Pinexet 25 mg:

Nazwa międzynarodowa:
Quetiapinum
Podmiot odpowiedzialny:
MEDANA PHARMA SPÓŁKA AKCYJNA, POLSKA
Pozwolenie w Polsce
16892
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
ZAKŁADY FARMACEUTYCZNE POLPHARMA S.A., POLSKA
Postać
tabletki powlekane
Dawka
0,025 g
Lek refundowany
Tak
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
N05AH01
                                       Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

                               Pinexet, 25 mg, tabletki powlekane
                               Pinexet, 100 mg, tabletki powlekane
                               Pinexet, 150 mg, tabletki powlekane
                               Pinexet, 200 mg, tabletki powlekane
                               Pinexet, 300 mg, tabletki powlekane
                                           Quetiapinum


Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje
ważne dla pacjenta.
- Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
- Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty w razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości.
- Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może
    zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
- Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy
    niepożądane, w tym niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub
    farmaceucie.


Spis treści ulotki:
1.    Co to jest lek Pinexet i w jakim celu się go stosuje
2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku Pinexet
3.    Jak stosować lek Pinexet
4.    Możliwe działania niepożądane
5.    Jak przechowywać lek Pinexet
6.    Zawartość opakowania i inne informacje


1.    Co to jest lek Pinexet i w jakim celu się go stosuje

Lek Pinexet zawiera jako substancję czynną kwetiapinę. Lek ten należy do atypowych leków
przeciwpsychotycznych.

Stosowany jest w leczeniu:
- schizofrenii
- choroby afektywnej dwubiegunowej, w tym:
    - leczeniu epizodów maniakalnych o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu w
       przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej,
    - leczeniu epizodów ciężkiej depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej
    - zapobieganiu nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej (epizodom mieszanym, manii
       lub depresji) u pacjentów, którzy reagowali na wcześniejsze leczenie kwetiapiną.


2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku Pinexet

Kiedy nie stosować leku Pinexet
- jeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie (nadwrażliwość) na kwetiapinę lub którykolwiek z
   pozostałych składników leku;
- jeśli pacjent przyjmuje jakikolwiek z następujących leków: inhibitory proteazy HIV (stosowane w
   leczeniu AIDS), azolowe leki przeciwgrzybicze (np. ketokonazol), nefazodon (lek
   przeciwdepresyjny), erytromycynę lub klarytromycynę (antybiotyki).

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Pinexet należy zasięgnąć porady lekarza w przypadku:
    - chorób serca (również w rodzinie), np. zaburzeń rytmu serca, również jeśli pacjent przyjmuje
      leki mogące mieć wpływ na rytm serca; niskiego ciśnienia krwi; przebytego w przeszłości udaru
      mózgu, zwłaszcza o osób starszych;
    - chorób wątroby;
    - napadu drgawek w przeszłości (napad padaczkowy);
    - cukrzycy lub obecności czynników ryzyka zachorowania na cukrzycę. W tym przypadku
      podczas stosowania leku Pinexet lekarz może zalecić badanie stężenia glukozy we krwi;
    - jeśli pacjent wie, że w przeszłości miał zmniejszoną liczbę białych krwinek (co mogło, choć nie
      musiało być spowodowane przyjmowaniem innych leków);
    - trudności w połykaniu;
    - u osób w podeszłym wieku z otępieniem (zaburzenia czynności mózgu). Nie należy stosować
      kwetiapiny w tej grupie pacjentów ponieważ kwetiapina może zwiększyć ryzyko wystąpienia
      udaru lub w niektórych przypadkach ryzyko zgonu.
    - jeśli u pacjenta lub kogoś z jego rodziny występowały zakrzepy żylne, gdyż stosowaniu leków
      przeciwpsychotycznych może towarzyszyć powstawanie zakrzepów krwi.

Należy zwrócić się do lekarza w przypadku wystąpienia któregokolwiek z poniższych objawów:
  - wysoka temperatura ciała (gorączka), sztywność mięśni, wzmożona potliwość, splątanie (stan
     zwany złośliwym zespołem neuroleptycznym). Pacjent może potrzebować pilnej porady
     lekarza.
  - niekontrolowane ruchy, zwłaszcza twarzy lub języka;
  - zawroty głowy lub silne uczucie senności. Może to zwiększyć ryzyko przypadkowego upadku i
     zranienia się u osób starszych.
  - jeśli pacjent nie jest w stanie poruszyć się lub pozostaje w bezruchu. Może to być oznaką
     objawów pozapiramidowych.

Poniższe objawy mogą być spowodowane przez stosowanie tego typu leków:

Myśli samobójcze i pogłębienie depresji
Osoby, u których występuje depresja lub zaburzenia lękowe, mogą czasami myśleć o samookaleczeniu
lub o popełnieniu samobójstwa. Takie objawy czy zachowanie może nasilać się na początku
stosowania leków przeciwdepresyjnych, ponieważ leki te zaczynają działać zazwyczaj po upływie 2
tygodni, czasem później.
Objawy takie mogą się również nasilić po nagłym przerwaniu leczenia. Wystąpienie myśli
samobójczych i myśli o samookaleczeniu jest bardziej prawdopodobne, jeśli pacjent jest młodym
dorosłym. Dane z badań klinicznych wskazują na zwiększone ryzyko wystąpienia myśli samobójczych
lub zachowań samobójczych u osób w wieku poniżej 25 lat z depresją.

-   Jeśli u pacjenta kiedykolwiek wystąpią myśli samobójcze lub myśli o samookaleczeniu, należy
    niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do szpitala. Pomocne może okazać się
    poinformowanie krewnych lub przyjaciół o depresji oraz poproszenie ich o przeczytanie tej ulotki.
    Pacjent może zwrócić się z prośbą o pomoc do krewnych lub przyjaciół, aby poinformowali go,
    jeśli zauważą, że depresja nasiliła się lub wystąpiły inne niepokojące zmiany w zachowaniu
    pacjenta.

W trakcie stosowania kwetiapiny obserwowano u pacjentów zwiększenie masy ciała. Masa ciała
powinna być regularnie monitorowana przez pacjenta i lekarza.

W czasie leczenia kwetiapiną profil metaboliczny może ulec pogorszeniu i dlatego możliwe są zmiany
w masie ciała, stężeniu glukozy (patrz powyżej) i lipidów we krwi; obserwowano zwiększenie
stężenia triglicerydów, LDL i cholesterolu całkowitego oraz zmniejszenie HDL. Lekarz zastosuje
odpowiednie leczenie.

Dzieci i młodzież
Lek Pinexet nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat.
Inne leki i Pinexet
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub
ostatnio a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Należy poinformować lekarza o stosowaniu:
   - karbamazepiny lub fenytoiny (leki przeciwpadaczkowe)
   - tiorydazyny (lek przeciwpsychotyczny)
   - leków o działaniu ośrodkowym (np. leki nasenne, uspokajające czy przeciwlękowe)
   - leków wydłużających odcinek QTc (np. niektóre leki przeciwarytmiczne jak sotalol czy
        amiodaron).

Stosowanie leku Pinexet jest przeciwwskazane z następującymi lekami:
    - inhibitorami proteazy HIV (stosowane w leczeniu AIDS)
    - azolowymi lekami przeciwgrzybiczymi (np. ketokonazol)
    - nefazodonem (lek przeciwdepresyjny)
    - erytromycyną lub klarytromycyną (antybiotyki).

Pinexet z jedzeniem, piciem i alkoholem
Lek można przyjmować niezależnie od posiłków.
Podczas leczenia nie należy spożywać alkoholu ani soku grejpfrutowego.

Ciąża i karmienie piersią
Przed zastosowaniem każdego leku należy poradzić się lekarza.

Lek Pinexet można stosować u kobiet w ciąży tylko wtedy, jeśli zdaniem lekarza korzyści z leczenia
przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu.
U noworodków matek, które stosowały kwetiapinę w ostatnim trymestrze ciąży (ostatnie trzy miesiące
ciąży) mogą wystąpić następujące objawy: drżenie, sztywność mięśni i (lub) osłabienie, senność,
pobudzenie, zaburzenia oddychania i trudności z karmieniem. Jeśli u dziecka wystąpi którykolwiek z
powyższych objawów należy skontaktować się z lekarzem.

Nie wiadomo, w jakim stopniu lek przenika do mleka kobiecego. Z tego względu zaleca się unikanie
karmienia piersią w czasie stosowania leku.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Istnieje prawdopodobieństwo, że zdolność prowadzenia pojazdów i obsługa urządzeń mechanicznych
może być zaburzona. Z tego względu zaleca się sprawdzenie indywidualnej reakcji na lek przed
prowadzeniem pojazdu lub obsługą maszyn.

Pinexet zawiera laktozę
Jeżeli u pacjenta stwierdzono wcześniej nietolerowanie niektórych cukrów, pacjent powinien
skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.


3.    Jak stosować lek Pinexet

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

Sposób stosowania
Tabletki powlekane należy przyjmować popijając wodą.

Zazwyczaj stosowana dawka leku, to:

Dorośli
W leczeniu schizofrenii: całkowita dawka dobowa przez pierwsze 4 dni leczenia wynosi:
Dzień 1.          50 mg
Dzień 2.          100 mg
Dzień 3.          200 mg
Dzień 4.          300 mg

Począwszy od dnia 4, dawkę lekarz może stopniowo zwiększać do zwykłego skutecznego zakresu
dawek od 300 do 450 mg na dobę. W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji u danego
pacjenta lekarz może skorygować dawkę w zakresie od 150 do 750 mg na dobę. Lek należy
przyjmować dwa razy na dobę.

W leczeniu epizodów maniakalnych o umiarkowanym i ciężkim nasileniu związanych z chorobą
afektywną dwubiegunową: całkowita dawka dobowa przez pierwsze 4 dni leczenia wynosi:
Dzień 1.          100 mg
Dzień 2.          200 mg
Dzień 3.          300 mg
Dzień 4.          400 mg

Dalsze dawki aż do 800 mg na dobę w dniu 6 powinny być zwiększane przez lekarza o nie więcej niż
200 mg na dobę. W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji u danego pacjenta lekarz może
skorygować dawkę w zakresie od 200 do 800 mg na dobę. Zwykła skuteczna dawka mieści się w
zakresie od 400 mg do 800 mg na dobę. Lek należy przyjmować dwa razy na dobę.

W leczeniu epizodów depresyjnych związanych z chorobą afektywną dwubiegunową: całkowita dawka
dobowa przez pierwsze 4 dni leczenia wynosi:
Dzień 1.          50 mg
Dzień 2.          100 mg
Dzień 3.          200 mg
Dzień 4.          300 mg
Lekarz może zalecić zwiększenie dawki leku do 600 mg. U niektórych pacjentów źle tolerujących lek,
lekarz może rozważyć zmniejszenie dawki dobowej do 200 mg. Pinexet powinien być stosowany na
noc.

Zapobieganie nawrotom w chorobie afektywnej dwubiegunowej
Pacjenci, u których opanowano po zastosowaniu kwetiapiny objawy choroby afektywnej
dwubiegunowej w ostrej fazie, powinni kontynuować przyjmowanie leku w tej samej dawce. Dawkę
kwetiapiny lekarz ustali w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leku przez pacjenta.
Dawka ta mieści się w zakresie od 300 mg do 800 mg na dobę, w dwóch dawkach podzielonych.
Ważne jest stosowanie najmniejszej dawki wystarczającej do opanowania objawów choroby

Pacjenci w podeszłym wieku
Może być wymagane wolniejsze zwiększanie dawki leku i mniejsza dobowa dawka terapeutyczna niż
u młodszych pacjentów, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji na lek danego pacjenta.
Należy zachować ostrożność podczas stosowania leku u pacjentów w podeszłym wieku, zwłaszcza w
początkowym okresie leczenia.

Stosowanie u dzieci i młodzieży
Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności kwetiapiny u dzieci i młodzieży.

Zaburzenia czynności nerek
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest wymagane dostosowanie dawki leku.

Zaburzenia czynności wątroby
Należy zachować ostrożność podczas stosowania leku u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.
U tych pacjentów leczenie należy rozpoczynać od dawki 25 mg na dobę. Dawkę tę lekarz może
zwiększać codziennie o 25 mg lub 50 mg do dawki skutecznej, zależnie od odpowiedzi klinicznej i
tolerancji na lek danego pacjenta.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Pinexet
W przypadku zażycia większej niż zalecana dawki leku Pinexet, należy natychmiast się zgłosić do
lekarza lub izby przyjęć najbliższego szpitala, nawet jeśli nie ma żadnych dolegliwości ani objawów
zatrucia. Należy zabrać ze sobą opakowanie leku.
Objawy przedawkowania to: senność i uspokojenie, przyspieszone bicie serca oraz zmniejszenie
ciśnienia krwi. Po przedawkowaniu kwetiapiny zgłaszano także występowanie: zmian w badaniu EKG
(wydłużenie odstępu QT), napadów padaczkowych, szybkiego rozpadu mięśni szkieletowych ze
względu na uszkodzenie tkanki mięśniowej (rabdomiolizy), porażenia ośrodka oddechowego,
zatrzymania moczu, splątania, majaczenia i (lub) pobudzenia, śpiączki i zgonu.

Pominięcie zastosowania leku Pinexet
W przypadku pominięcia dawki leku należy ją przyjąć tak szybko, jak jest to możliwe. Nie należy
stosować podwójnej dawki leku w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Pinexet
Nie należy przerywać leczenia lekiem Pinexet bez porozumienia z lekarzem.
W przypadku zakończenia przepisanego cyklu leczenia, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki leku
Pinexet przez kolejne tygodnie.

Objawy odstawienia obejmujące nudności, wymioty, biegunkę, bezsenność, bóle głowy, zawroty
głowy i drażliwość mogą wystąpić w przypadku zaprzestania przyjmowania leku Pinexet szczególnie,
gdy leczenie przerwano nagle. Ryzyko ich wystąpienia jest większe, jeśli lek był przyjmowany przez
długi czas, w dużej dawce, lub jeśli doszło do zbyt gwałtowanego zmniejszenia przyjmowanej dawki
leku.
Jeśli u pacjenta wystąpią objawy odstawienia, należy niezwłocznie poinformować o tym lekarza.
Lekarz może zalecić ponowne przyjmowanie leku, a następnie dalsze, stopniowe zmniejszanie dawki,
ale w wolniejszym tempie.

W razie wątpliwości związanych ze stosowaniem leku należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.


4.    Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Bardzo częste (występujące częściej niż u 1 na 10 osób)
   - zmniejszenie stężenia hemoglobiny
   - podwyższenie zawartości tłuszczów zwanych triglicerydami i cholesterolu całkowitego
       (szczególnie LDL-cholesterolu) we krwi, zmniejszenie stężenia HDL
   - zwiększenie masy ciała, szczególnie w pierwszych tygodniach leczenia
   - zawroty głowy, bóle głowy, suchość w jamie ustnej
   - uczucie senności (może ustąpić podczas dalszego przyjmowania leku)
   - objawy z odstawienia (objawy występujące po odstawieniu kwetiapiny) w tym bezsenność,
       nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Objawy te zwykle
       ustępują po tygodniu po przyjęciu ostatniej dawki.

Częste (występujące u 1 do 10 osób na 100)
   - zmniejszenie liczby krwinek białych we krwi. Może wystąpić po zakończeniu leczenia. Ma
        charakter przemijający i nie ciężki.
   - zmniejszenie liczby pewnych komórek krwi zwanych granulocytami obojętnochłonnymi
   - zwiększenie liczby pewnych komórek krwi zwanych granulocytami kwasochłonnymi
   - zwiększenie ilości hormonu zwanego prolaktyną we krwi. W rzadkich przypadkach może to
        prowadzić do następujących stanów:
        - obrzęku piersi i nieoczekiwanego wytwarzania mleka u kobiet i mężczyzn
        - braku miesiączki lub nieregularnych cyklów miesiączkowych u kobiet
   - nieprawidłowe stężenia we krwi hormonów wytwarzanych przez tarczycę
   - zwiększenie stężenia glukozy we krwi
   -   zwiększenie apetytu
   -   nieprawidłowe lub koszmarne sny
   -   osłabienie, omdlenia
   -   trudności językowe i trudności z mówieniem
   -   przyspieszone bicie serca, kołatanie serca
   -   niewyraźne widzenie
   -   zatkany nos, duszność
   -   zaparcia, niestrawność
   -   wymioty (szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku)
   -   przemijające zwiększenie we krwi aktywności niektórych enzymów wątrobowych, zwanych
       AlAT, AspAT i GGT
   -   obrzęk rąk i nóg
   -   uczucie rozdrażnienia, gorączka
   -   zmniejszenie ciśnienia krwi związane ze zmianą pozycji ciała. Może spowodować zawroty
       głowy i omdlenie.
   -   nieprawidłowe ruchy mięśni. Mogą one obejmować trudności w rozpoczęciu poruszania,
       drżenie, uczucie niepokoju lub bezbolesną sztywność mięśni.

Niezbyt częste (występujące u 1 do 10 osób na 1000)
   - zmniejszenie liczby pewnych komórek krwi zwanych trombocytami lub płytkami krwi,
       niedokrwistość
   - niedoczynność tarczycy
   - reakcje nadwrażliwości na lek, w tym wystąpienie guzków, obrzęku skóry i obrzęku w jamie
       ustnej
   - niskie stężenie sodu we krwi
   - pogorszenie istniejącej cukrzycy
   - napady padaczkowe lub drgawki
   - nieprzyjemne uczucie w nogach (zwane również zespołem niespokojnych nóg)
   - niekontrolowane ruchy, szczególnie twarzy i języka
   - zmiany w zapisie EKG (wydłużenie odstępu QT)
   - trudności w przełykaniu
   - zaburzenia seksualne.

Rzadkie (występujące u 1 do 10 osób na 10 000)
  - agranulocytoza (brak granulocytów we krwi obwodowej), której objawami są m.in. wysoka
     gorączka, długo utrzymujący się ból gardła lub owrzodzenie jamy ustnej
  - wysoka temperatura ciała (gorączka), pocenie się, sztywność mięśni, uczucie senności lub
     omdlenia, znaczny wzrost ciśnienia krwi i przyspieszenie bicia serca (choroba zwana złośliwym
     zespołem neuroleptycznym)
  - zespół metaboliczny (zmiany masy ciała, zmiany stężeń glukozy i niektórych tłuszczów we
     krwi, co może zwiększać ryzyko problemów z sercem i cukrzycy)
  - zażółcenie skóry i oczu (żółtaczka)
  - zapalenie wątroby, zapalenie trzustki
  - przedłużona i bolesna erekcja (priapizm)
  - zwiększenie aktywności enzymu zwanego fosfokinazą kreatyniny we krwi
  - obrzęk piersi i nieoczekiwane wydzielanie mleka (mlekotok)
  - zaburzenia miesiączkowania
  - chodzenie, mówienie lub jedzenie podczas snu
  - obniżona temperatura ciała (hipotermia)
  - zakrzepy żylne, szczególnie w nogach (objawy obejmują obrzęk, ból i zaczerwienienie nóg),
     które mogą przemieszczać się w naczyniach aż do płuc powodując ból w klatce piersiowej i
     trudności w oddychaniu. W przypadku wystąpienia takich objawów, konieczna jest
     natychmiastowa pomoc medyczna.

Bardzo rzadkie (występujące u mniej niż 1 na 10 000 osób)
     - ciężka wysypka, pęcherze lub czerwone plamy na skórze
     - ciężka reakcja alergiczna (zwana reakcją anafilaktyczną), która może spowodować trudności w
       oddychaniu lub wstrząs
     - nagły obrzęk skóry, szczególnie wokół oczu, ust i gardła (obrzęk naczynioruchowy)
     - niewłaściwe wydzielanie hormonu, który odpowiada za zachowanie wody w organizmie
       poprzez redukcję wydalania wody z moczem
     - szybki rozpad mięśni szkieletowych ze względu na uszkodzenie tkanki mięśniowej
       (rabdomioliza).

Grupa leków, do której należy Pinexet, może wywoływać zaburzenia rytmu serca, które mogą być
znaczne, a w ciężkich przypadkach mogą nawet prowadzić do śmierci.
Dodatkowo podczas stosowania leku lub zaraz po jego odstawieniu mogą pojawić się myśli o
samouszkodzeniu lub samobójstwie. Jeśli kiedykolwiek u pacjenta pojawią się takie myśli, należy
natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do najbliższego szpitala.

Następujące działania niepożądane obserwowano częściej u dzieci i młodzieży:
Bardzo częste (występujące częściej niż u 1 na 10 osób)
  - zwiększenie ciśnienia krwi
  - zwiększenie stężenia prolaktyny we krwi, które może prowadzić do:
       - obrzęku piersi i wytwarzania mleka u dziewcząt i chłopców
       - zaburzenia miesiączkowania u dziewcząt
  - zwiększenie apetytu
  - nieprawidłowe ruchy mięśni. Objawy obejmują trudność w wykonaniu pierwszego ruchu,
      drżenie, niepokój psychoruchowy, sztywność mięśni bez bólu.

Częste (występujące u 1 do 10 osób na 100)
 -      rozdrażnienie.

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie niewymienione w ulotce, należy
zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.


5.      Jak przechowywać lek Pinexet

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania.

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin
ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.
Zapis na blistrze po skrócie „EXP” oznacza termin ważności, a po skrócie „LOT” oznacza numer
serii.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.


6.      Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Pinexet
- Substancją czynną leku jest kwetiapina. Każda tabletka zawiera odpowiednio 25 mg, 100 mg,
    150 mg, 200 mg lub 300 mg kwetiapiny w postaci fumaranu.
- Inne składniki leku to:
   Rdzeń tabletki:
    powidon K30, celuloza mikrokrystaliczna, wapnia wodorofosforan dwuwodny,
    karboksymetyloskrobia sodowa (typ C), krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian

    Otoczka:
    Pinexet 25 mg
    Opadry II Pink 33G34413, w której skład wchodzą: hypromeloza (6 cP – E464), tytanu dwutlenek
    (E171), laktoza jednowodna, makrogol 3350, triacetyna, żelaza tlenek czerwony (E172), żelaza
    tlenek żółty (E172).

    Pinexet 100 mg
    Opadry II Yellow 33G32578, w której skład wchodzą: hypromeloza (6 cP – E464), tytanu
    dwutlenek (E171), laktoza jednowodna, makrogol 3350, triacetyna, żelaza tlenek żółty (E172).

    Pinexet 150 mg
    Opadry II Yellow 33G32605, w której skład wchodzą: hypromeloza (6 cP – E464), tytanu
    dwutlenek (E171), laktoza jednowodna, makrogol 3350, triacetyna, żelaza tlenek żółty (E172).

    Pinexet 200 mg i 300 mg
    Opadry II White 33G28523, w której skład wchodzą: hypromeloza (6 cP – E464), tytanu
    dwutlenek (E171), laktoza jednowodna, makrogol 3350, triacetyna.

Jak wygląda lek Pinexet i co zawiera opakowanie
Pinexet 25 mg: tabletki powlekane koloru różowego, okrągłe, obustronnie wypukłe.
Pinexet 100 mg: tabletki powlekane koloru żółtego, okrągłe, obustronnie wypukłe.
Pinexet 150 mg: tabletki powlekane, koloru kremowego, okrągłe, obustronnie wypukłe.
Pinexet 200 mg: tabletki powlekane, białe, okrągłe, obustronnie wypukłe.
Pinexet 300 mg: tabletki powlekane, białe, podłużne, z kreską dzielącą po jednej stronie. Tabletkę
można podzielić na połowy.

Opakowanie zawiera 30 tabletek powlekanych po 25 mg.
Opakowanie zawiera 60 lub 90 tabletek powlekanych po 100 mg.
Opakowanie zawiera 60 lub 90 tabletek powlekanych po 150 mg.
Opakowanie zawiera 60 lub 90 tabletek powlekanych po 200 mg.
Opakowanie zawiera 60 lub 90 tabletek powlekanych po 300 mg.

Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny
Medana Pharma SA
ul. Władysława Łokietka 10
98-200 Sieradz

Wytwórca
Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA SA
ul. Pelplińska 19, 83-200 Starogard Gdański

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do przedstawiciela podmiotu
odpowiedzialnego:
POLPHARMA Biuro Handlowe Sp. z o.o.
ul. Bobrowiecka 6
00-728 Warszawa
tel. 22 364 61 01

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

                
                                              CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO




1.      NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Pinexet 25 mg, tabletki powlekane
Pinexet 100 mg, tabletki powlekane
Pinexet 150 mg, tabletki powlekane
Pinexet 200 mg, tabletki powlekane
Pinexet 300 mg, tabletki powlekane


2.      SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera odpowiednio 25 mg, 100 mg, 150 mg, 200 mg lub 300 mg kwetiapiny
(Quetiapinum) w postaci fumaranu.

Każda tabletka produktu leczniczego Pinexet 25 mg zawiera 0,315 mg laktozy jednowodnej.
Każda tabletka produktu leczniczego Pinexet 100 mg zawiera 1,26 mg laktozy jednowodnej.
Każda tabletka produktu leczniczego Pinexet 150 mg zawiera 1,89 mg laktozy jednowodnej.
Każda tabletka produktu leczniczego Pinexet 200 mg zawiera 2,52 mg laktozy jednowodnej.
Każda tabletka produktu leczniczego Pinexet 300 mg zawiera 3,78 mg laktozy jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3.      POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.

Pinexet 25 mg: tabletki powlekane koloru różowego, okrągłe, obustronnie wypukłe.
Pinexet 100 mg: tabletki powlekane koloru żółtego, okrągłe, obustronnie wypukłe.
Pinexet 150 mg: tabletki powlekane, koloru kremowego, okrągłe, obustronnie wypukłe.
Pinexet 200 mg: tabletki powlekane, białe, okrągłe, obustronnie wypukłe.
Pinexet 300 mg: tabletki powlekane, białe, podłużne, z kreską dzielącą po jednej stronie. Tabletkę
można podzielić na połowy.


4.      SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1     Wskazania do stosowania

Pinexet jest wskazany do leczenia:
- schizofrenii,
- choroby afektywnej dwubiegunowej, w tym:
    - leczenia epizodów maniakalnych o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu w przebiegu
        choroby afektywnej dwubiegunowej,
    - leczenia epizodów ciężkiej depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej
    - zapobiegania nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej (epizodom mieszanym, manii
        lub depresji) u pacjentów, którzy reagowali na wcześniejsze leczenie kwetiapiną.

4.2     Dawkowanie i sposób podawania
Istnieją różne schematy dawkowania w przypadku każdego wskazania. Pacjent musi uzyskać jasne
informacje dotyczące właściwego dawkowania w leczeniu jego choroby.

Pinexet można przyjmować z pokarmem lub bez.

Dorośli
Leczenie schizofrenii
W leczeniu schizofrenii Pinexet należy podawać dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa przez
pierwsze cztery dni leczenia wynosi: 50 mg - dzień 1., 100 mg - dzień 2., 200 mg - dzień 3. i 300 mg
dzień 4.. Od 4. dnia dawka powinna wynosić od 300 do 450 mg na dobę (dawka zwykle skuteczna).
Dawka może być zmieniana w zakresie od 150 do 750 mg na dobę, zależnie od odpowiedzi klinicznej
i tolerancji leczenia przez pacjenta.

Leczenie epizodów maniakalnych o umiarkowanym i ciężkim nasileniu w przebiegu choroby
afektywnej dwubiegunowej
W leczeniu epizodów maniakalnych w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej Pinexet należy
podawać dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa przez pierwsze cztery dni leczenia wynosi: 100
mg – dzień 1., 200 mg – dzień 2., 300 mg – dzień 3., 400 mg – dzień 4.. Następnie dawka może być
zwiększana maksymalnie o 200 mg na dobę do dawki dobowej 800 mg w szóstym dniu leczenia.
Zależnie od reakcji pacjenta i tolerancji dawka dobowa w leczeniu podtrzymującym może wynosić od
200 do 800 mg na dobę. Zwykle dawka skuteczna wynosi od 400 do 800 mg na dobę.

Leczenie epizodów depresyjnych związanych z chorobą afektywną dwubiegunową
Pinexet powinien być stosowany na noc. Przez pierwsze cztery dni leczenia dobowe dawki wynoszą
odpowiednio: 50 mg (pierwszy dzień), 100 mg (drugi dzień), 200 mg (trzeci dzień) i 300 mg (czwarty
dzień). W badaniach klinicznych nie wykazano dodatkowych korzyści związanych ze zwiększeniem
dawki dobowej do 600 mg w porównaniu z grupą zażywającą 300 mg (patrz punkt 5.1). Niektórzy
pacjenci mogą odnieść korzyści z zażywania dawki dobowej 600 mg. Dawki większe niż 300 mg na
dobę powinny być zalecane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu choroby dwubiegunowej.
Badania kliniczne wykazały, że u niektórych pacjentów może być rozważane zmniejszenie dawki
dobowej do 200 mg z powodu złej tolerancji leku.

Zapobieganie nawrotom w chorobie afektywnej dwubiegunowej
Pacjenci, u których opanowano po zastosowaniu kwetiapiny objawy choroby dwubiegunowej w ostrej
fazie, powinni kontynuować przyjmowanie leku w tej samej dawce. Dawkę kwetiapiny należy ustalić
indywidualnie, w zakresie od 300 mg do 800 mg na dobę, w dwóch dawkach podzielonych, zależnie
od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia przez pacjenta. Ważne jest stosowanie najmniejszej
dawki wystarczającej do opanowania objawów choroby.

Osoby w podeszłym wieku
Podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne, Pinexet należy stosować ostrożnie u pacjentów z tej
grupy wiekowej, szczególnie w początkowym okresie podawania. Może być konieczne wolniejsze
zwiększanie dawki i podawanie mniejszej dawki dobowej w porównaniu do dawek stosowanych u
młodszych pacjentów zależnie od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia przez pacjenta. Średni
klirens kwetiapiny u pacjentów w podeszłym wieku był zmniejszony o 30% do 50% w porównaniu do
wartości u młodszych pacjentów.
Nie badano bezpieczeństwa i skuteczności stosowania u pacjentów powyżej 65 lat z epizodami
depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej.

Dzieci i młodzież
Nie jest wskazane stosowanie kwetiapiny u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat z powodu braku danych
dotyczących stosowania leku w tej grupie wiekowej. Dostępne obecnie dane z badań klinicznych
kontrolowanych placebo z zastosowaniem kwetiapiny przytoczono w punktach 4.4, 4.8, 5.1 i 5.2.

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności zmiany dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Dlatego należy ją stosować
ostrożnie u pacjentów ze stwierdzonymi zaburzeniami czynności wątroby, szczególnie w
początkowym okresie podawania. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby leczenie należy
rozpoczynać od dawki 25 mg na dobę. Dawkę można zwiększać codziennie o 25 mg do 50 mg aż do
osiągnięcia dawki skutecznej, zależnie od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia przez pacjenta.

4.3     Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na kwetiapinę lub którąkolwiek substancję pomocniczą.

Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z inhibitorami izoenzymu 3A4 cytochromu P450, takimi jak:
inhibitory proteazy stosowane w leczeniu HIV, leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, erytromycyna,
klarytromycyna i nefazodon jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.5).

4.4     Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ponieważ istnieje kilka różnych wskazań do stosowania kwetiapiny, konieczne jest rozważenie jej
profilu bezpieczeństwa w odniesieniu do rozpoznania u danego pacjenta i podawanej dawki.

Dzieci i młodzież (w wieku od 10 do 17 lat)
Nie zaleca się stosowania kwetiapiny u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia, ze względu na brak
danych uzasadniających stosowanie kwetiapiny w tej grupie wiekowej. Badania kliniczne wykazały
ponadto, że wśród działań niepożądanych zidentyfikowanych u dorosłych pacjentów (patrz punkt 4.8),
niektóre występują z większą częstotliwością u dzieci i młodzieży niż u dorosłych (zwiększenie
apetytu, zwiększenie stężenia prolaktyny w surowicy krwi i objawy pozapiramidowe) oraz jedno
działanie niepożądane, które nie zostało odnotowane wcześniej u pacjentów dorosłych (wzrost
ciśnienia tętniczego krwi). Odnotowano także zmiany w badaniach czynności tarczycy u dzieci i
młodzieży.

Ponadto, nie prowadzono badań trwających powyżej 26 tygodni, dotyczących długookresowego
wpływu leczenia na wzrost i rozwój. Brak danych dotyczących wpływu długookresowego
przyjmowania kwetiapiny na rozwój poznawczy i behawioralny pacjenta.

Kontrolowane badania kliniczne z użyciem placebo u dzieci i młodzieży w wieku 10-17 lat, leczonych
z powodu schizofrenii i manii w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej wykazały zwiększenie
częstości występowania objawów pozapiramidowych u pacjentów przyjmujących kwetiapinę w
porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo (patrz punkt 4.8).

Samobójstwa/myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego
Depresja w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej jest związana ze zwiększonym ryzykiem
występowania myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw (zdarzeń związanych z
samobójstwem). Ryzyko to utrzymuje się do czasu uzyskania istotnej klinicznie remisji. Przez kilka
pierwszych lub więcej tygodni leczenia może nie nastąpić poprawa stanu psychicznego. Do czasu
wystąpienia poprawy pacjent powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską. Doświadczenie
kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstwa zwiększa się we wczesnej fazie poprawy klinicznej.

Dodatkowo, lekarz powinien ocenić potencjalne ryzyko wystąpienia zdarzeń związanych z
samobójstwem po nagłym odstawieniu kwetiapiny z uwagi na znane czynniki ryzyka samobójstwa dla
chorób leczonych kwetiapiną. Również inne zaburzenia psychiczne, w leczeniu których stosuje się
kwetiapinę, mogą się wiązać ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia takich zdarzeń. Co więcej, z tymi
zaburzeniami mogą współistnieć ciężkie epizody depresji. Dlatego należy przestrzegać tych samych
środków ostrożności w leczeniu pacjentów z ciężkimi epizodami depresji i pacjentów z innymi
zaburzeniami psychicznymi.

Wiadomo, że pacjenci ze zdarzeniami związanymi z próbami samobójczymi w wywiadzie lub ze
znacznym natężeniem myśli samobójczych przed rozpoczęciem leczenia są narażeni na zwiększone
ryzyko myśli lub prób samobójczych, w związku z czym powinni być dokładnie obserwowani w
trakcie leczenia. W metaanalizie kontrolowanych placebo badań klinicznych dotyczących stosowania
leków przeciwdepresyjnych u dorosłych pacjentów z chorobami psychicznymi wykazano zwiększenie
ryzyka zachowań samobójczych podczas stosowania tych leków w porównaniu z placebo u pacjentów
w wieku poniżej 25 lat.
Farmakoterapii powinna towarzyszyć ścisła obserwacja pacjentów, zwłaszcza tych z grupy wysokiego
ryzyka, szczególnie na początku leczenia i po zmianach dawkowania. Pacjentów (i ich opiekunów)
należy poinformować o konieczności zwracania uwagi na wszelkie objawy pogorszenia psychicznego
oraz na zachowania lub myśli samobójcze i nietypowe zmiany w zachowaniu oraz o konieczności
natychmiastowego kontaktu z lekarzem w przypadku wystąpienia tych objawów.
W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych prowadzonych w krótszym okresie obejmujących
pacjentów z ciężką depresją w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej obserwowano
zwiększone ryzyko zdarzeń związanych z próbami samobójczymi u młodych dorosłych pacjentów (w
wieku poniżej 25 lat), którzy byli leczeni kwetiapiną, w porównaniu z pacjentami otrzymującymi
placebo (odpowiednio 3,0% wobec 0%).

Objawy pozapiramidowe
W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, stosowanie kwetiapiny było związane ze
zwiększoną częstością objawów pozapiramidowych w porównaniu do placebo u pacjentów leczonych
z powodu epizodów ciężkiej depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej (patrz punkt 4.8).

Stosowanie kwetiapiny wiązano z rozwojem akatyzji, objawu polegającego na subiektywnie
nieprzyjemnym uczuciu niepokoju ruchowego i potrzebą poruszania się, którym często towarzyszy
niezdolność do siedzenia lub stania nieruchomo w miejscu. Największe prawdopodobieństwo jej
wystąpienia istnieje w trakcie pierwszych kilku tygodni leczenia. U pacjentów, u których rozwiną się
te objawy, mogą się one nasilać po zwiększeniu dawki.

Dyskinezy późne
W razie wystąpienia objawów późnych dyskinez należy rozważyć zmniejszenie dawki leku lub
przerwanie leczenia kwetiapiną. Objawy dyskinez późnych mogą się nasilić lub nawet pojawić się po
przerwaniu leczenia (patrz punkt 4.8).

Senność i zawroty głowy
Stosowanie kwetiapiny jest związane z występowaniem senności i podobnych objawów, takich jak
uspokojenie (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych u pacjentów z depresją w przebiegu choroby
afektywnej dwubiegunowej objawy te występowały zazwyczaj podczas pierwszych trzech dni leczenia
i miały zazwyczaj łagodne lub umiarkowane nasilenie. Pacjenci z depresją w przebiegu choroby
afektywnej dwubiegunowej, u których występuje senność o ciężkim nasileniu, mogą wymagać
częstszych wizyt przez okres minimum 2 tygodni od pojawienia się senności lub do czasu ustąpienia
objawów senności; konieczne może być rozważenie przerwania leczenia.

Leczenie kwetiapiną wiązało się z hipotonią ortostatyczną i spowodowanymi przez nią zawrotami
głowy (patrz punkt 4.8), które – podobnie jak senność – pojawiały się zazwyczaj w początkowym
okresie stopniowego zwiększania dawkowania. Może to zwiększać częstość występowania urazów
(upadków), zwłaszcza w populacji osób w podeszłym wieku. W związku z tym pacjentom należy
zalecić, aby zachowywali ostrożność do czasu, aż zaznajomią się z potencjalnymi skutkami
stosowania leku.

Choroby układu sercowo-naczyniowego
Kwetiapinę należy ostrożnie stosować u pacjentów z rozpoznaną chorobą układu sercowo-
naczyniowego, chorobą naczyniową mózgu, a także w przypadku innych stanów predysponujących do
niskiego ciśnienia tętniczego krwi.
Kwetiapina może powodować niedociśnienie ortostatyczne, szczególnie w początkowym okresie
zwiększania dawki. Reakcja taka częściej występuje u osób w podeszłym wieku niż u młodych
pacjentów. W przypadku niedociśnienia należy rozważyć podawanie mniejszej dawki lub wolniejsze
zwiększanie dawki.
Należy rozważyć wolniejsze zwiększanie dawki u pacjentów ze stwierdzonymi wcześniej chorobami
układu sercowo-naczyniowego.

Napady drgawkowe
W badaniach klinicznych nie wykazano różnicy w częstości występowania napadów drgawkowych u
pacjentów leczonych kwetiapiną lub otrzymujących placebo. Nie są dostępne dane na temat częstości
występowania napadów drgawkowych u pacjentów z zaburzeniem drgawkowym w wywiadzie.
Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność
podczas leczenia pacjentów z napadami drgawkowymi w wywiadzie (patrz punkt 4.8).

Złośliwy zespół neuroleptyczny
Z leczeniem lekami przeciwpsychotycznymi, w tym również kwetiapiną, związane jest występowanie
złośliwego zespołu neuroleptycznego (patrz punkt 4.8). Objawy kliniczne obejmują hipertermię,
zaburzenia świadomości, sztywność mięśni, zaburzenia czynności układu autonomicznego i
zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatyniny. W razie ich wystąpienia należy przerwać leczenie
kwetiapiną i zastosować odpowiednie leczenie.

Ciężka neutropenia
Niezbyt często w badaniach klinicznych obserwowano występowanie ciężkiej neutropenii (liczba
neutrofili <0,5 × 109/l). Większość przypadków ciężkiej neutropenii wystąpiła kilka miesięcy po
rozpoczęciu leczenia kwetiapiną. Brak dowodów na zależność od dawki. Z doświadczeń uzyskanych
po wprowadzeniu leku do obrotu wynika, że po wystąpieniu leukopenii i (lub) neutropenii
następowało przerwanie leczenia kwetiapiną. Prawdopodobnymi czynnikami ryzyka neutropenii są
mała liczba leukocytów przed rozpoczęciem leczenia oraz wywołana przez leki neutropenia w
wywiadzie. Należy przerwać leczenie kwetiapiną, jeśli liczba neutrofili wynosi <1,0 × 109/l. Należy
obserwować pacjenta w celu wykrycia wczesnych objawów infekcji i kontrolować ilość neutrofili (aż
ich liczba zwiększy się ponad 1,5 × 109/l) (patrz punkt 5.1).

Interakcje
Patrz też punkt 4.5.

Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z silnymi induktorami enzymów wątrobowych, takimi jak
karbamazepina lub fenytoina, znacząco zmniejsza stężenie kwetiapiny w osoczu, co może wpływać na
skuteczność leczenia kwetiapiną. U pacjentów otrzymujących leki indukujące enzymy wątrobowe,
leczenie kwetiapiną można rozpocząć tylko wtedy, gdy w opinii lekarza korzyści wynikające z
leczenia kwetiapiną przewyższają ryzyko wynikające z przerwania leczenia lekiem indukującym
enzymy wątrobowe. Ważne jest, aby zmiany leku indukującego enzymy wątrobowe dokonywać
stopniowo i jeśli jest to konieczne zastąpić go lekiem nie indukującym enzymów wątrobowych (np.
walproinian sodu).

Masa ciała
Donoszono o przypadkach zwiększenia masy ciała u pacjentów leczonych kwetiapiną. Należy
obserwować pacjentów pod kątem tego działania niepożądanego i w razie potrzeby podjąć
odpowiednie postępowanie zgodnie ze stosowanymi wytycznymi leczenia przeciwpsychotycznego
(patrz punkty 4.8 i 5.1).

Hiperglikemia
Opisywano rzadkie przypadki hiperglikemii i (lub) rozwoju albo zaostrzenia cukrzycy podczas
leczenia kwetiapiną, czemu sporadycznie towarzyszyła kwasica ketonowa lub śpiączka; w kilku
przypadkach doszło do zgonu (patrz punkt 4.8). W niektórych przypadkach opisywano uprzedni
wzrost masy ciała, co może być czynnikiem predysponującym. Zaleca się właściwą obserwację
kliniczną, zgodnie ze stosowanymi wytycznymi leczenia przeciwpsychotycznego. Pacjentów
leczonych jakimkolwiek lekiem przeciwpsychotycznym, w tym kwetiapiną, należy obserwować pod
kątem wystąpienia objawów podmiotowych i przedmiotowych hiperglikemii (takich jak polidypsja,
wielomocz, polifagia i osłabienie), a chorych na cukrzycę lub osób z czynnikami ryzyka wystąpienia
tej choroby należy poddawać regularnym badaniom kontrolnym pod kątem pogorszenia wyrównania
glikemii. Konieczne jest regularne kontrolowanie masy ciała pacjenta.

Lipidy
W przeprowadzonych badaniach klinicznych nad kwetiapiną obserwowano zwiększenie stężenia
triglicerydów, cholesterolu LDL i cholesterolu całkowitego oraz zmniejszenie stężenia cholesterolu
HDL (patrz punkt 4.8). W razie zmian stężenia lipidów należy postępować zgodnie z praktyką
kliniczną.

Ryzyko metaboliczne
Ze względu na obserwowane w badaniach klinicznych zmiany masy ciała, poziomu glikemii (patrz:
hiperglikemia) i stężenia lipidów u pacjentów (w tym tych z prawidłowymi wartościami
wyjściowymi) może dojść do pogorszenia parametrów ryzyka zespołu metabolicznego; należy
wówczas podjąć postępowanie zgodne z praktyką kliniczną (patrz również punkt 4.8).

Wydłużenie odstępu QT
Dane z badań klinicznych i ze stosowania kwetiapiny zgodnie z Charakterystyką Produktu
Leczniczego nie potwierdziły związku kwetiapiny z przetrwałym bezwzględnym wydłużeniem
odstępu QT. Po wprowadzeniu leku do obrotu opisywano wydłużenie odstępu QT podczas stosowania
kwetiapiny w dawkach terapeutycznych (patrz punkt 4.8) i po jej przedawkowaniu (patrz punkt 4.9).
Podobnie jednak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność,
jeśli kwetiapina jest stosowana u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego lub
wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie rodzinnym. Należy zachować ostrożność, jeśli kwetiapina jest
stosowana jednocześnie z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT, lekami neuroleptycznymi,
szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego
odstępu QT, zastoinową niewydolnością serca, przerostem mięśnia serca, hipokaliemią lub
hipomagnezemią (patrz punkt 4.5).

Odstawienie leku
Po nagłym zaprzestaniu podawania kwetiapiny obserwowano ostre objawy odstawienne, takie jak
bezsenność, nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Dlatego zaleca się
stopniowe odstawianie kwetiapiny, przez okres przynajmniej jednego do dwóch tygodni (patrz punkt
4.8)

Pacjenci w podeszłym wieku z psychozą związaną z otępieniem
Kwetiapina nie jest zatwierdzona w leczeniu pacjentów z psychozą związaną z otępieniem.

W randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach u populacji pacjentów z otępieniem,
leczonych niektórymi atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi, zaobserwowano około 3-
krotnie zwiększone ryzyko działań niepożądanych dotyczących naczyń mózgowych. Mechanizm
tego zwiększonego ryzyka nie jest znany. Nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka w
przypadku innych leków przeciwpsychotycznych lub innych populacji pacjentów. Kwetiapina
powinna być stosowana z ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka wystąpienia udaru.

W metaanalizie atypowych leków przeciwpsychotycznych donoszono, że u pacjentów w podeszłym
wieku z psychozą związaną z otępieniem występuje zwiększone ryzyko zgonu w porównaniu z grupą
otrzymującą placebo.
Jakkolwiek w dwóch 10-tygodniowych, kontrolowanych placebo badaniach kwetiapiny, u tej samej
populacji pacjentów (n=710; średni wiek: 83 lata; przedział: 56-99 lat), umieralność w grupie
pacjentów leczonych kwetiapiną była na poziomie 5,5% w porównaniu do 3,2% w grupie placebo.
Przyczyny zgonów pacjentów w tych badaniach były zróżnicowane i zgodne z przewidywanymi dla
tej populacji. Dane te nie stanowią związku przyczynowego między leczeniem kwetiapiną a zgonami
pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem.

Dysfagia
Podczas leczenia kwetiapiną występowały trudności z połykaniem (patrz punkt 4.8). Kwetiapinę
należy ostrożnie stosować u pacjentów z ryzykiem wystąpienia zachłystowego zapalenia płuc.

Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Opisywano przypadki żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u pacjentów otrzymujących leki
przeciwpsychotyczne. Ponieważ u leczonych nimi osób często stwierdza się nabyte czynniki ryzyka
tej choroby, wszelkie takie czynniki należy zidentyfikować przed leczeniem i w trakcie leczenia
kwetiapiną i należy podjąć odpowiednie postępowanie profilaktyczne.

Zapalenie trzustki
Donoszono o przypadkach zapalenia trzustki w badaniach klinicznych i po wprowadzeniu leku do
obrotu, jednak nie potwierdzono związku przyczynowego ze stosowaniem leku. W raportach
otrzymywanych po wprowadzeniu leku do obrotu u wielu pacjentów podawano istnienie czynników o
stwierdzonym związku z zapaleniem trzustki, takich jak zwiększone stężenie triglicerydów (patrz
punkt 4.4 Lipidy), kamica żółciowa i spożycie alkoholu.

Dodatkowe informacje
Dane na temat stosowania kwetiapiny w skojarzeniu z walproinianem sodu lub litem w leczeniu
umiarkowanych lub ciężkich epizodów manii są ograniczone; aczkolwiek skojarzona terapia była
dobrze tolerowana (patrz punkty 4.8 i 5.1). Z danych wynika, że po 3 tygodniach pojawia się działanie
addycyjne.

Laktoza
Tabletki zawierają laktozę jednowodną. Pacjenci z rzadkimi zaburzeniami dziedzicznymi,
takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy typu Lapp lub zespół złego wchłaniania
glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego produktu.

4.5    Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Biorąc pod uwagę wpływ kwetiapiny na ośrodkowy układ nerwowy, należy zachować
ostrożność podczas jej podawania jednocześnie z innymi lekami o działaniu ośrodkowym,
jak również z alkoholem.

CYP3A4 układu cytochromu P450 jest enzymem głównie odpowiedzialnym za metabolizm
kwetiapiny przez cytochrom P450. W badaniu interakcji u zdrowych ochotników
jednoczesne podawanie kwetiapiny (w dawkach 25 mg) z ketokonazolem, inhibitorem
CYP3A4, powodowało zwiększenie wartości AUC kwetiapiny 5 do 8 razy. W związku z
tym jednoczesne stosowanie kwetiapiny z inhibitorami CYP3A4 jest przeciwwskazane. Nie
jest również zalecane przyjmowanie kwetiapiny razem z sokiem grejpfrutowym.

W badaniu dawek wielokrotnych podawanych pacjentom w celu oceny farmakokinetyki
kwetiapiny podawanej przed leczeniem i w trakcie leczenia karbamazepiną (znanym
induktorem enzymów wątrobowych), jednoczesne stosowanie karbamazepiny znacznie
zwiększyło klirens kwetiapiny. To zwiększenie klirensu zmniejszyło układową ekspozycję na
kwetiapinę (ocenianą na podstawie wartości AUC) do średnio 13% ekspozycji, jaka
występuje podczas podawania samej kwetiapiny, jakkolwiek u niektórych pacjentów
obserwowane było większe działanie. W wyniku tej interakcji może występować
zmniejszenie stężeń leku w osoczu, co może wpływać na skuteczność leczenia kwetiapiną.
Równoczesne podawanie kwetiapiny z fenytoiną (innym lekiem indukującym enzymy mikrosomalne)
powodowało znaczne zwiększanie klirensu kwetiapiny, o około 450%.

Wprowadzenie leczenia kwetiapiną u pacjentów otrzymujących lek indukujący enzymy
wątrobowe należy brać pod uwagę jedynie wtedy, kiedy lekarz uzna, że korzyści z zastosowania
produktu leczniczego przewyższają ryzyko odstawienia leku indukującego te enzymy. Jest ważne,
aby jakakolwiek zmiana leku indukującego enzymy była dokonana stopniowo i jeśli nastąpi taki
wymóg, zastąpiono go produktem nie indukującym enzymów wątrobowych (np. walproinianem
sodu) (patrz również punkt 4.4).

Farmakokinetyka kwetiapiny nie uległa istotnym zmianom podczas jednoczesnego stosowania leków
przeciwdepresyjnych, takich jak imipramina (znany inhibitor CYP2D6) lub fluoksetyna (znany
inhibitor CYP3A4 i CYP2D6).

Farmakokinetyka kwetiapiny nie uległa istotnym zmianom podczas jednoczesnego stosowania leków
przeciwpsychotycznych takich jak rysperydon lub haloperydol. Jednoczesne stosowanie kwetiapiny i
tiorydazyny powodowało zwiększenie klirensu kwetiapiny o około 70%.

Farmakokinetyka kwetiapiny nie uległa zmianom podczas jednoczesnego stosowania z cymetydyną.

Farmakokinetyka litu nie uległa zmianom podczas jednoczesnego stosowania z kwetiapiną.

Farmakokinetyka walproinianu sodu i kwetiapiny nie uległa istotnym klinicznie zmianom podczas
jednoczesnego stosowania tych leków.

Nie przeprowadzono formalnych badań interakcji z lekami zazwyczaj stosowanymi w leczeniu
chorób układu krążenia.

Zalecana jest ostrożność podczas jednoczesnego stosowania kwetiapiny z lekami, które mogą
powodować zaburzenia elektrolitowe lub wydłużać odstęp QT.

Istnieją doniesienia o fałszywie dodatnich wynikach testów immunologicznych stosowanych do
oznaczania metadonu i trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych u pacjentów przyjmujących
kwetiapinę. Zaleca się potwierdzenie kwestionowanego wyniku przez wykonanie odpowiedniego testu
chromatograficznego.

4.6    Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Nie określono dotychczas bezpieczeństwa ani skuteczności kwetiapiny u kobiet w ciąży. Jak dotąd
brak oznak szkodliwości w badaniach na zwierzętach, jednak nie badano możliwego działania na
płód. Dlatego kwetiapinę należy podawać w ciąży jedynie wówczas, gdy związane z tym korzyści
przewyższają potencjalne ryzyko. Jeśli w czasie ciąży była stosowana kwetiapina, u noworodków
obserwowano objawy odstawienne.

U noworodków matek, które stosowały leki przeciwpsychotyczne (w tym kwetiapinę) w trzecim
trymestrze ciąży, istnieje ryzyko wystąpienia działań niepożądanych po porodzie, w tym objawy
pozapiramidowe i (lub) objawy z odstawienia, które mogą różnić się nasileniem i czasem trwania.
Istnieją doniesienia o występowaniu pobudzenia, hipertonii, hipotonii, drżenia, senności, zaburzeń
oddechowych lub zaburzenia karmienia. Z tego względu noworodki należy uważnie monitorować.

Laktacja
Opublikowano doniesienia o przenikaniu kwetiapiny do mleka kobiecego; jednak jego stopień nie był
jednoznaczny. Kobietom karmiącym piersią należy zatem doradzać, aby unikały karmienia piersią
podczas stosowania kwetiapiny.

4.7    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Ze względu na główny wpływ kwetiapiny na ośrodkowy układ nerwowy, może ona zakłócać
czynności wymagające czujności. Dlatego pacjentom należy doradzić, aby nie prowadzili
pojazdów i nie obsługiwali urządzeń mechanicznych, dopóki nie zostanie poznana indywidualna
wrażliwość na lek.

4.8    Działania niepożądane

Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi kwetiapiny są: senność, zawroty głowy,
suchość błony śluzowej jamy ustnej, niewielkie osłabienie, zaparcia, tachykardia, niedociśnienie
ortostatyczne i niestrawność.

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, ze stosowaniem kwetiapiny
było powiązane zwiększenie masy ciała, omdlenie, złośliwy zespół neuroleptyczny, leukopenia,
neutropenia i obrzęki obwodowe.

Częstość występowania działań niepożądanych związanych z leczeniem kwetiapiną
przedstawiono w poniższej tabeli zgodnie z układem zalecanym przez Radę Międzynarodowych
Organizacji Nauk Medycznych (CIOMS III Working Group; 1995).

Częstości występowania działań niepożądanych związanych z podawaniem kwetiapiny zostały podane
zgodnie z zaleceniami Council for International Organizations of Medical Sciences (CIOMS III
Working Group 1995).

Objawy niepożądane podzielono według następujących kategorii: bardzo często (≥1/10); często
(≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1000 do <1/100); rzadko (≥1/10000 do < 1/1000); bardzo
rzadko (<10000); częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Bardzo często                 Zmniejszenie stężenia hemoglobiny23
Często:                       Leukopenia27, zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych,
                              zwiększenie liczby granulocytów kwasochłonnych28
Niezbyt często:               Małopłytkowość, niedokrwistość, zmniejszenie liczby płytek krwi14
Rzadko:                       Agranulocytoza29
Nieznana:                     Neutropenia1
Zaburzenia układu immunologicznego
Niezbyt często:               Nadwrażliwość (w tym alergiczne reakcje skórne)
Bardzo rzadko:                Reakcja anafilaktyczna6
Zaburzenia endokrynologiczne
Często:                       Hiperprolaktynemia16, zmniejszenie całkowitego stężenia T425,
                              zmniejszenie stężenia wolnej T425, zmniejszenie całkowitego stężenia T325,
                              zwiększenie stężenia TSH25
Niezbyt często:               Zmniejszenie stężenia wolnej T325, niedoczynność tarczycy22
Bardzo rzadko:                Zespół niewłaściwego wydzielania wazopresyny
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Bardzo często:                Zwiększenie stężenia triglicerydów w surowicy11,31
                              Zwiększenie stężenia cholesterolu całkowitego (przede wszystkim
                              cholesterolu LDL)12,31
                              Zmniejszenie stężenia cholesterolu HDL18,31, zwiększenie masy ciała9,31
Często:                       Zwiększenie łaknienia, zwiększenie stężenia glukozy we krwi do poziomu
                              hiperglikemicznego7,31
Niezbyt często:                 Hiponatremia 20, cukrzyca1,5,6
Rzadko:                         Zespół metaboliczny30
Zaburzenia psychiczne
Często:                      Przykre sny i koszmary senne
                             Myśli i zachowania samobójcze21
Rzadko:                      Somnambulizm i pokrewne reakcje, takie jak mówienie przez sen i
                             zaburzenie odżywiania związane ze snem
Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo często:               Zawroty głowy4,17, senność2,17, bóle głowy
Często:                      Omdlenia4,17, objawy pozapiramidowe1,22, dyzartria
Niezbyt często:              Napady padaczkowe1, zespół niespokojnych nóg, późne dyskinezy1,6
Zaburzenia serca
Często:                      Częstoskurcz4, kołatania serca24
Niezbyt często:              Wydłużenie odstępu QT1,13,19
Zaburzenia oka
Często:                      Niewyraźne widzenie
Zaburzenia naczyń
Często:                      Hipotonia ortostatyczna4,17
Rzadko:                      Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa1
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Często:                      Nieżyt nosa, duszność24
Zaburzenia żołądka i jelit
Bardzo często:               Suchość w jamie ustnej
Często:                      Zaparcia, niestrawność, wymioty26
Niezbyt często:              Dysfagia8
Rzadko                       Zapalenie trzustki
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Często:                      Zwiększenie aktywności transaminaz w surowicy (AlAT, AspAT)3,
                             zwiększenie aktywności gamma-GT3
Rzadko:                      Żółtaczka6, zapalenie wątroby
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Bardzo rzadko:               Obrzęk naczynioruchowy6, zespół Stevensa-Johnsona6
Nieznana:                    Martwica toksyczno-rozpływna naskórka, rumień wielopostaciowy
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Bardzo rzadko:               Rabdomioliza
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Niezbyt często:              Zaburzenia sprawności seksualnej
Rzadko:                      Priapizm, mlekotok, obrzęk piersi, zaburzenia miesiączkowania
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Bardzo często                Objawy odstawienne1,10
Często:                      Łagodne osłabienie, obrzęki obwodowe, drażliwość, gorączka
Rzadko:                      Złośliwy zespół neuroleptyczny1, hipotermia
Badania diagnostyczne
Rzadko                       Zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatyniny we krwi15
1
    Patrz punkt 4.4.
2
    Senność może wystąpić zwykle podczas pierwszych dwóch tygodni od rozpoczęcia zażywania leku i
    zazwyczaj ustępuje w trakcie dalszego leczenia kwetiapiną.
3
    Obserwowano bezobjawowe zwiększenie (z prawidłowego poziomu do > 3×GGN w jakimkolwiek
    momencie) aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) lub gamma-GT w surowicy u niektórych
    pacjentów przyjmujących kwetiapinę. Zwiększenie to zwykle ustępowało w trakcie dalszego leczenia
    kwetiapiną.
4
    Podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne blokujące receptory α 1-adrenergiczne, kwetiapina może często
    powodować hipotonię ortostatyczną związaną z zawrotami głowy, tachykardią, a u niektórych pacjentów z
     omdleniem, szczególnie podczas początkowego okresu stopniowego zwiększania dawki leku (patrz punkt
     4.4).
5
     W bardzo rzadkich przypadkach dochodziło do nasilenia objawów stwierdzonej wcześniej cukrzycy.
6
     Dane dotyczące częstości tych działań niepożądanych pochodzą z zastosowania klinicznego kwetiapiny w
     postaci o natychmiastowym uwalnianiu.
7
     Stężenie glukozy we krwi na czczo 126 mg/dl (7,0 mmol/l) lub stężenie glukozy we krwi nie na czczo
     200 mg/dl (11,1 mmol/1) przynajmniej w jednym badaniu.
8
     Zwiększenie częstości występowania dysfagii po zastosowaniu kwetiapiny w porównaniu z placebo
     obserwowano tylko w badaniach klinicznych dotyczących epizodów depresji w przebiegu choroby
     dwubiegunowej.
9
     Na podstawie zwiększenia masy ciała o >7% w porównaniu z wartością wyjściową. Występuje przede
     wszystkim w pierwszych tygodniach leczenia.
10
     Następujące objawy odstawienne obserwowano najczęściej w ostrych, kontrolowanych placebo badaniach
     klinicznych z użyciem kwetiapiny w monoterapii, w których oceniano objawy przerwania leczenia:
     bezsenność, nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Częstość ich
     występowania zmniejszała się znacząco po tygodniu od zaprzestania leczenia.
11
     Stężenie triglicerydów ≥200 mg/dl (2,258 mmol/l) (pacjenci w wieku ≥18 lat) lub ≥150 mg/dl
     (≥1,694 mmol/l) (pacjenci w wieku <18 lat) przynajmniej w jednym badaniu.
12
     Cholesterol ≥240 mg/dl (6,2064 mmol/l) (pacjenci w wieku ≥18 lat) lub ≥200 mg/dl (≥5,172 mmol/l)
     (pacjenci w wieku <18 lat) przynajmniej w jednym badaniu. Bardzo często obserwowano wzrost stężenia
     cholesterolu LDL o ≥30 mg/dl (0,769 mmol/l). Średnia zmiana wśród pacjentów, u których obserwowano
     ten wzrost, wynosiła 41,7 mg/dl (1,07 mmol/l).
13
     Patrz tekst poniżej.
14
     Liczba płytek krwi ≤100×109/l przynajmniej w jednym badaniu.
15
     Na podstawie doniesień o zdarzeniach niepożądanych z badań klinicznych dotyczących zwiększenia
     aktywności fosfokinazy kreatynowej niezwiązanego z występowaniem złośliwego zespołu
     neuroleptycznego.
16
     Stężenie prolaktyny (pacjenci w wieku >18 lat): >20 g/l (>869,56 pmol/l) u mężczyzn; >30 g/l
     (>1304,34 pmol/l) u kobiet, w dowolnym momencie.
17
     Mogą prowadzić do upadków.
18
     Cholesterol HDL: <40 mg/dl (1,025 mmol/l) u mężczyzn; <50 mg/dl (1,282 mmol/l) u kobiet, w dowolnym
     momencie.
19
     Częstość występowania u pacjentów z przesunięciem odstępu QTc z <450 ms do ≥450 ms, ze zwiększeniem
     o ≥30 ms. W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny średnia zmiana
     oraz częstość występowania przesunięcia do poziomu istotnego klinicznie są podobne w grupach kwetiapiny
     i placebo.
20
     Zmiana z >132 mmol/l na ≤132 mmol/l przynajmniej w jednym badaniu.
21
     Opisywano przypadki myśli i zachowań samobójczych w trakcie leczenia kwetiapiną w postaci tabletek o
     przedłużonym uwalnianiu lub wkrótce po przerwaniu leczenia (patrz punkty 4.4 i 5.1).
22
     Patrz punkt 5.1
23
     Spadek stężenia hemoglobiny do ≤13 g/dl (8,07 mmol/l) u mężczyzn, ≤12 g/dl (7,45 mmol/l) u kobiet
     przynajmniej w jednym badaniu wystąpił u 11% pacjentów otrzymujących kwetiapinę, co dotyczy
     wszystkich badań, w tym otwartych faz przedłużenia badań. U tych pacjentów średni maksymalny spadek
     stężenia hemoglobiny w dowolnym momencie wynosił -1,50 g/dl.
24
     Te objawy były często zgłaszane przez osoby z częstoskurczem serca, zawrotami głowy, hipotonią
     ortostatyczną i (lub) podstawową chorobą serca/układu oddechowego.
25
     Na podstawie zmian z prawidłowych wartości wyjściowych na wartości o potencjalnym znaczeniu
     klinicznym w dowolnym momencie po punkcie wyjściowym, we wszystkich badaniach. Zmiany
     całkowitego stężenia T4, stężenia wolnej T4, całkowitego stężenia T3 i stężenia wolnej T3 definiuje się jako
     <0,8×DGN (pmol/l) i zmiana stężenia TSH o >5 mIU/l w dowolnym momencie.
26
     Na podstawie zwiększonej częstości wymiotów u pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat).
27
     Na podstawie zmian z prawidłowych wartości wyjściowych na wartości o potencjalnym znaczeniu
     klinicznym w dowolnym momencie po punkcie wyjściowym we wszystkich badaniach. Zmiany liczby
     krwinek białych definiuje się jako ≤3×109 komórek/l w dowolnym momencie.
28
     Na podstawie zmian z prawidłowych wartości wyjściowych na wartości o potencjalnym znaczeniu
     klinicznym w dowolnym momencie po punkcie wyjściowym we wszystkich badaniach. Zmiany liczby
     granulocytów kwasochłonnych definiuje się jako >1×10 9 komórek/l w dowolnym momencie.
29
     Zmiana liczby granulocytów obojętnochłonnych z ≥1,5×109/l wyjściowo na <0,5×109/l w dowolnym
     momencie w trakcie leczenia.
30
      Na podstawie zgłoszeń zdarzeń niepożądanych w postaci zespołu metabolicznego, z wszystkich badań
      klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny.
31
      U niektórych pacjentów w badaniach klinicznych obserwowano pogorszenie więcej niż jednego
      z następujących czynników metabolicznych: masa ciała, glikemia i lipidy we krwi (patrz punkt 4.4).

Podczas leczenia lekami neuroleptycznymi obserwowano przypadki wydłużenia odstępu QT,
komorowych zaburzeń rytmu, nagłych niespodziewanych zgonów, zatrzymania krążenia
i częstoskurczu komorowego typu torsades de pointes. Uważa się, że są one charakterystyczne dla tej
grupy leków.

Dzieci i młodzież (w wieku od 10 do 17 lat)
U dzieci i młodzieży należy rozważyć występowanie tych samych działań niepożądanych, jak te
opisane powyżej w odniesieniu do dorosłych. W poniższej tabeli zestawiono działania niepożądane
występujące z większą częstością u dzieci i młodzieży (10-17 lat) niż w populacji dorosłych, lub
działania niepożądane, które nie były wcześniej identyfikowane w populacji osób dorosłych.

Częstość występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), niezbyt
często (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10.000, <1/1000) i bardzo rzadko (<1/10.000).
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Bardzo często:         Zwiększenie łaknienia
Badania diagnostyczne
Bardzo często:         Zwiększenie stężenia prolaktyny1, zwiększenie ciśnienia tętniczego2
Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo często:         Objawy pozapiramidowe 3
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Często:                Drażliwość4
1
      Stężenia prolaktyny (pacjenci w wieku < 18 lat): >20 µg/l (>869,56 pmol/l) u mężczyzn; >26 µg/l
      (>1130,428 pmol/l) u kobiet w dowolnym momencie. Zwiększenie stężenia prolaktyny o >100 µg/l
      stwierdzano u mniej niż 1% pacjentów.
2
      Na podstawie wzrostów powyżej wartości progowych istotnych klinicznie (zaadaptowane kryteria National
      Institutes of Health) lub wzrostów ciśnienia skurczowego o >20 mmHg lub ciśnienia rozkurczowego o
      >10 mmHg w dowolnym momencie, w dwóch ostrych (trwających 3-6 tygodni) badaniach kontrolowanych
      placebo u dzieci i młodzieży.
3
      Patrz punkt 5.1.
4
      Uwaga: Częstość występowania odpowiada obserwowanej u dorosłych, natomiast drażliwość może się
      wiązać z odmiennymi skutkami klinicznymi u dzieci i młodzieży w porównaniu z dorosłymi.

4.9       Przedawkowanie

Zgłoszono przypadki zgonu po ostrym przedawkowaniu kwetiapiny w dawce 13,6 g w badaniu
klinicznym, jak również po dopuszczeniu produktu do obrotu, po przyjęciu dawki 6 g samej tylko
kwetiapiny. Zgłoszono jednak także przypadek przeżycia po przedawkowaniu kwetiapiny w dawce
30 g. Po dopuszczeniu produktu do obrotu otrzymano zgłoszenia zgonu lub śpiączki po
przedawkowaniu samej kwetiapiny. Dodatkowo po przedawkowaniu kwetiapiny w monoterapii
obserwowano następujące zdarzenia: wydłużenie odstępu QT, napady padaczkowe, stan padaczkowy,
rabdomioliza, depresja oddechowa, zatrzymanie moczu, splątanie, majaczenie i (lub) pobudzenie.

Pacjenci z chorobami układu sercowo-naczyniowego w wywiadzie są narażeni na bardziej nasilone
objawy w razie przedawkowania (patrz punkt 4.4: Choroby układu sercowo-naczyniowego).

Na ogół objawy przedmiotowe i podmiotowe są takie same, jak nasilone, znane działania
farmakologiczne substancji czynnej, czyli senność i uspokojenie, częstoskurcz i niedociśnienie.

Postępowanie w przypadku przedawkowania
Nie istnieje specyficzna odtrutka dla kwetiapiny. W razie ciężkiego zatrucia należy uwzględnić
możliwość zażycia kilku leków. Pacjent powinien być leczony w oddziale intensywnej terapii. Zaleca
się uzyskanie i utrzymywanie drożności dróg oddechowych, aby zapewnić odpowiednie natlenowanie
i wentylację. Należy monitorować i podtrzymywać czynność układu sercowo-naczyniowego. Nie
badano stosowania środków zmniejszających wchłanianie w razie przedawkowania, jednak gdy
podejrzewane jest ciężkie przedawkowanie, może być wskazane płukanie żołądka, najlepiej w ciągu
godziny od zażycia leku. Należy również rozważyć podanie węgla aktywowanego.

W przypadkach przedawkowania kwetiapiny oporne na terapię niedociśnienie należy leczyć
właściwymi metodami, takimi jak podanie płynów dożylnych i (lub) leków sympatykomimetycznych.
Należy unikać adrenaliny i dopaminy, ponieważ stymulacja receptorów beta może spowodować
pogorszenie niedociśnienia u pacjenta z blokadą receptorów alfa indukowaną przez kwetiapinę.
Pacjent powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską aż do powrotu do zdrowia.


5.     WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1    Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki przeciwpsychotyczne; pochodne diazepiny, oksazepiny, tiazepiny i
oksepiny.
Kod ATC: N05A H04.

Mechanizm działania
Kwetiapina jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym. Kwetiapina i jej aktywny metabolit
norkwetiapina działają na wiele receptorów neuroprzekaźników. Kwetiapina i norkwetiapina mają
powinowactwo do receptorów serotoninowych (5HT2) w mózgu oraz receptorów dopaminowych (D1 i
D2). Uważa się, że za przeciwpsychotyczne działanie kliniczne i małą częstość pozapiramidowych
działań niepożądanych kwetiapiny, w porównaniu z typowymi lekami przeciwpsychotycznymi,
odpowiada bardziej wybiórcze działanie na receptory 5HT2 i średnie na receptory D. Dodatkowo
norkwetiapina ma duże powinowactwo do czynnika transportującego norepinefrynę (NET).
Kwetiapina i norkwetiapina mają powinowactwo do receptorów histaminowych i α1-adrenergicznych
oraz mniejsze powinowactwo do receptorów α2-adrenergicznych i serotoninowych 5HT1A.
Powinowactwo kwetiapiny do muskarynowych receptorów cholinergicznych lub receptorów
benzodiazepinowych jest nieznaczne.

Działanie farmakodynamiczne
Kwetiapina wykazuje aktywność w testach aktywności przeciwpsychotycznej, takich jak test odruchu
unikania. Kwetiapina hamuje także działanie agonistów dopaminy, co można zbadać testami
behawioralnymi lub elektrofizjologicznymi. Zwiększenie stężenia metabolitów dopaminy jest
neurochemicznym wskaźnikiem blokady receptorów D2.

Z badań przedklinicznych, w których oceniano ryzyko wywołania objawów pozapiramidowych,
wynika, że kwetiapina w przeciwieństwie do typowych leków przeciwpsychotycznych ma
właściwości atypowe. Podczas długotrwałego stosowania kwetiapina nie wywołuje nadwrażliwości
receptorów D2. Kwetiapina wykazuje jedynie słabe działanie kataleptyczne w dawkach skutecznie
blokujących receptor dopaminowy D2. Podczas przewlekłego stosowania kwetiapina wybiórczo
hamuje przewodnictwo w neuronach układu limbicznego wywołując blokadę depolaryzacyjną szlaku
mezolimbicznego, ale nie wpływając na zawierające dopaminę neurony układu nigrostriatalnego.
Ponadto zarówno po ostrym, jak i długotrwałym podawaniu kwetiapina w minimalnym stopniu
wywołuje objawy dystonii u małp rodzaju Cebus uwrażliwionych na działanie neuroleptyków
podawaniem haloperydolu (patrz punkt 4.8).
Nie wiadomo, w jakim stopniu działanie farmakologiczne kwetiapiny zależy od N-dealkilowanego
metabolitu.

Skuteczność kliniczna
Wyniki trzech badań klinicznych kontrolowanych placebo u pacjentów ze schizofrenią, z
zastosowaniem różnych dawek kwetiapiny, nie wykazały różnicy między kwetiapiną a placebo pod
względem częstości wywoływania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania leków
antycholinergicznych. Badanie kliniczne kontrolowane placebo oceniające zastosowanie stałych
dawek kwetiapiny w zakresie od 75 do 750 mg na dobę nie wykazało zwiększenia częstości objawów
pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania leków antycholinergicznych.

Wyniki czterech kontrolowanych badań klinicznych, w których oceniano dawki kwetiapiny do 800 mg
w leczeniu objawów maniakalnych w przebiegu choroby dwubiegunowej, przy czym w dwóch
badaniach stosowano kwetiapinę w monoterapii, a w dwóch w terapii skojarzonej z solami litu lub
walproinianem sodu, nie wykazały różnic między grupami leczonymi kwetiapiną i placebo pod
względem częstości występowania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania leków
antycholinergicznych.

W badaniu klinicznym kontrolowanym placebo u pacjentów z psychozą starczą częstość
występowania działań niepożądanych ze strony układu naczyniowego mózgu liczona na 100 pacjento-
lat nie była większa w grupie pacjentów leczonych kwetiapiną niż w grupie otrzymującej placebo.

W dwóch badaniach klinicznych, w których stosowano kwetiapinę w monoterapii w leczeniu
umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych, wykazała ona lepszą skuteczność niż placebo w
zmniejszaniu objawów maniakalnych w trzecim i dwunastym tygodniu leczenia. Brak wyników badań
długookresowych wskazujących na skuteczność kwetiapiny w zapobieganiu nawrotom epizodów
manii lub depresji. Dane dotyczące stosowania kwetiapiny z kwasem walproinowym lub solami litu w
leczeniu ostrych, umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych są ograniczone, jednak takie
leczenie skojarzone było dobrze tolerowane przez pacjentów. W trzecim tygodniu stosowania tego
typu leczenia występował efekt sumowania się działania leków. Inne badanie kliniczne nie wykazało
sumowania działania leków w szóstym tygodniu leczenia.

Uśredniona dawka kwetiapiny w ostatnim tygodniu leczenia u pacjentów dobrze odpowiadających na
leczenie wynosiła 600 mg na dobę, a u 85% pacjentów była w zakresie 400 do 800 mg/dobę.

W czterech badaniach klinicznych trwających 8 tygodni u pacjentów z objawami depresji o
umiarkowanym i ciężkim nasileniu, w przebiegu choroby dwubiegunowej typu I i II, leczenie
kwetiapiną w dawce 300 mi i 600 mg, było znamiennie lepsze niż stosowanie placebo odnośnie
wartości wyniku: średniej poprawy według skali MADRS i odpowiedzi zdefiniowanej jako
przynajmniej 50% poprawy całkowitego wyniku według skali MADRS w porównaniu do wartości
uzyskanych na początku badania. Nie stwierdzono różnicy w wielkości odpowiedzi pomiędzy grupą
pacjentów otrzymujących kwetiapinę w dawce 300 mg i 600 mg.

W przedłużonej obserwacji w dwóch z powyższych badań wykazano, że długotrwałe leczenie
kwetiapiną w dawce 300 mg i 600 mg, w porównaniu do placebo, było skuteczne w odniesieniu do
objawów depresji, ale nie w odniesieniu do objawów maniakalnych.

W dwóch badaniach klinicznych dotyczących przeciwdziałania nawrotom zmienionego nastroju
stosowano kwetiapinę w połączeniu z lekami stabilizującymi nastrój (normotymikami). U pacjentów z
nastrojem maniakalnym, depresyjnym lub mieszanym, połączenie kwetiapiny i normotymiku
wykazało większą skuteczność w porównaniu ze stosowaniem samego normotymiku pod względem
wydłużenia czasu do nawrotu zmienionego nastroju (maniakalnego, depresyjnego lub mieszanego).
Kwetiapinę podawano w dawce od 400 mg do 800 mg na dobę w dwóch dawkach podzielonych w
leczeniu skojarzonym z solami litu lub kwasem walproinowym.

W długotrwałym (trwającym do 2 lat) badaniu klinicznym oceniającym zapobieganie nawrotom u
pacjentów z epizodami manii, depresji lub objawami mieszanymi w przebiegu choroby
dwubiegunowej I typu, kwetiapina była bardziej skuteczna niż placebo, jeśli chodzi o wydłużenie
czasu do wystąpienia epizodu zaburzenia nastroju, niezależnie od jego rodzaju. W grupie stosującej
kwetiapinę stwierdzono 91 osób (22,5%) z przypadkami zaburzeń nastroju, w grupie placebo 208 osób
(51,5%) i 95 osób (26,1%) w grupie stosującej produkty litu. U pacjentów, u których stwierdzono
odpowiedź na leczenie kwetiapiną, porównanie ciągłego leczenia kwetiapiną z wynikami leczenia po
zmianie na preparaty litu nie wykazało wydłużenia czasu do nawrotu zmienionego nastroju.

W badaniach klinicznych wykazano, że kwetiapina jest skuteczna w leczeniu schizofrenii i manii, gdy
jest podawana dwa razy na dobę, chociaż okres półtrwania kwetiapiny wynosi około 7 godzin.
Popierają to także dane z badań z użyciem emisyjnej tomografii komputerowej (PET), które wykazały
obecność połączeń z receptorami 5HT2 i D2 do 12 godzin po podaniu kwetiapiny. Nie badano
skuteczności i bezpieczeństwa dawek większych niż 800 mg/dobę.

Długookresowa skuteczność kwetiapiny w zapobieganiu schizofrenii nie została sprawdzona w
zaślepionych badaniach klinicznych. W badaniach otwartych, u pacjentów ze schizofrenią, kwetiapina
była skuteczna w utrzymaniu poprawy klinicznej podczas przedłużonego stosowania u pacjentów, u
których uzyskano poprawę kliniczną po rozpoczęciu leczenia, co sugeruje skuteczność leczenia
długotrwałego.

W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii u
pacjentów z wyjściową liczbą neutrofilów ≥1,5×109/l, częstość wystąpienia przynajmniej raz liczby
krwinek obojętnochłonnych <1,5×109/l wynosiła 1,72% u pacjentów otrzymujących kwetiapinę i
0,73% u pacjentów otrzymujących placebo. We wszystkich badaniach klinicznych (kontrolowanych
placebo, otwartych, z kontrolą innego leku, u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofilów ≥1,5×109/l)
częstość wystąpienia przynajmniej raz liczby krwinek obojętnochłonnych <0,5×109/l wynosiła 0,21%
u pacjentów leczonych kwetiapiną i 0% u pacjentów otrzymujących placebo, natomiast częstość
wystąpienia przynajmniej raz liczby neutrofilów między ≥0,5 i <1,0×109/l wynosiła 0,75% u
pacjentów leczonych kwetiapiną i 0,11% u pacjentów otrzymujących placebo.

Dzieci i młodzież (od 10 do 17 lat)
W 3-tygodniowym badaniu klinicznym kontrolowanym placebo dotyczącym leczenia manii (n=284
pacjentów z USA w wieku od 10 do 17 lat), badano skuteczność i bezpieczeństwo stosowania
kwetiapiny. U około 45% pacjentów rozpoznano również ADHD. Przeprowadzono również 6-
tygodniowe kontrolowane placebo badanie dotyczące leczenia schizofrenii (n=222 pacjentów w wieku
od 13 do 17 lat). Z obu badań wykluczono pacjentów z rozpoznanym brakiem reakcji na kwetiapinę.
Leczenie kwetiapiną rozpoczynano od dawki 50 mg na dobę i od 2. dnia zwiększano dawkę do
100 mg na dobę. Dawkę stopniowo zwiększano do docelowej (mania 400–600 mg na dobę,
schizofrenia 400–800 mg na dobę) dodając 100 mg na dobę w 2 lub 3 dawkach.

W badaniach dotyczących manii różnica w średniej zmianie LS (metoda najmniejszych kwadratów) w
skali YMRS w punktacji ogólnej (Young Mania Rating Scale) (aktywne leczenie minus placebo) w
porównaniu do wartości wyjściowych wyniosła -5,21 w grupie leczonych kwetiapiną w dawce
400 mg/dobę i – 6,56 po dawce 600 mg/dobę. Wskaźnik odpowiedzi (poprawa w skali YMRS ≥50%)
wyniósł 64% w grupie leczonej kwetiapiną w dawce 400 mg/dobę, 58% w grupie, gdzie podawana
była dawka 600 mg/dobę i 37% w grupie stosującej placebo

W badaniu dotyczącym schizofrenii różnica w średniej zmianie LS w skali PANSS w punktacji
ogólnej (aktywne leczenie minus placebo) wyniosła -8,16 w grupie leczonej kwetiapiną w dawce
400 mg/dobę i -9,29 w grupie stosującej kwetiapinę w dawce 800 mg/dobę. Nie wykazano przewagi
ani w grupie leczonej dawką 400 mg/dobę, ani 800 mg/dobę w porównaniu z placebo pod względem
odsetka pacjentów odpowiadających na leczenie (odpowiedź zdefiniowana jako ≥30% redukcja w
porównaniu z wartościami wyjściowymi w skali PANSS w punktacji ogólnej). Zarówno w przypadku
badań dotyczących manii, jak i schizofrenii, stosowanie wyższych dawek związane było z niższym
liczbowo wskaźnikiem odpowiedzi
Nie są dostępne dane dotyczące postępowania w celu zapobiegania nawrotom w tej grupie wiekowej.
Dodatkowe dane uzyskano z 26-tygodniowego otwartego badania będącego kontynuacją badania
klinicznego (n=380 pacjentów) przy zastosowaniu kwetiapiny w dawkach od 400 do 800 mg na dobę.
Stwierdzano zwiększenie ciśnienia tętniczego u dzieci i młodzieży, a zwiększenie apetytu, objawy
pozapiramidowe i zwiększone stężenie prolaktyny były obserwowane częściej u dzieci i młodzieży niż
u dorosłych pacjentów (patrz punkt 4.4 i 4.8).

Objawy pozapiramidowe w populacji dzieci i młodzieży (od 10 do 17 lat)
W krótkotrwałym kontrolowanym placebo badaniu klinicznym nad zastosowaniem produktu w
monoterapii u pacjentów w wieku od 13 do 17 lat ze schizofrenią, łączna częstość występowania
objawów pozapiramidowych wynosiła 12,9% dla kwetiapiny i 5,3% dla placebo, chociaż częstość
poszczególnych objawów (np. akatyzja, drżenia, zespół pozapiramidowy, hipokinezja, niepokój,
nadreaktywność ruchowa, sztywność mięśni, dyskinezy) nie przekraczała 4,1% w żadnej z badanych
grup. W krótkotrwałym kontrolowanym placebo badaniu klinicznym nad zastosowaniem produktu w
monoterapii u dzieci i młodzieży (od 10 do 17 lat) z manią w przebiegu choroby dwubiegunowej,
łączna częstość występowania objawów pozapiramidowych wynosiła 3,6% dla kwetiapiny i 1,1% dla
placebo. W długotrwałym, otwartym badaniu nad zastosowaniem kwetiapiny w przebiegu schizofrenii
i choroby dwubiegunowej łączna częstość występowania objawów pozapiramidowych (EPS)
wymagających interwencji medycznej wynosiła 10%.

Zwiększenie masy ciała u dzieci i młodzieży (od 10 do 17 lat)
W krótkotrwałych badaniach klinicznych u pacjentów pediatrycznych (od 10 do 17 lat) 17%
pacjentów leczonych kwetiapiną i 2,5% placebo zwiększyło masę ciała ≥7% ich wagi. W celu
uwzględnienia prawidłowego wzrostu w dłuższym okresie, przyjęto, jako miernik klinicznie istotnej
zmiany, zwiększenie o przynajmniej 0,5 standardowego odchylenia od wartości początkowych dla
BMI. Po 26 tygodniach leczenia kwetiapiną 18,3% pacjentów spełniło to kryterium.

Samobójstwa/myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego
W krótkotrwałym kontrolowanym placebo badaniu klinicznym nad zastosowaniem produktu w
monoterapii u pacjentów pediatrycznych ze schizofrenią łączna częstość przypadków związanych z
samobójstwem wynosiła 1,4% (2/147) dla kwetiapiny i 1,3% (1/75) dla placebo u pacjentów poniżej
18. roku życia. W krótkotrwałym kontrolowanym placebo badaniu klinicznym nad zastosowaniem
produktu w monoterapii u pacjentów pediatrycznych z chorobą dwubiegunową łączna częstość
przypadków związanych z samobójstwem wynosiła 1% (2/193) dla kwetiapiny i 0% (0/90) dla
placebo u pacjentów poniżej 18. roku życia.

5.2    Właściwości farmakokinetyczne

Kwetiapina po podaniu doustnym jest dobrze wchłaniana i metabolizowana w dużym stopniu.
Przyjmowanie z pokarmem nie ma znaczącego wpływu na biodostępność kwetiapiny. Kwetiapina
wiąże się w około 83% z białkami osocza. Maksymalne stężenie molowe norkwetiapiny w stanie
stacjonarnym wynosi 35% wartości uzyskiwanej dla kwetiapiny. Okres półtrwania w fazie eliminacji
kwetiapiny i norkwetiapiny wynosi odpowiednio około 7 i 12 godzin.

Farmakokinetyka kwetiapiny i norkwetiapiny jest liniowa i zależna od dawki. Farmakokinetyka
kwetiapiny nie różni się u mężczyzn i kobiet.

Średni klirens kwetiapiny u osób w podeszłym wieku jest mniejszy o 30 do 50% w porównaniu z
osobami dorosłymi w wieku od 18 do 65 lat.

Średni klirens kwetiapiny w osoczu był zmniejszony o około 25% u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min/1,73 m2), jednak
poszczególne wartości klirensu mieściły się w prawidłowym zakresie. Mniej niż 5% niezmienionej
kwetiapiny i jej czynnego metabolitu, norkwetiapiny, jest wydalane z moczem.
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Po podaniu znakowanej
radioaktywnie kwetiapiny, w postaci niezmienionej wydalane jest z moczem i kałem mniej niż 5%
podanej substancji. Około 73% radioaktywności wydalane jest w moczu a 21% w kale. Średni klirens
kwetiapiny w osoczu był zmniejszony o około 25% u pacjentów z niewydolnością wątroby (stabilna
marskość poalkoholowa). Ponieważ kwetiapina jest głównie metabolizowana w wątrobie, u osób z
zaburzeniami czynności wątroby stężenie w osoczu może być zwiększone. W tej grupie pacjentów
może być konieczna zmiana dawki (patrz punkt 4.2).

Badania in vitro wykazały, że głównym izoenzymem układu enzymatycznego cytochromu P450
biorącym udział w metabolizmie kwetiapiny jest izoenzym CYP 3A4. Norkwetiapina powstaje i jest
metabolizowana głównie przez CYP3A4.

Ustalono, że kwetiapina i kilka jej metabolitów są słabymi inhibitorami aktywności ludzkiego
cytochromu P450 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4. Zahamowanie cytochromu CYP zachodzi wyłącznie w
stężeniach około 5 do 50 razy większych niż obserwowane u ludzi w zakresie dawek od 300 mg do
800 mg na dobę. W związku z tymi wynikami badań in vitro jest mało prawdopodobne, aby
jednoczesne stosowanie kwetiapiny z innymi lekami powodowało klinicznie istotne zahamowanie
metabolizmu innego leku za pośrednictwem cytochromu P450. Z badań przeprowadzonych na
zwierzętach wynika, że kwetiapina może pobudzać enzymy cytochromu P450. Jednak w celowanym
badaniu interakcji u pacjentów z psychozami nie obserwowano zwiększenia aktywności cytochromu
P450 po podaniu kwetiapiny.

Dzieci i młodzież (od 10 do 17 lat)
Poddano analizie dane z badań farmakokinetycznych przeprowadzonych z udziałem 9 dzieci w wieku
10-12 lat i 12 młodych pacjentów stosujących ustalone dawki 400 mg kwetiapiny 2 razy na dobę. W
stanie stacjonarnym i przy stałym dawkowaniu stężenie w osoczu kwetiapiny u dzieci i młodzieży (od
10 do 17 lat) było na ogół podobne, jak u pacjentów dorosłych, chociaż Cmax u dzieci było w górnej
wartości obserwowanej u dorosłych. Wartości AUC i Cmax czynnego metabolitu, norkwetiapiny, były
większe, w przybliżeniu odpowiednio 62% i 49 % u dzieci (10-12 lat) oraz odpowiednio 28% i 14% u
młodzieży (13-17 lat) w porównaniu z pacjentami dorosłymi.

5.3    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W przeprowadzonych in vivo i in vitro badaniach nie obserwowano genotoksycznego działania
kwetiapiny. U zwierząt laboratoryjnych po dawkach mogących mieć znaczenie kliniczne
obserwowano zaburzenia, które dotychczas nie zostały potwierdzone w długotrwałych badaniach.
U szczurów obserwowano zmianę pigmentacji tarczycy, u małp Cynomolgus hipertrofię komórek
pęcherzykowych gruczołu tarczowego, zmniejszenie stężenia T3, zmniejszenie stężenia hemoglobiny i
zmniejszenie ilości białych i czerwonych krwinek, u psów zmętnienie rogówki i zaćmę.
Dane te należy wziąć pod uwagę rozważając korzyści i ryzyko leczenia dla pacjenta.


6.     DANE FARMACEUTYCZNE

6.1    Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:
Powidon K30
Celuloza mikrokrystaliczna
Wapnia wodorofosforan dwuwodny
Karboksymetyloskrobia sodowa (typ C)
Krzemionka koloidalna bezwodna
Magnezu stearynian

Otoczka:
Pinexet 25 mg
Opadry II Pink 33G34413, w której skład wchodzą: hypromeloza (6 cP – E464), tytanu dwutlenek
(E171), laktoza jednowodna, makrogol 3350, triacetyna, żelaza tlenek czerwony (E172), żelaza tlenek
żółty (E172).

Pinexet 100 mg
Opadry II Yellow 33G32578, w której skład wchodzą: hypromeloza (6 cP – E464), tytanu dwutlenek
(E171), laktoza jednowodna, makrogol 3350, triacetyna, żelaza tlenek żółty (E172).

Pinexet 150 mg
Opadry II Yellow 33G32605, w której skład wchodzą: hypromeloza (6 cP – E464), tytanu dwutlenek
(E171), laktoza jednowodna, makrogol 3350, triacetyna, żelaza tlenek żółty (E172).

Pinexet 200 mg i 300 mg
Opadry II White 33G28523, w której skład wchodzą: hypromeloza (6 cP – E464), tytanu dwutlenek
(E171), laktoza jednowodna, makrogol 3350, triacetyna.

6.2       Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3       Okres ważności

3 lata.

6.4       Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania.

6.5       Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry PVC/Aluminium w tekturowym pudełku. 10 tabletek w każdym blistrze.

Opakowanie zawierające 30 tabletek powlekanych po 25 mg.
Opakowanie zawierające 60 lub 90 tabletek powlekanych po 100 mg.
Opakowanie zawierające 60 lub 90 tabletek powlekanych po 150 mg.
Opakowanie zawierające 60 lub 90 tabletek powlekanych po 200 mg.
Opakowanie zawierające 60 lub 90 tabletek powlekanych po 300 mg.

Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6       Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania

Brak szczególnych wymagań.


7.   PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Medana Pharma SA
ul. Władysława Łokietka 10
98-200 Sieradz


8.        NUMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
Pinexet 25 mg: Pozwolenie nr 16892
Pinexet 100 mg: Pozwolenie nr 16893
Pinexet 150 mg: Pozwolenie nr 16894
Pinexet 200 mg: Pozwolenie nr 16895
Pinexet 300 mg: Pozwolenie nr 16896


9.    DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
      / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

2010.06.09


10.    DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
       CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

                    
# Uprawnienia Poziom odpłatności Wysokość dopłaty Dokument
uprawniający do zniżki
1 Ubezpieczony 100% 8.04 Recepta biała (Rp)
2 Chory wg wskazań (Choroba afektywna dwubiegunowa) Ryczałt 5.05 Recepta biała (Rp)
3 Chory wg wskazań (Schizofrenia) Ryczałt 5.05 Recepta biała (Rp)
4 Chory wg wskazań pozarejestracyjnych (Zaburzenia psychiczne inne niż wymienione w charakterystyce produktu leczniczego u chorych z otępieniem) Ryczałt 5.05 Recepta biała (Rp)
5 Zasłużony Honorowy Dawca Krwi, Zasłużony Dawca Przeszczepu -
6 Inwalida wojenny i rodzina, Osoba represjonowana i rodzina, Cywilna niewidoma ofiara działań wojennych Bezpłatny 0.00 Recepta biała (Rp)
7 Inwalida wojskowy i rodzina -
8 Pełniący obowiązki obronne Bezpłatny 0.00 Recepta biała (Rp)
9 Chory na azbestozę -

Inne leki Quetiapinum: