Stadaquel:

Nazwa międzynarodowa:
Quetiapinum
Podmiot odpowiedzialny:
STADA ARZNEIMITTEL AG, NIEMCY
Pozwolenie w Polsce
15877
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
CENTRAFARM SERVICES B.V., HOLANDIA
GENUS, WIELKA BRYTANIA
LAMP SAN PROSPERO S.P.A, WŁOCHY
NYCOMED PHARMA SP. Z O.O., POLSKA
PHARMA CO DANE APS, DANIA
STADA ARZNEIMITTEL AG, NIEMCY
STADA PRODUCTION IRLAND, IRLANDIA
Postać
tabletki powlekane
Dawka
0,3 g
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
N05AH04
                                 ULOTKA DLA PACJENTA: INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKA


                            STADAQUEL, 25 mg, tabletki powlekane
                            STADAQUEL, 100 mg, tabletki powlekane
                            STADAQUEL, 150 mg, tabletki powlekane
                            STADAQUEL, 200 mg, tabletki powlekane
                            STADAQUEL, 300 mg, tabletki powlekane
                                      Quetiapinum

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zażyciem leku.
-    Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
-    Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty w razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości.
-    Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym.
     Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
-    Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy
     niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Spis treści ulotki:
1.    Co to jest lek STADAQUEL i w jakim celu się go stosuje
2.    Informacje ważne przed przyjęciem leku STADAQUEL
3.    Jak przyjmować lek STADAQUEL
4.    Możliwe działania niepożądane
5.    Jak przechowywać lek STADAQUEL
6.    Inne informacje


1.    CO TO JEST LEK STADAQUEL I W JAKIM CELU SIĘ GO STOSUJE

Lek STADAQUEL zawiera substancję o nazwie kwetiapina. Lek należy do grupy leków
przeciwpsychotycznych. Kwetiapinę stosuje się w leczeniu objawów następujących chorób:
•     Depresja w przebiegu choroby dwubiegunowej: pacjent może odczuwać depresję, mieć
      poczucie winy, brak energii, brak apetytu lub może mieć problemy ze snem.
•     Mania: pacjent może odczuwać podekscytowanie, podniecenie, pobudzenie, entuzjazm lub
      może być nadaktywny lub mieć zły osąd sytuacji albo zachowywać się agresywnie lub
      destrukcyjnie.
•     Schizofrenia: kiedy pacjent słyszy lub odczuwa rzeczy, które nie istnieją, wierzy w rzeczy
      nieprawdziwe lub odczuwa nadmierną podejrzliwość, lęk, dezorientację, poczucie winy,
      napięcie lub depresję.

Lekarz może kontynuować przepisywanie leku STADAQUEL nawet wtedy, jeśli pacjent czuje się
lepiej.


2.    INFORMACJE WAŻNE PRZED PRZYJĘCIEM LEKU STADAQUEL

Kiedy nie przyjmować leku STADAQUEL
•    Jeśli u pacjenta występuje uczulenie (nadwrażliwość) na kwetiapinę lub którykolwiek
     z pozostałych składników leku STADAQUEL (patrz punkt 6 – Dalsze informacje).
•    Jeśli pacjent zażywa leki, takie jak:
     - niektóre leki stosowane w leczeniu zakażenia HIV,
     - leki z grupy azoli (stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych),
     - erytromycynę lub klarytromycynę (stosowane w leczeniu zakażeń),
     - nefazodon (lek przeciwdepresyjny).

Nie wolno stosować leku STADAQEL, jeśli którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy pacjenta.
W przypadku wątpliwości należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem
leku STADAQUEL.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując lek STADAQUEL

Przed zażyciem tego leku należy poinformować lekarza, jeśli:
•     u pacjenta lub kogokolwiek z jego rodziny występują lub występowały jakiekolwiek choroby
      serca, np. zaburzenia rytmu serca lub pacjent zażywa leki, które mogą wpływać na rytm serca,
•     pacjent ma niskie ciśnienie tętnicze krwi,
•     pacjent miał udar mózgu, zwłaszcza jeśli jest osobą w podeszłym wieku,
•     u pacjenta występują problemy z wątrobą,
•     u pacjenta występowały kiedykolwiek drgawki (padaczka),
•     pacjent choruje na cukrzycę lub występuje u niego ryzyko zachorowania na cukrzycę. Jeśli tak
      jest, lekarz może zalecić kontrolę stężenia glukozy we krwi podczas stosowania leku
      STADAQUEL,
•     pacjent wie, że występowała u niego w przeszłości mała liczba białych krwinek (co mogło być
      spowodowane lub nie spowodowane zażywaniem innych leków),
•     pacjent jest osobą w podeszłym wieku chorującą na otępienie (utrata sprawności umysłowej
      w następstwie uszkodzenia mózgu). W takiej sytuacji pacjent nie powinien zażywać leku
      STADAQUEL, ponieważ leki z grupy, do której należy kwetiapina stosowane u osób
      w podeszłym wieku z demencją (otępieniem) mogą zwiększać ryzyko wystąpienia udaru mózgu
      lub w niektórych przypadkach zwiększają ryzyko zgonu pacjenta,
•     jeśli u pacjenta lub u kogoś z rodziny występowały w przeszłości zakrzepy, ponieważ
      stosowanie tego typu leków związane jest z powstawaniem zakrzepów.

Należy natychmiast powiedzieć lekarzowi, jeśli podczas zażywania leku STADAQUEL wystąpi
u pacjenta którykolwiek z objawów wymienionych poniżej:
•     Połączenie objawów takich jak gorączka, ciężka sztywność mięśni, nadmierne pocenie się lub
      zaburzenia świadomości (tzw. „złośliwy zespół neuroleptyczny”). W takim przypadku może być
      konieczna natychmiastowa pomoc medyczna.
•     Niekontrolowane przez pacjenta ruchy, zwłaszcza w obrębie twarzy lub języka.
•     Zawroty głowy lub uczucie bardzo nasilonej senności. Takie objawy mogą zwiększać ryzyko
      przypadkowego urazu (upadku) u osób w podeszłym wieku.
•     Drgawki (napad padaczki).
•     Długo trwająca i bolesna erekcja (priapizm).

Takie stany mogą być spowodowane zażywaniem leków z tej grupy.

Myśli samobójcze i pogłębienie depresji:
Jeśli pacjent ma depresję, może czasem mieć myśli o samookaleczeniu lub o popełnieniu
samobójstwa. Te objawy mogą się nasilić na początku stosowania leków przeciwdepresyjnych,
ponieważ musi upłynąć pewien czas zanim leki te zaczną działać - zazwyczaj 2 tygodnie lub czasem
dłużej. Myśli samobójcze mogą także ulegać nasileniu po nagłym przerwaniu zażywania leku. Jest
bardziej prawdopodobne, że pacjent będzie miał takie myśli, jeśli pacjent jest młodym dorosłym.
W badaniach klinicznych zaobserowano zwiększone ryzyko występowania zachowań samobójczych
u młodych dorosłych w wieku poniżej 25 lat z depresją.

Jeśli u pacjenta kiedykolwiek wystąpią myśli o samookaleczeniu lub popełnieniu samobójstwa, należy
natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala.
Pomocne może się okazać poinformowanie krewnych lub przyjaciół o depresji i poproszenie ich
o przeczytanie tej ulotki. Pacjent może poprosić te osoby, aby informowały go, jeśli zauważą,
że depresja nasiliła się lub jeśli niepokoją ich zmiany w zachowaniu pacjenta.

U niektórych pacjentów zażywających lek STADAQUEL obserowano zwiększenie masy ciała.
Pacjent i lekarz powinni regularnie kontrolować wagę pacjenta podczas leczenia.
Przyjmowanie innych leków
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich przyjmowanych aktualnie lub ostatnio
lekach, również tych, które wydawane są bez recepty, ponieważ mogą one wpływać na działanie tego
leku. Dotyczy to leków, które wydawane są bez recepty lub leków ziołowych.

Nie należy stosować leku STADAQUEL, jeśli pacjent zażywa którykolwiek z następujących leków:
•     Niektóre leki stosowane w zakażeniu HIV.
•     Pochodne azolu (stosowane w zakażeniach grzybiczych).
•     Erytromycyna lub klarytromycyna (stosowane w zakażeniach bakteryjnych).
•     Nefazodon (stosowany w depresji).

Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent zażywa którykolwiek z poniższych leków:
•    Leki stosowane w leczeniu padaczki (jak fenytoina lub karbamazepina).
•    Leki stosowane do leczenia wysokiego ciśnienia tętniczego krwi.
•    Barbiturany (stosowane, jeśli pacjent ma kłopoty ze snem).
•    Tiorydazynę (inny lek przeciwpsychotyczny).
•    Leki wpływające na rytm serca, na przykład leki mogące powodować zaburzenia równowagi
     elektrolitowej (zmniejszając stężenie potasu lub magnezu) jak leki moczopędne (leki
     zwiększające ilość wydalanego moczu) lub niektóre antybiotyki (leki stosowane w leczeniu
     zakażeń).

Jeśli pacjent chce przerwać stosowanie jakiegokolwiek leku, powinien przedtem porozmawiać
z lekarzem.

Przyjmowanie leku STADAQUEL z jedzeniem i piciem
Lek STADAQUEL można zażywać z posiłkiem lub niezależnie od posiłku.
Należy zachować ostrożność podczas spożywania alkoholu. Skojarzone działanie alkoholu i leku
STADAQUEL może powodować senność.
Podczas zażywania leku STADAQUEL nie należy pić soku grejpfrutowego. Sok grejpfrutowy może
wpływać na działanie tego leku.

Ciąża, karmienie piersią i płodność
Jeśli kobieta jest w ciąży, podejmuje próby zajścia w ciążę lub karmi dziecko piersią, powinna
porozmawiać z lekarzem przed przyjęciem leku STADAQUEL. Nie należy zażywać leku
STADAQUEL podczas ciąży bez wcześniejszego uzgodnienia z lekarzem.

U noworodków, których matki stosowały lek STADAQUEL w ostatnim trymestrze (ostatnie
3 miesiące ciąży) mogą wystąpić następujące objawy: drżenie, sztywność i (lub) osłabienie mięśni,
senność, pobudzenie, trudności z oddychaniem oraz trudności związane z karmieniem. W razie
zaobserwowania takich objawów u własnego dziecka, należy skontaktować się z lekarzem.

Nie należy przyjmować leku STADAQUEL, jeśli kobieta karmi dziecko piersią.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek może powodować senność. Nie należy prowadzić pojazdów i obsługiwać maszyn, dopóki nie
wiadomo jak lek działa na pacjenta.

Ważne informacje o niektórych składnikach leku STADAQUEL
Ten lek zawiera laktozę, która jest rodzajem cukru. Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta
nietolerancję niektórych cukrów, powinien skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.

Wpływ na wyniki badania obecności leków w moczu
Jeśli pacjent ma mieć wykonane badanie moczu na obecność leków, należy wiedzieć że przyjmowanie
leku STADAQUEL może powodować dodatni wynik niektórych testów stosowanych celu wykrycia
obecności metadonu lub niektórych leków przeciwdepresyjnych, zwanych trójpierścieniowymi lekami
przeciwdepresyjnymi, nawet wtedy gdy pacjent nie zażywa metadonu lub trójpierścieniowych leków
przeciwdepresyjnych. Jeśli tak się wydarzy, należy zastosować test, który jest bardziej swoisty.
3.    JAK PRZYJMOWAĆ LEK STADAQUEL

Lek STADAQUEL należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza. W przypadku
wątpliwości należy ponownie skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.
Lekarz zadecyduje, jaką dawkę początkową pacjent ma zażywać. Dawka podtrzymująca (dobowa)
będzie zależała od choroby pacjenta oraz jego stanu, ale wynosi ona zazwyczaj pomiędzy 150 mg
i 800 mg.

•     Tabletki należy zażywać raz na dobę, przed snem, lub dwa razy na dobę, w zależności od
      choroby.
•     Tabletki należy połykać w całości, popijając je wodą.
•     Można je zażywać z posiłkiem lub niezależnie od jedzenia.
•     Nie należy pić soku grejpfrutowego podczas zażywania tabletek leku STADAQUEL. Może on
      wpływać na działanie leku.
•     Nie należy przerywać zażywania tabletek, nawet, jeśli pacjent czuje się lepiej, chyba, że tak
      polecił lekarz.

Problemy z wątrobą
Jeśli pacjent ma problemy z wątrobą, lekarz może zmienić dawkę leku.

Osoby w podeszłym wieku
Jeśli pacjent jest osobą w podeszłym wieku, lekarz może zmienić dawkę leku.

Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat:
Nie należy stosować leku STADAQUEL u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku STADAQUEL
Jeśli pacjent zażył dawkę leku STADAQUEL większą niż przepisana przez lekarza może wystąpić
senność, zawroty głowy i uczucie nieprawidłowego bicia serca. Należy niezwłocznie skontaktować się
z lekarzem lub z najbliższym szpitalem. Należy zabrać ze sobą tabletki leku STADAQUEL.

Pominięcia przyjęcia dawki leku STADAQUEL
Jeżeli pacjent zapomniał przyjąć dawkę leku, należy ją zażyć jak najszybciej. Jeśli nadchodzi czas
zażycia następnej dawki, należy poczekać do tego czasu. Nie należy stosować dawki podwójnej
w celu uzupełnienia pominiętej tabletki.

Przerwanie przyjmowania leku STADAQUEL
Nagłe przerwanie zażywania leku STADAQUEL może spowodować, że pacjent nie będzie mógł spać
(bezsenność) lub może odczuwać mdłości (nudności), lub może u niego wystąpić ból głowy,
biegunka, wymioty, zawroty głowy lub drażliwość. Lekarz poinformuje pacjenta, w jaki sposób
zmniejszać dawkę, aby uniknąć tych objawów.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem leku należy zwrócić się do
lekarza lub farmaceuty.


4.    MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Jak każdy lek, lek STADAQUEL może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego
one wystąpią.

Jeżeli wystąpi którykolwiek z wymienionych działań niepożądanych, należy przerwać
przyjmowanie leku STADAQUEL i natychmiast poinformować lekarza lub udać się do izby
przyjęć najbliższego szpitala, ponieważ pacjent może wymagać natychmiastowej pomocy
medycznej.
Często (mogą występować u 1 na 10 osób)
•    Wyobrażenia i zachowania samobójcze.

Niezbyt często (mogą występować u 1 na 100 osób)
•    Drgawki lub napady padaczkowe.
•    Reakcje alergiczne, które mogą obejmować wykwity (bąble), obrzęk skóry i obrzęk wokół ust.
•    Mimowolne ruchy, głównie twarzy lub języka (późne dyskinezy).

Rzadko (mogą występować u 1 na 1 000 osób)
•    Zwiększenie temperatury ciała (gorączka), długotrwały ból gardła lub owrzodzenia w jamie
     ustnej, przyspieszony oddech, nadmierne pocenie się, sztywność mięśni, senność, uczucie
     osłabienia, znacznie zwiększone ciśnienie tętnicze lub przyspieszone tętno (złośliwy zespół
     neuroleptyczny).
•    Żółtaczka (zażółcenie skóry i gałek ocznych).
•    Priapizm (przedłużający się i bolesny wzwód).
•    Zakrzepy żylne, zwłaszcza w nogach (objawy obejmują obrzęk, ból i zaczerwienienie nogi),
     mogące przemieścić się naczyniami krwionośnymi do płuc, powodując ból w klatce piersiowej
     oraz trudności w oddychaniu.
•    Zapalenie wątroby.

Bardzo rzadko (mogą występować u 1 na 10 000 osób)
•    Ciężkie reakcje alergiczne, które mogą powodować trudności w oddychaniu, zawroty głowy lub
     wstrząs (anafilaksja).
•    Gwałtowny obrzęk skóry, zazwyczaj wokół oczu i ust, obrzęk gardła (obrzęk
     naczynioruchowy).
•    Ciężka wysypka, pęcherze lub czerwone plamy na skórze (zespół Stevens-Johnsona).
•    Nieprawidłowy rozpad mięśni, który może powodować ból mięśni i problemy z nerkami
     (rabdomioliza).

Nie znane (nie można ocenić częstości występowania na podstawie dostępnych danych)
•     Ciężkie, nagłe reakcje alergiczne z objawami takimi jak, gorączka i powstawanie pęcherzy na
      skórze oraz złuszczanie skóry (martwica toksyczno-rozpływna naskórka).
•     Wyspka skórna z nieregularnymi czerwonymi plamami (rumień wielopostaciowy).

Inne możliwe działania niepożądane:

Bardzo często (mogą występować u 1 na 10 osób)
•    Zawroty głowy (co może powodować omdlenie), ból głowy, suchość w jamie ustnej.
•    Senność (ten objaw może ustąpić po pewnym czasie stosowania leku) (pacjent może zemdleć).
•    Objawy z odstawienia (objawy występujące po przerwaniu zażywania leku STADAQUEL)
     obejmują niemożność zaśnięcia (bezsenność), nudności, ból głowy, biegunkę, wymioty, zawroty
     głowy i drażliwość. Zaleca się, aby lek był odstawiany stopniowo przez co najmniej 1 do 2
     tygodni.
•    Zwiększenie masy ciała.

Często (mogą występować u 1 na 10 osób)
•    Przyspieszone tętno lub omdlenie.
•    Zatkany nos.
•    Niestrawność lub zaparcie.
•    Uczucie osłabienia (co może powodować omdlenie).
•    Obrzęk rąk lub nóg.
•    Spadek ciśnienia tętniczego krwi podczas nagłego wstawania, co może powodować zawroty
     głowy lub omdlenie (co może skutkować upadkiem).
•    Zamazane widzenie.
•     Nieprawidłowe ruchy mięśni. Obejmuje to trudność w rozpoczynaniu ruchu, drżenia, uczucie
      napięcia lub sztywności mięśni bez ich bolesności.
•     Nieprawidłowe sny lub koszmary nocne.
•     Uczucie nadmiernego głodu.
•     Drażliwość.
•     Zaburzenia mowy i trudności w wypowiadaniu słów.
•     Odczuwanie bicia serca.
•     Gorączka.
•     Trudności w oddychaniu.
•     Wymioty (zwłaszcza u osób w podeszłym wieku).

Niezbyt często (mogą występować u 1 na 100 osób)
•    Nieprzyjemne odczucia w nogach (nazywane także jako Zespół niespokojnych nóg).
•    Nieprawidłowy zapis czynności serca w EKG (wydłużenie odcinka QT).
•    Trudności w połykaniu.
•    Zaburzenia funkcji seksualnych.
•    Uczucie zmęczenia lub zwiększenie masy ciała (spowodowane niedoczynnością tarczycy).
•    Cukrzyca (lub nasilenie istniejącej cukrzycy).

Rzadko (mogą występować u 1 na 1 000 osób)
•    Obrzęk piersi lub nieoczekiwane wytwarzanie mleka w piersiach (mlekotok).
•    Zaburzenia miesiączkowania.
•    Zapalenie trzustki, co może powodować silny ból brzucha i pleców.
•    Niska temperatura ciała.
•    Chodzenie, mówienie podczas snu, zaburzenia odżywiania związane ze snem.
•    Zespół metaboliczny (grupa kilku zaburzeń, które mogą prowadzić do zwiększonego ryzyka
     rozwoju cukrzycy i chorób serca, jeśli występują w tym samym czasie).

Bardzo rzadko (mogą występować u 1 na 10 000 osób)
•    Nieprawidłowe wydzielanie hormonu kontrolującego ilość wydalanego moczu.

Nie znane (nie można ocenić częstości występowania na podstawie dostępnych danych)
•     Zespół odstawienny, który może wystąpić u noworodków, jeśli matka przyjmowała lek
      STADAQUEL podczas ostatnich trzech miesięcy ciąży (patrz punkt ”Ciąża, karmienie piersią
      i płodność”).

Grupa leków, do której należy STADAQUEL może powodować zaburzenia rytmu serca, które mogą
być ciężkie i niekiedy zakończone zgonem.

Niektóre działania niepożądane można zauważyć tylko po wykonaniu badań krwi. Obejmuje to
zwiększenie ilości niektórych tłuszczów (triglicerydów i cholesterolu) lub glukozy we krwi, zmiana
ilości hormonów tarczycy we krwi, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zmniejszenie
niektórych wartości laboratoryjnych krwi, zmniejszenie liczby czerwonych krwinek, zwiększenie
aktywności fosfokinazy kreatynowej (substancja zawarta w mięśniach), zmniejszenie ilości sodu we
krwi, zwiększenie stężenia hormonu - prolaktyny we krwi.
Zwiększenie stężenia prolaktyny może w rzadkich przypadkach powodować:
•      Obrzęk piersi i nieoczekiwane wytwarzanie mleka w piersiach u mężczyzn i kobiet.
•      Brak krwawienia lub nieregularne krwawienia miesiączkowe u kobiet.

Lekarz może zalecić pacjentowi okresowe badania krwi.

Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy
niepożądane nie wymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza lub farmaceutę.
Dzieci i młodzież:
U dzieci i młodzieży mogą wystąpić takie same działania niepożądane, jak u dorosłych.

Następujące działania niepożądane obserwowano wyłącznie u dzieci i młodzieży:

Bardzo często (mogą występować u 1 na 10 osób)
•    Zwiększenie ciśnienia tętniczego.

Następujące działania niepożądane obserwowano częściej u dzieci i młodzieży:
Bardzo często (mogą występować u 1 na 10 osób)
•     Zwiększenie stężenia hormonu, zwanego prolaktyną we krwi.
     Zwiększenie stężenia prolaktyny może w rzadkich przypadkach powodować:
-     Obrzęk piersi i nieoczekiwane wytwarzanie mleka w piersiach u chłopców i dziewcząt.
-     Brak krwawienia lub nieregularne krwawienia miesiączkowe u dziewcząt.
•     Zwiększenie łaknienia.
•     Nieprawidłowe ruchy mięśni. Obejmuje to trudność w rozpoczynaniu ruchu, drżenia, uczucie
     napięcia lub sztywności mięśni bez ich bolesności.


5.   JAK PRZECHOWYWAĆ LEK STADAQUEL

Przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.

Nie należy stosować leku STADAQUEL po upływie terminu ważności, zamieszczonego na blistrze
oraz na tekturowym pudełku. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Brak szczególnych środków ostrożności dotyczących przechowywania leku.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę co zrobić z lekami, których się już nie potrzebuje. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.


6.    INNE INFORMACJE

Co zawiera lek STADAQUEL

STADAQUEL, 25 mg, tabletki powlekane
Substancją czynną leku jest kwetiapina.
Jedna tabletka powlekana zawiera 25 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny fumaranu).

Pozostałe składniki leku to:
Rdzeń tabletki:
Wapnia wodorofosforan, bezwodny, laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna,
karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), powidon K27-32, magnezu stearynian.

Otoczka tabletki:
Hypromeloza, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 400, żelaza tlenek żółty (E 172), żelaza tlenek
czerwony (E 172).

STADAQUEL, 100 mg, tabletki powlekane
Substancją czynną leku jest kwetiapina.
Jedna tabletka powlekana zawiera 100 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny fumaranu).

Pozostałe składniki leku to:
Rdzeń tabletki:
Wapnia wodorofosforan, bezwodny, laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna,
karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), powidon K27-32, magnezu stearynian.

Otoczka tabletki:
Hypromeloza, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 400, żelaza tlenek żółty (E 172).

STADAQUEL, 150 mg, tabletki powlekane
Substancją czynną leku jest kwetiapina.
Jedna tabletka powlekana zawiera 150 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny fumaranu).
Pozostałe składniki leku to:
Rdzeń tabletki:
Wapnia wodorofosforan, bezwodny, laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna,
karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), powidon K27-32, magnezu stearynian.

Otoczka tabletki:
Hypromeloza, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 400, żelaza tlenek żółty (E 172).

STADAQUEL, 200 mg, tabletki powlekane
Substancją czynną leku jest kwetiapina.
Jedna tabletka powlekana zawiera 200 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny fumaranu).

Pozostałe składniki leku to:
Rdzeń tabletki:
Wapnia wodorofosforan, bezwodny, laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna,
karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), powidon K27-32, magnezu stearynian.

Otoczka tabletki:
Hypromeloza, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 400.

STADAQUEL, 300 mg, tabletki powlekane
Substancją czynną leku jest kwetiapina.
Jedna tabletka powlekana zawiera 300 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny fumaranu).

Pozostałe składniki leku to:
Rdzeń tabletki:
Wapnia wodorofosforan, bezwodny, laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna,
karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), powidon K27-32, magnezu stearynian.

Otoczka tabletki:
Hypromeloza, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 400.

Jak wygląda lek STADAQUEL i co zawiera opakowanie.
STADAQUEL, 25 mg, tabletki powlekane: brzoskwiniowa, okrągła, obustronnie wypukła tabletka
powlekana.

STADAQUEL, 100 mg, tabletki powlekane: żółta, okrągła, obustronnie wypukła tabletka powlekana
z linią podziału po jednej stronie*.

STADAQUEL, 150 mg, tabletki powlekane: jasnożółta, okrągła, obustronnie wypukła tabletka
powlekana.

STADAQUEL, 200 mg, tabletki powlekane: biała, okrągła, obustronnie wypukła tabletka powlekana.

STADAQUEL, 300 mg, tabletki powlekane: biała tabletka powlekana o kształcie kapsułki z linią
podziału po jednej stronie*.

*Tabletkę można podzielić na połowy.
Lek STADAQUEL dostępny jest w opakowaniach blistrowych, w pudełku tekturowym.
STADAQUEL, 25 mg: każde pudełko tekturowe zawiera 30 tabletek powlekanych.
STADAQUEL, 100 mg, 150 mg, 200 mg, 300 mg: każde pudełko tekturowe zawiera 60 tabletek
powlekanych.

Podmiot odpowiedzialny:
STADA Arzneimittel AG, Stadastrasse 2-18, 61118 Bad Vilbel, Niemcy

Wytwórca:
STADA Arzneimittel AG, Stadastrasse 2-18, 61118 Bad Vilbel, Niemcy
Centrafarm Service B.V., Nieuwe Donk 9, 4879 Ac Etten-Leur, Holandia
LAMP S. Propero S.p.A. Via della Pace 25/A, 41030 San Prospero (Modena), Włochy
STADA Production Ireland, Waterford Road, Clonmel Co., Tipperary, Irlandia
PharmaCoDane ApS, Marieludvej 46 A, 2730 Herlev, Dania
HBM Pharma s.r.o, Sklabinská 30, 036 80 Martin, Słowenia

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego
Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Dania:                       STADAQUEL
Belgia:                      Quetiapine EG
Bułgaria:                    Brevenox
Czechy:                      STADAQUEL 25 mg
Niemcy:                      Quetiapin STADA 25/100/150/200/300 mg Filmtabletten
Irlandia:                    Seropia 25/100/200/300 mg film-coated tablet                       Usunięto: Finlandia: Quetiapin
Włochy:                      Quetiapina EG 25/100/200/300 mg compresse rivestite con film       Stada 25/100/200/300 mg¶

Luksemburg:                  Quetiapine EG
Holandia:                    Quetiapine CF 25/100/200/300 mg filmomhulde tabletten
Polska:                      STADAQUEL
Rumunia:                     TREKSTA 25 mg comprimate filmate
Szwecja:                     Quetiapin Stada 25/100/200/300 mg filmdragerade tabletter
Słowenia:                    TREKSTA
Słowacja:                    STADAQUEL 25 mg


Data zatwierdzenia ulotki:

                
                        CHARAKTERYSTKA PRODUKTU LECZNICZEGOKażda tabletka powlekana zawiera 300 mg kwetiapiny (Quetiapinum) w postaci kwetiapiny fumaranu.
Substancje pomocnicze:
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1
3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA
Tabletka powlekana.
Biała tabletka powlekana o kształcie kapsułki z linią podziału po jednej stronie*.
*Tabletkę można podzielić na połowy.
4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE
4.1 Wskazania do stosowania
Leczenie epizodów dużej depresji w przebiegu zaburzeń dwubiegunowych.
STADAQUEL jest nie wskazany w zapobieganiu nawrotom epizodów manii lub depresji.
4.2. Dawkowanie i sposób podawania
STADAQUEL może być podawany z posiłkiem lub niezależnie od posiłku.
Dorośli
Leczenie schizofrenii:
Produkt STADAQUEL należy podawać dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa przez pierwsze
4 dni leczenia wynosi: 50 mg kwetiapiny (dzień l.), 100 mg kwetiapiny (dzień 2.), 200 mg kwetiapiny (dzień 3.), 300 mg kwetiapiny (dzień 4.).
Od 4. dnia dawkę należy zwiększać do zazwyczaj skutecznej dawki od 300 do 450 mg kwetiapiny na dobę. W zależności od odpowiedzi klinicznej i indywidualnej tolerancji przez pacjenta, dawkę kwetiapiny można dostosować w zakresie od 150 do 750 mg na dobę.
Leczenie epizodów manii w przebiegu zaburzeń dwubiegunowych:
Produkt STADAQUEL należy podawać dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa przez pierwsze cztery dni leczenia wynosi: 100 mg (dzień l.), 200 mg (dzień 2.), 300 mg (dzień 3.), 400 mg (dzień 4.). W 6. dniu leczenia można dostosować dawkę do 800 mg kwetiapiny, zwiększając ją nie więcej niż o 200 mg na dobę. W zależności od odpowiedzi klinicznej i indywidualnej tolerancji przez pacjenta, dawkę kwetiapiny można dostosować w zakresie od 200 do 800 mg na dobę. Skuteczna dawka wynosi zazwyczaj od 400 do 800 mg na dobę.
W leczeniu epizodów depresji w przebiegu zaburzeń dwubiegunowych, produkt STADAQUEL należy podawać raz na dobę, przed snem, ponieważ może to zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia uspokojenia w ciągu dnia. Całkowita dawka dobowa przez pierwsze 4 dni leczenia wynosi: 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień 2.), 200 mg (dzień 3.) i 300 mg (dzień 4.). Zalecana dawka dobowa wynosi 300 mg. W zależności od odpowiedzi klinicznej pacjenta, dawkę produktu STADAQUEL można zwiększać do 600 mg na dobę. Skuteczność przeciwdepresyjną wykazano dla dawek 300 mg i 600 mg na dobę, natomiast nie wykazano dodatkowych korzyści dla grupy otrzymującej 600 mg w porównaniu do grupy otrzymującej 300 mg, podczas krótkotrwałego leczenia (patrz punkt 5.1). Podczas leczenia epizodów depresji w przebiegu zaburzeń dwubiegunowych, leczenie powinno być zlecone przez lekarza doświadczonego w leczeniu zaburzeń dwubiegunowych.
Osoby w podeszłym wieku:
Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, STADAQUEL należy stosować ostrożnie u osób w podeszłym wieku, zwłaszcza w początkowym okresie dawkowania. Może być konieczne wolniejsze zwiększanie dawki i mniejsza dobowa dawka terapeutyczna, niż stosowana
u młodszych pacjentów, w zależności od odpowiedzi klinicznej i indywidualnej tolerancji przez pacjenta. Średni klirens osoczowy kwetiapiny u osób w podeszłym wieku był zmniejszony o 30 do 50% w porównaniu z pacjentami młodszymi.
Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania u pacjentów w wieku powyżej 65 lat z epizodami depresji w przebiegu zaburzeń dwubiegunowych nie zostały ocenione.
Dzieci i młodzież:
Bezpieczeństwo i skuteczności stosowania produktu STADAQUEL u dzieci i młodzieży nie zostały ocenione.
Zaburzenia czynności nerek:
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczne dostosowanie dawki.
Zaburzenia czynności wątroby:
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. W związku z tym, STADAQUEL należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze stwierdzoną niewydolnością wątroby, zwłaszcza
w początkowym okresie dawkowania. U pacjentów ze stwierdzonymi zaburzeniami czynności wątroby leczenie należy rozpoczynać od dawki 25 mg/dobę. Dawkę tę należy zwiększać codziennie o 25 lub 50 mg do dawki skutecznej, w zależności od odpowiedzi klinicznej i indywidualnej tolerancji przez pacjenta.
Leczenie podtrzymujące:
Chociaż brak oficjalnych danych, na podstawie których można by było udzielić odpowiedzi na pytanie, jak długo można stosować kwetiapinę u pacjentów ze schizofrenią, w przypadku innych przeciwpsychotycznych produktów leczniczych skuteczność leczenia podtrzymującego jest dobrze udokumentowana.
W związku z tym, zaleca się kontynuację leczenia kwetiapiną; zaleca się również stosowanie najmniejszej dawki potrzebnej do podtrzymania remisji.
Należy okresowo oceniać stan pacjenta w celu określenia, czy pacjent wymaga kontynuacji leczenia podtrzymującego, czy nie.
Wznowienie przerwanego leczenia u pacjentów stosujących wcześniej kwetiapinę:
Brak również oficjalnych danych dotyczących takich przypadków. Jeśli zachodzi potrzeba ponownego rozpoczęcia leczenia u pacjentów, którzy przerwali wcześniej leczenie kwetiapiną, zaleca się następujące postępowanie: jeśli leczenie ma być wznowione u pacjenta, u którego przerwa
w stosowaniu kwetiapiny wynosi mniej niż jeden tydzień, należy kontynuować leczenie dawką podtrzymującą stosowaną poprzednio. Jeśli leczenie ma być wznowione u pacjenta, u którego przerwa w stosowaniu kwetiapiny wynosi więcej niż jeden tydzień, należy rozpocząć leczenie według standardowego schematu zwiększania dawki aż do osiągnięcia dawki skutecznej, w zależności od odpowiedzi klinicznej pacjenta.
Zamiana z innego przeciwpsychotycznego produktu leczniczego:
Brak danych odnoszących się w szczególności do zamiany leczenia pacjenta innym przeciwpsychotycznym produktem leczniczym na leczenie kwetiapiną lub dotyczących jednoczesnego stosowania kwetiapiny i innego leku przeciwpsychotycznego.
Podczas gdy u niektórych pacjentów ze schizofrenią natychmiastowa zamiana poprzedniego leczenia przeciwpsychotycznego na leczenie kwetiapiną może być zaakceptowana, u większości pacjentów będzie właściwsze stopniowe odstawienie leczenia. We wszystkich przypadkach, jeśli podczas zamiany konieczne jest stosowanie dwóch produktów przeciwpsychotycznych, pokrywający się okres podawania powinien być najkrótszy, jak to możliwe.
Podczas zamiany leczenia u pacjentów ze schizofrenią z produktu w postaci depot na leczenie kwetiapiną, leczenie kwetiapiną należy rozpocząć w czasie następnego planowego wstrzyknięcia produktu depot. Potrzeba kontynuacji stosowania aktualnego produktu leczniczego wynika
z konieczności okresowej oceny pozapiramidowych działań niepożądanych poprzedniego leczenia.
4.3. Przeciwwskazania
Przeciwwskazane jest jednoczesne podawanie inhibitorów cytochromu P450 3 A4, takich jak inhibitory proteazy HIV, azolowe leki przeciwgrzybicze, erytromycyna, klarytromycyna
i nefazodon (patrz punkt 4.5).
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Senność
Leczenie kwetiapiną jest powiązane z występowaniem senności i pochodnymi objawami, jak uspokojenie (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych dotyczących leczenia pacjentów z depresją
w przebiegu zaburzeń dwubiegunowych, objawy występowała zazwyczaj w ciągu pierwszych 3. dni leczenia i ich nasilenie było głównie łagodne do umiarkowanego. Pacjenci z depresją w przebiegu zaburzeń dwubiegunowych, u których senność jest ciężka, mogą wymagać częstszego kontaktu
z lekarzem przez co najmniej 2 tygodnie od wystąpienia senności, lub aż do złagodzenia objawów, należy również rozważyć przerwanie leczenia.
Choroby serca i naczyń
Zatorowość i zakrzepica
w układzie żylnym (ang. venous thromboembolism, VTE). U pacjentów leczonych lekami przeciwpsychotycznymi często występują nabyte czynniki ryzyka zakrzepicy z zatorami w układzie żylnym, z tego względu przed rozpoczęciem leczenia produktem STADAQUEL oraz w jego trakcie należy rozpoznać wszystkie możliwe czynniki ryzyka VTE oraz podjąć odpowiednie działania prewencyjne.
Drgawki
z drgawkami w wywiadzie (patrz punkt 4.8).
Objawy pozapiramidowe
W badaniach klinicznych kwetiapiny kontrolowanych placebo występowały objawy pozapiramidowe (ang. extrapyramidal symptoms - EPS), których częstość w porównaniu do placebo była większa w grupie kwetiapiny u pacjentów leczonych z powodu epizodów dużej depresji w przebiegu zaburzeń dwubiegunowych (patrz punkt 4.8).
Późne dyskinezy
Złośliwy zespół neuroleptyczny
Ciężka neutropenia
Niezbyt często podczas badań klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny zgłaszano występowanie ciężkiej neutropenii (liczba granulocytów obojętnochłonnych <0,5 x 109/l). Większość jej przypadków stwierdzano w ciągu paru miesięcy od rozpoczęcia leczenia kwetiapiną. Nie było wyraźnej zależności od dawki. Z doświadczenia po wprowadzeniu produktu do obrotu wynika, że leukopenia i (lub) neutropenia ustępowały po przerwaniu leczenia kwetiapiną. Możliwe czynniki ryzyka neutropenii obejmują wcześniejszą zmniejszoną liczbę białych krwinek (WBC) oraz neutropenię spowodowaną stosowaniem innych leków w wywiadzie. Jeśli liczba granulocytów obojętnochłonnych jest mniejsza niż 1,0 x 109/l, należy przerwać leczenie kwetiapiną. Należy obserwować pacjentów, czy nie występują u nich podmiotowe i przedmiotowe objawy zakażenia i kontrolować liczbę granulocytów obojętnochłonnych (aż do przekroczenia wartości 1,5 x 109/l) (patrz punkt 5.1).
Interakcje
w osoczu, co może zaburzać skuteczność leczenia produktem STADAQUEL. U pacjentów otrzymujących produkty indukujące enzymy wątrobowe leczenie produktem STADAQUEL należy stosować tylko wówczas, gdy lekarz uzna, że korzyści związane z leczeniem produktem STADAQUEL przeważają ryzyko związane z odstawieniem produktu indukującego enzymy wątrobowe. Ważne jest, aby jakakolwiek zmiana schematu podawania produktu indukującego enzymy wątrobowe była stopniowa i, jeśli jest to wymagane, aby ten produkt był zastąpiony produktem, który nie indukuje enzymów wątrobowych (np. walproinianem sodu).
Hiperglikemia
Podczas leczenia kwetiapiną zgłaszano występowanie hiperglikemii lub zaostrzenie objawów istniejącej wcześniej cukrzycy. U pacjentów z cukrzycą i pacjentów z czynnikami ryzyka cukrzycy zaleca się właściwe monitorowanie stanu klinicznego (patrz punkt 4.8).
Lipidogram
Wydłużenie odstępu QT
Objawy odstawienia
Może wystąpić również nawrót objawów psychotycznych oraz zgłaszano zaburzenia związane
z ruchami mimowolnymi (jak akatyzja, dystonia i dyskineza). Zaleca się stopniowe odstawianie produktu przez okres co najmniej jednego do dwóch tygodni (patrz punkt 4.8).
Pacjenci w podeszłym wieku u z psychozą  związaną z demencją
Kwetiapina nie jest zatwierdzona w leczeniu pacjentów z psychozą związaną z demencją.
W randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach w populacji pacjentów z demencją leczonych niektórymi atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi, zaobserwowano około
3-krotne zwiększenie ryzyka naczyniowo-mózgowych działań niepożądanych. Mechanizm tego zwiększonego ryzyka nie jest znany. Nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka w przypadku innych produktów przeciwpsychotycznych lub innych populacji pacjentów. Kwetiapinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru.
W metaanalizie atypowych leków przeciwpsychotycznych zgłaszano zwiększone ryzyko zgonu
w grupie pacjentów w podeszłym wieku z psychozami związanymi z demencją w porównaniu
z grupą otrzymującą placebo. Jednak w dwóch kontrolowanych placebo badaniach kwetiapiny trwających 10 tygodni w tej samej populacji pacjentów (n = 710; średni wiek: 83 lata; zakres 56-99 lat), umieralność w grupie pacjentów leczonych kwetiapiną wynosiła 5,5% w porównaniu do 3,2% w grupie placebo. Przyczyny zgonów pacjentów w tych badaniach były zróżnicowane
i zgodne z przewidywanymi dla tej populacji. Dane te nie pozwalają ustalić związku przyczynowego między leczeniem kwetiapiną a zgonami pacjentów w podeszłym wieku
z demencją.
Nietolerancja laktozy
Dodatkowa informacja
Wyniki badań dotyczące stosowania kwetiapiny w skojarzeniu z diwalproinianem lub litem
w leczeniu umiarkowanych lub ciężkich epizodów manii są ograniczone; jednakże leczenie skojarzone było dobrze tolerowane (patrz punkty 4.8 i 5.1). Dane wykazały addytywne działanie w 3. tygodniu leczenia.
4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji
Biorąc pod uwagę, że kwetiapina działa głównie na ośrodkowy układ nerwowy, należy zachować ostrożność podczas stosowania produktu STADAQUEL w skojarzeniu z innymi produktami leczniczymi o działaniu ośrodkowym oraz z alkoholem.
Cytochrom P450 (CYP) 3A4 jest głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm kwetiapiny przez cytochrom P450. W badaniu interakcji u zdrowych ochotników jednoczesne podawanie kwetiapiny (dawka 25 mg) z ketokonazolem, inhibitorem CYP3A4, powodowało zwiększenie wartości AUC kwetiapiny od 5 do 8 razy. W związku z tym jednoczesne stosowanie kwetiapiny z inhibitorami CYP3A4 jest przeciwwskazane. Nie jest również zalecane przyjmowanie kwetiapiny razem z sokiem grejpfrutowym.
W badaniu dawek wielokrotnych podawanych pacjentom w celu oceny farmakokinetyki kwetiapiny podawanej przed i podczas leczenia karbamazepiną (znanym induktorem enzymów wątrobowych), jednoczesne podawanie karbamazepiny znacznie zwiększało klirens kwetiapiny. To zwiększenie klirensu powodowało zmniejszenie ogólnoustrojowej ekspozycji na kwetiapinę (mierzonej jako AUC) do średnio 13% wartości ekspozycji jaka występuje podczas podawania samej kwetiapiny; jakkolwiek
u niektórych pacjentów było obserwowane większe działanie. W wyniku tej interakcji może występować zmniejszenie stężeń w osoczu. Może to zaburzać skuteczność leczenia produktem STADAQUEL.
Równoczesne podawanie kwetiapiny i fenytoiny (inny produkt indukujący enzymy mikrosomalne) powodowało znaczne zwiększanie klirensu kwetiapiny o około 450 %. U pacjentów otrzymujących produkty indukujące enzymy wątrobowe można stosować produkt STADAQUEL tylko wtedy, gdy lekarz prowadzący uzna, że korzyści wynikające ze zastosowania produktu STADAQUEL przeważają ryzyko przerwania stosowania produktów indukujących enzymy wątrobowe. Jest ważne, aby każda zmiana w leczeniu produktem indukującym enzymy była stopniowa. Jeśli to konieczne, ten produkt leczniczy może być zastąpiony produktem, który nie indukuje enzymów wątrobowych (np. walproinianem sodu) (patrz również punkt 4.4).
Farmakokinetyka kwetiapiny nie była znacząco zmieniona podczas jednoczesnego stosowania produktów leczniczych przeciwdepresyjnych takich jak imipramina (znany inhibitor CYP2D6) lub fluoksetyna (znany inhibitor CYP3A4 i CYP2D6).
Farmakokinetyka kwetiapiny nie była znacząco zmieniona po jednoczesnym podaniu produktów przeciwpsychotycznych -  rysperydonu lub haloperydolu. Jednoczesne podanie kwetiapiny
i tiorydazyny powodowało jednak zwiększenie klirensu kwetiapiny o około 70%.
Farmakokinetyka kwetiapiny nie była zmieniona podczas jednoczesnego stosowania
z cymetydyną.
Farmakokinetyka walproinianu sodu i kwetiapiny nie były zmienione w stopniu znaczącym klinicznie podczas jednoczesnego stosowania.
Nie przeprowadzono formalnych badań interakcji z produktami leczniczymi stosowanymi powszechnie w leczeniu chorób układu krążenia.
Zaleca się zachować ostrożność stosując kwetiapinę jednocześnie z produktami leczniczymi, które mogą powodować zaburzenia elektrolitowe lub wydłużać odstęp QT.
4.6. Ciąża i laktacja
Dotychczas nie ustalono bezpieczeństwa ani skuteczności stosowania kwetiapiny podczas ciąży
u ludzi. Jak dotąd, w badaniach u zwierząt nie ma dowodów na działanie uszkadzające, choć nie badano możliwego działania na oczy płodu. Dlatego produkt STADAQUEL można stosować podczas ciąży tylko wtedy, gdy korzyści przewyższają możliwe ryzyko.
Jeśli podczas ciąży stosowano produkt STADAQUEL, u noworodków obserwowano objawy
z odstawienia.
Nie wiadomo, w jakim stopniu kwetiapina przenika do mleka kobiecego. Kobietom karmiącym piersią należy zatem doradzać, aby podczas stosowania produktu STADAQUEL unikały karmienia piersią.
4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu
Produkt STADAQUEL wywiera znaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.
Ponieważ kwetiapina działa głównie na ośrodkowy układ nerwowy, może zakłócać czynności wymagające czujności umysłowej. W związku z tym, należy zalecać pacjentom, aby nie prowadzili pojazdów i nie obsługiwali urządzeń mechanicznych, dopóki nie zostanie poznana indywidualna wrażliwość pacjenta na produkt.
4.8. Działania niepożądane
i niestrawność.
Częstość występowania działań niepożądanych zdefiniowano następująco:
Bardzo często:   (≥1/10)
Rzadko:   (≥1/10 000 do <1/ 1000)
Bardzo rzadko:   (<1/10 000)
Nieznane:   (Nie można ocenić na podstawie dostępnych danych)
W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Często: leukopenia1
Podczas leczenia kwetiapiną lub wkrótce po jego zakończeniu zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych.
Zaburzenia układu nerwowego
Często: omdlenia4, objawy pozapiramidowe1, 13
Niezbyt często: drgawki1, zespół niespokojnych nóg, dyzartria
Bardzo rzadko: późna dyskineza 6
Zaburzenia oka
Nieznane: podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych obserwowano incydenty zakrzepicy z zatorami w układzie żylnym, w tym zator płucny i zakrzepicę żył głębokich.
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Często: zapalenie błony śluzowej nosa
Zaburzenia żołądka i jelit
Często: zaparcia,  niestrawność
Niezbyt często: dysfagia8
Rzadko: żółtaczka6
Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy6, zespół Stevensa- Johnsona6
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Rzadko: priapizm
Bardzo często: objawy z odstawienia (po przerwaniu leczenia)1, 10
Często: niewielkie osłabienie, obrzęk obwodowy
Rzadko: złośliwy zespół neuroleptyczny1
całkowitego (głównie cholesterolu LDL)12
Niezbyt często: zwiększenie aktywności gamma-GT3
(1) Patrz punkt 4.4.
(2) Może wystąpić senność, zwykle podczas pierwszych dwóch tygodni leczenia i zazwyczaj ustępuje w trakcie dalszego podawania produktu STADAQUEL.
(3) U niektórych pacjentów otrzymujących STADAQUEL obserwowano bezobjawowe zwiększenie stężenia aminotransferaz w surowicy (AlAT, AspAT) lub (-glutamylotransferazy. To zwiększenie było zazwyczaj przemijające podczas dalszego stosowania produktu STADAQUEL.
(4) Kwetiapina, podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne blokujące receptory α-1, może powodować niedociśnienie ortostatyczne powiązane z zawrotami głowy, tachykardią, a u niektórych pacjentów z omdleniami, szczególnie podczas początkowego okresu zwiększania dawki (patrz punkt 4.4).
(5) Bardzo rzadko obserwowano zaostrzenie istniejącej wcześniej cukrzycy.
(6) Kalkulacja częstości występowania tych działań niepożądanych jest oparta tylko na podstawie danych po wprowadzeniu produktu do obrotu.
(7) Co najmniej jednorazowo - stężenie glukozy na czczo ≥126 mg/dl (≥7,0 mmol/l) lub po posiłku ≥200 mg/dl (≥11,1 mmol/l).
(8) Zwiększoną częstość dysfagii podczas podawania kwetiapiny w porównaniu do placebo obserwowano tylko podczas badań klinicznych u pacjentów z depresją w przebiegu zaburzeń dwubiegunowych.
(9) Występuje głównie w pierwszych tygodniach leczenia.
(10) Podczas badań kontrolowanych placebo, w monoterapii, obserwowano następujące ostre objawy z odstawienia, które występowały po przerwaniu leczenia: bezsenność, nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Częstość występowania tych działań niepożądanych była znacznie zmniejszona po 1 tygodniu po przerwaniu leczenia.
(11) Co najmniej jednorazowo – stężenie triglicerydów ≥200 mg/dl (≥2,258 mmol/l).
(12) Co najmniej jednorazowo – stężenie triglicerydów ≥240 mg/dl (≥6,2064 mmol/l).
(13) Patrz punkt poniżej.
Podczas stosowania neuroleptyków zgłaszano przypadki wydłużenia odcinka QT, komorowych zaburzeń rytmu, nagłej śmierci sercowej, zatrzymania akcji serca i torsade de pointes, co jest uważane za działanie tej grupy produktów leczniczych.
W krótkoterminowych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo u pacjentów ze schizofrenią
i manią dwubiegunową, skumulowana liczba objawów pozapiramidowych była podobna do liczby obserwowanej w grupie placebo (schizofrenia: 7,8% w przypadku kwetiapiny i 8% w przypadku placebo; mania dwubiegunowa: 11,2% w przypadku kwetiapiny i 11,4% w przypadku placebo;).
W krótkoterminowych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo u pacjentów z depresją dwubiegunową skumulowana liczba objawów pozapiramidowych wynosiła 8,9% w przypadku kwetiapiny i 3,8% w przypadku placebo, chociaż częstość występowania indywidualnych działań niepożądanych (np. akatyzji, zaburzeń pozapiramidowych, drżenia, dyskinezy, dystonii, niepokoju, mimowolnych kurczów mięśni, nadaktywności psychoruchowej i sztywności mięśni) była ogólnie mała i nie przekraczała 4% w żadnej z grup. W długoterminowych badaniach u pacjentów ze schizofrenią i chorobą dwubiegunową skumulowana częstość występowania objawów pozapiramidowych wymagających natychmiastowego leczenia była podobna w grupie otrzymującej kwetiapinę i w grupie placebo.
Leczenie kwetiapiną było związane z niewielkim, zależnym od dawki, zmniejszeniem stężenia hormonów tarczycy we krwi, szczególnie całkowitego T4 i wolnego T4. Zmniejszenie całkowitego
i wolnego T4 było największe w pierwszych 2. do 4. tygodniach leczenia kwetiapiną, nie odnotowano dalszego zmniejszania podczas długotrwałego leczenia. Prawie we wszystkich przypadkach przerwanie leczenia kwetiapiną powodowało powrót stężenia całkowitej i wolnej tyroksyny do wartości prawidłowych, niezależnie od czasu trwania leczenia. Niewielkie zmniejszenia stężenia hormonów tarczycy T3 i rT3 (całkowitej i odwróconej trijodotyroniny) obserwowano tylko po stosowaniu dużych dawek kwetiapiny. W ogóle, nie obserwowano zmian stężenia globuliny wiążącej tyroksynę (TBG) ani zwiększenia stężenia hormonu pobudzającego gruczoł tarczowy (TSH), nie obserwowano również objawów klinicznych niedoczynności tarczycy.
4.9.  Przedawkowanie
W badaniach klinicznych, po ostrym przedawkowaniu 13,6 g, zgłoszono następstwa zakończone zgonem, a po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu – po dawkach tak małych jak 6 g samej kwetiapiny. Jednakże, po ostrym przedawkowaniu do 30 g, donoszono również o przeżyciu pacjentów. Po wprowadzeniu produktu do obrotu opisywano bardzo rzadkie przypadki przedawkowania samej kwetiapiny, które powodowały zgon, śpiączkę lub wydłużenie odstępu QT.
U pacjentów z istniejącą wcześniej ciężką chorobą układu krążenia może być zwiększone ryzyko skutków przedawkowania (patrz punkt 4.4).
Na ogół objawy przedmiotowe i podmiotowe są takie same jak nasilone, znane działania farmakologiczne substancji, to jest senność i uspokojenie, tachykardia i niedociśnienie tętnicze.
Brak specyficznej odtrutki dla kwetiapiny. W przypadku ciężkich objawów zatrucia należy uwzględnić możliwość zażycia wielu produktów i zaleca się zastosowanie procedur intensywnej terapii obejmujących udrożnienie i podtrzymanie drożności dróg oddechowych, odpowiednie natlenowanie krwi i wentylację, jak również monitorowanie i wspomaganie układu krążenia. Należy rozważyć płukanie żołądka (po intubacji, jeśli pacjent jest nieprzytomny) i podanie węgla aktywowanego i środka przeczyszczającego, chociaż zapobieganie wchłanianiu leku podczas przedawkowania nie było badane.
Pacjent powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską aż do powrotu do zdrowia.
5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE
5.1 Właściwości farmakodynamiczne
Kod ATC: N05A H04
Kwetiapina i jej czynny metabolit osoczowy, N-dealkilo kwetiapina, wchodzą w interakcje
z wieloma receptorami neuroprzekaźników. Kwetiapina i N-dealkilo kwetiapina wykazują powinowactwo do receptorów serotoninowych w mózgu (5HT2) i receptorów dopaminowych D1 i D2 . Jest to połączenie antagonizmu wobec receptorów z większą selektywnością w kierunku receptora 5HT2 w porównaniu do receptorów D2, co uważa się za przyczynę właściwości przeciwpsychotycznych
i małej zdolności kwetiapiny do wywoływania niepożądanych objawów pozapiramidowych (EPS). Dodatkowo, kwetiapina ma także duże powinowactwo do receptorów histaminowych i α1-adrenergicznych, i małe powinowactwo do receptorów α2-adrenergicznych i receptorów serotoninowych 5-HT1A. Powinowactwo do receptorów cholinergicznych muskarynowych lub benzodiazepinowych jest nieznaczne.
Działanie farmakodynamiczne
W badaniach przedklinicznych oceniających ryzyko wywołania objawów pozapiramidowych (EPS), kwetiapina odróżnia się od standardowych leków przeciwpsychotycznych i posiada atypowy profil.
Po długotrwałym podawaniu kwetiapina nie powoduje nadwrażliwości dopaminowego receptora D2. Powoduje jedynie słabe działanie kataleptyczne w dawkach skutecznie blokujących receptor dopaminowy D2. Po długotrwałym podawaniu, kwetiapina wykazuje selektywność wobec układu limbicznego poprzez wywoływanie blokady depolaryzacyjnej neuronów mezolimbicznych, lecz nie wywołuje blokady neuronów nigrostriatalnych zawierających dopaminę. Po nagłym i długotrwałym podawaniu, kwetiapina w minimalnym stopniu wywołuje objawy dystonii u małp z rodziny Cebus uwrażliwionych na haloperydol lub nie przyjmujących wcześniej żadnych produktów. Wyniki tych badań prognozują, że kwetiapina powinna wywoływać objawy pozapiramidowe w minimalnym stopniu. Postawiono również hipotezę, że produkty wywołujące w małym stopniu objawy pozapiramidowe mogą również w mniejszym stopniu wywoływać późną dyskinezę (patrz punkt 4.8).
Nie wiadomo w jakim stopniu metabolit N-dealkilo kwetiapina bierze udział w działaniu farmakologicznym kwetiapiny u ludzi.
Skuteczność kliniczna
W trzech kontrolowanych placebo badaniach klinicznych u pacjentów ze schizofrenią, stosujących różne dawki kwetiapiny, nie było różnic między grupami leczonymi kwetiapiną i placebo pod względem częstości wywoływania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania produktów przeciwcholinergicznych. Badanie kontrolowane placebo, w których oceniano stałe dawki kwetiapiny w zakresie od 75 do 750 mg na dobę nie wykazały zwiększenia częstości występowania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania produktów przeciwcholinergicznych.
W czterech kontrolowanych placebo badaniach klinicznych, w których oceniano dawki kwetiapiny do
800 mg na dobę w leczeniu umiarkowanych do ciężkich epizodów manii, dwóch badań
w monoterapii i dwóch - w leczeniu skojarzonym z litem i walproinianem sodu, nie było różnic między grupami pacjentów leczonych kwetiapiną i placebo pod względem częstości występowania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania produktów przeciwcholinergicznych.
W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych u pacjentów w podeszłym wieku z psychozami związanymi z demencją, częstość występowania działań niepożądanych dotyczących układu sercowo-naczyniowego na 100 pacjento-lat nie była wyższa w grupie pacjentów otrzymujących kwetiapinę
w porównaniu do częstości w grupie leczonej placebo.
W odróżnieniu od wielu innych przeciwpsychotycznych produktów leczniczych, kwetiapina nie powoduje utrzymującego się zwiększenia stężenia prolaktyny, co uznaje się za cechę atypowych produktów przeciwpsychotycznych. W badaniach klinicznych, w których podawano produkt wielokrotnie w stałej dawce, u pacjentów ze schizofrenią pod koniec badania nie zaobserwowano różnic w stężeniach prolaktyny u pacjentów otrzymujących kwetiapinę w zalecanym zakresie dawek i u pacjentów otrzymujących placebo.
W dwóch badaniach, gdzie produkt był stosowany w monoterapii w leczeniu umiarkowanych do ciężkich epizodów manii, kwetiapina wykazała większą skuteczność w porównaniu z placebo
w zmniejszaniu objawów manii w 3. i 12. tygodniu leczenia. Brak danych z badań długoterminowych wykazujących skuteczność kwetiapiny w zapobieganiu występujących po sobie epizodów manii lub depresji. Dane dotyczące skojarzonego stosowania kwetiapiny
z walproinianem sodu lub litem w umiarkowanych do ciężkich epizodach manii przez 3 i 6 tygodni są ograniczone; aczkolwiek, leczenie skojarzone było dobrze tolerowane. Dane wykazały działanie addytywne w 3. tygodniu leczenia. Drugie badanie nie wykazało addytywnego działania w 6. tygodniu.
Mediana dawki kwetiapiny w ostatnim tygodniu leczenia u pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź, wynosiła około 600 mg na dobę, a około 85% pacjentów odpowiadających na leczenie otrzymywało dawkę w zakresie od 400 do 800 mg na dobę.
W 4 badaniach klinicznych trwających 8 tygodni u pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich epizodami depresji w przebiegu zaburzeń dwubiegunowych typu I lub typu II, w zakresie istotnych wyników leczenia produkt STADAQUEL w dawce 300 mg i 600 mg wykazywał znacząco większą skuteczność niż placebo: średnia poprawa w MADRS (Montgomery-Asberg Depression Rating Scale) oraz odpowiedź na leczenie zdefiniowana jako co najmniej 50% poprawa w całkowitej punktacji w skali MADRS w stosunku do wartości wyjściowej. Nie było różnicy w wielkości wyniku pomiędzy pacjentami, którzy otrzymywali 300 mg lub 600 mg produktu STADAQUEL.
W dalszej obserwacji podczas tych dwóch badań wykazano, że długoterminowe leczenie
u pacjentów, którzy odpowiadali na leczenie produktem STADAQUEL w dawce 300 mg lub
600 mg, było skuteczne w porównaniu do placebo w odniesieniu do objawów depresji, lecz nie było skuteczne w odniesieniu do objawów manii. W dwóch badaniach, w których oceniano skuteczność zapobiegania nawrotów choroby oceniano produkt STADAQUEL w leczeniu skojarzonym z produktami stabilizującymi nastrój u pacjentów z manią, depresją lub mieszanymi zaburzeniami nastroju. Leczenie skojarzone produktem STADAQUEL było bardziej skuteczne w porównaniu do monoterapii produktami stabilizującymi nastrój w znaczeniu wydłużaniu czasu do nawrotu któregokolwiek z zaburzeń nastroju (manii, mieszanych zaburzeń lub depresji). Produkt STADAQUEL był podawany dwa razy na dobę w dawce od 400 mg do 800 mg na dobę
w skojarzeniu z litem lub walproinianem.
Badania kliniczne wykazały skuteczność kwetiapiny podawanej dwa razy na dobę w leczeniu schizofrenii i manii, pomimo iż farmakokinetyczny okres półtrwania kwetiapiny wynosi około
7 godzin. Zostało to dodatkowo potwierdzone przez dane z badań z zastosowaniem emisyjnej tomografii pozytronowej (ang. PET -positron emission tomography), które wykazały obecność połączeń kwetiapiny z receptorami 5HT2 i D2 do 12 godzin. Nie oceniano bezpieczeństwa
i skuteczności dawek większych niż 800 mg na dobę.
Długoterminowe badania skuteczności kwetiapiny w zapobieganiu nawrotom choroby nie były zweryfikowane w zaślepionych badaniach klinicznych. W otwartych badaniach u pacjentów
ze schizofrenią kwetiapina była skuteczna w podtrzymaniu poprawy stanu klinicznego podczas kontynuacji leczenia u pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź kliniczna w początkowym okresie leczenia, co sugeruje pewnego stopnia skuteczność długoterminową.
W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z zastosowaniem monoterapii u pacjentów
z wyjściową liczbą granulocytów obojętnochłonnych ≥ 1,5 x 109/l, u pacjentów leczonych kwetiapiną częstość występowania co najmniej jednego epizodu liczby granulocytów obojętnochłonnych < 1,5 x 109/l wynosiła 1,72%, w porównaniu do 0,73% w grupie placebo.
We wszystkich badaniach klinicznych (kontrolowanych placebo, otwartych, z czynnym leczeniem w porównywanym ramieniu; pacjenci z wyjściową liczbą granulocytów obojętnochłonnych ≥ 1,5
x 109/l), u pacjentów leczonych kwetiapiną częstość występowania co najmniej jednego epizodu liczby granulocytów obojętnochłonnych < 1,5 x 109/l wynosiła 0,21% i 0% w grupie otrzymującej placebo. U pacjentów leczonych kwetiapiną częstość występowania co najmniej jednego epizodu liczby granulocytów obojętnochłonnych ≥ 0,5 - < 1,0 x 109/l wynosiła 0,75% i 0,11% w grupie otrzymującej placebo.
5.2. Właściwości farmakokinetyczne
Kwetiapina po podaniu doustnym wchłania się dobrze i jest metabolizowana w dużym stopniu. Przyjmowanie z pokarmem nie ma znaczącego wpływu na biodostępność kwetiapiny.
Kwetiapina wiąże się w około 83% z białkami osocza. Maksymalne stężenie molarne czynnego metabolitu, N-dealkilo kwetiapiny, w stanie stacjonarnym wynosi 35% stężenia kwetiapiny. Okres półtrwania kwetiapiny i N-dealkilo kwetiapiny w fazie eliminacji wynosi odpowiednio około 7 i 12 godzin.
Farmakokinetyka kwetiapiny i N-dealkilo kwetiapiny w zakresie zatwierdzonego dawkowania jest liniowa. Kinetyka kwetiapiny nie różni się u mężczyzn i kobiet.
Średni klirens kwetiapiny u osób w podeszłym wieku jest o 30 do 50% mniejszy w porównaniu
z osobami dorosłymi w wieku od 18 do 65 lat.
Średni klirens osoczowy kwetiapiny był zmniejszony o około 25% u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min/l ,73 m2pc., jednak indywidualne wartości klirensu mieściły się w takim zakresie, jak u zdrowych osób. Średnia wartość molarnej frakcji wolnej kwetiapiny i czynnego metabolitu u ludzi, N-dealkilo kwetiapiny, jest wydalana z moczem < 5%.
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Po podaniu kwetiapiny znakowanej izotopem radioaktywnym, w postaci niezmienionej wydalane jest z moczem i kałem mniej niż 5% substancji macierzystej. Około 73% radioaktywności jest wydalane z moczem,
a 21% - z kałem. Średni klirens osoczowy kwetiapiny jest zmniejszony o około 25%
u pacjentów z rozpoznanymi zaburzeniami czynności wątroby (stabilna marskość poalkoholowa). Ponieważ kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie,
w populacji z zaburzeniami czynności wątroby można spodziewać się zwiększonych stężeń
w osoczu. U tych pacjentów może być konieczne dostosowanie dawki (patrz punkt 4.2).
Badania in vitro wykazały, że CYP3A4 jest głównym enzymem biorącym udział
w metabolizmie kwetiapiny w układzie enzymatycznym cytochromu P450. N-dealkilo kwetiapina jest tworzona i metabolizowana głównie przez CYP3A4.
Ustalono, że in vitro kwetiapina i kilka jej metabolitów (w tym N-dealkilo kwetiapina) są słabymi inhibitorami ludzkiego cytochromu P450 l A2, 2C9, 2CI9, 2D6 i 3A4. Hamowanie CYP in vitro obserwowane jest tylko w stężeniach około 5 do 50 razy większych niż występujące u ludzi po podaniu dawek w zakresie od 300 do 800 mg na dobę. W związku z tymi wynikami badań in vitro, jest mało prawdopodobne, aby jednoczesne stosowanie kwetiapiny z innymi produktami leczniczymi powodowało klinicznie znaczące zahamowanie metabolizmu innej substancji przez cytochrom P450. Badania u zwierząt wykazały, że kwetiapina może indukować enzymy cytochromu P450. Jednakże,
w specyficznym badaniu interakcji u pacjentów z psychozą nie stwierdzono zwiększenia aktywności enzymów cytochromu P450 po podaniu kwetiapiny.
Maksymalne stężenie molarne czynnego metabolitu, N-dealkilo kwetiapiny, w stanie stacjonarnym wynosi 35% stężenia kwetiapiny. Okres półtrwania kwetiapiny i N-dealkilo kwetiapiny w fazie eliminacji wynosi odpowiednio około 7 i 12 godzin.
W badaniu z wielokrotnym podaniem dawek u zdrowych ochotników, przeprowadzonym celem oceny właściwości farmakokinetycznych kwetiapiny podawanej przed i podczas podawania ketokonazolu, podanie razem z ketokonazolem powodowało zwiększenie średniego Cmax i AUC kwetiapiny
o odpowiedni 235% i 522%, a zmniejszenie średniego klirensu po podaniu doustnym wynosiło odpowiednio 84%. Średni okres półtrwania kwetiapiny był zwiększony z 2,6 godzin do 6,8 godzin,
ale średnie tmax było niezmienione.
5.3. Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W wielu badaniach genotoksyczności in vitro oraz in vivo nie było dowodów na genotoksyczność.
U zwierząt laboratoryjnych, przy istotnej klinicznie ekspozycji obserwowano następujące nieprawidłowości, które dotychczas nie zostały potwierdzone w długoterminowych badaniach klinicznych:
U szczurów obserwowano odkładanie barwnika w tarczycy, u małp Cynomolgus obserwowano przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, zmniejszenie stężenia T3 w osoczu, zmniejszenie stężenia hemoglobiny i zmniejszenie liczby erytrocytów i leukocytów, a u psów obserwowano zmętnienie soczewki i zaćmę.
Mając na uwadze powyższe obserwacje, korzyści wynikające z leczenia kwetiapiną należy oceniać
w porównaniu z ewentualnymi zagrożeniami i ryzykiem dla pacjentów.
6.   DANE FARMACEUTYCZNE
Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania.
6.5 Rodzaj i zawartość opakowania
STADAQUEL, 300 mg, tabletki powlekane
Blister PVC/PE/PVdC/Aluminum.
Blistry zawierają: 10, 20, 50, 60, 90, 100, 120, 150 i 180 tabletek
Opakowanie szpitalne: 50 tabletek
6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania
Brak szczególnych wymagań.
STADAQUEL, 300 mg, tabletki powlekane - Pozwolenie Nr: 15877
9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA
06.08.2009
06.08.2009
PAGE
14

                    

Inne leki Quetiapinum: