Stadaquel:

Nazwa międzynarodowa:
Quetiapinum
Podmiot odpowiedzialny:
STADA ARZNEIMITTEL AG, NIEMCY
Pozwolenie w Polsce
15873
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
CENTRAFARM SERVICES B.V., HOLANDIA
GENUS, WIELKA BRYTANIA
LAMP SAN PROSPERO S.P.A, WŁOCHY
NYCOMED PHARMA SP. Z O.O., POLSKA
PHARMA CO DANE APS, DANIA
STADA ARZNEIMITTEL AG, NIEMCY
STADA PRODUCTION IRLAND, IRLANDIA
Postać
tabletki powlekane
Dawka
0,025 g
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
N05AH04
                    ULOTKA DLA PACJENTA: INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKASTADAQUEL, 25 mg, tabletki powlekane
STADAQUEL, 100 mg, tabletki powlekane
STADAQUEL, 150 mg, tabletki powlekane
STADAQUEL, 200 mg, tabletki powlekane
STADAQUEL, 300 mg, tabletki powlekane
Quetiapinum
Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zażyciem leku.
Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty, gdy potrzebna jest rada lub dodatkowa informacja.
Lek ten został przepisany ściśle określonej osobie i nie należy go przekazywać innym, gdyż może im zaszkodzić, nawet jeśli objawy ich choroby są takie same.
Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza lub farmaceutę.
Spis treści ulotki:
1. Co to jest lek STADAQUEL i w jakim celu się go stosuje
2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku STADAQUEL
3. Jak stosować lek STADAQUEL
4. Możliwe działania niepożądane
6. Inne informacje
1. CO TO JEST LEK STADAQUEL I W JAKIM CELU SIĘ GO STOSUJE
Lek STADAQUEL zawiera substancję o nazwie kwetiapina. Lek należy do grupy leków nazywanych lekami przeciwpsychotycznymi, które pomagają w leczeniu objawów niektórych rodzajów chorób psychicznych, takich jak:
Omamy (np. w kiedy pacjent słyszy niewyjaśnione głosy), dziwne i przerażające myśli, zmiany zachowania, uczucie osamotnienia i dezorientacji.
Zmiany nastroju, wskutek których pacjent odczuwa niezwykle dobre samopoczucie lub nadmierne pobudzenie. Pacjent może potrzebować dużo mniej snu niż zwykle, dużo mówi i ma gonitwę myśli lub pomysłów. Pacjent może być także bardziej niż zwykle drażliwy.
Zmiany nastroju, wskutek których pacjent odczuwa smutek. Pacjent może odczuwać depresję, poczucie winy, brak energii, może stracić apetyt i (lub) może nie móc spać.
Nie wykazano, aby kwetiapina zapobiegała nawrotom epizodów manii lub depresji.
2. INFORMACJE WAŻNE PRZED ZASTOSOWANIEM LEKU STADAQUEL
Kiedy nie stosować leku STADAQUEL
Jeśli u pacjenta występuje uczulenie (nadwrażliwość) na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników leku STADAQUEL.
Jeśli pacjent zażywa leki, takie jak:
inhibitory proteazy, takie jak nelfinawir (leki stosowane w leczeniu HIV),
leki z grupy azoli (stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych),
leki stosowane w zakażeniach (jak erytromycyna lub klarytromycyna,
nefazodon (lek przeciwdepresyjny).
Nie wolno stosować leku STADAQEL, jeśli którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy pacjenta.
W przypadku wątpliwości należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem leku STADAQUEL.
Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując lek STADAQUEL
Nie należy stosować leku STADAQUEL u osób w podeszłym wieku z demencją (utrata czynności mózgu). Powodem tego jest fakt, że u osób w podeszłym wieku, leki z tej grupy, do której należy lek STADAQUEL mogą zwiększać ryzyko udaru mózgu lub, w niektórych przypadkach, mogą zwiększać ryzyko zgonu.
Przed zażyciem tego leku należy poinformować lekarza, jeśli:
u pacjenta występują jakiekolwiek choroby (np. choroby serca lub niskie ciśnienie tętnicze) lub gdy pacjent miał udar mózgu;
u pacjenta występują zaburzenia czynności wątroby lub gdy u pacjenta występowały kiedykolwiek drgawki (padaczka);
pacjent wie, że występowała u niego w przeszłości mała liczba białych krwinek (co mogło być spowodowane lub nie spowodowane zażywaniem innych leków);
u pacjenta występuje cukrzyca lub ryzyko cukrzycy. Jeśli pacjent choruje na cukrzycę lub ma skłonności do występowania wysokiego stężenia cukru we krwi, lekarz może zalecić kontrolę stężenia cukru we krwi podczas stosowania leku STADAQUEL;
jeśli u pacjenta lub u kogoś z rodziny występowały w przeszłości zakrzepy, ponieważ stosowanie tego typu leków związane jest z powstawaniem zakrzepów.
Myśli samobójcze i pogłębienie depresji:
Jeśli pacjent ma depresję, może czasem mieć myśli o samookaleczeniu lub o popełnieniu samobójstwa. Te objawy mogą się nasilić na początku stosowania leków przeciwdepresyjnych, ponieważ musi upłynąć pewien czas zanim leki te zaczną działać - zazwyczaj 2 tygodnie lub czasem dłużej. Jest bardziej prawdopodobne, że pacjent będzie miał takie myśli, jeśli pacjent jest w młodszym wieku. Badania kliniczne wykazały zwiększone ryzyko występowania zachowań samobójczych u osób w wieku poniżej 25 lat z chorobami psychicznymi, leczonych lekami przeciwdepresyjnymi.
Jeśli u pacjenta kiedykolwiek wystąpią myśli o samookaleczeniu lub popełnieniu samobójstwa, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala.
Pomocne może się okazać poinformowanie krewnych lub przyjaciół o depresji i poproszenie ich o przeczytanie tej ulotki. Pacjent może poprosić te osoby, aby informowały go, jeśli zauważą, że depresja nasiliła się lub jeśli niepokoją ich zmiany w zachowaniu pacjenta.
Stosowanie innych leków
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich przyjmowanych aktualnie lub ostatnio lekach. Dotyczy to leków, które wydawane są bez recepty lub leków ziołowych.
Szczególnie ważne jest, aby powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent zażywa którykolwiek z poniższych leków:
Leki stosowane w leczeniu zaburzeń lękowych lub depresji.
Leki stosowane w leczeniu padaczki (jak fenytoina lub karbamazepina).
Leki stosowane do leczenia wysokiego ciśnienia tętniczego krwi.
Ryfampicynę (lek stosowany w leczeniu gruźlicy).
Barbiturany (stosowane, jeśli pacjent ma kłopoty ze snem).
Tiorydazynę (inny lek przeciwpsychotyczny).
z lekarzem.
Lek STADAQUEL można zażywać z posiłkiem lub niezależnie od posiłku.
Podczas stosowania leku STADAQUEL należy unikać spożywania alkoholu, ponieważ skojarzone działanie alkoholu i leku STADAQUEL może powodować senność.
Podczas leczenia lekiem STADAQUEL nie należy pić soku grejpfrutowego, ponieważ sok grejpfrutowy hamuje rozkładanie kwetiapiny w wątrobie i nasila działanie leku STADAQUEL.
Ciąża i karmienie piersią
Brak jest aktualnych danych dotyczących stosowania kwetiapiny u kobiet w ciąży. Dlatego nie należy stosować leku STADAQUEL podczas ciąży, chyba, że lekarz zdecyduje, że jest to absolutnie konieczne. Jeśli matka zażywa lek STADAQUEL podczas ciąży, u noworodka mogą wystąpić objawy z odstawienia.
Nie wiadomo, w jakim stopniu kwetiapina przenika do mleka kobiecego. Jeśli leczenie jest konieczne, zaleca się przerwanie karmienia piersią.
Przed zastosowaniem każdego leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek może powodować senność. Nie należy prowadzić pojazdów i obsługiwać maszyn, dopóki nie wiadomo jak lek działa na pacjenta.
Ważne informacje o niektórych składnikach leku STADAQUEL
Ten lek zawiera laktozę, która jest pewnym rodzajem cukru. Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, powinien skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.
JAK STOSOWAĆ LEK STADAQUEL
Lek STADAQUEL należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza, ponieważ każdy schemat leczenia jest dostosowany do wymagań danego pacjenta. W przypadku wątpliwości należy ponownie skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.
Lekarz zadecyduje, jaką dawkę początkową i ile tabletek leku STADAQUEL pacjent ma zażywać każdego dnia. Będzie to zależało od choroby pacjenta oraz jego stanu, ale dawka wynosi zazwyczaj pomiędzy 150 mg i 800 mg.
Lekarz może rozpocząć leczenie od mniejszej dawki i powoli ją zwiększać, jeśli:
- pacjent jest w podeszłym wieku, lub
- ma problemy z wątrobą.
Tabletki należy zażywać raz na dobę, przed snem, lub dwa razy na dobę, w zależności od schorzenia.
Tabletki należy połykać w całości, popijając je wodą.
Można je zażywać z posiłkiem lub niezależnie od jedzenia.
Nie należy pić soku grejpfrutowego podczas zażywania tabletek leku STADAQUEL. Może on wpływać na działanie leku.
Nie należy przerywać zażywania tabletek, nawet, jeśli pacjent czuje się lepiej, chyba, że tak polecił lekarz.
Dzieci i młodzież:
Nie należy stosować leku STADAQUEL u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.
W przypadku wrażenia, że działanie leku STADAQUEL jest za silne lub za słabe, należy skontaktować się z lekarzem.
Zażycie większej niż zalecana dawki leku STADAQUEL
Jeśli pacjent zażył dawkę leku STADAQUEL większą niż przepisana przez lekarza może wystąpić senność, zawroty i nieprawidłowe bicie serca. Należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub
z najbliższym szpitalem. Należy zabrać ze sobą tabletki leku STADAQUEL.
Pominięcia zażycia dawki leku STADAQUEL
Jeżeli pacjent zapomniał przyjąć dawkę leku STADAQUEL, należy ją zażyć jak najszybciej. Jeśli nadchodzi czas zażycia następnej dawki, należy poczekać do tego czasu. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.
Przerwanie stosowania leku STADAQUEL
Nagłe przerwanie zażywania leku STADAQUEL może spowodować, że pacjent nie będzie mógł spać (bezsenność), może odczuwać mdłości (nudności) lub może u niego wystąpić ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy lub drażliwość. Lekarz poinformuje pacjenta, w jaki sposób zmniejszać dawkę, aby uniknąć tych objawów.
W razie wątpliwości związanych ze stosowaniem leku należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
4. MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE
Tak jak wszystkie leki, lek STADAQUEL może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Jeżeli wystąpi którykolwiek z wymienionych działań niepożądanych, należy przerwać przyjmowanie leku STADAQUEL i natychmiast poinformować lekarza lub udać się do izby przyjęć najbliższego szpitala, ponieważ pacjent może wymagać natychmiastowej pomocy medycznej.
Niezbyt często (występują rzadziej niż u 1 na 100 osób)
Drgawki  lub napady padaczkowe.
Reakcje alergiczne, które mogą obejmować wykwity (bąble), obrzęk skóry i obrzęk wokół ust.
Mimowolne ruchy, głównie twarzy lub języka (późne dyskinezy).
Rzadko (występują rzadziej niż u 1 na 1 000 osób)
Zwiększenie temperatury ciała (gorączka), długotrwały ból gardła lub owrzodzenia w jamie ustnej, przyspieszony oddech, nadmierne pocenie się, sztywność mięśni, senność, uczucie osłabienia, znacznie zwiększone ciśnienie tętnicze lub przyspieszone tętno.
Żółtaczka (zażółcenie skóry i oczu).
Priapizm (przedłużający się i bolesny wzwód).
Zakrzepy, zwłaszcza w nogach (objawy obejmują obrzęk, ból i zaczerwienienie nogi), mogące przemieścić się naczyniami krwionośnymi do płuc, powodując ból w klatce piersiowej oraz trudności w oddychaniu.
Bardzo rzadko (występują rzadziej niż u 1 na 10 000 osób)
Ciężkie reakcje alergiczne, które mogą powodować trudności w oddychaniu, zawroty głowy lub wstrząs.
Zapalenie wątroby (stan zapalny wątroby).
Gwałtowny obrzęk skóry, zazwyczaj wokół oczu i ust, obrzęk gardła.
Inne możliwe działania niepożądane:
Bardzo często (występują częściej niż u 1 na 10 osób)
Zawroty głowy (co może powodować omdlenie), ból głowy, suchość w jamie ustnej.
Senność (ten objaw może ustąpić po pewnym czasie stosowania leku) (pacjent może zemdleć).
Objawy z odstawienia (objawy występujące po przerwaniu zażywania leku STADAQUEL) obejmują niemożność zaśnięcia (bezsenność), nudności, ból głowy, biegunkę, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Objawy zazwyczaj ustępują po tygodniu od zażycia ostatniej dawki leku.
Zwiększenie masy ciała.
Przyspieszone tętno lub omdlenie.
Obrzęk palców rąk i nóg.
Zwiększenie stężenia cukru we krwi.
Spadek ciśnienia tętniczego krwi podczas nagłego wstawania, co może powodować zawroty głowy lub omdlenie (co może skutkować upadkiem).
Zamazane widzenie.
Nieprawidłowe ruchy mięśni. Obejmuje to trudność w rozpoczynaniu ruchu, drżenia, uczucie napięcia lub sztywności mięśni bez ich bolesności.
Nieprawidłowe sny lub koszmary nocne.
Uczucie nadmiernego głodu.
Niezbyt często (występują rzadziej niż u 1 na 100 osób)
Zespół niespokojnych nóg.
Trudności w połykaniu.
Zaburzenia funkcji seksualnych.
Rzadko (występują rzadziej niż u 1 na 1 000 osób)
Obrzęk piersi lub nieoczekiwane wytwarzanie mleka w piersiach (mlekotok).
Zaburzenia miesiączkowania.
Bardzo rzadko (występują rzadziej niż u 1 na 10 000 osób)
Nasilenie istniejącej cukrzycy.
Ciężka wysypka skórna mogąca prowadzić do powstawania pryszczy i złuszczania się skóry.
Niektóre działania niepożądane można zauważyć tylko po wykonaniu badań krwi. Obejmuje to zwiększenie ilości niektórych tłuszczów (triglicerydów i cholesterolu) lub cukru we krwi, zmniejszenie liczby niektórych rodzajów komórek krwi oraz zwiększenie stężenia hormonu -prolaktyny we krwi, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (nadmierne wydzielanie hormonu, co może powodować ból głowy, nudności i wymioty).
Zwiększenie stężenia prolaktyny może w rzadkich przypadkach powodować:
Obrzęk piersi i nieoczekiwane wytwarzanie mleka w piersiach u mężczyzn i kobiet
Brak krwawienia lub nieregularne krwawienia miesiączkowe u kobiet.
Lekarz może zalecić pacjentowi okresowe badania krwi.
Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane nie wymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza lub farmaceutę.
Dzieci i młodzież:
U dzieci i młodzieży mogą wystąpić takie same działania niepożądane, jak u dorosłych.
Następujące działania niepożądane obserwowano wyłącznie u dzieci i młodzieży:
Bardzo często (występują częściej niż u 1 na 10 osób)
Zwiększenie ciśnienia tętniczego.
Bardzo często (występują częściej niż u 1 na 10 osób)
Zwiększenie stężenia hormonu, zwanego prolaktyną we krwi.
Zwiększenie stężenia prolaktyny może w rzadkich przypadkach powodować:
Obrzęk piersi i nieoczekiwane wytwarzanie mleka w piersiach u chłopców i dziewcząt.
Brak krwawienia lub nieregularne krwawienia miesiączkowe u dziewcząt.
Zwiększenie łaknienia.
Nieprawidłowe ruchy mięśni. Obejmuje to trudność w rozpoczynaniu ruchu, drżenia, uczucie napięcia lub sztywności mięśni bez ich bolesności.
JAK PRZECHOWYWAĆ LEK STADAQUEL
Nie należy stosować leku STADAQUEL po upływie terminu ważności, zamieszczonego na
blistrze oraz na pudełku kartonowym. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.
Brak szczególnych środków ostrożności dotyczących przechowywania produktu leczniczego.
Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę co zrobić z lekami, których się już nie potrzebuje. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.
6. INNE INFORMACJE
Substancją czynną leku jest kwetiapina (w postaci kwetiapiny fumaranu).
Jedna tabletka powlekana zawiera 25 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny fumaranu).
Pozostałe składniki leku to:
Otoczka tabletki:
Hypromeloza, tytanu dwutlenek (E171), makrogol 400, żelaza tlenek żółty (E172), żelaza tlenek czerwony (E172).
STADAQUEL, 100 mg, tabletki powlekane
Substancją czynną leku jest kwetiapina (w postaci kwetiapiny fumaranu).
Jedna tabletka powlekana zawiera 100 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny fumaranu).
Pozostałe składniki leku to:
Otoczka tabletki:
Hypromeloza, tytanu dwutlenek (E171), makrogol 400, żelaza tlenek żółty (E172).
STADAQUEL, 150 mg, tabletki powlekane
Substancją czynną leku jest kwetiapina (w postaci kwetiapiny fumaranu).
Jedna tabletka powlekana zawiera 150 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny fumaranu).
Pozostałe składniki leku to:
Otoczka tabletki:
Hypromeloza, tytanu dwutlenek (E171), makrogol 400, żelaza tlenek żółty (E172).
STADAQUEL, 200 mg, tabletki powlekane
Substancją czynną leku jest kwetiapina (w postaci kwetiapiny fumaranu).
Jedna tabletka powlekana zawiera 200 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny fumaranu).
Pozostałe składniki leku to:
Otoczka tabletki:
STADAQUEL, 300 mg, tabletki powlekane
Substancją czynną leku jest kwetiapina (w postaci kwetiapiny fumaranu).
Jedna tabletka powlekana zawiera 300 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny fumaranu).
Pozostałe składniki leku to:
Otoczka tabletki:
Jak wygląda lek STADAQUEL i co zawiera opakowanie.
STADAQUEL, 25 mg, tabletki powlekane: brzoskwiniowa, okrągła, obustronnie wypukła tabletka
powlekana.
STADAQUEL, 100 mg, tabletki powlekane: żółta, okrągła, obustronnie wypukła tabletka powlekana z linią podziału po jednej stronie*.
STADAQUEL, 150 mg, tabletki powlekane: jasnożółta, okrągła, obustronnie wypukła tabletka powlekana.
STADAQUEL, 200 mg, tabletki powlekane: biała, okrągła, obustronnie wypukła tabletka powlekana.
STADAQUEL, 300 mg, tabletki powlekane: biała tabletka powlekana o kształcie kapsułki z linią podziału po jednej stronie*.
*Tabletkę można podzielić na połowy.
Lek STADAQUEL dostępny jest w opakowaniach blistrowych, w pudełku tekturowym.
STADAQUEL, 25 mg: każde pudełko tekturowe zawiera 30 tabletek powlekanych.
STADAQUEL, 100 mg, 150 mg, 200 mg, 300 mg: każde pudełko tekturowe zawiera 60 tabletek
powlekanych.
Podmiot odpowiedzialny:
Wytwórca:
Nycomed Pharma Sp. z o.o., ul. Księstwa Łowickiego 12, 99-420 Łyszkowice
STADA Arzneimittel AG, Stadasrtasse 2-18, 61118 Bad Vilbel, Niemcy
Centrafarm Service B.V., Niewe Donk 9, 4879 Ac Etten-Leur, Holandia
LAMP S. Propero S.p.A. Via della Pace 25/A,  41030 San Prospero (Modena), Włochy
STADA Production Ireland, Waterford Road, Clonmel Co., Tipperary, Irlandia
PharmaCoDane ApS, Marieludvej 46 A, 2730 Herlev, Dania
HBM Pharma s.r.o, Sklabinská 30, 036 80 Martin, Słowenia
Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:
Dania: STADAQUEL
Finlandia: Quetiapin Stada 25/100/200/300 mg
Irlandia: Serotan 25/100/200/300 mg film-coated tablet
Włochy: PAXYL- 25/100/200/300 mg compresse rivestite
Luksemburg: Quetiapine EG
Polska: STADAQUEL
Szwecja: Quetiapin Stada 25/100/200/300 mg filmdragerade tabletter
Słowenia: TREKSTA

                
                        1Każda tabletka powlekana zawiera 25 mg kwetiapiny (Quetiapinum) w postaci kwetiapiny fumaranu.
Substancje pomocnicze:
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1
3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA
4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE
4.1 Wskazania do stosowania
Leczenie epizodów dużej depresji w przebiegu zaburzeń dwubiegunowych.
STADAQUEL jest nie wskazany w zapobieganiu nawrotom epizodów manii lub depresji.
4.2. Dawkowanie i sposób podawania
STADAQUEL może być podawany z posiłkiem lub niezależnie od posiłku.
Dorośli
Leczenie schizofrenii:
Produkt STADAQUEL należy podawać dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa przez pierwsze
4 dni leczenia wynosi: 50 mg kwetiapiny (dzień l.), 100 mg kwetiapiny (dzień 2.), 200 mg kwetiapiny (dzień 3.), 300 mg kwetiapiny (dzień 4.).
Od 4. dnia dawkę należy zwiększać do zazwyczaj skutecznej dawki od 300 do 450 mg kwetiapiny na dobę. W zależności od odpowiedzi klinicznej i indywidualnej tolerancji przez pacjenta, dawkę kwetiapiny można dostosować w zakresie od 150 do 750 mg na dobę.
Leczenie epizodów manii w przebiegu zaburzeń dwubiegunowych:
Produkt STADAQUEL należy podawać dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa przez pierwsze cztery dni leczenia wynosi: 100 mg (dzień l.), 200 mg (dzień 2.), 300 mg (dzień 3.), 400 mg (dzień 4.). W 6. dniu leczenia można dostosować dawkę do 800 mg kwetiapiny, zwiększając ją nie więcej niż o 200 mg na dobę. W zależności od odpowiedzi klinicznej i indywidualnej tolerancji przez pacjenta, dawkę kwetiapiny można dostosować w zakresie od 200 do 800 mg na dobę. Skuteczna dawka wynosi zazwyczaj od 400 do 800 mg na dobę.
W leczeniu epizodów depresji w przebiegu zaburzeń dwubiegunowych, produkt STADAQUEL należy podawać raz na dobę, przed snem, ponieważ może to zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia uspokojenia w ciągu dnia. Całkowita dawka dobowa przez pierwsze 4 dni leczenia wynosi: 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień 2.), 200 mg (dzień 3.) i 300 mg (dzień 4.). Zalecana dawka dobowa wynosi 300 mg. W zależności od odpowiedzi klinicznej pacjenta, dawkę produktu STADAQUEL można zwiększać do 600 mg na dobę. Skuteczność przeciwdepresyjną wykazano dla dawek 300 mg i 600 mg na dobę, natomiast nie wykazano dodatkowych korzyści dla grupy otrzymującej 600 mg w porównaniu do grupy otrzymującej 300 mg, podczas krótkotrwałego leczenia (patrz punkt 5.1). Podczas leczenia epizodów depresji w przebiegu zaburzeń dwubiegunowych, leczenie powinno być zlecone przez lekarza doświadczonego w leczeniu zaburzeń dwubiegunowych.
Osoby w podeszłym wieku:
Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, STADAQUEL należy stosować ostrożnie u osób w podeszłym wieku, zwłaszcza w początkowym okresie dawkowania. Może być konieczne wolniejsze zwiększanie dawki i mniejsza dobowa dawka terapeutyczna, niż stosowana
u młodszych pacjentów, w zależności od odpowiedzi klinicznej i indywidualnej tolerancji przez pacjenta. Średni klirens osoczowy kwetiapiny u osób w podeszłym wieku był zmniejszony o 30 do 50% w porównaniu z pacjentami młodszymi.
Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania u pacjentów w wieku powyżej 65 lat z epizodami depresji w przebiegu zaburzeń dwubiegunowych nie zostały ocenione.
Dzieci i młodzież
Nie jest wskazane stosowanie kwetiapiny u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat z powodu braku danych dotyczących stosowania leku w tej grupie wiekowej. Dostępne obecnie dane z badań klinicznych kontrolowanych placebo z zastosowaniem kwetiapiny przytoczono w punktach 4.4 i 4.8 5.1 i 5.2.
Zaburzenia czynności nerek:
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczne dostosowanie dawki.
Zaburzenia czynności wątroby:
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. W związku z tym, STADAQUEL należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze stwierdzoną niewydolnością wątroby, zwłaszcza
w początkowym okresie dawkowania. U pacjentów ze stwierdzonymi zaburzeniami czynności wątroby leczenie należy rozpoczynać od dawki 25 mg/dobę. Dawkę tę należy zwiększać codziennie o 25 lub 50 mg do dawki skutecznej, w zależności od odpowiedzi klinicznej i indywidualnej tolerancji przez pacjenta.
Leczenie podtrzymujące:
Chociaż brak oficjalnych danych, na podstawie których można by było udzielić odpowiedzi na pytanie, jak długo można stosować kwetiapinę u pacjentów ze schizofrenią, w przypadku innych przeciwpsychotycznych produktów leczniczych skuteczność leczenia podtrzymującego jest dobrze udokumentowana.
W związku z tym, zaleca się kontynuację leczenia kwetiapiną; zaleca się również stosowanie najmniejszej dawki potrzebnej do podtrzymania remisji.
Należy okresowo oceniać stan pacjenta w celu określenia, czy pacjent wymaga kontynuacji leczenia podtrzymującego, czy nie.
Wznowienie przerwanego leczenia u pacjentów stosujących wcześniej kwetiapinę:
Brak również oficjalnych danych dotyczących takich przypadków. Jeśli zachodzi potrzeba ponownego rozpoczęcia leczenia u pacjentów, którzy przerwali wcześniej leczenie kwetiapiną, zaleca się następujące postępowanie: jeśli leczenie ma być wznowione u pacjenta, u którego przerwa
w stosowaniu kwetiapiny wynosi mniej niż jeden tydzień, należy kontynuować leczenie dawką podtrzymującą stosowaną poprzednio. Jeśli leczenie ma być wznowione u pacjenta, u którego przerwa w stosowaniu kwetiapiny wynosi więcej niż jeden tydzień, należy rozpocząć leczenie według standardowego schematu zwiększania dawki aż do osiągnięcia dawki skutecznej, w zależności od odpowiedzi klinicznej pacjenta.
Zamiana z innego przeciwpsychotycznego produktu leczniczego:
Brak danych odnoszących się w szczególności do zamiany leczenia pacjenta innym przeciwpsychotycznym produktem leczniczym na leczenie kwetiapiną lub dotyczących jednoczesnego stosowania kwetiapiny i innego leku przeciwpsychotycznego.
Podczas gdy u niektórych pacjentów ze schizofrenią natychmiastowa zamiana poprzedniego leczenia przeciwpsychotycznego na leczenie kwetiapiną może być zaakceptowana, u większości pacjentów będzie właściwsze stopniowe odstawienie leczenia. We wszystkich przypadkach, jeśli podczas zamiany konieczne jest stosowanie dwóch produktów przeciwpsychotycznych, pokrywający się okres podawania powinien być najkrótszy, jak to możliwe.
Podczas zamiany leczenia u pacjentów ze schizofrenią z produktu w postaci depot na leczenie kwetiapiną, leczenie kwetiapiną należy rozpocząć w czasie następnego planowego wstrzyknięcia produktu depot. Potrzeba kontynuacji stosowania aktualnego produktu leczniczego wynika
z konieczności okresowej oceny pozapiramidowych działań niepożądanych poprzedniego leczenia.
4.3  Przeciwwskazania
4.4  Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Dzieci i młodzież (od 10 do 17 lat)
Nie jest wskazane stosowanie kwetiapiny u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat z powodu braku danych dotyczących stosowania leku w tej grupie wiekowej. Dane z badań klinicznych z użyciem kwetiapiny wykazały, że oprócz znanego profilu bezpieczeństwa, określonego u pacjentów dorosłych (patrz punkt 4.8), niektóre działania niepożądane u dzieci i młodzieży występowały częściej (zwiększenie łaknienia, zwiększenie stężenia prolaktyny i objawy pozapiramidowe). Ponadto, wystąpiło działanie niepożądane, które nie było znane wcześniej z badań na dorosłych (zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi). U dzieci i młodzieży obserwowano również zmiany czynności gruczołu tarczowego.
Brak danych dotyczących bezpieczeństwa długotrwałego stosowania kwetiapiny (powyżej 26 tygodni), w tym wpływu na wzrost i dojrzewanie u dzieci i młodzieży. Nie jest znany także długoterminowy wpływ na ich rozwój poznawczy i behawioralny.
Dane z kontrolowanych placebo badań klinicznych prowadzonych z udziałem dzieci i młodzieży ze schizofrenią i chorobą dwubiegunową leczonych kwetiapiną wykazały, że stosowanie kwetiapiny było związane z większą częstością występowania objawów pozapiramidowych (EPS) w porównaniu z grupą placebo (patrz punkt 4.8).
Samobójstwa/myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego
Depresja w przebiegu choroby dwubiegunowej jest związana ze zwiększonym ryzykiem występowania myśli samobójczych, samouszkodzeń i samobójstw (zdarzenia związane z próbami samobójczymi). Ryzyko to utrzymuje się do czasu uzyskania istotnej klinicznie remisji. Poprawa może nie wystąpić przez kilka pierwszych lub więcej tygodni leczenia i w związku z tym pacjent powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską do czasu wystąpienia poprawy. Doświadczenie kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstw zwiększa się we wczesnej fazie poprawy klinicznej pacjenta.
W badaniach klinicznych u pacjentów z ciężką depresją w przebiegu choroby dwubiegunowej obserwowano zwiększone ryzyko zdarzeń związanych z próbami samobójczymi u młodych dorosłych pacjentów poniżej 25 lat, którzy byli leczeni kwetiapiną w porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo (3,0% vs 0% odpowiednio).
Dodatkowo, lekarz prowadzący powinien rozważyć potencjalne ryzyko wystąpienia zdarzeń związanych z próbami samobójczymi po nagłym odstawieniu leku, biorąc pod uwagę czynniki ryzyka związane z leczoną chorobą.
Senność
Leczenie kwetiapiną było związane z występowaniem senności i innych objawów, takich jak uspokojenie (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych u pacjentów z epizodami depresji w chorobie dwubiegunowej, objawy te występowały zazwyczaj podczas pierwszych trzech dni leczenia i miały przede wszystkim łagodne do umiarkowanego nasilenia. Pacjenci z depresją w przebiegu choroby dwubiegunowej, u których występuje senność o ciężkim nasileniu, mogą wymagać częstszych wizyt podczas pierwszych 2 tygodni od wystąpienia senności, lub do czasu poprawy, i może być potrzebne rozważenie przerwania leczenia.
Choroby układu sercowo-naczyniowego
Napady padaczki
Objawy pozapiramidowe
W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo stosowanie kwetiapiny u dorosłych pacjentów było związane ze zwiększoną częstością objawów pozapiramidowych (ang. Extrapyramidal Syndrome EPS) w porównaniu do placebo u pacjentów leczonych z powodu depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej (patrz punkt 4.8).
Dyskinezy późne
W razie wystąpienia objawów przedmiotowych i podmiotowych dyskinez późnych należy rozważyć zmniejszenie dawki leku lub przerwanie leczenia kwetiapiną. Objawy dyskinez późnych mogą się pogłębić lub nawet pojawić się po zakończeniu leczenia (patrz punkt 4.8).
Złośliwy zespół neuroleptyczny
Ciężka neutropenia
Niezbyt często w badaniach klinicznych obserwowano występowanie ciężkiej neutropenii (liczba neutrofili <0,5 x 109/l). Większość przypadków ciężkiej neutropenii wystąpiła kilka miesięcy po rozpoczęciu leczenia kwetiapiną. Brak dowodów na zależność od dawki. Podczas stosowania klinicznego, ustąpienie leukopenii i/lub neutropenii następowało po zaprzestaniu leczenia kwetiapiną. Prawdopodobnymi czynnikami ryzyka są mała liczba białych krwinek (ang. White Blood Cell WBC) przed rozpoczęciem leczenia oraz wywołana przez leki neutropenia w wywiadzie. Należy przerwać leczenie kwetiapiną, jeśli liczba neutrofili wynosi <1,0 x 109/l. Należy obserwować pacjenta w celu wykrycia wczesnych objawów infekcji i kontrolować ilość neutrofili (aż ich liczba zwiększy się ponad 1,5 x 109/l) (patrz punkt 5.1).
Interakcje
Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z silnymi induktorami enzymów wątrobowych, takimi jak karbamazepina lub fenytoina, znacząco zmniejsza stężenie kwetiapiny w osoczu, co może (wpływać na skuteczność leczenia kwetiapiną. U pacjentów otrzymujących leki indukujące enzymy wątrobowe leczenie kwetiapiną można rozpocząć, jeśli w opinii lekarza korzyści wynikające z leczenia kwetiapiną przeważają ryzyko wynikające z przerwania leczenia lekiem indukującym enzymy wątrobowe. Ważne jest, aby zmiany leku indukującego enzymy wątrobowe dokonywać stopniowo i jeśli jest to konieczne zastąpić go lekiem nie wpływającym na enzymy wątrobowe (np. walproinian sodu).
Masa ciała
Hiperglikemia
Rzadko zgłaszano wystąpienie hiperglikemii i (lub) rozwój albo nasilenie objawów cukrzycy z
występującą sporadycznie kwasicą ketonową lub śpiączką, w tym kilka przypadków śmiertelnych
(patrz punkt 4.8). W niektórych przypadkach odnotowano uprzednie zwiększenie masy ciała, co może
być czynnikiem predysponującym. Zaleca się odpowiednie monitorowanie stanu klinicznego, zgodnie
z przyjętymi wytycznymi dotyczącymi leczenia przeciwpsychotycznego. Pacjentów otrzymujących
jakikolwiek lek przeciwpsychotyczny, w tym kwetiapinę, należy obserwować pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych hiperglikemii (takich jak nadmierne pragnienie, nadmierne wydzielanie moczu, nadmierne łaknienie i osłabienie), a pacjentów z cukrzycą lub czynnikami ryzyka predysponującymi do cukrzycy należy regularnie badać, aby wykryć pogorszenie kontroli glikemii. Należy regularnie kontrolować masę ciała.
Lipidy
Zaburzenia metaboliczne
Biorąc pod uwagę zmianę masy ciała, stężenie glukozy oraz lipidów w osoczu (patrz punkt hiperglikemia) obserwowane w badaniach klinicznych, można spodziewać się pogorszenia profilu metabolicznego u leczonych pacjentów. W takiej sytuacji należy zastosować odpowiednie leczenie (patrz punkt 4.8).
Wydłużenie odstępu QT
Dane z badań klinicznych oraz dotychczasowe doświadczenia ze stosowaniem kwetiapiny zgodnie z Charakterystyką Produktu Leczniczego nie potwierdziły związku kwetiapiny z przetrwałym wydłużeniem odstępu QT. Jednak po dopuszczeniu produktu do obrotu otrzymywano pojedyncze zgłoszenia wydłużenia odstępu QT po zastosowaniu kwetiapiny w dawkach terapeutycznych (patrz punkt 4.8) oraz po przedawkowaniu (patrz punkt 4.9). Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność, jeśli kwetiapina jest stosowana u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego lub wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie rodzinnym. Należy zachować ostrożność również kiedy kwetiapina jest stosowana jednocześnie z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT, lub lekami neuroleptycznymi, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT, zastoinową niewydolnością serca, przerostem mięśnia serca, hipokaliemią lub hipomagnezemią (patrz punkt 4.5).
Ostre objawy odstawienia
Pacjenci w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych
Kwetiapina nie jest zatwierdzona do leczenia pacjentów w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych.
W randomizowanych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo z zastosowaniem niektórych atypowych leków przeciwpsychotycznych, przeprowadzonych z udziałem pacjentów z otępieniem obserwowano około 3-krotne zwiększenie ryzyka wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu naczyniowego mózgu. Mechanizm takiego działania nie jest znany. Nie można wykluczyć ryzyka dla innych leków przeciwpsychotycznych i w innych grupach pacjentów. Należy zachować ostrożność podczas stosowania kwetiapiny u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru.
Meta-analiza atypowych leków przeciwpsychotycznych wykazała, że u pacjentów w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu choroby otępiennej występuje większe ryzyko zgonu w porównaniu do grupy otrzymującej placebo. Jednak w dwóch 10-tygodniowych badaniach kontrolowanych placebo przeprowadzonych w takiej samej grupie pacjentów (n=710, średnia wieku 83 lata, grupa wiekowa 56-99 lat) śmiertelność w grupie leczonej kwetiapiną wynosiła 5,5% i 3,2% w grupie otrzymującej placebo. Przyczyny śmierci pacjentów były różne, odpowiadały spodziewanym dla tej populacji. Na podstawie tych danych nie można ustalić związku przyczynowego pomiędzy zgonami pacjentów w podeszłym wieku z chorobą otępienną, a stosowaniem kwetiapiny.
Dysfagia
Laktoza
Produkt STADAQUEL zawiera laktozę. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lappa) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
zatorowej. Pacjenci leczeni lekami przeciwpsychotycznymi często mają już nabyte czynniki ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, dlatego zarówno przed leczeniem, jak i w trakcie leczenia kwetiapiną należy zidentyfikować wszystkie możliwe czynniki ryzyka tej choroby oraz zastosować środki zapobiegawcze.
Dodatkowe informacje
Dane dotyczące stosowanych jednocześnie kwetiapiny i kwasu walproinowego lub litu w ostrych epizodach manii u umiarkowanym i ciężkim nasileniu są ograniczone, jednak terapia łączna była dobrze tolerowana (patrz punkt 4.8 i 5.1). Z danych wynika, że w 3. tygodniu występuje działanie addycyjne.
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Ze względu na wpływ kwetiapiny na czynność ośrodkowego układu nerwowego, należy zachować ostrożność, stosując kwetiapinę jednocześnie z innymi lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy i z alkoholem.
Głównym izoenzymem układu enzymatycznego cytochromu P450, biorącym udział w metabolizmie kwetiapiny jest CYP 3A4. W badaniu klinicznym interakcji, przeprowadzonym z udziałem zdrowych ochotników, jednoczesne stosowanie kwetiapiny (w dawce 25 mg) z ketokonazolem, inhibitorem CYP3A4 powodowało od 5-krotne do 8-krotnego zwiększenia AUC (powierzchnia pola pod krzywą stężenia w czasie) dla kwetiapiny. Na tej podstawie, jednoczesne stosowanie kwetiapiny i inhibitorów CYP3A4 jest przeciwwskazane. Nie zaleca się także stosowania kwetiapiny jednocześnie z sokiem grejpfrutowym.
W badaniach klinicznych z zastosowaniem dawek wielokrotnych, prowadzonych w celu ustalenia farmakokinetyki kwetiapiny podawanej przed leczeniem i podczas leczenia karbamazepiną (lek indukujący enzymy wątrobowe), jednoczesne podanie karbamazepiny znacząco zwiększało klirens kwetiapiny. Powodowało to zmniejszenie ekspozycji układowej na kwetiapinę (mierzonej jako AUC) średnio do 13% ekspozycji występującej po podaniu samej kwetiapiny; u niektórych pacjentów obserwowano jeszcze silniejszy efekt. W wyniku tej interakcji stężenie kwetiapiny w osoczu może być mniejsze, co może wpływać na skuteczność kwetiapiny. Jednoczesne stosowanie kwetiapiny i fenytoiny (innego leku indukującego enzymy mikrosomalne) powodowało istotne zwiększenie klirensu kwetiapiny o mniej więcej 450%. U pacjentów leczonych lekami indukującymi enzymy wątrobowe, leczenie kwetiapiną można rozpocząć, jeśli w opinii lekarza korzyść z zastosowania kwetiapiny przewyższa ryzyko wynikające z przerwania leczenia lekiem indukującym enzymy wątrobowe. Ważne jest, aby jakiekolwiek zmiany stosowania leku indukującego enzymy wątrobowe były stopniowe, a jeśli zachodzi taka potrzeba, był on zastąpiony innym lekiem, nie wpływającym na enzymy wątrobowe (np. walproinian sodu) (patrz punkt 4.4).
Parametry farmakokinetyczne kwetiapiny nie zmieniają się istotnie po jednoczesnym zastosowaniu z lekiem przeciwdepresyjnym imipraminą (inhibitorem CYP 2D6) lub fluoksetyną (inhibitorem CYP 3A4 i CYP 2D6).
Parametry farmakokinetyczne kwetiapiny nie zmieniają się istotnie po jednoczesnym zastosowaniu z lekami przeciwpsychotycznymi, tj. rysperidonem lub haloperydolem. Jednoczesne podawanie kwetiapiny i tiorydazyny powoduje zwiększenie klirensu kwetiapiny o około 70%.
Farmakokinetyka kwetiapiny nie zmienia się podczas jednoczesnego stosowania z cymetydyną.
Farmakokinetyka litu nie zmienia się podczas jednoczesnego stosowania z kwetiapiną.
W przypadku jednoczesnego stosowania kwasu walproinowego i kwetiapiny farmakokinetyka nie zmienia się w stopniu klinicznie istotnym.
Nie prowadzono badań interakcji z lekami często stosowanymi w leczeniu chorób układu sercowo-naczyniowego.
Zalecana jest ostrożność podczas jednoczesnego stosowania kwetiapiny z lekami, które mogą powodować zaburzenia elektrolitowe lub wydłużać odstęp QTc.
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności kwetiapiny u kobiet w ciąży. Dotychczas nic nie wskazuje na szkodliwość w badaniach na zwierzętach, jednak nie badano możliwego wpływu na oko płodu. STADAQUEL można stosować w okresie ciąży tylko wówczas, gdy korzyści dla matki są większe niż potencjalne ryzyko dla płodu. Obserwowano objawy odstawienne u noworodków, których matki przyjmowały kwetiapinę.
Nie wiadomo, w jakim stopniu kwetiapina przenika do mleka kobiecego. Kobietom karmiącym piersią należy zatem doradzać żeby unikały karmienia piersią podczas stosowania kwetiapiny.
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Kwetiapina wywiera wpływ na czynność układu nerwowego, zatem może zaburzać wykonywanie czynności, które wymagają pełnej sprawności psychicznej. Należy poinformować pacjentów, aby nie prowadzili pojazdów i nie obsługiwali urządzeń mechanicznych w ruchu, dopóki nie jest znana indywidualna wrażliwość pacjenta na lek.
4.8  Działania niepożądane
Tak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, w trakcie leczenia kwetiapiną może wystąpić zwiększenie masy ciała, omdlenia, złośliwy zespół neuroleptyczny, leukopenia, neutropenia, obrzęki obwodowe.
W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.
Częstość występowania działań niepożądanych: bardzo często (>1/10), często (>1/100 do <1/10), niezbyt często (>1/1000 do <1/100), rzadko (>1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nie znana (nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).
Klasyfikacja układów i narządów
Leukopenia1
Zaburzenia układu nerwowego
Omdlenia4, 17, objawy pozapiramido-we1, 13, dyzartria
Napady padaczki1, zespół niespokoj-nych nóg, późne diskinezy1,6
Zaburzenia serca
Zapalenie błony śluzowej nosa
Zaburzenia żołądka i jelit
Suchość w jamie ustnej
Żółtaczka6
Obrzęk naczynio-ruchowy6, zespół Stevensa-Johnsona6
Rabdomioliza
Zaburzenia funkcji seksualnych
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Objawy odstawienne
Złośliwy zespół neuroleptyk-czny1
Zwiększenie aktywności GGTP3, zmniejsze-nie liczby płytek krwi14, wydłużenie odstępu QT1, 13, 19.
Zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej15
1. Patrz punkt 4.4
2. Senność może wystąpić podczas pierwszych dwóch tygodni od rozpoczęcia zażywania leku i zazwyczaj ustępuje w trakcie przewlekłego stosowania kwetiapiny.
3. Obserwowano bezobjawowe zwiększenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz GGTP u niektórych pacjentów przyjmujących kwetiapinę. Zwiększenie to zwykle ustępowało w trakcie leczenia kwetiapiną.
4. Kwetiapina, podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne blokujące receptory α1, może często powodować niedociśnienie ortostatyczne związane z zawrotami głowy, tachykardią, a, u niektórych pacjentów, omdlenia, szczególnie podczas początkowego okresu zwiększania dawki leku (patrz punkt 4.4).
5. W bardzo rzadkich przypadkach dochodziło do nasilenia objawów stwierdzonej wcześniej cukrzycy.
6. Dane dotyczące częstości działań niepożądanych pochodzą z zastosowania klinicznego kwetiapiny w postaci tabletki o natychmiastowym uwalnianiu.
7. Stężenie glukozy we krwi na czczo ≥126 mg/dl (≥7,0 mmol/l) stężenie glukozy we krwi nie na czczo ≥200 mg/dl (≥11,1 mmol/l) przynajmniej w jednym badaniu.
8. Zwiększenie częstości występowania utrudnień w połykaniu po zastosowaniu kwetiapiny w porównaniu z placebo obserwowano tylko w badaniach klinicznych dotyczących epizodów depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej.
9. W oparciu o >7% zwiększenie masy ciała w porównaniu z wyjściową. Występuje zwłaszcza podczas pierwszych tygodni leczenia.
10. Najczęściej występującymi objawami odstawienia obserwowanymi w kontrolowanym placebo badaniu klinicznym, z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii były: bezsenność, nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Częstość ich występowania zmniejszała się znacząco po tygodniu od zaprzestania leczenia.
11. Stężenie trójglicerydów ≥200 mg/ml (≥258 mmol/l) (pacjenci ≥18 lat) lub ≥150 mg/dl (≥1,694 mmol/l) (pacjenci <18 lat) przynajmniej w jednym badaniu.
12. Stężenie cholesterolu ≥240 mg/ml (≥6,2064 mmol/l) (pacjenci ≥18 lat) lub ≥200 mg/dl (≥5,172 mmol/l) (pacjenci <18 lat) przynajmniej w jednym badaniu. Zwiększenie stężenia cholesterolu frakcji LDL ≥30 mg/ml (≥0,769 mmol/l) obserwowano bardzo często. Średnia zmian u pacjentów, u których wystąpiło zwiększenie, wyniosła 41,7 mg/ml (≥1,07 mmol/l).
13. Patrz tekst poniżej.
14. Liczba płytek ≤100 x 109/l przynajmniej w jednym badaniu.
15. Zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej raportowane w badaniach klinicznych niezwiązane z występowaniem złośliwego zespołu neuroleptycznego.
16. Stężenia prolaktyny (pacjenci >18 roku życia): >20 μg/L (>869,56 mmol/l) mężczyźni; >30 μg/l (>1304.34 mmol/l) kobiety w każdym wieku.
17. Mogą prowadzić do upadków.
18. Cholesterol frakcji HDL: <40 mg/ml (1,025 mmol/l) mężczyźni i < 50 mg/ml (1,282 mmol/l) kobiety w każdym przypadku.
19. Pacjenci, u których stwierdzono odstęp QT w zakresie od <450 msec do ≥450 msec ze
zwiększeniem o ≥30 msec. W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny średnia zmiana i zakres pacjentów, u których nastąpiło znaczące klinicznie zwiększenie odstępu jest porównywalne z wynikiem grupy placebo.
20. Zmiana z >132 mmol/l na <132 mmol/l przynajmniej w jednym badaniu.
Podczas leczenia lekami neuroleptycznymi obserwowano przypadki wydłużenia odstępu QTc, przedsionkowych zaburzeń rytmu; nagłych niespodziewanych zgonów; zatrzymania akcji serca, częstoskurcz komorowy typu torsades de pointes. Uważa się, że są one charakterystyczne dla tej grupy leków.
W krótkotrwałych badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny i placebo, u pacjentów ze schizofrenią lub epizodem manii w przebiegu choroby dwubiegunowej łączna częstość występowania objawów pozapiramidowych była zbliżona do placebo (schizofrenia: 7,8% w grupie przyjmującej kwetiapinę i 8,0% w grupie przyjmującej placebo; epizod manii w przebiegu choroby dwubiegunowej: 11,2% w grupie przyjmującej kwetiapinę i 11,4% w grupie przyjmującej placebo). W krótkotrwałych badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny i kontrolowanych placebo, u pacjentów z epizodem depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej łączna częstość występowania objawów pozapiramidowych w grupie otrzymującej kwetiapinę wynosiła 8,9% w porównaniu do 3,8% dla placebo, jednak częstość poszczególnych działań niepożądanych (np. akatyzji, zespołu pozapiramidowego, drżeń, dyskinez, dystonii, niepokoju, mimowolnych skurczów mięśni, nadaktywności psychomotorycznej i sztywności mięsni) była ogólnie nieduża i nie przekraczała 4% w żadnej z badanych grup.
Leczenie kwetiapiną było związane z niewielkim, zależnym od dawki, zmniejszeniem stężenia hormonów tarczycy we krwi, szczególnie T4 i fT4 (całkowitej i wolnej tyroksyny). Zmniejszenie to było największe w pierwszych 2-4 tygodniach leczenia kwetiapiną, nie odnotowano dalszego zmniejszania podczas długotrwałego leczenia. Prawie we wszystkich przypadkach przerwanie leczenia kwetiapiną powodowało powrót stężenia całkowitego i wolnego T4 do wartości prawidłowych, niezależnie od czasu trwania leczenia. Niewielkie zmniejszenie stężenia hormonów tarczycy T3 i rT3 (całkowitej i odwróconej trijodotyroniny) obserwowano tylko po stosowaniu dużych dawek kwetiapiny. Nie obserwowano zmian stężenia TBG ani zwiększenia stężenia TSH. Nie obserwowano również objawów klinicznych niedoczynności tarczycy.
Dzieci i młodzież (od 10 do 17 lat)
U dzieci i młodzieży należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia tych samych działań niepożądanych, które zostały opisane powyżej dla dorosłych.
Poniżej podsumowano działania niepożądane, które mogą wystąpić częściej u dzieci i młodzieży (od 10 do 17 lat) niż u pacjentów dorosłych lub których nie stwierdzono u pacjentów dorosłych.
Częstość występowania działań niepożądanych: bardzo często (>1/10), często (>1/100 do <1/10), niezbyt często (>1/1000 do <1/100), rzadko (>1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000).
Klasyfikacja układów i narządów
Zaburzenia układu nerwowego
Drażliwość4
1. Stężenie prolaktyny (pacjenci <18 lat): >20 μg/l (869,56 pmol/l), chłopcy: >26 μg/l (>1130,428 pmol/l), dziewczynki w jakimkolwiek momencie. Mniej niż 1% pacjentów miało zwiększone stężenie prolaktyny >100 g/l.
2. W oparciu o zmiany powyżej klinicznie istotnego progu (na podstawie kryteriów Narodowego Instytutu Zdrowia) lub zwiększenie >20 mmHg ciśnienia skurczowego, lub >10 mmHg ciśnienia rozkurczowego w jakimkolwiek pomiarze w dwóch ostrych (3-6 tygodni) badaniach kontrolowanych placebo u dzieci i młodzieży
3. Patrz punkt 5.1
4. Uwaga: Częstość występowania jest zbliżona do obserwowanej u dorosłych, jednak drażliwość u dzieci i młodzieży może wynikać z innych uwarunkowań klinicznych niż u dorosłych.
4.9 Przedawkowanie
Zgłoszono przypadek zgonu po ostrym przedawkowaniu kwetiapiny w dawce 13,6 grama w badaniu klinicznym, jak również po dopuszczeniu produktu do obrotu, po przyjęciu dawki 6 gramów samej kwetiapiny. Zgłoszono także przypadek przeżycia po przedawkowaniu 30 gramów kwetiapiny. Po dopuszczeniu produktu do obrotu otrzymano bardzo rzadko zgłoszenia zgonu, śpiączki lub wydłużenia odstępu QT po przedawkowaniu samej kwetiapiny.
Pacjenci z chorobami układu sercowo-naczyniowego w wywiadzie narażeni są na bardziej nasilone objawy w razie przedawkowania (patrz punkt 4.4: Choroby układu sercowo-naczyniowego).
Na ogół objawy przedmiotowe i podmiotowe są takie same, jak nasilone, znane działania farmakologiczne leku, to jest senność i uspokojenie, tachykardia i niedociśnienie.
Nie istnieje swoista odtrutka dla kwetiapiny. W razie ciężkiego zatrucia, należy uwzględnić możliwość zażycia kilku leków. Pacjent powinien być leczony w oddziale intensywnej terapii. Zaleca się uzyskanie i utrzymywanie drożności dróg oddechowych, aby zapewnić odpowiednie natlenowanie i wentylację. Należy monitorować i podtrzymywać czynność układu sercowo-naczyniowego. Nie badano stosowania środków zmniejszających wchłanianie w razie przedawkowania, jednak, gdy podejrzewane jest ciężkie przedawkowanie może być wskazane płukanie żołądka, najlepiej w ciągu godziny od zażycia leku. Należy również rozważyć podanie węgla aktywowanego.
Pacjent powinien pozostawać pod dokładną kontrolą lekarską, aż do powrotu do zdrowia.
5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE
5.1 Właściwości farmakodynamiczne
Kwetiapina i jej czynny metabolit osoczowy, N-dealkilo kwetiapina, wchodzą w interakcje
z wieloma receptorami neuroprzekaźników. Kwetiapina i N-dealkilo kwetiapina wykazują powinowactwo do receptorów serotoninowych w mózgu (5HT2) i receptorów dopaminowych D1 i D2 . Jest to połączenie antagonizmu wobec receptorów z większą selektywnością w kierunku receptora 5HT2 w porównaniu do receptorów D2, co uważa się za przyczynę właściwości przeciwpsychotycznych
i małej zdolności kwetiapiny do wywoływania niepożądanych objawów pozapiramidowych (EPS). Dodatkowo, kwetiapina ma także duże powinowactwo do receptorów histaminowych i α1-adrenergicznych, i małe powinowactwo do receptorów α2-adrenergicznych i receptorów serotoninowych 5-HT1A. Powinowactwo do receptorów cholinergicznych muskarynowych lub benzodiazepinowych jest nieznaczne.
Działanie farmakodynamiczne
W badaniach przedklinicznych oceniających ryzyko wywołania objawów pozapiramidowych (EPS), kwetiapina odróżnia się od standardowych leków przeciwpsychotycznych i posiada atypowy profil.
Po długotrwałym podawaniu kwetiapina nie powoduje nadwrażliwości dopaminowego receptora D2. Powoduje jedynie słabe działanie kataleptyczne w dawkach skutecznie blokujących receptor dopaminowy D2. Po długotrwałym podawaniu, kwetiapina wykazuje selektywność wobec układu limbicznego poprzez wywoływanie blokady depolaryzacyjnej neuronów mezolimbicznych, lecz nie wywołuje blokady neuronów nigrostriatalnych zawierających dopaminę. Po nagłym i długotrwałym podawaniu, kwetiapina w minimalnym stopniu wywołuje objawy dystonii u małp z rodziny Cebus uwrażliwionych na haloperydol lub nie przyjmujących wcześniej żadnych produktów. Wyniki tych badań prognozują, że kwetiapina powinna wywoływać objawy pozapiramidowe w minimalnym stopniu. Postawiono również hipotezę, że produkty wywołujące w małym stopniu objawy pozapiramidowe mogą również w mniejszym stopniu wywoływać późną dyskinezę (patrz punkt 4.8).
Nie wiadomo w jakim stopniu metabolit N-dealkilo kwetiapina bierze udział w działaniu farmakologicznym kwetiapiny u ludzi.
Skuteczność kliniczna
W trzech kontrolowanych placebo badaniach klinicznych u pacjentów ze schizofrenią, stosujących różne dawki kwetiapiny, nie było różnic między grupami leczonymi kwetiapiną i placebo pod względem częstości wywoływania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania produktów przeciwcholinergicznych. Badanie kontrolowane placebo, w których oceniano stałe dawki kwetiapiny w zakresie od 75 do 750 mg na dobę nie wykazały zwiększenia częstości występowania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania produktów przeciwcholinergicznych.
W czterech kontrolowanych placebo badaniach klinicznych, w których oceniano dawki kwetiapiny do
800 mg na dobę w leczeniu umiarkowanych do ciężkich epizodów manii, dwóch badań
w monoterapii i dwóch - w leczeniu skojarzonym z litem i walproinianem sodu, nie było różnic między grupami pacjentów leczonych kwetiapiną i placebo pod względem częstości występowania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania produktów przeciwcholinergicznych.
W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych u pacjentów w podeszłym wieku z psychozami związanymi z demencją, częstość występowania działań niepożądanych, dotyczących układu sercowo-naczyniowego na 100 pacjento-lat nie była wyższa w grupie pacjentów otrzymujących kwetiapinę
w porównaniu do częstości w grupie leczonej placebo.
W odróżnieniu od wielu innych przeciwpsychotycznych produktów leczniczych, kwetiapina nie powoduje utrzymującego się zwiększenia stężenia prolaktyny, co uznaje się za cechę atypowych produktów przeciwpsychotycznych. W badaniach klinicznych, w których podawano produkt wielokrotnie w stałej dawce, u pacjentów ze schizofrenią pod koniec badania nie zaobserwowano różnic w stężeniach prolaktyny u pacjentów otrzymujących kwetiapinę w zalecanym zakresie dawek i u pacjentów otrzymujących placebo.
W dwóch badaniach, gdzie produkt był stosowany w monoterapii w leczeniu umiarkowanych do ciężkich epizodów manii, kwetiapina wykazała większą skuteczność w porównaniu z placebo
w zmniejszaniu objawów manii w 3. i 12. tygodniu leczenia. Brak danych z badań długoterminowych wykazujących skuteczność kwetiapiny w zapobieganiu występujących po sobie epizodów manii lub depresji. Dane dotyczące skojarzonego stosowania kwetiapiny
z walproinianem sodu lub litem w umiarkowanych do ciężkich epizodach manii przez 3 i 6 tygodni są ograniczone; aczkolwiek, leczenie skojarzone było dobrze tolerowane. Dane wykazały działanie addytywne w 3. tygodniu leczenia. Drugie badanie nie wykazało addytywnego działania w 6. tygodniu.
Mediana dawki kwetiapiny w ostatnim tygodniu leczenia u pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź, wynosiła około 600 mg na dobę, a około 85% pacjentów odpowiadających na leczenie otrzymywało dawkę w zakresie od 400 do 800 mg na dobę.
W 4 badaniach klinicznych trwających 8 tygodni u pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich epizodami depresji w przebiegu zaburzeń dwubiegunowych typu I lub typu II, w zakresie istotnych wyników leczenia produkt STADAQUEL w dawce 300 mg i 600 mg wykazywał znacząco większą skuteczność niż placebo: średnia poprawa w MADRS (Montgomery-Asberg Depression Rating Scale) oraz odpowiedź na leczenie zdefiniowana jako co najmniej 50% poprawa w całkowitej punktacji w skali MADRS w stosunku do wartości wyjściowej. Nie było różnicy w wielkości wyniku pomiędzy pacjentami, którzy otrzymywali 300 mg lub 600 mg produktu STADAQUEL.
W dalszej obserwacji podczas tych dwóch badań wykazano, że długoterminowe leczenie
u pacjentów, którzy odpowiadali na leczenie produktem STADAQUEL w dawce 300 mg lub
600 mg, było skuteczne w porównaniu do placebo w odniesieniu do objawów depresji, lecz nie było skuteczne w odniesieniu do objawów manii. W dwóch badaniach, w których oceniano skuteczność zapobiegania nawrotów choroby oceniano produkt STADAQUEL w leczeniu skojarzonym z produktami stabilizującymi nastrój u pacjentów z manią, depresją lub mieszanymi zaburzeniami nastroju. Leczenie skojarzone produktem STADAQUEL było bardziej skuteczne w porównaniu do monoterapii produktami stabilizującymi nastrój w znaczeniu wydłużaniu czasu do nawrotu któregokolwiek z zaburzeń nastroju (manii, mieszanych zaburzeń lub depresji). Produkt STADAQUEL był podawany dwa razy na dobę w dawce od 400 mg do 800 mg na dobę
w skojarzeniu z litem lub walproinianem.
Badania kliniczne wykazały skuteczność kwetiapiny podawanej dwa razy na dobę w leczeniu schizofrenii i manii, pomimo iż farmakokinetyczny okres półtrwania kwetiapiny wynosi około
7 godzin. Zostało to dodatkowo potwierdzone przez dane z badań z zastosowaniem emisyjnej tomografii pozytronowej (ang. PET -positron emission tomography), które wykazały obecność połączeń kwetiapiny z receptorami 5HT2 i D2 do 12 godzin. Nie oceniano bezpieczeństwa
i skuteczności dawek większych niż 800 mg na dobę.
Długoterminowe badania skuteczności kwetiapiny w zapobieganiu nawrotom choroby nie były zweryfikowane w zaślepionych badaniach klinicznych. W otwartych badaniach u pacjentów
ze schizofrenią kwetiapina była skuteczna w podtrzymaniu poprawy stanu klinicznego podczas kontynuacji leczenia u pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź kliniczna w początkowym okresie leczenia, co sugeruje pewnego stopnia skuteczność długoterminową.
W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z zastosowaniem monoterapii u pacjentów
z wyjściową liczbą granulocytów obojętnochłonnych ≥ 1,5 x 109/l, u pacjentów leczonych kwetiapiną częstość występowania co najmniej jednego epizodu liczby granulocytów obojętnochłonnych < 1,5 x 109/l wynosiła 1,72%, w porównaniu do 0,73% w grupie placebo.
We wszystkich badaniach klinicznych (kontrolowanych placebo, otwartych, z czynnym leczeniem w porównywanym ramieniu; pacjenci z wyjściową liczbą granulocytów obojętnochłonnych ≥ 1,5
x 109/l), u pacjentów leczonych kwetiapiną częstość występowania co najmniej jednego epizodu liczby granulocytów obojętnochłonnych < 1,5 x 109/l wynosiła 0,21% i 0% w grupie otrzymującej placebo. U pacjentów leczonych kwetiapiną częstość występowania co najmniej jednego epizodu liczby granulocytów obojętnochłonnych ≥ 0,5 - < 1,0 x 109/l wynosiła 0,75% i 0,11% w grupie otrzymującej placebo.
Dzieci i młodzież (od 10 do 17 lat)
W 3-tygodniowym badaniu klinicznym kontrolowanym placebo dotyczącym leczenia manii (n=284 pacjentów z USA w wieku od 10 do 17 lat), badano skuteczność i bezpieczeństwo stosowania kwetiapiny. U około 45% populacji pacjentów rozpoznano również ADHD. Przeprowadzono również 6-tygodniowe kontrolowane placebo badanie dotyczące leczenia schizofrenii (n=222 pacjentów w wieku od 13 do 17 lat). Z obu badań wykluczono pacjentów z rozpoznanym brakiem reakcji na kwetiapinę. Leczenie kwetiapiną rozpoczynano od dawki 50 mg na dobę i od 2. dnia zwiększano dawkę do 100 mg na dobę. Dawkę stopniowo zwiększano do docelowej (mania 400–600 mg na dobę, schizofrenia 400–800 mg na dobę) dodając 100 mg na dobę w 2 lub 3 dawkach.
W badaniach dotyczących manii różnica w średniej zmianie LS (metoda najmniejszych kwadratów) w skali YMRS w punktacji ogólnej (Young Mania Rating Scale) (aktywne leczenie minus placebo) w porównaniu do wartości wyjściowych wyniosła -5,21 w grupie leczonych kwetiapiną w dawce 400 mg/dobę i – 6,56 po dawce 600 mg/dobę. Wskaźnik odpowiedzi (poprawa w skali YMRS ≥ 50%) wyniósł 64% w grupie leczonej kwetiapiną w dawce 400 mg/dobę, 58% w grupie, gdzie podawana była dawka 600 mg/dobę i 37% w grupie stosującej placebo.
W badaniu dotyczącym schizofrenii różnica w średniej zmianie LS w skali PANSS w punktacji ogólnej (aktywne leczenie minus placebo) wyniosła -8,16 w grupie leczonej kwetiapiną w dawce 400 mg/dobę i -9,29 w grupie stosującej kwetiapinę w dawce 800 mg/dobę. Nie wykazano przewagi ani w grupie leczonej dawką 400 mg/dobę, ani 800 mg/dobę w porównaniu z placebo pod względem odsetka pacjentów odpowiadających na leczenie (odpowiedź zdefiniowana jako ≥ 30% redukcja w porównaniu z wartościami wyjściowymi w skali PANSS w punktacji ogólnej). Zarówno w przypadku badań dotyczących manii, jak i schizofrenii, stosowanie wyższych dawek związane było z niższym liczbowo wskaźnikiem odpowiedzi.
Nie są dostępne dane dotyczące postępowania w celu zapobiegania nawrotom w tej grupie wiekowej.
Dodatkowe dane uzyskano z 26-tygodniowego otwartego badania będącego kontynuacją badania klinicznego (n=380 pacjentów) przy zastosowaniu kwetiapiny w dawkach od 400 do 800 mg na dobę. Stwierdzano zwiększenie ciśnienia tętniczego u dzieci i młodzieży, a zwiększenie apetytu, objawy pozapiramidowe i zwiększone stężenie prolaktyny były obserwowane częściej u dzieci i młodzieży niż u dorosłych pacjentów (patrz punkt 4.4 i 4,8).
Objawy pozapiramidowe w populacji dzieci i młodzieży (od 10 do 17 lat)
W krótkotrwałym kontrolowanym placebo badaniu klinicznym nad zastosowaniem produktu w monoterapii u pacjentów w wieku od 13 do 17 lat ze schizofrenią, łączna częstość występowania objawów pozapiramidowych wynosiła 12,9% dla kwetiapiny i 5,3% dla placebo, chociaż częstość poszczególnych objawów (np. akatyzja, drżenia, zespół pozapiramidowy, hipokinezja, niepokój, nadreaktywność ruchowa, sztywność mięśni, dyskinezy) nie przekraczała 4,1% w żadnej z badanych grup. W krótkotrwałym kontrolowanym placebo badaniu klinicznym nad zastosowaniem produktu w monoterapii u dzieci i młodzieży (od 10 do 17 lat) z manią w przebiegu choroby dwubiegunowej, łączna częstość występowania objawów pozapiramidowych wynosiła 3,6% dla kwetiapiny i 1,1% dla placebo. W długotrwałym, otwartym badaniu nad zastosowaniem kwetiapiny w przebiegu schizofrenii i choroby dwubiegunowej łączna częstość występowania objawów pozapiramidowych (EPS) wymagających interwencji medycznej wynosiła 10%.
Zwiększenie masy ciała u dzieci i młodzieży (od 10 do 17 lat)
W krótkotrwałych badaniach klinicznych u pacjentów pediatrycznych (od 10 do 17 lat) 17% pacjentów leczonych kwetiapiną i 2,5% placebo zwiększyło masę ciała ≥ 7% ich wagi. W celu uwzględnienia prawidłowego wzrostu w dłuższym okresie, przyjęto, jako miernik klinicznie istotnej zmiany, zwiększenie o przynajmniej 0,5 standardowego odchylenia od wartości początkowych dla BMI. Po 26 tygodniach leczenia kwetiapiną 18,3% pacjentów spełniło to kryterium.
Samobójstwa/myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego
W krótkotrwałym kontrolowanym placebo badaniu klinicznym nad zastosowaniem produktu w monoterapii u pacjentów pediatrycznych ze schizofrenią łączna częstość przypadków związanych z samobójstwem wynosiła 1,4% (2/147) dla kwetiapiny i 1,3% (1/75) dla placebo u pacjentów poniżej 18. roku życia. W krótkotrwałym kontrolowanym placebo badaniu klinicznym nad zastosowaniem produktu w monoterapii u pacjentów pediatrycznych z chorobą dwubiegunową łączna częstość przypadków związanych z samobójstwem wynosiła 1% (2/193) dla kwetiapiny i 0% (0/90) dla placebo u pacjentów poniżej 18. roku życia.
5.2 Właściwości farmakokinetyczne
Kwetiapina po podaniu doustnym wchłania się dobrze i jest metabolizowana w dużym stopniu. Przyjmowanie z pokarmem nie ma znaczącego wpływu na biodostępność kwetiapiny.
Kwetiapina wiąże się w około 83% z białkami osocza. Maksymalne stężenie molarne czynnego metabolitu, N-dealkilo kwetiapiny, w stanie stacjonarnym wynosi 35% stężenia kwetiapiny. Okres półtrwania kwetiapiny i N-dealkilo kwetiapiny w fazie eliminacji wynosi odpowiednio około 7 i 12 godzin.
Farmakokinetyka kwetiapiny i N-dealkilo kwetiapiny w zakresie zatwierdzonego dawkowania jest liniowa. Kinetyka kwetiapiny nie różni się u mężczyzn i kobiet.
Średni klirens kwetiapiny u osób w podeszłym wieku jest o 30 do 50% mniejszy w porównaniu
z osobami dorosłymi w wieku od 18 do 65 lat.
Średni klirens osoczowy kwetiapiny był zmniejszony o około 25% u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min/l ,73 m2pc., jednak indywidualne wartości klirensu mieściły się w takim zakresie, jak u zdrowych osób. Średnia wartość molarnej frakcji wolnej kwetiapiny i czynnego metabolitu u ludzi, N-dealkilo kwetiapiny, jest wydalana z moczem < 5%.
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Po podaniu kwetiapiny znakowanej izotopem radioaktywnym, w postaci niezmienionej wydalane jest z moczem i kałem mniej niż 5% substancji macierzystej. Około 73% radioaktywności jest wydalane z moczem,
a 21% - z kałem. Średni klirens osoczowy kwetiapiny jest zmniejszony o około 25%
u pacjentów z rozpoznanymi zaburzeniami czynności wątroby (stabilna marskość poalkoholowa). Ponieważ kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie,
w populacji z zaburzeniami czynności wątroby można spodziewać się zwiększonych stężeń
w osoczu. U tych pacjentów może być konieczne dostosowanie dawki (patrz punkt 4.2).
Badania in vitro wykazały, że CYP3A4 jest głównym enzymem biorącym udział
w metabolizmie kwetiapiny w układzie enzymatycznym cytochromu P450. N-dealkilo kwetiapina jest tworzona i metabolizowana głównie przez CYP3A4.
Ustalono, że in vitro kwetiapina i kilka jej metabolitów (w tym N-dealkilo kwetiapina) są słabymi inhibitorami ludzkiego cytochromu P450 l A2, 2C9, 2CI9, 2D6 i 3A4. Hamowanie CYP in vitro obserwowane jest tylko w stężeniach około 5 do 50 razy większych niż występujące u ludzi po podaniu dawek w zakresie od 300 do 800 mg na dobę. W związku z tymi wynikami badań in vitro, jest mało prawdopodobne, aby jednoczesne stosowanie kwetiapiny z innymi produktami leczniczymi powodowało klinicznie znaczące zahamowanie metabolizmu innej substancji przez cytochrom P450. Badania u zwierząt wykazały, że kwetiapina może indukować enzymy cytochromu P450. Jednakże,
w specyficznym badaniu interakcji u pacjentów z psychozą nie stwierdzono zwiększenia aktywności enzymów cytochromu P450 po podaniu kwetiapiny.
Maksymalne stężenie molarne czynnego metabolitu, N-dealkilo kwetiapiny, w stanie stacjonarnym wynosi 35% stężenia kwetiapiny. Okres półtrwania kwetiapiny i N-dealkilo kwetiapiny w fazie eliminacji wynosi odpowiednio około 7 i 12 godzin.
W badaniu z wielokrotnym podaniem dawek u zdrowych ochotników, przeprowadzonym celem oceny właściwości farmakokinetycznych kwetiapiny podawanej przed i podczas podawania ketokonazolu, podanie razem z ketokonazolem powodowało zwiększenie średniego Cmax i AUC kwetiapiny
o odpowiedni 235% i 522%, a zmniejszenie średniego klirensu po podaniu doustnym wynosiło odpowiednio 84%. Średni okres półtrwania kwetiapiny był zwiększony z 2,6 godzin do 6,8 godzin,
ale średnie tmax było niezmienione.
5.3.  Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W wielu badaniach genotoksyczności in vitro oraz in vivo nie było dowodów na genotoksyczność.
U zwierząt laboratoryjnych, przy istotnej klinicznie ekspozycji obserwowano następujące nieprawidłowości, które dotychczas nie zostały potwierdzone w długoterminowych badaniach klinicznych:
U szczurów obserwowano odkładanie barwnika w tarczycy, u małp Cynomolgus obserwowano przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, zmniejszenie stężenia T3 w osoczu, zmniejszenie stężenia hemoglobiny i zmniejszenie liczby erytrocytów i leukocytów, a u psów obserwowano zmętnienie soczewki i zaćmę.
Mając na uwadze powyższe obserwacje, korzyści wynikające z leczenia kwetiapiną należy oceniać
w porównaniu z ewentualnymi zagrożeniami i ryzykiem dla pacjentów.
6. DANE FARMACEUTYCZNE
Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania.
6.5 Rodzaj i zawartość opakowania
STADAQUEL, 25 mg, tabletki powlekane:
Blister PVC/PE/PVdC/Aluminum.
Blistry zawierają: 6, 10, 20, 30, 50, 60 i 100 tabletek
Opakowanie szpitalne: 50 tabletek
Brak szczególnych wymagań.
STADAQUEL, 25 mg, tabletki powlekane - Pozwolenie Nr: 15873
9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO  OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA
06.08.2009
12.01.2011
PAGE
17

                    

Inne leki Quetiapinum: