastosowania leku Symleptic
W razie pominięcia dawki leku należy ją przyjąć zaraz po przypomnieniu sobie, chyba że nadszedł
czas na kolejną dawkę. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej.

Przerwanie stosowania leku Symleptic
Nie należy przerywać stosowania leku Symleptic, chyba że lekarz zaleci inaczej. Odstawianie leku
należy przeprowadzać stopniowo, przez okres minimum 1 tygodnia. Jeśli stosowanie leku Symleptic
zostanie przerwane nagle lub zanim zaleci to lekarz, istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia napadu
padaczkowego.
W razie wątpliwości związanych ze stosowaniem leku należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.


4. MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Jak każdy lek, Symleptic może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one
wystąpią.


Symleptic może powodować ciężkie lub zagrażające życiu reakcje alergiczne, które mogą dotyczyć
skóry lub innych części ciała, na przykład wątroby lub krwinek. Przy takim odczynie może, ale nie
musi, występować wysypka. Reakcja ta może wymagać przyjęcia do szpitala lub przerwania
stosowania leku Symleptic.
Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli wystąpi którykolwiek z poniższych objawów:
•       wysypka skórna
•       pokrzywka
•       gorączka
•       nieustępujące powiększenie węzłów chłonnych
•       obrzęk warg i języka
•       zażółcenie skóry lub białek oczu
•       nietypowe siniaki lub krwawienie
•       silne zmęczenie lub osłabienie
•       nieoczekiwany ból mięśni
•       częste zakażenia


Te objawy mogą być pierwszą oznaką poważnego odczynu. Lekarz powinien zbadać pacjenta i podjąć
decyzję o kontynuowaniu przyjmowania leku Symleptic.
Bardzo częste działania niepożądane, które mogą występować częściej niż u 1 na 10 osób:
• Zakażenia wirusowe,
• Senność, zawroty głowy, brak koordynacji,
• Uczucie zmęczenia, gorączka.

Częste działania niepożądane, które mogą występować częściej niż u 1 na 100 osób:
• Zapalenie płuc, zakażenia układu oddechowego, zakażenia układu moczowego, zakażenie,
   zapalenie ucha,
• Zmniejszenie liczby białych krwinek,
• Jadłowstręt, zwiększony apetyt,
• Złość wobec innych, dezorientacja, wahania nastroju, depresja, lęk, nerwowość, zaburzenia
  myślenia,
• Drgawki, nagłe ruchy mięśni, problemy z mówieniem, utrata pamięci, drżenie, zaburzenia snu,
  bóle głowy, zwiększenie wrażliwości skóry, osłabione czucie, zaburzenia koordynacji,
  nietypowe ruchy gałek ocznych, wygórowane, osłabione lub zniesione odruchy,
• Nieostre widzenie, podwójne widzenie,
• Zawroty głowy,
• Nadciśnienie tętnicze, zaczerwienienie lub rozszerzenie naczyń krwionośnych,
• Duszność, zapalenie oskrzeli, ból gardła, kaszel, uczucie suchości w nosie,
• Wymioty, nudności (mdłości), problemy z zębami, zapalenie dziąseł, biegunka, ból brzucha,
  niestrawność, zaparcia, suchość w ustach lub gardle, wzdęcia,
• Obrzęk twarzy, zasinienia, wysypka, swędzenie, trądzik,
• Bóle stawowe, bóle mięśniowe, bóle pleców, drżenie mięśni,
• Nietrzymanie moczu,
• Zaburzenia wzwodu,
• Obrzęk nóg i rąk lub obrzęk obejmujący twarz, tułów, kończyny, trudności z chodzeniem,
  osłabienie, ból, złe samopoczucie, objawy przypominające grypę,
• Przypadkowe urazy, złamania kości, otarcia naskórka.

Rzadkie działania niepożądane, które mogą występować rzadziej niż u 1 na 1000 osób:
• Zmniejszenie liczby płytek krwi (komórek odpowiedzialnych za krzepnięcie krwi),
• Reakcje alergiczne, np. pokrzywka,
• Omamy,
• Nieprawidłowe ruchy, jak na przykład wykręcanie kończyn czy nagłe ich zgięcia, sztywność
  mięśni,
• Szum uszny,
• Kołatanie serca,
• Zapalenie trzustki,
• Zapalenie wątroby, żółtaczka (zażółcenie skóry i białkówek oczu),
• Ciężkie reakcje skórne wymagające natychmiastowej pomocy lekarskiej, obrzęk wokół ust i
  twarzy, wysypka skórna i zaczerwienienie, wypadanie włosów,
• Ostra niewydolność nerek,
• Działania niepożądane po nagłym przerwaniu stosowania gabapentyny (lęk, problemy ze
  snem, nudności, ból, nadmierne pocenie się), ból w klatce piersiowej,
• Zmiany stężenia glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą, nieprawidłowe wyniki badań krwi
   sugerujące problemy z wątrobą.

Dodatkowo w badaniach klinicznych u dzieci często zgłaszano agresywne zachowania i nagłe zgięcie
kończyn.
Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza lub farmaceutę.


5. JAK PRZECHOWYWAĆ LEK SYMLEPTIC

Przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.

Nie stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na kartoniku. Termin ważności
oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Lek należy przechowywać w temperaturze do 25 °C.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji lub domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę co zrobić z lekami, których się już nie potrzebuje. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

6. INNE INFORMACJE

Co zawiera lek Symleptic

Substancją czynną leku jest gabapentyna. Jedna kapsułka twarda zawiera 100 mg, 300 mg albo 400
mg gabapentyny.
Inne składniki leku to:
Symleptic, kapsułki 100 mg: laktoza bezwodna, skrobia kukurydziana, talk, żelatyna, tytanu
dwutlenek (E171).
Symleptic, kapsułki 300 mg: laktoza bezwodna, skrobia kukurydziana, talk, żelatyna, tytanu
dwutlenek (E171), żelaza tlenek żółty (E172).
Symleptic, kapsułki 400 mg: laktoza bezwodna, skrobia kukurydziana, talk, żelatyna, tytanu
dwutlenek (E171), żelaza tlenek żółty (E172), żelaza tlenek czerwony (E172).

Jak wygląda lek Symleptic i co zawiera opakowanie
Symleptic, kapsułki twarde 100 mg: twarde kapsułki żelatynowe (wielkość 3) z białym,
nieprzezroczystym korpusem i wieczkiem, wypełnione białym proszkiem.
Symleptic, kapsułki twarde 300 mg: twarde kapsułki żelatynowe (wielkość 1) z żółtym,
nieprzezroczystym korpusem i wieczkiem, wypełnione białym proszkiem.
Symleptic, kapsułki twarde 400 mg: twarde kapsułki żelatynowe (wielkość 0) z pomarańczowym,
nieprzezroczystym korpusem i wieczkiem, wypełnione białym proszkiem.

Dostępne opakowania: 100 kapsułek (10 blistrów po 10 kapsułek każdy) w tekturowym pudełku.
Podmiot odpowiedzialny
SymPhar Sp. z o.o.
ul. Włoska 1
00-777 Warszawa
tel.: (22)8229306
fax.:(22)8230549
Wytwórca
Catalent Germany Schorndorf GmbH
Steinbeisstrasse 1 i 2
73614 Schorndorf
Niemcy

SymPhar Sp. z o.o.
ul. Włoska 1
00-777 Warszawa

Data zatwierdzenia ulotki:

                
                                        CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO


1.     NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Symleptic
100 mg, 300 mg, 400 mg kapsułki, twarde

2.     SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY SUBSTANCJI CZYNNYCH

Jedna kapsułka twarda Symleptic, 100 mg zawiera 100 mg gabapentyny (Gabapentinum).
Jedna kapsułka twarda Symleptic, 300 mg zawiera 300 mg gabapentyny (Gabapentinum).
Jedna kapsułka twarda Symleptic, 400 mg zawiera 400 mg gabapentyny (Gabapentinum).

Substancje pomocnicze:
Jedna kapsułka twarda Symleptic, 100 mg zawiera 22,5 mg laktozy.
Jedna kapsułka twarda Symleptic, 300 mg zawiera 67,5 mg laktozy.
Jedna kapsułka twarda Symleptic, 400 mg zawiera 90 mg laktozy.
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1


3.     POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Kapsułki, twarde
Symleptic, kapsułki twarde 100 mg: twarde kapsułki żelatynowe (wielkość 3) z białym,
nieprzezroczystym korpusem i wieczkiem, wypełnione białym proszkiem.
Symleptic, kapsułki twarde 300 mg: twarde kapsułki żelatynowe (wielkość 1) z żółtym,
nieprzezroczystym korpusem i wieczkiem, wypełnione białym proszkiem.
Symleptic, kapsułki twarde 400 mg: twarde kapsułki żelatynowe (wielkość 0) z
pomarańczowym, nieprzezroczystym korpusem i wieczkiem, wypełnione białym proszkiem.


4.     SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1    Wskazania do stosowania

Padaczka
Gabapentyna wskazana jest jako lek wspomagający w leczeniu napadów częściowych, także
wtórnie uogólnionych, u dorosłych i dzieci w wieku 6 lat i starszych (patrz punkt 5.1).

Gabapentyna wskazana jest do stosowania w monoterapii napadów częściowych, także
wtórnie uogólnionych, u dorosłych i młodzieży w wieku 12 lat i starszych.

Leczenie obwodowego bólu neuropatycznego
Gabapentyna wskazana jest do stosowania w leczeniu obwodowego bólu neuropatycznego,
np. bolesnej neuropatii cukrzycowej i nerwobólu po przebytym półpaścu u dorosłych.

4.2    Dawkowanie i sposób podawania
Lek przeznaczony do stosowania doustnego.

Gabapentynę można przyjmować niezależnie od posiłków. Lek należy połykać w całości
popijając odpowiednią ilością płynu (np. szklanką wody).

Dla wszystkich wskazań schemat ustalania dawki w przypadku rozpoczynania leczenia
opisano w Tabeli 1. Schemat ten zaleca się u dorosłych i młodzieży w wieku 12 lat i
starszych. Instrukcje dotyczące dawkowania u dzieci poniżej 12 lat podano w osobnym
podpunkcie w dalszej części niniejszego punktu.

Tabela 1
SCHEMAT DAWKOWANIA NA POCZĄTKU LECZENIA
Dzień 1            Dzień 2                 Dzień 3
300 mg raz na dobę 300 mg dwa razy na dobę 300 mg trzy razy na dobę


Padaczka

Padaczka zwykle wymaga długotrwałego leczenia. Dawkowanie ustala lekarz prowadzący
zależnie od indywidualnej tolerancji i skuteczności. Jeśli w ocenie klinicysty istnieje potrzeba
zmniejszenia dawki, odstawienia leku lub zastąpienia go innym, należy to czynić stopniowo
przez minimum tydzień.

Dorośli i młodzież

W badaniach klinicznych skuteczny zakres dawek wynosił od 900 do 3600 mg/dobę.
Leczenie można rozpocząć od zwiększania dawki w sposób opisany w Tabeli 1 lub podając
300 mg trzy razy na dobę w pierwszym dniu leczenia. Następnie, zależnie od indywidualnej
odpowiedzi pacjenta na lek i tolerancji, dawkę można zwiększać o 300 mg/dobę co 2-3 dni do
maksymalnej dawki 3600 mg/dobę. U niektórych pacjentów wskazane może być wolniejsze
zwiększanie dawki gabapentyny. Minimalny czas do osiągnięcia dawki 1800 mg/dobę wynosi
1 tydzień, do dawki 2400 mg/dobę – łącznie dwa tygodnie, a do dawki 3600 mg/dobę –
łącznie trzy tygodnie. Dawki do 4800 mg/dobę były dobrze tolerowane w długoterminowych
otwartych badaniach klinicznych. Całkowita dawka dobowa powinna być podzielona na trzy
dawki pojedyncze, przy czym maksymalny odstęp pomiędzy dawkami nie powinien być
dłuższy niż 12 godzin, by zapobiec napadom przełomowym.

Dzieci w wieku 6 lat i starsze

Dawka początkowa powinna wynosić od 10 do 15 mg/kg mc./dobę. Dawka skuteczna
osiągana jest przez stopniowe zwiększanie dawki przez okres około trzech dni. Dawka
skuteczna gabapentyny u dzieci w wieku 6 lat i starszych wynosi 25 do 35 mg/kg mc./dobę.
Dawki do 50 mg/kg mc./dobę były dobrze tolerowane w długoterminowym badaniu
klinicznym. Całkowita dawka dobowa powinna być podzielona na trzy dawki pojedyncze,
przy czym maksymalny odstęp pomiędzy dawkami nie powinien być dłuższy niż 12 godzin.

Nie jest konieczne monitorowanie stężenia gabapentyny w osoczu w celu optymalizacji
leczenia gabapentyną. Ponadto gabapentyna może być stosowana w skojarzeniu z innymi
lekami przeciwpadaczkowymi bez obawy o zmiany stężenia w osoczu samej gabapentyny lub
stężenia w surowicy innych leków przeciwpadaczkowych.

Obwodowy ból neuropatyczny

Dorośli

Leczenie można rozpocząć od zwiększania dawki w sposób opisany w Tabeli 1. Leczenie
można też rozpocząć od podania 900 mg/dobę w trzech równych dawkach podzielonych.
Następnie – zależnie od indywidualnej odpowiedzi pacjenta na lek i tolerancji – dawkę można
zwiększać o 300 mg/dobę co 2-3 dni do maksymalnej dawki 3600 mg/dobę. U niektórych
pacjentów wskazane może być wolniejsze zwiększanie dawki gabapentyny. Minimalny czas
do osiągnięcia dawki 1800 mg/dobę wynosi tydzień, do dawki 2400 mg/dobę – łącznie dwa
tygodnie, a do dawki 3600 mg/dobę – łącznie trzy tygodnie.

Nie oceniano skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku w leczeniu obwodowego bólu
neuropatycznego, takiego jak bolesna neuropatia cukrzycowa czy nerwoból po przebytym
półpaścu, w badaniach klinicznych przez okres dłuższy niż 5 miesięcy. Jeżeli pacjent będzie
wymagał podawania leku przez okres dłuższy niż 5 miesięcy, z powodu obwodowego bólu
neuropatycznego, lekarz prowadzący powinien ocenić stan kliniczny pacjenta i konieczność
stosowania dalszego leczenia.


Informacja wspólna dla wszystkich wskazań do stosowania

U pacjentów w złym stanie ogólnym, tzn. z małą masą ciała, u pacjentów po przeszczepie itp.,
dawkowanie należy zwiększać wolniej – stosując mniejsze dawki, albo wydłużając odstęp
pomiędzy kolejnym zwiększeniem dawki dobowej.

Stosowanie leku u pacjentów w podeszłym wieku (powyżej 65 lat)

U osób w podeszłym wieku może być konieczna modyfikacja dawki ze względu na
pogarszającą się z wiekiem wydolność nerek (patrz Tabela 2). Senność, obrzęki obwodowe,
astenia mogą występować częściej u pacjentów w podeszłym wieku.

Stosowanie leku u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek

U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek i (lub) poddawanych hemodializie zaleca się
modyfikowanie dawkowania w sposób opisany w Tabeli 2. W celu zgodnego z zaleceniami
dawkowania u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, mogą zostać wykorzystane kapsułki
zawierające 100 mg gabapentyny.

Tabela 2
DAWKOWANIE GABAPENTYNY U DOROSŁYCH W ZALEŻNOŚCI OD STOPNIA
WYDOLNOŚCI NEREK
Klirens kreatyniny (ml/min) Całkowita dawka dobowa a (mg/dobę)
≥80                         900-3600
50-79                       600-1800
30-49                       300-900
15-29                                       150b-600
<15c                                        150b-600


a)
   Całkowita dawka dobowa powinna być podawana w trzech dawkach podzielonych. Redukcję dawki
stosuje się u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek (klirens kreatyniny < 79 ml/min).
b)
   Należy podawać 300 mg co drugi dzień.
c)
   W przypadku pacjentów z klirensem kreatyniny < 15 ml/min dawkę dobową należy zmniejszyć
proporcjonalnie do wartości klirensu kreatyniny (np. pacjenci z klirensem kreatyniny wynoszącym 7,5
ml/min powinni otrzymywać połowę dawki dobowej stosowanej u pacjentów z klirensem kreatyniny
wynoszącym 15 ml/min).

Stosowanie leku u pacjentów poddawanych hemodializie

W przypadku pacjentów z bezmoczem poddawanych hemodializie, którzy nigdy wcześniej
nie otrzymywali gabapentyny, zaleca się podanie dawki nasycającej wynoszącej 300 do 400
mg, a następnie 200 do 300 mg gabapentyny po każdych 4 godzinach hemodializy. W dniach
pomiędzy hemodializami nie powinno się podawać gabapentyny.

W przypadku pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych hemodializie wielkość dawki
podtrzymującej należy oprzeć na zaleceniach dotyczących dawkowania zawartych w Tabeli 2.
Oprócz dawki podtrzymującej, zaleca się podawanie 200 do 300 mg, po każdych 4 godzinach
hemodializy.


4.3     Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

4.4     Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Myśli i zachowania samobójcze zgłaszano u pacjentów leczonych lekami
przeciwpadaczkowymi w różnych wskazaniach. Metaanaliza kontrolowanych placebo badań
z zastosowaniem leków przeciwpadaczkowych wykazała zwiększenie ryzyka wystąpienia
zachowań samobójczych . Mechanizm tego działania nie jest znany i dostępne dane nie
pozwalają wykluczyć zwiększenia tego ryzyka dla gabapentyny.
Dlatego pacjenci powinni być poddani ścisłej obserwacji ze względu na możliwość
wystąpienia zdarzeń związanych z samobójstwem w trakcie leczenia. Pacjenci (i opiekunowie
pacjentów) powinni zostać poinformowani o potrzebie zasięgnięcia porady lekarskiej w
przypadku wystąpienia objawów zdarzeń związanych z samobójstwem.

Jeśli w trakcie stosowania gabapentyny u pacjenta rozwinie się ostre zapalenie trzustki,
powinno się rozważyć odstawienie gabapentyny (patrz punkt 4.8).

Pomimo braku dowodów na występowanie napadów drgawkowych z odbicia po
zastosowaniu gabapentyny, nagłe odstawienie leków przeciwdrgawkowych u pacjentów z
padaczką może wywołać stan padaczkowy (patrz punkt 4.2).
Podobnie jak to ma miejsce w przypadku innych leków przeciwpadaczkowych, podczas
stosowania gabapentyny u niektórych pacjentów może dochodzić do zwiększenia częstości
napadów lub pojawienia się nowych rodzajów napadów drgawkowych.

Tak jak w przypadku innych leków przeciwpadaczkowych, próby odstawienia dodatkowych
leków przeciwpadaczkowych u pacjentów opornych na terapię, leczonych więcej niż jednym
lekiem przeciwpadaczkowym, w celu osiągnięcia monoterapii gabapentyną, mają mały
odsetek powodzeń.

Gabapentyna nie jest uważana za skuteczny lek w napadach pierwotnie uogólnionych, takich
jak napady nieświadomości. U niektórych pacjentów może je nawet nasilać. W związku z tym
u pacjentów z napadami mieszanymi, w tym z napadami nieświadomości, gabapentynę należy
stosować ostrożnie.

Nie przeprowadzono systematycznych badań z gabapentyną u pacjentów w wieku 65 lat i
starszych. W jednym badaniu z zastosowaniem podwójnie ślepej próby u pacjentów z bólem
neuropatycznym senność, obrzęki obwodowe i osłabienie występowały u nieco większego
odsetka pacjentów w wieku 65 lat i starszych aniżeli u pacjentów młodszych. Oprócz tego
badania kliniczne w tej grupie nie wskazują, aby profil zdarzeń niepożądanych różnił się od
profilu zdarzeń niepożądanych obserwowanego u młodszych pacjentów.

Nie przeprowadzono wystarczająco dokładnych badań nad wpływem długotrwałego (powyżej
36 tygodni) stosowania gabapentyny na procesy uczenia się, inteligencję oraz rozwój u dzieci
i młodzieży. Korzyści płynące z długotrwałej terapii należy zatem rozpatrywać w kontekście
potencjalnych zagrożeń.

Osutka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi
U pacjentów przyjmujących leki przeciwpadaczkowe, w tym gabapentynę, stwierdzono
występowanie ciężkich, zagrażających życiu, układowych reakcji nadwrażliwości, takich jak
osutka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (patrz punkt 4.8).
Należy podkreślić, że wczesne objawy nadwrażliwości, takie jak gorączka lub powiększenie
węzłów chłonnych, mogą występować nawet przy braku widocznej wysypki. W przypadku
wystąpienia takich objawów należy natychmiast zbadać pacjenta. Jeśli nie uda się potwierdzić
innej etiologii tych objawów, należy przerwać podawanie gabapentyny.

Badania laboratoryjne

Podczas półilościowego oznaczania białka całkowitego w moczu testem paskowym możliwe
jest uzyskiwanie fałszywie dodatnich wyników. Zaleca się zatem weryfikowanie dodatniego
wyniku testu paskowego metodami opartymi na innych zasadach analitycznych, np. metodą
biuretową, turbidymetryczną lub metodami wiązania barwników, albo też oznaczać ten
parametr od razu inną metodą.

Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami tolerancji galaktozy, niedoborem laktazy
typu Lapp lub z zaburzonym wchłanianiem glukozy-galaktozy nie powinni stosować tego
leku.


4.5    Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji
W badaniu u zdrowych ochotników (n = 12), kiedy 2 godziny przed podaniem 600 mg
gabapentyny w kapsułce podawano 60 mg morfiny w kapsułce o kontrolowanym uwalnianiu,
średnia wartość AUC dla gabapentyny uległa zwiększeniu o 44% w porównaniu do AUC dla
gabapentyny podawanej bez morfiny. Z tego względu pacjentów należy uważnie obserwować
pod kątem objawów zahamowania czynności OUN, takich jak senność, a dawkę gabapentyny
lub morfiny odpowiednio zmniejszać.

Nie stwierdzono interakcji gabapentyny z fenobarbitalem, fenytoiną, kwasem walproinowym
czy karbamazepiną.

Farmakokinetyka gabapentyny w stanie stacjonarnym u zdrowych ochotników i u pacjentów
z padaczką otrzymujących leki przeciwpadaczkowe jest podobna.

Jednoczesne stosowanie gabapentyny i doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających
noretyndron i (lub) etynyloestradiol nie wpływa na farmakokinetykę w stanie stacjonarnym
którejkolwiek z tych substancji.

Jednoczesne stosowanie gabapentyny i leków neutralizujących sok żołądkowy zawierających
glin i magnez, zmniejsza dostępność biologiczną gabapentyny do 24%. Zaleca się zatem
przyjmowanie gabapentyny najwcześniej dwie godziny po przyjęciu leku neutralizującego.

Probenecyd nie wpływa na wydalanie gabapentyny przez nerki.

Niewielkie zmniejszenie wydalania gabapentyny, jakie obserwuje się podczas jej
jednoczesnego stosowania z cymetydyną, nie ma jak się uważa większego znaczenia
klinicznego.

4.6    Ciąża i laktacja

Zagrożenia związane z padaczką oraz generalnie ze stosowaniem leków
przeciwpadaczkowych

U potomstwa matek przyjmujących leki przeciwpadaczkowe ryzyko wad wrodzonych jest 2 –
3 razy większe niż w populacji ogólnej. Do najczęściej występujących zalicza się: rozszczep
podniebienia, wady wrodzone układu krążenia oraz wady rozwojowe cewy nerwowej.
Przyjmowanie kilku leków przeciwpadaczkowych jednocześnie może być związane z
większym ryzykiem wad wrodzonych aniżeli monoterapia, w związku z czym stosowanie
monoterapii jest bardzo ważne. Kobiety, co do których istnieje prawdopodobieństwo zajścia
w ciążę, lub kobiety w wieku rozrodczym powinny otrzymać poradę specjalisty. Jeżeli
kobieta planuje zajście w ciążę, konieczność leczenia przeciwpadaczkowego należy
zrewidować. Nie wolno nagle odstawiać leków przeciwpadaczkowych, gdyż spowodować to
może przełomowe napady drgawkowe, które mogą grozić poważnymi konsekwencjami
zarówno dla matki, jak i dziecka. Opóźnienie rozwoju u dzieci urodzonych przez matki z
padaczką obserwowano rzadko. Nie ustalono, czy opóźnienie rozwoju spowodowane jest
czynnikami genetycznymi, społecznymi, padaczką u matki czy leczeniem
przeciwpadaczkowym.

Zagrożenia związane ze stosowaniem gabapentyny

Brak jest wystarczających danych dotyczących stosowania gabapentyny u kobiet w ciąży.
Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na rozrodczość (patrz punkt 5.3).
Potencjalne zagrożenie dla człowieka nie jest znane. Gabapentyny nie powinno się stosować
w okresie ciąży, chyba że potencjalne korzyści dla matki w sposób oczywisty przeważają nad
potencjalnym zagrożeniem dla płodu.

Nie stwierdzono, czy stosowanie gabapentyny w okresie ciąży związane jest ze zwiększonym
ryzykiem wad wrodzonych u dziecka ze względu na obecność padaczki oraz równoczesnego
stosowania leków przeciwpadaczkowych podczas każdej z opisywanych ciąż.

Gabapentyna wydzielana jest do mleka kobiecego. Ponieważ wpływ gabapentyny na
noworodki i niemowlęta karmione piersią nie jest znany, podczas podawania tego leku
kobietom karmiącym piersią należy zachować ostrożność. Gabapentyna powinna być
stosowana u kobiet karmiących piersią jedynie wtedy, gdy korzyści w sposób oczywisty
przeważają nad zagrożeniami.

4.7   Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania
urządzeń mechanicznych w ruchu

Gabapentyna wywiera niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu. Gabapentyna oddziałuje na
ośrodkowy układ nerwowy i może wywoływać senność, zawroty głowy lub inne podobne
objawy. Nawet jeżeli nasilenie ich jest niewielkie lub umiarkowane, wspomniane działania
niepożądane mogą być potencjalnie niebezpieczne w przypadku pacjentów prowadzących
pojazdy mechaniczne lub obsługujących urządzenia mechaniczne w ruchu. Jest to szczególnie
istotne na początku leczenia lub zaraz po zwiększeniu dawki.


4.8     Działania niepożądane

Działania niepożądane obserwowane podczas badań klinicznych przeprowadzonych u
pacjentów z padaczką (u których gabapentynę stosowano jako lek wspomagający lub w
monoterapii) oraz u pacjentów z bólem neuropatycznym wymieniono razem w zestawieniu
poniżej, według klasy i częstości ich występowania (bardzo częste (≥1/10), częste (≥1/100, <
1/10), niezbyt częste (≥1/1000, ≤1/100), rzadkie (≥1/10 000, ≤1/1000), częstość nieznana
(częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Jeżeli działanie niepożądane stwierdzane było z różną częstością w badaniach klinicznych,
wymienione zostało w kategorii o największej z obserwowanych częstości występowania.

Działania niepożądane w każdej kategorii częstości występowania uporządkowano według
malejącej ciężkości tych działań.

Zakażenia i infestacje
Bardzo częste:                             zakażenie wirusowe
Częste:                                    zapalenie płuc, zakażenie układu oddechowego,
                                           zakażenie dróg moczowych, zakażenie, zapalenie
                                           ucha środkowego

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Częste:                                     leukopenia
Rzadkie:                                  małopłytkowość

Zaburzenia układu immunologicznego
Rzadkie:                                  reakcje alergiczne (np. pokrzywka)

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Częste:                                   jadłowstręt, wzmożone łaknienie

Zaburzenia psychiczne
Częste:                                   wrogość, splątanie i labilność emocjonalna, depresja,
                                          lęk, nerwowość, zaburzenia myślenia
Rzadkie:                                  omamy

Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo częste:                            senność, zawroty głowy, ataksja,
Częste:                                   drgawki, hiperkinezy, dyzartria, niepamięć, drżenie,
                                          bezsenność, ból głowy, zaburzenia czucia, takie jak
                                          parestezje czy niedoczulica, zaburzenia koordynacji,
                                          oczopląs, wzmożone, osłabione lub zniesione
                                          odruchy
Rzadkie:                                  zaburzenia ruchowe (np. choreoatetoza, dyskinezy,
                                          dystonia)

Zaburzenia oka
Częste:                                   zaburzenia widzenia, takie jak niedowidzenie,
                                          podwójne widzenie

Zaburzenia ucha i błędnika
Częste:                                   zawroty głowy
Rzadkie:                                  szum uszny

Zaburzenia serca
Rzadkie:                                  kołatanie serca

Zaburzenia naczyń
Częste:                                   nadciśnienie tętnicze, rozszerzenie naczyń


Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej
i śródpiersia
Częste:                                   duszność, zapalenie oskrzeli, zapalenie gardła,
                                          kaszel, nieżyt nosa

Zaburzenia żołądkowo-jelitowe
Częste:                                   wymioty, nudności, zaburzenia dotyczące zębów,
                                          zapalenie dziąseł, biegunka, ból brzucha,
                                          niestrawność, zaparcia, suchość błony śluzowej jamy
                                          ustnej lub w gardle, wzdęcia
Rzadkie:                                  zapalenie trzustki

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Rzadkie:                                  zapalenie wątroby, żółtaczka

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Częste:                                   obrzęk twarzy, plamica opisywana najczęściej jako
                                              występowanie zasinień wskutek urazów fizycznych,
                                              wysypka, świąd, trądzik
Rzadkie:                                      zespół Stevensa-Johnsona, obrzęk naczynioruchowy,
                                              rumień wielopostaciowy, łysienie
Częstość nieznana:                            osutka polekowa z eozynofilią i
                                              objawami ogólnymi (patrz punkt 4.4)
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, tkanki
łącznej i kości
Częste:                                       bóle stawów, bóle mięśni, bóle pleców, drganie
                                              mięśni

Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Częste:                                       nietrzymanie moczu
Rzadkie                                       ostra niewydolność nerek,

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Częste:                                       niemoc płciowa

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Bardzo częste:                                uczucie zmęczenia, gorączka
Częste:                                       obrzęki obwodowe lub uogólnione, zaburzenia
                                              chodu, osłabienie, ból, złe samopoczucie, zespół
                                              grypowy
Rzadkie:                                      objawy abstynencyjne (głównie lęk, bezsenność,
                                              nudności, bóle, pocenie się), bóle w klatce
                                              piersiowej. Opisywano również nagłe zgony z
                                              niewyjaśnionych przyczyn, w których nie wykazano
                                              związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy
                                              stosowaniem gabapentyny a zgonem.

Badania
Częste:                                       zmniejszenie liczby leukocytów we krwi,
                                              zwiększenie masy ciała
Rzadkie:                                      zmiany stężenia glukozy we krwi u pacjentów
                                              z cukrzycą, zwiększone wartości testów
                                              czynnościowych wątroby

Urazy i zatrucia
Częste:                                       przypadkowe urazy, złamania, otarcia naskórka




Podczas leczenia gabapentyną opisywano przypadki ostrego zapalenia trzustki. Związek
przyczynowo-skutkowy pomiędzy stosowaniem gabapentyny a tym powikłaniem jest jednak
niejasny (patrz punkt 4.4).

Zakażenia dróg oddechowych, zapalenie ucha środkowego, drgawki i zapalenie oskrzeli
stwierdzano wyłącznie w badaniach klinicznych prowadzonych z udziałem dzieci.
Dodatkowo w badaniach tych często obserwowano agresywne zachowania i hiperkinezy.

4.9    Przedawkowanie
Po przedawkowaniu gabapentyny dawkami do 49 g nie obserwowano ostrych, zagrażających
życiu działań toksycznych. Do objawów przedawkowania należały: zawroty głowy, podwójne
widzenie, zamazana mowa, senność, ospałość i łagodna biegunka. U wszystkich pacjentów
nastąpiło pełne wyzdrowienie po zastosowaniu leczenia wspomagającego. Zmniejszenie
wchłaniania gabapentyny po większych jej dawkach może ograniczać ilość wchłoniętego leku
podczas przedawkowania i minimalizować tym samym jego działania toksyczne.

Choć gabapentynę można usunąć z organizmu przez hemodializę, w oparciu o dotychczasowe
doświadczenia, postępowanie to nie jest zwykle konieczne. U pacjentów z zaawansowaną
niewydolnością nerek zastosowanie hemodializy może być wskazane.

Nie udało się ustalić dawki letalnej gabapentyny pomimo podawania myszom i szczurom tak
dużych dawek jak 8000 mg/kg doustnie. Do objawów ostrej toksyczności u zwierząt zalicza
się: ataksję, problemy z oddychaniem, opadanie powieki, zmniejszenie aktywności lub
pobudzenie.

5.    WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1   Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: inne leki przeciwpadaczkowe

kod ATC: N03 AX12

Dokładny mechanizm działania gabapentyny nie jest znany.
Gabapentyna pod względem budowy chemicznej podobna jest do neurotransmitera GABA
(kwas gamma-aminomasłowy), lecz jej mechanizm działania różni się od mechanizmu
działania innych substancji czynnych wchodzących w interakcję z synapsami GABA-
ergicznymi: walproinianu, barbituranów, benzodiazepin, inhibitorów transaminazy GABA,
inhibitorów wychwytu GABA, agonistów GABA oraz proleków GABA. Badania in vitro, w
których wykorzystywano znakowaną gabapentynę, scharakteryzowały nowe peptydowe
miejsce wiązania w tkance mózgowej szczura, między innymi w obrębie kory nowej i
hipokampa, co może mieć związek z działaniem przeciwdrgawkowym i przeciwbólowym
gabapentyny i jej pochodnych strukturalnych. Miejsce wiązania gabapentyny zostało
zidentyfikowane w obrębie podjednostki alfa2-delta kanałów wapniowych bramkowanych
napięciem.

Gabapentyna w klinicznie istotnych stężeniach nie wiąże się w mózgu z innymi
powszechnymi receptorami dla leków lub neurotransmiterów, takimi jak receptor GABAA,
GABAB, benzodiazepinowy, dla glutaminianu, glicyny czy N-metylo-D-asparaginianu.

W warunkach in vitro gabapentyna nie wchodzi w interakcje z kanałami sodowymi, w czym
różni się od fenytoiny i karbamazepiny. W niektórych układach doświadczalnych in vitro
gabapentyna częściowo osłabia reakcje na agonistę glutaminianu N-metylo-D-asparaginian
(NMDA), jednak tylko w stężeniach większych niż 100 μM, których w warunkach in vivo nie
osiąga się. Gabapentyna nieznacznie zmniejsza uwalnianie neurotransmiterów
monoaminowych w warunkach in vitro. Podawanie gabapentyny szczurom zwiększa obrót
GABA w kilku obszarach mózgu w sposób podobny do walproinianu sodu, choć w innych
regionach. Znaczenie opisanych kierunków działań gabapentyny dla efektu
przeciwdrgawkowego pozostaje nieustalone. U zwierząt gabapentyna szybko przenika do
mózgu, zapobiegając napadom wywoływanym maksymalnymi elektrowstrząsami, związkami
chemicznymi wywołującymi drgawki, w tym inhibitorami syntezy GABA oraz w
genetycznych modelach padaczki.

Badanie kliniczne dotyczące terapii dodanej napadów częściowych u dzieci w wieku od 3 do
12 lat wykazało widoczną, ale nieznaczącą statystycznie różnicę w 50% odpowiedzi na
leczenie na korzyść grupy gabapentyny w porównaniu z grupą placebo. Dodatkowe analizy
post-hoc (po fakcie) odpowiedzi na leczenie w zależności od wieku nie wykazały
statystycznie istotnego wpływu wieku, ani jako zmiennej ciągłej, ani dychotomicznej (grupy
wiekowe 3-5 oraz 6-12 lat).
Dane ze wspomnianych analiz post-hoc (po fakcie) podsumowano w poniższej tabeli:

Odpowiedź (≥ 50% Popraw) w zależności od Leczenia i Wieku Populacji MITT*
Kategoria wiekowa   Placebo                Gabapentyna           Wartość - P

< 6 lat                   4/21 (19,0%)               4/17 (23,5%)               0.7362
od 6 do 12 lat            17/99 (17,2%)              20/96 (20,8%)              0.5144

*Zmodyfikowana populacja oceniana według zasady „intent to treat”(MITT) została określona jako wszyscy
pacjenci zrandomizowani do badanego leczenia, którzy poza tym mieli nadające się do oceny dzienniczki
napadów dostępne w ciągu 28 dni, zarówno w czasie fazy wstępnej, jak i fazy podwójnie ślepej.

5.2     Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie

Po podaniu doustnym gabapentyna osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2 – 3 godzinach.
Dostępność biologiczna gabapentyny (odsetek wchłoniętej dawki) wykazuje tendencję do
zmniejszania się wraz ze zwiększaniem dawki. Bezwzględna dostępność biologiczna kapsułki
300 mg wynosi około 60%. Nie stwierdzono, aby pożywienie, w tym dieta bogatotłuszczowa,
miała klinicznie istotny wpływ na farmakokinetykę gabapentyny.

Na farmakokinetykę gabapentyny nie ma wpływu jej wielokrotne podawanie. Choć w
badaniach klinicznych stężenie gabapentyny w osoczu wahało się od 2 μg/ml do 20 μg/ml,
stężenia te nie miały wartości predykcyjnej, jeżeli chodzi o bezpieczeństwo czy skuteczność.
Parametry farmakokinetyczne podano w Tabeli 3.

                                          Tabela 3
     Podsumowanie średnich parametrów farmakokinetycznych gabapentyny w stanie
                 stacjonarnym podczas stosowania leku co 8 godzin (%CV)
     Parametr                  300 mg                 400 mg               800 mg
 farmakokinetyczny              (N=7)                 (N=14)               (N=14)
                        średnio       %CV      średnio      %CV     średnio      %CV
    Cmax (µg/ml)          4,02        (24)       5,74        (38)     8,71        (29)
      t max(h)             2,7        (18)        2,1        (54)      1,6        (76)
       t1/2 (h)            5,2        (12)       10,8        (89)     10,6        (41)
AUC (0-8) (µg•h/ml)       24,8        (24)       34,5        (34)     51,4        (27)
     Ae%(%)               brak        brak       47,2        (25)     34,4        (37)
                        danych      danych
Cmax = maksymalne stężenie leku w osoczu w stanie stacjonarnym
t max = czas do osiągnięcia Cmax
t ½ = okres półtrwania eliminacji
AUC (0-8) = pole powierzchni pod krzywą stężenia leku w osoczu w zależności od czasu dla okresu od podania
leku do 8 godzin po podaniu
Ae% = odsetek dawki, która została wydalona z moczem w postaci niezmienionej od chwili podania leku do 8
godzin po podaniu.

Dystrybucja

Gabapentyna nie wiąże się z białkami osocza i jej objętość dystrybucji wynosi 57,7 litrów.
U pacjentów z padaczką stężenie gabapentyny w płynie mózgowo-rdzeniowym stanowi około
20% stężenia w stanie stacjonarnym osiągniętego w osoczu. Gabapentyna obecna jest w
mleku kobiet karmiących piersią.

Metabolizm

Nie ma dowodów na to, że organizm ludzki metabolizuje gabapentynę. Nie indukuje ona
wątrobowych oksydaz o mieszanej funkcji uczestniczących w metabolizmie leków.

Wydalanie

Gabapentyna usuwana jest z organizmu przez nerki wyłącznie w postaci niezmienionej. Okres
półtrwania w fazie eliminacji gabapentyny nie zależy od dawki i wynosi średnio 5 – 7 godzin.

U pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek klirens
gabapentyny z osocza jest zmniejszony. Stała szybkości eliminacji gabapentyny, klirens z
osocza oraz klirens nerkowy wykazują zależność proporcjonalną do klirensu kreatyniny.

Gabapentyna usuwana jest z osocza przez hemodializę. U pacjentów z zaburzoną czynnością
nerek lub poddawanych hemodializie zaleca się modyfikowanie dawkowania (patrz punkt
4.2).

Farmakokinetykę gabapentyny u dzieci ustalono w grupie pięćdziesięciu zdrowych
osobników o rozpiętości wieku od 1 miesiąca do 12 lat. Stężenie gabapentyny w osoczu u
dzieci powyżej 5 lat jest generalnie podobne do stwierdzanego u dorosłych przy przeliczeniu
dawki leku w mg na kilogram masy ciała.

Liniowość/nieliniowość
Dostępność biologiczna gabapentyny (odsetek wchłoniętej dawki) zmniejsza się wraz ze
wzrostem dawki, co wpływa na nieliniowość parametrów farmakokinetycznych, do których
zalicza się parametr dostępności biologicznej (F), np. Ae%, CL/F, Vd/F. Farmakokinetyka
procesu eliminacji (parametry farmakokinetyczne, które są niezależne od wartości F, na
przykład CLr i t 1/2) najlepiej opisuje model liniowy. Stężenie gabapentyny w osoczu w stanie
stacjonarnym daje się przewidywać z danych dotyczących podania jednorazowego.

5.3     Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Działanie rakotwórcze

Przeprowadzono badanie, w którym przez okres dwóch lat myszom i szczurom podawano
gabapentynę z dietą. Dawki podawanej gabapentyny wynosiły 200, 600 i 2000 mg/kg/dobę w
przypadku myszy i 250, 1000 i 2000 mg/kg/dobę w przypadku szczurów. Statystycznie
znamienny wzrost częstości występowania nowotworów z komórek zrazikowych trzustki
stwierdzono wyłącznie u samców szczura przy najwyższej dawce gabapentyny. Maksymalne
stężenie gabapentyny w osoczu szczurów otrzymujących dawkę 2000 mg/kg/dobę 10-krotnie
przekraczało stężenia leku w osoczu u ludzi otrzymujących 3600 mg gabapentyny na dobę.
Nowotwory z komórek zrazikowych trzustki to nowotwory o niskim stopniu złośliwości – nie
wpływały na przeżywalność samców szczurów, nie dawały przerzutów, nie naciekały
okolicznych tkanek i były podobne do nowotworów obserwowanych u zwierząt kontrolnych.
Znaczenie rozwoju wspomnianych nowotworów z komórek zrazikowych trzustki
występujących u samców szczura dla ryzyka rakotwórczego u ludzi jest niejasne.

Działanie mutagenne
Nie wykazano, aby gabapentyna posiadała potencjał genotoksyczny. W standardowych
oznaczeniach in vitro, opartych na komórkach bakterii lub ssaków, lek ten nie wykazywał
działania mutagennego. Gabapentyna nie powodowała strukturalnych aberracji
chromosomowych w komórkach ssaków ani w warunkach in vitro, ani in vivo, i nie
indukowała powstawania mikrojąderek w szpiku kostnym chomika.

Negatywny wpływ na płodność

Nie obserwowano żadnych działań niepożądanych, jeżeli chodzi o płodność czy rozrodczość,
u szczurów, którym podawano dawki do 2000 mg/kg (około 5-krotnie przekraczająca
maksymalną dawkę u człowieka wyrażoną w mg/m2 ).

Działanie teratogenne

Gabapentyna nie zwiększała częstości występowania wad wrodzonych w porównaniu z
kontrolą u potomstwa myszy, szczurów i królików w dawkach do odpowiednio 50, 30 i 25
razy wyższych niż dobowa dawka u ludzi wynosząca 3600 mg (które to dawki odpowiadały
odpowiednio czterokrotności, pięciokrotności i ośmiokrotności dawki dobowej u człowieka
wyrażonej w mg/m2).

U gryzoni gabapentyna powodowała opóźnienie kostnienia w obrębie kości czaszki, kręgów,
kończyn przednich i kończyn tylnych, co wskazywałoby na opóźnienie rozwoju płodowego.
Efekty te obserwowano, kiedy ciężarne myszy w okresie organogenezy otrzymywały doustnie
dawki wynoszące 1000 lub 3000 mg/kg/dobę oraz kiedy szczury otrzymywały dawki
wynoszące 500, 1000 lub 2000 mg/kg przed kopulacją oraz przez cały okres ciąży. Dawki te
odpowiadają około 1- do 5-krotności dawki u człowieka wynoszącej 3600 mg w przeliczeniu
na mg/m2.

Działania teratogennego nie stwierdzono u ciężarnych myszy, którym podawano dawkę 500
mg/kg/dobę (około połowy dawki dobowej u człowieka wyrażonej w mg/m2).

W badaniu płodności i ogólnej rozrodczości szczurów obserwowano zwiększoną częstość
występowania wodniaka moczowodu i(lub) wodonercza przy dawce wynoszącej 2000
mg/kg/dobę, przy dawce wynoszącej 1500 mg/kg/dobę w badaniu teratologicznym oraz przy
dawce wynoszącej 500, 1000 i 2000 mg/kg/dobę w badaniu perinatalnym i postnatalnym.
Znaczenie tych obserwacji nie jest znane, jednak mogą one być związane z opóźnionym
rozwojem. Dawki te również odpowiadają około 1- do 5-krotności dawki dobowej u
człowieka wynoszącej 3600 mg w przeliczeniu na mg/m2.
W badaniu teratologicznym na królikach przy dawkach wynoszących 60, 300 i 1500
mg/kg/dobę podawanych w okresie organogenezy miała miejsce zwiększona częstość
występowania utraty płodu po zagnieżdżeniu. Dawki te odpowiadają około 1/4 do 8-krotności
dawki dobowej u człowieka wynoszącej 3600 mg w przeliczeniu na mg/m2.

6.       DANE FARMACEUTYCZNE

6.1      Wykaz substancji pomocniczych

Symleptic, kapsułki, 100 mg: laktoza bezwodna, skrobia kukurydziana, talk, żelatyna, tytanu
dwutlenek (E171).
Symleptic, kapsułki, 300 mg: laktoza bezwodna, skrobia kukurydziana, talk, żelatyna, tytanu
dwutlenek (E171), żelaza tlenek żółty (E172).

Symleptic, kapsułki, 400 mg: laktoza bezwodna, skrobia kukurydziana, talk, żelatyna, tytanu
dwutlenek (E171), żelaza tlenek żółty (E172), żelaza tlenek czerwony (E172).

6.2      Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3      Okres trwałości

3 lata

6.4      Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu

Przechowywać w temperaturze do 25 °C.

6.5      Rodzaj i zawartość opakowania
Blister PVC/Al.
Wielkość opakowania: 100 kapsułek


6.6      Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania

Brak szczególnych wymagań.

7.  PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU


SymPhar Sp. z o.o.
ul. Włoska 1
00-777 Warszawa

8.       NUMER(-Y) POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
100 mg: 15188
300 mg: 15189
400 mg: 15190



9.  DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

03/03/2009

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

                    
# Uprawnienia Poziom odpłatności Wysokość dopłaty Dokument
uprawniający do zniżki
1 Ubezpieczony 100% 26.35 Recepta biała (Rp)
2 Chory wg wskazań (Padaczka oporna na leczenie) Ryczałt 12.97 Recepta biała (Rp)
3 Chory wg wskazań pozarejestracyjnych (ból inny niż określony w ChPL - leczenie wspomagające u chorych na nowotwory) Ryczałt 12.97 Recepta biała (Rp)
4 Zasłużony Honorowy Dawca Krwi, Zasłużony Dawca Przeszczepu -
5 Inwalida wojenny i rodzina, Osoba represjonowana i rodzina, Cywilna niewidoma ofiara działań wojennych Bezpłatny 0.00 Recepta biała (Rp)
6 Inwalida wojskowy i rodzina -
7 Pełniący obowiązki obronne Bezpłatny 0.00 Recepta biała (Rp)
8 Chory na azbestozę -

Inne leki Gabapentinum: