Noliprel:

Nazwa międzynarodowa:
-
Podmiot odpowiedzialny:
LES LABORATOIRES SERVIER, FRANCJA
Pozwolenie w Polsce
12984
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
LES LABORATOIRES SERVIER, FRANCJA
SERVIER (IRELAND) INDUSTRIES LTD. (SII), IRLANDIA
Postać
tabletki powlekane
Dawka
2,5mg+0,625mg
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
C09BA04
                                       Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

                       NOLIPREL, 2,5 mg + 0,625 mg, tabletki powlekane
                           Perindoprilum argininum + Indapamidum

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje
ważne dla pacjenta.
-    Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
-    Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty w razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości.
-    Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym.
-    Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
-    Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy
     niepożądane, w tym niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub
     farmaceucie.


Spis treści ulotki:
1.    Co to jest lek Noliprel i w jakim celu się go stosuje
2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku Noliprel
3.    Jak stosować lek Noliprel
4.    Możliwe działania niepożądane
5.    Jak przechowywać lek Noliprel
6.    Zawartość opakowania i inne informacje


1.    Co to jest lek Noliprel i w jakim celu się go stosuje

Co to jest lek Noliprel
Noliprel jest lekiem złożonym zawierającym dwie substancje czynne: peryndopryl oraz indapamid.
Jest to lek przeciw nadciśnieniu, stosowany w leczeniu podwyższonego ciśnienia tętniczego krwi
(nadciśnienia).

W jakim celu stosuje się lek Noliprel
Peryndopryl należy do grupy leków zwanych inhibitorami konwertazy angiotensyny (inhibitory ACE).
Leki te działają poprzez rozszerzanie naczyń krwionośnych, co ułatwia sercu przepompowywanie
krwi.
Indapamid jest lekiem moczopędnym. Leki moczopędne zwiększają ilość moczu wytwarzanego przez
nerki. Indapamid różni się od innych leków moczopędnych tym, iż tylko w niewielkim stopniu
zwiększa ilość wytwarzanego moczu.
Obie substancje czynne zmniejszają ciśnienie tętnicze krwi i współdziałają w normalizacji ciśnienia
tętniczego krwi pacjenta.


2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku Noliprel

Kiedy nie stosować leku Noliprel:
-    jeśli pacjent ma uczulenie na peryndopryl lub inne inhibitory ACE, na indapamid lub inne
     sulfonamidy czy też na którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienione w
     punkcie 6);
-    jeśli w przypadku wcześniejszego stosowania inhibitora ACE u pacjenta występowały objawy,
     takie jak świszczący oddech, obrzęk twarzy lub języka, intensywne swędzenie lub silne
     zaczerwienienie skóry, lub jeśli takie objawy występowały u któregoś z członków rodziny
     w jakichkolwiek innych okolicznościach (stan nazywany obrzękiem naczynioruchowym);
-    jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby lub stan nazywany encefalopatią wątrobową
     (choroba uszkadzająca mózg);
-     jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba nerek lub pacjent jest poddawany dializie;
-     jeśli u pacjenta występuje małe lub duże stężenie potasu we krwi;
-     jeśli u pacjenta występują objawy niewyrównanej niewydolności serca (nasilone zatrzymanie
      wody w organizmie, trudności w oddychaniu);
-     jeśli pacjentka jest w ciąży powyżej 3 miesięcy (lepiej także unikać stosowania leku Noliprel we
      wczesnej ciąży - patrz „Ciąża i karmienie piersią”);
-     jeśli pacjentka karmi piersią.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Jeśli którakolwiek z wymienionych sytuacji dotyczy pacjenta, należy poinformować o tym lekarza
przed zastosowaniem leku Noliprel:
-     jeśli występuje stenoza zastawki aortalnej (zwężenie głównego naczynia krwionośnego
      odprowadzającego krew z serca) lub kardiomiopatia przerostowa (choroba mięśnia sercowego)
      czy też zwężenie tętnicy nerkowej (zwężenie naczynia krwionośnego dostarczającego krew do
      nerki);
-     jeśli występują jakiekolwiek inne choroby serca lub nerek;
-     jeśli występują choroby wątroby;
-     jeśli występuje kolagenoza (choroba skóry), taka jak toczeń rumieniowaty układowy lub
      twardzina;
-     jeśli występuje miażdżyca naczyń (stwardnienie naczyń krwionośnych);
-     jeśli występuje nadczynność przytarczyc (zaburzenie czynności przytarczyc);
-     jeśli występuje dna moczanowa;
-     jeśli występuje cukrzyca;
-     jeśli pacjent stosuje dietę ubogosolną lub zamienniki soli kuchennej zawierające potas;
-     jeśli pacjent stosuje lit lub leki moczopędne oszczędzające potas (spironolakton, triamteren);
      leków tych powinno się unikać podczas stosowania leku Noliprel (patrz ,,Inne leki i Noliprel”).

Pacjentka musi powiedzieć lekarzowi, jeśli myśli, że jest (lub może być) w ciąży. Lek Noliprel nie jest
zalecany we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go zażywać, jeśli pacjentka jest w ciąży powyżej 3
miesięcy, ponieważ lek może powodować poważne uszkodzenia u dziecka, jeżeli był stosowany w
tym stanie (patrz ,,Ciąża i karmienie piersią”).

Stosując lek Noliprel należy poinformować lekarza lub personel medyczny:
-    jeśli pacjent ma być poddany znieczuleniu i (lub) zabiegowi chirurgicznemu;
-    jeśli w ostatnim czasie występowała biegunka lub wymioty, lub pacjent jest odwodniony;
-    jeśli ma być przeprowadzona dializa lub zabieg aferezy LDL (usunięcie cholesterolu z krwi przy
     użyciu specjalnego urządzenia);
-    jeśli ma być przeprowadzone leczenie odczulające w celu zmniejszenia reakcji uczuleniowych na
     użądlenia pszczół lub os;
-    jeśli ma zostać przeprowadzone badanie wymagające podania środka kontrastowego
     zawierającego jod (substancji pozwalającej zobaczyć narządy, takie jak nerka czy żołądek w
     badaniu rentgenowskim).

Sportowcy powinni zostać uprzedzeni, że lek Noliprel zawiera substancję czynną (indapamid), która
może dawać dodatni wynik testu antydopingowego.

Nie należy stosować leku Noliprel u dzieci.

Inne leki i Noliprel
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub
ostatnio a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Należy unikać stosowania leku Noliprel:
-    z litem (stosowanym w leczeniu depresji);
-    z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (spironolakton, triamteren), solami potasu.
Stosowanie innych leków może mieć wpływ na leczenie preparatem Noliprel. Należy powiedzieć
lekarzowi, jeśli są przyjmowane następujące leki, ponieważ może to wymagać zastosowania
szczególnej ostrożności:
-     inne leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego;
-     prokainamid (stosowany w leczeniu zaburzeń rytmu serca);
-     allopurynol (stosowany w leczeniu dny moczanowej);
-     terfenadyna lub astemizol (leki przeciwhistaminowe stosowane w leczeniu gorączki siennej lub
      alergii);
-     kortykosteroidy stosowane w leczeniu różnych stanów chorobowych, w tym ciężkiej astmy
      i reumatoidalnego zapalenia stawów;
-     leki immunosupresyjne stosowane w leczeniu chorób autoimmunologicznych lub po operacjach
      transplantacji w celu zapobiegania odrzuceniu przeszczepu (np. cyklosporyna);
-     leki stosowane w leczeniu nowotworów;
-     erytromycyna stosowana dożylnie (antybiotyk);
-     halofantryna (stosowana w leczeniu niektórych typów malarii);
-     pentamidyna (stosowana w leczeniu zapalenia płuc);
-     sole złota podawane dożylnie (stosowane w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów);
-     winkamina (stosowana w leczeniu objawów zaburzeń procesów poznawczych u pacjentów
      w podeszłym wieku);
-     beprydyl (stosowany w leczeniu dławicy piersiowej);
-     sultopryd (stosowany w leczeniu psychoz);
-     leki stosowane w zaburzeniach rytmu serca (np. chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid,
      amiodaron, sotalol);
-     digoksyna lub inne glikozydy nasercowe (stosowane w chorobach serca);
-     baklofen (stosowany w leczeniu sztywności mięśni pojawiającej się w takich chorobach jak
      stwardnienie rozsiane);
-     leki stosowane w leczeniu cukrzycy, takie jak insulina czy metformina;
-     wapń, w tym preparaty uzupełniające niedobór wapnia;
-     leki przeczyszczające o działaniu drażniącym (np. senes);
-     niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. ibuprofen) lub duże dawki salicylanów (np. kwas
      acetylosalicylowy);
-     amfoterycyna B stosowana dożylnie (w leczeniu ciężkich chorób grzybiczych);
-     leki stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych, takich jak depresja, lęk, schizofrenia (np.
      trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki);
-     tetrakozaktyd (w leczeniu choroby Crohna).

Noliprel z jedzeniem i piciem
Zaleca się przyjmowanie leku Noliprel przed posiłkiem.

Ciąża i karmienie piersią

Ciąża
Pacjentka musi powiedzieć lekarzowi, jeśli myśli, że jest (lub może być) w ciąży.
Zwykle lekarz zaleci przerwanie zażywania leku Noliprel przed zajściem w ciążę lub gdy tylko
pacjentka dowie się, że jest w ciąży, oraz zaleci inny lek zamiast preparatu Noliprel.
Noliprel nie jest zalecany we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go zażywać, jeśli pacjentka jest w
ciąży powyżej 3 miesięcy, ponieważ lek może powodować poważne uszkodzenia u dziecka, jeżeli był
stosowany po trzecim miesiącu ciąży.

Karmienie piersią
Nie wolno przyjmować leku Noliprel, jeśli pacjentka karmi piersią.
Należy natychmiast powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka karmi piersią lub zaczyna karmić piersią.
Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek Noliprel zwykle nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, niemniej
jednak u niektórych pacjentów mogą wystąpić zawroty głowy lub uczucie znużenia związane z niskim
ciśnieniem tętniczym.
W takich sytuacjach zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn może być zaburzona.

Lek Noliprel zawiera laktozę
Jeśli stwierdzono u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien skontaktować się z
lekarzem przed przyjęciem leku.


3.     Jak stosować lek Noliprel

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza.
W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Zazwyczaj zalecaną dawką jest jedna tabletka na dobę. Lekarz może podjąć decyzję o zwiększeniu
dawki do 2 tabletek na dobę lub zmodyfikować dawkowanie w przypadku występowania
niewydolności nerek.
Tabletkę należy przyjmować najlepiej rano, przed posiłkiem. Tabletkę należy połknąć popijając
szklanką wody.
Linia podziału na tabletce nie jest przeznaczona do przełamywania tabletki.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Noliprel
W przypadku zażycia zbyt wielu tabletek, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub udać
się do najbliższego dyżurującego szpitala. Najczęściej występującym objawem w sytuacji
przedawkowania jest niskie ciśnienie tętnicze krwi.
Jeśli pojawi się znacząco niskie ciśnienie tętnicze krwi (z objawami takimi jak zawroty głowy lub
omdlenia), pomóc może położenie się z uniesionym nogami.

Pominięcie przyjęcia leku Noliprel
Ważne jest, aby przyjmować lek regularnie, wtedy jego działanie jest najlepsze. Jeśli jednak pominie
się dawkę leku Noliprel, następną dawkę należy przyjąć o zwykłej porze.
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Noliprel
Leczenie wysokiego ciśnienia tętniczego krwi jest długotrwałe, dlatego przed przerwaniem stosowania
tego leku należy skontaktować się z lekarzem.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.


4.     Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Jeśli u pacjenta wystąpi jakikolwiek z następujących objawów, należy natychmiast przerwać
zażywanie produktu leczniczego i powiedzieć niezwłocznie lekarzowi:
-      obrzęk twarzy, warg, jamy ustnej, języka lub gardła, trudność w oddychaniu;
-      silne zawroty głowy lub omdlenie;
-      niezwykle szybkie lub nieregularne bicie serca.

Działania niepożądane, pogrupowane według zmniejszającej się częstości występowania:
-     często (występujące rzadziej niż u 1 na 10 pacjentów ale częściej niż u 1 na 100 pacjentów): ból
      głowy, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, uczucie kłucia i mrowienia,
      zaburzenia widzenia, szum uszny (uczucie słyszenia dźwięków); uczucie pustki w głowie
      z powodu niskiego ciśnienia krwi, kaszel, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności,
      ból brzucha, jadłowstręt, wymioty, zaburzenia smaku, suchość w ustach, niestrawność lub
      trudności z trawieniem, biegunka, zaparcie), reakcje alergiczne (takie jak wysypki, świąd),
      skurcze mięśni, uczucie zmęczenia;
-     niezbyt często (występujące rzadziej niż u 1 na 100 pacjentów ale częściej niż u 1 na 1000
      pacjentów): wahania nastroju, zaburzenia snu, skurcz oskrzeli (uczucie ucisku w klatce
      piersiowej, świszczący oddech i duszność), obrzęk naczynioruchowy (objawy takie jak
      świszczący oddech, obrzęk twarzy lub języka), pokrzywka, plamica (czerwone punkciki
      na skórze), problemy z nerkami, impotencja, pocenie się;
-     bardzo rzadko (występujące rzadziej niż u 1 na 10000 pacjentów): dezorientacja, zaburzenia
      sercowo-naczyniowe (nieregularne bicie serca, dławica, zawał mięśnia sercowego),
      eozynofilowe zapalenie płuc (rzadki rodzaj zapalenia płuc), zapalenie śluzówki nosa (zatkany
      nos lub cieknący katar), ciężkie objawy skórne, takie jak rumień wielopostaciowy. Jeśli
      u pacjenta występuje toczeń rumieniowaty układowy (rodzaj kolagenozy), mogą nasilić się
      objawy. Donoszono także o przypadkach reakcji nadwrażliwości na światło (zmiany
      w wyglądzie skóry) po ekspozycji na słońce lub sztuczne promienie UVA.
-     częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych): omdlenie,
      zaburzenia rytmu serca zagrażające życiu (torsade de pointes), nieprawidłowa czynność serca
      stwierdzana w badaniu EKG, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.

Mogą wystąpić zaburzenia krwi, nerek, wątroby lub trzustki oraz zmiany wyników badań
laboratoryjnych (badania krwi). Lekarz może zalecić badania krwi, aby monitorować stan zdrowia
pacjenta.
W przypadkach niewydolności wątroby (problemy z wątrobą), istnieje możliwość wystąpienia
encefalopatii wątrobowej (degeneracyjna choroba mózgu).

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie możliwe objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.


5.     Jak przechowywać lek Noliprel

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu.
Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.
Przechowywać pojemnik szczelnie zamknięty w celu ochrony przed wilgocią.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.


6.     Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Noliprel
- Substancjami czynnymi leku są: peryndopryl i indapamid. Jedna tabletka powlekana zawiera 2,5 mg
peryndoprylu z argininą (co odpowiada 1,6975 mg peryndoprylu) oraz 0,625 mg indapamidu.
- Pozostałe składniki rdzenia tabletki: laktoza jednowodna, magnezu stearynian, maltodekstryna,
krzemionka koloidalna bezwodna, karboksymetyloskrobia sodowa (typ A);
składniki otoczki powlekającej tabletkę: glicerol, hypromeloza, makrogol 6000, magnezu stearynian,
tytanu dwutlenek (E 171).
Jak wygląda lek Noliprel i co zawiera opakowanie
Lek Noliprel to białe, podłużne tabletki powlekane z wytłoczoną linią po obu stronach. Jedna tabletka
powlekana zawiera 2,5 mg peryndoprylu z argininą oraz 0,625 mg indapamidu.

Tabletki są dostępne w opakowaniach zawierających po 30 i 90 sztuk.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny:
Les Laboratoires Servier
50, rue Carnot
92284 Suresnes cedex
Francja

Wytwórca:
Les Laboratoires Servier Industrie
905 route de Saran
45520 Gidy
Francja

lub

Servier Ireland Industries Ltd
Gorey Road
Arklow – Co. Wicklow
Irlandia

lub

ANPHARM Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne S.A.
ul. Annopol 6 B
03-236 Warszawa

W celu uzyskania szczegółowych informacji należy zwrócić się do przedstawiciela podmiotu
odpowiedzialnego.

Polska
Servier Polska Sp. z o.o.
ul. Jana Kazimierza 10
01-248 Warszawa
Nr telefonu: (22) 594-90-00

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego
Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Austria                  Preterax Arginin - Filmtabletten
Belgia                   PRETERAX 2,5 mg/0,625 mg
Cypr                     PRETERAX 2,5 mg/0,625 mg
Republika Czeska         NOLIPREL NEO
Estonia                  NOLIPREL ARGININE
Finlandia                PRETERAX NOVUM
Francja                  PRETERAX 2,5mg/0,625mg
Niemcy                   PRETERAX N 2,5 mg/ 0,625 mg
Grecja                   PRETERAX 2,5 mg/0,625 mg
Węgry                   NOLIPREL ARGININ
Irlandia                COVERSYL ARGININE PLUS 2.5mg/0.625mg Film-coated tablets
Włochy                  PRETERAX 2,5 mg/0,625 mg
Łotwa                   NOLIPREL ARGININE
Litwa                   Noliprel 2,5 mg/0,625 mg plėvele dengtos tabletès
Luksemburg              PRETERAX 2,5 mg/0,625 mg
Malta                   PRETERAX Arginine 2.5mg/0.625mg
Holandia                PRETERIAN 2,5 mg/0,625 mg
Polska                  NOLIPREL
Portugalia              PRETERAX 2,5 mg/0,625 mg
Rumunia                 NOLIPREL ARG 2,5 mg/ 0,625 mg
Republika Słowacka      NOLIPREL A
Słowenia                BIONOLIPREL 2.5mg/0.625mg
Hiszpania               Preterax 2,5 mg/0,625 mg comprimidos
Wielka Brytania         Coversyl Arginine Plus 2.5 mg/0.625 mg


Data ostatniej aktualizacji ulotki:

                
                                            CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO


1.    NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

NOLIPREL, 2,5 mg + 0,625 mg, tabletki powlekane


2.    SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Jedna tabletka powlekana zawiera 1,6975 mg peryndoprylu, co odpowiada 2,5 mg peryndoprylu
z argininą oraz 0,625 mg indapamidu.

Substancje pomocnicze: 74,455 mg laktozy jednowodnej.
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3.    POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletki powlekane.
Białe, podłużne tabletki powlekane z wytłoczoną linią po obu stronach.
Linia podziału nie jest przeznaczona do przełamywania tabletki.


4.    SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1 Wskazania do stosowania

Nadciśnienie tętnicze.

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie
Zazwyczaj 1 tabletka powlekana produktu NOLIPREL na dobę jako pojedyncza dawka, najlepiej
przyjmowana rano przed posiłkiem. Jeżeli nie uzyska się kontroli nad ciśnieniem krwi po jednym
miesiącu leczenia, dawkę można podwoić.

Pacjenci w podeszłym wieku (patrz punkt 4.4)
Leczenie należy rozpocząć od zwykłej dawki, jednej tabletki produktu NOLIPREL raz na dobę.

Pacjenci z niewydolnością nerek (patrz punkt 4.4)
W ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min), leczenie jest
przeciwwskazane.
U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 30 – 60 ml/min) maksymalna
dawka powinna wynosić 1 tabletkę NOLIPREL na dobę.
U pacjentów z klirensem kreatyniny większym lub równym 60 ml/min nie jest wymagana
modyfikacja dawki.
Zazwyczaj stosowana kontrola leczenia dotyczy częstego badania stężenia kreatyniny i potasu.

Pacjenci z niewydolnością wątroby (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2)
W ciężkiej niewydolności wątroby leczenie jest przeciwwskazane.
U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby nie jest wymagana modyfikacja dawki.

Dzieci i młodzież
Dotychczas nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności peryndoprylu z argininą oraz
indapamidu u dzieci i młodzieży. Nie należy stosować produktu leczniczego NOLIPREL u dzieci oraz
młodzieży.

Sposób podawania
Podanie doustne.

4.3 Przeciwwskazania

Związane z peryndoprylem:

- nadwrażliwość na peryndopryl lub inne inhibitory ACE;
- obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quincke’go) związany z uprzednim leczeniem inhibitorami ACE;
- wrodzony lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy;
- drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).

Związane z indapamidem:

-  nadwrażliwość na indapamid lub inne sulfonamidy;
-  ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min);
-  encefalopatia wątrobowa;
-  ciężka niewydolność wątroby;
-  hipokaliemia;
-  ogólną zasadą jest niekojarzenie tego preparatu z lekami nie–przeciwarytmicznymi
  powodującymi torsade de pointes (patrz punkt 4.5);
- laktacja (patrz punkt 4.6).

Związane z produktem NOLIPREL:

- nadwrażliwość na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Z powodu braku wystarczającego doświadczenia dotyczącego leczenia, produktu NOLIPREL nie
należy stosować:
- u pacjentów poddawanych dializie;
- u pacjentów z nieleczoną niewyrównaną niewydolnością serca.

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Specjalne ostrzeżenia

Wspólne dla peryndoprylu i indapamidu

Dla preparatu złożonego o małej dawce NOLIPREL nie wykazano istotnego zmniejszenia objawów
niepożądanych w porównaniu z najmniejszymi zarejestrowanymi dawkami każdej z substancji
czynnych osobno, z wyjątkiem hipokaliemii (patrz punkt 4.8). Jeśli pacjent jest narażony na dwa leki
przeciwnadciśnieniowe dotychczas nie stosowane, nie można wykluczyć zwiększonej częstości
reakcji idiosynkrazji. Aby zminimalizować ryzyko, pacjent powinien być pod ścisłą opieką medyczną.

Lit
Zazwyczaj nie zaleca się jednoczesnego stosowania litu i połączenia peryndoprylu z indapamidem
(patrz punkt 4.5).

Związane z peryndoprylem

Neutropenia lub agranulocytoza
U pacjentów otrzymujących inhibitory ACE donoszono o wystąpieniu neutropenii
lub agranulocytozy, trombocytopenii i niedokrwistości. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek
oraz bez innych czynników powodujących powikłania, neutropenia występuje rzadko. Peryndopryl
należy stosować ze szczególną ostrożnością u pacjentów z kolagenozą naczyń, u których stosuje się
leczenie lekiem immunosupresyjnym, leczenie allopurynolem lub prokainamidem, lub u których
występują połączone czynniki powodujące powikłania, zwłaszcza jeśli występowało wcześniej
zaburzenie czynności nerek. U niektórych z tych pacjentów rozwinęły się poważne infekcje, które
w kilku przypadkach nie odpowiadały na intensywną terapię antybiotykami. Jeśli peryndopryl jest
stosowany u takich pacjentów, doradza się okresowe monitorowanie liczby białych krwinek,
a pacjentów należy poinformować o zgłaszaniu jakichkolwiek objawów infekcji (np. ból gardła,
gorączka).

Nadwrażliwość/obrzęk naczynioruchowy
Rzadko zgłaszano obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, języka, głośni i (lub) krtani
u pacjentów leczonych inhibitorami konwertazy angiotensyny, w tym peryndoprylem. Może to
wystąpić w jakimkolwiek okresie leczenia. W takich przypadkach należy natychmiast przerwać
leczenie peryndoprylem oraz wdrożyć odpowiednie monitorowanie, aby zapewnić całkowite
ustąpienie objawów przed wypisaniem pacjenta do domu. W przypadkach, gdy obrzęk obejmuje tylko
twarz i wargi, skutki zazwyczaj ustępują bez leczenia, jednak można zastosować leki
przeciwhistaminowe w celu złagodzenia objawów.
Obrzęk naczynioruchowy związany z obrzękiem krtani może być śmiertelny. Zajęcie języka, głośni
lub krtani może powodować zamknięcie dróg oddechowych. W takich przypadkach należy
natychmiast podać podskórnie adrenalinę 1:1000 (0,3 ml do 0,5 ml) i (lub) zastosować metody
zapewniające drożność dróg oddechowych.
U czarnoskórych pacjentów, otrzymujących inhibitory ACE, donoszono o większej częstości
występowania obrzęku naczynioruchowego w porównaniu do pacjentów rasy innej niż czarna.

U pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, niezwiązanym z leczeniem inhibitorem
ACE, może istnieć zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego podczas otrzymywania inhibitora
ACE (patrz punkt 4.3).

Rzadko donoszono o obrzęku naczynioruchowym jelit u pacjentów leczonych inhibitorami ACE.
U tych pacjentów występował ból brzucha (z nudnościami lub bez nudności albo z wymiotami);
w niektórych przypadkach nie było wcześniejszego obrzęku naczynioruchowego twarzy a poziomy
esterazy C1 były prawidłowe. Obrzęk naczynioruchowy był diagnozowany za pomocą następujących
procedur: tomografii komputerowej brzucha, ultrasonografii lub podczas zabiegu chirurgicznego,
a objawy ustąpiły po zaprzestaniu stosowania inhibitora ACE. Wystąpienie obrzęku
naczynioruchowego jelit należy wziąć pod uwagę podczas diagnozowania różnicowego pacjentów,
zgłaszających ból brzucha.

Reakcje rzekomoanafilaktyczne podczas leczenia odczulającego
U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas leczenia odczulającego jadem owadów
błonkoskrzydłych (pszczoły, osy) występowały pojedyncze przypadki przedłużających się reakcji
rzekomoanafilaktycznych zagrażających życiu. Inhibitory ACE należy stosować z ostrożnością
u pacjentów z alergią podczas odczulania, i należy ich unikać u pacjentów poddawanych
immunoterapii jadem owadów. U pacjentów wymagających zarówno stosowania inhibitora ACE
jak i leczenia odczulającego reakcji tych można jednak uniknąć poprzez czasowe odstawienie
inhibitora ACE przynajmniej na 24 godziny przed leczeniem.

Reakcje rzekomoanafilaktyczne podczas aferezy LDL
Rzadko u pacjentów otrzymujących inhibitory ACE, podczas aferezy lipoprotein (LDL) o małej
gęstości z użyciem siarczanu dekstranu, obserwowano zagrażające życiu reakcje
rzekomoanafilaktyczne. Reakcji tych unikano przez czasowe odstawienie inhibitora ACE przed każdą
aferezą.
Pacjenci hemodializowani
U pacjentów dializowanych z użyciem membran high-flux (np. AN 69®) i leczonych jednocześnie
inhibitorem ACE, donoszono o występowaniu reakcji rzekomoanafilaktycznych. U tych pacjentów
należy rozważyć zastosowanie innych typów membran do dializy lub innej klasy leków
przeciwnadciśnieniowych.

Leki moczopędne oszczędzające potas; sole potasu
Jednoczesne stosowanie peryndoprylu i leków moczopędnych oszczędzających potas lub soli potasu,
zazwyczaj nie jest zalecane (patrz punkt 4.5).

Ciąża
Stosowania inhibitorów ACE nie należy rozpoczynać podczas ciąży. Jeśli terapia inhibitorem ACE
nie jest uznana za istotną, u pacjentek planujących ciążę należy zmienić leczenie na alternatywną
terapię przeciwnadciśnieniową o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania podczas ciąży. Kiedy
ciąża zostanie rozpoznana, leczenie inhibitorami ACE należy natychmiast przerwać, i, jeśli właściwe,
rozpocząć alternatywną terapię (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Związane z indapamidem

W przypadkach zaburzenia czynności wątroby tiazydowe i tiazydopodobne leki moczopędne mogą
powodować wystąpienie encefalopatii wątrobowej. W razie wystąpienia objawów encefalopatii
należy natychmiast przerwać leczenie lekami moczopędnymi.

Nadwrażliwość na światło
Po zastosowaniu tiazydowych i tiazydopodobnych leków moczopędnych (patrz punkt 4.8)
odnotowano przypadki reakcji nadwrażliwości na światło. Jeśli podczas leczenia wystąpi reakcja
nadwrażliwości na światło, zaleca się przerwać terapię. Jeśli ponowne podanie leku moczopędnego
jest uznane za konieczne, zaleca się ochronę powierzchni narażonych na działanie słońca lub
sztucznych promieni UVA.

Zalecane środki ostrożności

Wspólne dla peryndoprylu i indapamidu

Niewydolność nerek
W przypadkach ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) leczenie jest
przeciwwskazane.
U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym bez uprzedniego jawnego zaburzenia czynności
nerek, u których badania krwi oceniające czynność nerek wykazały czynnościową niewydolność
nerek, należy przerwać leczenie i ewentualnie ponownie rozpocząć albo mniejszą dawką lub tylko
jednym za składników.
U tych pacjentów, w ramach podstawowej kontroli medycznej należy okresowo oceniać stężenie
potasu i kreatyniny, po 2 tygodniach leczenia a następnie co 2 miesiące, podczas całego leczenia.
Niewydolność nerek była zgłaszana głównie u pacjentów z ciężką niewydolnością serca lub z chorobą
zasadniczą nerek, włączając zwężenie tętnicy nerkowej.
W przypadku obustronnego zwężenia tętnicy nerkowej, lub jednej czynnej nerki, zazwyczaj nie zaleca
się stosowania preparatu.

Niedociśnienie tętnicze i niedobory wody oraz elektrolitów
Istnieje ryzyko nagłego niedociśnienia tętniczego w obecności występującego wcześniej niedoboru
sodu (zwłaszcza u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej). Dlatego należy regularnie
przeprowadzać badanie objawów klinicznych niedoborów wody i elektrolitów, które mogą się
pojawić w przypadku współistniejących wymiotów lub biegunki.
U takich pacjentów należy regularnie oznaczać stężenie elektrolitów w osoczu.
Znaczne niedociśnienie tętnicze może wymagać zastosowania dożylnego wlewu izotonicznego
roztworu soli.
Przemijające niedociśnienie tętnicze nie jest przeciwwskazaniem do kontynuacji leczenia. Po
ustabilizowaniu się dostatecznej objętości krwi i ciśnienia tętniczego, można ponownie rozpocząć
leczenie mniejszą dawką lub tylko jednym ze składników.

Stężenie potasu
Połączenie peryndoprylu i indapamidu nie zapobiega wystąpieniu hipokaliemii, zwłaszcza
u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek. Tak jak w przypadku innych leków
przeciwnadciśnieniowych stosowanych w skojarzeniu z lekiem moczopędnym, należy regularnie
kontrolować stężenie potasu w osoczu.

Substancje pomocnicze
Produkt NOLIPREL nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą, dziedziczną
nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy i
galaktozy.

Związane z peryndoprylem

Kaszel
U pacjentów leczonych inhibitorami konwertazy angiotensyny obserwowano suchy kaszel.
Charakteryzuje się on tym, że jest uporczywy oraz ustępuje po przerwaniu leczenia. W razie
wystąpienia tego objawu należy rozważyć etiologię jatrogenną. Jeżeli leczenie inhibitorami ACE jest
nadal preferowane, należy rozważyć możliwość jego kontynuacji.

Dzieci i młodzież
Nie ustalono skuteczności i tolerancji peryndoprylu w monoterapii i w skojarzeniu u dzieci.

Ryzyko niedociśnienia tętniczego i (lub) niewydolności nerek (w przypadku niewydolności serca,
niedoborów wody i elektrolitów itp.)
Wyraźna stymulacja układu renina-angiotensyna-aldosteron jest obserwowana podczas znacznej
utraty soli i wody (ścisła dieta ubogosodowa lub długotrwałe leczenie lekami moczopędnymi),
u pacjentów z początkowo niskim ciśnieniem tętniczym krwi, u pacjentów ze zwężeniem tętnicy
nerkowej, zastoinową niewydolnością serca lub marskością wątroby z obrzękami i wodobrzuszem.
Hamowanie tego układu przez inhibitor konwertazy angiotensyny może zatem spowodować,
zwłaszcza po pierwszej dawce i podczas pierwszych dwóch tygodni leczenia, nagłe obniżenie
ciśnienia tętniczego krwi i (lub) zwiększenie stężenia kreatyniny w osoczu, wskazujące na
czynnościową niewydolność nerek. Niekiedy może mieć ona ostry początek, choć występuje rzadko
i w różnych momentach leczenia.
W takich przypadkach leczenie należy rozpocząć od mniejszej dawki i zwiększać ją stopniowo.

Pacjenci w podeszłym wieku
Przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić czynność nerek i stężenie potasu. Dawkę początkową
należy następnie dostosować w zależności od reakcji ciśnienia tętniczego krwi, zwłaszcza w
przypadkach niedoborów wody i elektrolitów, celem uniknięcia nagłego niedociśnienia.

Pacjenci z rozpoznaną miażdżycą
Ryzyko wystąpienia niedociśnienia występuje u wszystkich pacjentów, jednak szczególną ostrożność
należy zachować u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub zaburzeniami krążenia mózgowego,
rozpoczynając leczenie od małych dawek.

Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe
Leczeniem nadciśnienia naczyniowo-nerkowego jest rewaskularyzacja. Nie mniej jednak, stosowanie
inhibitorów konwertazy angiotensyny może być korzystne u pacjentów z nadciśnieniem nerkowo-
naczyniowym oczekujących na operację korekcyjną lub gdy taka operacja nie jest możliwa.
Jeżeli NOLIPREL został przepisany pacjentom z rozpoznanym lub podejrzewanym zwężeniem
tętnicy nerkowej, leczenie należy rozpoczynać w szpitalu od małych dawek. Należy kontrolować
czynność nerek i stężenie potasu, ponieważ u niektórych pacjentów rozwijała się czynnościowa
niewydolność nerek, ustępująca po zaprzestaniu leczenia.

Inne grupy ryzyka
U pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasa IV) oraz u pacjentów z cukrzycą insulinozależną,
(u których istnieje tendencja do zwiększenia stężenia potasu), leczenie powinno zaczynać się pod
ścisłą kontrolą lekarską od mniejszej dawki początkowej. Nie należy przerywać leczenia
β-adrenolitykiem u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i nadciśnieniem tętniczym: inhibitor
ACE należy dołączyć do leku β-adrenolitycznego.

Pacjenci z cukrzycą
U pacjentów z cukrzycą leczonych wcześniej doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną
należy dokładnie monitorować stężenia glukozy we krwi, zwłaszcza podczas pierwszego miesiąca
leczenia inhibitorem ACE.

Różnice etniczne
Tak jak w przypadku innych inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę peryndopryl jest
widocznie mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia krwi u pacjentów rasy czarnej niż innych ras,
prawdopodobnie z powodu częstszego występowania w populacji pacjentów rasy czarnej z
nadciśnieniem małej aktywności reninowej osocza.

Zabiegi chirurgiczne/znieczulenie
Inhibitory konwertazy angiotensyny mogą powodować niedociśnienie tętnicze w przypadku
znieczulenia, zwłaszcza, gdy środek znieczulający ma właściwości hipotensyjne. Jeśli możliwe,
zaleca się przerwać leczenie długo działającymi inhibitorami konwertazy, takimi jak peryndopryl, na
dzień przed planowanym zabiegiem chirurgicznym.

Zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej/kardiomiopatia przerostowa
Inhibitory ACE należy stosować ze szczególną ostrożnością u pacjentów ze zwężeniem drogi
odpływu z lewej komory.

Zaburzenia czynności wątroby
Rzadko, stosowanie inhibitorów ACE jest związane z wystąpieniem zespołu rozpoczynającego się od
żółtaczki cholestatycznej, prowadzącego do rozwoju piorunującej martwicy wątroby i (czasami)
śmierci. Mechanizm tego zespołu nie jest wyjaśniony. U pacjentów otrzymujących inhibitory ACE,
u których rozwinęła się żółtaczka cholestatyczna, lub u których obserwuje się zwiększenie aktywności
enzymów wątrobowych, należy przerwać leczenie inhibitorami ACE i zastosować odpowiednie
postępowanie medyczne (patrz punkt 4.8).

Hiperkaliemia
U niektórych pacjentów w trakcie stosowania inhibitorów ACE, w tym peryndoprylu, obserwowano
zwiększenie stężenia potasu w surowicy. Czynnikami ryzyka wystąpienia hiperkaliemii są:
niewydolność nerek, pogorszenie czynności nerek, wiek (>70 lat), cukrzyca, współistniejące stany,
zwłaszcza odwodnienie, ostra dekompensacja serca, kwasica metaboliczna i jednoczesne stosowanie
leków moczopędnych oszczędzających potas (np. spironolakton, eplerenon, triamteren lub amiloryd),
suplementów potasu lub zamienników soli kuchennej zawierających potas, lub też pacjenci, którzy
przyjmują inne leki powodujące zwiększenie stężenia potasu w surowicy (np. heparyna).
Stosowanie suplementów potasu, leków moczopędnych oszczędzających potas lub zamienników soli
kuchennej zawierających potas, zwłaszcza u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, może
prowadzić do znacznego zwiększenia w surowicy stężenia potasu. Hiperkaliemia może powodować
poważne, czasami kończące się zgonem arytmie. Jeżeli jednoczesne stosowanie wyżej wymienionych
preparatów uważa się za właściwe, zaleca się ostrożność i częstą kontrolę stężenia potasu w surowicy
(patrz punkt 4.5).
Związane z indapamidem

Równowaga wodno-elektrolitowa
Stężenie sodu
Należy je badać przed rozpoczęciem leczenia a następnie w regularnych odstępach czasu. Wszystkie
leki moczopędne mogą powodować poważne w skutkach zmniejszenie stężenia sodu.
Zmniejszenie stężenia sodu może być początkowo bezobjawowe, dlatego niezbędna jest regularna
kontrola. Oznaczenia stężenia sodu powinny być częstsze u pacjentów w podeszłym wieku i
pacjentów z marskością wątroby (patrz: punkt 4.8 i 4.9).

Stężenie potasu
Utrata potasu z hipokaliemią stanowi poważne ryzyko związane z tiazydowymi lekami
moczopędnymi oraz lekami moczopędnymi podobnymi do tiazydowych. Należy zapobiegać ryzyku
wystąpienia zmniejszonych stężeń potasu (<3,4 mmol/l) w niektórych grupach ryzyka, takich jak
pacjenci w podeszłym wieku i (lub) niedożywieni, niezależnie od tego, czy przyjmują, czy też nie,
wiele leków, pacjenci z marskością wątroby z obrzękami i wodobrzuszem, pacjenci z chorobą naczyń
wieńcowych i pacjenci z niewydolnością serca.
W takich przypadkach hipokaliemia zwiększa toksyczność glikozydów nasercowych oraz ryzyko
wystąpienia zaburzeń rytmu serca.

Pacjenci, u których występuje wydłużony odstęp QT w zapisie EKG, bez względu na pochodzenie
jatrogenne czy też wrodzone, znajdują się również w grupie ryzyka.
Hipokaliemia, podobnie jak bradykardia, może predysponować do wystąpienia poważnych zaburzeń
rytmu serca, szczególnie torsade de pointes, które mogą być śmiertelne.

We wszystkich tych przypadkach konieczne jest częstsze oznaczanie stężenia potasu w surowicy.
Pierwsze oznaczenie stężenia potasu należy wykonać w pierwszym tygodniu po rozpoczęciu leczenia.
W razie wykrycia zmniejszonego stężenia potasu należy wyrównać niedobór.

Stężenie wapnia
Tiazydowe i tiazydopodobne leki moczopędne mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem,
powodując nieznaczne i przemijające zwiększenie stężenia wapnia w osoczu.
Znaczne zwiększenie stężenia wapnia może być związane z nierozpoznaną nadczynnością
przytarczyc.
W takich przypadkach leczenie należy przerwać przed badaniem czynności przytarczyc.

Stężenie glukozy we krwi
Kontrolowanie stężenia glukozy we krwi jest istotne u pacjentów z cukrzycą, zwłaszcza w przypadku
małego stężenia potasu.

Kwas moczowy
U pacjentów ze zwiększonym stężeniem kwasu moczowego istnieje zwiększone ryzyko występowania
napadów dny moczanowej.

Czynność nerek a leki moczopędne
Tiazydowe i tiazydopodobne leki moczopędne są w pełni skuteczne tylko, gdy czynność nerek jest
prawidłowa lub zaburzona jedynie w niewielkim stopniu (stężenie kreatyniny mniejsze lub zbliżone
do 25 mg/l, tj. 220 µmol/l u dorosłych).
W przypadku osób w podeszłym wieku stężenia kreatyniny należy skorygować uwzględniając wiek,
masę ciała i płeć pacjenta, według wzoru Cockrofta:

Clkr = (140 - wiek) x masa ciała/0,814 x stężenie kreatyniny w osoczu

przy czym:
       - wiek wyrażony w latach
       - masa ciała w kg
       - stężenie kreatyniny w osoczu w μmol/l
Wzór ten odnosi się do mężczyzn w podeszłym wieku; dla kobiet należy go dostosować mnożąc
otrzymaną wartość przez 0,85.
Hipowolemia związana z utratą sodu i wody spowodowaną przez lek moczopędny na początku
leczenia, powoduje zmniejszenia przesączania kłębuszkowego. Może to prowadzić do zwiększenia
stężenia mocznika i kreatyniny we krwi. Ta przemijająca czynnościowa niewydolność nerek nie ma
żadnych konsekwencji u pacjentów z prawidłową czynnością nerek, natomiast może nasilić istniejącą
już niewydolność nerek.

Sportowcy
Sportowcy powinni zwrócić uwagę, że ten produkt zawiera substancję czynną, która może
powodować fałszywie dodatni wynik testu antydopingowego.

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Wspólne dla peryndoprylu i indapamidu

Jednoczesne stosowanie niezalecane
Lit: podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i litu zgłaszano przemijające zwiększenie
stężenia w surowicy oraz toksyczności litu.
Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych może dodatkowo zwiększać stężenie litu i
nasilać ryzyko toksyczności litu z inhibitorami ACE.
Nie jest zalecane stosowanie mieszaniny peryndoprylu i indapamidu wraz z litem, gdy jednak
połączenie okazuje się konieczne, należy uważnie kontrolować stężenie litu w surowicy
(patrz punkt 4.4).

Jednoczesne stosowanie wymagające zachowania szczególnej ostrożności
- Baklofen: nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego. Konieczne jest kontrolowanie ciśnienia
    tętniczego krwi oraz czynności nerek i w razie konieczności dostosowanie dawki leku
    przeciwnadciśnieniowego.
- Niesteroidowe leki przeciwzapalne (w tym duże dawki kwasu acetylosalicylowego):
    kiedy inhibitory ACE są podawane jednocześnie z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi
    (np. kwas acetylosalicylowy w zakresie dawek działających przeciwzapalnie, inhibitory COX-2
    i nieselektywne niesteroidowe leki przeciwzapalne), może wystąpić osłabienie działania
    przeciwnadciśnieniowego. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i NLPZ może prowadzić
    do zwiększonego ryzyka pogorszenia czynności nerek, w tym do możliwej ostrej niewydolności
    nerek i zwiększenia stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza u pacjentów z istniejącą wcześniej
    osłabioną czynnością nerek. Skojarzone leczenie należy stosować z ostrożnością, zwłaszcza
    u pacjentów w podeszłym wieku. Pacjenci powinni być odpowiednio nawodnieni oraz należy
    rozważyć monitorowanie czynności nerek po rozpoczęciu jednoczesnej terapii, a następnie
    okresowo.

Jednoczesne stosowanie wymagające zachowania ostrożności
- Leki przeciwdepresyjne podobne do imipraminy (trójpierścieniowe), leki neuroleptyczne:
    nasilone działanie obniżające ciśnienie tętnicze krwi i wzrost ryzyka niedociśnienia
    ortostatycznego (działanie addycyjne).
-   Kortykosteroidy, tetrakozaktyd: zmniejszenie działania obniżającego ciśnienie tętnicze krwi
    (retencja sodu i wody spowodowana kortykosteroidami).
- Inne środki przeciwnadciśnieniowe: stosowanie innych produktów leczniczych obniżających
    ciśnienie tętnicze krwi z peryndoprylem/indapamidem może powodować dalsze obniżenie
    ciśnienia tętniczego krwi.

Związane z peryndoprylem
Jednoczesne stosowanie niezalecane
- Leki moczopędne oszczędzające potas (spironolakton, triamteren, w monoterapii lub
   w skojarzeniu), sole potasu:
   Inhibitory konwertazy angiotensyny zmniejszają indukowaną przez leki moczopędne utratę potasu.
   Leki moczopędne oszczędzające potas, np. spironolakton, triamteren czy amiloryd, oraz sole
   potasu mogą prowadzić do znacznego zwiększenia stężenia potasu w surowicy (potencjalnie
   śmiertelnego). Jeżeli jednoczesne stosowanie jest wskazane z powodu udokumentowanej
   hipokaliemii, należy je stosować z zachowaniem ostrożności oraz często oznaczać stężenie potasu
   w surowicy i wykonywać badanie EKG.

Jednoczesne stosowanie wymagające zachowania szczególnej ostrożności
- Leki przeciwcukrzycowe (insulina, sulfonamidy hipoglikemizujące): zgłaszano w przypadku
   kaptoprylu i enalaprylu.
   Zastosowanie inhibitora konwertazy angiotensyny może zwiększać działanie hipoglikemizujące
   u pacjentów z cukrzycą, leczonych insuliną lub sulfonamidami hipoglikemizującymi. Epizody
   hipoglikemii występują bardzo rzadko (poprawa tolerancji glukozy, a w rezultacie zmniejszenie
   zapotrzebowania na insulinę).

Jednoczesne stosowanie wymagające zachowania ostrożności
- Allopurynol, leki cytostatyczne lub immunosupresyjne, kortykosteroidy stosowane ogólnie lub
   prokainamid: jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE może prowadzić do zwiększonego
   ryzyka wystąpienia leukopenii.
- Leki znieczulające: inhibitory ACE mogą nasilać działanie hipotensyjne niektórych leków
   znieczulających.
- Leki moczopędne (tiazydowe lub pętlowe): uprzednie leczenie dużymi dawkami leków
   moczopędnych może powodować odwodnienie oraz ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego
   podczas rozpoczynania leczenia peryndoprylem.
- Sole złota: rzadko donoszono o reakcjach przypominających objawy jak po podaniu azotanów
   (nitritoid reactions; objawy to: zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty i niedociśnienie) u
   pacjentów leczonych preparatami złota w iniekcjach (sodium aurothiomaleate) i otrzymujących
   jednocześnie inhibitor ACE, w tym peryndopryl.

Związane z indapamidem

Jednoczesne stosowanie wymagające zachowania szczególnej ostrożności
- Leki powodujące torsade de pointes: w związku z ryzykiem hipokaliemii, indapamid należy
   stosować ostrożnie w przypadku łączenia go z produktami leczniczymi, które wywołują torsade de
   pointes, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA (chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid);
   leki przeciwarytmiczne klasy III (amiodaron, dofetylid, ibutylid, bretylium, sotalol); niektóre leki
   neuroleptyczne (chloropromazyna, cyjamemazyna, lewomepromazyna, tiorydazyna,
   trifluoperazyna), benzamidy (amisulpryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd), butyrofenony (droperydol,
   haloperydol), inne neuroleptyki (pimozyd); inne substancje, takie jak beprydyl, cyzapryd,
   difemanil, erytromycyna podawana dożylnie, halofantryna, mizolastyna, moksyfloksacyna,
   pentamidyna, sparfloksacyna, winkamina podawana dożylnie, metadon, astemizol, terfenadyna.
   Należy zapobiegać małym stężeniom potasu i wyrównywać je, jeśli jest to konieczne: kontrolować
   odstęp QT.
- Leki zmniejszające stężenie potasu: amfoterycyna B (podawana dożylnie), glikokortykosteroidy i
   mineralokortykosteroidy (stosowane ogólnie), tetrakozaktyd, leki przeczyszczające o działaniu
   drażniącym: zwiększone ryzyko małego stężenia potasu (działanie addycyjne). Należy
   monitorować stężenie potasu i w razie potrzeby korygować jego stężenie, szczególnie podczas
   jednoczesnego leczenia glikozydami nasercowymi. Należy stosować leki przeczyszczające
   pozbawione działania drażniącego.
- Glikozydy nasercowe: małe stężenie potasu zwiększa ryzyko objawów toksyczności glikozydów
   nasercowych.
   Należy monitorować stężenie potasu oraz zapis EKG i ponownie rozważyć sposób leczenia, jeżeli
   jest to konieczne.

Jednoczesne stosowanie wymagające zachowania ostrożności
- Metformina: kwasica mleczanowa po metforminie, spowodowana czynnościową niewydolnością
   nerek związaną ze stosowaniem leków moczopędnych, a szczególnie diuretyków pętlowych. Nie
   należy stosować metforminy, kiedy stężenie kreatyniny w osoczu przekracza 15 mg/l (135 μmol/l)
   u mężczyzn i 12 mg/l (110 μmol/l) u kobiet.
- Środki kontrastujące zawierające jod: w przypadku odwodnienia spowodowanego lekami
   moczopędnymi, istnieje zwiększone ryzyko rozwoju ostrej niewydolności nerek, szczególnie,
   kiedy zastosowano duże dawki środków kontrastujących zawierających jod. Przed zastosowaniem
   środka kontrastującego zawierającego jod należy odpowiednio nawodnić pacjenta.
- Sole wapnia: ryzyko hiperkalcemii w wyniku zmniejszonego wydalania wapnia z moczem.
- Cyklosporyna: ryzyko wystąpienia zwiększonego stężenia kreatyniny, bez zmian stężenia
   cyklosporyny w surowicy, nawet przy braku niedoborów wody i elektrolitów.

4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Zważywszy na działania poszczególnych składników tego preparatu złożonego na ciążę i laktację,
produkt NOLIPREL nie jest zalecany podczas pierwszego trymestru ciąży. NOLIPREL jest
przeciwwskazany podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży.
NOLIPREL jest przeciwwskazany podczas laktacji. Z tego względu należy podjąć decyzję, czy
przerwać karmienie piersią, czy przerwać stosowanie produktu NOLIPREL, biorąc pod uwagę
znaczenie terapii dla matki.

Ciąża
Związane z peryndoprylem

Nie zaleca się stosowania inhibitorów ACE podczas pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt
4.4). Stosowanie inhibitorów ACE jest przeciwwskazane podczas drugiego i trzeciego
trymestru ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Epidemiologiczne dowody dotyczące ryzyka teratogenności po ekspozycji na inhibitory ACE podczas
pierwszego trymestru ciąży nie są rozstrzygające; jednakże nie można wykluczyć niewielkiego
zwiększenia ryzyka. Pacjentki planujące ciążę powinny mieć zastosowaną alternatywną terapię
hipotensyjną o ustalonym profilu bezpieczeństwa podczas ciąży, chyba że kontynuowane leczenie
inhibitorem ACE jest niezbędne. W przypadku stwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać
leczenie inhibitorami ACE i, jeżeli wskazane, wdrożyć leczenie alternatywne.
Ekspozycja płodu na inhibitory ACE w drugim i trzecim trymestrze ciąży jest znana jako czynnik
uszkadzający płód (zaburzenia czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki)
i toksyczny dla noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia)
(patrz punkt 5.3).
W przypadku narażenia na inhibitory ACE, począwszy od drugiego trymestru ciąży, zalecane jest
przeprowadzanie badania ultrasonograficznego nerek i czaszki.
Niemowlęta, których matki przyjmowały inhibitory ACE, należy dokładnie obserwować, czy nie
występuje u nich niedociśnienie (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Związane z indapamidem
Przedłużona ekspozycja na lek tiazydowy podczas trzeciego trymestru ciąży może zmniejszyć
objętość osocza u matki, jak również przepływ maciczno-łożyskowy krwi, co może powodować
niedokrwienie łożyska i opóźnienie wzrostu. Ponadto donoszono o rzadkich przypadkach hipoglikemii
i trombocytopenii u noworodków, które były narażone w okresie okołoporodowym.

Karmienie piersią
NOLIPREL jest przeciwwskazany podczas laktacji.
Związane z peryndoprylem
Ponieważ brak informacji dotyczącej stosowania peryndoprylu podczas karmienia piersią, nie zaleca
się peryndoprylu podczas karmienia piersią, zwłaszcza noworodka lub wcześniaka, a bardziej
wskazane są alternatywne metody leczenia o lepszych profilach bezpieczeństwa.

Związane z indapamidem
Indapamid przenika do mleka kobiecego. Indapamid jest podobny do tiazydowych leków
moczopędnych, których stosowanie podczas okresu karmienia piersią było powiązane ze
zmniejszeniem a nawet zahamowaniem wydzielania mleka. Może wystąpić nadwrażliwość na
pochodne sulfonamidów, hipokaliemia i żółtaczka jąder podstawy mózgu.

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Związane z peryndoprylem, indapamidem i produktem NOLIPREL
Żadna z dwóch substancji czynnych, osobno lub łącznie w produkcie NOLIPREL, nie wpływa na
zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, lecz u niektórych pacjentów mogą wystąpić
indywidualne reakcje związane z obniżeniem ciśnienia tętniczego krwi, zwłaszcza na początku
leczenia lub po zastosowaniu dodatkowo innego leku przeciwnadciśnieniowego. W takiej sytuacji
zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych może być zaburzona.

4.8 Działania niepożądane

Stosowanie peryndoprylu hamuje układ renina-angiotensyna-aldosteron, powodując zmniejszenie
utraty potasu wywołanej indapamidem. Hipokaliemia (stężenie potasu < 3,4 mmol/l) wystąpiła u 2%
pacjentów leczonych produktem NOLIPREL.

Następujące działania niepożądane można było obserwować podczas leczenia i pogrupować według
następującej częstości występowania:
bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); niezbyt często (≥1/1000, <1/100); rzadko (≥1/10000,
<1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (nie można jej określić na podstawie
dostępnych danych).

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Bardzo rzadko: małopłytkowość, leukopenia/neutropenia, agranulocytoza, niedokrwistość
aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna.
Niedokrwistość (patrz punkt 4.4) była obserwowana w przypadku stosowania inhibitorów ACE
w specyficznych okolicznościach (u pacjentów po przeszczepie nerki, u pacjentów poddawanych
hemodializie).

Zaburzenia psychiczne
Niezbyt często: zaburzenia nastroju lub snu.

Zaburzenia układu nerwowego
Często: parestezje, ból głowy, osłabienie, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego.
Bardzo rzadko: splątanie.
Częstość nieznana: omdlenie.

Zaburzenia oka
Często: zaburzenia widzenia.

Zaburzenia ucha i błędnika
Często: szum uszny.

Zaburzenia serca
Bardzo rzadko: zaburzenia rytmu serca, w tym bradykardia, tachykardia komorowa, migotanie
przedsionków, dławica piersiowa i zawał serca, prawdopodobnie wtórne to znacznego niedociśnienia
u pacjentów z grupy dużego ryzyka (patrz punkt 4.4).
Częstość nieznana: częstoskurcz typu torsade de pointes (potencjalnie zakończony zgonem), patrz
punkty 4.4 i 4.5.

Zaburzenia naczyniowe
Często: niedociśnienie, ortostatyczne lub nieortostatyczne (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Często: podczas leczenia inhibitorami ACE obserwowano suchy uporczywy kaszel, który ustępuje bez
leczenia po odstawieniu preparatu. W przypadku wystąpienia tego objawu należy wziąć pod uwagę
etiologię jatrogenną. Duszność.
Niezbyt często: skurcz oskrzeli.
Bardzo rzadko: eozynofilowe zapalenie płuc, zapalenie śluzówki nosa.

Zaburzenia żołądka i jelit
Często: zaparcia, suchość w ustach, nudności, bóle brzucha, jadłowstręt, wymioty, zaburzenie smaku,
niestrawność, biegunka.
Bardzo rzadko: zapalenie trzustki.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Bardzo rzadko: zapalenie wątroby, cytolityczne lub cholestatyczne (patrz punkt 4.4).
Częstość nieznana: w przypadku niewydolności wątroby istnieje możliwość wystąpienia encefalopatii
wątrobowej (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Często: wysypka, świąd, wykwity grudkowo-plamkowe.
Niezbyt często: obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, głośni
i (lub) krtani, pokrzywka (patrz punkt 4.4).
Reakcje nadwrażliwości, głównie skórne u pacjentów predysponowanych do reakcji alergicznych
i astmatycznych. Plamica.
Możliwe nasilenie objawów rozpoznanego wcześniej ostrego tocznia rumieniowatego uogólnionego.
Bardzo rzadko: rumień wielopostaciowy, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, zespół Stevensa-
Johnsona. Donoszono o przypadkach reakcji nadwrażliwości na światło (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Często: skurcze mięśni.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Niezbyt często: niewydolność nerek.
Bardzo rzadko: ostra niewydolność nerek.

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Niezbyt często: impotencja.

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Często: astenia.
Niezbyt często: pocenie się.

Badania diagnostyczne
Częstość nieznana:
-     wydłużenie odstępu QT w elektrokardiogramie (patrz punkty 4.4 i 4.5).
-     zwiększenie stężenia glukozy i kwasu moczowego we krwi podczas leczenia.
-     nieznaczne zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, przemijające
      po przerwaniu leczenia, częściej występujące w przypadkach zwężenia tętnicy nerkowej,
      nadciśnienia tętniczego leczonego lekami moczopędnymi, niewydolności nerek.
-     zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Rzadko: hiperkalcemia.
Częstość nieznana:
-      utrata potasu z hipokaliemią, o szczególnie ciężkim przebiegu u pewnych pacjentów z grupy
       dużego ryzyka (patrz punkt 4.4).
-      zwiększenie stężenia potasu, zazwyczaj przemijające.
-      hiponatremia z hipowolemią powodująca odwodnienie i niedociśnienie ortostatyczne.

4.9 Przedawkowanie

Najbardziej prawdopodobnym objawem po przedawkowaniu jest niedociśnienie tętnicze, niekiedy
z towarzyszącymi nudnościami, wymiotami, bolesnymi skurczami mięśni, zawrotami głowy,
sennością, stanem splątania lub oligurią, która może prowadzić do anurii (z powodu hipowolemii).
Mogą wystąpić zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej (małe stężenie sodu, małe stężenie
potasu).
Pierwsze czynności, jakie należy podjąć, to szybkie usunięcie zażytego preparatu poprzez płukanie
żołądka i (lub) podanie węgla aktywowanego, a następnie uzupełnianie niedoborów wodno-
elektrolitowych, w warunkach specjalistycznej opieki medycznej, aż do powrotu do wartości
prawidłowych. W razie wystąpienia znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego należy ułożyć pacjenta
w pozycji na plecach z głową umieszczoną niżej. Jeżeli konieczne, należy podać dożylnie izotoniczny
roztwór chlorku sodu lub w inny sposób uzupełnić niedobory płynów. Peryndoprylat, będący
czynnym metabolitem peryndoprylu, może być usuwany przez dializę (patrz: punkt 5.2).


5   WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: peryndopryl i leki moczopędne; kod ATC: C09BA04.

NOLIPREL jest preparatem złożonym z soli argininowej peryndoprylu - inhibitora konwertazy
angiotensyny i indapamidu - chlorosulfamoilowego leku moczopędnego. Jego właściwości
farmakologiczne wywodzą się z odrębnych właściwości obu składników, oraz właściwości
wynikających z addytywnego efektu synergicznego.

Mechanizm działania

Związany z produktem NOLIPREL
Produkt NOLIPREL wykorzystuje addytywny synergizm działania przeciwnadciśnieniowego obu
składników.

Związany z peryndoprylem
Peryndopryl jest inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę (inhibitor ACE). Enzym ten
przekształca angiotensynę I w angiotensynę II, substancję kurczącą naczynia; dodatkowo enzym
konwertujący pobudza wydzielanie aldosteronu w korze nadnerczy oraz pobudza rozkład bradykininy,
substancji rozszerzającej naczynia, do nieczynnych heptapeptydów.
Skutkiem powyższego jest:
-     zmniejszenie wydzielania aldosteronu;
-     zwiększenie aktywności reninowej osocza, ponieważ aldosteron przestaje wywoływać ujemne
      sprzężenie zwrotne;
-      zmniejszenie całkowitego oporu obwodowego, zwłaszcza w łożysku naczyniowym mięśni i w
       nerkach, bez towarzyszącego zatrzymania sodu i wody oraz odruchowej tachykardii
       (w długotrwałym leczeniu).
Działanie hipotensyjne peryndoprylu występuje także u pacjentów z małym lub prawidłowym
stężeniem reniny.
Peryndopryl działa za pośrednictwem swojego czynnego metabolitu, peryndoprylatu. Inne metabolity
są nieaktywne.
Peryndopryl zmniejsza pracę mięśnia sercowego poprzez:
-      działanie rozszerzające naczynia żylne, prawdopodobnie na drodze modyfikacji metabolizmu
       prostaglandyn: zmniejsza obciążenie wstępne (preload);
-      zmniejszenie całkowitego oporu obwodowego: zmniejsza obciążenie następcze (afterload).

Badania przeprowadzone u pacjentów z niewydolnością serca wykazały:
-    zmniejszenie ciśnienia napełniania lewej i prawej komory;
-    zmniejszenie całkowitego oporu obwodowego;
-    zwiększenie pojemności minutowej serca i poprawę wskaźnika sercowego;
-    zwiększenie całkowitych regionalnych przepływów przez mięśnie.
Wyniki testu wysiłkowego uległy również poprawie.

Związany z indapamidem
Indapamid jest pochodną sulfonamidową z pierścieniem indolowym, o właściwościach
farmakologicznych zbliżonych do tiazydowych leków moczopędnych. Indapamid hamuje wchłanianie
zwrotne sodu w części korowej nerek. Powoduje to zwiększenie wydalania sodu i chlorków w moczu,
oraz w mniejszym stopniu wydalanie potasu i magnezu, zwiększając w ten sposób wytwarzanie
moczu i działając przeciwnadciśnieniowo.

Skutek działania farmakodynamicznego

Związany z produktem NOLIPREL
U pacjentów z nadciśnieniem, niezależnie od wieku, NOLIPREL wywołuje zależne od dawki
działanie obniżające ciśnienie tętnicze krwi zarówno skurczowe jak i rozkurczowe, w pozycji leżącej
lub stojącej. Działanie obniżające ciśnienie tętnicze utrzymuje się 24 godziny. Obniżenie ciśnienia
tętniczego krwi uzyskiwane jest po okresie krótszym niż miesiąc, bez zjawiska tachyfilaksji.
Zakończenie leczenia nie powoduje efektu „z odbicia”.
Podczas badań klinicznych obserwowano, że jednoczesne podawanie peryndoprylu i indapamidu
powodowało obniżenie ciśnienia tętniczego typu synergicznego w porównaniu z każdym składnikiem
podanym osobno.
Nie ustalono wpływu preparatu złożonego NOLIPREL o małych dawkach na chorobowość
i śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych.

W wieloośrodkowym, randomizowanym, podwójnie zaślepionym, z aktywną kontrolą, badaniu
PICXEL oceniano z użyciem echokardiografii działanie preparatu złożonego zawierającego
peryndopryl i indapamid na przerost lewej komory serca (ang. LVH) wobec monoterapii enalaprylem.

W badaniu PICXEL pacjenci z nadciśnieniem, z przerostem lewej komory serca (określonym jako
wskaźnik masy lewej komory (ang. LVMI) > 120 g/m2 u mężczyzn i > 100 g/m2 u kobiet) byli
randomizowani do grupy otrzymującej 2 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą (równoważne 2,5 mg
peryndoprylu z argininą) i 0,625 mg indapamidu lub 10 mg enalaprylu raz na dobę przez rok leczenia.
Dawka była dostosowana według kontroli ciśnienia krwi, wynosiła do 8 mg peryndoprylu z tert-
butyloaminą (równoważne 10 mg peryndoprylu z argininą) i 2,5 mg indapamidu lub 40 mg enalaprylu
raz na dobę. Tylko 34% osób pozostało leczonych dawką 2 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą
(równoważne 2,5 mg peryndoprylu z argininą) i 0,625 mg indapamidu (versus 20% osób leczonych
10 mg enalaprylu).
Pod koniec leczenia wartość LVMI zmniejszyła się znacznie bardziej w grupie otrzymującej
peryndopryl i indapamid (-10,1 g/m2) niż w grupie otrzymującej enalapryl (-1,1 g/m2) w całej
randomizowanej populacji pacjentów. Między grupami różnica w zmianie wartości LVMI wynosiła
–8,3 (95% CI (-11,5, -5,0), p < 0,0001).

Lepsze działanie na wartość LVMI osiągnięto w przypadku większych dawek peryndoprylu i
indapamidu niż dawek w produkcie NOLIPREL zawierającym 2,5 mg + 0,625 mg oraz TERTENSIF
KOMBI – zawierającym 5 mg + 1,25 mg.

Odnośnie ciśnienia krwi, oszacowane średnie różnice między grupami w randomizowanej populacji
wynosiły –5,8 mmHg (95% CI (-7,9, –3,7), p< 0,0001) odpowiednio dla ciśnienia krwi skurczowego
oraz –2,3 mmHg (95% CI (-3,6, -0,9), p = 0,0004) dla ciśnienia krwi rozkurczowego, na korzyść
grupy otrzymującej peryndopryl i indapamid.

Związany z peryndoprylem
Peryndopryl jest skuteczny we wszystkich stopniach nadciśnienia tętniczego: łagodnym,
umiarkowanym i ciężkim. Obserwuje się zmniejszenie ciśnienia skurczowego i rozkurczowego,
w pozycji leżącej i stojącej.
Działanie przeciwnadciśnieniowe po jednej dawce jest największe po 4-6 godzinach i utrzymuje się
przez 24 godziny.
Po 24 godzinach znaczna część aktywności enzymu konwertującego, około 80%, jest nadal
zablokowana.
U pacjentów odpowiadających na leczenie, normalizacja ciśnienia tętniczego osiągana jest po jednym
miesiącu i utrzymuje się bez tachyfilaksji.
Zaprzestanie leczenia nie wywiera efektu „z odbicia” na nadciśnienie.
Peryndopryl ma właściwości rozszerzające naczynia i przywraca elastyczność głównych pni
tętniczych, koryguje histomorfometryczne zmiany w tętnicach oporowych i zmniejsza przerost lewej
komory serca.
Jeśli istnieje potrzeba, dodanie tiazydowego leku moczopędnego prowadzi do addytywnego efektu
synergicznego.
Połączenie inhibitora konwertazy z tiazydowym lekiem moczopędnym zmniejsza ryzyko hipokaliemii
związanej z samym lekiem moczopędnym.

Związany z indapamidem
Indapamid w monoterapii ma działanie hipotensyjne, które utrzymuje się przez 24 godziny. Działanie
to występuje po dawkach, przy których właściwości moczopędne są bardzo małe.
Działanie hipotensyjne jest proporcjonalne do poprawy podatności tętnic oraz zmniejszenia
całkowitego i tętniczkowego oporu naczyń obwodowych.
Indapamid zmniejsza przerost lewej komory serca.
Gdy przekracza się dawkę tiazydowego leku moczopędnego i tiazydopodobnych leków
moczopędnych, działanie hipotensyjne osiąga plateau, natomiast działania niepożądane nadal się
zwiększają. Jeżeli leczenie jest nieskuteczne, nie należy zwiększać dawki.
Ponadto, wykazano, że w leczeniu długo-, średnio- i krótkookresowym pacjentów z nadciśnieniem
tętniczym indapamid:
-      nie ma wpływu na gospodarkę lipidową: triglicerydy, LDL-cholesterol i HDL-cholesterol;
-      nie ma wpływu na gospodarkę węglowodanową, nawet u pacjentów z cukrzycą i nadciśnieniem
       tętniczym.

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Związane z produktem NOLIPREL
Skojarzone podawanie peryndoprylu i indapamidu nie zmienia ich właściwości farmakokinetycznych
w porównaniu do podawania osobno.

Związane z peryndoprylem
Peryndopryl po podaniu doustnym wchłania się szybko z przewodu pokarmowego a maksymalne
stężenie osiąga w ciągu 1 godziny. Okres półtrwania peryndoprylu wynosi 1 godzinę.
Peryndopryl jest prolekiem.
27% podanego peryndoprylu dociera do krwiobiegu w postaci czynnego metabolitu peryndoprylatu.
Oprócz czynnego peryndoprylatu, peryndopryl daje 5 metabolitów, wszystkie są nieczynne.
Maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu jest osiągane w ciągu 3 – 4 godzin. Spożycie pokarmu
zmniejsza przekształcanie w peryndoprylat, a w związku z tym biodostępność; peryndopryl z argininą
należy przyjmować doustnie, w pojedynczej dawce dobowej, rano, przed posiłkiem.
Wykazano liniową zależność pomiędzy dawką peryndoprylu a jego stężeniem w osoczu. Objętość
dystrybucji niezwiązanego peryndoprylatu wynosi ok. 0,2 l/kg.
Stopień związania z białkami osocza wynosi 20%, głównie z enzymem konwertującym angiotensynę,
lecz jest zależny od stężenia. Peryndoprylat jest wydalany w moczu a okres półtrwania jego
niezwiązanej frakcji wynosi ok. 17 godzin, co prowadzi do stanu stacjonarnego w ciągu 4 dni.
Wydalanie peryndoprylatu jest wolniejsze u pacjentów w podeszłym wieku, a także u pacjentów
z niewydolnością serca czy nerek. W przypadku niewydolności nerek konieczne jest dostosowanie
dawki w zależności od stopnia niewydolności (klirens kreatyniny).
Po podaniu wielokrotnym peryndoprylu w pojedynczej dawce, stan stacjonarny jest osiągany
w przybliżeniu po 4 dniach.
Klirens peryndoprylatu podczas dializy wynosi 70 ml/min.

Właściwości farmakokinetyczne peryndoprylu są zmienione u pacjentów z marskością wątroby -
klirens wątrobowy macierzystej cząsteczki jest zmniejszony o połowę. Jednak ilość powstającego
peryndoprylatu nie zmniejsza się, a tym samym modyfikacja dawkowania nie jest konieczna
(patrz punkty 4.2 i 4.4).

Związane z indapamidem
Indapamid jest szybko i całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego.
Maksymalne stężenie w osoczu występuje w przybliżeniu po 1 godzinie od podania doustnego.
Wiązanie z białkami osocza wynosi 79%. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi od 14 do 24
godzin (średnio 18 godzin). Podanie wielokrotne nie prowadzi do kumulacji. Eliminacja przebiega
głównie z moczem (70% dawki) i kałem (22% dawki), w postaci nieczynnych metabolitów.
Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się u pacjentów z niewydolnością nerek.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

NOLIPREL ma nieznacznie większą toksyczność niż jego składniki. Objawy ze strony nerek nie
wydają się być bardziej nasilone u szczurów.
Jednakże połączenie powoduje żołądkowo-jelitowe objawy toksyczności u psów, a u szczurów
objawy toksyczności dla matek wydają się być bardziej nasilone (w porównaniu z peryndoprylem).
Nie mniej jednak, te działania niepożądane wykazano przy wielkościach dawek odpowiadających
znacznemu marginesowi bezpieczeństwa w porównaniu ze stosowanymi dawkami terapeutycznymi.
Badania przedkliniczne przeprowadzone oddzielnie dla peryndoprylu i indapamidu nie wykazały
potencjału genotoksycznego, rakotwórczego ani teratogennego.


6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń:
Laktoza jednowodna
Magnezu stearynian
Maltodekstryna
Krzemionka koloidalna bezwodna
Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
Otoczka:
Glicerol
Hypromeloza
Makrogol 6000
Magnezu stearynian
Tytanu dwutlenek (E 171)

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3 Okres ważności

3 lata.

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać pojemnik szczelnie zamknięty w celu ochrony przed wilgocią.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

14, 20, 28, 30 lub 50 tabletek w polipropylenowym białym pojemniku wyposażonym w membranę
polietylenową z otworem dozującym oraz niebieski, nieprzezroczysty korek z polietylenu o małej
gęstości zawierający biały żel osuszający.
Wielkości opakowań: 1 x 14, 1 x 20, 1 x 28, 1 x 30 lub 50 tabletek;
                       2 x 28, 2 x 30 lub 2 x 50 tabletek;
                       3 x 30 tabletek;
                      10 x 50 tabletek.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Brak szczególnych wymagań.


7.  PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Les Laboratoires Servier
50, rue Carnot
92284 Suresnes cedex
Francja


8.        NUMER(Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr 12984


9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU/ DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

21.06.2007 r.
10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

                    

Inne leki -: