Kvelux SR:

Nazwa międzynarodowa:
Quetiapinum
Podmiot odpowiedzialny:
SANDOZ GMBH, NIEMCY
Pozwolenie w Polsce
20700
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
LEK PHARMACEUTICALS D.D., SŁOWENIA
LEK S.A., POLSKA
PHARMACARE PREMIUM LIMITED, MALTA
S.C. SANDOZ S.R.L., RUMUNIA
SALUTAS PHARMA GMBH, NIEMCY
Postać
tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Dawka
0,4 g
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
N05AH04
                                   ULOTKA DLA PACJENTA: INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKA

                    Kvelux SR, 200 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
                    Kvelux SR, 300 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
                    Kvelux SR, 400 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
                                         Quetiapinum

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona
informacje ważne dla pacjenta.
- Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
- W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.
- Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może
   zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
- Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane
   niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce.

Spis treści ulotki:
1. Co to jest Kvelux SR i w jakim celu się go stosuje
2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Kvelux SR
3. Jak stosować Kvelux SR
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać Kvelux SR
6. Zawartość opakowania i inne informacje


1. Co to jest Kvelux SR i w jakim celu się go stosuje

Kvelux SR zawiera substancję czynną o nazwie kwetiapina. Należy ona do grupy leków
przeciwpsychotycznych. Kvelux SR można stosować w leczeniu niektórych chorób, takich jak:
 schizofrenia: w której pacjent może słyszeć lub odczuwać nieistniejące rzeczy, mieć fałszywe
   przekonania lub odczuwać niezwykłą podejrzliwość, lęk, dezorientację, poczucie winy, napięcie
   lub depresję;
 mania: w której pacjent może odczuwać silne podniecenie, rozradowanie, pobudzenie, entuzjazm
   lub wykazywać nadmierną aktywność albo fałszywie oceniać sytuację, z agresją lub działaniem
   destrukcyjnym;
 depresja związana z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym i epizodami dużej depresji
   w przebiegu ciężkiego zaburzenia depresyjnego: w której pacjent odczuwa przez cały czas smutek
   lub przygnębienie, ma poczucie winy, nie ma energii, utracił apetyt lub nie może spać.

Jeśli Kvelux SR stosowany jest w leczeniu epizodów dużej depresji związanej z ciężkim zaburzeniem
depresyjnym, lekarz zaleci przyjmowanie również innego leku stosowanego w tym wskazaniu.

Lekarz może kontynuować stosowanie leku Kvelux SR nawet po uzyskaniu poprawy samopoczucia
pacjenta.


2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Kvelux SR

Kiedy nie stosować leku Kvelux SR
 jeśli pacjent ma uczulenie na kwetiapinę lub na którykolwiek z pozostałych składników tego leku
  (wymienionych w punkcie 6);
 jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków:
  - niektóre leki stosowane w leczeniu zakażeń HIV
  - leki azolowe (stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych)
  - erytromycyna lub klarytromycyna (leki stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych)
  - nefazodon (lek stosowany w leczeniu depresji).

1                                                                          NL/H/2410/001-002-003/IB/005
Jeśli którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy pacjenta, nie należy stosować leku Kvelux SR.
W razie wątpliwości należy przed zastosowaniem leku poradzić się lekarza lub farmaceuty.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed zastosowaniem leku Kvelux SR należy poinformować lekarza, jeśli:
 pacjent lub jego krewny ma obecnie lub miał w przeszłości zaburzenia czynności serca
   (np. zaburzenia rytmu serca) lub jeśli pacjent przyjmuje leki, które mogą wpływać na czynność
   serca;
 pacjent ma małe ciśnienie tętnicze krwi;
 pacjent przebył w przeszłości udar mózgu, zwłaszcza jeśli jest w podeszłym wieku;
 pacjent ma zaburzenia czynności wątroby;
 u pacjenta wystąpiły kiedykolwiek napady drgawkowe;
 u pacjenta stwierdzono w przeszłości małą liczbę krwinek białych (co mogło być spowodowane
   przyjmowaniem innych leków);
 pacjent choruje na cukrzycę lub obarczony jest ryzykiem rozwoju cukrzycy; w takim przypadku
   podczas stosowania leku Kvelux SR lekarz może kontrolować stężenie cukru we krwi pacjenta;
 u pacjenta lub u jego krewnego występowały w przeszłości zakrzepy krwi, gdyż stosowanie takich
   leków, jak Kvelux SR może wiązać się z powstawaniem zakrzepów;
 pacjent jest w podeszłym wieku i ma otępienie (osłabienie czynności mózgu); w takim przypadku
   nie należy stosować leku Kvelux SR, gdyż leki z tej grupy mogą u takich pacjentów zwiększyć
   ryzyko udaru lub w niektórych przypadkach ryzyko zgonu.

Należy natychmiast poinformować lekarza, jeśli po zastosowaniu leku Kvelux SR wystąpi
którykolwiek z wymienionych objawów:
 gorączka ze znaczną sztywnością mięśni, nasilonym poceniem się lub zaburzeniami świadomości
   (zaburzenie o nazwie „złośliwy zespół neuroleptyczny”). Może być konieczna natychmiastowa
   pomoc medyczna.
 mimowolne ruchy, zwłaszcza twarzy lub języka
 zawroty głowy lub silna senność. U osób w podeszłym wieku może to zwiększyć ryzyko
   przypadkowego urazu (w wyniku upadku)
 napady drgawek
 długotrwały, bolesny wzwód (priapizm).


Wymienione objawy mogą być wywołane przez leki tego typu, co Kvelux SR.

Myśli o samobójstwie i nasilenie depresji
Pacjenci z depresją mogą czasami mieć myśli o wyrządzeniu sobie krzywdy lub o samobójstwie.
Myśli takie mogą się nasilić na początku stosowania leków przeciwdepresyjnych, gdyż musi upłynąć
pewien czas do rozpoczęcia ich działania, co trwa zazwyczaj około 2 tygodni, a czasami dłużej. Myśli
takie mogą by również nasilone, jeśli pacjent nagle przerwie stosowanie leku. Prawdopodobieństwo
wystąpienia takich myśli jest większe u młodych dorosłych. Badania kliniczne wykazały zwiększone
ryzyko myśli samobójczych i (lub) zachowań samobójczych u młodych dorosłych w wieku poniżej
25 lat z depresją.

W przypadku pojawienia się kiedykolwiek takich myśli o samouszkodzeniu lub samobójstwie, należy
skontaktować się z lekarzem lub udać się bezpośrednio do szpitala. Czasami pomocne może być
poinformowanie krewnego lub przyjaciela o depresji i poproszenie go o przeczytanie tej ulotki.
Można taką osobę również poprosić o zwrócenie uwagi, gdy zauważy nasilenie depresji albo gdy
zaniepokoi go zmiana zachowania pacjenta.

Zwiększenie masy ciała
U pacjentów przyjmujących Kvelux SR obserwowano zwiększenie masy ciała. Należy regularnie
kontrolować masę ciała.



2                                                                            NL/H/2410/001-002-003/IB/005
Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat
Leku nie należy podawać dzieciom i młodzieży w wieku poniżej 18 lat ze względu na brak danych,
które uzasadniałyby jego stosowanie w tej grupie pacjentów.

Kvelux SR a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub
ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować, gdyż może to mieć wpływ na ich działanie.

Nie należy stosować leku Kvelux SR, jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z wymienionych leków:
 niektóre leki stosowane w leczeniu zakażeń HIV
 leki azolowe (stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych)
 erytromycyna lub klarytromycyna (leki stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych)
 nefazodon (lek stosowany w leczeniu depresji).


Należy poinformować lekarza, jeśli pacjent przyjmuje:
 leki przeciwpadaczkowe (takie jak fenytoina lub karbamazepina)
 leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego krwi
 barbiturany (leki stosowane w leczeniu bezsenności)
 tiorydazyna lub lit (inne leki przeciwpsychotyczne)
 leki, które mają wpływ na czynność serca, np. leki, które mogą powodować zaburzenia równowagi
  elektrolitowej (małe stężenie potasu lub magnezu), takie jak leki moczopędne lub niektóre
  antybiotyki (leki stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych).

Przed przerwaniem przyjmowania któregokolwiek z tych leków należy najpierw poradzić się lekarza.

Kvelux SR z jedzeniem, piciem i alkoholem
- Jedzenie: patrz „Sposób podawania” w punkcie 3.
- Należy uważać na ilość spożywanego alkoholu, gdyż lek w połączeniu z alkoholem może
  powodować senność.
- Podczas stosowania leku Kvelux SR nie należy pić soku grejpfrutowego, gdyż może on wpływać
  na działanie tego leku.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli kobieta jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że zaszła w ciążę lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Nie należy przyjmować leku Kvelux SR w okresie ciąży bez uzgodnienia tego z lekarzem.
U noworodków matek, które przyjmowały Kvelux SR w ostatnim trymestrze (ostatnich trzech
miesiącach) ciąży mogą wystąpić następujące objawy: drżenie, sztywność mięśni i (lub) osłabienie,
senność, pobudzenie, zaburzenia oddychania i trudności w ssaniu. Jeśli u dziecka wystąpi
którykolwiek z tych objawów, może być konieczne skontaktowanie się z lekarzem.

Nie należy przyjmować leku Kvelux SR w okresie karmienia piersią.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Kvelux SR może powodować senność lub zawroty głowy. Nie należy prowadzić pojazdów ani
obsługiwać narzędzi lub maszyn do czasu poznania reakcji organizmu na lek.

Kvelux SR zawiera laktozę
Kvelux SR zawiera laktozę (rodzaj cukru). Jeżeli u pacjenta stwierdzono wcześniej nietolerancję
niektórych cukrów, pacjent powinien skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.

Wpływ na wynik badań wykrywających leki w moczu
Kvelux SR może powodować dodatnie wyniki testów wykrywających metadon lub niektóre leki
stosowane w leczeniu depresji (tzw. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), przeprowadzanych


3                                                                              NL/H/2410/001-002-003/IB/005
pewnymi metodami, nawet u osób, które nie otrzymują metadonu lub takich leków. W takim
przypadku można przeprowadzić bardziej swoiste testy.


3. Jak stosować Kvelux SR

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

Kvelux SR dostępny jest w 3 różnych mocach, a tabletki każdej z mocy mają inny kolor. Jeśli nawet
dawka jest ta sama, może być podawana w postaci tabletek o różnej mocy (np. jednej białej tabletki
400 mg lub dwóch żółtych tabletek po 200 mg).

Zalecana dawka:

Dorośli
Lekarz określi dawkę początkową. Dawka podtrzymująca zależy od rodzaju choroby i potrzeb
pacjenta, ale zwykle wynosi od 150 mg do 800 mg.

Osoby w podeszłym wieku
Osobom w podeszłym wieku lekarz może przepisać mniejszą dawkę.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lekarz może zmienić dawkę.

Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat
Leku Kvelux SR nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Sposób podawania
Podanie doustne.
- Tabletki należy przyjmować raz na dobę.
- Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą.
- Tabletek nie należy dzielić, żuć lub rozkruszać.
- Pokarm może wpływać na działanie leku Kvelux SR, dlatego tabletek nie należy przyjmować
  podczas jedzenia (należy je przyjmować co najmniej 1 godzinę przed posiłkiem lub przyjmować je
  przed snem – lekarz wskaże najlepszą porę).
- Podczas stosowania leku Kvelux SR nie należy pić soku grejpfrutowego, gdyż może on wpływać
  na sposób działania leku.

Czas trwania leczenia
Czas trwania leczenia ustala lekarz. Nie przerywać przyjmowania tabletek bez zalecenia lekarza,
nawet w razie poprawy samopoczucia.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Kvelux SR
Jeśli pacjent przyjmie większą niż zalecona ilość leku Kvelux SR, może wystąpić senność, zawroty
głowy i nieprawidłowe bicie serca. Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub najbliższym
szpitalem. Należy zabrać ze sobą tabletki.

Pominięcie przyjęcia leku Kvelux SR
W razie pominięcia dawki leku, należy przyjąć ją zaraz po przypomnieniu sobie o tym. Jeśli zbliża się
pora następnej dawki, należy odczekać do jej przyjęcia. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu
uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Kvelux SR
Po nagłym przerwaniu przyjmowania leku Kvelux SR mogą wystąpić: niemożność zaśnięcia
(bezsenność), nudności lub ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy lub drażliwość.

4                                                                            NL/H/2410/001-002-003/IB/005
Lekarz może zalecić stopniowe zmniejszanie dawki przed całkowitym odstawieniem leku.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy
zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.


4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Jeśli wystąpi którekolwiek z wymienionych ciężkich działań niepożądanych, należy niezwłocznie
PRZERWAĆ stosowanie leku Kvelux SR i skontaktować się z lekarzem lub udać się do
najbliższego szpitala:

Niezbyt częste działania niepożądane (mogą występować rzadziej niż u 1 na 100 osób):
 napady drgawkowe
 niekontrolowane ruchy, głównie mięśni twarzy lub języka


Rzadkie działania niepożądane (mogą występować rzadziej niż u 1 na 1000 osób):
 wysoka temperatura (gorączka) połączona z długotrwałym bólem gardła lub owrzodzeniem jamy
  ustnej, przyspieszonym oddechem, poceniem się, sztywnością mięśni, znaczną sennością lub
  omdleniem (zaburzenie zwane „złośliwym zespołem neuroleptycznym”)
 długotrwały i bolesny wzwód prącia (priapizm)
 zakrzepy w żyłach, zwłaszcza nóg (z takimi objawami, jak obrzęk, ból i zaczerwienienie nogi),
  które mogą przemieszczać się wzdłuż naczyń krwionośnych do płuc, wywołując ból w klatce
  piersiowej oraz trudności w oddychaniu

Bardzo rzadkie działania niepożądane (mogą występować rzadziej niż u 1 na 10 000 osób):
 ciężka reakcja alergiczna (zwana reakcją anafilaktyczną), która może powodować trudności
  w oddychaniu lub wstrząs
 nagły obrzęk skóry, zwykle wokół oczu, warg i gardła (obrzęk naczynioruchowy)
 ciężki stan przebiegający z powstawaniem pęcherzy w obrębie skóry, jamy ustnej, oczu i narządów
  płciowych (zespół Stevensa-Johnsona)

Działania niepożądane występujące z nieznaną częstością (nie może być określona na podstawie
dostępnych badań):
 ciężka, nagła reakcja uczuleniowa z takimi objawami, jak gorączka i powstawanie pęcherzy na
   skórze oraz łuszczenie się skóry (toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka)

Klasa leków, do której należy Kvelux SR, może powodować zaburzenia czynności serca, również
znacznie nasilone i w ciężkich postaciach mogące zakończyć się zgonem.

Możliwe jest wystąpienie następujących działań niepożądanych. Jeśli działanie jest ciężkie lub
uporczywe, należy skontaktować się z lekarzem:

Bardzo częste działania niepożądane (mogą występować częściej niż u 1 na 10 osób):
 zawroty głowy (mogą prowadzić do upadków), ból głowy, suchość w jamie ustnej
 uczucie senności (może ustąpić w trakcie dalszego stosowania leku Kvelux SR i może prowadzić
  do upadków)
 objawy odstawienia (objawy występujące po przerwaniu stosowania leku Kvelux SR), w tym
  niemożność zaśnięcia (bezsenność), nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy
  i drażliwość. Wskazane jest stopniowe odstawianie leku przez co najmniej 1 do 2 tygodni.
 zwiększenie masy ciała
 nieprawidłowe ruchy mięśni, w tym trudności w rozpoczęciu ruchu, drżenie, odczucie niepokoju
  ruchowego lub sztywności mięśni bez odczucia bólu


5                                                                          NL/H/2410/001-002-003/IB/005
Częste działania niepożądane (mogą występować rzadziej niż u 1 na 10 osób):
 szybka czynność serca
 odczucie kołatania, bardzo szybkiego bicia lub nierytmicznych uderzeń serca
 zaparcie, niestrawność
 obrzęk rąk lub nóg
 małe ciśnienie tętnicze krwi podczas wstawania. Może to spowodować zawroty głowy lub
  omdlenie (które może być przyczyną upadku)
 zwiększenie stężenia cukru we krwi
 niewyraźne widzenie
 nieprawidłowe sny i koszmary senne
 odczucie zwiększonego głodu
 uczucia podenerwowania
 zaburzenia mowy i wysławiania się
 myśli samobójcze lub nasilenie się depresji
 skrócenie oddechu
 wymioty (głównie u osób w podeszłym wieku)
 gorączka


Niezbyt częste działania niepożądane (mogą występować rzadziej niż u 1 na 100 osób):
 reakcje alergiczne, w tym: wzniesione guzki, obrzęk skóry i obrzęk wokół ust
 nieprzyjemne odczucia w nogach (tzw. zespół niespokojnych nóg)
 trudności w połykaniu
 zaburzenia funkcji seksualnych
 cukrzyca
 pogorszenie istniejącej wcześniej cukrzycy
 zaburzenia czynności elektrycznej serca obserwowane w badaniu EKG (wydłużenie odstępu QT)
 wolniejsza niż normalnie czynność serca, która może wystąpić na początku leczenia i która może
   wiązać się z niskim ciśnieniem tętniczym i omdleniem
 uczucie osłabienia, omdlenie (może być przyczyną upadku)
 niedrożność nosa


Rzadko występujące działania niepożądane (mogą występować rzadziej niż u 1 na 1000 osób):
 zażółcenie skóry i oczu (żółtaczka)
 zapalenie wątroby
 obrzęk piersi i niespodziewane wytwarzanie mleka (mlekotok)
 zaburzenia miesiączkowania
 chodzenie, mówienie, jedzenie i inna aktywność podczas snu
 zmniejszenie temperatury ciała (hipotermia)
 zapalenie trzustki
 stan o nazwie „zespół metaboliczny”, w którym u pacjenta może wystąpić połączenie trzech lub
  więcej spośród następujących objawów: nagromadzenie tkanki tłuszczowej w okolicy brzucha,
  zmniejszenie stężenia „dobrego” cholesterolu (cholesterolu HDL), zwiększenie stężenia pewnego
  rodzaju tłuszczu (triglicerydów) we krwi, wysokie ciśnienie tętnicze i zwiększenie stężenia cukru
  we krwi.

Bardzo rzadko występujące działania niepożądane (mogą występować rzadziej niż u 1 na 10 000
osób):
 nieprawidłowe wydzielanie hormonu, który kontroluje objętość wydalanego moczu
 rozpad włókien mięśniowych i ból mięśni (rabdomioliza)


Działania niepożądane występujące z nieznaną częstością (nie może być określona na podstawie
dostępnych badań):
 wysypka skórna z nieregularnymi, czerwonymi plamami (rumień wielopostaciowy).


Niektóre działania niepożądane obserwowane są tylko w wynikach badań krwi. Należą do nich
zmiany stężenia niektórych tłuszczów (triglicerydów i cholesterolu całkowitego) lub cukru we krwi,

6                                                                            NL/H/2410/001-002-003/IB/005
zmiany stężenia hormonów tarczycy we krwi, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych,
zmniejszenie lub zwiększenie liczby krwinek, zmniejszenie liczy krwinek czerwonych, zwiększenie
aktywności kinazy kreatynowej we krwi (enzymu obecnego w mięśniach), zmniejszenie stężenia sodu
i zwiększenie stężenia hormonu prolaktyny we krwi. Zwiększenie stężenia prolaktyny może rzadko
powodować:
- obrzęk piersi i niespodziewane wytwarzanie mleka u kobiet i mężczyzn
- brak menstruacji lub nieregularne cykle miesiączkowe.

Dlatego lekarz może od czasu do czasu zlecać pacjentowi badania krwi.

Dodatkowe działania niepożądane u dzieci i młodzieży
Te same działania niepożądane, które występują u dorosłych, mogą również wystąpić u dzieci
i młodzieży.

Następujące działania niepożądane obserwowano tylko u dzieci i młodzieży

Bardzo częste działania niepożądane (mogą występować częściej niż u 1 na 10 osób)
Zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi

Następujące działania niepożądane obserwowano częściej u dzieci i młodzieży

Bardzo częste działania niepożądane (mogą występować częściej niż u 1 na 10 osób):
 zwiększenie stężenia hormonu prolaktyny we krwi. W rzadko występujących przypadkach może to
  prowadzić do:
  - obrzęku piersi i niespodziewanego wytwarzania mleka zarówno u chłopców, jak i dziewcząt
  - braku miesiączki lub nieregularnych cykli u dziewcząt
 zwiększony apetyt
 wymioty


Częste działania niepożądane (mogą występować rzadziej niż u 1 na 10 osób):
 uczucie osłabienia, omdlewania (może być przyczyną upadku)
 niedrożność nosa
 rozdrażnienie


Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych
{aktualny adres, nr telefonu i faksu ww. Departamentu}
e-mail: ndl@urpl.gov.pl
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.


5. Jak przechowywać Kvelux SR

   Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania.
   Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
   Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i blistrze po
    EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
   Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
    farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
    środowisko.


7                                                                          NL/H/2410/001-002-003/IB/005
6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera Kvelux SR
Substancją czynną jest kwetiapina (w postaci hemifumaranu kwetiapiny).
Każda tabletka o przedłużonym uwalnianiu zawiera 200 mg, 300 mg lub 400 mg kwetiapiny
(w postaci kwetiapiny hemifumaranu).
Pozostałe składniki to: laktoza jednowodna, hypromeloza, sodu chlorek, powidon K-30, talk, magnezu
stearynian, hypromeloza 6 cP, tytanu dwutlenek (E171), makrogol 6000.
Tabletki Kvelux SR 200 mg i 300 mg zawierają również żelaza tlenek żółty (E172).

Jak wygląda Kvelux SR i co zawiera opakowanie
Kvelux SR 200 mg
Żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z wytłoczeniem „I2” na jednej stronie
i gładkie po drugiej stronie.

Kvelux SR 300 mg
Jasnożółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z wytłoczeniem „Q300” na jednej
stronie i gładkie po drugiej stronie.

Kvelux SR 400 mg
Białe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z wytłoczeniem „I4” na jednej stronie
i gładkie po drugiej stronie.

Tabletki pakowane są w blistry z folii PVC/PVDC/Aluminium.
Opakowania zawierają: 10, 30, 60 lub 90 tabletek.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca
Podmiot odpowiedzialny
Sandoz GmbH
Biochemiestrasse 10
6250 Kundl, Austria

Wytwórca / Importer:
Lek Pharmaceuticals d.d.
Verovškova 57
1526 Ljubljana, Słowenia

Lek Pharmaceuticals d.d.
Trimlini 2D
9220 Lendava, Słowenia

Salutas Pharma GmbH
Otto-von-Guericke-Allee 1
39179 Barleben, Niemcy

S.C. Sandoz, S.R.L.
Livezeni Street no 7A
540472 Targu Mures, Rumunia

Lek S.A.
ul. Domaniewska 50 C
02-672 Warszawa, Polska




8                                                                           NL/H/2410/001-002-003/IB/005
Pharmacare Premium Ltd
HHF 003, Hal Far Industrial Estate,
Birzebbugia, BBG
3000, Malta

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji o leku oraz jego nazwach w innych
krajach członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego należy zwrócić się do:
Sandoz Polska Sp. z o.o.
ul. Domaniewska 50 C
02-672 Warszawa
tel. 22 209 70 00

Data ostatniej aktualizacji ulotki: luty 2014


Logo Sandoz




9                                                                     NL/H/2410/001-002-003/IB/005

                
                                            CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO


1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Kvelux SR, 200 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Kvelux SR, 300 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Kvelux SR, 400 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu


2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Kvelux SR 200 mg
Każda tabletka o przedłużonym uwalnianiu zawiera 200 mg kwetiapiny (Quetiapinum) w postaci
hemifumaranu kwetiapiny.
Substancje pomocnicze o znanym działaniu: 40,70 mg laktozy jednowodnej i 3,5 mg sodu w tabletce.

Kvelux SR 300 mg
Każda tabletka o przedłużonym uwalnianiu zawiera 300 mg kwetiapiny (Quetiapinum) w postaci
hemifumaranu kwetiapiny.
Substancje pomocnicze o znanym działaniu: 61,05 mg laktozy jednowodnej i 5,3 mg sodu w tabletce.

Kvelux SR 400 mg
Każda tabletka o przedłużonym uwalnianiu zawiera 400 mg kwetiapiny (Quetiapinum) w postaci
hemifumaranu kwetiapiny.
Substancje pomocnicze o znanym działaniu: 81,40 mg laktozy jednowodnej i 7,1 mg sodu w tabletce.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka o przedłużonym uwalnianiu

Kvelux SR 200 mg
Żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z wytłoczeniem „I2” na jednej stronie
i gładkie po drugiej stronie.
Średnica tabletki: 9,60 ± 0,2 mm

Kvelux SR 300 mg
Jasnożółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z wytłoczeniem „Q300” na jednej stronie
i gładkie po drugiej stronie.
Średnica tabletki: 11,20 ± 0,2 mm

Kvelux SR 400 mg
Białe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z wytłoczeniem „I4” na jednej stronie
i gładkie po drugiej stronie.
Średnica tabletki: 12,82 ± 0,2 mm


4.    SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1   Wskazania do stosowania

Kwetiapina w postaci o przedłużonym uwalnianiu wskazana jest:
 w leczeniu schizofrenii, w tym zapobieganie nawrotom choroby u pacjentów ze stabilną
  schizofrenią, leczonych produktem kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu.

1                                                                            NL/H/2410/001-002-003/IB/005
     w leczeniu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego:
      - leczenie umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych w przebiegu zaburzenia
        afektywnego dwubiegunowego
      - leczenie epizodów dużej depresji w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego
      - zapobieganie nawrotom epizodów maniakalnych lub depresyjnych u pacjentów z zaburzeniem
        afektywnym dwubiegunowym, u których uzyskano reakcję na leczenie kwetiapiną.

Leczenie skojarzone epizodów dużej depresji u pacjentów z ciężkim zaburzeniem depresyjnym
(ang. Major Depressive Disorder, MDD), u których poprawa przy stosowaniu monoterapii
przeciwdepresyjnej była niewystarczająca (patrz punkt 5.1). Przed rozpoczęciem leczenia należy
uwzględnić profil bezpieczeństwa stosowania kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu (patrz
punkt 4.4).

4.2     Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie
Dla każdego wskazania istnieje inny schemat dawkowania, dlatego koniecznie należy udzielić
pacjentowi jasnych wskazówek dotyczących stosowania dawek właściwych dla jego schorzenia.

Dorośli

Leczenie schizofrenii oraz umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych w przebiegu
choroby afektywnej dwubiegunowej
Tabletki o przedłużonym uwalnianiu należy podawać co najmniej jedną godzinę przed posiłkiem.
Dobowa dawka początkowa kwetiapiny wynosi 300 mg w 1. dniu i 600 mg w 2. dniu. Zalecaną dawką
dobową jest 600 mg, jednak w uzasadnionych klinicznie przypadkach można ją zwiększyć do 800 mg
na dobę. Dawkę kwetiapiny należy dostosować w zakresie dawek skutecznych od 400 mg do 800 mg
na dobę, w zależności od indywidualnej odpowiedzi klinicznej i tolerancji. W podtrzymującym
leczeniu schizofrenii dostosowanie dawki nie jest konieczne.

Leczenie epizodów depresji związanych z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym
Tabletki należy przyjmować przed snem. Całkowita dobowa dawka kwetiapiny przez pierwsze cztery
dni leczenia wynosi 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień 2.), 200 mg (dzień 3.) i 300 mg (dzień 4.).
Zalecana dawka dobowa wynosi 300 mg. Badania kliniczne wykazały, że w przypadku zaburzeń
tolerancji u poszczególnych pacjentów można rozważyć zmniejszenie dawki do minimum 200 mg.
W badaniach klinicznych nie obserwowano dodatkowej korzyści z podawania dawki 600 mg
w porównaniu z dawką 300 mg (patrz punkt 5.1). U niektórych pacjentów korzystne może być
podawanie dawki 600 mg. Leczenie kwetiapiną w dawkach większych niż 300 mg powinien
rozpoczynać lekarz z doświadczeniem w leczeniu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego.

Zapobieganie nawrotom u pacjentów z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym
U pacjentów, u których uzyskano reakcję na doraźne leczenie zaburzenia dwubiegunowego
kwetiapiną w postaci o przedłużonym uwalnianiu, należy kontynuować stosowanie produktu
leczniczego w tej samej dawce podawanej wieczorem w celu zapobiegania nawrotom epizodów
maniakalnych, mieszanych lub depresyjnych. Dawkę kwetiapiny można dostosować w zależności od
uzyskanej reakcji klinicznej i tolerancji danego pacjenta, w zakresie od 300 do 800 mg na dobę.
Istotne, aby w leczeniu podtrzymującym stosować najmniejszą skuteczną dawkę.

Leczenie wspomagające epizodów dużej depresji u pacjentów z ciężkim zaburzeniem
depresyjnym
Kwetiapinę w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu należy podawać przed snem. Dawka
dobowa w leczeniu początkowym wynosi 50 mg w dniu 1. i 2. oraz 150 mg w dniach 3. i 4. Działanie
przeciwdepresyjne obserwowano w krótkotrwałych badaniach z zastosowaniem leczenia
wspomagającego kwetiapiną w dawce dobowej 150 mg i 300 mg z amitryptyliną, bupropionem,
cytalopramem, duloksetyną, escytalopramem, fluoksetyną, paroksetyną, sertraliną i wenlafaksyną
(patrz punkt 5.1) oraz w krótkotrwałych badaniach monoterapii kwetiapiną w dawce 50 mg/dobę.
Stosowanie większych dawek wiąże się ze zwiększonym ryzykiem działań niepożądanych, dlatego

2                                                                          NL/H/2410/001-002-003/IB/005
lekarz prowadzący powinien się upewnić, że w leczeniu stosowana jest najmniejsza skuteczna dawka
(zaczynając od 50 mg/dobę). Decyzja o konieczności zwiększenia dawki ze 150 mg do 300 mg na
dobę powinna wynikać z indywidualnej oceny stanu pacjenta.

Zmiana z kwetiapiny w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu
Dla wygodniejszego dawkowania, pacjentów otrzymujących podzielone w ciągu doby dawki
kwetiapiny w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu można przestawić na leczenie
kwetiapiną w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu w równoważnej całkowitej dawce dobowej
podawanej raz na dobę. Może być konieczne indywidualne dostosowanie dawkowania.

Osoby w podeszłym wieku
Podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne i przeciwdepresyjne, kwetiapinę w postaci tabletek
o przedłużonym uwalnianiu należy stosować ostrożnie u osób w podeszłym wieku, zwłaszcza
w początkowej fazie leczenia. Może być konieczne wolniejsze zwiększanie dawki niż u młodszych
pacjentów oraz wybór mniejszej dobowej dawki terapeutycznej. U osób w podeszłym wieku średni
klirens osoczowy kwetiapiny był o 30% do 50% mniejszy niż u młodszych pacjentów. Leczenie osób
w podeszłym wieku należy rozpocząć do dawki 50 mg/dobę. Dawkę tę można zwiększać
o 50 mg/dobę aż do uzyskania dawki skutecznej, zależnie od indywidualnej odpowiedzi klinicznej
i tolerancji leczenia.

U osób w podeszłym wieku z epizodami dużej depresji w przebiegu ciężkiego zaburzenia
depresyjnego leczenie należy rozpocząć od dawki 50 mg/dobę podawanej w dniach 1-3, następnie
zwiększyć ją do 100 mg/dobę w dniu 4. i do 150 mg/dobę w dniu 8. Należy stosować najmniejszą
skuteczną dawkę, zaczynając od 50 mg/dobę. Jeśli na podstawie indywidualnej oceny stanu pacjenta
konieczne jest zwiększenie dawki do 300 mg/dobę, nie powinno to nastąpić przed 22. dniem leczenia.

Nie oceniano skuteczności i bezpieczeństwa stosowania kwetiapiny u pacjentów w wieku powyżej
65 lat z epizodami depresyjnymi w przebiegu zaburzenia dwubiegunowego.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dostosowanie dawki nie jest konieczne.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie, dlatego kwetiapinę w postaci
o przedłużonym uwalnianiu należy stosować ostrożnie u pacjentów z rozpoznanymi zaburzeniami
czynności wątroby, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. U pacjentów z zaburzeniami czynności
wątroby leczenie należy rozpoczynać od dawki 50 mg/dobę. W zależności od indywidualnej reakcji
klinicznej i tolerancji dawkę można zwiększać codziennie o 50 mg/dobę aż do uzyskania dawki
skutecznej.

Dzieci i młodzież
Nie zaleca się stosowania kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu u dzieci i młodzieży
w wieku poniżej 18 lat ze względu na brak danych, które uzasadniałyby jej stosowanie w tej grupie
wiekowej. Dostępne dane z kontrolowanych placebo badań klinicznych przedstawiono w punktach
4.4, 4.8, 5.1 i 5.2.

W przypadku schematów dawkowania, których nie można zrealizować stosując produkt leczniczy
w tych mocach, dostępne są produkty kwetiapiny o innej mocy.

Sposób stosowania
Tabletki o przedłużonym uwalnianiu należy podawać raz na dobę, bez jedzenia. Tabletki należy
połykać w całości, bez dzielenia, żucia lub rozkruszania.

4.3   Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.

3                                                                            NL/H/2410/001-002-003/IB/005
Jednoczesne stosowanie inhibitorów izoenzymu 3A4 układu cytochromu P450, takich jak inhibitory
proteazy HIV, azolowe leki przeciwgrzybicze, erytromycyna, klarytromycyna i nefazodon - patrz
punkt 4.5.

4.4   Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ponieważ kwetiapina w postaci o przedłużonym uwalnianiu wskazana jest w leczeniu schizofrenii,
zaburzenia afektywnego dwubiegunowego i w leczeniu skojarzonym epizodów dużej depresji
u pacjentów z ciężkim zaburzeniem depresyjnym, profil bezpieczeństwa należy oceniać
w odniesieniu do indywidualnego rozpoznania i podawanej dawki.

Nie oceniano skuteczności i bezpieczeństwa długotrwałego leczenia skojarzonego u pacjentów
z ciężkim zaburzeniem depresyjnym, chociaż badano skuteczność i bezpieczeństwo długotrwałej
monoterapii u dorosłych pacjentów (patrz punkt 5.1).

Dzieci i młodzież
Nie zaleca się stosowania kwetiapiny u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat ze względu na brak
danych, które uzasadniałyby jej stosowanie w tej grupie wiekowej. Badania kliniczne wykazały, że
poza znanym profilem bezpieczeństwa określonym dla dorosłych (patrz punkt 4.8), niektóre działania
niepożądane występowały częściej u dzieci i młodzieży (zwiększony apetyt, zwiększenie stężenia
prolaktyny w surowicy, wymioty, zapalenie błony śluzowej nosa i omdlenie) lub mogły mieć dla nich
inne następstwa (objawy pozapiramidowe), zaś jednego działania (zwiększone ciśnienie tętnicze krwi)
nie notowano wcześniej w badaniach u pacjentów dorosłych. U dzieci i młodzieży obserwowano
również zmiany w testach czynności tarczycy.

Ponadto nie oceniano dłużej niż przez 26 tygodni bezpieczeństwa długotrwałego wpływu leczenia
kwetiapiną na wzrastanie i dojrzewanie. Nie są znane długotrwałe skutki leczenia w odniesieniu do
rozwoju poznawczego i behawioralnego.

W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży stosowanie
kwetiapiny wiązało się ze zwiększoną częstością objawów pozapiramidowych (ang. extrapyramidal
symptoms – EPS) w porównaniu z otrzymującymi placebo pacjentami ze schizofrenią, epizodami
maniakalnymi w przebiegu choroby dwubiegunowej i depresją w przebiegu choroby
dwubiegunowej(patrz punkt 4.8).

Samobójstwo, myśli samobójcze lub kliniczne nasilenie choroby
Depresja związana jest ze zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych, samookaleczenia oraz
samobójstwa (zdarzeń samobójczych). Ryzyko to utrzymuje się do czasu uzyskania znaczącej remisji.
Ponieważ poprawa może nie nastąpić w ciągu kilku pierwszych tygodni leczenia lub dłużej, pacjentów
należy poddać ścisłej obserwacji do czasu wystąpienia poprawy. Z doświadczeń klinicznych wynika,
że ryzyko samobójstwa może zwiększyć się we wczesnym etapie powrotu do zdrowia.

Ponadto lekarz powinien rozważyć potencjalne ryzyko zdarzeń związanych z samobójstwem po
nagłym przerwaniu leczenia kwetiapiną ze względu na znane czynniki ryzyka związane z leczoną
chorobą.

Inne choroby psychiczne, w których stosuje się kwetiapinę, również mogą się wiązać ze zwiększonym
ryzykiem zdarzeń związanych z samobójstwem. Ponadto choroby te mogą współwystępować
z epizodami dużej depresji. Dlatego podczas leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami
psychicznymi należy zachować te same środki ostrożności, co podczas leczenia epizodów dużej
depresji.

Wiadomo, że pacjenci ze zdarzeniami związanymi z samobójstwem w wywiadzie lub u których
występowały nasilone myśli samobójcze przed rozpoczęciem leczenia są obarczeni większym

4                                                                            NL/H/2410/001-002-003/IB/005
ryzykiem myśli lub prób samobójczych. Należy uważnie monitorować ich stan w trakcie leczenia.
Metaanaliza kontrolowanych placebo badań klinicznych u dorosłych pacjentów z zaburzeniami
psychicznymi wykazała zwiększone w porównaniu z placebo ryzyko zachowań samobójczych
związanych z zastosowaniem leków przeciwdepresyjnych u osób w wieku poniżej 25 lat.

Należy uważnie nadzorować pacjentów w trakcie leczenia, a zwłaszcza na wczesnym etapie terapii i po
zmianach dawki. Pacjentów (oraz ich opiekunów) należy uprzedzić o konieczności zwrócenia uwagi
na każdy objaw klinicznego nasilenia choroby, zachowania lub myśli samobójcze oraz nietypowe
zmiany w zachowaniu, a w razie ich wystąpienia o konieczności niezwłocznego zwrócenia się do
lekarza.

W krótkotrwałych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych pacjentów z epizodami dużej
depresji w przebiegu zaburzenia dwubiegunowego zwiększone ryzyko zdarzeń związanych
z samobójstwem obserwowano u młodych dorosłych pacjentów (w wieku poniżej 25 lat) leczonych
kwetiapiną w porównaniu z osobami otrzymującymi placebo (odpowiednio 3,0% vs. 0%).
W badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z ciężkim zaburzeniem depresyjnym częstość zdarzeń
związanych z samobójstwem u młodych dorosłych pacjentów (w wieku poniżej 25 lat) wynosiła
2,1% (3/144) dla kwetiapiny i 1,3% (1/75) dla placebo.

Objawy pozapiramidowe
W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów wykazano, że
w porównaniu z placebo stosowanie kwetiapiny wiązało się ze zwiększoną częstością objawów
pozapiramidowych u pacjentów leczonych z powodu epizodów dużej depresji w przebiegu zaburzenia
afektywnego dwubiegunowego i MDD (patrz punkty 4.8 i 5.1).

Stosowanie kwetiapiny wiązało się z rozwojem akatyzji, którą charakteryzuje subiektywnie
nieprzyjemne lub niepokojące uczucie pobudzenia psychomotorycznego oraz konieczność poruszania
się, często z niemożnością spokojnego siedzenia lub stania. Prawdopodobieństwo wystąpienia takiego
objawu jest największe w okresie pierwszych kilku tygodni leczenia. U pacjentów, u których wystąpią
takie objawy, zwiększanie dawki może być szkodliwe.

Dyskinezy późne
Jeśli wystąpią przedmiotowe i podmiotowe objawy dyskinez późnych, należy rozważyć zmniejszenie
dawki lub odstawienie kwetiapiny. Po przerwaniu leczenia objawy dyskinez późnych mogą się nasilić
lub rozwinąć (patrz punkt 4.8).

Senność i zawroty głowy
Leczenie kwetiapiną wiązało się z występowaniem senności i pokrewnych objawów, takich jak
uspokojenie (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych dotyczących leczenia pacjentów z depresją
w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego i ciężkiego zaburzenia depresyjnego senność
o nasileniu głównie lekkim do umiarkowanego występowała zazwyczaj w ciągu pierwszych 3 dni
leczenia.

U pacjentów z depresją w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego i u pacjentów
z epizodami ciężkiej depresji w przebiegu ciężkiego zaburzenia depresyjnego, u których występuje
senność o dużym nasileniu, może być konieczny częstszy kontakt z lekarzem przez minimum
2 tygodnie od pojawienia się senności lub do czasu jej ustąpienia, a także może być konieczne
rozważenie przerwania leczenia.

Leczenie kwetiapiną wiązało się z wystąpieniem niedociśnienia ortostatycznego z zawrotami głowy
(patrz punkt 4.8), które, tak jak senność, pojawiają się zwykle w początkowym okresie zwiększania
dawki. Mogą zwiększyć częstość przypadkowych urazów (upadki), zwłaszcza u pacjentów
w podeszłym wieku. Dlatego pacjentom należy zalecić ostrożność do czasu poznania reakcji
organizmu na możliwe działania leku.



5                                                                           NL/H/2410/001-002-003/IB/005
Choroby sercowo-naczyniowe
Kwetiapinę należy stosować ostrożnie u pacjentów z rozpoznanymi chorobami sercowo-
naczyniowymi, chorobami naczyniowymi mózgu lub innymi stanami sprzyjającymi niedociśnieniu
tętniczemu. Kwetiapina może wywołać niedociśnienie ortostatyczne, zwłaszcza w początkowym
okresie zwiększania dawki. W takim przypadku należy rozważyć zmniejszenie dawki lub wolniejsze,
stopniowe jej zwiększanie. Wolniejsze zwiększanie dawki należy również rozważyć u pacjentów
z chorobą sercowo-naczyniową.

Napady drgawkowe
W kontrolowanych badaniach klinicznych nie stwierdzono różnicy w częstości napadów
drgawkowych u pacjentów leczonych kwetiapiną lub otrzymujących placebo. Nie są dostępne dane
dotyczące częstości takich napadów u pacjentów z zaburzeniami drgawkowymi w wywiadzie.
Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, zaleca się ostrożność podczas
leczenia pacjentów z napadami drgawkowymi w wywiadzie (patrz punkt 4.8).

Złośliwy zespół neuroleptyczny
Złośliwy zespół neuroleptyczny wiąże się ze stosowaniem leków przeciwpsychotycznych, w tym
kwetiapiny (patrz punkt 4.8). Do objawów klinicznych tego zespołu należy hipertermia, zmiany stanu
psychicznego, sztywność mięśni, chwiejność układu autonomicznego i zwiększenie aktywności
kinazy kreatynowej. W takim przypadku należy przerwać stosowanie kwetiapiny i zastosować
odpowiednie leczenie.

Ciężka neutropenia
W badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny niezbyt często opisywano ciężką neutropenię
(liczba neutrofilów <0,5 x 109/l). W większości przypadków ciężka neutropenia występowała w ciągu
kilku miesięcy od rozpoczęcia leczenia kwetiapiną. Nie stwierdzono wyraźnej zależności od dawki
leku. W okresie po wprowadzeniu kwetiapiny do obrotu stwierdzono ustępowanie leukopenii i (lub)
neutropenii po przerwaniu leczenia. Możliwymi czynnikami ryzyka neutropenii są: wcześniejsza mała
liczba białych krwinek oraz polekowa neutropenia w wywiadzie. U pacjentów, u których liczba
neutrofilów wynosi <1,0 x 109/l, stosowanie kwetiapiny należy przerwać. Pacjentów tych należy
obserwować, czy nie występują u nich objawy przedmiotowe i podmiotowe zakażenia, a także należy
kontrolować liczbę neutrofilów (aż przekroczy ona wartość 1,5 x 109/l), patrz punkt 5.1.

Interakcje
Patrz także punkt 4.5.

Jednoczesne stosowanie kwetiapiny i silnych leków indukujących enzymy wątrobowe, takich jak
karbamazepina lub fenytoina, znacznie zmniejsza stężenie kwetiapiny w osoczu. Może to mieć wpływ
na skuteczność leczenia kwetiapiną. Pacjenci otrzymujący leki pobudzające aktywność enzymów
wątrobowych mogą być leczeni kwetiapiną tylko wtedy, gdy lekarz uzna, że potencjalne korzyści
wynikające z zastosowania kwetiapiny przewyższają ryzyko związane z odstawieniem induktorów
enzymów wątrobowych. Ważne jest, aby wszelkie zmiany w stosowaniu leków pobudzających
enzymy wątrobowe następowały stopniowo. W razie konieczności lek można zastąpić innym, który
nie ma właściwości induktora enzymatycznego (np. walproinianiem sodu).

Masa ciała
U pacjentów leczonych kwetiapiną notowano zwiększenie masy ciała. Masę ciała pacjenta należy
kontrolować i, jeśli jest to uzasadnione klinicznie, zastosować odpowiednie postępowanie, zgodnie
z wytycznymi dla leków przeciwpsychotycznych (patrz punkty 4.8 i 5.1).

Hiperglikemia
Rzadko opisywano przypadki hiperglikemii i (lub) rozwoju bądź zaostrzenia cukrzycy, sporadycznie
związane z kwasicą ketonową lub śpiączką, również zakończone zgonem (patrz punkt 4.8). Czasami
poprzedzało je zwiększenie masy ciała, które może być czynnikiem sprzyjającym. Wskazane jest
odpowiednie monitorowanie stanu klinicznego, zgodnie z wytycznymi dla leków
przeciwpsychotycznych. Pacjentów otrzymujących leki przeciwpsychotyczne, w tym kwetiapinę,
należy obserwować, czy nie występują u nich objawy przedmiotowe i podmiotowe hiperglikemii

6                                                                            NL/H/2410/001-002-003/IB/005
(tj. polidypsja, poliuria, polifagia i osłabienie), a u pacjentów z cukrzycą lub czynnikami ryzyka
cukrzycy należy systematycznie monitorować pogorszenie kontroli glikemii. Należy również
regularnie kontrolować masę ciała pacjentów.

Lipidy
W badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny obserwowano zwiększenie stężenia
triglicerydów, cholesterolu LDL i cholesterolu całkowitego oraz zmniejszenie stężenia cholesterolu
HDL (patrz punkt 4.8). Jeśli to wskazane, należy wdrożyć odpowiednie postępowanie, zgodnie
z przyjętą praktyką kliniczną.

Ryzyko metaboliczne
Biorąc pod uwagę zmiany masy ciała, stężenia glukozy (patrz hiperglikemia) i lipidów we krwi
obserwowane w przebiegu badań klinicznych, u pacjentów (w tym z prawidłowymi wartościami
sprzed leczenia) może nastąpić pogorszenie profilu ryzyka metabolicznego, wtedy należy wdrożyć
odpowiednie postępowanie, zgodnie z przyjętą praktyką kliniczną (patrz także punkt 4.8).

Wydłużenie odstępu QT
Kwetiapina podawana w badaniach klinicznych oraz stosowana zgodnie z Charakterystyką Produktu
Leczniczego nie powodowała trwałego wydłużenia całkowitego odstępu QT. Po wprowadzeniu
produktu do obrotu notowano wydłużenie odstępu QT po zastosowaniu kwetiapiny w dawkach
leczniczych (patrz punkt 4.8) i po jej przedawkowaniu (patrz punkt 4.9). Podobnie jak w przypadku
innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność przepisując kwetiapinę pacjentom
z chorobą sercowo-naczyniową lub z wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie rodzinnym. Ostrożność
jest również wskazana, jeśli kwetiapina jest przepisywana albo razem z lekami o znanym działaniu
wydłużającym odstęp QT, albo z innymi lekami przeciwpsychotycznymi, zwłaszcza u osób
w podeszłym wieku, pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT, zastoinową
niewydolnością serca, przerostem serca, hipokaliemią lub hipomagnezemią (patrz punkt 4.5).

Reakcje z odstawienia
Po nagłym przerwaniu stosowania kwetiapiny opisywano ostre objawy z odstawienia, takie jak
bezsenność, nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Wskazane jest
stopniowe odstawianie produktu leczniczego przez co najmniej 1 do 2 tygodni (patrz punkt 4.8).

Osoby w podeszłym wieku z psychozą w przebiegu otępienia
Kwetiapina nie jest zatwierdzona do leczenia psychozy w przebiegu otępienia.

W randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo z udziałem pacjentów z otępieniem,
leczonych niektórymi atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi, obserwowano około 3-krotne
zwiększenie ryzyka zdarzeń niepożądanych związanych z krążeniem mózgowym. Mechanizm tego
zjawiska nie jest znany. Nie można wykluczyć zwiększenia ryzyka w przypadku innych leków
przeciwpsychotycznych lub innych grup pacjentów. Kwetiapinę należy stosować ostrożnie
u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru.

W metaanalizie dotyczącej atypowych leków przeciwpsychotycznych stwierdzono, że u osób
w podeszłym wieku z psychozą związaną z otępieniem ryzyko zgonu jest większe niż w grupie
otrzymującej placebo. Jednak w dwóch 10-tygodniowych badaniach kontrolowanych placebo
z zastosowaniem kwetiapiny, przeprowadzonych w tej samej populacji pacjentów (n=710; średnia
wieku 83 lata; przedział: 56-99 lat), częstość zgonów w grupie pacjentów leczonych kwetiapiną
wynosiła 5,5% w porównaniu z 3,2% w grupie otrzymującej placebo. Pacjenci biorący udział w tych
badaniach umierali z różnych przyczyn, zgodnie z przewidywaniami dla tej populacji. Przytoczone
dane nie dowodzą związku przyczynowego między leczeniem kwetiapiną i zgonami wśród osób
w podeszłym wieku z otępieniem.

Dysfagia
Podczas stosowania kwetiapiny notowano występowanie dysfagii (patrz punkt 4.8). Kwetiapinę należy
stosować ostrożnie u pacjentów z ryzykiem zachłystowego zapalenia płuc.


7                                                                               NL/H/2410/001-002-003/IB/005
Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (ŻChZZ)
Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych notowano przypadki żylnej choroby zakrzepowo-
zatorowej. Ponieważ u pacjentów przyjmujących leki przeciwpsychotyczne często występują nabyte
czynniki ryzyka ŻChZZ, wszystkie możliwe czynniki ryzyka ŻChZZ należy zidentyfikować przed
i podczas leczenia kwetiapiną oraz podjąć odpowiednie działania zapobiegawcze.

Zapalenie trzustki
Zapalenie trzustki notowano w badaniach klinicznych oraz w okresie po wprowadzeniu kwetiapiny do
obrotu. Wśród doniesień postmarketingowych (choć nie wszystkie przypadki były obciążone
czynnikami ryzyka) u wielu pacjentów stwierdzano czynniki o znanym związku z zapaleniem trzustki,
takie jak zwiększone stężenie triglicerydów (patrz punkt 4.8), kamienie żółciowe i spożywanie
alkoholu.

Dodatkowe informacje
Dane dotyczące stosowania kwetiapiny w skojarzeniu z diwalproeksem lub litem w umiarkowanych
do ciężkich ostrych epizodach maniakalnych są ograniczone, jednak leczenie skojarzone było dobrze
tolerowane (patrz punkty 4.8 i 5.1). Dane te wykazały działanie addycyjne w trzecim tygodniu
leczenia.

Laktoza
Tabletki Kvelux SR zawierają laktozę. Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją
galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie
powinni stosować tego produktu leczniczego.

4.5   Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Biorąc pod uwagę zasadnicze działanie kwetiapiny na ośrodkowy układ nerwowy, należy zachować
ostrożność stosując kwetiapinę jednocześnie z innymi lekami o działaniu ośrodkowym oraz
z alkoholem.

Za metabolizm kwetiapiny odpowiedzialny jest głównie izoenzym CYP3A4 układu cytochromu P450.
W badaniu interakcji z udziałem zdrowych ochotników jednoczesne podawanie kwetiapiny (w dawce
25 mg) z ketokonazolem (inhibitorem CYP3A4) powodowało zwiększenie wartości AUC kwetiapiny
o 5 do 8 razy. Ze względu na to jednoczesne stosowanie kwetiapiny z inhibitorami CYP3A4 jest
przeciwwskazane. Nie zaleca się również picia soku grejpfrutowego podczas leczenia kwetiapiną.

W badaniu z zastosowaniem dawek wielokrotnych, oceniającym farmakokinetykę kwetiapiny
podawanej przed leczeniem i w trakcie leczenia karbamazepiną (znanym induktorem enzymów
wątrobowych) u pacjentów stosowano dawkowanie wielokrotne i stwierdzono, że jednoczesne
podawanie karbamazepiny znacząco zwiększa klirens kwetiapiny. Zwiększenie klirensu zmniejszało
średnio o 13% układową ekspozycję na kwetiapinę (mierzoną jako AUC) w stosunku do wartości
uzyskiwanej podczas stosowania samej kwetiapiny (chociaż u niektórych pacjentów obserwowano
większą skuteczność). Na skutek tej interakcji możliwe jest uzyskiwanie mniejszego stężenia leku
w osoczu, co może wpływać na skuteczność leczenia kwetiapiną. Jednoczesne podawanie kwetiapiny
z fenytoiną (innym induktorem enzymów mikrosomalnych) zwiększało klirens kwetiapiny o około
450%. Pacjenci otrzymujący leki pobudzające aktywność enzymów wątrobowych mogą rozpocząć
leczenie kwetiapiną tylko wtedy, gdy lekarz uzna, że korzyści z zastosowania kwetiapiny
przewyższają ryzyko związane z odstawieniem leków indukujących enzymy wątrobowe. Ważne jest,
aby wszelkie zmiany w leczeniu lekami pobudzającymi enzymy wątrobowe były dokonywane
stopniowo. W razie konieczności lek należy zastąpić innym, który nie ma właściwości induktora
enzymatycznego (np. walproinianem sodu), patrz także punkt 4.4.

Jednoczesne podanie leków przeciwdepresyjnych: imipraminy (znanego inhibitora CYP2D6) ani
fluoksetyny (znanego inhibitora CYP3A4 i CYP2D6) nie zmieniało znacząco farmakokinetyki
kwetiapiny.



8                                                                           NL/H/2410/001-002-003/IB/005
Farmakokinetyka kwetiapiny nie zmieniała się znacząco po jednoczesnym podaniu leków
przeciwpsychotycznych: rysperydonu lub haloperydolu. Jednoczesne podawanie kwetiapiny
i tiorydazyny zwiększało klirens kwetiapiny o około 70%.

Farmakokinetyki kwetiapiny nie zmieniało jednoczesne podanie cymetydyny.

Nie stwierdzono zmian farmakokinetyki litu stosowanego równocześnie z kwetiapiną.

Trwające 6 tygodni randomizowane badanie porównujące lit i kwetiapinę w postaci o przedłużonym
uwalnianiu z placebo i kwetiapiną w postaci o przedłużonym uwalnianiu u dorosłych pacjentów
z ostrą manią wykazało, że objawy pozapiramidowe (zwłaszcza drżenie), senność i zwiększenie masy
ciała występuje częściej w grupie otrzymującej kwetiapinę i lit niż w grupie otrzymującej kwetiapinę
i placebo (patrz punkt 5.1).

Farmakokinetyka walproinianu sodu i kwetiapiny nie zmieniała się w sposób istotny klinicznie
podczas jednoczesnego stosowania obu leków. W retrospektywnym badaniu u dzieci i młodzieży
otrzymującej walproinian, kwetiapinę lub oba leki stwierdzono większą częstość leukopenii
i neutropenii u pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone niż w grupach, u których stosowano
monoterapię.

Nie przeprowadzono formalnych badań interakcji z lekami zwykle stosowanymi w chorobach układu
krążenia.

Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania kwetiapiny z produktami
leczniczymi, które mogą zaburzać równowagę elektrolitową lub wydłużać odstęp QT.

Istnieją doniesienia o fałszywie dodatnich wynikach oznaczeń metadonu i trójpierścieniowych leków
przeciwdepresyjnych metodami immunoenzymatycznymi u pacjentów otrzymujących kwetiapinę.
Zaleca się potwierdzenie budzących wątpliwość wyników odpowiednią metodą chromatograficzną.

4.6   Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności kwetiapiny u kobiet w ciąży. Dotychczasowe
badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego jej działania, ale nie badano potencjalnego wpływu
na oczy w okresie płodowym. Dlatego kwetiapinę należy stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy
korzyści uzasadniają potencjalne ryzyko. U noworodków, których matki otrzymywały kwetiapinę
w czasie ciąży, obserwowano objawy odstawienia. U noworodków matek stosujących leki
przeciwpsychotyczne (w tym kwetiapinę) w trzecim trymestrze ciąży istnieje ryzyko działań
niepożądanych, w tym objawów pozapiramidowych i (lub) odstawienia, o różnym nasileniu i czasie
trwania po urodzeniu. Opisywano pobudzenie, zwiększenie lub zmniejszenie napięcia mięśniowego,
drżenie, senność, niewydolność oddechową lub zaburzenia karmienia. Dlatego stan noworodków
należy uważnie kontrolować.

Karmienie piersią
Opublikowane doniesienia mówią o przenikaniu kwetiapiny do mleka kobiecego, ale nie jest pewne,
jaki jest jego zakres. Kobietom karmiącym piersią należy zalecić unikanie karmienia naturalnego
podczas leczenia kwetiapiną.

4.7   Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Kwetiapina ma niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania
maszyn. Ze względu na zasadnicze działanie na ośrodkowy układ nerwowy, kwetiapina może
powodować senność i zaburzać w ten sposób czynności wymagające skupienia uwagi. Dlatego
pacjentów należy ostrzec, aby nie prowadzili pojazdów i nie obsługiwali maszyn do czasu ustalenia
indywidualnej reakcji na kwetiapinę.


9                                                                            NL/H/2410/001-002-003/IB/005
4.8    Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi związanymi ze stosowaniem kwetiapiny są
senność, zawroty głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, ból głowy, objawy odstawienia
(przerwania), zwiększenie stężenia triglicerydów, zwiększenie stężenia cholesterolu całkowitego
(głównie cholesterolu LDL), zmniejszenie stężenia cholesterolu HDL, zwiększenie masy ciała,
zmniejszenie stężenia hemoglobiny i objawy pozapiramidowe.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych
Częstości działań niepożądanych podczas leczenia kwetiapiną przedstawiono w poniższej tabeli
zgodnie z zaleceniami grupy roboczej Rady Międzynarodowych Organizacji Nauk Medycznych
z 1995 roku (ang. Council for International Organizations of Medical Sciences [CIOMS III Working
Group 1995]).

Częstości działań niepożądanych uszeregowano następująco: bardzo często: (≥1/10), często:
(≥1/100 do <1/10), niezbyt często: (≥1/1000 do <1/100), rzadko: (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo
rzadko: (<1/10 000) i częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych
danych).
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Bardzo często:        Zmniejszone stężenie hemoglobiny 23
Często:               Leukopenia 1, 29, zmniejszona liczba neutrofilów, zwiększona liczba eozynofilów
Niezbyt często:      Trombocytopenia, niedokrwistość, zmniejszona liczba płytek krwi 14
Rzadko:              Agranulocytoza 27
Częstość nieznana:   Neutropenia 1
Zaburzenia układu immunologicznego
Niezbyt często:      Nadwrażliwość (w tym skórne reakcje uczuleniowe)
Bardzo rzadko:       Reakcja anafilaktyczna 6
Zaburzenia endokrynologiczne
Często:              Hiperprolaktynemia16, zmniejszenie stężenia całkowitej T4 25, zmniejszenie
                     stężenia wolnej T4 25, zmniejszenie stężenia całkowitej T3 25, zwiększenie stężenia
                     TSH 25
Niezbyt często:      Zmniejszenie stężenia wolnej T3 25, niedoczynność tarczycy 22
Bardzo rzadko:       Nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Bardzo często:       Zwiększenie stężenia triglicerydów w surowicy 11, 31, zwiększenie stężenia
                     cholesterolu całkowitego (głównie cholesterolu LDL) 12, 31, zmniejszenie stężenia
                     cholesterolu HDL 18, 31, zwiększenie masy ciała 9, 31
Często:              Zwiększone łaknienie, zwiększone stężenie glukozy do wartości
                     hiperglikemicznych 7, 31
Niezbyt często:      Hiponatremia20, cukrzyca 1, 5, 6
Rzadko:              Zespół metaboliczny 30
Zaburzenia psychiczne
Często:              Nieprawidłowe sny i koszmary senne, myśli i zachowania samobójcze 21
Rzadko:              Lunatykowanie i pokrewne reakcje, tj. mówienie przez sen i zespół jedzenia
                     nocnego
Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo często:       Zawroty głowy 4, 17, senność 2, 17, ból głowy, objawy pozapiramidowe1, 22
Często:              Dyzartria
Niezbyt często:      Napady drgawek 1, zespół niespokojnych nóg, późne dyskinezy 1,6, omdlenia 4, 17
Zaburzenia serca
Często:              Tachykardia 4, kołatanie serca 24
Niezbyt często:      Wydłużenie odstępu QT 1, 13, 19, bradykardia 33
Zaburzenia oka
Często:              Zaburzenia widzenia

10                                                                              NL/H/2410/001-002-003/IB/005
Zaburzenia naczyniowe
Często:                Niedociśnienie ortostatyczne 4, 17
Rzadko:                Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa 1
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Często:                Duszność 24
Niezbyt często:        Zapalenie błony śluzowej nosa
Zaburzenia żołądka i jelit
Bardzo często:         Suchość błony śluzowej jamy ustnej
Często:                Zaparcie, niestrawność, wymioty 26
Niezbyt często:        Zaburzenia przełykania 8
Rzadko:                Zapalenie trzustki 1
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Często:                Zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT 3, zwiększenie
                       aktywności gamma-GT 3
Niezbyt często:        Zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej (AspAT)
Rzadko:                Żółtaczka 6, zapalenie wątroby
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Bardzo rzadko:         Obrzęk naczynioruchowy 6, zespół Stevensa-Johnsona 6
Częstość nieznana:     Toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, rumień wielopostaciowy
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Bardzo rzadko:         Rabdomioliza
Ciąża, połóg i okres okołoporodowy
Częstość nieznana:     Zespół odstawienia leku u noworodka 32
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Niezbyt często:        Zaburzenia funkcji seksualnych
Rzadko:                Priapizm, mlekotok, obrzęk piersi, zaburzenia miesiączkowania
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Bardzo często:         Objawy odstawienia 1, 10
Często:                Niewielkie osłabienie, obrzęki obwodowe, drażliwość, gorączka
Rzadko:                Złośliwy zespół neuroleptyczny 1, hipotermia
Badania diagnostyczne
Rzadko:                Zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej we krwi 15

(1)   Patrz punkt 4.4.
(2)   Może występować senność (najczęściej podczas pierwszych dwóch tygodni leczenia),
      ustępująca na ogół w trakcie dalszego stosowania kwetiapiny.
(3)   U niektórych pacjentów otrzymujących kwetiapinę obserwowano bezobjawowe zwiększenie (od
      wartości prawidłowych do >3 x górnej granicy normy [GGN] w dowolnym czasie) aktywności
      aminotransferaz (AlAT, AspAT) lub gamma-GT w surowicy. Zmiany te zwykle ustępowały
      podczas dalszego leczenia kwetiapiną.
(4)   Podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne o właściwościach alfa-1-adrenolitycznych,
      kwetiapina może często wywoływać niedociśnienie ortostatyczne z zawrotami głowy,
      tachykardią oraz (u niektórych pacjentów) omdleniem, zwłaszcza w początkowym okresie
      zwiększania dawki (patrz punkt 4.4).
(5)   W bardzo rzadko występujących przypadkach opisywano zaostrzenie istniejącej cukrzycy.
(6)   Częstość tych działań niepożądanych obliczono wyłącznie na podstawie danych z okresu po
      wprowadzeniu kwetiapiny do obrotu i dotyczących leku w postaci o natychmiastowym
      uwalnianiu.
(7)   Stężenie glukozy w co najmniej jednym pomiarze na czczo 126 mg/dl (7,0 mmol/l) lub nie na
      czczo 200 mg/dl (11,1 mmol/l).
(8)   Zwiększenie stopnia dysfagii po podaniu kwetiapiny w porównaniu z placebo obserwowano
      jedynie w badaniach klinicznych dotyczących depresji związanej z zaburzeniem afektywnym
      dwubiegunowym.
(9)   Na podstawie zwiększenia masy ciała o ponad 7% w stosunku do wartości wyjściowych.
      Działanie to występuje głównie w pierwszych tygodniach leczenia u dorosłych.


11                                                                         NL/H/2410/001-002-003/IB/005
(10) W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych dotyczących monoterapii kwetiapiną
     najczęściej obserwowanymi objawami odstawienia były: bezsenność, nudności, bóle głowy,
     biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Częstość tych reakcji zmniejszała się znacząco
     po tygodniu od zaprzestania stosowania leku.
(11) Stężenie triglicerydów w co najmniej jednym pomiarze 200 mg/dl (2,258 mmol/l)
     u pacjentów w wieku ≥18 lat lub ≥150 mg/dl (≥1,694 mmol/l) u pacjentów w wieku <18 lat.
(12) Stężenie cholesterolu w co najmniej jednym pomiarze 240 mg/dl (6,2064 mmol/l)
     u pacjentów w wieku ≥18 lat lub 200 mg/dl (5,172 mmol/l) u pacjentów w wieku <18 lat.
     Bardzo często obserwowano zwiększenie stężenia cholesterolu LDL o ≥30 mg/dl
     (≥0,769 mmol/l). Średnia zmiana wynosiła 41,7 mg/dl (≥1,07 mmol/l).
(13) Patrz poniższy tekst.
(14) Liczba płytek krwi w co najmniej jednym oznaczeniu ≤100 x 109/l.
(15) Na podstawie badania klinicznego stwierdzono, że działanie niepożądane w postaci zwiększenia
     aktywności kinazy kreatynowej we krwi nie miało związku ze złośliwym zespołem
     neuroleptycznym.
(16) Stężenie prolaktyny oznaczane w dowolnym czasie (u pacjentów w wieku >18 lat): >20 µg/l
     (>869,56 pmol/l) u mężczyzn i >30 µg/l (>1304,34 pmol/l) u kobiet.
(17) Może prowadzić do upadków.
(18) Stężenie cholesterolu HDL <40 mg/dl (1,025 mmol/l) u mężczyzn i <50 mg/dl (1,282 mmol/l)
     u kobiet w dowolnym czasie.
(19) Częstość obserwowana u pacjentów, u których nastąpiło wydłużenie odstępu QTc z <450 msek
     do ≥450 msek z przyrostem co najmniej 30 msek. W kontrolowanych placebo badaniach
     kwetiapiny średnia zmiana i częstość u pacjentów, u których odstęp ten wydłużył się do
     znaczącej klinicznie wartości, są podobne w grupie otrzymującej kwetiapinę i grupie placebo.
(20) Co najmniej jednokrotne zmniejszenie stężenia z >132 mmol/l do ≤132 mmol/l.
(21) Podczas leczenia kwetiapiną lub wkrótce po zakończeniu terapii notowano przypadki myśli
     i zachowań samobójczych (patrz punkty 4.4 i 5.1).
(22) Patrz punkt 5.1.
(23) Zmniejszenie stężenia hemoglobiny w co najmniej jednym pomiarze do ≤13 g/dl (8,07 mmol/l)
     u mężczyzn i do ≤12 g/dl (7,45 mmol/l) u kobiet wystąpiło u 11% pacjentów otrzymujących
     kwetiapinę we wszystkich badaniach, w tym w otwartej fazie badań rozszerzonych. Średnie
     maksymalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny u tych pacjentów wyniosło w dowolnym czasie
     -1,50 g/dl.
(24) Takie zgłoszenia występowały często w przypadku tachykardii, zawrotów głowy, niedociśnienia
     ortostatycznego i (lub) podstawowej choroby serca/dróg oddechowych.
(25) Na podstawie zmiany od normalnych wartości początkowych do potencjalnie istotnych
     klinicznie wartości w dowolnym czasie od rozpoczęcia leczenia we wszystkich badaniach.
     Zmiana w dowolnym czasie stężenia całkowitej T4, wolnej T4, całkowitej T3 i wolnej T3
     określona została jako <0,8 x dolna granica normy (LLN) w pmol/l, zaś zmiana stężenia TSH
     wynosi >5 mIU/l.
(26) Na podstawie zwiększonej częstości wymiotów u osób w podeszłym wieku (≥65 lat).
(27) Zmniejszenie liczby neutrofilów z wartości wyjściowych >=1,5 x 109/l do <0,5 x 109/l
     w dowolnym czasie w trakcie leczenia.
(28) Na podstawie zmiany od normalnych wartości początkowych do potencjalnie istotnych
     klinicznie wartości w dowolnym czasie od rozpoczęcia leczenia we wszystkich badaniach.
     Zmiany liczby eozynofilów określono jako >1 x 109 komórek/l w dowolnym czasie.
(29) Na podstawie zmiany od normalnych wartości początkowych do potencjalnie istotnych
     klinicznie wartości w dowolnym czasie od rozpoczęcia leczenia we wszystkich badaniach.
     Zmiany liczby krwinek białych określono jako ≤ 3 x 109 komórek/l w dowolnym czasie.
(30) Na podstawie zgłoszeń działań niepożądanych w postaci zespołu metabolicznego we wszystkich
     badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny.
(31) W trakcie badań klinicznych obserwowano u niektórych pacjentów pogorszenie więcej niż
     jednego z czynników metabolicznych masy ciała, glukozy we krwi i lipidów (patrz punkt 4.4).
(32) Patrz punkt 4.6.
(33) Może wystąpić podczas lub wkrótce po rozpoczęciu leczenia i przebiegać z niedociśnieniem i
     (lub) omdleniem. Częstość określono na podstawie zgłoszeń bradykardii i związanych z nią
     działań w trakcie wszystkich badań klinicznych dotyczących kwetiapiny.

12                                                                         NL/H/2410/001-002-003/IB/005
Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych notowano przypadki wydłużenia odstępu QT,
komorowych zaburzeń rytmu serca, nagłego zgonu z niewyjaśnionej przyczyny, zatrzymania
czynności serca i zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes. Uznano je za działania niepożądane
charakterystyczne dla tej grupy leków.

Dzieci i młodzież
U dzieci i młodzieży należy rozważyć te same działania niepożądane, co wymienione wyżej dla
dorosłych pacjentów. W poniższej tabeli podsumowano działania niepożądane, które wstępują częściej
u dzieci i młodzieży (w wieku od 10 do 17 lat) niż u dorosłych pacjentów lub te działania
niepożądane, których nie stwierdzono u dorosłych.

Częstości działań niepożądanych uszeregowano następująco: bardzo często (≥1/10), często
(≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo
rzadko (<1/10 000) i częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych
danych).
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Bardzo często:        Zwiększone łaknienie
Zaburzenia układu nerwowego
Często:                Omdlenie
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Często:               Zapalenie błony śluzowej nosa
Zaburzenia żołądka i jelit
Bardzo często:        Wymioty
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Często:               Drażliwość 3
Badania diagnostyczne
Bardzo często:        Zwiększenie stężenia prolaktyny 1, zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi 2

(1)   Stężenie prolaktyny w dowolnym czasie (u pacjentów <18 lat): >20 µg/l (>869,56 pmol/l)
      u chłopców; >26 µg/l (>1130,428 pmol/l) u dziewcząt. U mniej niż 1% pacjentów stężenie
      prolaktyny zwiększyło się do wartości >100 µg/l.
(2)   Na podstawie wzrostów powyżej istotnych klinicznie wartości progowych (dostosowanych do
      kryteriów Narodowego Instytutu Zdrowia) lub zwiększenia >20 mm Hg dla ciśnienia
      skurczowego lub >10 mm Hg dla ciśnienia rozkurczowego w dowolnym czasie w trakcie dwóch
      krótkotrwałych (3 do 6 tygodni) badań kontrolowanych placebo u dzieci i młodzieży.
(3)   Uwaga: Częstość jest zgodna z obserwowaną u dorosłych, ale drażliwość u dzieci i młodzieży
      może być związana z innymi następstwami klinicznymi niż u dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
{aktualny adres, nr telefonu i faksu ww. Departamentu}
e-mail: ndl@urpl.gov.pl

4.9    Przedawkowanie

Na ogół opisywane objawy przedmiotowe i podmiotowe przedawkowania wynikały z nasilenia
znanych działań farmakologicznych substancji czynnej, takich jak senność i uspokojenie, tachykardia
i niedociśnienie tętnicze.

Przedawkowanie samej kwetiapiny zakończone zgonem opisano w badaniach klinicznych po zażyciu
13,6 g, a po wprowadzeniu produktu do obrotu dla tak małej dawki, jak 6 g. Opisano również
13                                                                            NL/H/2410/001-002-003/IB/005
przypadki przeżycia po przyjęciu do 30 g kwetiapiny. Po wprowadzeniu leku do obrotu donoszono
o przedawkowaniu samej kwetiapiny, w wyniku którego dochodziło do zgonu lub śpiączki, ponadto
opisywano wydłużenie odstępu QT, napady drgawkowe, stan padaczkowy, rabdomiolizę,
niewydolność oddechową, zatrzymanie moczu, splątanie, majaczenie i (lub) pobudzenie.

Ryzyko działań związanych z przedawkowaniem kwetiapiny może być zwiększone u pacjentów
z ciężkimi chorobami sercowo-naczyniowymi (patrz punkt 4.4 „Choroby sercowo-naczyniowe”).

Postępowanie w przypadku przedawkowania

Nie ma swoistej odtrutki na kwetiapinę. W razie ciężkich objawów należy rozważyć możliwość
zatrucia wieloma lekami. Zaleca się leczenie na oddziale intensywnej opieki medycznej, w tym
zapewnienie i utrzymanie drożności dróg oddechowych, zapewnienie odpowiedniego utlenowania
i wentylacji oraz monitorowanie i podtrzymywanie czynności układu krążenia. Choć nie badano
zapobiegania wchłanianiu leku po przedawkowaniu, wskazane może być płukanie żołądka, jeśli
wystąpiło ciężkie zatrucie i jeśli przyjęcie leku miało miejsce w ciągu 1 godziny. Należy rozważyć
podanie węgla aktywnego.

Po przedawkowaniu kwetiapiny w leczeniu opornego niedociśnienia tętniczego należy wdrożyć
odpowiednie postępowanie, takie jak dożylne podanie płynów i (lub) leków sympatykomimetycznych.
Należy unikać podawania adrenaliny i dopaminy, gdyż stymulacja beta-adrenergiczna może nasilić
niedociśnienie w przypadku alfa-blokady wywołanej przez kwetiapinę.

Do czasu pełnego powrotu do zdrowia należy utrzymywać ścisłą kontrolę lekarską i monitorowanie
stanu pacjenta.


5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1   Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwpsychotyczne, pochodne diazepiny, oksazepiny i tiazepiny.
Kod ATC: N05AH04

Mechanizm działania

Kwetiapina jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym. Kwetiapina i jej czynny metabolit
występujący w osoczu ludzi, norkwetiapina, oddziałują z wieloma receptorami
neuroprzekaźnikowymi. Kwetiapina i norkwetiapina wykazują powinowactwo do receptorów
serotoninergicznych (5HT2) i receptorów dopaminergicznych D1 i D2 w mózgu. Uznaje się, że
działanie antagonistyczne na receptory 5HT2 i D2, przy znacznej przewadze powinowactwa do
receptora 5HT2 niż do D2, odpowiada za właściwości przeciwpsychotyczne kwetiapiny i mniejsze
nasilenie pozapiramidowych działań niepożądanych w porównaniu z typowymi lekami
przeciwpsychotycznymi. Ponadto norkwetiapina wykazuje duże powinowactwo do transportera
noradrenaliny (ang. norepinephrine transporter, NET). Kwetiapina i norkwetiapina wykazują również
duże powinowactwo do receptorów histaminergicznych i alfa-1-adrenergicznych, mniejsze zaś do
receptorów alfa-2-adrenergicznych i serotoninowych 5HT1A. Kwetiapina nie wykazuje znaczącego
powinowactwa do receptorów cholinergicznych typu muskarynowego ani receptorów
benzodiazepinowych.

Działania farmakodynamiczne

Kwetiapina wykazuje aktywność w testach na działanie przeciwpsychotyczne, takich jak test odruchu
unikania. Hamuje również aktywność agonistów dopaminy, mierzoną metodą elektrofizjologiczną lub
ocenianą przez obserwację zachowań. Ponadto kwetiapina zwiększa stężenie metabolitów dopaminy
(neurochemiczny wskaźnik blokady receptorów D2).


14                                                                            NL/H/2410/001-002-003/IB/005
W badaniach nieklinicznych oceniających pozapiramidowe działania niepożądane stwierdzono, że
kwetiapina wykazuje profil atypowy, różny od typowych leków przeciwpsychotycznych. Kwetiapina
nie powoduje nadwrażliwości receptora D2 po długotrwałym stosowaniu. W dawkach zapewniających
skuteczną blokadę receptorów D2 działanie kataleptyczne jest nieznaczne. Po długotrwałym
stosowaniu kwetiapina wykazuje wybiórcze powinowactwo do układu limbicznego, hamując
depolaryzację w neuronach mezolimbicznych, ale nie w neuronach nigrostriatalnych zawierających
dopaminę. Kwetiapina podawana doraźnie lub długotrwale w minimalnym stopniu powodowała
dystonię u małp kapucynek, niezależnie od wcześniejszego uwrażliwienia haloperydolem lub bez tego
(patrz punkt 4.8).

Skuteczność kliniczna

Schizofrenia
Skuteczność kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu w leczeniu schizofrenii wykazano
w jednym 6-tygodniowym badaniu kontrolowanym placebo u pacjentów spełniających kryteria DSM-
IV dla schizofrenii oraz w jednym badaniu z aktywną kontrolą, w którym klinicznie stabilnych
pacjentów ambulatoryjnych przestawiono z kwetiapiny o natychmiastowym uwalnianiu na kwetiapinę
o przedłużonym uwalnianiu.

Pierwszorzędową zmienną określającą punkt końcowy w badaniu kontrolowanym placebo była
zmiana końcowej wartości w odniesieniu do wartości wyjściowej w skali Zespołu Pozytywnego
i Negatywnego (ang. Positive and Negative Symptoms Scale – PANSS). Podawanie kwetiapiny
w postaci o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 400 mg/dobę, 600 mg/dobę oraz 800 mg/dobę
wiązało się ze statystycznie istotną poprawą objawów psychotycznych w porównaniu z placebo.
Działanie dawek 600 mg oraz 800 mg było większe niż dawki 400 mg.

W trwającym 6 tygodni badaniu z aktywną próbą, dotyczącym zmiany kwetiapiny o
natychmiastowym uwalnianiu na kwetiapinę o przedłużonym uwalnianiu, pierwszorzędową zmienną
skuteczności był odsetek pacjentów, u których nie stwierdzono skuteczności leku, tzn. takich, którzy
przerwali badane leczenie ze względu na brak jego skuteczności lub u których całkowita wartość
w skali PANSS w czasie od randomizacji do dowolnej wizyty kontrolnej zwiększyła się o 20% lub
więcej. U pacjentów, których stan ustabilizował się po zastosowaniu kwetiapiny o natychmiastowym
uwalnianiu w dawce od 400 mg do 800 mg, skuteczność leczenia została zachowana po zmianie na
kwetiapinę o przedłużonym uwalnianiu podawaną w równoważnej dawce dobowej raz na dobę.

W długotrwałym badaniu u pacjentów ze schizofrenią w stabilnym stanie, którzy otrzymywali przez
16 tygodni podtrzymującą dawkę kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu, ta postać kwetiapiny
bardziej skutecznie niż placebo zapobiegała nawrotom choroby. Szacowane ryzyko nawrotu po
6 miesiącach leczenia wynosiło 14,3% w grupie otrzymującej kwetiapinę o przedłużonym uwalnianiu
wobec 68,2% w grupie placebo. Średnia dawka wynosiła 669 mg. Podczas leczenia kwetiapiną
o przedłużonym uwalnianiu przez okres do 9 miesięcy (mediana 7 miesięcy) nie poczyniono żadnych
dodatkowych obserwacji dotyczących bezpieczeństwa stosowania. Podczas długotrwałego leczenia
kwetiapiną o przedłużonym uwalnianiu nie zwiększyła się zwłaszcza liczba zgłoszeń działań
niepożądanych związanych z objawami pozapiramidowymi i zwiększeniem masy ciała.

Zaburzenie afektywne dwubiegunowe
Dwa badania u pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich epizodami maniakalnymi wykazały większą
skuteczność kwetiapiny stosowanej w monoterapii niż placebo pod względem ograniczenia objawów
manii po 3 i 12 tygodniach. Wykazana w dodatkowym, 3-tygodniowym badaniu skuteczność
kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu (w dawkach dobowych od 400 do 800 mg, średnio
600 mg) była znacząco większa niż placebo. Liczba danych dotyczących skojarzonego stosowania
kwetiapiny i diwalproeksu lub litu w leczeniu ostrych epizodów maniakalnych o nasileniu
umiarkowanym lub ciężkim po 3 i 6 tygodniach jest ograniczona, ale leczenie takie było dobrze
tolerowane. Dane te wskazują na występowanie działania addycyjnego w 3. tygodniu leczenia.
W drugim badaniu nie stwierdzono działania addycyjnego w 6. tygodniu leczenia.



15                                                                            NL/H/2410/001-002-003/IB/005
W badaniu klinicznym z udziałem pacjentów z epizodami depresyjnymi w przebiegu zaburzenia
afektywnego dwubiegunowego I lub II typu skuteczność kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu
w dawce 300 mg/dobę była większa niż placebo w zmniejszeniu wartości w skali depresji
Montgomery-Asberg (MADRS).

W 4 dodatkowych, trwających 8 tygodni badaniach klinicznych z udziałem pacjentów
z umiarkowanymi do ciężkich epizodami depresyjnymi w przebiegu zaburzenia dwubiegunowego I
lub II typu, skuteczność kwetiapiny w postaci o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 300 mg
i 600 mg była znacząco większa w porównaniu z placebo w odniesieniu do odpowiednich punktów
końcowych: średniej poprawy w skali MADRS i odpowiedzi zdefiniowanej jako co najmniej 50%
poprawa w skali MADRS względem wartości wyjściowej. Nie stwierdzono różnicy w działaniu
kwetiapiny o natychmiastowym uwalnianiu w dawkach 300 mg i 600 mg.

W dalszej fazie obu badań wykazano, że długotrwałe leczenie pacjentów reagujących na leczenie
kwetiapiną w postaci o natychmiastowym uwalnianiu w dawkach 300 mg i 600 mg było skuteczne
w porównaniu z placebo w odniesieniu do objawów depresji, ale nie do objawów maniakalnych.

W dwóch badaniach oceniających skuteczność kwetiapiny w skojarzeniu z lekami normotymicznymi
w zapobieganiu nawrotom choroby u pacjentów z epizodami maniakalnymi, depresyjnymi lub
mieszanymi, leczenie skojarzone z kwetiapiną skuteczniej niż monoterapia lekami normotymicznymi
wydłużało czas do nawrotu epizodu manii, depresji lub mieszanego. Kwetiapinę podawano dwa razy
na dobę w całkowitej dawce dobowej 400 mg do 800 mg w skojarzeniu z litem lub walproinianem.

W trwającym 6 tygodni randomizowanym badaniu z zastosowaniem litu i kwetiapiny w postaci
o przedłużonym uwalnianiu oraz placebo i kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu
u dorosłych pacjentów z ostrą manią wykazano, że różnica w średniej zmianie w odniesieniu do
wartości wyjściowej w skali Younga (ang. Young Mania Rating Scale – YMRS) między pacjentami
otrzymującymi dodatkowo lit a otrzymującymi dodatkowo placebo wyniosła 2,8, a różnica w odsetku
odpowiedzi na leczenie (określonej jako 50% poprawa w skali YMRS wobec wartości początkowych)
wyniosła 11% (79% w grupie otrzymującej kwetiapinę i lit wobec 68% w grupie otrzymującej
kwetiapinę i placebo).

W jednym długotrwałym (trwającym do 2 lat) badaniu oceniającym zapobieganie nawrotom
u pacjentów z epizodami manii, depresji lub epizodami mieszanymi w przebiegu zaburzenia
afektywnego dwubiegunowego typu I kwetiapina skuteczniej niż placebo wydłużała czas do nawrotu
któregokolwiek z tych epizodów. Liczba pacjentów, u których wystąpiło zdarzenie związane
z nastrojem, wynosiła 91 (22,5%) w grupie otrzymującej kwetiapinę, 208 (51,5%) w grupie placebo
i 95 (26,1%) grupie leczonej litem. Porównanie grupy pacjentów, u których po wcześniejszej
odpowiedzi na leczenie kwetiapiną kontynuowano jej stosowanie z grupą pacjentów, u których
kwetiapinę zamieniono na lit, wykazało, że zamiana taka nie wiąże się z wydłużeniem czasu do
nawrotu zaburzeń nastroju.

Epizody dużej depresji w przebiegu ciężkiego zaburzenia depresyjnego
Do dwóch krótkotrwałych (6 tygodni) badań włączono pacjentów, u których nie uzyskano
odpowiedniej odpowiedzi na leczenie co najmniej jednym lekiem przeciwdepresyjnym.
Kwetiapina w postaci o przedłużonym uwalnianiu w dawce dobowej 150 mg i 300 mg, podawana jako
lek uzupełniający trwające leczenie przeciwdepresyjne (amitryptyliną, bupropionem, cytalopramem,
duloksetyną, escytalopramem, fluoksetyną, paroksetyną, sertraliną lub wenlafaksyną), bardziej
skutecznie niż stosowane w monoterapii leki przeciwdepresyjne zmniejszała objawy depresji oceniane
w skali MADRS (średnia zmiana LS vs. placebo: 2-3,3 punktu).

Nie oceniano długotrwałej skuteczności i bezpieczeństwa stosowania kwetiapiny, jako leku
uzupełniającego, u pacjentów z ciężkim zaburzeniem depresyjnym, jednak oceniano jej działanie
w monoterapii u dorosłych pacjentów w monoterapii (patrz niżej).

Przeprowadzono następujące badania z zastosowaniem kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu
w monoterapii, chociaż kwetiapina w tej postaci wskazana jest tylko jako leczenie uzupełniające.

16                                                                            NL/H/2410/001-002-003/IB/005
W trzech spośród czterech krótkotrwałych (trwających do 8 tygodni) badań z zastosowaniem
monoterapii u pacjentów z ciężkim zaburzeniem depresyjnym, kwetiapina o przedłużonym uwalnianiu
w dawkach dobowych 50 mg, 150 mg i 300 mg bardziej skutecznie niż placebo zmniejszała objawy
depresji, oceniane jako poprawa wyniku w skali MADRS (średnia zmiana LS vs. placebo: 2 do
4 punktów).

W badaniu skuteczności monoterapii w zapobieganiu nawrotom, pacjentów z epizodami depresyjnymi
w stanie ustabilizowanym w trakcie co najmniej 12-tygodniowego leczenia kwetiapiną w postaci
o przedłużonym uwalnianiu w ramach otwartej fazy badania, przydzielono losowo do grupy
otrzymującej raz na dobę kwetiapinę w postaci o przedłużonym uwalnianiu lub placebo przez okres do
52 tygodni. Średnia dawka kwetiapiny po randomizacji wynosiła 177 mg/dobę. Częstość nawrotów
wynosiła w tym badaniu 14,2% w grupie otrzymującej kwetiapinę i 34,4% u pacjentów otrzymujących
placebo.

W krótkotrwałym (9-tygodniowym) badaniu z udziałem osób w podeszłym wieku bez otępienia
(w wieku od 66 do 89 lat) z ciężkim zaburzeniem depresyjnym, kwetiapina w postaci o przedłużonym
uwalnianiu w zmiennych dawkach w zakresie od 50 mg do 300 mg/dobę bardziej skutecznie niż
placebo zmniejszała objawy depresji oceniane jako poprawa wyniku w skali MADRS (średnia zmiana
LS vs. placebo: -7, 54). W badaniu tym pacjentów przydzielono losowo do grupy otrzymującej
w dniach 1-3 kwetiapinę w postaci o przedłużonym uwalnianiu w dawce 50 mg/dobę, którą można
było zwiększyć do 100 mg/dobę w dniu 4., do 150 mg/dobę w dniu 8. i do 300 mg/dobę w zależności
od reakcji klinicznej i tolerancji. Średnia dawka kwetiapiny wynosiła 160 mg/dobę. Poza częstością
objawów pozapiramidowych (patrz punkt 4.8 oraz niżej „Bezpieczeństwo kliniczne”), tolerancja
kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu podawanej raz na dobę była podobna u osób
w podeszłym wieku i u dorosłych (w wieku od 18 do 65 lat). Pacjenci w wieku powyżej 75 lat biorący
udział w badaniu stanowili 19%.

Bezpieczeństwo kliniczne
W krótkotrwałych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych dotyczących schizofrenii i manii
związanej z zaburzeniem dwubiegunowym, zwiększona częstość objawów pozapiramidowych
w grupie otrzymującej kwetiapinę była zbliżona do częstości w grupie placebo (schizofrenia: 7,8%
w grupie kwetiapiny i 8,0% w grupie placebo; mania związana z zaburzeniem dwubiegunowym:
11,2% w grupie kwetiapiny i 11,4% w grupie placebo). W krótkotrwałych, kontrolowanych placebo
badaniach klinicznych dotyczących depresji związanej z zaburzeniem dwubiegunowym, zwiększona
częstość objawów pozapiramidowych wynosiła 8,9% w grupie otrzymującej kwetiapinę w
porównaniu z 3,8% w grupie placebo. W krótkotrwałych, kontrolowanych placebo badaniach
klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii u pacjentów z dużym zaburzeniem
depresyjnym, zwiększoną częstość objawów pozapiramidowych obserwowano u 5,4% pacjentów
otrzymujących kwetiapinę o przedłużonym uwalnianiu i u 3,2% pacjentów otrzymujących placebo.
W krótkotrwałym, kontrolowanym placebo badaniu klinicznym z zastosowaniem kwetiapiny
w monoterapii u osób w podeszłym wieku z dużym zaburzeniem depresyjnym, zwiększona częstość
objawów pozapiramidowych wystąpiła u 9,0% pacjentów otrzymujących kwetiapinę o przedłużonym
uwalnianiu i u 2,3% pacjentów otrzymujących placebo. Zarówno u pacjentów z depresją związaną
z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym, jak i pacjentów z dużym zaburzeniem depresyjnym,
częstość poszczególnych działań niepożądanych (np. akatyzji, zaburzeń pozapiramidowych, drżenia,
dyskinezy, dystonii, niepokoju ruchowego, mimowolnych skurczów mięśni, nadmiernej aktywności
psychomotorycznej i sztywności mięśni) nie była większa niż 4% w żadnej z badanych grup.

W krótkotrwałych (trwających od 3 do 8 tygodni), kontrolowanych placebo badaniach
z zastosowaniem stałej dawki dobowej (od 50 mg do 800 mg), średnie zwiększenie masy ciała
pacjentów leczonych kwetiapiną wynosiło od 0,8 kg dla dawki 50 mg/dobę do 1,4 kg dla dawki
600 mg/dobę (z mniejszym przyrostem masy ciała po podaniu dawki 800 mg/dobę) w porównaniu
z 0,2 kg u pacjentów otrzymujących placebo. Odsetek pacjentów, u których masa ciała zwiększyła się
o co najmniej 7%, wyniósł od 5,3% dla dawki dobowej 50 mg do 15,5% dla dawki dobowej 400 mg
(z mniejszym przyrostem masy ciała po podaniu dawek dobowych 600 mg i 800 mg) w porównaniu
z 3,7% u pacjentów otrzymujących placebo.

17                                                                          NL/H/2410/001-002-003/IB/005
W trwającym 6 tygodni randomizowanym badaniu z zastosowaniem litu i kwetiapiny w postaci
o przedłużonym uwalnianiu oraz placebo i kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu
u dorosłych pacjentów z ostrą manią wykazano, że połączenie kwetiapiny w postaci o przedłużonym
uwalnianiu z litem powoduje więcej działań niepożądanych (63% wobec 48% dla kwetiapiny
w postaci o przedłużonym uwalnianiu z placebo). Wyniki dotyczące bezpieczeństwa stosowania
wskazują na częstsze występowanie objawów pozapiramidowych u pacjentów otrzymujących
dodatkowo lit (16,8%) niż u pacjentów otrzymujących dodatkowo placebo (6,6%). Było to głównie
drżenie, notowane odpowiednio u 15,6% i 4,9% pacjentów. Senność występowała częściej
u pacjentów otrzymujących dodatkowo lit (12,7%) niż u pacjentów otrzymujących dodatkowo placebo
(5,5%). Ponadto stwierdzono, że pod koniec leczenia zwiększenie masy ciała o co najmniej 7%
wystąpiło u większego odsetka pacjentów otrzymujących dodatkowo lit (8,0%) niż placebo (4,7%).

W dłuższych badaniach dotyczących zapobieganiu nawrotom objawów pacjenci otrzymywali
kwetiapinę w ramach fazy otwartej (trwającej od 4 do 36 tygodni), a następnie byli przydzielani
losowo do fazy odstawiania leku, w której otrzymywali kwetiapinę lub placebo. U pacjentów z grupy
kwetiapiny średnie zwiększenie masy ciała w fazie otwartej wynosiło 2,56 kg, a przed upływem
48. tygodnia fazy po randomizacji 3,22 kg w stosunku do wartości wyjściowych po fazie otwartej.
U pacjentów z grupy placebo średnie zwiększenie masy ciała w fazie otwartej wynosiło 2,39 kg,
a przed upływem 48. tygodnia fazy po randomizacji 0,89 kg w stosunku do wartości wyjściowych po
fazie otwartej.

W kontrolowanych placebo badaniach u osób w podeszłym wieku z psychozą w przebiegu otępienia
częstość niepożądanych zdarzeń mózgowo-naczyniowych na 100 pacjentolat nie była większa
w grupie leczonej kwetiapiną niż w grupie otrzymującej placebo.

We wszystkich krótkotrwałych, kontrolowanych placebo badaniach z zastosowaniem kwetiapiny
w monoterapii u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofilów ≥1,5 x 109/l, zmniejszenie liczby
neutrofilów do wartości mniejszej niż 1,5 x 109/l wystąpiło co najmniej jeden raz u 1,9% pacjentów
leczonych kwetiapiną i u 1,5% pacjentów otrzymujących placebo. Częstość zmiany do
>0,5-<1,0 x 109/l była taka sama (0,2%) u pacjentów leczonych kwetiapiną, jak u otrzymujących
placebo. We wszystkich badaniach klinicznych (kontrolowanych placebo, otwartych, z aktywną
kontrolą), u leczonych kwetiapiną pacjentów z wyjściową liczbą neutrofilów ≥1,5 x 109/l) częstość,
z jaką co najmniej jeden raz liczba neutrofilów zmniejszyła się do <1,5 x 109/l, wynosiła 2,9%, a do
wartości <0,5 x 109/l – 0,21%.

Leczenie kwetiapiną wiązało się z zależnym od dawki zmniejszeniem stężenia hormonów tarczycy.
Częstość zmiany stężenia TSH wynosiła 3,2% dla kwetiapiny wobec 2,7% dla placebo. Powiązane
i mogące mieć istotne znaczenie klinicznie zmiany stężeń T3 lub T4 i TSH w tych badaniach
występowały rzadko, a obserwowane zmiany stężenia hormonów tarczycy nie wiązały się
z występowaniem klinicznych objawów niedoczynności tarczycy. Zmniejszenie stężenia całkowitej
i wolnej T4 było największe w pierwszych 6 tygodniach stosowania kwetiapiny, bez dalszego
zmniejszenia stężenia hormonów podczas długotrwałego leczenia. W około 2/3 spośród wszystkich
przypadków przerwanie leczenia kwetiapiną powodowało powrót stężenia całkowitej i wolnej T4 do
wartości prawidłowych, niezależnie od czasu trwania leczenia.

Zaćma (zmętnienie soczewki)
W badaniu klinicznym przeprowadzonym w celu oceny kataraktogennego działania kwetiapiny
(w dawce 200-800 mg/dobę) w porównaniu z rysperydonem (2-8 mg/dobę) u pacjentów ze
schizofrenią lub zaburzeniem schizoafektywnym, odsetek pacjentów, u których po co najmniej
21-miesięcznej ekspozycji na leki stwierdzono zmętnienie soczewki wyższego stopnia nie był większy
w grupie otrzymującej kwetiapinę (4%) niż w grupie leczonej rysperydonem (10%).

Dzieci i młodzież
Skuteczność kliniczna
Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania kwetiapiny w leczeniu manii badano w trwającym
3 tygodnie, kontrolowanym placebo badaniu (u 284 pacjentów z USA w wieku od 10 do 17 lat).

18                                                                             NL/H/2410/001-002-003/IB/005
U około 45% pacjentów rozpoznano dodatkowo ADHD. Ponadto przeprowadzono 6-tygodniowe
badanie kontrolowane placebo dotyczące leczenia schizofrenii (u 222 pacjentów w wieku od 13 do
17 lat). Z obu badań wykluczono pacjentów, u których nie uzyskano odpowiedzi na leczenie
kwetiapiną. Leczenie kwetiapiną rozpoczęto od dawki 50 mg/dobę i drugiego dnia zwiększono ją do
100 mg/dobę, a następnie do dawki docelowej (w leczeniu manii do 400-600 mg/dobę, w leczeniu
schizofrenii do 400-800 mg/dobę), stosując zwiększenia o 100 mg/dobę podawane 2 lub3 razy na
dobę.

W badaniu dotyczącym manii różnica w średniej zmianie LS (metoda najmniejszych kwadratów)
w odniesieniu do wartości wyjściowej w skali Younga (ang. Young Mania Rating Scale – YMRS)
(substancja czynna minus placebo) wynosiła -5,21 dla kwetiapiny w dawce 400 mg/dobę i -6,56 dla
kwetiapiny w dawce 600 mg/dobę. Odsetek skuteczności (poprawa w skali YMRS ≥50%) wynosił
64% w grupie otrzymującej kwetiapinę w dawce 400 mg/dobę, 58% w grupie otrzymującej kwetiapinę
w dawce 600 mg/dobę i 37% w grupie otrzymującej placebo.

W badaniu dotyczącym schizofrenii różnica w średniej zmianie LS w odniesieniu do wartości
wyjściowej w skali Zespołu Pozytywnego i Negatywnego (ang. Positive and Negative Symptoms
Scale – PANSS) (substancja czynna minus placebo) wynosiła -8,16 dla kwetiapiny w dawce
400 mg/dobę i -9,29 dla kwetiapiny w dawce 800 mg/dobę. Ani mała dawka (400 mg/dobę), ani duża
dawka (800 mg/dobę) kwetiapiny nie były bardziej skuteczne niż placebo pod względem odsetka
pacjentów, u których uzyskano odpowiedź zdefiniowaną jako ≥30% zmniejszenie w stosunku do
wartości wyjściowych w skali PANSS. Zarówno w manii, jak i w schizofrenii stosowanie większych
dawek spowodowało liczbowo mniejszy odsetek skuteczności.

Skuteczności nie wykazano w trzecim krótkotrwałym, kontrolowanym placebo badaniu
z zastosowaniem monoterapii kwetiapiną o przedłużonym uwalnianiu u dzieci i młodzieży (od 10 do
17 lat) z depresją w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego.

Brak dostępnych danych dotyczących podtrzymania działania lub zapobiegania nawrotom w tej grupie
wiekowej.

Bezpieczeństwo kliniczne
W opisanych wyżej krótkotrwałych badaniach w populacji pediatrycznej częstość objawów
pozapiramidowych u pacjentów ze schizofrenią w aktywnym ramieniu wyniosła 12,9%, a w ramieniu
placebo 5,3%, w badaniu u pacjentów z manią w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego
odpowiednio 3,6% wobec 1,1%, zaś u pacjentów z depresją w przebiegu zaburzenia afektywnego
dwubiegunowego 1,1% wobec 0%. Odsetek pacjentów ze schizofrenią i pacjentów z manią
w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego, u których masa ciała zwiększyła się o co
najmniej 7%, wyniósł w aktywnym ramieniu 17%, a w grupie placebo 2,5%, a odpowiednio 12,5%
i 6% u pacjentów z depresją w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego. Częstość zdarzeń
związanych z samobójstwem u pacjentów ze schizofrenią wyniosła w aktywnym ramieniu 1,4%,
a 1,3% w ramieniu placebo, zaś u pacjentów z manią i depresją w przebiegu zaburzenia afektywnego
dwubiegunowego, odpowiednio 1,0% i 1,1% wobec 0% w grupie placebo. Podczas przedłużonej fazy
obserwacji po zakończeniu leczenia pacjentów z depresją w przebiegu zaburzenia afektywnego
odnotowano dwa dodatkowe zdarzenia związane z samobójstwem u dwóch pacjentów: jeden
z pacjentów przyjmował w tym czasie kwetiapinę.

Długotrwałe bezpieczeństwo
26-tygodniowe, otwarte badanie, będące przedłużeniem krótkotrwałych badań (u 380 pacjentów),
w którym zastosowano kwetiapinę w zmiennych dawkach od 400 do 800 mg/dobę, dostarczyło
dodatkowych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania. U dzieci i młodzieży notowano
zwiększenie ciśnienia tętniczego, a zwiększony apetyt, objawy pozapiramidowe i zwiększenie stężenia
prolaktyny obserwowano częściej u dzieci i młodzieży niż u pacjentów dorosłych (patrz punkty
4.4 i 4.8). W odniesieniu do zwiększenia masy ciała, po skorygowaniu o wartości związane
z normalnym rozwojem w dłuższym okresie czasu, zwiększenie wyjściowej wartości BMI o co
najmniej 0,5 odchylenia standardowego było stosowane jako miara zmian klinicznie istotnych. 18,3%
pacjentów leczonych kwetiapiną przez co najmniej 26 tygodni spełniło to kryterium.

19                                                                          NL/H/2410/001-002-003/IB/005
5.2   Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Po podaniu doustnym kwetiapina jest dobrze wchłaniana. Po podaniu kwetiapiny w postaci
o przedłużonym uwalnianiu największe stężenie w osoczu kwetiapiny i norkwetiapiny uzyskuje się po
upływie około 6 godzin od podania (Tmax). Największe molowe stężenie w stanie stacjonarnym
czynnego metabolitu, norkwetiapiny, stanowi 35% stężenia kwetiapiny.

Farmakokinetyka kwetiapiny i norkwetiapiny ma charakter liniowy i proporcjonalny do dawek dla
dawek do 800 mg podawanych raz na dobę. Jeśli porównuje się kwetiapinę w postaci o przedłużonym
uwalnianiu podawaną raz na dobę z kwetiapiny fumaranem o natychmiastowym uwalnianiu,
podawanym w tej samej dawce dobowej dwa razy na dobę, wartość pola powierzchni pod krzywą
zależności stężenia od czasu (AUC) jest równoważna, ale stężenie maksymalne w osoczu (Cmax) jest
o 13% mniejsze w stanie stacjonarnym. Porównanie kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu
z kwetiapiną o natychmiastowym uwalnianiu wykazuje, że wartość AUC dla norkwetiapiny jest
o 18% mniejsza.

Badanie oceniające wpływ pokarmu na biodostępność kwetiapiny wykazało, że posiłek z dużą
zawartością tłuszczu powoduje istotne statystycznie zwiększenie wartości Cmax i AUC (odpowiednio
o około 50% i 20%) dla kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu. Nie można wykluczyć, że
wpływ bogatotłuszczowego posiłku na kwetiapinę w tej postaci może być większy. Dla porównania,
lekki posiłek nie wpływa znacząco na wartości Cmax lub AUC kwetiapiny. Zaleca się przyjmowanie
kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu raz na dobę bez posiłku.

Dystrybucja
Kwetiapina wiąże z białkami osocza w około 83%.

Metabolizm
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Po podaniu kwetiapiny znakowanej
radioizotopem mniej niż 5% podanej substancji wydalane jest w postaci niezmienionej w moczu lub
w kale.

W badaniach in vitro ustalono, że izoenzym CYP3A4 jest głównym enzymem odpowiedzialnym za
metabolizm kwetiapiny z udziałem układu cytochromu P450. Izoenzym CYP3A4 bierze główny
udział w wytwarzaniu i eliminacji norkwetiapiny.

Stwierdzono, że in vitro kwetiapina i niektóre jej metabolity (w tym norkwetiapina) są słabymi
inhibitorami aktywności izoenzymów 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4, należących do układu cytochromu
P450, ale tylko w stężeniach około 5 do 50 razy większych od stężeń występujących po zastosowaniu
u ludzi dawek dobowych od 300 do 800 mg. Na podstawie wyników tych badań in vitro jest mało
prawdopodobne, aby kwetiapina mogła powodować klinicznie istotne zahamowanie zależnego od
cytochromu P450 metabolizmu innych leków stosowanych w tym samym czasie. Badania na
zwierzętach wskazują, że kwetiapina może pobudzać aktywność enzymów cytochromu P450.
Z drugiej strony, specyficzne badanie interakcji u pacjentów z psychozą nie wykazało zwiększenia
aktywności cytochromu P450 po podaniu kwetiapiny.

Wydalanie
Okres półtrwania kwetiapiny i norkwetiapiny w fazie eliminacji wynosi, odpowiednio, 7 i 12 godzin.
Około 73% znakowanego leku wydalane było w moczu, a 21% w kale, z czego mniej niż 5%
całkowitej radioaktywności odpowiada niezmienionemu lekowi. Mniej niż 5% średniej dawki frakcji
wolnej kwetiapiny i czynnego metabolitu osoczowego (norkwetiapiny) wydalane jest w moczu.

Szczególne grupy pacjentów

Płeć
Farmakokinetyka kwetiapiny jest taka sama u mężczyzn i kobiet.

20                                                                          NL/H/2410/001-002-003/IB/005
Osoby w podeszłym wieku
Średni klirens kwetiapiny u osób w podeszłym wieku jest w przybliżeniu o 30 do 50% mniejszy niż
u osób dorosłych w wieku od 18 do 65 lat.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
U osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min/1,73 m2) średni
klirens osoczowy kwetiapiny był zmniejszony o około 25%, chociaż indywidualne wartości klirensu
pozostawały w przedziale wartości stwierdzanych u osób zdrowych.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
U osób z zaburzeniami czynności wątroby (stabilna marskość poalkoholowa) średni klirens osoczowy
kwetiapiny jest zmniejszony o około 25%. Ponieważ kwetiapina jest w znacznym stopniu
metabolizowana w wątrobie, u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby można oczekiwać
zwiększenia stężenia leku w osoczu i może być konieczne dostosowanie dawki (patrz punkt 4.2).

Dzieci i młodzież
Dane farmakokinetyczne zostały zebrane u 9 dzieci w wieku od 10 do 12 lat oraz u 12 młodych osób
otrzymujących stałe dawki kwetiapiny 400 mg dwa razy na dobę. W stanie stacjonarnym,
unormowane zależnie od dawki stężenie w osoczu związku macierzystego, kwetiapiny, u dzieci
i młodzieży (w wieku od 10 do 17 lat) było zasadniczo zbliżone do obserwowanego u dorosłych
pacjentów, chociaż Cmax u dzieci znajdowało się w zakresie wyższych wartości obserwowanych
u dorosłych. Wartości AUC i Cmax dla czynnego metabolitu, norkwetiapiny, były większe i wynosiły
około 62% i 49% u dzieci (w wieku od 10 do 12 lat) i około 28% i 14% u młodzieży (w wieku od
13 do 17 lat), w porównaniu z dorosłymi.

Brak dostępnych danych dotyczących kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu u dzieci
i młodzieży.

5.3   Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Nie dowiedziono działania genotoksycznego w szeregu badań in vitro i in vivo. Badania na
zwierzętach wykazały zmiany po klinicznie znaczącej ekspozycji, choć nie potwierdzono ich
w długotrwałych badaniach klinicznych.

W tarczycy szczura obserwowano złogi barwnikowe; u małp Cynomolgus - przerost komórek
pęcherzykowych tarczycy wraz ze zmniejszeniem stężenia T3 w osoczu, stężenia hemoglobiny oraz
liczby erytrocytów i leukocytów; u psów - zmętnienie soczewki i zaćmę. Informacja dotycząca zaćmy
(zmętnienia soczewki) – patrz punkt 5.1.

Dane te należy uwzględnić w analizie korzyści i ryzyka u pacjentów leczonych kwetiapiną.


6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1   Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki
Laktoza jednowodna
Hypromeloza
Sodu chlorek
Powidon K-30
Talk
Magnezu stearynian




21                                                                          NL/H/2410/001-002-003/IB/005
Otoczka tabletki
200mg
Hypromeloza 6 cP
Tytanu dwutlenek (E171)
Makrogol 6000
Żelaza tlenek żółty (E172)

300mg
Hypromeloza 6 cP
Tytanu dwutlenek (E171)
Makrogol 6000
Żelaza tlenek żółty (E172)

400mg
Hypromeloza 6 cP
Tytanu dwutlenek (E171)
Makrogol 6000

6.2   Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3   Okres ważności

30 miesięcy

6.4   Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania.

6.5   Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z folii PVC/PVDC/Aluminium w tekturowym pudełku.
Opakowania zawierają 6, 10, 20, 28, 30, 50, 60, 90, 100 i 120 tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6   Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
      stosowania

Bez szczególnych wymagań dotyczących usuwania.
Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie
z lokalnymi przepisami.


7.    PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE
      DO OBROTU

Sandoz GmbH
Biochemiestrasse 10
6250 Kundl, Austria


8.    NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Kvelux SR, 200 mg       Pozwolenie nr 20698
Kvelux SR, 300 mg       Pozwolenie nr 20699

22                                                                        NL/H/2410/001-002-003/IB/005
Kvelux SR, 400 mg     Pozwolenie nr 20700


9.   DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
     I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 26.10.2012 r.


10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
    CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

21.02.2014 r.




23                                                                        NL/H/2410/001-002-003/IB/005

                    

Inne leki Quetiapinum: