Setinin:

Nazwa międzynarodowa:
Quetiapinum
Podmiot odpowiedzialny:
+PHARMA ARZNEIMITTEL GMBH, AUSTRIA
Pozwolenie w Polsce
16018
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
ACTAVIS HF., ISLANDIA
ACTAVIS LTD, MALTA
Postać
tabletki powlekane
Dawka
0,1 g
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
N05AH04
                                 ULOTKA DLA PACJENTA: INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKA

                                Setinin, 25 mg, tabletki powlekane
                                Setinin, 100 mg, tabletki powlekane
                                Setinin, 200 mg, tabletki powlekane
                                Setinin, 300 mg, tabletki powlekane

                                            Quetiapinum



Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona
informacje ważne dla pacjenta.
- Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
- Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty w razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości.
- Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym.
- Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
- Jeżeli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy
  niepożądane, w tym niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Spis treści ulotki:
1. Co to jest lek Setinin i w jakim celu się go stosuje
2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Setinin
3. Jak stosować lek Setinin
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać lek Setinin
6. Zawartość opakowania i inne informacje


1.   Co to jest lek Setinin i w jakim celu się go stosuje

Lek Setinin zawiera substancję czynną nazywaną kwetiapiną. Należy ona do grupy leków zwanych
przeciwpsychotycznymi.

Lek Setinin może być stosowany w leczenia chorób, takich jak:

-    Depresja w przebiegu choroby dwubiegunowej: kiedy pacjent odczuwa głęboki smutek.
     Pacjent może odczuwać przygnębienie, poczucie winy, brak energii i utratę apetytu lub mieć
     trudności z zasypianiem.
-    Mania: pacjent może być bardzo podekscytowany, uradowany, pobudzony, rozentuzjazmowany
     lub nadmiernie aktywny; może mieć niewłaściwą ocenę sytuacji, w tym przejawiać zachowania
     agresywne lub destrukcyjne.
-    Schizofrenia: pacjent może słyszeć lub odczuwać rzeczy, które w rzeczywistości nie mają
     miejsca, ma sprzeczne z rzeczywistością przekonania lub jest niezwykle podejrzliwy, zalękniony,
     zdezorientowany, ma poczucie winy, odczuwa napięcie lub przygnębienie.

Lekarz może zalecić dalsze stosowanie leku Setinin nawet jeśli stan pacjenta ulegnie poprawie.


2.   Informacje ważne przed zastosowaniem leku Setinin

Kiedy nie stosować leku Setinin
− Jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na kwetiapinę lub którykolwiek z pozostałych
    składników leku (wymienione w punkcie 6).
− Jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków:
        −   niektóre leki stosowane w zakażeniu HIV
        −   leki z grupy „azoli” (stosowane w zakażeniach grzybiczych)
        −   erytromycynę lub klarytromycynę (stosowane w zakażeniach bakteryjnych)
        −   nefazodon (stosowany w depresji).

Nie należy stosować leku Setinin, jeśli któraś z wymienionych powyżej sytuacji dotyczy pacjenta.
W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem leku Setinin.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Setinin należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Należy poinformować lekarza, jeśli:
− u pacjenta lub u kogokolwiek z jego rodziny występują lub występowały problemy z sercem,
    np. zaburzenia rytmu serca lub jeśli pacjent stosuje jakiekolwiek leki, które mogą mieć wpływ
    na rytm serca.
− u pacjenta występuje niskie ciśnienie tętnicze krwi.
− u pacjenta wystąpił udar mózgu, zwłaszcza gdy dotyczy to osoby w podeszłym wieku.
− u pacjenta występują problemy z wątrobą.
− u pacjenta kiedykolwiek występowały napady drgawek (napady padaczkowe).
− u pacjenta występuje cukrzyca lub ryzyko zachorowania na cukrzycę. W takich przypadkach
    lekarz może zalecić badania stężenia cukru we krwi podczas stosowania leku Setinin.
− u pacjenta kiedykolwiek stwierdzono małą liczbę białych krwinek (bez względu na to, czy było to
    spowodowane przyjmowaniem innych leków czy nie).
− pacjent jest w podeszłym wieku i występuje u niego otępienie (utrata czynności mózgu). U tych
    pacjentów nie należy stosować leku Setinin, ponieważ leki z grupy, do której należy Setinin,
    mogą zwiększać ryzyko udaru, a w niektórych przypadkach także ryzyko śmierci.
− u pacjenta lub kogoś z jego rodziny występowały zakrzepy żylne; stosowanie leków z tej grupy
    powoduje ich powstawanie.

Należy niezwłocznie poinformować lekarza, jeżeli wystąpią objawy, takie jak:
– wysoka temperatura (gorączka), sztywność mięśni, uczucie dezorientacji, zmiany w poziomie
    świadomości. Mogą to być objawy złośliwego zespołu neuroleptycznego.
– mimowolne ruchy, przede wszystkim języka, warg, szczęki, grymasy twarzy, szybkie mruganie
    oczu i niekontrolowane ruchy ramion, nóg, palców rąk i stóp. Mogą to być objawy późnych
    dyskinez.
– drżenie, skręcanie i powtarzające się ruchy lub nieprawidłowa postawa ciała, zaburzenia mowy,
    niepokój, sztywność mięśni. Mogą to być objawy pozapiramidowe.
– zawroty głowy lub uczucie nadmiernej senności. Może to zwiększać ryzyko przypadkowych
    urazów (upadki) u pacjentów w podeszłym wieku.
– napady drgawek (napady padaczkowe)
– długotrwała i bolesna erekcja (prapizm).

Wszystkie te objawy mogą wystąpić podczas leczenia lekami z tej grupy terapeutycznej. Lekarz może
zadecydować o konieczności zmniejszenia dawki lub przerwania leczenia.

Myśli samobójcze i nasilenie depresji
Podczas depresji mogą niekiedy pojawiać się myśli o okaleczeniu się lub samobójstwie. Myśli te
mogą nasilać się na początku stosowania leków przeciwdepresyjnych, ponieważ leki zaczynają działać
po pewnym czasie, zwykle po 2 tygodniach, czasem nawet później. Objawy te mogą również nasilać
się, gdy nastąpiło nagłe przerwanie leczenia.

Prawdopodobieństwo wystąpienia takich myśli jest większe u młodych osób dorosłych. Informacje
uzyskane w badaniach klinicznych wykazują zwiększone ryzyko występowania myśli i (lub)
zachowań samobójczych u młodych osób dorosłych, w wieku poniżej 25 lat, z depresją.
W razie wystąpienia myśli dotyczących samookaleczenia lub samobójstwa należy skontaktować się
z lekarzem lub udać się bezpośrednio do szpitala. Pomocne może okazać się poinformowanie przez
pacjenta kogoś z rodziny lub bliskiego przyjaciela o depresji i poproszenie o przeczytanie niniejszej
ulotki. Można poprosić tę osobę, aby powiedziała pacjentowi, gdy zauważy u niego nasilenie depresji
lub niepokojące zmiany w zachowaniu.

Dzieci i młodzież
Lek Setinin nie powinien być stosowany u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat ze względu na
duże ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Inne leki i Setinin
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych obecnie lub ostatnio,
a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Nie należy przyjmować leku Setinin, jeżeli pacjent stosuje:
- niektóre leki stosowane w zakażeniu wirusem HIV
- leki z grupy „azoli” (stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych)
- erytromycynę lub klarytromycynę (stosowane w zakażeniach bakteryjnych)
- nefazodon (stosowany w leczeniu depresji).

Należy poinformować lekarza, jeżeli pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków:
− leki przeciwpadaczkowe (takie jak fenytoina lub karbamazepina)
− leki stosowane w nadciśnieniu tętniczym
− leki wpływające na centralny układ nerwowy
− tiorydazynę (lek stosowany w leczeniu chorób psychicznych)
− leki wpływające na rytm serca, np. leki które mogą wywołać zaburzenia elektrolitowe
    (zmniejszone stężenie potasu lub magnezu), takie jak leki moczopędne (odwadniające) lub
    niektóre antybiotyki (stosowane w leczeniu zakażeń).

Jeśli pacjent nie jest pewien jakiego rodzaju leki stosuje należy porozmawiać z lekarzem lub
farmaceutą przed zażyciem leku Setinin.

Lek Setinin z jedzeniem, piciem i alkoholem
Lek Setinin może być przyjmowany z jedzeniem lub bez jedzenia.
Należy uważać na ilość spożywanego alkoholu. Skojarzone działanie leku Setinin i alkoholu może
wywoływać ospałość.
Nie należy pić soku grejpfrutowego podczas stosowania leku Setinin. Sok grejpfrutowy może
wpływać na działanie leku Setinin.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, podejrzewa, że jest w ciąży lub zamierza zajść w ciążę,
powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.
Nie należy stosować leku Setinin podczas ciąży, chyba że zostanie to uzgodnione z lekarzem.
Leku Setinin nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

U noworodków matek, które stosowały kwetiapinę w ostatnim trymestrze ciąży (3 ostatnie miesiące
ciąży), mogą wystąpić następujące objawy: drgawki, sztywność mięśni i (lub) osłabienie, senność,
pobudzenie, problemy z oddychaniem i zaburzenia odżywiania. Jeśli u dziecka wystąpi którykolwiek
z wymienionych objawów może zaistnieć konieczność skontaktowania się z lekarzem.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek Setinin może wywołać u pacjenta ospałość. Pacjent nie powinien prowadzić pojazdów
i obsługiwać żadnych narzędzi ani maszyn aż do czasu, kiedy pozna swoją reakcję na stosowany lek.
Lek Setinin zawiera laktozę
Lek Setinin zawiera laktozę, która jest rodzajem cukru. Jeżeli pacjent wie, że nie toleruje niektórych
cukrów, powinien skontaktować się z lekarzem, zanim zacznie stosować lek Setinin.

Wpływ na badania na obecność narkotyków w moczu
Stosowanie leku Setinin może powodować fałszywie dodatnie wyniki na obecność metadonu lub
niektórych trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych (TLPD) w przypadku wykorzystywania
niektórych metod badań. Jeśli tak się stanie należy zastosować bardziej specyficzną metodę badań.


3.   Jak stosować lek Setinin

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W przypadku wątpliwości należy
ponownie skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.

Dawkowanie
Lekarz ustali dla pacjenta dawkę początkową. Zazwyczaj stosowana dawka (dawka dobowa) mieści
się w zakresie od 150 mg do 800 mg, w zależności od stopnia zaawansowania choroby
i zapotrzebowania pacjenta.
Tabletkę należy przyjmować raz na dobę przed snem lub dwa razy na dobę, w zależności od stopnia
zaawansowania choroby.

Sposób podawania
- Tabletkę należy połykać w całości, popijając wodą.
- Tabletki można przyjmować z pokarmem lub bez pokarmu.
- Podczas stosowania leku Setinin nie należy spożywać soku grejpfrutowego. Może on wpływać na
    sposób działania leku.
- Nie należy przerywać stosowania leku nawet wtedy, jeśli pacjent poczuje się lepiej, chyba, że
    lekarz zdecyduje inaczej.

Zaburzenia czynności wątroby
Jeśli u pacjenta występują zaburzenia wątroby lekarz może zalecić zmianę dawki leku.

Pacjenci w podeszłym wieku
Jeśli pacjent jest w podeszłym wieku, lekarz może zalecić zmianę dawki leku.

Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat
Leku Setinin nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Zażycie większej niż zalecana dawki leku Setinin
Jeżeli pacjent przyjął większą dawkę leku niż przepisana przez lekarza, u pacjenta może wystąpić
senność, zawroty głowy, zaburzenia rytmu serca. Należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem
lub zgłosić się do najbliższego szpitala. Należy zabrać ze sobą opakowanie i (lub) ulotkę i wszystkie
pozostałe tabletki, aby lekarz wiedział, co pacjent zażył.

Pominięcie zastosowania leku Setinin
W przypadku pominięcia dawki leku Setinin, należy przyjąć ją niezwłocznie. Jeżeli zbliża się pora
zastosowania kolejnej dawki, należy zażyć lek o zwykłej porze.
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Setinin
Nie należy przerywać stosowania leku Setinin bez porozumienia z lekarzem, nawet w przypadku,
kiedy pacjent czuje się lepiej, chyba że lekarz zdecyduje inaczej. Jeżeli pacjent przerwie nagle
stosowanie leku Setinin, mogą wystąpić: bezsenność, nudności lub ból głowy, biegunka, wymioty,
zawroty głowy lub drażliwość. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia tych objawów lekarz zaleci
stopniowe zmniejszanie dawki przed przerwaniem leczenia.

W przypadku dalszych wątpliwości związanych z przyjmowaniem leku należy skontaktować się
z lekarzem lub farmaceutą.


4.   Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek Setinin może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one
wystąpią.

Jeśli wystąpi którykolwiek z poniżej wymienionych objawów niepożądanych należy przerwać
stosowanie leku Setinin i skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się niezwłocznie do
najbliższego szpitala, gdyż może być konieczne uzyskanie natychmiastowej pomocy medycznej:

Niezbyt często (mogą dotyczyć do 1 na 100 pacjentów)
- reakcje alergiczne, w tym występowanie wypukłych grudek na skórze, obrzęk skóry i obrzęk
    okolicy ust
- drgawki lub napady padaczkowe
- niekontrolowane ruchy, głównie języka, jamy ustnej i szczęki, a także ramion, nóg, palców rąk
    i stóp, grymas twarzy i oczu, szybkie mruganie. Mogą to być objawy tzw. „późnych dyskinez”.

Rzadko (mogą dotyczyć do 1 na 1000 pacjentów)
- zespół objawów: wysoka temperatura (gorączka), pocenie się, sztywność mięśni, uczucie
    senności lub omdlenia, znaczne zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi oraz przyspieszone bicie
    serca (zaburzenie zwane „złośliwym zespołem neuroleptycznym”)
- zażółcenie skóry i oczu (żółtaczka)
- zapalenie wątroby
- długotrwała i bolesna erekcja (priapizm)
- zakrzepy żylne, zwłaszcza w kończynach dolnych (objawy obejmują: obrzęk, ból
    i zaczerwienienie nóg); zakrzepy te mogą się przemieszczać naczyniami krwionośnymi do płuc,
    powodując ból w klatce piersiowej i trudności w oddychaniu
- zapalenie trzustki z towarzyszącymi bólami brzucha, pleców, nudnościami i wymiotami.

Bardzo rzadko (mogą dotyczyć do 1 na 10 000 pacjentów)
- ciężkie reakcje alergiczne (reakcje anafilaktyczne), mogące powodować trudności w oddychaniu
    lub wstrząs
- gwałtowny obrzęk skóry, zazwyczaj wokół oczu, ust i gardła (obrzęk naczynioruchowy)
- ciężka wysypka, pęcherze lub czerwone plamy na skórze (zespół Stevensa-Johnsona)
- uszkodzenia tkanki mięśniowej (rabdomioliza) z objawami takimi jak: ból mięśni, osłabienie,
    obrzęk prowadzący do zaburzenia czynności nerek (ciemne zabarwienie moczu).

Nieznana (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych)
- ciężka reakcja skórna nazywana „toksyczną martwicą naskórka” (ciężka wysypka obejmująca
    zaczerwienienie, łuszczenie się i obrzęk skóry przypominająca ciężkie poparzenie) oraz „rumień
    wielopostaciowy” (nieregularne czerwone plamy na skórze dłoni i ramion).

Inne możliwe działania niepożądane

Bardzo często (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 pacjentów)
- zawroty głowy (mogące prowadzić do upadków), ból głowy, suchość w ustach
- uczucie senności (może ustąpić w trakcie kontynuowania leczenia), mogące prowadzić do
    upadków
-   objawy z odstawienia (objawy, występujące po odstawieniu kwetiapiny, w tym: trudności
    w zasypianiu (bezsenność), nudności (mdłości), bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy,
    drażliwość
-   podwyższone wartości niektórych tłuszczów we krwi (triglicerydów oraz cholesterolu)
-   zwiększenie masy ciała
-   obniżone stężenie niektórych białek w czerwonych krwinkach (hemoglobiny).

Często (mogą dotyczyć 1 do 10 na 100 pacjentów)
− zmniejszenie liczby krwinek białych we krwi (leukopenia)
− omdlenie (mogące prowadzić do upadków)
− przyśpieszone bicie serca
− uczucie nieprawidłowego bicia serca (palpitacje)
− skrócenie oddechu (duszność)
− niskie ciśnienie krwi w pozycji stojącej, które może powodować zawroty głowy lub uczucie
    omdlenia (mogące prowadzić do upadków)
− zapalenie błony śluzowej nosa
− zaparcia, niestrawność, wymioty
− objawy pozapiramidowe takie jak nieprawidłowe ruchy mięśni. Objawy te obejmują trudności
    w rozpoczęciu poruszania, drżenie, uczucie niepokoju lub bezbolesną sztywność mięśni
− nieprawidłowe i koszmarne sny
− myśli samobójcze i pogłębienie depresji
− zwiększenie apetytu
− zaburzenia mowy i języka
− zwiększenie ilości hormonu zwanego prolaktyną we krwi. W rzadkich przypadkach może to
    prowadzić do obrzęku piersi i nieoczekiwanego wytwarzania mleka u kobiet i mężczyzn. Może
    także prowadzić do braku miesiączki lub nieregularnych cyklów miesiączkowych u kobiet.
− niewyraźne widzenie
− uczucie rozdrażnienia
− gorączka
− zmiany widoczne w wynikach badań krwi, takie jak zwiększenie stężenia enzymów
    wątrobowych, zmniejszenie lub zwiększenie liczby białych krwinek (odpowiednio: neutrofilia lub
    eozynofilia), zmiany stężenia hormonów tarczycy (całkowita T4, wolna T4, całkowita T3, TSH)
    oraz zwiększenie stężenia glukozy we krwi
− uczucie osłabienia
− obrzęk rąk i nóg.

Niezbyt często (mogą dotyczyć do 1 na 100 pacjentów)
− zespół niespokojnych nóg (nieprzyjemne odczucia w nogach)
− trudności w przełykaniu
− choroby serca znane jako wydłużenie odcinka QT mogące wpływać na rytm serca (zapis
    elektrokardiogramem)
− cukrzyca lub nasilenie istniejącej cukrzycy
− zaburzenia seksualne
− zmiany widoczne w badaniach krwi, takie jak zwiekszenie stężenia niektórych enzymów
    (gamma-GT), zmniejszenie liczby czerwonych krwinek we krwi (anemia) lub płytek krwi
    (trombocytopenia), obniżony poziom sodu we krwi (hiponatremia) lub zmiana poziomu
    hormonów tarczycy (wolna T3) oraz zaburzenia tarczycy (hipotyroidyzm)
− wolne bicie serca.

Rzadko (mogą dotyczyć do 1 na 1000 pacjentów)
− obrzęk piersi oraz nieoczekiwane wydzielanie mleka (mlekotok)
− zaburzenia miesiączkowania
−    zespół metaboliczny (zmiany masy ciała, zmiany poziomu glukozy oraz niektórych tłuszczów we
     krwi, mogące zwiększać ryzyko wystąpienia chorób serca i cukrzycy), chodzenie, mówienie oraz
     jedzenie podczas snu
−    spadek temperatury ciała
−    zwiększenie stężenia enzymu zwanego fosfokinazą kreatyniny we krwi, zmniejszenie liczby
     pewnego rodzaju krwinek białych (agranulocytoza) widoczne w badaniach krwi.

Bardzo rzadko (mogą dotyczyć do 1 na 10 000 pacjentów)
− zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) objawiający się
    zmniejszeniem stężenia sodu we krwi. Może to prowadzić do wystąpienia objawów takich jak ból
    głowy, nudności, splątanie i osłabienie.

Częstość nieznana (nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych)
− zwiększenie liczby białych krwinek we krwi (neutropenia).

Ta klasa leków, do której należy lek Setinin, może powodować zaburzenia rytmu serca, które mogą
być poważne i w rzadkich przypadkach śmiertelne.

Dzieci i młodzież (od 10 do 17 lat)
Opisane powyżej działania niepożądane powinny być brane pod uwagę także w przypadku stosowania
kwetiapiny u dzieci i młodzieży.

Poniżej wymieniono działania niepożądane, których częstość występowania jest większa u dzieci
i młodzieży, niż w populacji osób dorosłych lub działania niepożądane, które nie zostały określone
w populacji pacjentów dorosłych:

Bardzo często (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 pacjentów)
- zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi
- zwiększenie ilości hormonu zwanego prolaktyną we krwi. Może to w rzadkich przypadkach
    powodować:
        - obrzęk piersi oraz nieoczekiwane wytwarzanie mleka zarówno u chłopców jak
           i u dziewczynek
        - brak miesiączki lub zaburzenia miesiączkowania u dziewczynek
- zwiększenie apetytu
- objawy pozapiramidowe takie jak nieprawidłowe ruchy mięśni. Objawy te obejmują trudności
    w rozpoczęciu poruszania, drżenie, uczucie niepokoju lub bezbolesną sztywność mięśni.

Często (mogą dotyczyć 1 do 10 na 100 pacjentów)
− uczucie rozdrażnienia.

Jeżeli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie możliwe objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.


5.   Jak przechowywać lek Setinin

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie należy stosować leku Setinin po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i blistrze
po wyrażeniu „Termin ważności” lub „EXP”. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego
miesiąca.

Lek Setinin nie wymaga żadnych specjalnych warunków przechowywania.
Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.


6.   Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Setinin
− Substancją czynną leku jest kwetiapina w postaci fumaranu kwetiapiny.
− Inne składniki leku to:
  Rdzeń tabletki: celuloza mikrokrystaliczna, powidon K29-32, wapnia dwuwodny fosforan,
  karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), laktoza jednowodna, magnezu stearynian.
  Otoczka tabletki: hypromeloza 6cP, tytanu dwutlenek (E 171), laktoza jednowodna, makrogol
  3350, triacetyna, żelaza tlenek żółty (E 172) (w tabletkach 25 mg i 100 mg) i żelaza tlenek
  czerwony (E 172) (tylko w tabletkach 25 mg).

Jak wygląda lek Setinin i co zawiera opakowanie
Lek Setinin, 25 mg: tabletki powlekane, okrągłe, o średnicy 5,5 mm, obustronnie wypukłe,
jasnopomarańczowe z wytłoczeniem „Q” po jednej stronie.
Lek Setinin, 100 mg: tabletki powlekane, okrągłe, o średnicy 8,5 mm, obustronnie wypukłe, żółte
z wytłoczeniem „Q” po jednej stronie.
Lek Setinin, 200 mg: tabletki powlekane, owalne, o wymiarach 16 mm x 8,2 mm, obustronnie
wypukłe, białe z wytłoczeniem „Q” po jednej stronie.
Lek Setinin, 300 mg: tabletki powlekane, owalne, o wymiarach 19 mm x 7,6 mm, obustronnie
wypukłe, białe z wytłoczeniem „Q” po jednej stronie i „300” po drugiej stronie.

Wielkości opakowań:
Blistry:
Setinin, 25 mg, tabletki powlekane: 30, 60, 90 sztuk tabletek
Setinin, 100 mg, tabletki powlekane: 30, 60, 90 sztuk tabletek
Setinin, 200 mg, tabletki powlekane: 30, 60, 90 sztuk tabletek
Setinin, 300 mg, tabletki powlekane: 30, 60, 90 sztuk tabletek
Nie wszystkie wielkości opakowań mogą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny
+pharma arzneimittel gmbh
Hafnerstraβe 211
A-8054 Graz
Austria

Wytwórca:
Actavis hf.
Reykjavíkurvegur 78
PO Box 420
IS-200 Hafnarfjörður
Islandia

Actavis Ltd
BLB 016 Bulebel Industrial Estate
Zejtun ZTN 3000
Malta
W celu uzyskania szczegółowej informacji na temat leku oraz jego nazw w krajach członkowskich
Europejskiego Obszaru Gospodarczego należy zwrócić się do przedstawiciela podmiotu
odpowiedzialnego:

+pharma Polska sp. z o.o.
ul. Podgórska 34
31-536 Kraków
Polska
Tel: +48 (12) 262 32 36
E-mail: krakow@pluspharma.eu


Data ostatniej aktualizacji ulotki: 29.07.2013

                
                        CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGOSKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY
Każda tabletka 100 mg zawiera 100 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny).
Substancja pomocnicza: laktoza jednowodna w ilości odpowiadającej 20 mg laktozy bezwodnej.
Pełny wykaz substancji pomocniczych patrz punkt 6.1.
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA
Tabletka powlekana.
Setinin, 100 mg, tabletki powlekane, okrągłe, obustronnie wypukłe, żółte z wytłoczeniem „Q” po jednej stronie.
SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE
Wskazania do stosowania
4.2 Dawkowanie i sposób podawania
Lek Setinin należy podawać dwa razy na dobę z jedzeniem lub bez jedzenia.
Dorośli
W leczeniu schizofrenii całkowita dawka dobowa przez pierwsze 4 dni leczenia wynosi 50 mg (dzień 1), 100 mg (dzień 2), 200 mg (dzień 3), 300 mg (dzień 4).
Od 4. dnia, dawka powinna być stopniowo zwiększana do dawki zazwyczaj skutecznej w zakresie od 300 do 450 mg na dobę. W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta na leczenie, dawka może być zmieniana w zakresie od 150 do 750 mg na dobę.
W leczeniu epizodów manii związanych z chorobą dwubiegunową całkowita dawka dobowa w trakcie pierwszych czterech dni leczenia wynosi 100 mg (dzień 1), 200 mg (dzień 2), 300 mg (dzień 3) i 400 mg (dzień 4). Następnie dawka powinna być stopniowo zwiększana aż do dawki dobowej 800 mg w 6. dniu  leczenia; zwiększenie dawki nie powinno przekraczać 200 mg na dobę. Zależnie od odpowiedzi klinicznej i indywidualnej tolerancji pacjenta dawka dobowa w leczeniu podtrzymującym może wynosić od 200 do 800 mg na dobę. Zwykle dawka skuteczna mieści się w zakresie od 400 do 800 mg na dobę.
Pacjenci w podeszłym wieku
Podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne, kwetiapinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów w podeszłym wieku, szczególnie w początkowym okresie zwiększania dawki. W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta, okres zwiększania dawki może być dłuższy a dobowa dawka terapeutyczna mniejsza niż u pacjentów młodszych.
U pacjentów w podeszłym wieku średni klirens kwetiapiny był zmniejszony o 30-50% w porównaniu do młodszych pacjentów.
Dzieci i młodzież
Bezpieczeństwo i skuteczność kwetiapiny u dzieci i młodzieży nie zostały ustalone.
Zaburzenia czynności nerek
Dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczne.
Zaburzenia czynności wątroby
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Dlatego też kwetiapina powinna być stosowana z ostrożnością u pacjentów ze znanymi zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza w początkowym okresie zwiększania dawki.
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, leczenie należy rozpoczynać od dawki 25 mg na dobę. W zależności od odpowiedzi klinicznej i indywidualnej tolerancji pacjenta, dawka powinna być stopniowo zwiększana od 25 mg do 50 mg na dobę aż do osiągnięcia dawki skutecznej.
4.3 Przeciwwskazania
Choroby układu sercowo-naczyniowego
Kwetiapina może indukować niedociśnienie ortostatyczne, zwłaszcza w początkowym okresie zwiększania dawki. Jeśli taka sytuacja wystąpi, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub wolniejsze zwiększanie dawki.
Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych zgłaszano incydenty zakrzepicy z zatorami w układzie żylnym (ang. venous thromboembolism, VTE). U pacjentów leczonych lekami przeciwpsychotycznymi często występują nabyte czynniki ryzyka zakrzepicy z zatorami w układzie żylnym, z tego względu przed rozpoczęciem leczenia produktem Setinin oraz w jego trakcie należy rozpoznać wszystkie możliwe czynniki ryzyka VTE oraz podjąć odpowiednie działania prewencyjne.
Napady padaczki
Objawy pozapiramidowe
Dyskinezy późne
rozważyć zmniejszenie dawki leku lub przerwanie leczenia kwetiapiną (patrz punkt 4.8).
Złośliwy zespół neuroleptyczny
przeciwpsychotycznych, w tym również kwetiapiny (patrz punkt 4.8). Objawy kliniczne obejmują hipertermię, zaburzenia stanu psychicznego, sztywność mięśni, zaburzenia czynności układu autonomicznego i zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej. W razie wystąpienia złośliwego zespołu neuroleptycznego należy przerwać leczenie kwetiapiną i zastosować odpowiednie leczenie.
Ciężka neutropenia
W badaniach klinicznych z kwetiapiną niezbyt często obserwowano ciężką neutropenię (liczba neutrofili <0,5 x 109/l). Większość przypadków ciężkiej neutropenii występowało w ciągu paru miesięcy od rozpoczęcia leczenia kwetiapiną. Nie było to związane z dawką. Podczas badań po wprowadzeniu produktu na rynek wystąpienie leukopenii i (lub) neutropenii prowadziło do przerwania leczenia kwetiapiną. Do możliwych czynników ryzyka neutropenii włączono uprzednio istniejącą małą liczbę białych krwinek i przyjmowanie leku wywołującego neutropenię w wywiadzie. Należy przerwać stosowanie kwetiapiny u pacjentów z liczbą neutrofili <1,0 x 109/l. Pacjenci powinni być obserwowani pod kątem wystąpienia objawów przedmiotowych i podmiotowych zakażeń oraz liczby neutrofili (aż do przekroczenia liczby 1,5 x 109/l) (patrz punkt 5.1).
Interakcje
Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z lekami silnie indukującymi enzymy wątrobowe, takimi jak karbamazepina lub fenytoina, będzie przyczyną wyraźnego zmniejszenia stężenia kwetiapiny, co z kolei może wpływać na skuteczność leczenia kwetiapiną.
Leczenie kwetiapiną pacjentów, u których stosowane są leki indukujące enzymy wątrobowe, należy rozpoczynać tylko wtedy, jeżeli lekarz stwierdzi, że korzyści wynikające z takiego leczenia przewyższają ryzyko wynikające z przerwania leczenia lekami indukującymi enzymy wątrobowe. Ważne jest, aby każda zmiana w leczeniu lekiem indukującym była stopniowa i jeśli to konieczne, lek ten może zostać zastąpiony lekiem niewywołującym indukcji (np. sodu walproinian).
Należy unikać jednoczesnego stosowania innych leków neuroleptycznych.
Hiperglikemia
Lipidy
Wydłużenie odstępu QT
Badania kliniczne i stosowanie kwetiapiny zgodnie z Charakterystyką Produktu Leczniczego nie potwierdziły związku kwetiapiny z trwałym wydłużeniem odstępu QTc. Jednakże przy przedawkowaniu (patrz punkt 4.9) obserwowane było wydłużenie odcinka QT. Jak w przypadku wszystkich leków przeciwpsychotycznych należy zachować ostrożność, jeśli kwetiapina jest stosowana jednocześnie z innymi lekami wydłużającymi odstęp QTc i neuroleptykami, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku z wrodzonym syndromem wydłużenia odstępu QT, z niewydolnością serca, hipertrofią sercową, hipokaliemią i hipomagnezemią lub u pacjentów z wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie rodzinnym.
Objawy odstawienne
Pacjenci w podeszłym wieku z demencją związaną z psychozą
Kwetiapina nie jest wskazana w leczeniu pacjentów w podeszłym wieku z demencją związaną z psychozą.
W randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych, z niektórymi atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi, obserwowano około 3-krotne zwiększenie występowania epizodów naczyniowo-mózgowych w grupie chorych z demencją. Mechanizm tego zjawiska nie jest znany. Zwiększone ryzyko nie może być wykluczone dla innych leków przeciwpsychotycznych czy innych grup pacjentów. Podczas stosowania kwetiapiny należy zachować ostrożność u pacjentów z czynnikami ryzyka wystąpienia udaru.
W metaanalizie atypowych leków przeciwpsychotycznych odnotowano zwiększone ryzyko zgonu w grupie pacjentów w podeszłym wieku z demencją związaną z psychozą w porównaniu do grupy placebo. Jednak w dwóch trwających 10 tygodni badaniach dotyczących kwetiapiny, kontrolowanych placebo z udziałem tej samej grupy pacjentów (n=710, średni wiek 83 lata, zakres wieku 56-99 lat), śmiertelność w grupie pacjentów stosujących kwetiapinę wynosiła 5,5% w porównaniu do 3,2% w grupie placebo. Pacjenci uczestniczący w tym badaniu umierali z różnych przyczyn, zgodnych z przewidywanymi w tej populacji. Dane te nie pozwalają na określenie związku przyczynowego pomiędzy leczeniem kwetiapiną i zgonami w grupie pacjentów w podeszłym wieku z demencją.
Informacje dodatkowe
Dane dotyczące jednoczesnego stosowania kwetiapiny z walproinianem semisodu lub litem w leczeniu umiarkowanych do ciężkich epizodów manii są ograniczone, niemniej jednak skojarzone leczenie było dobrze tolerowane (patrz punkt 4.8). Dodatkowe efekty leczenia były widoczne w trzecim tygodniu terapii. Kolejne badania nie wykazały żadnego dodatkowego efektu w 6 tygodniu leczenia. Brak jest danych dotyczących leczenia skojarzonego po 6 tygodniach.
Lek Setinin zawiera laktozę jednowodną. Pacjenci, cierpiący na rzadkie dziedziczne schorzenia, związane z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zaburzeniami wchłaniania glukozo-galaktozy, nie powinni stosować tego leku.
4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji
Biorąc pod uwagę wpływ kwetiapiny na ośrodkowy układ nerwowy, należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania z innymi lekami działającymi ośrodkowo lub z alkoholem.
Cytochrom P450 (CYP) 3A4 jest głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm kwetiapiny z udziałem cytochromu P450. W badaniach interakcji na zdrowych ochotnikach, jednoczesne stosowanie kwetiapiny (25 mg) i ketokonazolu (inhibitor CYP3A4) prowadziło do wzrostu od 5 do 8 krotnego AUC kwetiapiny. Dlatego też jednoczesne stosowanie kwetiapiny i inhibitora CYPP3A4 jest przeciwwskazane. Nie zaleca się stosowania kwetiapiny jednocześnie z sokiem grejpfrutowym.
W badaniu z udziałem pacjentów, u których stosowano dawki wielokrotne, prowadzonym w celu określenia farmakokinetyki kwetiapiny podawanej przed leczeniem i podczas leczenia karbamazepiną (znany induktor enzymów wątrobowych), jednoczesne podawanie karbamazepiny znacząco zwiększało klirens kwetiapiny. Zwiększenie klirensu powodowało zmniejszenie dostępności układowej kwetiapiny (mierzonej jako AUC) do średnio 13% dostępności obserwowanej podczas stosowania samej kwetiapiny; chociaż u niektórych pacjentów obserwowano silniejszy efekt.
W wyniku tej interakcji może dojść do zmniejszenia stężenia kwetiapiny w osoczu, co może wpłynąć na skuteczność leczenia kwetiapiną.
Jednoczesne stosowanie kwetiapiny i fenytoiny (induktor enzymów mikrosomalnych) prowadziło do znacznego zwiększenia klirensu kwetiapiny (w przybliżeniu 450%). U pacjentów stosujących induktory enzymów wątrobowych leczenie kwetiapiną powinno być rozpoczynane tylko wtedy, gdy lekarz określi, że korzyści wynikające z terapii przewyższają ryzyko wynikające z przerwania leczenia induktorami enzymów wątrobowych. Ważne jest, aby jakiekolwiek zmiany w leczeniu induktorami enzymów wątrobowych były wprowadzane stopniowo i jeśli jest to konieczne, induktory mogą zostać zastąpione preparatami nie będącymi induktorami (np. sodu walproinian) (patrz także punkt 4.4).
Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z przeciwdepresyjną imipraminą (znanym inhibitorem
CYP 2D6) lub fluoksetyną (znanym inhibitorem CYP 3A4 i CYP 2D6) nie wykazywało znaczącego wpływu na farmakokinetykę kwetiapiny.
Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z przeciwpsychotycznym rysperydonem lub haloperydolem nie zmieniały znacząco parametrów farmakokinetycznych kwetiapiny. Jednakże jednoczesne stosowanie kwetiapiny i tiorydazyny zwiększało klirens kwetiapiny o około 70%.
Jednoczesne podawanie kwetiapiny z cymetydyną nie wykazywało znaczącego wpływu na farmakokinetykę kwetiapiny.
Farmakokinetyka soli litu nie ulegała zmianie podczas jednoczesnego stosowania z kwetiapiną.
Jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego i kwetiapiny nie zmieniało znacząco klinicznie farmakokinetyki obu substancji.
Oficjalne badania nad interakcjami z często stosowanymi lekami sercowo-naczyniowymi nie były prowadzone. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania innych leków, które mogą wydłużać odstęp QT, np. inne leki neuroleptyczne, leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, halofantryna, lewometadylu octan, mezorydazyna, tiorydazyna, pimozyd, sparfloksacyna, gatyfloksacyna, moksyfloksacyna, dolasentron, meflokina, sertindol lub cyzapryd. Zalecana jest ostrożność, jeżeli kwetiapina jest jednocześnie stosowana z innymi produktami leczniczymi, które mogą powodować zaburzenia elektrolitowe, np. tiazydowe leki moczopędne (hipokaliemia), ponieważ mogą one zwiększać ryzyko złośliwej arytmii.
4.6 Ciąża i laktacja
Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania kwetiapiny u kobiet w ciąży. Jednakże możliwy wpływ na płód nie był poddany badaniom. Z tego względu kwetiapinę można stosować w okresie ciąży tylko wówczas, gdy spodziewane korzyści dla matki wynikające z leczenia przeważają nad potencjalnymi zagrożeniami dla płodu. Obserwowano objawy odstawienne u niemowląt, których matki podczas ciąży przyjmowały kwetiapinę.
Nie wiadomo, w jakim stopniu kwetiapina przenika do mleka kobiecego. Kobiety, które karmią piersią, należy poinformować o konieczności unikania karmienia podczas stosowania kwetiapiny.
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu
Kwetiapina może wpływać na czynności wymagające uwagi, w związku z jej działaniem na ośrodkowy układ nerwowy. Dlatego należy ostrzec pacjentów przed prowadzeniem pojazdów i obsługą maszyn do czasu poznania ich reakcji na lek.
4.8 Działania niepożądane
Tak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, stosowanie kwetiapiny może powodować zwiększenie masy ciała, omdlenia, złośliwy zespół neuroleptyczny, leukopenię, neutropenię i obrzęki obwodowe.
Wystąpienie działań niepożądanych związanych ze stosowaniem kwetiapiny zestawiono w tabeli poniżej.
Częstość występowania została sklasyfikowana w sposób następujący: bardzo często (≥l/10), często (≥l/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥l/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), nieznana (nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Często:
omdlenie4
Często:
katar
Rzadko:
Bardzo rzadko:
Rzadko:
priapizm
Często:
Rzadko:
zwiększenie aktywności gamma-glutamylotransferazy (GGT)3, zwiększenie stężenia triglicerydów, zwiększenie stężenia cholesterolu (głównie frakcji LDL)
Patrz punkt 4.4.
Senność może wystąpić zazwyczaj podczas pierwszych dwóch tygodni leczenia i zwykle ustępuje wraz z kontynuowaniem leczenia kwetiapiną.
Bezobjawowe zwiększenie aktywności w surowicy enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT) lub gamma-glutamylotransferazy obserwowano u niektórych pacjentów otrzymujących kwetiapinę. Zwiększona aktywność zwykle powracała do normy podczas dalszego leczenia kwetiapiną.
Tak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, blokujących receptory alfa-1 adrenergiczne, kwetiapina może indukować niedociśnienie ortostatyczne z zawrotami głowy, częstoskurcz i u niektórych pacjentów omdlenia, zwłaszcza w początkowym okresie ustalania dawki (patrz punkt 4.4).
W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano zaostrzenie istniejącej cukrzycy.
Wyliczenia przypadków tych działań niepożądanych dokonano na podstawie danych po wprowadzeniu leku do obrotu.
Glikemia na czczo ≥126 mg/dl lub glikemia po posiłku ≥200 mg/dl co najmniej w jednym przypadku.
Przypadki wydłużenia odstępu QT, arytmii komorowej, zespołu nagłej śmierci, zatrzymania krążenia i częstoskurczu komorowego typu torsades de pointes odnotowano przy jednoczesnym stosowaniu neuroleptyków i są one uważane za efekty klasy.
Leczenie kwetiapiną związane było z niewielkim, zależnym od dawki zmniejszeniem stężenia hormonów tarczycy, zwłaszcza całkowitej tyroksyny i wolnej tyroksyny (T4). Zmniejszenie stężenia całkowitej i wolnej tyroksyny było najbardziej zaznaczone w pierwszych dwóch do czterech tygodni leczenia kwetiapiną bez dalszego zmniejszania w trakcie długotrwałego stosowania. Prawie we wszystkich przypadkach zakończenie leczenia kwetiapiną, niezależnie jak długo trwało, było związane ze zmianą kierunku działania na całkowite i wolne T4. Niewielkie zmniejszenie wartości całkowitej T3 i odwróconej T3 (trijodotyroniny) obserwowano tylko przy stosowanych wysokich dawkach. Stężenia globuliny wiążącej tyroksynę (TBG) pozostawały niezmienione i ogólnie nie obserwowano zwiększenia hormonu tyreotropowego (TSH), a kwetiapina nie powodowała objawów klinicznych niedoczynności tarczycy.
Podczas leczenia lekami przeciwpsychotycznymi zgłaszano przypadki zakrzepicy z zatorami w układzie żylnym, w tym zator płucny i zakrzepicę żył głębokich. Częstość nie została ustalona.
4.9 Przedawkowanie
Przypadki zgonów zostały odnotowane w badaniach klinicznych po ostrym przedawkowaniu dawką 13,6 g i w badaniach po wprowadzeniu produktu na rynek, po przedawkowaniu dawkami tak niskimi jak 6 g samej kwetiapiny. Jednakże donoszono o przypadkach przeżycia po ciężkim przedawkowaniu dawką 30 g.
Z doświadczeń po wprowadzeniu produktu na rynek wynika, że w bardzo rzadkich przypadkach przedawkowanie kwetiapiną zakończyło się śmiercią lub śpiączką, lub wydłużeniem odstępu QT.
U pacjentów z uprzednio istniejącymi ciężkimi chorobami sercowo-naczyniowymi może występować zwiększone ryzyko wystąpienia objawów przedawkowania (patrz punkt 4.4: Choroby układu sercowo-naczyniowego).
Ogólnie, obserwowano objawy przedmiotowe i podmiotowe przedawkowania, które wynikają z nasilonych, znanych działań farmakologicznych leku i obejmują zmęczenie i depresję, częstoskurcz i niedociśnienie.
Brak jest swoistej odtrutki dla kwetiapiny. W przypadkach ciężkiego zatrucia należy uwzględnić możliwość jednoczesnego zatrucia kilkoma lekami; zalecane jest zastosowanie procedur intensywnej opieki medycznej, w tym uzyskanie i utrzymanie drożności dróg oddechowych, zapewnienie odpowiedniego natlenowania i wentylacji, monitorowanie i podtrzymanie czynności układu sercowo-naczyniowego. Chociaż zapobieganie wchłonięciu leku po przedawkowaniu nie zostało poddane badaniom, należy rozważyć płukanie żołądka (po intubacji, jeżeli pacjent jest nieprzytomny) i podanie węgla aktywnego razem z środkami przeczyszczającymi.
Ścisły nadzór medyczny z monitorowaniem pacjenta należy kontynuować aż do powrotu do zdrowia pacjenta.
5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE
5.1 Właściwości farmakodynamiczne
Mechanizm działania
N-dealkilokwetiapina, oddziałuje z wieloma receptorami dla neuroprzekaźników. Kwetiapina i
N-dealkilokwetiapina wykazuje większe powinowactwo do receptorów serotoninowych (5HT2) i dopaminowych D1 i D2 w mózgu. Uważa się, że taki rodzaj antagonizmu receptorowego z większą selektywnością wobec 5HT2 względem receptorów D2 jest odpowiedzialny za kliniczne właściwości przeciwpsychotyczne kwetiapiny oraz jej niewielki wpływ na powstawanie objawów pozapiramidowych. Dodatkowo N-dealkilokwetiapina ma wysokie powinowactwo do transportera norepinefryny (NET). Kwetiapina i N-dealkilokwetiapina mają również duże powinowactwo do receptorów histaminergicznych i adrenergicznych α1, mniejsze powinowactwo do receptorów adrenergicznych α2 i receptorów serotoninowych 5HT1A. Kwetiapina wykazuje nieznaczne powinowactwo do receptorów cholinergicznych muskarynowych oraz benzodiazepinowych.
Działanie farmakodynamiczne
Blokuje również efekt działania agonizmu dopaminy mierzony albo behawioralnie, albo elektrofizjologicznie i zwiększa stężenie metabolitu dopaminy, blokuje neuro-chemiczną ekspresję receptora D2.
Zakres, w jakim metabolit kwetiapiny, N-dealkilokwetiapina, przyczynia się do farmakologicznej aktywności kwetiapiny u ludzi, jest nieznany.
W badaniach nieklinicznych dotyczących przewidywania częstości występowania objawów pozapiramidowych, kwetiapina wykazywała właściwości odmienne niż inne leki przeciwpsychotyczne i charakteryzowała się atypowym profilem działania. Kwetiapina podawana przewlekle nie powoduje nadwrażliwości receptora dopaminowego D2. Kwetiapina wykazuje tylko słabe działanie kataleptyczne w dawkach skutecznie blokujących receptor dopaminowy D2. Kwetiapina podawana przewlekle wykazuje wybiórcze działanie na układ limbiczny poprzez tworzenie blokady depolaryzacyjnej neuronów mezolimbicznych, ale nie neuronów substancji czarnej prążkowia zawierających dopaminę. Kwetiapina wywołuje w minimalnym stopniu objawy dystonii u małp z rodziny Cebus uwrażliwionych na haloperydol i nieprzyjmujących wcześniej żadnych preparatów, w następstwie ostrego i długotrwałego podawania lub w leczeniu przewlekłym. Wyniki tych badań przewidują, że kwetiapina powinna mieć niewielki wpływ na EPS i sugeruje się, że leki wywołujące w mniejszym stopniu EPS mogą również mieć mniejszy wpływ na wywoływanie późnej dyskinezy (patrz punkt 4.8).
Skuteczność kliniczna
U pacjentów ze schizofrenią, w trzech badaniach klinicznych kontrolowanych przy użyciu placebo, w których zastosowano różne dawki kwetiapiny, nie było różnic pomiędzy grupą, której podawano kwetiapinę a grupą placebo w częstości występowania EPS lub jednoczesnego stosowania leków przeciwcholinergicznych. Badanie kontrolowane placebo, w którym oceniano stałe dawki kwetiapiny w zakresie dawek od 75 mg do 750 mg na dobę, nie wykazało różnicy pomiędzy kwetiapiną i placebo pod względem częstości wywoływania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania leków antycholinergicznych.
W czterech kontrolowanych badaniach klinicznych, w których oceniano kwetiapinę w dawkach do 800 mg na dobę w leczeniu umiarkowanych do ciężkich epizodów manii, każde dwa jako monoterapia i jako leczenie skojarzone z litem lub walproinianem sodu, nie odnotowano różnicy pomiędzy grupami leczonymi kwetiapiną i placebo pod względem częstości występowania objawów pozapiramidowych, bądź częstości jednoczesnego stosowania leków przeciwcholinergicznych. Brak indukcji EPS jest uznany jako cecha atypowych leków przeciwpsychotycznych.
W kontrolowanych placebo badaniach u pacjentów w podeszłym wieku z demencją związaną z psychozą, częstość występowania incydentów mózgowo-naczyniowych w przeliczeniu na 100 pacjentów nie była wyższa w grupie pacjentów leczonych kwetiapiną niż w grupie placebo.
W przeciwieństwie do innych leków przeciwpsychotycznych, kwetiapina nie wywołuje długotrwałego zwiększenia stężenia prolaktyny, które jest uznane jako cecha leków przeciwpsychotycznych.
W badaniu klinicznym, w którym lek podawano wielokrotnie w stałej dawce, u pacjentów ze schizofrenią, po zakończeniu badania nie stwierdzono występowania różnic w stężeniach prolaktyny u pacjentów, otrzymujących zalecaną dawkę kwetiapiny, w porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo.
W leczeniu postaci umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych, kwetiapina wykazywała wyższą skuteczność w stosunku do placebo w zmniejszaniu objawów manii w 3 i 12 tygodniu leczenia, w dwóch badaniach monoterapii. Nie ma dostępnych danych z badań długoterminowych wykazujących skuteczność kwetiapiny w zapobieganiu kolejnym epizodom maniakalnym i depresyjnym.  Dane dotyczące jednoczesnego stosowania kwetiapiny z walproinianem sodu lub litem w postaciach umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych przez 3 i 6 tygodni są ograniczone, jednakże terapia skojarzona była dobrze tolerowana. Dane wskazały dodatkową skuteczność w 3 tygodniu. Kolejne badanie nie wykazało dodatkowej skuteczności w 6 tygodniu. Nie ma dostępnych danych dotyczących podawania leku po 6 tygodniu.
Średnia dawka kwetiapiny w ostatnim tygodniu leczenia u pacjentów, którzy odpowiedzieli na leczenie, wynosiła około 600 mg, podczas gdy u około 85% pacjentów odpowiadających na leczenie wynosiła od 400 do 800 mg na dobę.
Badania kliniczne wykazały skuteczność kwetiapiny, kiedy jest ona podawana dwa razy na dobę, chociaż kwetiapina ma farmakokinetyczny okres półtrwania około 7 godzin. Jest to dodatkowo potwierdzone danymi z badań z zastosowaniem emisyjnej tomografii komputerowej pozytronowej (PET), które potwierdza obecność połączeń kwetiapiny z receptorami 5HT2 i D2 do 12 godzin.
Bezpieczeństwo i skuteczność dawek większych niż 800 mg na dobę nie były oceniane.
Badania długoterminowe skuteczności kwetiapiny w zapobieganiu nawrotom choroby nie były zweryfikowane w badaniach klinicznych metodą ślepej próby. W badaniach otwartych, w których podawano oznakowany preparat pacjentom ze schizofrenią, kwetiapina była skuteczna w utrzymaniu klinicznej poprawy podczas kontynuacji leczenia u pacjentów wykazujących odpowiedź kliniczną w początkowym okresie leczenia, sugerując skuteczność długoterminową.
Właściwości farmakokinetyczne
Kwetiapina jest w około 83% wiązana z białkami osocza. Maksymalne stężenie molowe w stanie stacjonarnym aktywnego metabolitu N-dealkilokwetiapiny wynosi 35% stężenia obserwowanego dla kwetiapiny. Okres półtrwania w fazie eliminacji kwetiapiny i N-dealkilokwetiapiny wynoszą odpowiednio około 7 i 12 godzin.
Farmakokinetyka kwetiapiny i N-dealkilokwetiapiny wykazuje liniowość w zakresie zalecanych dawek. Kinetyka kwetiapiny nie różni się u mężczyzn i kobiet.
Średni klirens kwetiapiny u pacjentów w podeszłym wieku jest o około 30 - 50% mniejszy w porównaniu do obserwowanego u pacjentów dorosłych w wieku od 18 do 65 lat.
Średni osoczowy klirens kwetiapiny był zmniejszony o około 25% u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min/l,73 m2), jednak wartości klirensu u poszczególnych pacjentów mogą mieścić się w zakresie wartości dla osób zdrowych.
Średnia molowa frakcja wolnej kwetiapiny i aktywnego metabolitu N-dealkilokwetiapiny jest wydalana z moczem w ilości mniejszej niż 5% .
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie i po podaniu znakowanej radioaktywnie kwetiapiny, w postaci niezmienionej wydalane jest z moczem i kałem mniej niż 5% podanej substancji. Około 73% radioaktywności stwierdzane jest w moczu i około 21% w kale. Średni klirens osoczowy kwetiapiny był zmniejszony o około 25% u pacjentów z rozpoznanym zaburzeniem czynności wątroby (stabilna marskość poalkoholowa). Ponieważ kwetiapina jest w dużym stopniu metabolizowana przez wątrobę, oczekuje się wyższych wartości stężenia kwetiapiny w osoczu krwi u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i w tej grupie pacjentów może być wymagane dostosowanie dawki (patrz punkt 4.2).
Badania in vitro wykazały, że CYP3 A4 jest głównym izoenzymem biorącym udział w metabolizmie kwetiapiny w układzie enzymatycznym cytochromu P450. N-dealkilokwetiapina głównie jest metabolizowana i eliminowana przez CYP P3A4.
Kwetiapina i kilka jej metabolitów (w tym N-dealkilokwetiapina) to słabe inhibitory ludzkiego cytochromu P450 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4 aktywne in vitro. Hamowanie CYP w in vitro jest obserwowane, ale tylko w przypadku stężeń co najmniej 10- do 50-krotnie większych niż obserwowane stężenia u ludzi po podaniu zwykle stosowanych skutecznych dawek w zakresie od 300 do 800 mg na dobę. Na podstawie wyników badań in vitro, wydaje się mało prawdopodobne, aby jednoczesne stosowanie kwetiapiny z innymi lekami powodowało klinicznie istotne zahamowanie metabolizmu innego leku zachodzącego z udziałem cytochromu P450. Z badań na zwierzętach wynika, że kwetiapina może indukować enzymy cytochromu P450. Jednakże w swoistych badaniach nad interakcjami u pacjentów psychotycznych nie obserwowano zwiększenia aktywności cytochromu P450 po podaniu kwetiapiny.
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W serii prowadzonych w warunkach in vitro oraz in vivo badań nie zaobserwowano genotoksyczności. U zwierząt laboratoryjnych, przy istotnym klinicznie poziomie narażenia, obserwowano następujące nieprawidłowości, które jak dotąd nie zostały potwierdzone w długoterminowych badaniach klinicznych:
U szczurów obserwowano odkładanie barwnika w tarczycy; u małp z rodziny Cynomolgus obserwowano rozrost komórek pęcherzykowych tarczycy, zmniejszenie stężenia T3 w osoczu, zmniejszenie stężenia hemoglobiny i zmniejszenie liczby erytrocytów i leukocytów; a u psów obserwowano zmętnienie soczewki i zaćmę.
Biorąc pod uwagę powyższe obserwacje, korzyści wynikające z leczenia kwetiapiną należy oceniać w porównaniu z ewentualnymi zagrożeniami i ryzykiem dla pacjentów.
DANE FARMACEUTYCZNE
Blistry (PVC/Al): 30 miesięcy.
Ten produkt leczniczy nie wymaga żadnych szczególnych warunków przechowywania.
6.5 Rodzaj i zawartość opakowania
Blistry (PVC/PVDC/Al, PVC/Al)
Pojemniki plastikowe (HDPE)
Blistry:
Setinin, 100 mg, tabletki powlekane: 6, 10, 20, 30, 50, 60, 90, 100 sztuk tabletek.
Pojemniki plastikowe:
Setinin, 100 mg, tabletki powlekane: 30, 60, 90, 250 sztuk tabletek.
Nie wszystkie wielkości opakowań mogą znajdować się w obrocie.
6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania
Bez specjalnych wymagań.
+pharma arzneimittel gmbh
16018
DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA
07.10.2009 r.
2010-09-10
12

                    

Inne leki Quetiapinum: