Kwetiapina NEUROPHARMA:

Nazwa międzynarodowa:
Quetiapinum
Podmiot odpowiedzialny:
NEURAXPHARM ARZNEIMITTEL GMBH, NIEMCY
Pozwolenie w Polsce
19660
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
NEURAXPHARM ARZNEIMITTEL GMBH, NIEMCY
Postać
tabletki powlekane
Dawka
0,2 g
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
N05AH04
                                         Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

                     Kwetiapina NEUROPHARMA, 25 mg, tabletki powlekane
                     Kwetiapina NEUROPHARMA, 50 mg, tabletki powlekane
                     Kwetiapina NEUROPHARMA, 100 mg, tabletki powlekane
                     Kwetiapina NEUROPHARMA, 150 mg, tabletki powlekane
                     Kwetiapina NEUROPHARMA, 200 mg, tabletki powlekane
                     Kwetiapina NEUROPHARMA, 300 mg, tabletki powlekane

                                             Quetiapinum

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje
ważne dla pacjenta.
• Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
• Należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki w razie jakichkolwiek wątpliwości.
• Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może
   zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
• Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie możliwe objawy niepożądane
   niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, lub farmaceucie lub pielęgniarce.

Spis treści ulotki:
1.      Co to jest lek Kwetiapina NEUROPHARMA i w jakim celu się go stosuje
2.      Informacje ważne przed przyjęciem leku Kwetiapina NEUROPHARMA
3.      Jak stosować lek Kwetiapina NEUROPHARMA
4.      Możliwe działania niepożądane
5.      Jak przechowywać lek Kwetiapina NEUROPHARMA
6.      Zawartość opakowania i inne informacje


1.       Co to jest lek Kwetiapina NEUROPHARMA i w jakim celu się go stosuje

Lek Kwetiapina NEUROPHARMA zawiera substancję o nazwie kwetiapina. Należy ona do grupy
leków nazywanych lekami przeciwpsychotycznymi. Lek Kwetiapina NEUROPHARMA można
stosować w leczeniu kilku chorób, takich jak:

     •    Depresja w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego. W przebiegu tej choroby
          pacjent może czuć smutek. Pacjent może też odczuwać przygnębienie, poczucie winy, brak
          energii i apetytu lub niemożność spania.
     •    Mania. W przebiegu tej choroby mogą występować takie objawy, jak: silne podniecenie,
          uczucie uniesienia, pobudzenie, nadmierny entuzjazm lub nadaktywność bądź ograniczona
          zdolność oceny otaczającego świata, w tym agresywność i zachowania zakłócające spokój.
     •    Schizofrenia. W przebiegu tej choroby mogą występować takie objawy, jak: widzenie,
          słyszenie lub czucie rzeczy, których w rzeczywistości nie ma, przekonania niezgodne z
          rzeczywistością, nadmierna podejrzliwość, objawy lękowe, dezorientacja, poczucie winy,
          napięcia lub obniżonego nastroju.

Lekarz może nadal zapisywać pacjentowi lek Kwetiapina NEUROPHARMA, nawet gdy pacjent czuje
się lepiej.


2.       Informacje ważne przed przyjęciem leku Kwetiapina NEUROPHARMA

Kiedy nie przyjmować leku Kwetiapina NEUROPHARMA:

     •    Jeśli pacjent ma uczulenie na kwetiapinę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
          (wymienione w punkcie 6).
   •    Jeśli pacjent stosuje którykolwiek z następujących leków:
             o niektóre leki na zakażenie wirusem HIV,
             o leki należące do pochodnych azolowych (stosowane w zakażeniach grzybiczych),
             o erytromycyna lub klarytromycyna (leki stosowane w zakażeniach),
             o nefazodon (lek stosowany w depresji).

Leku Kwetiapina NEUROPHARMA nie należy przyjmować, jeśli powyższe zastrzeżenia dotyczą
pacjenta. W razie jakichkolwiek wątpliwości, przed zastosowaniem leku Kwetiapina
NEUROPHARMA należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Kwetiapina NEUROPHARMA należy zwrócić się do lekarza,
farmaceuty lub pielęgniarki. Przed rozpoczęciem stosowania tego leku należy poinformować lekarza,
jeśli:

    •  Pacjent lub ktoś z jego rodziny choruje lub w przeszłości chorował na choroby serca,
       np. zaburzenia rytmu serca lub jeśli pacjent przyjmuje leki, które mogą wpływać na akcję
       serca.
    • Pacjent ma niskie ciśnienie krwi.
    • Pacjent ma problemy z wątrobą.
    • Pacjent miał w przeszłości napad padaczkowy (drgawki).
    • Pacjent miał udar mózgu – szczególnie dotyczy to pacjentów w podeszłym wieku.
    • Pacjent choruje na cukrzycę lub jest narażony na ryzyko zachorowania na cukrzycę. W tym
       przypadku lekarz może kontrolować poziom stężenia cukru we krwi podczas leczenia lekiem
       Kwetiapina NEUROPHARMA.
    • U pacjenta stwierdzono w przeszłości zmniejszenie liczby krwinek białych (związane lub
       niezwiązane z przyjmowaniem innych leków).
     • Jeśli pacjent jest osobą w podeszłym wieku chorą na otępienie (postępującą utratę czynności
       mózgu). Jeśli tak jest, pacjent nie powinien przyjmować leku Kwetiapina NEUROPHARMA,
       gdyż leki z tej grupy mogą zwiększać ryzyko wystąpienia udaru mózgu, a w niektórych
       przypadkach zwiększać ryzyko zgonu u osób w podeszłym wieku z otępieniem.
     • U pacjenta lub kogoś z jego rodziny występowały w przeszłości zakrzepy krwi, gdyż
       stosowanie leków, takich jak omawiany może się wiązać z powstawaniem zakrzepów krwi.

Należy natychmiast poinformować lekarza, jeśli u pacjenta po przyjęciu leku Kwetiapina
NEUROPHARMA wystąpi którykolwiek z wymienionych niżej objawów:
   • Jednocześnie gorączka, nasilona sztywność mięśni, nadmierne pocenie się i obniżony poziom
       przytomności (zaburzenie nazywane „złośliwy zespół neuroleptyczny”). Może być konieczne
       natychmiastowe leczenie.
   • Niekontrolowane ruchy, głównie twarzy i języka,
   • Zawroty głowy lub bardzo nasilona senność. Może to prowadzić do zwiększonego ryzyka
       przypadkowych urazów (upadków) u pacjentów w podeszłym wieku.
   • Napady padaczkowe (drgawki).
   • Długotrwały i bolesny wzwód (priapizm).

Objawy te mogą być wywoływane przez ten rodzaj leków.

Myśli samobójcze i nasilenie się depresji
Pacjentów z depresją mogą czasem nachodzić myśli wyrządzenia sobie szkody lub zabicia się. Mogą
one nasilać się na samym początku leczenia, gdyż podczas przyjmowania tego rodzaju leków
potrzebny jest czas na ujawnienie ich działania, co zwykle trwa około dwóch tygodni, a czasem dłużej.
Myśli te mogą też nasilić się, jeśli pacjent nagle przerwie przyjmowanie omawianego leku.
Wystepowanie tego rodzaju myśli jest bardziej prawdopodobne u młodych dorosłych. Badania
kliniczne wykazały zwiększone ryzyko myśli samobójczych i (lub) zachowań samobójczych u
chorych na depresję młodych dorosłych w wieku poniżej 25 lat.
Jeśli u pacjenta występują, w dowolnym czasie, myśli dotyczących wyrządzenia sobie szkody lub
zabicia się, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala.
Pomocne dla pacjenta może być poinformowanie bliskiego przyjaciela lub krewnego o depresji, i
poproszenie go o zapoznanie się z niniejszą ulotką. Pacjent może zwrócić się do tych osób z prośbą o
to, aby poinformowali go, kiedy jego depresja nasili się lub kiedy zaczną się oni martwić zmianami w
jego zachowaniu.

U pacjentów stosujących kwetiapinę obserwowano zwiększenie masy ciała. Pacjent i jego lekarz
powinni regularnie kontrolować masę ciała pacjenta.

Dzieci i młodzież
Nie zaleca się stosowania kwetiapiny u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat, z powodu braku
odpowiednich danych. W badaniach klinicznych nad kwetiapiną wykazano zwiększoną częstość
występowania wymienionych niżej objawów u dzieci i młodzieży w porównaniu z dorosłymi:
wzmożonego apetytu, podwyższonego ciśnienia tętniczego, nasilonej potrzeby poruszania się oraz
zaburzeń czynności tarczycy.

Nie wiadomo poza tym, w jaki sposób kwetiapina wpływa na wzrastanie i rozwój.

Inne leki i Kwetiapina NEUROPHARMA
Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich przyjmowanych aktualnie lub ostatnio lekach, gdyż może
to mieć wpływ na sposób działania omawianego leku. Dotyczy to również leków dostępnych bez
recepty i preparatów ziołowych.

Nie należy przyjmować leku Kwetiapina NEUROPHARMA, jeśli stosuje się którykolwiek z
następujących leków:
    • niektóre leki na zakażenie wirusem HIV,
    • leki należące do pochodnych azolowych (stosowane w zakażeniach grzybiczych),
    • erytromycyna lub klarytromycyna (leki stosowane w zakażeniach),
    • nefazodon (lek stosowany w depresji).
Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent stosuje którykolwiek z następujących leków:

    •   leki na padaczkę (np. fenytoinę lub karbamazepinę),
    •   leki na nadciśnienie tętnicze,
    •   barbiturany (na bezsenność),
    •   tiorydazynę (inny lek przeciwpsychotyczny),
   •    leki wpływające na akcję serca, np. leki mogące wywoływać zaburzenia gospodarki
        elektrolitowej (obniżony poziom potasu lub magnezu we krwi), których przykładami są leki
        moczopędne (nazywane inaczej diuretykami) i niektóre antybiotyki (leki stosowane w
        leczeniu zakażeń).

Przed zaprzestaniem stosowania któregokolwiek z dotychczas przyjmowanych leków należy wpierw
skonsultować się z lekarzem.

Kwetiapina NEUROPHARMA z jedzeniem, piciem i alkoholem
  • Lek Kwetiapina NEUROPHARMA może być stosowany niezależnie od posiłków.
  • Należy uważać na ilość wypijanego alkoholu. Jest to spowodowane tym, że skojarzone
      działanie leku Kwetiapina NEUROPHARMA i alkoholu może powodować senność.
  • Nie należy pić soku grejpfrutowego podczas przyjmowania leku Kwetiapina
      NEUROPHARMA. Może on wpływać na działanie omawianego leku.

Ciąża i karmienie piersią
Pacjentki będące w ciąży, próbujące zajść w ciążę lub karmiące piersią powinny przed rozpoczęciem
przyjmowania leku Kwetiapina NEUROPHARMA poradzić się lekarza. Leku Kwetiapina
NEUROPHARMA nie należy przyjmować w ciąży, chyba zostało to omówione z lekarzem. Leku
Kwetiapina NEUROPHARMA nie należy przyjmować w okresie karmienia piersią.

U noworodków urodzonych przez kobiety, które przyjmowały Kwetiapina NEUROPHARMA
w ostatnim trymestrze ciąży (czyli w ostatnich trzech miesiącach ciąży), mogą wystąpić następujące
objawy: drżenie, sztywność mięśni i (lub) osłabienie siły mięśniowej, senność, pobudzenie
psychoruchowe, problemy z oddychaniem i problemy z karmieniem. Jeśli u noworodka rozwinie się
którykolwiek z wymienionych wyżej objawów, może zaistnieć konieczność skontaktowania się z
lekarzem.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Tabletki Kwetiapina NEUROPHARMA mogą powodować senność. Nię należy prowadzić pojazdów,
używać narzędzi ani obsługiwać maszyn, dopóki pacjent nie pozna wpływu leku na swój organizm.

Ważne informacje o niektórych składnikach leku Kwetiapina NEUROPHARMA
Omawiany produkt zawiera laktozę. Jeśli lekarz poinformował pacjenta o tym, że nie toleruje on
niektórych cukrów, to przed rozpoczęciem przyjmowania omawianego leku pacjent powinien
skonsultować się z lekarzem.
Jeden ze składników leku Kwetiapina NEUROPHARMA 25 mg, mianowicie żółcień pomarańczowa,
może wywoływać reakcje alergiczne.

Wpływ na wyniki badań przesiewowych moczu na obecność leków
Jeśli u pacjenta wykonywane jest badanie przesiewowe moczu na obecności leków, to w zależności od
stosowanej metody lek Kwetiapina NEUROPHARMA może powodować dodatnie wyniki dla
metadonu lub niektórych leków na depresję nazywanych trójcyklicznymi lekami
przeciwdepresyjnymi, nawet jeśli pacjent nie przyjmuje metadonu ani trójcyklicznych leków
przeciwdepresyjnych. W tym przypadku może zostać wykonane badanie z zastosowaniem bardziej
swoistej metody.


3.       Jak stosować lek Kwetiapina NEUROPHARMA

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty. Dawkę początkową ustala lekarz. Dawka podtrzymująca (dawka
dobowa) zależy od choroby pacjenta i jego potrzeb, jednak zwykle będzie wynosić od 150 mg do
800 mg.

     •    Tabletki należy przyjmować raz na dobę na noc, albo dwa razy na dobę, w zależności od
          choroby.
     •    Tabletki należy połykać w całości i popijać wodą.
     •    Lek może być stosowany niezależnie od posiłków.
     •    Nie należy pić soku grejpfrutowego podczas przyjmowania leku Kwetiapina
          NEUROPHARMA. Może on wpływać na działanie leku.
     •    Nie należy przerywać przyjmowania tabletek, nawet jeśli pacjent poczuje się lepiej, chyba że
          zaleci to lekarz.

Problemy z wątrobą
Jeśli pacjent ma problemy z wątrobą, lekarz może zmienić stosowaną dawkę.

Osoby w podeszłym wieku
U pacjentów w podeszłym wieku lekarz może zmienić stosowaną dawkę.

Stosowanie u dzieci i młodzieży
Leku Kwetiapina NEUROPHARMA nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.
Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Kwetiapina NEUROPHARMA
Jeśli pacjent przyjął większą dawkę leku Kwetiapina NEUROPHARMA niż zapisana przez lekarza,
może odczuwać senność, zawroty głowy i nieprawidłowe bicie serca. Należy natychmiast
skontaktować się z lekarzem lub udać do najbliższego szpitala. Tabletki leku Kwetiapina
NEUROPHARMA należy zabrać ze sobą.

Pominięcie zastosowania leku Kwetiapina NEUROPHARMA
Jeśli pacjent zapomniał przyjąć dawkę leku, należy ją przyjąć jak najszybciej. Jeśli jednak będzie się
zbliżała pora przyjęcia kolejnej dawki, pominiętej dawki nie należy przyjmować. Nie należy stosować
dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej tabletki.

Przerwanie stosowania leku Kwetiapina NEUROPHARMA

W przypadku nagłego przerwania przyjmowania leku Kwetiapina NEUROPHARMA mogą pojawić
się takie objawy, jak niemożność zaśnięcia (bezsenność), mdłości (nudności), ból głowy, biegunka,
wymioty, zawroty głowy lub drażliwość. Lekarz może zasugerować stopniowe zmniejszanie dawki
przed całkowitym zaprzestaniem leczenia.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.


4.       Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Bardzo częste działania niepożądane (występujące częściej niż u 1 na 10 osób):

     •   zawroty głowy (mogące prowadzić do upadków), ból głowy, suchość w jamie ustnej,
     •   uczucie senności (które może w miarę przyjmowania leku Kwetiapina NEUROPHARMA
         ustępować) (może prowadzić do upadków),
     •   objawy odstawienne (objawy, które występują po przerwaniu przyjmowania leku Kwetiapina
         NEUROPHARMA), w tym: niemożność zaśnięcia (bezsenność), mdłości (nudności), ból
         głowy, biegunkę, wymioty, zawroty głowy i drażliwość; zaleca się stopniowe odstawianie
         leku przez okres co najmniej 1 lub 2 tygodni,
     •   przyrost masy ciała.

Częste działania niepożądane (występujące częściej niż u 1 na 100 osób, lecz rzadziej niż u 1 na 10
osób):

     •   przyspieszona akcja serca,
     •   uczucie silnego bicia serca, przyspieszonego bicia serca, chwilowego zatrzymania serca,
     •   zatkany nos,
     •   zaparcia, objawy żołądkowe (niestrawność),
     •   osłabienie, omdlenia (mogące prowadzić do upadków),
     •   obrzęk kończyn górnych lub dolnych,
     •   nagłe zmniejszenie ciśnienia tętniczego podczas wstawania, co może powodować zawroty
         głowy lub uczucie zbliżającego się omdlenia (może prowadzić do upadków),
     •   podwyższony poziom cukru we krwi,
     •   nieostre widzenie,
     •   zaburzenia ruchu mięśni, w tym: trudność w rozpoczynaniu ruchu mięśni, drżenia, niepokój
         ruchowy lub sztywność mięśni bez towarzyszącego bólu,
     •   dziwaczne sny i koszmary senne,
     •   wzmożony apetyt,
    •   uczucie rozdrażnienia,
    •   zaburzenia mowy i języka,
    •   myśli samobójcze i nasilenie się depresji,
    •   duszność,
    •   wymioty (głównie u osób w podeszłym wieku),
    •   gorączka.

Niezbyt częste działania niepożądane (występujące częściej niż u 1 na 1000 osób, lecz rzadziej niż
u 1 na 1000 osób):

    •   napady padaczkowe,
    •   reakcje uczuleniowe, w tym: powstawanie bąbli, obrzęku skóry i obrzęku okolicy ust,
    •   nieprzyjemne odczucia w obrębie kończyn dolnych (określane mianem zespołu niespokojnych
        nóg),
    •   trudności w przełykaniu,
    •   niekontrolowane ruchy, przede wszystkim twarzy i języka,
    •   zaburzenia płciowe,
    •   nasilenie rozpoznanej wcześniej cukrzycy,
    •   zmiany w zakresie aktywności elektrycznej serca stwierdzane w EKG (wydłużenie
        odstępu QT).

Rzadkie działania niepożądane (występujące częściej niż u 1 na 10 000 osób, lecz rzadziej niż u 1 na
1000 osób):

    •   łącznie: wysoka temperatura (gorączka), nadmierne pocenie się, sztywność mięśni, uczucie
        silnej senności lub zbliżającego się omdlenia (zaburzenie nazywane „złośliwy zespół
        neuroleptyczny”),
    •   żółtawe zabarwienie skóry i twardówek oczu (żółtaczka),
    •   zapalenie wątroby,
    •   długotrwały i bolesny wzwód (priapizm),
    •   obrzęk piersi i niespodziewane wytwarzanie mleka (mlekotok),
    •   zaburzenia miesiączkowania,
    •   zakrzepy krwi w żyłach, szczególnie w obrębie kończyn dolnych (objawy obejmują obrzęk,
        ból i zaczerwienienie kończyn dolnych), które to zakrzepy mogą przemieszczać się
        naczyniami krwionośnymi do płuc powodując ból w klatce piersiowej i duszność; jeśli u
        pacjenta wystąpi którykolwiek z tych objawów, powinien on natychmiast uzyskać poradę
        lekarską,
    •   chodzenie, mówienie, jedzenie lub wykonywanie innych czynności w trakcie snu,
    •   zmniejszenie temperatury ciała (hipotermia).
    •   zapalenie trzustki.

Bardzo rzadkie działania niepożądane (występujące rzadziej niż u 1 na 10 000 osób):

    • ciężka wysypka, pęcherze lub czerwone plamy na skórze,
    • ciężka reakcja uczuleniowa (nazywana anafilaksją), która może powodować duszność lub
       wstrząs,
    • nagły obrzęk skóry, zwykle wokół oczu, okolicy ust i gardła (obrzęk naczynioruchowy),
    • nieadekwatne (nieodpowiednie) do potrzeb wydzielanie hormonu, który odpowiada za ilość
       wydalanego moczu,
    • rozpad włókien mięśniowych i bóle mięśniowe (rabdomioliza).

Działania niepożądane o nieznanej częstości (częstość nie może być określona na podstawie
dostępnych danych)
     •        wysypka skórna z nieregularnymi czerwonymi zmianami (rumień wielopostaciowy),
     •       poważna, nagła reakcja uczuleniowa z takimi objawami, jak gorączka, powstawanie pęcherzy
             na skórze i łuszczenie się skóry (toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka).

Grupa leków, do której należy Kwetiapina NEUROPHARMA, może wywoływać zaburzenia rytmu
serca, które mogą być ciężkie, a w niektórych przypadkach mogą powodować zgon.

Niektóre działania niepożądane ujawniają się dopiero w wyniku wykonania badań krwi. Obejmują one
odchylenia w stężeniu niektórych substancji tłuszczowych we krwi (trójglicerydów i cholesterolu
całkowitego) lub w stężeniu cukru we krwi, zmiany stężenia hormonów tarczycy we krwi,
zwiększenie stężenia enzymów wątrobowych, zmniejszenie liczby określonych krwinek, zmniejszenie
liczby krwinek czerwonych, zwiększenie aktywności kinazy fosfokreatynowej (substancji zawartej w
mięśniach), zmniejszenie stężenia sodu we krwi i zwiększenie stężenia hormonu o nazwie prolaktyna
we krwi. Zwiększenie stężenia hormonu o nazwie prolaktyna może w rzadkich przypadkach
prowadzić do następujących zaburzeń:

         •    u mężczyzn i kobiet – do obrzęku piersi i niespodziewanego wytwarzania mleka,
         •    u kobiet – braku miesiączki lub nieregularnych miesiączek.

Lekarz może od czasu do czasu zlecać wykonanie tych badań krwi.

Dodatkowe działania niepożądane u dzieci i młodzieży

Te same działania niepożądane, które występują u dorosłych, mogą też wystąpić u dzieci i młodzieży.

Następujące działania niepożądane stwierdzono wyłącznie u dzieci i młodzieży:

Bardzo częste działania niepożądane (występujące częściej niż u 1 na 10 osób):
  • zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi.

Następujące działania niepożądane stwierdzano częściej u dzieci i młodzieży niż u dorosłych:

Bardzo częste działania niepożądane (występujące częściej niż u 1 na 10 osób):
  • zwiększenie stężenia hormonu o nazwie prolaktyna we krwi, który może rzadko prowadzić do
     następujących zaburzeń:
        o u chłopców i dziewcząt – do obrzęku piersi i niespodziewanego wytwarzania mleka,
        o u dziewcząt – braku miesiączki lub nieregularnych miesiączek.
  • wzmożony apetyt,
  • zaburzenia ruchu mięśni, w tym: trudność w rozpoczynaniu ruchu mięśni, drżenia, niepokój
     ruchowy lub sztywność mięśni bez towarzyszącego bólu.


5.           Jak przechowywać lek Kwetiapina NEUROPHARMA

         •    Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
         •    Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku po skrócie
              EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.
         •    Produkt leczniczy nie wymaga przechowywania w szczególnych warunkach.
         •    Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy
              zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże
              chronić środowisko.


6.           Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera Kwetiapina NEUROPHARMA
Substancją czynną leku jest kwetiapina.
Jedna tabletka leku Kwetiapina NEUROPHARMA zawiera 25 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny
hemifumaranu)
Jedna tabletka leku Kwetiapina NEUROPHARMA zawiera 50 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny
hemifumaranu).
Jedna tabletka leku Kwetiapina NEUROPHARMA zawiera 100 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny
hemifumaranu)
Jedna tabletka leku Kwetiapina NEUROPHARMA zawiera 150 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny
hemifumaranu)
Jedna tabletka leku Kwetiapina NEUROPHARMA zawiera 200 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny
hemifumaranu)
Jedna tabletka leku Kwetiapina NEUROPHARMA zawiera 300 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny
hemifumaranu)

Pozostałe składniki to:

Rdzeń tabletki
Hypromeloza
Wapnia wodorofosforan dwuwodny
Laktoza jednowodna
Skrobia kukurydziana
Karboksymetyloskrobia sodowa (Typ A)
Magnezu stearynian
Celuloza mikrokrystaliczna PH 102
Talk
Krzemionka koloidalna bezwodna

Otoczka tabletki

Tabletki 25mg:
Żelaza tlenek czerwony (E 172)
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Hypromeloza 5 cP
Tytanu dwutlenek (E 171)
Makrogol 400
Żółcień pomarańczowa, lak (E 110)

Tabletki 50mg:
Hydroksypropyloceluloza
Hypromeloza 6 cP
Tytanu dwutlenek (E 171)
Talk

Tabletki 100 mg:
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Hypromeloza 5 cP
Tytanu dwutlenek (E 171)
Makrogol 400

Tabletki 150 mg:
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Hypromeloza 5 cP
Tytanu dwutlenek (E 171)
Makrogol 400
Hydroksypropyloceluloza
Talk
Tabletki 200 mg i 300 mg:
Hydroksypropyloceluloza
Hypromeloza 5 cP
Talk
Tytanu dwutlenek (E 171)


Jak wygląda lek Kwetiapina NEUROPHARMA i co zawiera opakowanie

Tabletki 25 mg:
Brzoskwiniowe, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane o średnicy około 5,7 mm.
Tabletki 50 mg:
Białe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane.
Tabletki 100 mg:
Żółte, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane o średnicy około 9,1 mm z linią podziału na jednej
stronie.
Tabletki 150 mg:
Bladożółte, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane o średnicy około 10,45 mm.
Tabletki 200 mg:
Białe, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane o średnicy około 12,1 mm z linią podziału na jednej
stronie.
Tabletki 300 mg:
Białe, podłużne, dwuwypukłe tabletki powlekane z linią podziału na jednej stronie.

Tabletki 100 mg, 200 mg i 300 mg można dzielić na połowy.

Wielkości opakowań:
10, 20, 50, 60 i 100 tabletek w pudełku kartonowym.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

neuraxpharm Arzneimittel GmbH
Elisabeth-Selbert-Str. 23
40764 Langenfeld
Niemcy


Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego
Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Niemcy: Quetiapin-neuraxpharm 25 / 50 / 100 / 150 / 200 / 300 mg Filmtabletten
Holandia: Quetiapine Neuraxpharm 25 / 50 / 100 / 150 / 200 / 300 mg filmomhulde tabletten
Polska: Kwetiapina NEUROPHARMA

Data zatwierdzenia ulotki: 08/2012

                
                                              CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO


1.    NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Kwetiapina NEUROPHARMA, 25 mg, tabletki powlekane
Kwetiapina NEUROPHARMA, 50 mg, tabletki powlekane
Kwetiapina NEUROPHARMA, 100 mg, tabletki powlekane
Kwetiapina NEUROPHARMA, 150 mg, tabletki powlekane
Kwetiapina NEUROPHARMA, 200 mg, tabletki powlekane
Kwetiapina NEUROPHARMA, 300 mg, tabletki powlekane


2.    SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Jedna tabletka powlekana 25 mg zawiera 25 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny)
Jedna tabletka powlekana 50 mg zawiera 50 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny)
Jedna tabletka powlekana 100 mg zawiera 100 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny)
Jedna tabletka powlekana 150 mg zawiera 150 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny)
Jedna tabletka powlekana 200 mg zawiera 200 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny)
Jedna tabletka powlekana 300 mg zawiera 300 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny)

Substancje pomocnicze: laktoza jednowodna i żółcień pomarańczowa (E110)
Jedna tabletka powlekana 25 mg zawiera 7,00 mg laktozy jednowodnej i 0,003 mg żółcieni
pomarańczowej (E110)
Jedna tabletka powlekana 50 mg zawiera 14,00 mg laktozy jednowodnej.
Jedna tabletka powlekana 100 mg zawiera 28,00 mg laktozy jednowodnej
Jedna tabletka powlekana 150 mg zawiera 42,00 mg laktozy jednowodnej
Jedna tabletka powlekana 200 mg zawiera 56,00 mg laktozy jednowodnej
Jedna tabletka powlekana 300 mg zawiera 84,00 mg laktozy jednowodnej


Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3.    POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.

Kwetiapina NEUROPHARMA 50 mg: białe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane.


4.    SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1   Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Kwetiapina NEUROPHARMA jest wskazany do stosowania w:
   • leczeniu schizofrenii,
   • leczeniu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego:
       o leczeniu umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych w przebiegu zaburzenia
            afektywnego dwubiegunowego,
       o w leczeniu epizodów dużej depresji w przebiegu zaburzenia afektywnego
            dwubiegunowego,
       o w leczeniu nawrotów u pacjentów z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym, którzy w
            czasie epizodu maniakalnego lub depresyjnego odpowiedzieli na leczenie kwetiapiną.

4.2   Dawkowanie i sposób podawania
W każdym wskazaniu do stosowania obowiązuje inny schemat dawkowania. Należy zatem
dopilnować, aby pacjent otrzymał zrozumiałe informacje o właściwym dawkowaniu w jego chorobie.

Produkt leczniczy Kwetiapina NEUROPHARMA może być stosowany niezależnie od posiłków.

Dorośli

Leczenie schizofrenii
W leczeniu schizofrenii kwetiapinę należy podawać dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa
przez pierwsze cztery dni leczenia wynosi: 50 mg w pierwszym dniu leczenia, 100 mg w drugim dniu
leczenia, 200 mg w trzecim dniu leczenia i 300 mg w czwartym dniu leczenia.

Począwszy od czwartego dnia leczenia dawkę należy utrzymać lub zwiększać do zazwyczaj
skutecznej dawki w zakresie od 300 do 450 mg/dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi
klinicznej i tolerancji leku dawkę można dostosować w zakresie od 150 do 750 mg/dobę.

Leczenie umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych w przebiegu zaburzenia
afektywnego dwubiegunowego
W leczeniu epizodów maniakalnych w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego
kwetiapinę należy podawać dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa przez pierwsze cztery dni
leczenia wynosi: 100 mg w pierwszym dniu leczenia, 200 mg w drugim dniu leczenia, 300 mg w
trzecim dniu leczenia i 400 mg w czwartym dniu leczenia. Następnie, do szóstego dnia leczenia,
dawka powinna być zwiększana do 800 mg/dobę, maksymalnie co 200 mg/dobę.
Dawkę można dostosowywać w zakresie od 200 do 800 mg/dobę w zależności od indywidualnej
odpowiedzi klinicznej i tolerancji leku. Zazwyczaj skuteczna dawka mieści się w zakresie od 400 do
800 mg/dobę.

Leczenie epizodów depresyjnych w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego
Kwetiapinę należy podawać raz na dobę na noc. Całkowita dawka dobowa przez pierwsze cztery dni
leczenia wynosi: 50 mg w pierwszym dniu leczenia, 100 mg w drugim dniu leczenia, 200 mg w
trzecim dniu leczenia i 300 mg w czwartym dniu leczenia. Zalecana dawka dobowa wynosi 300 mg.
W badaniach klinicznych nie stwierdzono żadnych dodatkowych korzyści w grupie pacjentów
otrzymujących dawkę 600 mg w porównaniu z grupą pacjentów otrzymujących dawkę 300 mg (patrz
punkt 5.1). Indywidualni pacjenci mogą odnieść korzyści z przyjmowania dawki 600 mg. Dawki
większe niż 300 mg powinny być wprowadzane przez lekarzy posiadających doświadczenie
w leczeniu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego. U indywidualnych pacjentów, w przypadku
obaw o tolerancję leku, badania kliniczne wykazały, że można w takich wypadkach rozważyć
zmniejszenie dawki do minimum 200 mg.

Zapobieganie nawrotom zaburzenia afektywnego dwubiegunowego
W celu zapobiegania nawrotom epizodów maniakalnych, mieszanych lub depresyjnych w przebiegu
zaburzenia afektywnego dwubiegunowego pacjenci, którzy odpowiedzieli na kwetiapinę w ostrej fazie
leczenia zaburzenia afektywnego dwubiegunowego, powinni kontynuować przyjmowanie tego leku w
tej samej dawce. Dawkę można dostosować w zakresie od 300 do 800 mg/dobę w dwóch dawkach
podzielonych, w zależności od indywidualnej odpowiedzi klinicznej i tolerancji leku. Bardzo ważne
jest stosowanie w leczeniu podtrzymującym najmniejszej skutecznej dawki.

Osoby w podeszłym wieku

Jak w przypadku wszystkich leków przeciwpsychotycznych, kwetiapinę należy stosować ostrożnie u
pacjentów w podeszłym wieku, szczególnie w początkowym okresie podawania. W zależności od
odpowiedzi klinicznej poszczególnego pacjenta i tolerancji leku konieczne może być wolniejsze
zwiększanie dawki leku oraz zastosowanie mniejszej leczniczej dobowej dawki niż u młodszych
pacjentów. Średni klirens kwetiapiny z osocza u osób w podeszłym wieku był o 30-50% mniejszy niż
u młodszych pacjentów.
Nie oceniano skuteczności i bezpieczeństwa stosowania u pacjentów w wieku powyżej 65 lat z
epizodami depresyjnymi w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego .

Dzieci i młodzież

Nie zaleca się stosowania kwetiapiny u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat z powodu braku
odpowiednich danych uzasadniających stosowanie tego leku w tej grupie wiekowej. Dostępne dane
uzyskane w badaniach klinicznych kontrolowanych placebo przedstawiono w punktach 4.4, 4.8, 5.1 i
5.2.

Zaburzenie czynności nerek
U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek nie ma konieczności modyfikowania dawkowania.

Zaburzenie czynności wątroby
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. W związku z tym kwetiapinę
należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów z udokumentowanym zaburzeniem
czynności wątroby, szczególnie w początkowym okresie dawkowania. U pacjentów z
udokumentowanym zaburzeniem czynności wątroby leczenie należy rozpoczynać od dawki
25 mg/dobę. Dawkowanie należy zwiększać codziennie o 25 lub 50 mg/dobę do osiągnięcia dawki
skutecznej, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leku przez poszczególnego pacjenta.

4.3   Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.

Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie inhibitorów cytochromu P450 3A4, takich jak
inhibitory proteazy HIV, leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, erytromycyna, klarytromycyna i
nefazodon (patrz także punkt 4.5).

4.4   Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ponieważ kwetiapina ma kilka wskazań do stosowania, profil bezpieczeństwa powinien być
rozważany odpowiednio do rozpoznania postawionego u danego pacjenta oraz do stosowanej u niego
dawki.

Dzieci i młodzież (w wieku od 10 do 17 lat)
Nie zaleca się stosowania kwetiapiny u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat z powodu braku
odpowiednich danych uzasadniających stosowanie tego leku w tej grupie wiekowej. Badania kliniczne
wykazały, że oprócz znanego profilu bezpieczeństwa określonego u dorosłych (patrz punkt 4.8) pewne
zdarzenia niepożądane występowały z większą częstością u dzieci i młodzieży niż u dorosłych
(wzmożone łaknienie, podwyższone stężenie prolaktyny w surowicy oraz objawy pozapiramidowe), a
jedno zdarzenie niepożądane nie zostało odnotowane nigdy wcześniej w badaniach z udziałem
dorosłych (skoki ciśnienia tętniczego krwi). U dzieci i młodzieży obserwowano odchylenia w
parametrach czynnościowych tarczycy.

Ponadto, nie badano długoterminowych następstw leczenia kwetiapiną dotyczących wzrostu i
dojrzewania, przez dłużej niż 26 tygodni. Nie są znane długoterminowe następstwa dla rozwoju
poznawczego i behawioralnego.

W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży leczonych
kwetiapiną, stosowanie kwetiapiny wiązało się z częstszym występowaniem objawów
pozapiramidowych niż w grupie placebo u pacjentów leczonych z powodu schizofrenii oraz z powodu
manii w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego (patrz punkt 4.8).

Samobójstwo lub myśli samobójcze bądź pogorszenie stanu klinicznego
Depresja w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym wiąże się ze zwiększonym ryzykiem
występowania myśli samobójczych, samouszkodzeń i samobójstw (zdarzenia związane z próbami
samobójczymi). Ryzyko to utrzymuje się do momentu wystąpienia klinicznie istotnej remisji.
Ponieważ w pierwszych kilku tygodniach leczenia, a nawet dłużej, może nie dojść do poprawy,
pacjenci powinni pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską do momentu wystąpienia poprawy. Ogólne
doświadczenie kliniczne wskazuje, iż ryzyko samobójstwa może wzrastać na wczesnych etapach
poprawy klinicznej.


Lekarz powinien ponadto uwzględnić potencjalne ryzyko zdarzeń związanych z próbami
samobójczymi po nagłym odstawieniu kwetiapiny, ze względu na znane czynniki ryzyka występujące
w leczonej chorobie. Inne stany psychiczne, z powodu których może być przepisywana kwetiapina,
również mogą się wiązać ze zwiększonym ryzykiem zdarzeń związanych z próbami samobójczymi.
Stany te mogą ponadto współwystępować z epizodami dużej depresji. Podczas leczenia pacjentów z
innymi zaburzeniami psychicznymi powinno się w związku z tym podejmować te same środki
ostrożności co podczas leczenia pacjentów z epizodami dużej depresji.

Wiadomo, że pacjenci ze zdarzeniami związanymi z próbami samobójczymi w wywiadzie bądź
pacjenci, u których stwierdza się znacznego stopnia myśli samobójcze przed rozpoczęciem leczenia
narażeni są na zwiększone ryzyko występowania myśli samobójczych lub podejmowania prób
samobójczych i powinni oni być poddawani uważnej obserwacji w trakcie leczenia.
W przeprowadzonej metaanalizie badań kontrolowanych placebo oceniających stosowanie leków
przeciwdepresyjnych u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazano zwiększone
ryzyko zachowań samobójczych w przypadku stosowania leków przeciwdepresyjnych w porównaniu
z placebo u pacjentów w wieku poniżej 25 lat.

Podczas leczenia, szczególnie na jego początku i każdorazowo po zmianie dawki, pacjenci, zwłaszcza
z grupy wysokiego ryzyka, powinni być uważnie obserwowani. Pacjentów (a także ich opiekunów)
powinno się ostrzec o konieczności zwracania uwagi na wszelkie objawy pogorszenia się stanu
klinicznego wystąpienia zachowań lub myśli samobójczych i wszelkich nietypowych zmian w
zachowaniu, a także o konieczności natychmiastowego uzyskania porady lekarskiej, gdyby objawy te
wystąpiły.

W krótkotrwałych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z epizodami
dużej depresji w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego stwierdzano zwiększone ryzyko
zdarzeń związanych z próbami samobójczymi u młodych dorosłych pacjentów (pacjentów w wieku
poniżej 25 lat) leczonych kwetiapiną (3,0%) w porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo
(0%).

Objawy pozapiramidowe
W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem dorosłych pacjentów leczonych
z powodu epizodu dużej depresji w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego stosowanie
kwetiapiny wiązało się z częstszym występowaniem objawów pozapiramidowych niż w grupie
placebo (patrz punkty 4.8 i 5.1).

Stosowanie kwetiapiny wiązało się z rozwojem akatyzji charakteryzującej się subiektywnym
nieprzyjemnym lub stresującym niepokojem i potrzebą przemieszczania się, którym często
towarzyszyła niemożność usiedzenia lub ustania w jednym miejscu. Występowanie tych objawów jest
najczęściej prawdopodobne w pierwszych kilku tygodniach leczenia. U pacjentów, u których
pojawiają się te objawy, zwiększenie dawki może być szkodliwe.

Dyskinezy późne
W razie pojawienia się objawów podmiotowych i przedmiotowych dyskinez późnych, należy
rozważyć zmniejszenie dawki lub odstawienie kwetiapiny. Objawy dyskinez późnych mogą się nasilić
lub nawet pojawić po odstawieniu leku (patrz punkt 4.8).

Senność i zawroty głowy
Leczenie kwetiapiną wiąże się z występowaniem senności i podobnych objawów, takich jak sedacja
(patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych dotyczących leczenia pacjentów z depresją w przebiegu
zaburzenia afektywnego dwubiegunowego objawy te pojawiały się w ciągu pierwszych 3 tygodni
leczenia i w większości przypadków miały łagodne do umiarkowanego nasilenie. Pacjenci z depresją
w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego, u których występuje senność o dużym
nasileniu, mogą wymagać częstszego kontaktu z lekarzem przez co najmniej 2 tygodnie od pojawienia
się senności lub do czasu zmniejszenia nasilenia objawów, przy czym może zaistnieć konieczność
rozważenia przerwania leczenia.

Leczenia kwetiapiną wiąże się z niedociśnieniem ortostatycznym i związanymi z nim zawrotami
głowy (patrz punkt 4.8), które - podobnie jak senność - zwykle występują na początku okresu
zwiększania dawkowania. Może to prowadzić do zwiększonej częstości występowania
przypadkowych urazów (upadków), szczególnie w populacji osób w podeszłym wieku. Pacjentom
powinno się zatem zalecać, aby zachowywali szczególną ostrożność dopóki nie poznają w pełni
skutków działania leku.

Choroby układu krążenia
Kwetiapinę należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów z rozpoznaną chorobą sercowo-
naczniową, chorobą naczyń mózgowych lub innymi stanami predysponującymi do występowania
niedociśnienia tętniczego. Kwetiapina może powodować niedociśnienie ortostatyczne, szczególnie w
początkowym okresie zwiększania dawkowania i dlatego, jeśli ono wystąpi, powinno się rozważyć
zmniejszenie dawki lub wolniejsze jej zwiększanie. U pacjentów ze współwystępującymi chorobami
układu krążenia można rozważyć wolniejsze zwiększanie dawkowania leku.

Napady padaczkowe
W kontrolowanych badaniach klinicznych nie stwierdzono różnic w częstości występowania napadów
padaczkowych pomiędzy pacjentami leczonymi kwetiapiną a pacjentami otrzymującymi placebo.
Brak danych na temat częstości występowania napadów padaczkowych u pacjentów z zaburzeniami
padaczkowymi w wywiadzie. Jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, zaleca się
zachowanie ostrożności podczas leczenia pacjentów z napadami padaczkowymi w wywiadzie (patrz
punkt 4.8).

Złośliwy zespół neuroleptyczny
Leczenie lekami przeciwpsychotycznymi, w tym kwetiapiną, związane jest z występowaniem
złośliwego zespołu neuroleptycznego (patrz punkt 4.8). Objawy kliniczne tego zespołu obejmują
hipertermię, zaburzenia stanu psychicznego, sztywność mięśni, niestabilność autonomicznego układu
nerwowego oraz podwyższoną aktywność kinazy kreatynowej. W wypadku ich wystąpienia,
kwetiapinę należy odstawić i zastosować odpowiednie leczenie.

Ciężka neutropenia
W badaniach klinicznych nad kwetiapiną niezbyt często odnotowywano przypadki ciężkiej
neutropenii (liczba neutrofili <0,5 × 109/l). Większość przypadków ciężkiej neutropenii występowało
kilka miesięcy po rozpoczęciu leczenia kwetiapiną. Nie wykazano wyraźnej zależności od dawki. W
okresie po dopuszczeniu do obrotu stwierdzono, że ustąpienie leukopenii i (lub) neutropenii
następowało po zaprzestaniu leczenia kwetiapiną. Możliwe czynniki ryzyka wystąpienia neutropenii
obejmują małą wyjściową liczbę krwinek białych oraz neutropenia polekowa w wywiadzie.
Kwetiapinę należy odstawić u pacjentów z liczbą neutrofili < 1,0 × 109/l. Pacjentów należy
obserwować czy nie występują u nich objawy podmiotowe i przedmiotowe zakażenia, a także
kontrolować liczbę neutrofili (aż ich liczba zwiększy się ponad 1,5 × 109/l) (patrz punkt 5.1).

Interakcje
Patrz także punkt 4.5.

Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z silnymi induktorami enzymów wątrobowych,
np. karbamazepiną lub fenytoiną, znacząco zmniejszenia stężenia kwetiapiny w osoczu, co może
wpływać na skuteczność leczenia kwetiapiną. U pacjentów otrzymujących leki indukujące enzymy
wątrobowe stosowanie kwetiapiny powinno być rozpoczynane wyłącznie wtedy, gdy lekarz uzna, że
korzyści wynikające ze stosowania kwetiapiny przewyższają ryzyko związane z odstawieniem leku
indukującego enzymy wątrobowe. Ważne jest, aby wszelkie zmiany leku indukującego enzymy
wątrobowe dokonywane były stopniowo i, jeśli konieczne, zastąpić go lekiem nieindukującym
enzymów wątrobowych (np. walproinianem sodu).

Masa ciała
U pacjentów leczonych kwetiapiną dochodziło do zwiększenia masy ciała, co powinno być
monitorowane i leczone w uzasadnionych klinicznie przypadkach zgodnie z wytycznymi dotyczącymi
stosowania leków przeciwpsychotycznych (patrz punkty 4.8 i 5.1).

Hiperglikemia
Opisywano rzadko przypadki hiperglikemii i (lub) wystąpienia lub zaostrzenia cukrzycy, sporadycznie
związane z kwasicą ketonową lub śpiączką, w tym niektóre przypadki zakończone zgonem (patrz
punkt 4.8). W niektórych przypadkach opisywano uprzednie zwiększenie masy ciała, które może być
czynnikiem predysponującym. Zaleca się odpowiednie monitorowanie stanu klinicznego pacjenta
zgodnie z obowiązującymi wytycznymi dotyczącymi stosowania leków przeciwpsychotycznych.
Pacjentów leczonych jakimkolwiek lekiem przeciwpsychotycznym, w tym kwetiapiną, powinno się
obserwować czy nie wystąpią u nich objawy podmiotowe i przedmiotowe hiperglikemii (takich jak
polidypsja, wielomocz, polifagia czy osłabienie siły mięśniowej), a pacjentów z cukrzycą lub
czynnikami ryzyka cukrzycy powinno się regularnie monitorować, czy nie występuje u nich
pogorszenie stopnia wyrównania glikemii. Powinno się regularnie kontrolować masę ciała.

Lipidy
W badaniach klinicznych nad kwetiapiną opisywano zwiększenie stężenia trójglicerydów, cholesterolu
frakcji LDL i cholesterolu całkowitego oraz zmniejszenie stężenia cholesterolu frakcji HDL (patrz
punkt 4.8). Zaburzenia gospodarki lipidowej należy korygować zgodnie ze wskazaniami klinicznymi.

Ryzyko metaboliczne
Ze względu na zmiany masy ciała, stężenia glukozy (hiperglikemia) i stężenia lipidów obserwowane
u pacjentów (również u tych z prawidłowymi wyjściowo wartościami tych parametrów) może
dochodzić do pogorszenia profilu ryzyka metabolicznego. Należy wówczas postępować zgodnie
z obowiązującą praktyką kliniczną (patrz punkt 4.8).

Wydłużenie odstępu QT
W badaniach klinicznych oraz podczas przyjmowania leku zgodnie z zaleceniami zawartymi w ChPL
nie stwierdzono, aby stosowanie kwetiapiny wiązało się z przewlekłym wydłużeniem bezwzględnego
odstępu QT. W okresie po dopuszczeniu do obrotu przypadki wydłużenia odstępu QT odnotowywano
zarówno przy stosowaniu dawek leczniczych (patrz punkt 4.8), jak i po przedawkowaniu (patrz punkt
4.9). Jak w przypadku wszystkich leków przeciwpsychotycznych, zaleca się zachowanie ostrożności
przy zapisywaniu kwetiapiny pacjentom z chorobami układu krążenia lub wydłużeniem odstępu QT w
wywiadzie rodzinnym. Należy ponadto zachować ostrożność zapisując kwetiapinę jednocześnie z
lekami, o których wiadomo, że wydłużają odstęp QT lub jednocześnie z neuroleptykami, szczególnie
u pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT,
zastoinową niewydolnością serca, przerostem mięśnia sercowego, hipokaliemią lub hipomagnezemią
(patrz punkt 4.5).

Nagłe odstawienie leku
Po nagłym odstawieniu kwetiapiny opisywano ostre objawy z odstawienia, takie jak bezsenność,
nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Zaleca się stopniowe
odstawianie leku przez okres co najmniej jednego lub dwóch tygodni (patrz punkt 4.8).

Pacjenci w podeszłym wieku z psychozą w przebiegu otępienia
Kwetiapina nie jest dopuszczona do stosowania w leczeniu psychozy w przebiegu otępienia.

W randomizowanych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo z udziałem pacjentów
z otępieniem, w przypadku stosowania niektórych atypowych leków przeciwpsychotycznych
stwierdzano około 3-krotny wzrost ryzyka mózgowo-naczyniowych zdarzeń niepożądanych.
Mechanizm zwiększenia tego ryzyka nie został poznany. Zwiększonego ryzyka nie można wykluczyć
w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych lub innych populacji pacjentów. Kwetiapina
powinna być stosowana z zachowaniem ostrożności u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru mózgu.

W metaanalizie badań nad stosowaniem atypowych leków przeciwpsychotycznych stwierdzono, że
pacjenci w podeszłym wieku z psychozą w przebiegu otępienia narażeni są na zwiększone ryzyko
zgonu w porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo. Jednak w dwóch 10-tygodniowych
badaniach kontrolowanych placebo nad kwetiapiną w tej samej populacji pacjentów (n = 710; średnia
wieku 83 lata, zakres 56-99 lat) śmiertelność grupie leczonej kwetiapiną wyniosła 5,5%, a w grupie
otrzymującej placebo – 3,2%. Przyczyny zgonu pacjentów w tych badaniach były różne i odpowiadały
spodziewanym dla tej populacji. Dane te nie dają podstaw do stwierdzenia związku przyczynowo-
skutkowego pomiędzy leczeniem kwetiapiną a zgonem w populacji pacjentów w podeszłym wieku
cierpiących na otępienie.

Dysfagia
Podczas stosowania kwetiapiny opisywano przypadki dysfagii (patrz punkt 4.8). Kwetiapina powinna
być stosowana z zachowaniem ostrożności u pacjentów z czynnikami ryzyka zachłystowego zapalenia
płuc.

Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (ŻChZZ)
Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych opisywano przypadki żylnej choroby zakrzepowo-
zatorowej (ŻChZZ). Ponieważ u pacjentów leczonych lekami przeciwpsychotycznymi często
współwystępują nabyte czynniki ryzyka ŻChZZ, przed i podczas leczenia kwetiapiną należy
zidentyfikować wszystkie możliwe czynniki ryzyka ŻChZZ i przedsięwziąć środki zapobiegawcze.

Zapalenie trzustki
W badaniach klinicznych i w okresie po dopuszczeniu do obrotu odnotowywano przypadki zapalenia
trzustki. Wśród zgłoszeń w okresie po dopuszczeniu do obrotu, choć nie we wszystkich przypadkach
obraz był zacierany przez obecność czynników ryzyka, to u wielu pacjentów obecne były czynniki, o
których wiadomo, że wiążą się z rozwojem zapalenia trzustki, takie jak podwyższone stężenie
trójglicerydów (patrz punkt 4.4), kamica żółciowa oraz spożywanie alkoholu.

Dodatkowe informacje
Dane dotyczące stosowania kwetiapiny w skojarzeniu z diwalproeksem lub solami litu w ostrych
umiarkowanych do ciężkich epizodach maniakalnych są ograniczone; jednakże leczenie skojarzone
było dobrze tolerowane (patrz punkty 4.8 i 5.1). Dane wykazują działanie addytywne w 3. tygodniu
stosowania leków.

Laktoza
Produkt leczniczy Kwetiapina NEUROPHARMA tabletki powlekane zawiera laktozę. Tego leku nie
powinni przyjmować pacjenci z rzadko występującymi dziedzicznymi zaburzeniami takimi jak:
nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy typu Lapp czy zespół złego wchłaniania glukozy i galaktozy.

Kwetiapina NEUROPHARMA 25 mg:
Jeden ze składników leku Kwetiapina NEUROPHARMA 25 mg, mianowicie żółcień pomarańczowa,
może wywoływać reakcje alergiczne.

4.5   Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Zważywszy, że działanie kwetiapiny dotyczy przede wszystkim ośrodkowego układu nerwowego,
kwetiapinę należy stosować ostrożnie w skojarzeniu z innymi lekami o działaniu ośrodkowym oraz z
alkoholem.

Głównym izoenzymem odpowiedzialnym za metabolizm kwetiapiny, w którym pośredniczy układ
enzymatyczny cytochromu P450 (CYP), jest izoenzym CYP3A4. W badaniu nad interakcjami
z udziałem zdrowych ochotników jednoczesne podawanie kwetiapiny (w dawce 25 mg)
z ketokonazolem, który jest inhibitorem CYP3A4, prowadziło do wzrostu AUC kwetiapiny o 5 do
8 razy. Na tej podstawie stwierdzono, że jednoczesne stosowanie kwetiapiny i inhibitorów CYP3A4
jest przeciwwskazane. Nie zaleca się ponadto spożywania soku grejpfrutowego podczas leczenia
kwetiapiną.

W badaniu z zastosowaniem dawek wielokrotnych z udziałem pacjentów prowadzonym w celu
ustalenia farmakokinetyki kwetiapiny podawanej przed i podczas leczenia karbamazepiną (która jest
lekiem indukującym enzymy wątrobowe) stwierdzono, że jednoczesne podawanie karbamazepiny
znamiennie zwiększało klirens kwetiapiny. Ten zwiększony klirens kwetiapiny prowadził do
zmniejszenia ekspozycji ogólnoustrojowej na kwetiapinę (mierzonej jako AUC) do średnio 13%
ekspozycji stwierdzanej podczas podawania samej kwetiapiny, choć u niektórych pacjentów
obserwowano większy efekt. W wyniku tej interakcji stężenie kwetiapiny w osoczu może być
mniejsze, mogąc wpływać na skuteczność leczenia kwetiapiną. Jednoczesne podawanie kwetiapiny
i fenytoiny (innego leku indukującego enzymy mikrosomalne) prowadziło do znacznego zwiększenia
klirensu kwetiapiny, bo aż o około 450%. U pacjentów otrzymujących leki indukujące enzymy
wątrobowe stosowanie kwetiapiny należy rozpoczynać wyłącznie wówczas, gdy lekarz uzna, że
korzyści wynikające ze stosowania kwetiapiny przewyższają ryzyko związane z odstawieniem leku
indukującego enzymy wątrobowe. Ważne, żeby jakakolwiek zmiana dawkowania induktora odbywała
się stopniowo, a w razie potrzeby należy go zastąpić lekiem nieindukującym enzymów wątrobowych
(np. walproinianem sodu) (patrz punkt 4.4).

Farmakokinetyka kwetiapiny nie ulegała znamiennym zmianom w wyniku jednoczesnego podawania
takich leków przeciwdepresyjnych, jak imipramina (inhibitor CYP2D6) lub fluoksetyna (inhibitor
CYP3A4 i CYP2D6).

Farmakokinetyka kwetiapiny nie ulegała znamiennym zmianom w wyniku jednoczesnego podawania
takich leków przeciwpsychotycznych, jak rysperydon czy haloperydol. Jednoczesne stosowanie
kwetiapiny i tiorydazyny prowadziło do zwiększenia klirensu kwetiapiny o około 70%.

Farmakokinetyka kwetiapiny nie ulegała zmianom w wyniku jednoczesnego podawania
z cymetydyną.

Farmakokinetyka soli litu nie ulegała zmianom w wyniku jednoczesnego podawania z kwetiapiną.

Farmakokinetyka walproinianu sodu i kwetiapiny nie ulegała zmianom w stopniu klinicznie istotnym
w wyniku jednoczesnego stosowania tych dwóch leków. W badaniu retrospektywnym obejmującym
dzieci i młodzież, które otrzymywały walproinian, kwetiapinę lub oba te leki, stwierdzono większą
częstość występowania leukopenii i neutropenii w grupie leczonej w sposób skojarzony niż w grupach
poddawanych monoterapii.

Nie przeprowadzono formalnych badań interakcji z powszechnie stosowanymi produktami
leczniczymi wpływającymi na układ krążenia.

Należy zachować ostrożność, gdy kwetiapina stosowana jest jednocześnie z produktami leczniczymi,
o których wiadomo, iż wywołują zaburzenia gospodarki elektrolitowej lub wydłużają odstęp QT.

U pacjentów przyjmujących kwetiapinę opisywano przypadki fałszywie dodatnich wyników
wykonywanych metodami immunoenzymatycznymi oznaczeń metadonu i trójcyklicznych leków
przeciwdepresyjnych. W przypadku wątpliwości co do wyników oznaczeń przesiewowych
wykonywanych metodą immunoenzymatyczną zaleca się ich potwierdzenie odpowiednią metodą
chromatograficzną.

4.6   Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Nie ustalono dotychczas bezpieczeństwa i skuteczności stosowania kwetiapiny u kobiet w ciąży.
W dotychczas przeprowadzonych badaniach na zwierzętach nic nie wskazuje na szkodliwe działanie
kwetiapiny, choć nie badano ewentualnego wpływu tego leku na narząd wzroku płodu. Dlatego
kwetiapinę należy stosować w ciąży tylko wtedy, gdy przewidywane korzyści przeważają nad
potencjalnymi zagrożeniami. U noworodków urodzonych przez kobiety, które w czasie ciąży
przyjmowały kwetiapinę, opisywano objawy odstawienne.

Opublikowano doniesienia o przenikaniu kwetiapiny do mleka kobiecego, jednak dane na temat
stopnia przenikania nie są spójne. Kobietom karmiącym piersią należy w związku z tym zalecać
unikanie karmienia iersią podczas stosowania kwetiapiny.

Noworodki narażone na działanie leków przeciwpsychotycznych (w tym kwetiapiny) w trzecim
trymestrze ciąży są narażone na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, w tym objawów
pozapiramidowych i (lub) odstawiennych, które mogą mieć różne nasilenie i które mogą różnie długo
utrzymywać się po porodzie. Opisywano przypadki pobudzenia psychoruchowego, hipertonii,
hipotonii, drżeń, senności, niewydolności oddechowej lub zaburzeń przyjmowania pokarmu.
W związku z powyższym noworodki powinno się uważnie monitorować.


4.7   Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Zważywszy, że działanie kwetiapiny dotyczy przede wszystkim ośrodkowego układu nerwowego, lek
ten może zaburzać wykonywanie czynności wymagających pełnego poziomu czuwania. Pacjentów
należy w związku z tym poinformować o tym, że nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać
maszyn dopóki nie zostanie określona indywidualna podatność na wystąpienie wymienionych
objawów.

4.8   Działania niepożądane

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane kwetiapiny to senność, zawroty głowy, suchość w jamie
ustnej, lekkie osłabienie, zaparcia, częstoskurcz, niedociśnienie ortostatyczne i dyspepsja.

Jak w przypadku wszystkich leków przeciwpsychotycznych, ze stosowaniem kwetiapiny wiąże się
przyrost masy ciała, omdlenia, złośliwy zespół neuroleptyczny, leukopenia, neutropenia i obrzęki
obwodowe.

Dane na temat częstości występowania działań niepożądanych obserwowanych podczas stosowania
kwetiapiny podano w poniższej tabeli zgodnie z formatem zalecanym przez Radę Międzynarodowych
Organizacji ds. Nauk Medycznych (Council for International Organizations of Medical Sciences)
(CIOMS III Working Group; 1995).

Częstość występowania zdarzeń niepożądanych została sklasyfikowana następująco: bardzo
często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (od ≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko
(od ≥ 1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000) i częstość nieznana (nie może być
określona na podstawie dostępnych danych).
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Bardzo często:                    zmniejszenie stężenia hemoglobiny23
Często:                           leukopenia1,29, zmniejszenie liczby neutrofili, zwiększenie
                                  liczby eozynofili28
Niezbyt często:                   małopłytkowość, niedokrwistość, zmniejszenie liczby płytek
                                  krwi14
Rzadko:                           agranulocytoza27
Częstość nieznana:                neutropenia1
Zaburzenia układu immunologicznego
Niezbyt często:                   nadwrażliwość (w tym uczuleniowe reakcje skórne)
Bardzo rzadko:                    reakcja anafilaktyczna6
Zaburzenia endokrynologiczne
Często:                           hiperprolaktynemia16, zmniejszenie stężenia całkowitego T425,
                                  zmniejszenie stężenia wolnej frakcji T425, zmniejszenie
                                  stężenia całkowitego T325, zwiększenie stężenia TSH25
Częstość występowania zdarzeń niepożądanych została sklasyfikowana następująco: bardzo
często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (od ≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko
(od ≥ 1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000) i częstość nieznana (nie może być
określona na podstawie dostępnych danych).
Niezbyt często:                   zmniejszenie stężenia wolnej frakcji T325, niedoczynność
                                  tarczycy22
Bardzo rzadko:                    nieadekwatne wydzielanie hormonu antydiuretycznego
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Bardzo często:                    zwiększenie stężenia trójglicerydów w surowicy11,31
                                  zwiększenie stężenia cholesterolu całkowitego (głównie
                                  frakcji LDL)12,31
                                  zmniejszenie stężenia cholesterolu frakcji HDL18,31,
                                  zwiększenie masy ciała9, 31
Często:                           wzmożone łaknienie, zwiększenie stężenia glukozy we krwi
                                  do poziomu odpowiadającego hiperglikemii7,31
Niezbyt często:                   hiponatremia20
                                  cukrzyca1,5,6
Rzadko:                           zespół metaboliczny30
Zaburzenia psychiczne
Często:                           dziwaczne sny i koszmary senne
                                  myśli i zachowania samobójcze21
Rzadko:                           sennowłóctwo i pokrewne reakcje, np. mówienie przez sen
                                  i zaburzenie odżywiania związane ze snem
Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo częste:                    zawroty głowy4,17, senność2,17, ból głowy
Często:                           omdlenie4,17, objawy pozapiramidowe1,22, dyzartria
Niezbyt często:                   napady padaczkowe1, zespół niespokojnych nóg, dyskinezy
                                  późne1,6
Zaburzenia serca
Często:                           częstoskurcz4, kołatanie serca24
Niezbyt często:                   wydłużenie odstępu QT1,13,19
Zaburzenia oka
Często:                           nieostre widzenie
Zaburzenia naczyniowe
Często:                           niedociśnienie ortostatyczne4,17
Rzadko:                          żylna choroba zakrzepowo-zatorowa1
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Często:                          zapalenie błony śluzowej nosa, duszność24
Zaburzenia żołądka i jelit
Bardzo często:                   suchość w jamie ustnej
Często:                          zaparcia, dyspepsja, wymioty26
Niezbyt często:                  dysfagia8
Rzadko:                          zapalenie trzustki1
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Często:                          zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy (AlAT,
                                 AspAT)3, zwiększenie aktywności GGTP3
Rzadko:                          żółtaczka6, zapalenie wątroby
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Bardzo rzadko:                   obrzęk naczynioruchowy6, zespół Stevensa-Johnsona6
Częstość nieznana:               toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, rumień
                                 wielopostaciowy
Częstość występowania zdarzeń niepożądanych została sklasyfikowana następująco: bardzo
często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (od ≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko
(od ≥ 1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000) i częstość nieznana (nie może być
określona na podstawie dostępnych danych).
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Bardzo rzadko:                    rabdomioliza
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Niezbyt często:                  dysfunkcja seksualna
Rzadko:                         priapizm, mlekotok, obrzęk piersi, zaburzenia
                                miesiączkowania
Ciąża, połóg i okres okołoporodowy
Częstość nieznana:               noworodkowy polekowy zespół odstawienia32
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Bardzo często:                   objawy odstawienne1,10
Często:                          łagodne osłabienie, obrzęki obwodowe, drażliwość, gorączka
Rzadko:                          złośliwy zespół neuroleptyczny1, hipotermia
Badania diagnostyczne
Rzadko:                          podwyższona aktywność kinazy fosfokreatynowej we krwi15

1. Patrz punkt 4.4.
2. Może wystąpić senność, zwykle w pierwszych dwóch tygodniach leczenia kwetiapiną, która
zazwyczaj ustępuje w miarę dalszego podawania leku.
3. U niektórych pacjentów otrzymujących kwetiapinę obserwowano bezobjawowe zwiększenie
aktywności (zwiększenie od wartości prawidłowych do wartości przekraczających trzykrotność górnej
granicy normy) aminotransferaz w surowicy (AlAT, AspAT) lub GGTP Zaburzenia te zwykle
ustępowały w miarę kontynuowania leczenia kwetiapiną.
4. Jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych wykazujących działanie blokujące
receptory alfa1-adrenergiczne, kwetiapina często powoduje niedociśnienie ortostatyczne, któremu
towarzyszą zawroty głowy, częstoskurcz oraz u niektórych pacjentów omdlenie, szczególnie
w początkowej fazie zwiększania dawkowania (patrz punkt 4.4).
5. W bardzo rzadko występujących przypadkach obserwowano zaostrzenie wcześniej rozpoznanej
cukrzycy.
6. Wyliczenie częstości występowania tych działań niepożądanych wykonano na danych po
dopuszczeniu do obrotu.
7. Stężenie glukozy we krwi na czczo wynoszące ≥ 126 mg/dl (≥ 7,0 mmol/l) lub przygodne stężenie
glukozy we krwi wynoszące ≥ 200 mg/dl (≥11,1 mmol/l) stwierdzane przynajmniej raz.
8. Zwiększoną częstość występowania dysfagii u pacjentów leczonych kwetiapiną w porównaniu
z pacjentami otrzymującymi placebo stwierdzano wyłącznie w badaniach klinicznych dotyczących
depresji w przebiegu.zaburzenia afektywnego dwubiegunowego
9. Na podstawie zwiększenia masy ciała o > 7% wartości wyjściowej. Występuje głównie
w pierwszych tygodniach leczenia u dorosłych.
10. W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii,
w których oceniano objawy występujące po odstawieniu tego leku, najczęściej stwierdzanymi
objawami odstawiennymi były: bezsenność, nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy
i drażliwość. Częstość występowania tych objawów uległa znamiennemu obniżeniu po tygodniu od
odstawienia leku.
11. Stężenie trójglicerydów ≥ 200 mg/dl (≥ 2,258 mmol/l) (u pacjentów w wieku ≥ 18 lat) lub
≥ 150 mg/dl (≥ 1,694 mmol/l) ( u pacjentów w wieku < 18 lat) stwierdzone przynajmniej
jednorazowo.
12. Stężenie cholesterolu ≥ 240 mg/dl (≥ 6,2064 mmol/l) (u pacjentów w wieku ≥ 18 lat) lub
 ≥ 200 mg/dl (≥ 5,172 mmol/l) (u pacjentów w wieku <18 lat) stwierdzone przynajmniej jednorazowo.
Bardzo często stwierdzano zwiększenie stężenia cholesterolu frakcji LDL o ≥ 30 mg/dl
(≥ 0,769 mmol/l). Średnia zmiana wartości tego parametru wśród pacjentów, u których odnotowano
takie zwiększenie stężenia, wyniosła 41,7 mg/dl (1,07 mmol/l).
13. Patrz tekst poniżej.
14. Liczba płytek krwi ≤ 100 × 109/l stwierdzona przynajmniej jednokrotnie.
15. W oparciu o dokonywane w toku badań klinicznych zgłoszenia zdarzeń niepożądanych
polegających na zwiększeniu aktywności kinazy kreatynowej we krwi niezwiązanym ze złośliwym
zespołem neuroleptycznym.
16. Stężenie prolaktyny (pacjenci > 18. roku życia): > 20 µg/l (> 869,56 pmol/l) u mężczyzn i
> 30 μg/l (> 1304,34 pmol/l) u kobiet w dowolnym momencie.
17. Może prowadzić do upadków.
18. Stężenie cholesterolu frakcji HDL: <40 mg/dl (< 1,025 mmol/l) u mężczyzn i < 50 mg/dl
 (< 1,282 mmol/l) u kobiet w dowolnym momencie.
19. Częstość występowania przesunięcia wartości QTc z < 450 ms do ≥ 450 ms z wydłużeniem o
 ≥ 30 ms. W kontrolowanych placebo badaniach dotyczących stosowania kwetiapiny średnia zmiana
i częstość występowania przesunięcia wartości QTc do klinicznie istotnej wielkości w grupie
otrzymującej kwetiapinę i w grupie otrzymującej placebo były podobne.
20. Przynajmniej jednokrotnie stwierdzona zmiana wartości z > 132 mmol/l na ≤ 132 mmol/l.
21. Przypadki myśli samobójczych i zachowań samobójczych opisywano podczas leczenia kwetiapiną
oraz we wczesnym okresie po odstawieniu tego leku (patrz punkty 4.4 i 5.1).
22. Patrz punkt 5,1.
23. Zmniejszenie stężenia hemoglobiny do wartości ≤ 13 g/dl (≤ 8,07 mmol/l) u mężczyzn i ≤ 12 g/dl
(≤ 7,45 mmol/l) u kobiet stwierdzano co najmniej jednorazowo miał miejsce u 11% pacjentów
otrzymujących kwetiapinę we wszystkich przeprowadzonych badaniach, w tym w otwartych
badaniach kontynuacyjnych. U tych pacjentów średnie maksymalne zmniejszenie stężenia
hemoglobiny w dowolnym punkcie czasowym wyniosło -1,50 g/dl.
24. Odchyleniu temu często towarzyszył częstoskurcz, zawroty głowy, niedociśnienie ortostatyczne i
(lub) współistniejące choroby serca, i (lub) układu oddechowego.
25. Na podstawie zmiany wartości z poziomu wyjściowego, który był prawidłowy, do poziomu
potencjalnie istotnego klinicznie w dowolnym momencie we wszystkich badaniach. Zmianę wartości
stężenia całkowitego T4, stężenia wolnej frakcji T4, stężenia całkowitego T3 i stężenia wolnej frakcji T3
definiowano jako zmniejszenie poniżej 0,8-krotności dolnej granicy normy (pmol/l), a zmianę
wartości stężenia TSH definiowano jako zwiększenie powyżej 5 mj.m./l w dowolnym momencie.
26. Na podstawie zwiększenia częstości występowania wymiotów u pacjentów w podeszłym wieku
(w wieku ≥ 65 lat).
27. Zmiana liczby neutrofili z ≥ 1,5 × 109/l na początku leczenia do < 0,5 × 109/l w dowolnym
momencie w trakcie leczenia.
28. Na podstawie zmiany wartości z poziomu wyjściowego, który był prawidłowy, do poziomu
potencjalnie istotnego klinicznie w dowolnym momencie we wszystkich badaniach. Zmiana wartości
liczby eozynofili jest określona jako zmiana > 1 × 109/l w dowolnym momencie.
29. Na podstawie zmiany wartości z poziomu wyjściowego, który był prawidłowy, do poziomu
potencjalnie istotnego klinicznie w dowolnym momencie we wszystkich badaniach. Zmiana wartości
liczby krwinek białych jest określona jako zmiana o ≤ 3 × 109/l w dowolnym momencie.
30. Na podstawie zgłoszeń zdarzeń niepożądanych w postaci zespołu metabolicznego we wszystkich
badaniach klinicznych nad kwetiapiną.
31. U niektórych pacjentów biorących udział w badaniach klinicznych stwierdzano pogorszenie w
zakresie więcej niż jednego czynnika metabolicznego obejmującego masę ciała, stężenie glukozy we
krwi i stężenie lipidów w surowicy (patrz punkt 4.4).
32. Patrz punkt 4.6.

Podczas stosowania leków neuroleptycznych opisuje się przypadki wydłużenia odstępu QT,
komorowych zaburzeń rytmu serca, nagłych i niewyjaśnionych zgonów, zatrzymania akcji serca
i torsade de pointes, przy czym powikłania te uważa się za typowe dla wszystkich leków z tej grupy.

Dzieci i młodzież (w wieku od 10 do 17 lat)

Te same działania niepożądane co opisane powyżej u dorosłych, należy brać pod uwagę u dzieci i
młodzieży. W poniższej tabeli podano działania niepożądane występujące z większą częstością u
pacjentów zaliczanych do dzieci i młodzieży (w wieku od 10 do 17 lat) niż w populacji osób
dorosłych, bądź też działania niepożądane, których nie odnotowywano w populacji osób dorosłych.

Częstość występowania zdarzeń niepożądanych została sklasyfikowana następująco: bardzo
często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (od ≥ 1/1 000 do < 1/100),
rzadko (od ≥ 1/10 000 do < 1/1 000) i bardzo rzadko (< 1/10 000).
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Bardzo często:                   wzmożony apetyt
Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo często:                   objawy pozapiramidowe3
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Często:                          drażliwość4
Badania diagnostyczne
Bardzo często:                   podwyższone stężenie prolaktyny1, skoki ciśnienia
                                 tętniczego2

1. Stężenie prolaktyny (pacjenci w wieku < 18 lat): > 20 µg/l (> 869,56 pmol/l) u chłopców i > 26 μg/l
(> 1130,428 pmol/l) u dziewcząt w dowolnym momencie. U mniej niż 1% pacjentów stwierdzano
zwiększenie stężenia prolaktyny do wartości > 100 µg/l.
2. Na podstawie zwiększenia powyżej klinicznie istotnych wartości progowych (zmodyfikowanych na
podstawie kryteriów amerykańskiego Narodowego Instytutu Zdrowia) lub zwiększenie o > 20 mm Hg
w przypadku ciśnienia skurczowego lub > 10 mm Hg w przypadku ciśnienia rozkurczowego w
dowolnym momencie w dwóch krótkotrwałych (3-6 tygodni) badaniach kontrolowanych placebo z
udziałem dzieci i młodzieży.
3. Patrz punkt 5.1.
4. Uwaga! Częstość występowania tego objawu jest podobna do częstości występowania u dorosłych,
lecz drażliwość może być związana z innymi następstwami klinicznymi u dzieci i młodzieży niż u
dorosłych.

4.9   Przedawkowanie

Na ogół, zgłaszane były objawy podmiotowe i przedmiotowe wynikające z bardzo nasilonego znanego
działania farmakologicznego leku, tj. senność i sedacja, częstoskurcz i niedociśnienie.

Zgony odnotowywano w badaniach klinicznych po ostrym przedawkowaniu w wyniku przyjęcia
dawki 13,6 gramów oraz w okresie po dopuszczeniu do obrotu w wyniku przyjęcia dawki 6 gramów
samej kwetiapiny. Natomiast zgłaszano także przeżycie po ostrych przedawkowaniach w wyniku
przyjęcia dawek do 30 gramów. W okresie po dopuszczeniu do obrotu odnotowano przypadki
przedawkowania samej kwetiapiny prowadzące do zgonu lub śpiączki. Opisywano ponadto
następujące zdarzenia po przedawkowaniu kwetiapiny stosowanej w monoterapii: wydłużenie odstępu
QT, drgawki, stan padaczkowy, rabdomiolizę, depresję oddechową, zatrzymanie moczu,
dezorientację, majaczenie i (lub) pobudzenie.

U pacjentów z istniejącymi wcześniej ciężkimi chorobami układu krążenia może być zwiększone
ryzyko bardziej nasilonych objawów w przypadku przedawkowania (patrz punkt 4.4, podpunkt
„Choroby układu krążenia”).

Leczenie przedawkowania

Nie istnieje swoista odtrutka dla kwetiapiny. W przypadku nasilonych objawów przedmiotowych,
należy rozważyć możliwość zatrucia wielolekowego; zaleca się wdrożenie intensywnej terapii, w tym
udrożnienie i utrzymanie drożności dróg oddechowych, zapewnienie odpowiedniego utlenowania
i wentylacji oraz monitorowanie i podtrzymywanie czynności układu krążenia. Chociaż nie badano
zapobiegania wchłanianiu przedawkowanego leku, w ciężkich zatruciach może być wskazane
płukanie żołądka, które – jeśli to możliwe – powinno zostać wykonane w ciągu godziny od
przedawkowania. Należy rozważyć podanie węgla aktywowanego.
W przypadku przedawkowania kwetiapiny oporne na leczenie niedociśnienie powinno być leczone za
pomocą odpowiednich interwencji, np. podawania płynów dożylnych i (lub) sympatykomimetyków.
Powinno się unikać stosowania adrenaliny i dopaminy, gdyż pobudzenie receptorów
beta-adrenergicznych może nasilić niedociśnienie w związku z wywoływaną przez kwetiapinę blokadą
receptorów alfa-adrenergicznych.

Pacjent powinien pozostawać pod ścisłym nadzorem lekarskim do wyzdrowienia.


5.    WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1   Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwpsychotyczne,
kod ATC: N05A H04

Mechanizm działania

Kwetiapina należy do atypowych leków przeciwpsychotycznych. Kwetiapina i jej aktywny metabolit
występujący w osoczu u ludzi - norkwetiapina, oddziałują na szereg receptorów neuroprzekaźników.
Kwetiapina i norkwetiapina wykazują powinowactwo w stosunku do występujących w mózgu
receptorów serotoninergicznych 5HT2 i dopaminergicznych D1 i D2. Uważa się, że to właśnie
połączenie antagonizmu receptorowego z większą wybiórczością w stosunku do receptorów 5HT2 niż
receptorów D2 przyczynia się do klinicznych właściwości przeciwpsychotycznych i mniejszej
zdolności kwetiapiny do wywoływania niepożądanych objawów pozapiramidowych w porównaniu
z typowymi lekami przeciwpsychotycznymi. Dodatkowo norkwetiapina wykazuje duże
powinowactwo w stosunku do transportera noradrenaliny (NAT). Kwetiapina i norkwetiapina
wykazują też duże powinowactwo w stosunku do receptorów histaminergicznych i α1-adrenergicznych
oraz mniejsze powinowactwo w stosunku do receptorów α2-adrenergicznych i serotoninergicznych
5HT1A. Kwetiapina nie wykazuje znaczącego powinowactwa w stosunku do receptorów
muskarynowych ani receptorów benzodiazepinowych.

Skutki działania farmakodynamicznego

Kwetiapina wykazuje aktywność w testach działania przeciwpsychotycznego, takich jak test
warunkowanego odruchu unikania. Kwetiapina blokuje też działanie agonistów dopaminy, mierzone
albo metodami behawioralnymi, albo elektrofizjologicznymi, oraz zwiększa stężenia metabolitów
dopaminy będących neurochemicznym wskaźnikiem blokady receptorów D2.

W badaniach nieklinicznych, w których oceniano ryzyko wywoływania objawów pozapiramidowych,
kwetiapina nie jest podobna do typowych leków przeciwpsychotycznych i posiada atypowy profil.
Kwetiapina nie wywołuje nadwrażliwości receptorów dopaminergicznych D2 po długotrwałym
podawaniu. Kwetiapina wywołuje jedynie słabą katalepsję w dawkach skutecznie blokujących
receptory dopaminergiczne D2. Kwetiapina wykazuje wybiórczość działania w stosunku do układu
limbicznego, wywołując blokadę depolaryzacji mezolimbicznych, jednak nie nigrostriatalnych
neuronów zawierających dopaminę, po długotrwałym podawaniu. Kwetiapina po jednorazowym i
długotrwałym podawaniu w minimalnym stopniu wywołuje objawy dystonii u małp kapucynek
uwrażliwionych na haloperydol i nieotrzymujących wcześniej żadnych leków neuroleptycznych (patrz
punkt 4.8).

Skuteczność kliniczna

Schizofrenia
W trzech kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem pacjentów ze schizofrenią
i z zastosowaniem różnych dawek kwetiapiny nie stwierdzono różnicy między grupami leczonymi
kwetiapiną i placebo, jeżeli chodzi o częstość występowania objawów pozapiramidowych ani
jednoczesnego stosowania leków przeciwcholinergicznych. W badaniu kontrolowanym placebo, w
którym oceniano stosowanie stałych dawek kwetiapiny w zakresie od 75 do 750 mg/dobę, nie
stwierdzono zwiększenia częstości występowania objawów pozapiramidowych ani jednoczesnego
stosowania leków przeciwcholinergicznych. Długotrwałej skuteczności kwetiapiny w postaci
o natychmiastowym uwalnianiu w zapobieganiu nawrotom schizofrenii nie weryfikowano
w zaślepionych badaniach klinicznych. W badaniach otwartych, z udziałem pacjentów ze schizofrenią,
kwetiapina wykazywała skuteczność w podtrzymywaniu poprawy klinicznej podczas kontynuacji
leczenia u pacjentów, u których stwierdzano odpowiedź na początkowe leczenie, co sugeruje większą
lub mniejszą skuteczność długotrwałą.

Zaburzenie afektywne dwubiegunowe
W czterech badaniach kontrolowanych placebo oceniających stosowanie kwetiapiny w dawkach
sięgających 800 mg w leczeniu umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych w przebiegu
zaburzenia afektywnego dwubiegunowego (przy czym w dwóch z tych badań kwetiapinę stosowano w
monoterapii, a w pozostałych dwóch – w skojarzeniu z solami litu lub diwalproeksem) nie
stwierdzono żadnej różnicy między kwetiapiną a placebo, jeżeli chodzi o częstość występowania
objawów pozapiramidowych ani jednoczesnego stosowania leków przeciwcholinergicznych.

W dwóch badaniach, w których kwetiapinę stosowano w monoterapii w leczeniu umiarkowanych do
ciężkich epizodów maniakalnych kwetiapina okazała się być skuteczniejsza od placebo w łagodzeniu
objawów maniakalnych w 3. i 12. tygodniu stosowania. Brak danych z długotrwałych badań, które
mogłyby wykazać skuteczność stosowania kwetiapiny w zapobieganiu kolejnym epizodom
maniakalnym lub depresyjnym. Dane dotyczące stosowania kwetiapiny w skojarzeniu
z diwalproeksem lub solami litu w ostrych epizodach maniakalnych o umiarkowanych do ciężkich, a
dotyczące 3. i 6. tygodnia stosowania, są ograniczone; leczenie skojarzone jest jednak dobrze
tolerowane. Z danych wynika istnienie działania addytywnego w 3. tygodniu. Drugie badanie nie
wykazało istnienia działania addytywnego w 6. tygodniu.

Średnia zeszłotygodniowa mediana dawki kwetiapiny u pacjentów odpowiadających na leczenie
wynosiła w przybliżeniu 600 mg/dobę, a około 85% pacjentów odpowiadających na leczenie
przyjmowało dawkę w zakresie od 400 do 800 mg/dobę.

W 4 ośmiotygodniowych badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich
epizodami depresji w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego typu I lub II, kwetiapina w
postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu o mocy 300 mg i 600 mg okazała się znamiennie
lepsza od placebo w zakresie istotnych wyników leczenia: średniej poprawy punktacji na skali
MADRS (Montgomery-Asberg Depression Rating Scale) i odpowiedzi na leczenie zdefiniowanej jako
co najmniej 50% poprawa w całkowitej punktacji na skali MADRS w stosunku do wartości
wyjściowych. Nie stwierdzono różnic w wielkości efektu między pacjentami, którzy otrzymywali
dawkę 300 mg kwetiapiny w postaci o natychmiastowym uwalnianiu, a pacjentami otrzymującymi
dawkę 600 mg.

W fazie kontynuacji dwóch z tych badań wykazano, że długotrwałe leczenie pacjentów
odpowiadających na kwetiapinę w postaci o natychmiastowym uwalnianiu o mocy 300 mg lub 600 mg
było skuteczniejsze niż stosowanie placebo w odniesieniu do objawów depresyjnych, ale nie
w odniesieniu do objawów maniakalnych.

W dwóch badaniach oceniających zdolność do zapobiegania nawrotom, w których oceniano
stosowanie kwetiapiny w skojarzeniu z lekami stabilizującymi nastrój, u pacjentów z epizodami
maniakalnymi, depresyjnymi lub mieszanymi, połączenie z kwetiapiną okazało się lepsze od
stosowania leków stabilizujących nastrój w monoterapii, jeżeli chodzi o wydłużanie czasu do nawrotu
dowolnego epizodu afektywnego (maniakalnego, mieszanego lub depresyjnego). Kwetiapinę
podawano dwa razy na dobę w dawce łącznej od 400 do 800 mg/dobę w skojarzeniu z solami litu lub
walproinianem.

W jednym badaniu długotrwałym (do 2 lat leczenia) oceniającym zdolność do zapobiegania nawrotom
u pacjentów z epizodami maniakalnymi, depresyjnymi lub mieszanymi, kwetiapina okazała się lepsza
od placebo w wydłużaniu czasu do nawrotu dowolnego epizodu afektywnego (maniakalnego,
mieszanego lub depresyjnego) u pacjentów z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym typu I.
Liczba pacjentów ze zdarzeniem afektywnym wyniosła 91 (22,5%) w grupie leczonej kwetiapiną, 208
(51,5%) w grupie placebo oraz 95 (26,1%) w grupie leczonej solami litu. U pacjentów, którzy
odpowiedzieli na kwetiapinę, przy porównaniu kontynuacji leczenia kwetiapiną ze zmianą na sole litu,
stwierdzono, że przejście z kwetiapiny na sole litu nie wydaje się prowadzić do wydłużenia czasu do
wystąpienia nawrotu zdarzenia afektywnego.

Badania kliniczne wykazały, że kwetiapina jest skuteczna w schizofrenii i manii przy podawaniu jej
dwa razy na dobę, choć wykazuje ona farmakokinetyczny okres półtrwania wynoszący około
7 godzin. Zostało to dodatkowo potwierdzone przez dane z badania przeprowadzonego metodą
pozytronowej tomografii emisyjnej (PET), w którym ustalono, że receptory 5HT2 i D2 pozostają zajęte
przez kwetiapinę przez okres do 12 godzin. Nie oceniano bezpieczeństwa i skuteczności stosowania
dawek większych niż 800 mg/dobę.

Bezpieczeństwo kliniczne

W krótkookresowych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem pacjentów ze
schizofrenią oraz manią w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego łączna częstość
występowania objawów pozapiramidowych w przypadku kwetiapiny i placebo była podobna
(schizofrenia: 7,8% w przypadku kwetiapiny i 8,0% w przypadku placebo; mania w przebiegu
zaburzenia afektywnego dwubiegunowego: 11,2% w przypadku kwetiapiny i 11,4% w przypadku
placebo). Większą częstość występowania objawów pozapiramidowych u pacjentów leczonych
kwetiapiną niż u pacjentów otrzymujących placebo stwierdzano w krótkotrwałych, kontrolowanych
placebo badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z dużą depresją i depresją w przebiegu
zaburzenia afektywnego dwubiegunowego. W krótkotrwałych, kontrolowanych placebo badaniach
klinicznych z udziałem pacjentów z depresją w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego
zagregowana częstość występowania objawów pozapiramidowych wynosiła 8,9% w przypadku
kwetiapiny i 3,8% w przypadku placebo. W krótkotrwałych, kontrolowanych placebo badaniach
klinicznych z udziałem pacjentów z dużą depresją zagregowana częstość występowania objawów
pozapiramidowych wynosiła 5,4% w przypadku kwetiapiny stosowanej w monoterapii w postaci
tabletek o opóźnionym uwalnianiu i 3,2% w przypadku placebo. W krótkotrwałym, kontrolowanym
placebo badaniu klinicznym z udziałem pacjentów w podeszłym wieku z dużą depresją zagregowana
częstość występowania objawów pozapiramidowych wynosiła 9,0% w przypadku kwetiapiny
stosowanej w monoterapii w postaci tabletek o opóźnionym uwalnianiu i 2,3% w przypadku placebo.
Zarówno w depresji w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego, jak i w dużej depresji
częstość występowania poszczególnych zdarzeń niepożądanych (np. akatyzji, objawów
pozapiramidowych, drżenia, dyskinez, dystonii, niepokoju, mimowolnych skurczów mięśni,
pobudzenia psychoruchowego i sztywności mięśni) nie była większa niż 4% w żadnej z leczonych
grup.

W krótkotrwałych (trwających od 3 do 8 tygodni), kontrolowanych placebo badaniach nad
stosowaniem stałej dawki (50 mg/ dobę do 800 mg/dobę) średni przyrost masy ciała u pacjentów
leczonych kwetiapiną wynosił od 0,8 kg dla dawki 50 mg/dobę do 1,4 kg dla dawki 600 mg/dobę
(przyrost ten był mniejszy dla dawki 800 mg/dobę), a w grupie placebo wyniósł on 0,2 kg. Odsetek
pacjentów leczonych kwetiapiną, u których masa ciała uległa zwiększeniu o ≥ 7%, wynosił od 5,3%
dla dawki 50 mg/dobę do 15,5% dla dawki 400 mg/dobę (przyrost ten był mniejszy dla dawek
600 mg/dobę i 800 mg/dobę), a w grupie placebo wyniósł 3,7%.

W dłużej prowadzonych badaniach zapobiegania nawrotom stosowano okres otwartego leczenia
(trwający od 4 do 36 tygodni), podczas którego pacjenci byli leczeni kwetiapiną, po którym
następował okres randomizowanego odstawienia leku, podczas którego pacjenci byli przydzielani
losowo do grupy otrzymującej kwetiapinę lub grupy otrzymującej placebo. Jeżeli chodzi o pacjentów
zrandomizowanych do grupy otrzymującej kwetiapinę, średni przyrost masy ciała w okresie otwartego
leczenia wyniósł 2,56 kg, a do 48. tygodnia okresu randomizowanego wartość tego parametru
wyniosła 3,22 kg w porównaniu z wartością wyjściową w okresie otwartego leczenia. Jeżeli chodzi
o pacjentów zrandomizowanych do grupy otrzymującej placebo, średni przyrost masy ciała w okresie
otwartego leczenia wyniósł 2,39 kg, a do 48. tygodnia okresu randomizowanego wartość tego
parametru wyniosła 0,89 kg w porównaniu z wartością wyjściową w okresie otwartego leczenia.

W badaniach kontrolowanych placebo z udziałem pacjentów w podeszłym wieku z psychozą
w przebiegu otępienia częstość występowania mózgowo-naczyniowych zdarzeń niepożądanych na
100 pacjentolat nie była większa wśród pacjentów leczonych kwetiapiną od częstości stwierdzanej u
pacjentów otrzymujących placebo.

We wszystkich krótkotrwałych badaniach kontrolowanych placebo, w których kwetiapinę stosowano
w monoterapii, u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofili ≥ 1,5 × 109/l, częstość występowania co
najmniej raz liczby neutrofili < 1,5 × 109/l wyniosła 1,9% u pacjentów leczonych kwetiapiną i 1,3% u
pacjentów otrzymujących placebo. Częstość występowania spadku liczby neutrofili do zakresu od
> 0,5 do < 1,0 × 109/l u pacjentów leczonych kwetiapiną i u pacjentów otrzymujących placebo była
taka sama (0,2%). We wszystkich badaniach klinicznych (badaniach kontrolowanych placebo,
badaniach otwartych, badaniach z aktywnym komparatorem) u pacjentów z wyjściową liczbą
neutrofili ≥ 1,5 × 109/l, częstość występowania co najmniej raz zmniejszenia liczby neutrofili poniżej
wartości 1,5 × 109/l wyniosła 2,9%, a zmniejszenia liczby neutrofili poniżej wartości 0,5 × 109/l –
0,21% u pacjentów leczonych kwetiapiną.

Stosowanie kwetiapiny wiązało się z zależnym od dawki zmniejszeniem stężenia hormonów tarczycy.
Częstość występowania zmian stężenia TSH wyniosła 3,2% u pacjentów otrzymujących kwetiapinę
i 2,7% u pacjentów otrzymujących placebo. Częstość występowania zwierciadlanych, potencjalnie
istotnych klinicznie zmian stężenia zarówno T3 lub T4, jak i TSH w tych badaniach była mała, a
stwierdzane zmiany stężenia hormonów tarczycy nie były związane z klinicznie jawną
niedoczynnością tarczycy.

Zmniejszenie stężenia całkowitego T4 i stężenia wolnej frakcji T4 osiągało maksimum w okresie
pierwszych sześciu tygodni leczenia kwetiapiną, bez dalszego zmniejszania podczas długotrwałego
leczenia. W około 2/3 przypadków zaprzestanie stosowania kwetiapiny wiązało się ze zniesieniem
wpływu na stężenie całkowitego T4 i stężenie wolnej frakcji T4 bez względu na czas trwania leczenia.

Zaćma (zmętnienie soczewki)
W badaniu klinicznym, którego celem była ocena właściwości kataraktogennych kwetiapiny
(stosowanej w dawkach od 200 do 800 mg/dobę) w porównaniu z rysperydonem (stosowanym
w dawkach od 2 do 8 mg) u pacjentów ze schizofrenią lub zaburzeniem schizoafektywnym, odsetek
pacjentów, u których stwierdzano zwiększoną wartość wskaźnika zmętnienia soczewki, nie był
większy w przypadku kwetiapiny (4%) niż w przypadku rysperydonu (10%) u pacjentów
przyjmujących badany lek przez co najmniej 21 miesięcy.

Dzieci i młodzież (w wieku od 10 do 17 lat)

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania kwetiapiny w leczeniu manii oceniano w 3-tygodniowym
badaniu kontrolowanym placebo (n = 284 pacjentów z USA w wieku od 10 do 17 lat). Około 45%
pacjentów biorących udział w badaniu miało też rozpoznane ADHD. Przeprowadzono dodatkowo
6-tygodniowe badanie kontrolowane placebo oceniające stosowanie kwetiapiny w leczeniu
schizofrenii (n = 222 pacjentów w wieku od 13 do 17 lat). W przypadku obu badań wykluczano
pacjentów z udokumentowanym brakiem odpowiedzi na kwetiapinę. Stosowanie kwetiapiny
rozpoczynano od dawki 50 mg/dobę, którą w drugim dniu leczenia zwiększano do 100 mg/dobę;
następnie dawkę stopniowo zwiększano o 100 mg/dobę w dwóch lub trzech dawkach podzielonych do
dawki docelowej (od 400 do 600 mg/dobę w przypadku manii i od 400 do 800 mg/dobę w przypadku
schizofrenii).

W badaniu dotyczącym manii różnica w zakresie średniej zmiany łącznej liczby punktów na skali
YMRS (Young Mania Rating Scale) (grupa substancji czynnej minus grupa placebo) w stosunku do
wartości wyjściowych (średnia obliczana metodą najmniejszych kwadratów) wyniosła -5,21 dla
kwetiapiny w dawce 400 mg/dobę i -6,56 dla kwetiapiny w dawce 600 mg/dobę. Odsetek pacjentów
odpowiadających na leczenie (poprawa liczby punktów na skali YMRS o ≥50%) wyniósł 64% dla
kwetiapiny w dawce 400 mg/dobę, 58% dla kwetiapiny w dawce 600 mg/dobę i 37% dla placebo.

W badaniu dotyczącym schizofrenii różnica w zakresie średniej zmiany łącznej liczby punktów na
skali PANSS (Positive and Negative Syndrome Scale) (grupa substancji czynnej minus grupa placebo)
w stosunku do wartości wyjściowych (średnia obliczana metodą najmniejszych kwadratów) wyniosła -
8,16 dla kwetiapiny w dawce 400 mg/dobę i -9,29 dla kwetiapiny w dawce 800 mg/dobę. Ani
stosowanie kwetiapiny w małej dawce (400 mg/dobę), ani w dużej (800 mg/dobę) nie okazało się
lepsze od stosowania placebo, jeżeli chodzi o odsetek pacjentów odpowiadających na leczenie, czyli
pacjentów uzyskujących zmniejszenie łącznej liczby punktów na skali PANSS rzędu ≥ 30% w
stosunku do wartości wyjściowych. Zarówno w manii, jak i w schizofrenii stosowanie większych
dawek prowadziło do numerycznie niższych odsetków pacjentów odpowiadających na leczenie.

Brak jakichkolwiek danych na temat utrzymania się efektu leczniczego oraz na temat zapobiegania
nawrotom w tej grupie wiekowej.

Dodatkowe dane dotyczące bezpieczeństwa uzyskano w 26-tygodniowym otwartym przedłużeniu
wspomnianych krótkotrwałych badań (n = 380 pacjentów), w którym kwetiapinę podawano w sposób
zmienny w zakresie dawek od 400 do 800 mg/dobę. U dzieci i młodzieży stwierdzono występowanie
skoków ciśnienia tętniczego oraz – z większą częstością niż u dorosłych – wzmożonego łaknienia,
objawów pozapiramidowych i zwiększonego stężenia prolaktyny w surowicy (patrz punkty 4.4 i 4.8).

Objawy pozapiramidowe
W krótkotrwałym, kontrolowanym placebo badaniu klinicznym z udziałem młodzieży (od 13. do 17.
roku życia) ze schizofrenią, w którym kwetiapinę stosowano w monoterapii, zagregowana częstość
występowania objawów pozapiramidowych wyniosła 12,9% w przypadku kwetiapiny i 5,3%
w przypadku placebo, choć częstość występowania poszczególnych zdarzeń niepożądanych
(np. akatyzji, drżenia, zaburzeń pozapiramidowych, hipokinez, niepokoju, hiperaktywności
psychoruchowej, sztywności mięśni, dyskinez) nie przekraczała 4,1% w żadnej z badanych grup. W
krótkotrwałym, kontrolowanym placebo badaniu klinicznym z udziałem dzieci i młodzieży (od 10. do
17. roku życia) z manią w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego, w której kwetiapinę
stosowano w monoterapii, zagregowana częstość występowania objawów pozapiramidowych
wyniosła 3,6% w przypadku kwetiapiny i 1,1% w przypadku placebo. W długotrwałym otwartym
badaniu z udziałem pacjentów ze schizofrenią i manią w przebiegu zaburzenia afektywnego
dwubiegunowego zagregowana częstość występowania objawów pozapiramidowych pojawiających
się w trakcie leczenia wyniosła 10%.

Przyrost masy ciała
W krótkotrwałych badaniach klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży (w wieku od 10 do 17 lat)
przyrost masy ciała o ≥ 7% stwierdzono u 17% pacjentów leczonych kwetiapiną i 2,5% pacjentów
otrzymujących placebo. Przy skorygowaniu wspomnianego przyrostu o prawidłowy przyrost masy
ciała w dłuższym okresie za miarę klinicznie istotnej zmiany przyjęto zwiększenie wartości wskaźnika
masy ciała (BMI, body mass index) o co najmniej połowę wartości odchylenia standardowego;
kryterium to spełniło 18,3% pacjentów leczonych kwetiapiną przez co najmniej 26 tygodni.

Samobójstwo lub myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego
W krótkookresowych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży
ze schizofrenią częstość występowania objawów związanych z próbami samobójczymi wyniosła
1,4% (2/147) w przypadku kwetiapiny i 1,3% (1/75) w przypadku placebo u pacjentów w wieku
poniżej 18 lat. W krótkotrwałych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem dzieci i
młodzieży z manią w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego częstość występowania
objawów związanych z próbami samobójczymi wyniosła 1,0% (2/193) w przypadku kwetiapiny i 0%
(0/90) w przypadku placebo u pacjentów w wieku poniżej 18 lat.

5.2   Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Kwetiapina po podaniu doustnym dobrze się wchłania i jest w znacznym stopniu metabolizowana.
Podawanie kwetiapiny podczas posiłków nie wpływa w sposób istotny na jej biodostępność.
Maksymalne stężenie molowe w stanie stacjonarnym czynnego metabolitu kwetiapiny, którym jest
norkwetiapina, stanowi 35% stężenia molowego kwetiapiny. W dopuszczonym do obrotu zakresie
dawkowania farmakokinetyka kwetiapiny i norkwetiapiny jest liniowa.

Dystrybucja
Kwetiapina w około 83% wiąże się z białkami osocza.

Metabolizm
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie, a po podaniu znakowanej
kwetiapiny związek macierzysty stanowi mniej niż 5% niezmienionego materiału związanego
z lekiem w moczu lub kale. Badania in vitro wykazały, że najważniejszym izoenzymem
odpowiedzialnym za metabolizm kwetiapiny, w którym pośredniczy układ enzymatyczny cytochromu
P450 jest izoenzym CYP3A4. Norkwetiapina jest tworzona i eliminowana głównie przez CYP3A4.
Około 73% radioaktywności stwierdza się w moczu, a 21% – w kale.

Stwierdzono, że kwetiapina i kilka jej metabolitów (w tym norkwetiapina) są słabymi inhibitorami
aktywności izoenzymów 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4 ludzkiego cytochromu P450 w warunkach in
vitro. Hamowanie CYP w warunkach in vitro stwierdzano tylko przy stężeniach 5 do 50 razy
większych niż stężenia obserwowane w zakresie dawek od 300 do 800 mg/dobę u ludzi. Na
podstawie wspomnianych badań in vitro można stwierdzić, iż jest mało prawdopodobne, aby
jednoczesne podawanie kwetiapiny z innymi lekami mogło w sposób klinicznie istotny prowadzić do
hamowania metabolizmu, w którym pośredniczy cytochrom P450, tych innych leków. Z badań na
zwierzętach wynika, że kwetiapina może powodować indukcję enzymów należących do układu
cytochromu P450. W badaniu nad interakcjami z udziałem pacjentów z psychozami nie stwierdzono
jednak zwiększenia aktywności układu cytochromu P450 po podaniu kwetiapiny.

Eliminacja
Okres półtrwania w fazie eliminacji kwetiapiny wynosi około 7 godzin, a norkwetiapiny – około
12 godzin. Średnia frakcja dawki w ujęciu molowym wolnej kwetiapiny i czynnego metabolitu
kwetiapiny u ludzi, którym jest norkwetiapina, wydalana z moczem wynosi < 5%.

Szczególne populacje pacjentów

Płeć
Farmakokinetyka kwetiapiny nie różni się u mężczyzn i kobiet.

Osoby w podeszłym wieku
Średni klirens kwetiapiny u osób w podeszłym wieku jest około 30-50% niższy niż u dorosłych
w wieku od 18 do 65 lat.

Zaburzenie czynności nerek
Średni klirens osoczowy kwetiapiny był o około 25% zmniejszony u pacjentów z ciężkim
zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min/1,73 m2), choć indywidualne
wartości klirensu mieszczą się w zakresie prawidłowym.

Zaburzenie czynności wątroby
Średni klirens kwetiapiny z osocza ulega zmniejszeniu o około 25% u osób z udokumentowanym
zaburzeniem czynności wątroby (stabilna alkoholowa marskość wątroby). Ze względu na znaczny
stopień metabolizmu kwetiapiny w wątrobie, w populacji osób z zaburzoną czynnością tego narządu
należy spodziewać się większego stężenia tego leku w osoczu. U tych pacjentów może być konieczne
zmodyfikowanie dawkowania (patrz punkt 4.2).

Dzieci i młodzież (w wieku od 10 do 17 lat)
Farmakokinetykę kwetiapiny badano u 9 dzieci w wieku od 10 do 12 lat i 12 młodzieży, u których
stężenie tego leku było w stanie stacjonarnym w wyniku stosowania w dawce 400 mg dwa razy na
dobę. W stanie stacjonarnym znormalizowane w stosunku do dawki stężenie związku macierzystego
w osoczu (czyli kwetiapiny) u dzieci i młodzieży (od 10. do 17. lat) było na ogół podobne do stężenia
obserwowanego u dorosłych, choć wartość Cmax u dzieci znajdowała się przy górnej granicy zakresu
stwierdzanego u dorosłych. Wartości AUC i Cmax dla metabolitu czynnego – norkwetiapiny – były
większe i wynosiły odpowiednio około 62% i 49% u dzieci (od 10. do 12.lat) oraz 28% i 14% u
młodzieży (od 13. do 17. lat) w porównaniu do dorosłych.

5.3   Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W serii badań przeprowadzonych w warunkach in vitro oraz in vivo nie stwierdzono cech
genotoksyczności kwetiapiny. U zwierząt laboratoryjnych po dawkach mogących mieć znaczenie
kliniczne obserwowano zaburzenia, które dotychczas nie zostały potwierdzone w długotrwałych
badaniach klinicznych:
U szczurów obserwowano odkładanie się barwnika w tarczycy; u makaków jawajskich – przerost
komórek pęcherzykowych tarczycy, zmniejszenie stężenia T3 w osoczu, zmniejszenie stężenia
hemoglobiny i zmniejszenie liczby krwinek czerwonych; a u psów – zmętnienie soczewki i zaćmę.
(Zaćma / zmętnienie soczewki – patrz punkt 5.1).

Dane te należy uwzględnić rozważając korzyści wynikające z leczenia kwetiapiną i zagrożenia dla
bezpieczeństwa pacjenta.


6.    DANE FARMACEUTYCZNE

6.1   Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki
Hypromeloza
Wapnia wodorofosforan dwuwodny
Laktoza jednowodna
Skrobia kukurydziana
Karboksymetyloskrobia sodowa (Typ A)
Magnezu stearynian
Celuloza mikrokrystaliczna PH 102
Talk
Krzemionka koloidalna bezwodna

Otoczka tabletki
Tabletki 25 mg:
Żelaza tlenek czerwony (E 172)
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Hypromeloza 5 cP
Tytanu dwutlenek (E 171)
Makrogol 400
Żółcień pomarańczowa, lak (E 110)

Tabletki 50 mg:
Hydroksypropyloceluloza
Hypromeloza 6 cP
Tytanu dwutlenek (E 171)
Talk

Tabletki 100 mg:
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Hypromeloza 5 cP
Tytanu dwutlenek (E 171)
Makrogol 400

Tabletki 150 mg:
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Hypromeloza 5 cP
Tytanu dwutlenek (E 171)
Makrogol 400
Hydroksypropyloceluloza
Talk

Tabletki 200 mg i 300 mg:
Hydroksypropyloceluloza
Hypromeloza 5 cP
Talk
Tytanu dwutlenek (E171)

6.2      Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3      Okres ważności

3 lata

6.4      Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

6.5      Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z PVC/Aluminium.

Wielkości opakowań:
10, 20, 50, 60, 100 i 500 tabletek w tekturowym pudełku.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6      Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Brak szczególnych wymagań.


7.  PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

neuraxpharm Arzneimittel GmbH
Elisabeth-Selbert-Str. 23
40764 Langenfeld
Niemcy


8.       NUMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
-
19658
19659
19660
19661

9.   DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
/ DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

30.01.2012

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

08/2012

                    

Inne leki Quetiapinum: