Metrival:

Nazwa międzynarodowa:
Valsartanum
Podmiot odpowiedzialny:
SIGILLATA LTD, WIELKA BRYTANIA
Pozwolenie w Polsce
15164
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
ACTAVIS LTD, MALTA
Postać
tabletki powlekane
Dawka
0,16 g
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
C09CA03
                                 ULOTKA DLA PACJENTA: INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKA

                               Metrival, 160 mg, tabletki powlekane

                                            Valsartanum


Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zażyciem leku.
- Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
- Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty, gdy potrzebna jest rada lub dodatkowa
   informacja.
- Lek ten został przepisany ściśle określonej osobie i nie należy go przekazywać innym, gdyż
   może im zaszkodzić, nawet jeśli objawy ich choroby są takie same.
- Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy
    niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza lub farmaceutę.

Spis treści ulotki:
1.     Co to jest lek Metrival i w jakim celu się go stosuje
2.     Informacje ważne przed zastosowaniem leku Metrival
3.     Jak stosować lek Metrival
4.     Możliwe działania niepożądane
5.     Jak przechowywać lek Metrival
6.     Inne informacje


1.    CO TO JEST LEK METRIVAL I W JAKIM CELU SIĘ GO STOSUJE

Metrival należy do grupy leków tzw. antagonistów receptora angiotensyny II, które pomagają
kontrolować wysokie ciśnienie krwi. Angiotensyna II jest substancją powstającą w organizmie
człowieka, która powoduje skurcz naczyń krwionośnych, tym samym podwyższając ciśnienie krwi.
Lek Metrival działa poprzez blokowanie aktywności angiotensyny II. W efekcie naczynia krwionośne
rozszerzają się i ciśnienie krwi zmniejsza się.

Metrival 160 mg tabletki powlekane można stosować w leczeniu trzech różnych chorób:
          • w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów oraz dzieci i
              młodzieży w wieku od 6 do 18 lat. Wysokie ciśnienie tętnicze zwiększa obciążenie
              serca i tętnic. Nieleczone może prowadzić do uszkodzenia naczyń krwionośnych w
              mózgu, sercu i nerkach, co może skutkować udarem, niewydolnością serca lub
              niewydolnością nerek. Wysokie ciśnienie krwi powoduje zwiększenie ryzyka ataków
              serca. Obniżenie ciśnienia krwi do prawidłowego poziomu pozwala ograniczyć ryzyko
              wystąpienia tych zaburzeń.
          • w leczeniu osób po niedawno przebytym ataku serca (zawale mięśnia sercowego).
              „Niedawny” oznacza okres od 12 godzin do 10 dni;
          • w leczeniu objawowej niewydolności serca. Metrival stosuje się, jeśli nie można
              zastosować leków z grupy tzw. inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) (leki
              stosowane w leczeniu niewydolności serca) lub jako dodatkowe leczenie obok
              inhibitorów ACE, jeśli nie można zastosować leków blokujących receptory β-
              adrenergiczne (inny rodzaj leków stosowanych w leczeniu niewydolności serca).
   Objawy niewydolności serca obejmują duszność oraz obrzęki stóp i nóg z powodu nagromadzenia
   się płynów. Są one spowodowane tym, że mięsień sercowy nie jest w stanie pompować krwi z
   dostateczną siłą, aby dostarczyć wymaganą ilość krwi w całym ciele.

2.    INFORMACJE WAŻNE PRZED ZASTOSOWANIEM LEKU METRIVAL

Kiedy nie stosować leku Metrival:
          • jeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie (nadwrażliwość) na walsartan lub którykolwiek
              z
        pozostałych składników leku Metrival;
               • jeśli u pacjenta obecna jest ciężka postać choroby wątroby;
•           jeśli pacjentka jest w co najmniej 3. miesiącu ciąży (lepiej jest również unikać stosowania
       leku Metrival we wczesnym okresie ciąży – zobacz punkt dotyczący ciąży).

    Jeśli którykolwiek z wyżej wymienionych punktów dotyczy pacjenta, nie należy stosować leku
    Metrival.

    Zachować szczególną ostrożność stosując lek Metrival:
    •      jeśli u pacjenta występuje choroba wątroby;
    •      jeśli stwierdzono ciężką postać choroby nerek lub jeśli pacjent jest dializowany;
    •      jeśli obecne jest zwężenie tętnicy nerkowej;
    •      jeśli niedawno pacjent przeszedł przeszczep nerki (otrzymał nową nerkę);
    •      jeśli pacjent jest leczony po ataku serca lub z powodu niewydolności serca, lekarz może
      skontrolować czynność nerek;
    •      jeśli u pacjenta występuje ciężka postać choroby serca inna niż niewydolność serca lub atak
      serca;
    •      jeśli pacjent stosuje leki, które zwiększają ilość potasu we krwi. Obejmuje to suplementy
      potasu lub substytuty soli kuchennej zawierające potas, leki oszczędzające potas i heparynę.
      Konieczna może być kontrola ilości potasu we krwi w regularnych odstępach czasu;
    •      jeśli pacjent choruje na aldosteronizm; jest to choroba, w której nadnercza wytwarzają zbyt
      duże ilości hormonu o nazwie aldosteron. Jeśli ta choroba jest obecna u pacjenta, stosowanie leku
      Metrival nie jest zalecane;
    •      jeśli u pacjenta nastąpiła znaczna utrata płynów (odwodnienie) w wyniku biegunki,
      wymiotów lub stosowania dużych dawek leków moczopędnych (diuretyków);
    •      jeśli pacjent jest w wieku poniżej 18 lat i przyjmuje lek Metrival w skojarzeniu z innymi
      lekami hamującymi układ renina-angiotensyna-aldosteron (lekami zmniejszającymi ciśnienie
      tętnicze), lekarz będzie regularnie kontrolował czynność nerek i stężenie potasu we krwi;
    •      należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka uważa, że jest w ciąży (lub może zajść w ciążę).
      Lek Metrival nie jest zalecany we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go stosować u pacjentki po
      3. miesiącu ciąży, ponieważ może on poważnie zaszkodzić dziecku, jeśli zostanie zastosowany na
      tym etapie (patrz punkt dotyczący ciąży).

    Jeśli którykolwiek z wyżej wymienionych punktów dotyczy pacjenta należy poinformować o
    tym lekarza przed zastosowaniem leku Metrival.

    Stosowanie leku Metrival z innymi lekami
    Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich przyjmowanych aktualnie lub ostatnio
    lekach, również tych, które wydawane są bez recepty.

    Stosowanie leku Metrival z pewnymi innymi lekami może mieć wpływ na leczenie. Konieczna może
    być zmiana dawki, zastosowanie innych środków ostrożności lub w pewnych przypadkach
    odstawienie jednego z leków. Dotyczy to zarówno leków dostępnych na receptę, jak i bez recepty, w
    szczególności:
    •        innych leków obniżających ciśnienie krwi, szczególnie leków moczopędnych
       (diuretyków),
    •        leków, które zwiększają ilość potasu we krwi; obejmuje to suplementy potasu lub substytuty
       soli kuchennej zawierające potas, leki oszczędzające potas i heparynę;
    •        pewnych typów leków przeciwbólowych tzw. niesteroidowych leków przeciwzapalnych
       (NLPZ);
    •        litu (lek stosowany w leczeniu pewnych typów chorób psychicznych).

    Ponadto:
    •      w przypadku leczenia po ataku serca skojarzenie z inhibitorami ACE (leki stosowane w
      leczeniu ataku serca) nie jest zalecane;
•         w przypadku leczenia niewydolności serca stosowanie leku Metrival jednocześnie z
     inhibitorami ACE i lekami blokującymi receptory β-adrenergiczne (leki stosowane w leczeniu
     niewydolności serca) nie jest zalecane.


Stosowanie leku Metrival z jedzeniem i piciem
Lek Metrival można stosować z posiłkiem lub bez posiłku.

Ciąża i karmienie piersią
Przed zastosowaniem każdego leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

           •    Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka uważa, że jest w ciąży (lub może zajść
                w ciążę).
     Lekarz zwykle poradzi, aby przerwać stosowanie leku Metrival przed zajściem w ciążę lub gdy
     tylko zostanie stwierdzone, że pacjentka jest w ciąży, i doradzi stosowanie innego leku zamiast
     leku Metrival. Lek Metrival nie jest zalecany we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go stosować
     u pacjentek po 3. miesiącu w ciąży, ponieważ może on poważnie zaszkodzić dziecku, jeśli
     zostanie zastosowany po trzecim miesiącu ciąży.

           •   Należy poinformować lekarza, jeśli pacjentka karmi piersią lub zamierza
               rozpocząć karmienie piersią. Lek Metrival nie jest zalecany u matek karmiących
               piersią; lekarz może w takim przypadku wybrać inną metodę leczenia dla pacjentki,
               która zamierza karmić piersią, szczególnie noworodka lub wcześniaka.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Przed przystąpieniem do prowadzenia pojazdu, używania narzędzi lub obsługiwania maszyn bądź
wykonywania innych czynności wymagających koncentracji każdy pacjent powinien ustalić, jak lek
Metrival na niego wpływa. Podobnie jak wiele innych leków stosowanych w leczeniu wysokiego
ciśnienia krwi, Metrival może w rzadkich przypadkach powodować zawroty głowy i wpływać na
zdolność koncentracji.

Ważne informacje o niektórych składnikach leku Metrival
Lek Metrival zawiera laktozę. Jeżeli pacjent został poinformowany przez lekarza, że stwierdzono u
niego nietolerancję niektórych cukrów, powinien zwrócić się do lekarza przed przyjęciem tego leku.


3.     JAK STOSOWAĆ LEK METRIVAL

Lek Metrival należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza, aby uzyskać najlepsze rezultaty i
ograniczyć ryzyko działań niepożądanych. W przypadku wątpliwości należy ponownie skontaktować
się z lekarzem lub farmaceutą. Osoby z wysokim ciśnieniem krwi często nie dostrzegają żadnych
oznak tego problemu. Wiele z nich czuje się dość dobrze. Z tego względu tym ważniejsze jest
zgłaszanie się na wizyty u lekarza, nawet przy dobrym samopoczuciu.

Wysokie ciśnienie tętnicze u dorosłych pacjentów: Zazwyczaj stosowana dawka leku wynosi 80 mg
na dobę. W niektórych przypadkach lekarz może przepisać większe dawki (np. 160 mg lub 320 mg).
Może również zastosować lek Metrival razem z dodatkowym lekiem (np. lekiem moczopędnym).

Dzieci i młodzież (w wieku od 6 do 18 lat) z wysokim ciśnieniem tętniczym
U pacjentów o masie ciała mniejszej niż 35 kg dawka walsartanu wynosi zazwyczaj 40 mg raz na
dobę.
U pacjentów o masie ciała 35 kg lub więcej, dawka początkowa wynosi zazwyczaj 80 mg walsartanu
raz na dobę.
W niektórych przypadkach lekarz może zalecić większe dawki (dawkę leku można zwiększyć do
160 mg, a maksymalnie do 320 mg).
Stan po świeżo przebytym ataku serca: Leczenie na ogół rozpoczyna się już po 12 godzinach po
ataku serca, zwykle w małej dawce 20 mg dwa razy na dobę. Pacjent otrzymuje dawkę 20 mg,
uzyskiwaną poprzez podzielenie tabletki 40 mg. Lekarz będzie stopniowo zwiększał tę dawkę w
okresie kilku tygodni do maksymalnej dawki 160 mg dwa razy na dobę. Ostateczna dawka zależy od
tolerancji leku przez danego pacjenta.
Lek Metrival można podawać razem z innymi lekami stosowanymi w leczeniu ataku serca, a lekarz
zadecyduje, jakie leczenie jest odpowiednie w konkretnym przypadku.

Niewydolność serca: Leczenie rozpoczyna się na ogół od dawki 40 mg dwa razy na dobę. Lekarz
będzie stopniowo zwiększał dawkę w okresie kilku tygodni do maksymalnej dawki 160 mg dwa razy
na dobę.
Ostateczna dawka zależy od tolerancji leku przez danego pacjenta.
Lek Metrival można podawać łącznie z innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca,
a lekarz zadecyduje, jakie leczenie jest odpowiednie w konkretnym przypadku.

Lek Metrival można przyjmować z posiłkiem lub bez posiłku. Lek Metrival należy połykać, popijając
szklanką wody.
Lek Metrival należy stosować każdego dnia w przybliżeniu o tej samej porze.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Metrival
W przypadku wystąpienia silnych zawrotów głowy i (lub) omdlenia należy się położyć i bezzwłocznie
skontaktować z lekarzem. W razie przypadkowego zażycia zbyt dużej liczby tabletek należy
skontaktować się z lekarzem, farmaceutą lub szpitalem.

Pominięcie zastosowania leku Metrival
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.
W przypadku pominięcia dawki należy ją przyjąć, gdy tylko się pacjentowi o tym przypomni. Jeśli
jest już jednak pora na kolejną dawkę, pacjent powinien pominąć dawkę, o której zapomniał.

Przerwanie stosowania leku Metrival
Zaprzestanie leczenia lekiem Metrival może spowodować pogorszenie się choroby. Nie należy
przerywać stosowania leku, chyba że tak zaleci lekarz.

W razie wątpliwości związanych ze stosowaniem leku należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.


4.    MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Jak każdy lek, lek Metrival może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one
wystąpią.

Działania niepożądane mogą wystąpić z określoną częstością, zdefiniowaną w następujący sposób:
           bardzo często: występują u więcej niż 1 na 10 pacjentów,
           często: występują u 1 do 10 pacjentów na 100;
           niezbyt często: występują u 1 do 10 pacjentów na 1000;
           rzadko: występują u 1 do 10 pacjentów na 10 000;
           bardzo rzadko: występują u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów;
           nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych.

Niektóre objawy wymagające natychmiastowej pomocy lekarskiej:
Mogą wystąpić objawy obrzęku naczynioruchowego, takie jak:
          • obrzęk twarzy, języka lub gardła,
          • trudności z przełykaniem,
          • pokrzywka i trudności z oddychaniem.

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów należy natychmiast skontaktować się
z lekarzem.
    Inne działania niepożądane:

    Często:
              • zawroty głowy, zawroty głowy związane z pozycją ciała,
              • niskie ciśnienie krwi z objawami, takimi jak zawroty głowy,
              • zaburzenia czynności nerek (objawy zaburzeń czynności nerek).
    Niezbyt często:
•          reakcja alergiczna z objawami, takimi jak: wysypka, świąd, zawroty głowy, obrzęk twarzy,
       warg, języka lub gardła, trudności z oddychaniem lub przełykaniem, zawroty głowy (objawy
       obrzęku naczynioruchowego),
•          nagła utrata przytomności,
•          uczucie wirowania,
•          ciężkie zaburzenia czynności nerek (objawy ostrej niewydolności nerek),
•          skurcze mięśni, zaburzenia rytmu serca (objawy hiperkaliemii),
•          duszność, trudności z oddychaniem przy kładzeniu się, obrzęk stóp lub nóg (objawy
       niewydolności serca),
•          ból głowy,
•          kaszel,
•          ból brzucha,
•          nudności,
•          biegunka,
•          uczucie zmęczenia,
•          osłabienie.

    Nieznana
               •   wysypka, świąd, łącznie z niektórymi z następujących objawów przedmiotowych lub
                   podmiotowych: gorączka, bóle stawów, bóle mięśni, obrzęk węzłów chłonnych i (lub)
                   objawy grypopodobne (objawy choroby posurowiczej),
               •   fioletowo-czerwone plamki, gorączka, świąd (objawy stanu zapalnego naczyń
                   krwionośnych, znanego również jako zapalenie naczyń),
               •   nietypowe krwawienie lub występowanie sińców (objawy małopłytkowości),
               •   bóle mięśni (mialgia),
               •   gorączka, ból gardła lub owrzodzenie jamy ustnej wskutek infekcji (objawy małej
                   liczby krwinek białych, tzw. neutropenii),
               •   zmniejszone stężenie hemoglobiny i zmniejszenie odsetka krwinek czerwonych we
                   krwi (które może w ciężkich przypadkach prowadzić do niedokrwistości),
               •   zwiększone stężenie potasu we krwi (które może w ciężkich przypadkach wywołać
                   skurcze mięśni i zaburzenia rytmu serca),
               •   zwiększenie wartości parametrów czynnościowych wątroby (które może wskazywać na
                   uszkodzenie wątroby), w tym zwiększone stężenie bilirubiny we krwi (które może w
                   ciężkich przypadkach spowodować żółty odcień skóry i oczu),
               •   zwiększone stężenie azotu mocznikowego we krwi i zwiększone stężenie kreatyniny w
                   surowicy krwi (co może wskazywać na nieprawidłową czynność nerek).

    Częstość występowania niektórych działań niepożądanych może różnić się w zależności od choroby.
    Na przykład takie działania niepożądane, jak zawroty głowy i zaburzenia czynności nerek,
    obserwowano rzadziej u leczonych pacjentów z wysokim ciśnieniem krwi niż u pacjentów leczonych
    z powodu niewydolności serca lub po świeżo przebytym ataku serca.

    Działania niepożądane obserwowane u dzieci i młodzieży są podobne do występujących u dorosłych
    pacjentów.

    Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy
    niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza lub farmaceutę.
5.     JAK PRZECHOWYWAĆ LEK METRIVAL

Przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.
Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30ºC.

Nie stosować leku Metrival po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin
ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Nie stosować leku Metrival w przypadku stwierdzenia uszkodzenia opakowania lub śladów próby
jego otwarcia

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji lub domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
     farmaceutę co zrobić z lekami, których się już nie potrzebuje. Takie postępowanie pomoże
     chronić środowisko.



6.     INNE INFORMACJE

Co zawiera lek Metrival

     Substancją czynną leku jest walsartan. Każda tabletka powlekana zawiera 160 mg walsartanu.

           -     Inne składniki leku to:

Laktoza jednowodna,
Celuloza mikrokrystaliczna,
Kroskarmeloza sodowa,
Powidon K29-K32,
Talk,
Magnezu stearynian,
Krzemionka bezwodna koloidalna.

Skład otoczki:

Opadry II 85G32408 żółta dla 160 mg:
alkohol poliwinylowy, makrogol 3350, talk, lecytyna, tytanu dwutlenek (E171), żelaza tlenek żółty
(E172), żelaza tlenek czerwony (E172).

Jak wygląda lek Metrival i co zawiera opakowanie

Metrival 160 mg: żółte, owalne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane, o wymiarach 15 x 6,5 mm,
z rowkiem dzielącym po jednej stronie i oznakowane literą V po drugiej stronie.

Wielkości opakowań: 7, 14, 28, 56, 98 i 280 tabletek.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny:

Sigillata Limited
Suite 23, Park Royal House
23 Park Royal Road
Londyn NW10 7JH
Wielka Brytania
Wytwórca:
Actavis Ltd., B16 Bulebel Industrial Estate, Zejtun ZTN 08, Malta.

Data zatwierdzenia ulotki:

                
                                            CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO


1.    NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Metrival, 160 mg, tabletki powlekane


2.    SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 160 mg walsartanu (Valsartanum).
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: laktoza jednowodna.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3.    POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Metrival 160 mg: żółte, owalne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane, o wymiarach 15 x 6,5 mm,
z rowkiem dzielącym po jednej stronie i oznakowane literą V po drugiej stronie.


4.    SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1   Wskazania do stosowania

Nadciśnienie tętnicze
Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów oraz u dzieci i młodzieży
w wieku od 6 do 18 lat.

Stan po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego
Leczenie pacjentów w stanie stabilnym klinicznie z objawową niewydolnością serca lub bezobjawową
niewydolnością skurczową lewej komory po świeżo przebytym (12 godzin do 10 dni) zawale mięśnia
sercowego (patrz punkty 4.4 i 5.1).

Niewydolność serca
Leczenie objawowej niewydolności serca, jeśli nie można zastosować inhibitorów konwertazy
angiotensyny (ACE) lub jako leczenie skojarzone z inhibitorami ACE, jeśli nie można użyć leków
blokujących receptory β-adrenergiczne (patrz punkty 4.4 i 5.1).

4.2   Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Nadciśnienie tętnicze
Zalecana dawka początkowa leku Metrival to 80 mg raz na dobę. Działanie przeciwnadciśnieniowe
jest wyraźnie zauważalne w ciągu 2 tygodni, a maksymalny stopień osiąga w ciągu 4 tygodni.
W przypadku niektórych pacjentów, u których nie uzyska się odpowiedniej kontroli ciśnienia krwi,
dawkę można zwiększyć do 160 mg, a maksymalnie do 320 mg.
Lek Metrival może być stosowany jednocześnie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi.
Dodatkowe zastosowanie leku moczopędnego, takiego jak hydrochlorotiazyd, powoduje większe
obniżenie ciśnienia tętniczego krwi u tych pacjentów.

Stan po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego
U pacjentów w stanie klinicznym stabilnym leczenie może być rozpoczęte już po 12 godzinach od
rozpoznania zawału mięśnia sercowego. Po dawce początkowej 20 mg dwa razy na dobę dawkę
walsartanu przez następnych kilka tygodni należy stopniowo zwiększać do 40 mg, 80 mg i 160 mg,
podawanych dwa razy na dobę. Dawkę początkową zapewnia podzielna tabletka 40 mg.
Maksymalną dawką docelową jest 160 mg podawane dwa razy na dobę. Zwykle zaleca się, aby po
rozpoczęciu leczenia pacjenci przez 2 tygodnie otrzymywali dawkę 80 mg dwa razy na dobę,
a maksymalną dawkę docelową 160 mg podawaną dwa razy na dobę należy wprowadzić w ciągu
3 miesięcy, w zależności od tolerancji leku przez pacjenta. Jeśli wystąpi objawowe niedociśnienie
tętnicze lub zaburzenie czynności nerek, należy rozważyć zmniejszenie dawki.

Walsartan może być stosowany u pacjentów przyjmujących inne leki stosowane w leczeniu zawału
mięśnia sercowego, takie jak leki trombolityczne, kwas acetylosalicylowy, leki blokujące receptory
β-adrenergiczne, statyny i leki moczopędne. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z inhibitorami
ACE (patrz punkty 4.4 i 5.1).

Ocena stanu pacjenta po przebytym zawale mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę
czynności nerek.

Niewydolność serca
Zalecana dawka początkowa leku Metrival to 40 mg dwa razy na dobę. Zwiększanie dawki kolejno do
80 mg i 160 mg podawanych dwa razy na dobę powinno być przeprowadzane w odstępach co
najmniej dwutygodniowych, do uzyskania największej dawki tolerowanej przez pacjenta.
W przypadku jednoczesnego stosowania leku moczopędnego należy rozważyć zmniejszenie jego
dawki. Maksymalna dawka dobowa zastosowana w badaniach klinicznych wynosiła 320 mg
walsartanu w dawkach podzielonych.

Walsartan może być stosowany u pacjentów przyjmujących inne leki stosowane w leczeniu
niewydolności serca. Jednakże jednoczesna terapia skojarzona trzema lekami (walsartanem
z inhibitorami ACE i lekami blokującymi receptory β-adrenergiczne) nie jest zalecana (patrz punkty
4.4 i 5.1).

Ocena stanu pacjentów z niewydolnością serca powinna zawsze obejmować ocenę czynności nerek.

Dodatkowe informacje dotyczące szczególnych populacji

Stosowanie u osób w podeszłym wieku
Nie ma konieczności zmiany dawkowania u osób w podeszłym wieku.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek
Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z klirensem kreatyniny >10 ml/min (patrz
punkty 4.4 i 5.2). Jednoczesne stosowanie walsartanu i aliskirenu jest przeciwskazane u pacjentów
z zaburzeniami czynności nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego (GFR)
<60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkt 4.3).

Cukrzyca
Jednoczesne stosowanie walsartanu i aliskirenu jest przeciwskazane u pacjentów z cukrzycą (patrz
punkt 4.3).

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby
U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby przebiegającymi bez
cholestazy nie należy stosować dawek większych niż 80 mg walsartanu na dobę. Stosowanie produktu
Metrival jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby i u pacjentów
z cholestazą (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2).

Dzieci i młodzież

Nadciśnienie tętnicze u dzieci i młodzieży

Dzieci i młodzież w wieku od 6 do 18 lat
Dawka początkowa wynosi 40 mg raz na dobę w przypadku dzieci o masie ciała mniejszej niż 35 kg
oraz 80 mg raz na dobę w przypadku dzieci o masie ciała 35 kg lub większej. Dawkę produktu
leczniczego należy dostosować w zależności od uzyskanego działania przeciwnadciśnieniowego.

Maksymalne dawki produktu leczniczego oceniane w badaniach klinicznych podano w poniższej
tabeli.

Dawki większe od wymienionych nie były oceniane w badaniach klinicznych i z tego względu nie są
zalecane.

            Masa ciała                           Maksymalna dawka oceniana w
                                                 badaniach klinicznych
            ≥18 kg do <35 kg                     80 mg
            ≥35 kg do <80 kg                     160 mg
            ≥80 kg do ≤160 kg                    320 mg

Dzieci w wieku poniżej 6 lat
Dostępne dane przedstawiono w punktach 4.8, 5.1 oraz 5.2. Jednak nie ustalono skuteczność
i bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Metrival u dzieci w wieku od 1. do 6. roku życia.

Stosowanie u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat z zaburzeniami czynności nerek
Nie badano stosowania produktu leczniczego u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30 ml/min
oraz tych, u których stosowana jest dializoterapia, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się
stosowania walsartanu. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dzieci i młodzieży z klirensem
kreatyniny większym niż 30 ml/min. Należy ściśle kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu
w surowicy (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Stosowanie u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat z zaburzeniami czynności wątroby
Podobnie jak u dorosłych pacjentów, produkt leczniczy Metrival jest przeciwwskazany do stosowania
u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością wątroby oraz
u pacjentów z cholestazą (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2). Doświadczenie kliniczne dotyczące podawania
produktu leczniczego Metrival dzieciom i młodzieży z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami
czynności wątroby jest ograniczone. U tych pacjentów dawka walsartanu nie może być większa niż
80 mg.

Niewydolność serca i stan po świeżym zawale mięśnia sercowego u dzieci i młodzieży
Produkt leczniczy Metrival nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca lub świeżego zawału
mięśnia sercowego u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat ze względu na brak danych
dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności.

Sposób podania
Metrival może być przyjmowany niezależnie od posiłków; tabletki powinno się popijać wodą.

4.3   Przeciwwskazania

-     Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
      w punkcie 6.1.
-     Ciężkie zaburzenia czynności wątroby, marskość żółciowa wątroby i cholestaza.
-     Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
-     Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA) - w tym
      walsartanu - lub inhibitorów konwertazy angiotensyny (inhibitory ACE) z aliskirenem jest
      przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek
      (GFR < 60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.4 i 4.5).
4.4   Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Hiperkaliemia
Produkt nie jest zalecany w przypadku jednoczesnego stosowania suplementów potasu, leków
moczopędnych oszczędzających potas, zamienników soli kuchennej zawierających potas lub innych
leków, które mogą powodować zwiększenie stężenia potasu (heparyna itp.). Należy zapewnić
odpowiednie kontrolowanie stężenia potasu.

Pacjenci z niedoborem sodu i (lub) odwodnieni
W rzadkich przypadkach na początku leczenia walsartanem u pacjentów ze znacznym niedoborem
sodu i (lub) odwodnionych, np. z powodu przyjmowania dużych dawek leków moczopędnych, może
wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze. Przed rozpoczęciem leczenia walsartanem należy
wyrównać niedobór sodu i (lub) objętość krwi krążącej, np. zmniejszając dawkę leku moczopędnego.

Zwężenie tętnicy nerkowej
W przypadku pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy jedynej
czynnej nerki bezpieczeństwo stosowania walsartanu nie zostało ustalone.
Krótkotrwałe podawanie walsartanu 12 pacjentom z wtórnym nadciśnieniem nerkowo-naczyniowym
spowodowanym jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej nie wywołało istotnych zmian
hemodynamicznych w nerkach ani nie wpłynęło na stężenie kreatyniny w surowicy lub azotu
mocznikowego (BUN) we krwi. Jednakże w związku z tym, że inne leki działające na układ
renina-angiotensyna mogą powodować zwiększenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny
w surowicy, u pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej leczonych walsartanem zaleca
się, jako środek ostrożności, regularne kontrole czynności nerek.

Przeszczep nerek
Dotychczas brak jest doświadczeń w zakresie bezpieczeństwa stosowania walsartanu u pacjentów,
którym niedawno przeszczepiono nerkę.

Hiperaldosteronizm pierwotny
Walsartanu nie należy stosować u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem, z uwagi na
zahamowanie aktywności układu renina-angiotensyna u tych osób.

Zwężenie zastawki aorty i zastawki dwudzielnej, kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi
odpływu z lewej komory
Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, wskazana jest szczególna
ostrożność u pacjentów, u których występuje zwężenie zastawki aorty lub zastawki dwudzielnej lub
kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory (HOCM).

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek z klirensem
kreatyniny >10 ml/min. Obecnie brak jest doświadczeń w zakresie bezpiecznego stosowania leku
u pacjentów z klirensem kreatyniny <10 ml/min i pacjentów dializowanych, dlatego walsartan należy
stosować w tej grupie pacjentów z zachowaniem ostrożności (patrz punkty 4.2 i 5.2).

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA) - w tym walsartanu – lub
inhibitorów konwertazy angiotensyny (inhibitory ACE) z aliskirenem, jest przeciwwskazane u
pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (GFR <60 ml/min/1,7 m2) (patrz punkt 4.3 i 4.5).

Zaburzenia czynności wątroby
Walsartan należy stosować ostrożnie u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami
czynności wątroby przebiegającymi bez cholestazy (patrz punkty 4.2 i 5.2).

Ciąża
W trakcie ciąży nie należy rozpoczynać leczenia antagonistami receptora angiotensyny II (AIIRA).
Jeśli dalsze leczenie AIIRA nie jest nieodzowne, u pacjentek planujących ciążę należy przejść na
alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania
w trakcie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży leczenie AIIRA należy natychmiast przerwać i, jeśli
to właściwe, rozpocząć alternatywne leczenie (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Stan po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego
Jednoczesne stosowanie kaptoprylu z walsartanem nie wykazało żadnej dodatkowej korzyści
klinicznej, natomiast zwiększyło ryzyko wystąpienia działań niepożądanych w porównaniu z jednym
lub drugim lekiem stosowanym w monoterapii (patrz punkty 4.2 i 5.1). Z tego względu jednoczesne
stosowanie walsartanu i inhibitora ACE nie jest zalecane.
Należy zachować ostrożność na początku leczenia u pacjentów po zawale mięśnia sercowego. Ocena
stanu pacjenta po przebytym zawale mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę czynności
nerek (patrz punkt 4.2).

Stosowanie walsartanu u pacjentów po zawale mięśnia sercowego zwykle powoduje pewne obniżenie
ciśnienia krwi, ale odstawienie produktu ze względu na utrzymujące się objawowe niedociśnienie
tętnicze nie jest zwykle konieczne, pod warunkiem, że pacjent przestrzega zaleceń dawkowania (patrz
punkt 4.2).

Niewydolność serca
U pacjentów z niewydolnością serca terapia skojarzona trzema lekami (inhibitorem ACE, lekiem
blokującym receptory β-adrenergiczne i walsartanem) nie wykazała żadnej klinicznej korzyści (patrz
punkt 5.1). Takie leczenie skojarzone wyraźnie zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych
i z tego powodu nie jest zalecane.
Należy zachować ostrożność na początku leczenia u pacjentów z niewydolnością serca. Ocena stanu
pacjenta z niewydolnością serca powinna zawsze obejmować ocenę czynności nerek (patrz punkt 4.2).

Stosowanie walsartanu u pacjentów z niewydolnością serca zwykle powoduje pewne obniżenie
ciśnienia krwi, ale odstawienie produktu ze względu na utrzymujące się objawowe niedociśnienie
tętnicze nie jest zwykle konieczne, pod warunkiem, że pacjent przestrzega zaleceń dawkowania (patrz
punkt 4.2).

U pacjentów, u których czynność nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna (np.
pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością serca), leczenie inhibitorami konwertazy angiotensyny
związane było z oligurią i (lub) postępującą azotemią oraz, w rzadkich przypadkach, z ostrą
niewydolnością nerek i (lub) zgonem. Ponieważ walsartan jest antagonistą receptora angiotensyny II,
nie można wykluczyć, że stosowanie produktu Metrival może być związane z zaburzeniami czynności
nerek.

Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie
U pacjentów, u których stosowano walsartan, zgłaszano obrzęk naczynioruchowy, w tym obrzęk
krtani i głośni, powodujący niedrożność dróg oddechowych i (lub) obrzęk twarzy, warg, gardła i (lub)
języka. U niektórych spośród tych pacjentów obrzęk naczynioruchowy występował wcześniej po
zastosowaniu innych produktów leczniczych, w tym inhibitorów konwertazy angiotensyny
(inhibitorów ACE). U pacjentów, u których wystąpi obrzęk naczynioruchowy, należy natychmiast
przerwać stosowanie walsartanu i nie należy go podawać ponownie.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)
U osób podatnych, szczególnie, jeśli stosowały w skojarzeniu produkty lecznicze wpływające na ten
układ, zgłaszano niedociśnienie, omdlenie, udar, hiperkaliemię oraz zmiany w czynności nerek (w tym
ostrą niewydolność nerek).

Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania antagonistów receptora angiotensyny
II (AIIRA) - w tym walsartanu- z innymi produktami leczniczymi powodującymi blokadę układu
renina-angiotensyna-aldosteron, takimi jak inhibitory ACE lub aliskiren.

Stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA) - w tym z walsartanu - lub inhibitorów
konwertazy angiotensyny (inhibitory ACE) w skojarzeniu z aliskirenem jest przeciwwskazane
u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty
4.3 i 4.5).

Dzieci i młodzież
Zaburzenia czynności nerek
Nie badano stosowania produktu leczniczego u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30 ml/min
oraz tych, u których stosowana jest dializoterapia, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się
stosowania walsartanu. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dzieci i młodzieży z klirensem
kreatyniny większym niż 30 ml/min (patrz punkty 4.2 i 5.2). Należy ściśle kontrolować czynności
nerek oraz stężenie potasu w surowicy podczas leczenia walsartanem. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji,
gdy walsartan jest stosowany podczas występowania innych zaburzeń (gorączka, odwodnienie), które
mogą wpływać na czynności nerek. Stosowanie antagonistów receptora angiotensynowego
(AIIRA) - w tym z walsartanu - lub inhibitorów ACE w skojarzeniu z aliskirenem jest
przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek
(GFR <60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkt 4.3 i 4.5).

Zaburzenia czynności wątroby
Podobnie jak u dorosłych pacjentów, produkt leczniczy Metrival jest przeciwwskazany do stosowania
u dzieci i młodzieży z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością wątroby oraz
u pacjentów z cholestazą (patrz punkty 4.3 i 5.2). Doświadczenie kliniczne z podawaniem produktu
leczniczego Metrival dzieciom i młodzieży z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności
wątroby jest ograniczone. U tych pacjentów dawka walsartanu nie może być większa 80 mg.

Nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy Lapp, zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy.
Metrival zawiera laktozę. Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy,
niedoborem laktazy typu Lapp, zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować
tego produktu leczniczego.

4.5   Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) po zastosowaniu AIIRA,
inhibitorów ACE lub aliskirenu
Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA) - w tym walsartanu - lub
inhibitorów konwertazy angiotensyny (inhibitory ACE) z aliskirenem jest przeciwwskazane u
pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.3
i 4.4).

Równoczesne stosowanie, które nie jest zalecane

Lit
Zgłaszano przypadki odwracalnego zwiększenia stężenia litu w surowicy i nasilenia jego toksyczności
podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE. Z powodu braku doświadczeń w zakresie
jednoczesnego stosowania walsartanu i litu, nie zaleca się tego leczenia skojarzonego. Jeśli takie
leczenie skojarzone okaże się konieczne, zaleca się ścisłe kontrolowanie stężenia litu w surowicy
krwi.

Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu, zamienniki soli kuchennej zawierające
potas i inne substancje, które mogą zwiększać stężenie potasu
Jeśli zostanie stwierdzona konieczność zastosowania produktu leczniczego wpływającego na stężenie
potasu w skojarzeniu z walsartanem, zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w osoczu.

Wymagana ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas
acetylosalicylowy w dawce >3 g/dobę i nieselektywne NLPZ
W przypadku jednoczesnego podawania antagonistów receptora angiotensyny II z NLPZ może
nastąpić osłabienie działania hipotensyjnego. Ponadto jednoczesne stosowanie antagonistów receptora
angiotensyny II i NLPZ może prowadzić do podwyższonego ryzyka pogorszenia się czynności nerek
i zwiększenia stężenia potasu w surowicy krwi. Z tego względu zaleca się kontrolę czynności nerek na
początku leczenia, jak również zapewnienie odpowiedniego nawodnienia pacjenta.

Inne
W badaniach interakcji lekowych walsartanu nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji
z walsartanem i żadną z następujących substancji: cymetydyna, warfaryna, furosemid, digoksyna,
atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina i glibenklamid.

Dzieci i młodzież
W nadciśnieniu tętniczym u dzieci i młodzieży, u których często współistnieją zaburzenia czynności
nerek, zaleca się ostrożność podczas jednoczesnego stosowania walsartanu i innych substancji
hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron, mogących zwiększać stężenie potasu w surowicy.
Należy ściśle kontrolować czynności nerek oraz stężenie potasu w surowicy.

4.6     Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

 Nie zaleca się stosowania leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA)
 w trakcie pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie AIIRA jest przeciwwskazane
 w trakcie drugiego i trzeciego trymestru ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Potwierdzone dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności po podaniu inhibitorów ACE
w trakcie pierwszego trymestru ciąży nie są rozstrzygające, niemniej nie można wykluczyć
niewielkiego zwiększenia ryzyka. Brak jest danych z kontrolowanych badań epidemiologicznych
dotyczących ryzyka AIIRA, niemniej podobne ryzyko może istnieć dla tej klasy leków. Jeśli dalsze
leczenie AIIRA nie jest nieodzowne, u pacjentek planujących ciążę należy przejść na alternatywne
leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w trakcie ciąży.
W przypadku stwierdzenia ciąży leczenie AIIRA należy natychmiast przerwać i, jeśli to właściwe,
rozpocząć alternatywne leczenie.

Stwierdzono, że ekspozycja na AIIRA w drugim i trzecim trymestrze wywiera toksyczny wpływ na
płody (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i noworodki ludzkie
(niewydolność nerek, hipotonia, hiperkaliemia) – patrz również punkt 5.3.

W razie ekspozycji na AIIRA począwszy od drugiego trymestru ciąży zaleca się kontrolne badania
ultrasonograficzne czynności nerek i rozwoju czaszki.

Niemowlęta, których matki stosowały AIIRA, należy objąć ścisłą obserwacją w kierunku hipotonii
(patrz również punkty 4.3 i 4.4).

Karmienie piersią
Z uwagi na brak informacji dotyczących stosowania walsartanu w trakcie karmienia piersią, nie zaleca
się produktu Metrival i preferuje alternatywne leki o lepiej ustalonym profilu bezpieczeństwa
w okresie karmienia piersią, szczególnie podczas karmienia noworodków lub wcześniaków.

4.7     Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów. W trakcie
prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn należy wziąć pod uwagę możliwość sporadycznego
występowania zawrotów głowy lub uczucia zmęczenia.

4.8     Działania niepożądane

W kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z nadciśnieniem tętniczym ogólna
częstość występowania działań niepożądanych w grupie leczonej walsartanem była porównywalna
z częstością występującą w grupie otrzymującej placebo i odpowiadała jego właściwościom
farmakologicznym. Wydaje się, że częstość występowania działań niepożądanych nie była związana
z dawką ani czasem trwania leczenia; nie wykazano również związku z płcią, wiekiem lub rasą
pacjentów.

Działania niepożądane zgłaszane w trakcie badań klinicznych, po wprowadzeniu leku do obrotu
i z badań laboratoryjnych są wymienione w tabeli poniżej zgodnie z klasyfikacją układów i narządów.

Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według częstości ich występowania (najczęstsze
działania wymieniono w pierwszej kolejności) zgodnie z następującą konwencją: bardzo często
(≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do
<1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000), w tym pojedyncze przypadki. W obrębie każdej grupy
o określonej częstości występowania działania niepożądane są wymienione zgodnie
ze zmniejszającym się nasileniem.

Dla wszystkich działań niepożądanych stwierdzonych po wprowadzeniu leku do obrotu i w badaniach
laboratoryjnych nie jest możliwe ustalenie częstości ich występowania, dlatego są wymienione
z określeniem częstości jako „nieznana”.

-      Nadciśnienie tętnicze

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Nieznana                                        Zmniejszenie stężenia hemoglobiny,
                                                zmniejszenie hematokrytu, neutropenia,
                                                małopłytkowość
Zaburzenia układu immunologicznego

Nieznana                                        Nadwrażliwość, w tym choroba posurowicza
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Nieznana                                        Zwiększenie stężenia potasu w surowicy
Zaburzenia ucha i błędnika
Niezbyt często                                  Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego
Zaburzenia naczyniowe

Nieznana                                     Zapalenie naczyń
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Niezbyt często                                  Kaszel
Zaburzenia żołądka i jelit

Niezbyt często                                  Bóle brzucha
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Nieznana                                        Zwiększenie aktywności enzymów
                                                wątrobowych, zwiększenie stężenia bilirubiny
                                                w surowicy
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Nieznana                                        Obrzęk naczynioruchowy, wysypka, świąd
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Nieznana                                        Bóle mięśni
Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Nieznana                                         Niewydolność i zaburzenia czynności nerek,
                                                 zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Niezbyt często                                   Uczucie zmęczenia

Dzieci i młodzież
Nadciśnienie tętnicze
Działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu oceniano w dwóch randomizowanych, podwójnie
zaślepionych badaniach klinicznych z udziałem 561 pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 18 lat.
Za wyjątkiem pojedynczych zaburzeń żołądka i jelit (takich jak bóle brzucha, nudności, wymioty)
oraz zawrotów głowy, nie stwierdzono istotnych różnic w odniesieniu do rodzaju, częstości i nasilenia
działań niepożądanych pomiędzy profilem bezpieczeństwa w populacji pacjentów pediatrycznych
w wieku od 6 do 18 lat, a wcześniej zgłaszanym profilem bezpieczeństwa u pacjentów dorosłych.

Ocena funkcji neuropoznawczych oraz rozwoju pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 16 lat
wykazała, że trwające do jednego roku leczenie produktem leczniczym Metrival nie miało
całościowego, istotnego klinicznie, niekorzystnego wpływu na te funkcje.

W podwójnie zaślepionym, randomizowanym badaniu z udziałem 90 dzieci w wieku 1-6 lat,
kontynuowanym jako 12-miesięczne przedłużone badanie otwarte odnotowano dwa zgony
i pojedyncze przypadki znacznego zwiększenia aktywności transaminaz wątrobowych. Zdarzenia te
wystąpiły w populacji pacjentów z istotnymi współistniejącymi chorobami. Związek przyczynowy
z leczeniem produktem leczniczym Metrival nie został ustalony. W drugim badaniu, do którego
włączono 75 dzieci w wieku 1-6 lat nie odnotowano żadnych przypadków znacznego zwiększenia
aktywności transaminaz wątrobowych ani zgonów związanych z leczeniem walsartanem.

U dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat ze współistniejącą przewlekłą chorobą nerek częściej
obserwowano hiperkaliemię.

Profil bezpieczeństwa obserwowany w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów w stanie
po zawale mięśnia sercowego i (lub) z niewydolnością serca różni się od ogólnego profilu
bezpieczeństwa stwierdzanego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Może być to związane
z pierwotną chorobą pacjenta.

Działania niepożądane, które wystąpiły u pacjentów w stanie po zawale mięśnia sercowego i (lub)
z niewydolnością serca, są wymienione poniżej:

-        Stan po zawale mięśnia sercowego i (lub) niewydolność serca (badanie wyłącznie
         u dorosłych pacjentów)

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Nieznana                                         Małopłytkowość
Zaburzenia układu immunologicznego

Nieznana                                         Nadwrażliwość, w tym choroba posurowicza
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Niezbyt często                                   Hiperkaliemia
Nieznana                                         Zwiększenie stężenia potasu w surowicy
Zaburzenia układu nerwowego

Często                                           Zawroty głowy, zawroty głowy związane
                                               z pozycją ciała
Niezbyt często                                 Omdlenie, bóle głowy
Zaburzenia ucha i błędnika

Niezbyt często                                 Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego
Zaburzenia serca

Niezbyt często                                 Niewydolność serca
Zaburzenia naczyniowe

Często                                       Niedociśnienie tętnicze, niedociśnienie
                                             ortostatyczne
Nieznana                                     Zapalenie naczyń
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Niezbyt często                                 Kaszel
Zaburzenia żołądka i jelit

Niezbyt często                                 Nudności, biegunka
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Nieznana                                       Zwiększenie aktywności enzymów
                                               wątrobowych
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Niezbyt często                                Obrzęk naczynioruchowy
Nieznana                                      Wysypka, świąd
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej

Nieznana                                       Bóle mięśni
Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Często                                         Niewydolność i zaburzenia czynności nerek
Niezbyt często                                 Ostra niewydolność nerek, zwiększenie
                                               stężenia kreatyniny w surowicy
Nieznana                                       Zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we
                                               krwi
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Niezbyt często                                 Osłabienie, uczucie zmęczenia

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych {aktualny adres, nr telefonu i faksu
ww. Departamentu}, e-mail: adr@urpl.gov.pl.

4.9   Przedawkowanie

Objawy
Przedawkowanie produktu Metrival może spowodować znaczne niedociśnienie tętnicze, co może
doprowadzić do obniżonego poziomu świadomości, zapaści krążeniowej i (lub) wstrząsu.
Leczenie
Postępowanie po przedawkowaniu zależy od czasu przyjęcia leku i rodzaju oraz ciężkości objawów;
najistotniejsze jest ustabilizowanie krążenia.
W przypadku wystąpienia niedociśnienia tętniczego pacjenta należy ułożyć w pozycji na plecach
i skorygować objętość krwi krążącej.
Usunięcie walsartanu z krążenia za pomocą hemodializy jest mało prawdopodobne.


5.    WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1   Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Antagoniści receptora angiotensyny II (standard),
kod ATC: C09CA03

Walsartan jest aktywnym po podaniu doustnym, silnym i specyficznym antagonistą receptora
angiotensyny II (Ang II). Działa wybiórczo na podtyp receptora AT1, który jest odpowiedzialny za
znane działania angiotensyny II. Zwiększone stężenie angiotensyny II w osoczu po zablokowaniu
receptora AT1 przez walsartan może stymulować odblokowany receptor AT2, który wydaje się
działać antagonistycznie w stosunku do działania receptora AT1. Walsartan nie wykazuje nawet
częściowej aktywności agonistycznej w stosunku do receptora AT1 i ma dużo większe (około
20 000 razy) powinowactwo do receptora AT1 niż do receptora AT2. Nie stwierdzono, aby walsartan
wiązał się lub blokował inne receptory hormonów lub kanały jonowe, o których wiadomo, że są
istotne w regulacji sercowo-naczyniowej.
Walsartan nie hamuje aktywności konwertazy angiotensyny (ACE, znanej również jako kininaza II),
która przekształca Ang I w Ang II i powoduje rozpad bradykininy. Z uwagi na brak wpływu na ACE
i brak nasilania działania bradykininy lub substancji P, prawdopodobieństwo wystąpienia kaszlu przy
stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II jest niewielkie. W badaniach klinicznych,
w których walsartan był porównywany z inhibitorem ACE, częstość występowania suchego kaszlu
była znamiennie mniejsza (P<0,05) u pacjentów leczonych walsartanem niż u pacjentów, którzy
otrzymywali inhibitor ACE (odpowiednio 2,6% i 7,9%). W badaniu klinicznym pacjentów z suchym
kaszlem w trakcie leczenia inhibitorami ACE w wywiadzie 19,5% osób otrzymujących walsartan
i 19,0% przyjmujących tiazydowe leki moczopędne skarżyło się na występowanie kaszlu
w porównaniu z 68,5% pacjentów leczonych inhibitorami ACE (P<0,05).

Nadciśnienie tętnicze
Podawanie walsartanu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym powoduje zmniejszenie ciśnienia
tętniczego krwi bez wpływu na częstość tętna.
U większości pacjentów, po podaniu pojedynczej dawki doustnej, początek działania
przeciwnadciśnieniowego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego
krwi jest osiągane w ciągu 4-6 godzin. Działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymuje się przez
24 godziny od przyjęcia dawki. Podczas wielokrotnego podawania działanie przeciwnadciśnieniowe
jest wyraźnie zauważalne w ciągu 2 tygodni, a maksymalny stopień osiąga w ciągu 4 tygodni
i utrzymuje się w czasie długotrwałego leczenia. Leczenie skojarzone z hydrochlorotiazydem
znacząco zwiększa działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu.
Nagłe odstawienie walsartanu nie było związane z występowaniem tzw. nadciśnienia z odbicia ani
innymi klinicznymi zdarzeniami niepożądanymi.
U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 oraz mikroalbuminurią wykazano, że
walsartan zmniejsza wydalanie albumin w moczu. W badaniu MARVAL (ang. Micro Albuminuria
Reduction with Valsartan) oceniono zmniejszanie wydalania albumin w moczu (UAE) podczas
leczenia walsartanem (80-160 mg/dobę) w porównaniu z amlodypiną (5-10 mg/dobę) u 332 pacjentów
z cukrzycą typu 2 (średnia wieku: 58 lat; 265 mężczyzn) z mikroalbuminurią (walsartan: 58 µg/min;
amlodypina: 55,4 µg/min), prawidłowym lub wysokim ciśnieniem krwi oraz z zachowaną czynnością
nerek (stężenie kreatyniny we krwi <120 µmol/l). Po 24 tygodniach UAE zmniejszyło się (p<0,001)
o 42% (–24,2 µg/min; 95% przedział ufności: –40,4 do –19,1) u pacjentów leczonych walsartanem i o
około 3% (–1,7 µg/min; 95% przedział ufności: –5,6 do 14,9) u pacjentów leczonych amlodypiną
pomimo podobnych wskaźników zmniejszenia ciśnienia krwi w obu grupach.
W badaniu DROP (ang. Diovan Reduction of Proteinuria) dokonano dalszej oceny skuteczności
walsartanu w zakresie zmniejszania UAE u 391 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (ciśnienie krwi
=150/88 mmHg) z cukrzycą typu 2, albuminurią (średnia = 102 µg/min; 20-700 µg/min) i zachowaną
czynnością nerek (średnie stężenie kreatyniny w surowicy = 80 µmol/l). Przeprowadzono
randomizację pacjentów do jednej z 3 dawek walsartanu (160, 320 i 640 mg/dobę), a następnie
prowadzono leczenie przez 30 tygodni. Celem badania było ustalenie optymalnej dawki walsartanu
w zakresie zmniejszania UAE u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2. Po
30 tygodniach nastąpiło znamienne zmniejszenie procentowe UAE o 36% w stosunku do poziomu
początkowego przy leczeniu walsartanem w dawce 160 mg (95% przedział ufności:22% do 47%)
i o 44% przy leczeniu walsartanem w dawce 320 mg (95% przedział ufności: 31% do 54%).
Stwierdzono, że dawka 160-320 mg walsartanu powodowała klinicznie istotne zmniejszenie UAE
u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2.

Stan po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego
Badanie VALIANT (ang. VALsartan In Acute myocardial iNfarcTion) było randomizowanym,
kontrolowanym, międzynarodowym badaniem z zastosowaniem podwójnie ślepej próby,
przeprowadzonym z udziałem 14 703 pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego oraz
z objawami przedmiotowymi, objawami podmiotowymi lub potwierdzeniem radiologicznym
zastoinowej niewydolności serca i (lub) potwierdzeniem lewokomorowej niewydolności skurczowej
(objawiającej się frakcją wyrzutową serca ≤40% w wentrykulografii radioizotopowej lub ≤35%
w echokardiografii lub angiografii kontrastowej).
Pacjenci w czasie od 12 godzin do 10 dni po wystąpieniu objawów zawału mięśnia sercowego byli
losowo przypisywani do jednej z trzech grup terapeutycznych: walsartanu, kaptoprylu lub walsartanu
w skojarzeniu z kaptoprylem. Średni czas leczenia wynosił dwa lata. Pierwszorzędowym punktem
końcowym był czas do zgonu z jakiejkolwiek przyczyny.
Walsartan był równie skuteczny jak kaptopryl w zmniejszaniu umieralności z jakiejkolwiek przyczyny
po zawale mięśnia sercowego. Procent zgonów z jakiejkolwiek przyczyny był podobny we wszystkich
grupach (walsartan: 19,9%, kaptopryl: 19,5% i walsartan + kaptopryl: 19,3%). Stosowanie walsartanu
w skojarzeniu z kaptoprylem nie przyniosło żadnych dodatkowych korzyści w porównaniu do
podawania samego kaptoprylu. Nie stwierdzono żadnych różnic pomiędzy walsartanem a kaptoprylem
w zakresie umieralności z jakiejkolwiek przyczyny w zależności od wieku, płci, rasy, leczenia
podstawowego czy choroby podstawowej. Walsartan zwiększał również czas przeżycia i zmniejszał
umieralność z powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego oraz skracał czas hospitalizacji
z powodu niewydolności serca, powtórnego zawału mięśnia sercowego, przywróconej akcji serca po
jej zatrzymaniu i udaru niezakończonego śmiercią (drugorzędowy złożony punkt końcowy).

Profil bezpieczeństwa walsartanu odpowiadał przebiegowi klinicznemu u pacjentów leczonych po
przebytym zawale mięśnia sercowego. W zakresie czynności nerek zaobserwowano dwukrotne
zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy u 4,2% pacjentów leczonych walsartanem, u 4,8%
pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone walsartanem i kaptoprylem oraz u 3,4% pacjentów
leczonych kaptoprylem. Leczenie przerwano z powodu różnego typu zaburzeń czynności nerek
u 1,1% pacjentów leczonych walsartanem, u 1,3% pacjentów leczonych walsartanem i kaptoprylem
oraz u 0,8% pacjentów leczonych kaptoprylem. W ramach oceny pacjentów po przebytym zawale
mięśnia sercowego należy przeprowadzić ocenę czynności nerek.
Nie stwierdzono różnic w umieralności ze wszystkich przyczyn, umieralności z powodu zaburzeń
układu sercowo-naczyniowego oraz chorobowości, gdy leki blokujące receptory β-adrenergiczne
podawano w skojarzeniu z walsartanem i kaptoprylem, samym walsartanem lub samym kaptoprylem
Niezależnie od zastosowanego leku, umieralność była mniejsza w grupie pacjentów leczonych lekami
blokującymi receptory β-adrenergiczne, co sugeruje, że znane korzyści ze stosowania leków
blokujących receptory β-adrenergiczne w tej populacji zostały potwierdzone w tym badaniu.

Niewydolność serca
Badanie Val-HeFT było randomizowanym, kontrolowanym, międzynarodowym badaniem klinicznym
porównującym walsartan z placebo pod względem chorobowości i umieralności u 5010 pacjentów
z niewydolnością serca (62% klasa II, 36% klasa III i 2% klasa IV wg NYHA) otrzymujących
standardowe leczenie, z frakcją wyrzutową lewej komory LVEF <40% i średnicą wewnętrzną lewej
komory w czasie rozkurczu LVIDD >2,9 cm/m2. Podstawowa terapia składała się z inhibitorów ACE
(93%), leków moczopędnych (86%), digoksyny (67%) i leków blokujących receptory β-adrenergiczne
(36%). Średni okres obserwacji chorych wyniósł prawie dwa lata. Średnia dobowa dawka walsartanu
w badaniu Val-HeFT wynosiła 254 mg. W badaniu wykorzystano dwa pierwszorzędowe punkty
końcowe: umieralność z jakiejkolwiek przyczyny (czas przeżycia) oraz złożony punkt umieralności
i chorobowości w niewydolności serca (czas do pierwszego incydentu chorobowego) zdefiniowany
jako śmierć, nagła śmierć z reanimacją, hospitalizacja z powodu niewydolności serca lub podawanie
dożylne leków inotropowych lub rozszerzających naczynia przez co najmniej 4 godziny bez
hospitalizacji.
Umieralność z jakiejkolwiek przyczyny była podobna (p=NS) w grupie leczonej walsartanem (19,7%)
i otrzymującej placebo (19,4%). Podstawową korzyścią było zmniejszenie o 27,5% (95% przedział
ufności: 17% do 37%) ryzyka w czasie do pierwszej hospitalizacji w związku z niewydolnością serca
(odpowiednio 13,9% i 18,5%). Wyniki wskazujące wyższość placebo (złożony punkt końcowy
umieralności i chorobowości wynosił 21,9% w grupie otrzymującej placebo i 25,4% w grupie leczonej
walsartanem) obserwowano u tych pacjentów, u których zastosowano leczenie skojarzone trzema
lekami: inhibitorem ACE, lekiem blokującym receptory β-adrenergiczne i walsartanem. Korzyści
w zakresie chorobowości były największe w podgrupie pacjentów nieotrzymujących inhibitora ACE
(n=366). W tej podgrupie pacjentów umieralność z jakiejkolwiek przyczyny była znacząco mniejsza
o 33% przy leczeniu walsartanem w porównaniu z placebo (95% przedział ufności: –6% do 58%)
(odpowiednio 17,3% dla walsartanu i 27,1% dla placebo), a złożone ryzyko umieralności
i chorobowości było mniejsze o 44% (odpowiednio 24,9% dla walsartanu i 42,5% dla placebo).
Wśród pacjentów otrzymujących inhibitor ACE bez leku blokującego receptory β-adrenergiczne
umieralność z jakiejkolwiek przyczyny była podobna (p=NS) w grupie leczonej walsartanem (21,8%)
i grupie otrzymującej placebo (22,5%). Złożone ryzyko umieralności i chorobowości było znacząco
mniejsze o 18,3% (95% przedział ufności: 8% do 28%) dla walsartanu w porównaniu z placebo
(odpowiednio 31,0% i 36,3%).
W całej populacji, która wzięła udział w badaniu Val-HeFT, u pacjentów leczonych walsartanem
stwierdzono znaczącą poprawę wg kryteriów NYHA, a także objawów przedmiotowych
i podmiotowych niewydolności serca, obejmujących duszność, zmęczenie, obrzęki i szmery
oddechowe, w porównaniu do pacjentów przyjmujących placebo. Jakość życia pacjentów leczonych
walsartanem była lepsza, jak wykazała w punkcie końcowym zmiana w punktacji wg Minnesota
Living with Heart Failure Quality of Life w stosunku do stanu początkowego, w porównaniu
z placebo. Frakcja wyrzutowa w punkcie końcowym u pacjentów leczonych walsartanem znacząco
zwiększyła się, a średnica wewnętrzna lewej komory w czasie rozkurczu (LVIDD) znacząco zmalała
w stosunku do stanu początkowego w porównaniu z placebo.

Dzieci i młodzież
Nadciśnienie tętnicze
Działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu oceniano w czterech randomizowanych, podwójnie
zaślepionych badaniach klinicznych z udziałem 561 pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 18 lat
oraz u 165 dzieci w wieku od 1 do 6 lat. Do najczęstszych chorób współistniejących o potencjalnym
wpływie na występowanie nadciśnienia tętniczego u uczestników badania należały zaburzenia nerek
i układu moczowego oraz otyłość.

Doświadczenie kliniczne u dzieci w wieku od 6 lat
W badaniu klinicznym z udziałem 261 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym, w wieku
od 6 do 16 lat, pacjenci o masie ciała <35 kg otrzymywali tabletki walsartanu w dawce 10, 40 lub
80 mg na dobę (dawki małe, średnie i duże), a pacjenci o masie ciała ≥35 kg otrzymywali tabletki
walsartanu w dawce 20, 80 lub 160 mg na dobę (dawki małe, średnie i duże). Pod koniec
2-tygodniowego okresu leczenia walsartan spowodował zmniejszenie zarówno skurczowego, jak
i rozkurczowego ciśnienia tętniczego w sposób zależny od dawki. Podsumowując, trzy wielkości
dawek walsartanu (małe, średnie i duże) spowodowały istotne zmniejszenie skurczowego ciśnienia
tętniczego względem wartości wyjściowych, odpowiednio o 8, 10 i 12 mmHg. Pacjentów ponownie
zrandomizowano do grupy kontynuującej leczenie tą samą dawkę walsartanu lub do grupy placebo.
U pacjentów kontynuujących leczenie średnimi lub dużymi dawkami walsartanu, najniższe wartości
skurczowego ciśnienia tętniczego były o -4 i -7 mmHg mniejsze od wartości uzyskanych w grupie
placebo. U pacjentów leczonych małymi dawkami walsartanu najniższe skurczowe ciśnienie tętnicze
było podobne do obserwowanego w grupie placebo. Podsumowując, walsartan konsekwentnie
wywierał zależne od dawki działanie przeciwnadciśnieniowe we wszystkich podgrupach
zróżnicowanych demograficznie.

W innym badaniu klinicznym z udziałem 300 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym,
w wieku od 6 do 18 lat, osoby spełniające kryteria włączenia zrandomizowano do grupy otrzymującej
tabletki walsartanu lub enalaprylu przez 12 tygodni. Dzieci o masie ciała pomiędzy ≥18 kg a <35 kg
otrzymywały 80 mg walsartanu lub 10 mg enalaprylu; dzieci o masie ciała od ≥35 kg do <80 kg
otrzymywały 160 mg walsartanu lub 20 mg enalaprylu, a dzieciom o masie ciała ≥80 kg podawano
320 mg walsartanu lub 40 mg enalaprylu. U pacjentów leczonych walsartanem zmniejszenie
skurczowego ciśnienia tętniczego było porównywalne do efektu uzyskanego u pacjentów leczonych
enalaprylem (odpowiednio 15 mmHg i 14 mmHg) (wartość p <0,0001 w badaniu równoważności).
Podobne wyniki uzyskano dla rozkurczowego ciśnienia tętniczego, ze zmniejszeniem o 9,1 mmHg
w grupie walsartanu i 8,5 mmHg w grupie enalaprylu.

Doświadczenie kliniczne u dzieci w wieku poniżej 6 lat
Pacjenci w wieku od 1 do 6 lat uczestniczyli w dwóch badaniach klinicznych (odpowiednio po 90
i 75 pacjentów). Do badań tych nie włączono dzieci w wieku poniżej 1 roku. W pierwszym badaniu
skuteczność walsartanu porównywano z placebo, jednak nie udało się wykazać zależności reakcji na
leczenie od dawki. W drugim badaniu, podawanie większych dawek walsartanu było związane
z większym obniżeniem ciśnienia tętniczego, jednak zależność reakcji na leczenie od dawki nie
osiągnęła znamienności statystycznej, a różnica pomiędzy grupą, w której podawano substancję
czynną a grupą przyjmującą placebo nie była istotna (patrz punkt 4.8).

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek przedstawienia wyników badań z produktem
leczniczym Metrival we wszystkich podgrupach pacjentów pediatrycznych z niewydolnością serca
oraz z niewydolnością serca po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego. Patrz punkt 4.2,
informacja dotycząca stosowania leku u pacjentów pediatrycznych.

5.2   Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie:
Po podaniu doustnym samego walsartanu maksymalne stężenie walsartanu w osoczu występuje po
2-4 godzinach. Średnia bezwzględna biodostępność leku wynosi 23%. W przypadku podania
walsartanu z pokarmem pole pod krzywą (AUC) dla walsartanu jest zmniejszone o około 40%, a
maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) o około 50%, chociaż od około 8. godziny po podaniu dawki
stężenia walsartanu w osoczu są podobne w grupie przyjmującej lek z posiłkiem i w grupie
przyjmującej lek na czczo. Wraz ze zmniejszeniem AUC nie następuje jednak klinicznie znamienne
osłabienie działania terapeutycznego, dlatego walsartan można podawać z posiłkiem lub bez posiłku.

Dystrybucja:
Objętość dystrybucji walsartanu w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym wynosi około 17 litrów,
co wskazuje na brak rozległej dystrybucji walsartanu w tkankach. Walsartan w dużym stopniu wiąże
się z białkami osocza (94–97%), głównie z albuminami.

Metabolizm:
Walsartan nie ulega biotransformacji w większym stopniu, ponieważ jedynie około 20% dawki jest
wykrywane w postaci metabolitów. Hydroksymetabolit został wykryty w osoczu w małych stężeniach
(poniżej 10% pola pod krzywą (AUC) dla walsartanu). Metabolit ten jest farmakologicznie nieczynny.

Eliminacja:
Walsartan wykazuje wielowykładniczą kinetykę procesu eliminacji (t½α <1 h i t½ß około 9 h).
Walsartan jest wydalany przede wszystkim z żółcią w kale (około 83% dawki) i przez nerki w moczu
(około 13% dawki), głównie w postaci niezmienionej. Po podaniu dożylnym klirens walsartanu
z osocza wynosi około 2 l/h, a klirens nerkowy około 0,62 l/h (około 30% całkowitego klirensu).
Okres półtrwania walsartanu wynosi 6 godzin.
U pacjentów z niewydolnością serca:
Przeciętny czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia oraz okres półtrwania w fazie eliminacji
walsartanu u pacjentów z niewydolnością serca i zdrowych ochotników są podobne. Wartości AUC
i Cmax walsartanu są niemalże proporcjonalne do zwiększanej dawki w klinicznym zakresie
dawkowania (40 mg do 160 mg walsartanu dwa razy na dobę). Średni współczynnik kumulacji wynosi
około 1,7. Klirens walsartanu po podaniu doustnym wynosi około 4,5 l/h. Wiek nie wpływa na
obserwowany klirens u pacjentów z niewydolnością serca.

Specjalne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku
U niektórych pacjentów w wieku podeszłym obserwowano nieco zwiększoną ekspozycję
ogólnoustrojową na walsartan w porównaniu z osobami młodymi, jednakże nie wykazano, aby miało
to jakiekolwiek znaczenie kliniczne.

Zaburzenia czynności nerek
Zgodnie z oczekiwaniami w stosunku do substancji, której klirens nerkowy wynosi tylko 30%
całkowitego klirensu osoczowego, nie zaobserwowano korelacji między czynnością nerek
i ogólnoustrojową ekspozycją na walsartan. Nie ma zatem konieczności modyfikacji dawkowania leku
u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny >10 ml/min). Obecnie brak jest
doświadczeń dotyczących bezpiecznego stosowania leku u pacjentów z klirensem kreatyniny
<10 ml/min i pacjentów dializowanych, dlatego walsartan należy stosować ostrożnie w tych grupach
pacjentów (patrz punkty 4.2 i 4.4). Walsartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza, dlatego
jego usunięcie z krążenia za pomocą dializy jest mało prawdopodobne.

Zaburzenia czynności wątroby
Około 70% wchłanianej dawki jest wydalane z żółcią, zasadniczo w niezmienionej postaci. Walsartan
nie ulega istotniejszej biotransformacji. U pacjentów z niewydolnością wątroby w stopniu łagodnym
do umiarkowanego zaobserwowano podwojenie ekspozycji (AUC) w porównaniu ze zdrowymi
osobami.
Jednakże nie zaobserwowano korelacji między stężeniem walsartanu w osoczu krwi a stopniem
zaburzenia czynności wątroby. Nie przeprowadzono badań walsartanu wśród pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty 4.2, 4.3 i 4.4).

Dzieci i młodzież
W badaniu z udziałem 26 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym (w wieku od 1 do
16 lat), otrzymujących pojedynczą dawkę zawiesiny walsartanu (średnio 0,9 do 2 mg/kg mc.,
maksymalna dawka 80 mg), klirens (l/h/kg) walsartanu był porównywalny w całym zakresie wieku od
1 do 16 lat i był podobny do klirensu obserwowanego u dorosłych pacjentów otrzymujących produkt
leczniczy w tej samej postaci.

Zaburzenia czynności nerek
Nie badano stosowania produktu leczniczego u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30 ml/min
oraz tych, u których stosowana jest dializoterapia, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się
stosowania walsartanu. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dzieci i młodzieży z klirensem
kreatyniny >30 ml/min. Należy ściśle kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy
podczas leczenia walsartanem (patrz punkty 4.2 i 4.4).

5.3   Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących
bezpieczeństwa stosowania, farmakologii, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności
i potencjalnego działania rakotwórczego, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla
człowieka.
U szczurów toksyczne dawki u matki (600 mg/kg mc./dobę) w trakcie ostatnich dni ciąży i laktacji
prowadziły do mniejszego wskaźnika przeżywalności, mniejszego przyrostu masy ciała i opóźnienia
rozwoju (oddzielnie małżowiny usznej i otwór w kanale słuchowym) u potomstwa (patrz punkt 4.6).
Takie dawki u szczurów (600 mg/kg mc./dobę) są około 18-krotnie większe od maksymalnej zalecanej
dawki u ludzi wyrażonej w mg/m2 pc. (w obliczeniach przyjęto doustną dawkę 320 mg/dobę i pacjenta
o masie ciała 60 kg).
W przedklinicznych badaniach bezpieczeństwa duże dawki walsartanu (od 200 do 600 mg/kg mc.)
powodowały u szczurów zmniejszenie parametrów czerwonych krwinek (erytrocyty, hemoglobina,
hematokryt) i zmiany w hemodynamice nerek (nieznacznie zwiększone stężenie mocznika w osoczu,
rozrost kanalików nerkowych i bazofilię u samców). Takie dawki u szczurów (200 do
600 mg/kg mc./dobę) są około 6-krotnie i 18-krotnie większe od maksymalnej zalecanej dawki u ludzi
wyrażonej w mg/m2 pc. (w obliczeniach przyjęto doustną dawkę 320 mg/dobę i pacjenta o masie ciała
60 kg).
U małp szerokonosych przy stosowaniu podobnych dawek zmiany były zbliżone, choć cięższe,
szczególnie ze strony nerek, gdzie zmiany rozwinęły się w nefropatię, obejmującą również
zwiększone stężenie mocznika i kreatyniny.
W obu gatunkach zaobserwowano również przerost komórek aparatu przykłębuszkowego.
Stwierdzono, że wszystkie zmiany zostały spowodowane farmakologicznym działaniem walsartanu,
który powoduje długo utrzymujące się niedociśnienie tętnicze, szczególnie u małp szerokonosych.
W przypadku stosowania walsartanu u ludzi w dawkach terapeutycznych wydaje się, że przerost
komórek aparatu przykłębuszkowego nie ma odniesienia.

Dzieci i młodzież
Codzienne doustne podawanie walsartanu w dawce 1 mg/kg mc./dobę (stanowiącej około 35%
maksymalnej zalecanej dawki u pacjentów pediatrycznych wynoszącej 4 mg/kg mc./dobę, obliczonej
na podstawie ekspozycji ogólnoustrojowej) nowonarodzonym lub młodym szczurom (od 7 do 70 dnia
po urodzeniu) spowodowało trwałe, nieodwracalne uszkodzenie nerek. Wyżej wymienione działania
stanowią przewidywane nasilenie działań farmakologicznych inhibitorów konwertazy angiotensyny
oraz antagonistów receptora 1 angiotensyny II; działania te obserwuje się w wyniku leczenia szczurów
w pierwszych 13 dniach życia. Okres ten pokrywa się z 36 tygodniem ciąży u ludzi, a niekiedy może
wydłużyć się do 44 tygodni od poczęcia. W badaniu z walsartanem na młodych osobnikach szczury
otrzymywały dawki maksymalnie do 70 dnia po urodzeniu i nie można wykluczyć wpływu leczenia
walsartanem na dojrzewanie nerek (4-6 tygodni po urodzeniu). Czynnościowe dojrzewanie nerek jest
procesem zachodzącym w pierwszym roku życia człowieka. Z tego względu nie można wykluczyć, że
dane te mają znaczenie kliniczne dla dzieci w wieku <1 roku, podczas gdy dane przedkliniczne nie
budzą zastrzeżeń, co do bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci starszych niż 1 rok.


6.      DANE FARMACEUTYCZNE

6.1     Wykaz substancji pomocniczych

Laktoza jednowodna,
Celuloza mikrokrystaliczna,
Kroskarmeloza sodowa,
Powidon K29-K32,
Talk,
Magnezu stearynian,
Krzemionka bezwodna koloidalna.

Opadry II 85G32408 żółta dla 160 mg: alkohol poliwinylowy, makrogol 3350, talk, lecytyna, tytanu
dwutlenek (E171), żelaza tlenek żółty (E172), żelaza tlenek czerwony (E172).

6.2     Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3     Okres ważności

1 rok
6.4     Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.

6.5     Rodzaj i zawartość opakowania

7 tabletek w blistrze PVC/PE/PVDC/Aluminium
14 tabletek: 2 blistry PVC/PE/PVDC/Aluminium po 7 tabletek
28 tabletek: 4 blistry PVC/PE/PVDC/Aluminium po 7 tabletek
56 tabletek: 8 blistrów PVC/PE/PVDC/Aluminium po 7 tabletek
14 tabletek w blistrze PVC/PE/PVDC/Aluminium
28 tabletek: 2 blistry PVC/PE/PVDC/Aluminium po 14 tabletek
56 tabletek: 4 blistry PVC/PE/PVDC/Aluminium po 14 tabletek

56, 98, 280 tabletek w butelce z PE

Opakowanie zewnętrzne: tekturowe pudełko.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6     Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
        stosowania

Brak szczególnych wymagań.


7.      PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
        DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Sigillata Limited
Suite 23, Park Royal House
23 Park Royal Road
Londyn NW10 7JH
Wielka Brytania


8.      NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
9.      DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
        I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

16.02.2009


10.     DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
        CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

                    

Inne leki Valsartanum: