Maxigra:

Nazwa międzynarodowa:
Sildenafilum
Podmiot odpowiedzialny:
ZAKŁADY FARMACEUTYCZNE POLPHARMA S.A., POLSKA
Pozwolenie w Polsce
10310
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
ZAKŁADY FARMACEUTYCZNE POLPHARMA S.A., POLSKA
Postać
tabletki powlekane
Dawka
0,1 g
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
G04BE03
                                    ULOTKA DLA PACJENTA: INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKA

                                MAXIGRA, 50 mg, tabletki powlekane
                                MAXIGRA, 100 mg, tabletki powlekane
                                          Sildenafilum

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku.
-    Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
-    Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty, gdy potrzebna jest rada lub dodatkowa
     informacja.
-    Lek ten został przepisany ściśle określonej osobie i nie należy go przekazywać innym, gdyż
     może im zaszkodzić, nawet jeśli objawy ich choroby są takie same.
-    Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane
     nie wymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza.


Spis treści ulotki:
1.      Co to jest lek Maxigra i w jakim celu się go stosuje
2.      Informacje ważne przed zastosowaniem leku Maxigra
3.      Jak stosować lek Maxigra
4.      Możliwe działania niepożądane
5.      Jak przechowywać lek Maxigra
6.      Inne informacje


1.     CO TO JEST LEK MAXIGRA I W JAKIM CELU SIĘ GO STOSUJE

Lek Maxigra zawiera substancję czynną syldenafil, należący do leków z grupy inhibitorów fosfodiesterazy
typu 5. Lek działa poprzez wspomaganie rozkurczu naczyń krwionośnych w prąciu, zwiększając napływ krwi
do prącia podczas podniecenia seksualnego. Maxigra pomaga osiągnąć wzwód jedynie pod warunkiem
uprzedniego pobudzenia seksualnego.
Lek ten nie powinien być stosowany przez pacjentów, u których nie stwierdzono zaburzeń erekcji.

Maxigra nie jest lekiem przeznaczonym dla kobiet.

Lek jest stosowany w leczeniu zaburzeń wzwodu u mężczyzn, czyli impotencji (niemożność uzyskania lub
utrzymania erekcji prącia wystarczającej do odbycia stosunku płciowego).


2.     INFORMACJE WAŻNE PRZED ZASTOSOWANIEM LEKU MAXIGRA

Kiedy nie stosować leku Maxigra
-    jeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie (nadwrażliwość) na syldenafil lub którąkolwiek z substancji
     pomocniczych leku Maxigra.
-    jeśli pacjent przyjmuje azotany lub leki uwalniające tlenek azotu (np.: azotyn amylu), stosowane
     w leczeniu dusznicy bolesnej („ból w klatce piersiowej”). Lek Maxigra może nasilić działania tych
     leków i wobec tego, pacjent powinien poinformować lekarza, że takie leki zażywa. W razie
     wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
-    jeśli u pacjenta występują ciężkie choroby serca lub wątroby.
-    gdy pacjent niedawno przebył udar lub zawał serca oraz w przypadkach niskiego ciśnienia tętniczego
     krwi.
-    jeśli u pacjenta występują dziedziczne zmiany degeneracyjne siatkówki, takie jak zwyrodnienie
     barwnikowe siatkówki (retinitis pigmentosa).
-    jeśli u pacjenta stwierdzono kiedykolwiek utratę wzroku w wyniku nietętniczej przedniej
     niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego.
Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując lek Maxigra
-    jeśli u pacjenta występuje niedokrwistość sierpowatokrwinkowa (nieprawidłowość dotycząca
     czerwonych ciałek krwi). W takich przypadkach konieczna może być szczególna opieka lekarska.
-    jeśli u pacjenta występuje białaczka (choroba nowotworowa krwi) lub szpiczak mnogi (choroba
     nowotworowa szpiku kostnego). W takich przypadkach konieczna może być szczególna opieka
     lekarska.
-    w przypadku jakiejkolwiek choroby prącia lub jego anatomicznego zniekształcenia. W takim
     przypadku może być konieczna szczególna opieka lekarska.
-    gdy u pacjenta występują dolegliwości ze strony serca. W takim przypadku lekarz powinien ocenić czy
     stan mięśnia sercowego pozwala na dodatkowy wysiłek, jaki wiąże się z aktywnością seksualną.
-    w przypadku choroby wrzodowej.
-    jeśli u pacjenta występują zaburzenia krzepnięcia (jak hemofilia).
-    jeśli wystąpi nagłe pogorszenie widzenia lub nagła utrata wzroku, należy przerwać stosowanie leku
     Maxigra i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Należy poinformować lekarza o istnieniu wyżej wymienionych chorób, nawet jeśli powyższe ostrzeżenia
dotyczą sytuacji występujących w przeszłości.

Leku Maxigra nie należy stosować jednocześnie z innymi rodzajami terapii zaburzeń wzwodu.

Stosowanie leku u dzieci
Leku nie należy stosować u osób w wieku poniżej 18 lat.

Stosowanie leku u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby
Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby powinni poinformować o tym lekarza, który
może zdecydować o podaniu mniejszej dawki.

Stosowanie leku Maxigra z innymi lekami
Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również tych, które wydawane
są bez recepty.

Lek Maxigra może wykazywać interakcje z niektórymi lekami, zwłaszcza stosowanymi w leczeniu bólu
w klatce piersiowej. W przypadku wystąpienia pogorszenia się stanu zdrowia, należy poinformować lekarza
o zażyciu leku Maxigra. Nie należy przyjmować leku Maxigra jednocześnie z innymi lekami, bez zalecenia
lekarza.

Lek może znacznie nasilić działanie leków z grupy azotanów i leków uwalniających tlenek azotu. Leki te są
stosowane w leczeniu dusznicy bolesnej („ból w klatce piersiowej”). Nie należy stosować leku Maxigra
jednocześnie z tymi lekami.

W przypadku przyjmowania leków z grupy inhibitorów proteazy, stosowanych w leczeniu zakażeń wirusem
HIV, lekarz zdecyduje jaka powinna być początkowa dawka leku. W takim przypadku zaleca się rozpoczęcie
terapii od najmniejszej dawki 25 mg syldenafilu dostępnej na rynku.

W przypadku przyjmowania niektórych leków hamujących enzymy wątrobowe (np. erytromycyna,
ketokonazol, cymetydyna) lekarz może zdecydować o zmniejszeniu dawki leku Maxigra.
U niektórych pacjentów, którzy przyjmują leki alfa-adrenolityczne z powodu wysokiego ciśnienia krwi lub
choroby prostaty, może dochodzić do zawrotów głowy lub zamroczenia po zmianie pozycji ciała na stojącą.
Są to objawy niedociśnienia ortostatycznego, które polegają na spadku ciśnienia krwi podczas szybkiego
wstawania lub siadania. Najbardziej prawdopodobne jest to w ciągu 4 godzin od przyjęcia leku Maxigra.
W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia tych objawów, pacjent powinien regularnie przyjmować stałe
dawki swojego leku alfa-adrenolitycznego przed rozpoczęciem leczenia lekiem Maxigra. Lekarz może
zdecydować o zastosowaniu najmniejszej dawki początkowej 25 mg syldenafilu dostępnej na rynku.
Stosowanie leku z jedzeniem i piciem
Zastosowanie leku w czasie spożywania posiłków może wydłużyć czas niezbędny do rozpoczęcia jego
działania.

Ciąża i karmienie piersią
Lek Maxigra nie jest przeznaczony do stosowania przez kobiety.

Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
Lek Maxigra może spowodować wystąpienie zawrotów głowy i zaburzeń widzenia. Pacjenci przed
prowadzeniem pojazdów mechanicznych lub obsługiwaniem urządzeń mechanicznych powinni zorientować
się, w jaki sposób reagują na lek Maxigra.


3.      JAK STOSOWAĆ LEK MAXIGRA

Lek Maxigra należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W przypadku wątpliwości należy
ponownie skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.

Zazwyczaj stosowana dawka leku to 50 mg.
W zależności od skuteczności i tolerancji leku, lekarz może zwiększyć dawkę do maksymalnej dawki
wynoszącej 100 mg lub zmniejszyć do najmniejszej dawki 25 mg syldenafilu dostępnej na rynku.

Lek powinien być przyjęty na około godzinę przed planowaną aktywnością seksualną. Tabletkę należy
połknąć w całości, popijając niewielką ilością wody.

Maxigra umożliwia osiągnięcie erekcji jedynie pod warunkiem pobudzenia seksualnego. Czas, po którym
występuje działanie leku jest różny u różnych pacjentów, zwykle wynosi od pół godziny do jednej godziny.
Działanie może nastąpić później, jeśli lek zostanie przyjęty po obfitym posiłku.

Zdolność do uzyskania erekcji może być czasowo zaburzona po spożyciu alkoholu. Aby w sposób
maksymalny wykorzystać możliwości lecznicze leku Maxigra, nie należy spożywać znacznych ilości alkoholu
przed zażyciem leku.

Należy skontaktować się z lekarzem, gdy po zażyciu leku nie dochodzi do erekcji lub, gdy czas trwania
wzwodu nie jest wystarczający do odbycia stosunku płciowego.

Nie należy stosować leku Maxigra częściej niż raz na dobę.

W przypadku wrażenia, że działanie leku jest za mocne lub za słabe, należy zwrócić się do lekarza lub
farmaceuty.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Maxigra
Zastosowanie dawki większej niż 100 mg nie oznacza zwiększenia skuteczności leku. Wiąże się natomiast
z częstszym występowaniem działań niepożądanych i ich nasileniem.
W razie przedawkowania należy skontaktować się z lekarzem.


4.      MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Jak każdy lek, lek Maxigra może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Są
one zwykle łagodnie lub umiarkowanie nasilone.

W kontrolowanych badaniach klinicznych występowały następujące działania niepożądane:

Bardzo często (u więcej niż 1 pacjenta na 10):
-    bóle głowy
-    nagłe zaczerwienienie twarzy.

Często (u więcej niż 1 pacjenta na 100):
-    niestrawność
-    zawroty głowy
-    uczucie zatkanego nosa
-    uczucie mocnego bicia serca
-    zaburzenia widzenia (widzenie z kolorową poświatą, nadwrażliwość na światło lub nieostre widzenie).

Po wprowadzeniu leku na rynek opisywano następujące działania niepożądane:
-    wymioty
-    reakcje alergiczne, wysypki skórne
-    przekrwienie oczu i ból oczu
-    częściowe, niespodziewane, przemijające lub trwałe osłabienie lub utrata widzenia w jednym lub obu
     oczach
-    krwawienie z nosa
-    uczucie szybkiego bicia serca
-    nadciśnienie tętnicze lub niedociśnienie
-    omdlenia lub udar
-    nieregularne bicie serca
-    ból w klatce piersiowej
-    atak serca lub nagła śmierć
-    przejściowe zmniejszenie przepływu krwi przez niektóre części mózgu
-    długotrwały i czasami bolesny wzwód prącia. Jeśli erekcja utrzymuje się nieprzerwanie dłużej niż
     4 godziny, należy natychmiast powiadomić o tym lekarza.

Należy szczególnie pamiętać, aby w przypadku pojawienia się bólu w klatce piersiowej w trakcie lub po
stosunku seksualnym, nie stosować leków z grupy azotanów (np. nitrogliceryna) lub leków uwalniających
tlenek azotu, ale natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Bóle mięśniowe mogą wystąpić podczas stosowania leku Maxigra częściej niż raz na dobę.

Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane nie
wymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza.


5.     JAK PRZECHOWYWAĆ LEK MAXIGRA

Przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.

Brak specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.

Nie stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin ważności oznacza
ostatni dzień danego miesiąca.
Zapis na blistrze po skrócie „EXP” oznacza termin ważności, a po skrócie „LOT” oznacza numer serii.


6.     INNE INFORMACJE

Co zawiera lek Maxigra

-      Substancją czynną leku jest syldenafil. Każda tabletka zawiera odpowiednio 50 mg lub 100 mg
       syldenafilu (w postaci cytrynianu).
-      Inne składniki leku to:
Rdzeń tabletki: mannitol, krospowidon, powidon, krzemionka koloidalna bezwodna, skrobia kukurydziana,
magnezu stearynian, sodu laurylosiarczan.
Otoczka tabletki: hypromeloza, makrogol 6000, tytanu dwutlenek, talk, lak indygotyny (E132).

Jak wygląda lek Maxigra i co zawiera opakowanie

Tabletki powlekane są okrągłe, obustronnie wypukłe, barwy niebieskiej.

Maxigra 50 mg: Opakowanie zawiera 1 lub 4 tabletki.
Maxigra 100 mg: Opakowanie zawiera 1, 4, 8 lub 12 tabletek.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA SA
ul. Pelplińska 19, 83-200 Starogard Gdański

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji, należy się zwrócić do przedstawiciela podmiotu
odpowiedzialnego:

POLPHARMA Biuro Handlowe Sp. z o.o.
ul. Bobrowiecka 6
00-728 Warszawa
tel. 22 364 61 01

Data zatwierdzenia ulotki:

                
                                                CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO


1.      NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

MAXIGRA,   100 mg, tabletki powlekane


2.      SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Jedna tabletka zawiera 100 mg syldenafilu (Sildenafilum) w postaci cytrynianu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3.      POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletki powlekane.

Tabletki są okrągłe, obustronnie wypukłe, barwy niebieskiej.


4.      SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1     Wskazania do stosowania

Leczenie mężczyzn z zaburzeniami erekcji, czyli niezdolnością uzyskania lub utrzymania erekcji
prącia wystarczającej do odbycia stosunku płciowego.

W celu skutecznego działania produktu niezbędna jest stymulacja seksualna.

4.2     Dawkowanie i sposób podawania

Do stosowania doustnego.

Stosowanie u dorosłych
Zalecaną dawką jest dawka 50 mg syldenafilu przyjmowana w zależności od potrzeb około godziny przed
planowaną aktywnością seksualną. W zależności od skuteczności i tolerancji leku, dawkę można zwiększyć
do 100 mg lub zmniejszyć do najmniejszej dostępnej na rynku dawki 25 mg syldenafilu. Maksymalna
zalecana dawka wynosi 100 mg. Nie zaleca się stosowania syldenafilu częściej niż raz na dobę. Jeżeli
syldenafil jest przyjmowany podczas posiłku, początek działania leku może być opóźniony w porównaniu do
przyjęcia produktu na czczo (patrz punkt 5.2).

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym
U pacjentów w podeszłym wieku metabolizm syldenafilu może być zwolniony, dlatego zaleca się
zmniejszenie dawki początkowej do najmniejszej dostępnej na rynku dawki 25 mg syldenafilu. Kolejne
dawki, w zależności od skuteczności i tolerancji leku mogą być zwiększane do 50 mg lub 100 mg
syldenafilu.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek
Zalecenia dotyczące dawkowania opisane w punkcie „Stosowanie u dorosłych” dotyczą także pacjentów
z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min).

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), ze względu na
zmniejszony klirens syldenafilu zaleca się rozpoczęcie terapii od najmniejszej dostępnej na rynku dawki
25 mg syldenafilu. W zależności od skuteczności i tolerancji leku, dopuszcza się zastosowanie dawki 50 mg
lub 100 mg.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby
U pacjentów z niewydolnością wątroby (np. z marskością wątroby), ze względu na zmniejszony klirens
syldenafilu zaleca się rozpoczęcie terapii od najmniejszej dostępnej na rynku dawki 25 mg syldenafilu.
W zależności od skuteczności i tolerancji leku, dopuszcza się zastosowanie dawki 50 mg lub 100 mg.
U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby syldenafil jest przeciwwskazany.

Stosowanie u dzieci
Syldenafil nie jest wskazany dla osób w wieku poniżej 18 lat. Nie ma wskazań do stosowania u dzieci.

Stosowanie u pacjentów przyjmujących inne leki
U pacjentów stosujących jednocześnie inhibitory izoenzymu CYP3A4, zaleca się rozpoczęcie terapii od
najmniejszej dostępnej na rynku dawki syldenafilu (patrz punkt 4.5). Wyjątkiem jest rytonawir, którego nie
zaleca się stosować jednocześnie z syldenafilem (patrz punkt 4.4).

W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia niedociśnienia ortostatycznego, stan pacjenta przyjmującego leki
alfa-adrenolityczne powinien być stabilny przed rozpoczęciem leczenia syldenafilem. Dodatkowo należy
rozważyć rozpoczęcie terapii od najmniejszej dostępnej na rynku dawki 25 mg syldenafilu (patrz punkt 4.4
i 4.5).

4.3    Przeciwwskazania

Stwierdzona nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek ze składników produktu.

Ze względu na wpływ syldenafilu na przemiany metaboliczne, w których biorą udział tlenek azotu i cykliczny
guanozynomonofosforan (cGMP) (patrz punkt 5.1) nasila on hipotensyjne działanie azotanów.
Przeciwwskazane jest zatem równoczesne stosowanie syldenafilu z produktami uwalniającymi tlenek azotu
(np. azotynem amylu) lub azotanami w jakiejkolwiek postaci.

Produktów przeznaczonych do leczenia zaburzeń erekcji, w tym syldenafilu nie należy stosować u mężczyzn,
u których aktywność seksualna nie jest wskazana (np. pacjenci z ciężkimi schorzeniami układu sercowo-
naczyniowego, takimi jak niestabilna dusznica bolesna lub ciężka niewydolność serca).

Syldenafil jest przeciwwskazany u pacjentów, którzy utracili wzrok w jednym oku w wyniku nietętniczej
przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego (ang. non-arteritic anterior ischaemic optic
neuropaty, NAION) niezależnie od tego, czy miało to związek, czy nie miało związku z wcześniejszą
ekspozycją na inhibitor PDE5 (patrz punkt 4.4).

Nie określono bezpieczeństwa stosowania syldenafilu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby,
hipotonią (ciśnienie krwi <90/50 mmHg), po niedawno przebytym udarze lub zawale serca oraz ze
stwierdzonymi dziedzicznymi zmianami degeneracyjnymi siatkówki, takimi jak retinitis pigmentosa
(niewielka część tych pacjentów ma genetycznie uwarunkowane nieprawidłowości fosfodiesterazy
siatkówki). Stosowanie syldenafilu u tych pacjentów jest przeciwwskazane.

4.4    Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Przed zastosowaniem leczenia farmakologicznego, należy przeprowadzić badanie podmiotowe
i przedmiotowe pacjenta w celu rozpoznania zaburzenia erekcji i określenia jego przyczyn.

Ponieważ z aktywnością seksualną wiąże się ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności układu krążenia, przed
rozpoczęciem jakiegokolwiek leczenia zaburzeń erekcji zalecana jest ocena stanu układu sercowo-
naczyniowego pacjenta. Syldenafil, wykazując właściwość rozszerzania naczyń powoduje niewielkie,
przemijające obniżenie ciśnienia krwi (patrz punkt 5.1). Przed przepisaniem syldenafilu lekarz powinien
ocenić, czy pacjent może być podatny na działanie rozszerzające naczynia, szczególnie w czasie aktywności
seksualnej.
Zwiększoną wrażliwość na środki rozszerzające naczynia krwionośne wykazują pacjenci z lewokomorowym
zaburzeniem odpływu krwi (np. zwężeniem ujścia aorty czy kardiomiopatią przerostową z zawężeniem drogi
odpływu) oraz z rzadkim zespołem atrofii wielonarządowej, charakteryzującym się silnym zaburzeniem
kontroli ciśnienia tętniczego krwi przez autonomiczny układ nerwowy.
Syldenafil nasila hipotensyjne działanie azotanów (patrz punkt 4.3).
Po wprowadzeniu syldenafilu na rynek zgłaszano przypadki, ciężkich zaburzeń czynności układu sercowo-
naczyniowego, takie jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dusznica bolesna, nagła śmierć sercowa,
komorowe zaburzenia rytmu serca, krwotok wewnątrzmózgowy, przemijający napad niedokrwienny,
nadciśnienie czy niedociśnienie, które występowały w czasie stosowania syldenafilu. Większość z tych
pacjentów, u których wystąpiły powyższe zaburzenia, należała do grupy z czynnikami ryzyka wystąpienia
chorób sercowo-naczyniowych. Wiele z tych działań niepożądanych wystąpiło w czasie stosunku
seksualnego lub wkrótce po jego zakończeniu. W pojedynczych przypadkach byli to pacjenci, u których
powyższe zaburzenia wystąpiły wkrótce po zastosowaniu syldenafilu zanim doszło do aktywności seksualnej.
Nie jest możliwe jednoznaczne określenie zależności pomiędzy powyższymi zdarzeniami a czynnikami,
które je mogły wywołać.

Produkty przeznaczone do leczenia zaburzeń erekcji, w tym syldenafil, należy stosować ostrożnie
u pacjentów z anatomicznymi deformacjami prącia (takimi jak zagięcie, zwłóknienie ciał jamistych lub
choroba Peyroniego) oraz ze schorzeniami predysponującymi do wystąpienia priapizmu (np. niedokrwistość
sierpowatokrwinkowa, szpiczak mnogi lub białaczka).

Dotychczas nie zbadano bezpieczeństwa oraz skuteczności jednoczesnego stosowania syldenafilu oraz innych
metod leczenia zaburzeń erekcji. Nie zaleca się stosowania takich połączeń.

W związku z przyjmowaniem syldenafilu i innych inhibitorów PDE5 zgłaszano zaburzenia widzenia
i przypadki nietętniczej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego. Pacjentowi należy zalecić,
aby w przypadku wystąpienia nagłych zaburzeń widzenia przerwał przyjmowanie syldenafilu i niezwłocznie
skonsultował się z lekarzem (patrz punkt 4.3).

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania syldenafilu i rytonawiru (patrz punkt 4.5).

Należy zachować ostrożność przy podawaniu syldenafilu pacjentom przyjmującym leki alfa-adrenolityczne,
ponieważ jednoczesne stosowanie obu produktów może prowadzić do objawowego niedociśnienia u
nielicznych, podatnych pacjentów (patrz punkt 4.5). Najczęściej występuje to w ciągu 4 godzin od podania
syldenafilu. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia niedociśnienia ortostatycznego, stan pacjenta
przyjmującego leki alfa-adrenolityczne powinien być hemodynamicznie stabilny przed rozpoczęciem
leczenia syldenafilem. Należy rozważyć rozpoczęcie terapii od najmniejszej dostępnej na rynku dawki
25 mg syldenafilu. Ponadto lekarz powinien poinformować pacjenta co należy uczynić w razie wystąpienia
objawów niedociśnienia ortostatycznego.

Badania in vitro przeprowadzone na ludzkich płytkach krwi wykazały, że syldenafil nasila
przeciwagregacyjne działanie nitroprusydku sodu.
Nie ma informacji dotyczących bezpieczeństwa stosowania syldenafilu u pacjentów z zaburzeniami
krzepnięcia lub czynną chorobą wrzodową. U tych pacjentów syldenafil należy stosować jedynie po
dokładnym rozważeniu możliwych korzyści i zagrożeń.

Produkt nie jest wskazany do stosowania u kobiet.

4.5     Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Wpływ innych leków na działanie syldenafilu

Badania in vitro
Syldenafil metabolizowany jest przez układ enzymatyczny cytochromu P450, głównie jego izoenzym
3A4 i w mniejszym stopniu 2C9. Inhibitory tych izoenzymów mogą zmniejszać klirens syldenafilu.

Badania in vivo:
Analiza populacyjna danych farmakokinetycznych uzyskanych z badań klinicznych wykazała zmniejszenie
klirensu syldenafilu podczas jednoczesnego stosowania z inhibitorami izoenzymu CYP3A4 (takimi jak
ketokonazol, erytromycyna, cymetydyna).
Pomimo, iż u tych pacjentów nie zaobserwowano zwiększenia częstości występowania działań
niepożądanych, w czasie jednoczesnego stosowania syldenafilu z inhibitorami CYP3A4 należy rozważyć
zastosowanie jako dawki początkowej najmniejszej dostępnej na rynku dawki syldenafilu.
Jednoczesne zastosowanie rytonawiru, inhibitora proteazy HIV będącego bardzo silnym inhibitorem P450,
w stanie równowagi (500 mg 2 razy na dobę) z syldenafilem (w pojedynczej dawce 100 mg), powodowało
zwiększenie Cmax syldenafilu o 300% (4-krotny wzrost) i wzrost AUC syldenafilu w surowicy o 1000% (11-
krotne zwiększenie). Po upływie 24 godzin stężenie syldenafilu w surowicy wynosiło wciąż około 200 ng/ml
w porównaniu ze stężeniem około 5 ng/ml po podaniu samego syldenafilu. Wyniki te są zgodne z wpływem
rytonawiru na układ enzymatyczny cytochromu P450. Syldenafil nie wpływał na parametry
farmakokinetyczne rytonawiru. Na podstawie powyższych danych farmakokinetycznych nie zaleca się
jednoczesnego stosowania syldenafilu i rytonawiru (patrz punkt 4.4).

Jednoczesne zastosowanie sakwinawiru (inhibitora proteazy HIV), będącego również inhibitorem CYP3A4
w stanie równowagi (1200 mg 3 razy na dobę) z syldenafilem (pojedyncza dawka 100 mg), powodowało
zwiększenie Cmax syldenafilu o 140% i wzrost AUC syldenafilu o 210%. Syldenafil nie wpływał na parametry
farmakokinetyczne sakwinawiru (patrz punkt 4.2). Można spodziewać się, że zastosowanie silniejszych
inhibitorów CYP3A4, takich jak ketokonazol i itrakonazol, mogłoby wywierać silniejszy wpływ.

Podanie jednorazowej dawki 100 mg syldenafilu jednocześnie z erytromycyną, swoistym inhibitorem
CYP3A4, w stanie równowagi (500 mg 2 razy na dobę przez 5 dni), powodowało zwiększenie AUC
syldenafilu o 182%. W badaniach u zdrowych mężczyzn, ochotników, nie wykazano wpływu stosowania
azytromycyny (500 mg dziennie przez 3 dni) na AUC, Cmax, Tmax, stałą eliminacji i okres półtrwania syldenafilu
oraz jego głównych krążących metabolitów. Zastosowanie cymetydyny w dawce 800 mg (będącej
inhibitorem cytochromu P450 i nieswoistym inhibitorem CYP3A4) u zdrowych ochotników jednocześnie
z syldenafilem (50 mg) powodowało zwiększenie stężenia syldenafilu w surowicy o 56%.

Sok grejpfrutowy będący słabym inhibitorem CYP3A4 w ścianie jelit, może powodować niewielkie
zwiększenie stężenia syldenafilu w surowicy.

Jednorazowe dawki leków zobojętniających kwas solny (tlenek magnezu, tlenek glinu) nie wpływały na
dostępność biologiczną syldenafilu.

Nie przeprowadzono badań dotyczących swoistych interakcji syldenafilu ze wszystkimi produktami
leczniczymi. Analiza populacyjna danych farmakokinetycznych nie wykazała jednak wpływu na
farmakokinetykę syldenafilu leków z grupy inhibitorów CYP2C9 (takich jak tolbutamid, warfaryna,
fenytoina), inhibitorów CYP2D6 (takich jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny,
trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), tiazydowych leków moczopędnych i leków pokrewnych,
diuretyków pętlowych i oszczędzających potas, inhibitorów konwertazy angiotensyny, antagonistów kanału
wapniowego, leków beta-adrenolitycznych czy indukujących enzymy układu CYP450 (takich jak
ryfampicyna, barbiturany).

Nikorandyl - jest połączeniem aktywatora kanału potasowego i azotanu. Ze względu na zawartość azotanu
może powodować poważne interakcje z syldenafilem.
Wpływ syldenafilu na inne produkty:

Badania in vitro:
Syldenafil jest słabym inhibitorem następujących izoenzymów cytochromu P450: 1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1
i 3A4 (IC50 >150 µM). Biorąc pod uwagę, że największe stężenia syldenafilu w surowicy (po zastosowaniu
zalecanych dawek) wynoszą około 1 µM, jest mało prawdopodobne by syldenafil wpływał na klirens
substratów tych izoenzymów.

Nie ma danych dotyczących interakcji syldenafilu z nieswoistymi inhibitorami fosfodiesterazy, takimi jak
teofilina lub dipirydamol.

Badania in vivo:
W wyniku stwierdzonego wpływu syldenafilu na przemiany metaboliczne, w których biorą udział tlenek
azotu i cykliczny guanozynomonofosforan (cGMP) (patrz punkt 5.1) wykazano, że syldenafil nasila
hipotensyjne działanie azotanów. Jednoczesne stosowanie syldenafilu i leków uwalniających tlenek azotu lub
azotanów w jakiejkolwiek postaci jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).

Jednoczesne podawanie syldenafilu pacjentom przyjmującym leki alfa-adrenolityczne może prowadzić do
objawowego niedociśnienia u nielicznych, podatnych chorych. Najczęściej występuje to w ciągu 4 godzin od
podania syldenafilu (patrz punkt 4.2 i 4.4). W trzech specyficznych badaniach dotyczących interakcji między
lekowych lek alfa-adrenolityczny doksazosyna (4 mg i 8 mg) i syldenafil (25 mg, 50 mg i 100 mg) były
jednocześnie podawane pacjentom z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego (ang. Benign prostatic
hyperplasia, BPH), ustabilizowanych w wyniku leczenia doksazosyną. W badanych populacjach średnie
dodatkowe obniżenie wartości ciśnienia krwi w pozycji leżącej wyniosło 7/7 mmHg, 9/5 mmHg i 8/4 mmHg,
a średnie dodatkowe obniżenie wartości ciśnienia krwi w pozycji stojącej wyniosło odpowiednio 6/6 mmHg,
11/4 mmHg i 4/5 mmHg. W trakcie jednoczesnego podawania syldenafilu i doksazosyny pacjentom
uprzednio ustabilizowanym w wyniku leczenia doksazosyną w nielicznych przypadkach występowały
objawy niedociśnienia ortostatycznego. Obejmowały one zawroty głowy oraz zamroczenie, ale nie
dochodziło do omdleń.

Nie wykazano istotnych interakcji podczas stosowania syldenafilu (50 mg) jednocześnie z metabolizowanymi
przez CYP2C9 tolbutamidem (250 mg) i warfaryną (40 mg).

Syldenafil (50 mg) nie nasilał wydłużenia czasu krwawienia po zastosowaniu kwasu acetylosalicylowego
(150 mg).

Syldenafil (50 mg) nie nasilał obniżającego ciśnienie krwi działania alkoholu u zdrowych ochotników, u
których przeciętne największe stężenie alkoholu we krwi wynosiło 80 mg/dl.

Nie stwierdzono różnic w występowaniu objawów niepożądanych u pacjentów przyjmujących syldenafil
(w porównaniu do stosujących placebo) jednocześnie z następującymi lekami hipotensyjnymi: lekami
moczopędnymi, lekami beta-adrenolitycznymi, inhibitorami konwertazy angiotensyny, antagonistami
angiotensyny II, lekami przeciwnadciśnieniowymi (działającymi rozszerzająco na naczynia i ośrodkowo),
lekami blokującymi neurony adrenergiczne, antagonistami kanału wapniowego. U pacjentów z nadciśnieniem
tętniczym, podczas jednoczesnego stosowania syldenafilu (100 mg) i amlodypiny stwierdzono dodatkowe
obniżenie skurczowego ciśnienia tętniczego krwi, mierzonego w pozycji leżącej, o 8 mmHg. Dodatkowe
obniżenie ciśnienia rozkurczowego (w pozycji leżącej) wynosiło 7 mmHg. Wartości dodatkowego obniżenia
ciśnienia krwi były podobne do obserwowanych po podaniu zdrowym ochotnikom samego syldenafilu (patrz
punkt 5.1).

Syldenafil (100 mg) nie wpływał w stanie równowagi stężeń na farmakokinetykę inhibitorów proteazy HIV:
sakwinawiru i rytonawiru, które są substratami CYP3A4.

4.6    Ciąża i laktacja

Syldenafil nie jest przeznaczony do stosowania przez kobiety.
W badaniach nad rozrodczością przeprowadzonych na szczurach i królikach, po zastosowaniu
syldenafilu podanego doustnie nie stwierdzono działań niepożądanych w tym zakresie.
4.7    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń
       mechanicznych w ruchu

Nie przeprowadzono badań nad wpływem na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania
urządzeń mechanicznych w ruchu.

Ze względu na doniesienia z badań klinicznych nad syldenafilem o występowaniu zawrotów głowy i
zaburzeniach widzenia, pacjenci powinni poznać swoją reakcję na przyjęcie syldenafilu zanim przystąpią do
prowadzenia samochodu bądź obsługi urządzeń mechanicznych.

4.8    Działania niepożądane

W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych, u pacjentów otrzymujących syldenafil w zalecanych
dawkach, opisywano działania niepożądane (występujące z częstością >1%). Były one łagodnie lub
umiarkowanie nasilone, a częstość ich występowania oraz nasilenie objawów wzrastały wraz z dawką.
W badaniach ze stałą dawką syldenafilu niestrawność (12%) i zaburzenia widzenia (11%) występowały
częściej przy zastosowaniu 100 mg niż przy niższych dawkach syldenafilu. Najczęściej opisywanymi
działaniami niepożądanymi były bóle głowy i nagłe uderzenia gorąca, patrz tabela 1.

Bardzo częste: >1/10
Częste: >1/100 i <1/10
Niezbyt częste: >1/1000 i <1/100
Rzadkie: >1/10 000 i <1/1000
Bardzo rzadkie: <1/10 000
Nieznane: nie dające się oszacować na podstawie dostępnych danych

Tabela 1
Klasyfikacja układów        Działania niepożądane                         Syldenafil Placebo
narządowych wg                                                            (%) N=3350 (%)
MedDRA                                                                               N=2995
Zaburzenia układu           bóle głowy                                    10,8       2,8
nerwowego
bardzo częste
częste                      zawroty głowy                                 2,9           1,0
Zaburzenia oka              zaburzenia widzenia (nadwrażliwość na         2,5           0,4
częste                      światło, nieostre widzenie)
częste                      chromatopsja (przejściowa i o łagodnym        1,1           0,03
                            nasileniu, polegająca głównie na widzeniu z
                            kolorową poświatą)
Zaburzenia serca            uczucie kołatania serca                       1,0           0,2
częste
Zaburzenia naczyń           uderzenia gorąca                              10,9          1,4
bardzo częste
Zaburzenia oddechowe,       uczucie zatkanego nosa                        2,1           0,3
klatki piersiowej i
śródpiersia
częste
Zaburzenia żołądkowo-       niestrawność                                  3,0           0,4
jelitowe
częste

Donoszono o przypadkach występowania bólów mięśniowych, gdy syldenafil był stosowany częściej niż
według zalecanego sposobu dawkowania.
W badaniach porejestracyjnych opisywano następujące działania niepożądane, występujące nieczęsto lub
rzadko (Tabela 2).

Tabela 2
Zaburzenia układu        reakcje nadwrażliwości
immunologicznego

Zaburzenia oka           ból oka, zaczerwienione/przekrwione oczy


Zaburzenia serca         tachykardia, arytmia komorowa, zawał mięśnia sercowego, niestabilna
                         dusznica bolesna, nagła śmierć sercowa (patrz punkt4.4)


Zaburzenia naczyń        niedociśnienie (patrz punkt 4.4 i 4.5) nadciśnienie tętnicze, krwawienia z
                         nosa, omdlenia, krwotok wewnątrzmózgowy,, przemijający atak
                         niedokrwienny (patrz. punkt 4.4)


Zaburzenia               wymioty
żołądkowo-jelitowe


Zaburzenia skóry i       wysypka skórna
tkanki podskórnej


Zaburzenia układu        wydłużenie czasu erekcji, priapizm
rozrodczego i piersi


Po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu do działań niepożądanych zgłaszanych z nieznaną
częstością u pacjentów przyjmujących syldenafil należały:
Zaburzenia oka: nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego (NAION), zamknięcie
naczyń siatkówki, ubytki pola widzenia.

4.9    Przedawkowanie

W badaniach przeprowadzonych na zdrowych ochotnikach, u których stosowano jednorazowe dawki
syldenafilu dochodzące do 800 mg, działania niepożądane były podobne do działań obserwowanych po
podaniu mniejszych dawek, występowały one jednak z większą częstością i były bardziej nasilone.
Zastosowanie dawki 200 mg nie powodowało większej skuteczności, natomiast częstość występowania
działań niepożądanych (bóle głowy, uderzenia gorąca, zawroty głowy, dolegliwości dyspeptyczne, uczucie
zatkanego nosa, zaburzenia widzenia) była zwiększona.

W przypadkach przedawkowania, w zależności od objawów należy stosować standardowe leczenie
podtrzymujące. Syldenafil silnie wiąże się z białkami osocza i nie jest wydalany z moczem, zatem
przypuszcza się, że zastosowanie dializy nie spowoduje przyspieszenia klirensu leku.


5.     WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1    Właściwości farmakodynamiczne
Grupa farmakoterapeutyczna: Leki stosowane w leczeniu zaburzeń erekcji, kod ATC: G04BE03.

Syldenafil jest produktem do stosowania doustnego, przeznaczonym do leczenia zaburzeń erekcji.
W naturalnych warunkach, tzn. w odpowiedzi na pobudzenie seksualne, przywraca on zaburzony mechanizm
erekcji poprzez zwiększenie dopływu krwi do prącia.

Fizjologicznym mechanizmem odpowiedzialnym za erekcję prącia jest uwalnianie tlenku azotu w ciałach
jamistych w czasie pobudzenia seksualnego. Tlenek azotu następnie aktywuje enzym cyklazę guanylową, co
zwiększa poziom cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP). Powoduje to rozkurcz mięśni gładkich
w ciałach jamistych i umożliwia napływ krwi do prącia. Syldenafil jest silnym selektywnym inhibitorem
swoistej dlacGMP fosfodiesterazy typu 5. (PDE5), która jest odpowiedzialna za rozkład cGMP w ciałach
jamistych. Syldenafil wywołuje erekcję poprzez swoje działanie obwodowe. Syldenafil nie wykazuje
bezpośredniego działania zwiotczającego na izolowane ludzkie ciała jamiste, natomiast znacznie nasila
rozkurczający wpływ tlenku azotu na tę tkankę. W czasie pobudzenia seksualnego, gdy dochodzi do
aktywacji przemian metabolicznych, w których biorą udział tlenek azotu i cGMP, zahamowanie aktywności
PDE5 przez syldenafil powoduje wzrost poziomu cGMP w ciałach jamistych. Pobudzenie seksualne jest,
zatem niezbędne, aby syldenafil mógł wywierać zamierzone korzystne działanie farmakologiczne.

Badania in vitro wykazały, że syldenafil działa selektywnie na izoenzym PDE5, biorący udział
w mechanizmie erekcji. Wpływa na PDE5 silniej niż na inne znane fosfodiesterazy. Działa 10-krotnie
bardziej selektywnie niż na PDE6, izoenzym biorący udział w przekazywaniu bodźców świetlnych przez
siatkówkę oka. Stosowany w maksymalnych zalecanych dawkach, syldenafil działa na PDE5 80-krotnie
bardziej selektywnie niż na PDE1 oraz ponad 700-krotnie bardziej selektywnie na PDE2, 3, 4, 7, 8, 9, 10 i 11.
W szczególności syldenafil działa ponad 4000 razy bardziej selektywnie na PDE5 niż na PDE3, izoenzym
fosfodiesterazy swoistej względem cAMP, wpływającej na kurczliwość mięśnia sercowego.

Aby ocenić przedział czasowy, w jakim syldenafil wywołuje erekcję w odpowiedzi na pobudzenie seksualne,
przeprowadzono dwa badania kliniczne. W badaniu metodą pletyzmografii penisa (RigiScan) u pacjentów
otrzymujących syldenafil (będących na czczo) stwierdzono, że średni czas osiągnięcia erekcji o sztywności
60% (wystarczającej do odbycia stosunku płciowego) wynosił 25 minut (zakres od 12 do 37 minut).
W innym badaniu przeprowadzonym metodą RigiScan wykazano, że syldenafil po 4-5 godzinach po podaniu
nadal mógł wywoływać erekcję w odpowiedzi na pobudzenie seksualne.
Syldenafil powoduje niewielkie i przejściowe obniżenie ciśnienia krwi, w większości przypadków bez
istotnego znaczenia klinicznego. Średnie maksymalne obniżenie skurczowego ciśnienia krwi (mierzonego
w pozycji leżącej) po doustnej dawce 100 mg wynosiło 8,4 mmHg. Odpowiadająca temu zmiana ciśnienia
rozkurczowego (w pozycji leżącej) wynosiła 5,5 mmHg. Obniżenie ciśnienia tętniczego krwi wiąże się
z rozszerzającym naczynia krwionośne działaniem syldenafilu, prawdopodobnie wynikającym ze wzrostu
poziomu cGMP w mięśniówce naczyń krwionośnych. Jednorazowe dawki syldenafilu do 100 mg nie
powodowały u zdrowych ochotników klinicznie istotnych zmian w zapisie EKG.

W badaniu wpływu na hemodynamikę pojedynczej doustnej dawki syldenafilu 100 mg podanej
14 pacjentom z ciężką chorobą niedokrwienną serca (CAD)(>70% zwężenia, co najmniej jednej tętnicy
wieńcowej) średnie ciśnienia skurczowe i rozkurczowe w spoczynku obniżały się odpowiednio o 7% i 6%
w porównaniu do wartości wyjściowych. Średnie ciśnienie skurczowe w tętnicy płucnej obniżyło się o 9%.
Syldenafil nie wpływał na pojemność minutową serca, nie pogarszał przepływu krwi przez zwężone tętnice
wieńcowe.

W podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniu wysiłkowym, obejmującym 144 pacjentów
z zaburzeniami erekcji i stabilną chorobą niedokrwienną serca, którzy stale przyjmowali produkty
przeciwdusznicowe (za wyjątkiem azotanów) nie zaobserwowano istotnych klinicznie różnic w zakresie
czasu wystąpienia objawów dusznicy bolesnej pomiędzy pacjentami przyjmującymi syldenafil i placebo.
U niektórych osób godzinę po zastosowaniu syldenafilu w dawce 100 mg, za pomocą testu rozróżniania barw
Farnsworth-Munsell'a 100, stwierdzono niewielkie, przejściowe utrudnienie rozróżniania kolorów
(niebieskiego/zielonego). Działania tego nie obserwowano już po upływie 2 godzin od przyjęcia syldenafilu.
Postuluje się, że mechanizmem odpowiedzialnym za zaburzenia rozróżniania kolorów jest zahamowanie
aktywności izoenzymu PDE6, biorącego udział w kaskadzie przewodzenia bodźca świetlnego w siatkówce.
Syldenafil nie wpływa na ostrość ani kontrastowość widzenia.

W niewielkim badaniu klinicznym (9 pacjentów) kontrolowanym placebo u pacjentów
z udokumentowanymi wczesnymi, związanymi z wiekiem zmianami zwyrodnieniowymi plamki, syldenafil
w pojedynczej dawce 100 mg nie wpływał istotnie na przeprowadzone testy okulistyczne (ostrość widzenia,
siatka Amslera, test rozróżniania kolorów symulujący światła uliczne, perymetr Humphreya oraz wrażliwość
na światło).

Po podaniu jednorazowej dawki 100 mg syldenafilu u zdrowych ochotników nie stwierdzono zmian
w ruchliwości i morfologii plemników.

Dalsze informacje z badań klinicznych
W badaniach klinicznych syldenafil zastosowano u ponad 3000 pacjentów w wieku od 19 do 87 lat. Wzięły
w nich udział następujące grupy pacjentów: pacjenci w podeszłym wieku (21%), z nadciśnieniem tętniczym
(24%), cukrzycą (16%), chorobą niedokrwienną serca i innymi chorobami układu sercowo-naczyniowego
(14%), hiperlipidemią (14%), po urazach rdzenia kręgowego (6%), z depresją (5%), po przebytej
przezcewkowej resekcji gruczołu krokowego (5%), po radykalnej prostatektomii (4%). Z badań klinicznych
były wykluczone lub nie były wystarczająco reprezentowane następujące grupy pacjentów: pacjenci po
zabiegach chirurgicznych w obrębie miednicy, po radioterapii, z ciężką niewydolnością nerek lub wątroby
oraz pacjenci z niektórymi chorobami układu sercowo-naczyniowego (patrz punkt 4.3).
W badaniach, w których zastosowano stałą dawkę syldenafilu, poprawę erekcji stwierdzono u 62%
pacjentów (dla dawki 25 mg), 74% (dla dawki 50 mg) oraz 82% (dla dawki 100 mg) w porównaniu do 25%
pacjentów, u których zastosowano placebo. W kontrolowanych badaniach klinicznych stwierdzono, że
częstość przerwania terapii syldenafilem była mała i podobna do obserwowanej w grupie placebo.

Biorąc pod uwagę wyniki wszystkich badań klinicznych, odsetek pacjentów zgłaszających poprawę po
zastosowaniu syldenafilu był następujący w poszczególnych grupach: pacjenci z zaburzeniami erekcji
o podłożu psychogennym (84%), pacjenci z zaburzeniami erekcji o przyczynie mieszanej (77%), pacjenci
z zaburzeniami erekcji o podłożu organicznym (68%), pacjenci w wieku podeszłym (67%), pacjenci
z cukrzycą (59%), pacjenci z chorobą niedokrwienną serca (69%), pacjenci z nadciśnieniem tętniczym
(68%), pacjenci po przezcewkowej resekcji gruczołu krokowego (TURP) (61%), pacjenci po radykalnej
prostatektomii (43%), pacjenci po urazie rdzenia kręgowego (83%), pacjenci z depresją (75%). W badaniach
długookresowych, bezpieczeństwo i skuteczność syldenafilu utrzymywały się na niezmienionym poziomie.

5.2     Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Syldenafil jest wchłaniany szybko. Po podaniu doustnym na czczo, maksymalne stężenia w surowicy
występują po 30-120 min (średnio 60 min). Średnia całkowita biodostępność po zastosowaniu doustnym
wynosi 41% (zakres wartości 25-63%). W zakresie zalecanych dawek (25-100 mg) po podaniu doustnym,
wartości AUC i Cmax syldenafilu zwiększają się proporcjonalnie do dawki. Stosowanie syldenafilu podczas
posiłku zmniejsza szybkość jego absorpcji; opóźnienie Tmax syldenafilu wynosi 60 minut, a średnie zmniejszenie
Cmax - 29%.

Dystrybucja
Średnia objętość dystrybucji syldenafilu w stanie stacjonarnym (Vd) wynosi 105 l, co wskazuje na
przenikanie leku do tkanek. Po zastosowaniu pojedynczej dawki 100 mg, średnie maksymalne stężenie
syldenafilu w osoczu wynosiło około 440 ng/ml (CV 40%). Ponieważ syldenafil i jego główny krążący N-
demetylo metabolit wiążą się z białkami osocza w około 96%; powoduje to, że średnie maksymalne stężenie
wolnej postaci syldenafilu wynosi 18 ng/ml (38 nM). Stopień wiązania z białkami nie zależy od całkowitych
stężeń leku.
W ejakulacie zdrowych ochotników, którym podano jednorazowo 100 mg syldenafilu, po 90 minutach
znajdowało się mniej niż 0,0002% podanej dawki (średnio 188 ng).
Metabolizm
Syldenafil jest metabolizowany przede wszystkim przez układ enzymów mikrosomalnych wątroby
cytochromu P450, w tym przez jego izoenzym CYP3A4 i w mniejszym stopniu przez CYP2C9. Główny
metabolit syldenafilu powstaje w wyniku jego N-demetylacji. Wykazuje on podobną do syldenafilu
selektywność w stosunku do fosfodiesteraz. Działanie metabolitu na PDE5 określono in vitro na 50% siły
działania leku macierzystego, natomiast jego stężenie w osoczu odpowiada 40% stężenia syldenafilu.
N-demetylo metabolit syldenafilu podlega dalszym przemianom; jego okres półtrwania wynosi około
4 godziny.

Wydalanie
Całkowity klirens syldenafilu wynosi 41 l/godz., co daje okres półtrwania 3 do 5 godzin. Syldenafil zarówno
po podaniu doustnym, jak i dożylnym, wydalany jest w postaci metabolitów, głównie z kałem (około 80%
dawki doustnej) oraz w mniejszym stopniu z moczem (około 13% dawki doustnej).

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów:

Pacjenci w wieku podeszłym
U zdrowych ochotników (w wieku >65 lat) stwierdzono zmniejszony klirens syldenafilu, co powodowało, że
stężenie leku i jego aktywnego N-demetylo metabolitu w osoczu było w przybliżeniu o 90% większe od
obserwowanego u ochotników w młodszym wieku (18-45 lat). Z uwagi na zmieniający się z wiekiem
stopień wiązania z białkami, stężenie wolnego syldenafilu w osoczu zwiększyło się w przybliżeniu o 40%.

Niewydolność nerek
U ochotników z niewielkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-
80 ml/min) farmakokinetyka syldenafilu po zastosowaniu jednorazowej dawki doustnej 50 mg nie zmieniła
się. W porównaniu do wartości u ochotników w tym samym wieku, bez współistniejących zaburzeń
czynności nerek, średnie wartości AUC i Cmax N-demetylo metabolitu zwiększały się odpowiednio o 126%
i 73%. Pomimo tego, z uwagi na dużą zmienność osobniczą, różnice te nie okazały się statystycznie istotne.
U ochotników z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) klirens syldenafilu
zmniejszał się, co powodowało wzrost AUC i Cmax syldenafilu odpowiednio o 100% i 88% w porównaniu do
osób w tym samym wieku i bez niewydolności nerek. Znamiennie zwiększały się ponadto wartości AUC
(o 79%) i Cmax (o 200%) N-demetylo metabolitu.

Niewydolność wątroby
U ochotników z łagodną i umiarkowaną marskością wątroby (A i B wg. Childa-Pugha), klirens
syldenafilu ulegał zmniejszeniu, co powodowało wzrost AUC (o 84%) i Cmax (o 47%) w porównaniu
do tych wartości u osób w tym samym wieku bez zaburzeń czynności wątroby.
Nie badano farmakokinetyki syldenafilu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.

5.3     Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne uwzględniające wyniki konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących
bezpieczeństwa stosowania, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjalnego
działania rakotwórczego oraz toksycznego wpływu na reprodukcję, nie wskazują na szczególne zagrożenie
dla ludzi.


6.      DANE FARMACEUTYCZNE

6.1     Wykaz substancji pomocniczych

rdzeń tabletki:
mannitol
krospowidon
powidon
krzemionka koloidalna bezwodna
skrobia kukurydziana
magnezu stearynian
sodu laurylosiarczan

otoczka:
hypromeloza
makrogol 6000
tytanu dwutlenek
talk
lak indygotyny (E132)

6.2      Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3      Okres ważności

4 lata

6.4      Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu

Brak specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.

6.5      Rodzaj i zawartość opakowania

Produkt pakuje się po 1, 4, 8 lub 12 tabletek w blistry z folii Al/PVC/PVDC. Blister wraz z ulotką jest
umieszczony w tekturowym pudełku.

Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6      Szczególne środki ostrożności dotyczące przygotowania produktu leczniczego do stosowania i
         usuwania jego pozostałości

Brak szczególnych wymagań.


7.       PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE
         DO OBROTU

Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA SA
ul. Pelplińska 19, 83-200 Starogard Gdański


8.       NUMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
9.       DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU /
         DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

26.03.2004 r.
10.   DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI
      PRODUKTU LECZNICZEGO

                    

Inne leki Sildenafilum: