Ketrel:

Nazwa międzynarodowa:
Quetiapinum
Podmiot odpowiedzialny:
CELON PHARMA S.A., POLSKA
Pozwolenie w Polsce
11981
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
CELON PHARMA S.A., POLSKA
Postać
tabletki powlekane
Dawka
0,2 g
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
N05AH04
                                 ULOTKA DLA PACJENTA: INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKA

                               KETREL, 25 mg, tabletki powlekane
                               KETREL, 100 mg, tabletki powlekane
                               KETREL, 200 mg, tabletki powlekane

                                            Quetiapinum


Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zażyciem leku.
-   Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
-   Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty, gdy potrzebna jest rada lub dodatkowa
    informacja.
-   Lek ten został przepisany ściśle określonej osobie i nie należy go przekazywać innym, gdyż
    może im zaszkodzić, nawet jeśli objawy ich choroby są takie same.
 - Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy
    niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza lub farmaceutę.

Spis treści ulotki:
1.      Co to jest lek Ketrel i w jakim celu się go stosuje
2.      Informacje ważne przed zażyciem leku Ketrel
3.      Jak zażywać lek Ketrel
4.      Możliwe działania niepożądane
5.      Jak przechowywać lek Ketrel
6.      Inne informacje


1.      CO TO JEST LEK KETREL I W JAKIM CELU SIĘ GO STOSUJE

Ketrel zawiera substancję nazywaną kwetiapiną. Należy ona do grupy leków
przeciwpsychotycznych.
Ketrel jest stosowany w leczeniu chorób takich, jak:
    · schizofrenia, kiedy pacjent słyszy i widzi nierzeczywiste głosy i obrazy, przyjmuje za
         prawdziwe nieistniejące rzeczy, jest nadmiernie podejrzliwy, zaniepokojony, zagubiony,
         napięty, ma poczucie winny lub jest przygnębiony;
    · epizody depresyjne w przebiegu choroby dwubiegunowej, kiedy pacjent odczuwa smutek,
         depresję, brak energii, utratę apetytu, ma poczucie winy lub nie może spać;
    · mania, kiedy pacjent jest bardzo silnie pobudzony, podniecony, pełen entuzjazmu lub
         nadmiernie aktywny lub ma zaburzoną zdolność krytycznej oceny, jest agresywny lub
         uciążliwy.

Lekarz może zalecić stosowanie leku Ketrel nawet w przypadku poprawy stanu pacjenta, aby
zapobiec nawrotom choroby.


2.      INFORMACJE WAŻNE PRZED ZAŻYCIEM LEKU KETREL

Kiedy nie zażywać leku Ketrel
-   jeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie (nadwrażliwość) na kwetiapinę lub którykolwiek z
    pozostałych składników leku Ketrel (patrz punkt 6: Inne informacje)
-   jeśli pacjent stosuje jednocześnie:
     · inhibitory proteaz (niektóre leki stosowane w zakażeniu wirusem HIV),
     · leki z grupy azoli (stosowane w zakażeniach grzybiczych),
     · erytromycynę lub klarytromycynę (antybiotyki stosowane w zakażeniach),



                                                  -1-
     · nefazodon (stosowany w leczeniu depresji).


Jeżeli któraś z wymienionych powyżej sytuacji dotyczy pacjenta, nie należy stosować leku Ketrel.
W razie wątpliwości należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując lek Ketrel
Leku Ketrel nie mogą stosować osoby w podeszłym wieku z otępieniem (utrata sprawności
działania mózgu). Ketrel należy do grupy leków, które mogą zwiększać ryzyko wystąpienia udaru,
a w niektórych przypadkach zgonu u osób w podeszłym wieku z otępieniem.

Przed zastosowaniem leku Ketrel należy poinformować lekarza o problemach zdrowotnych tj.
- chorobie serca, np. zaburzenia rytmu serca u pacjenta lub członków jego rodziny,
- niskim ciśnieniu krwi,
- przebytym udarze mózgu, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku,
- chorobach wątroby,
- przebytym uprzednio napadzie drgawek (padaczka),
- cukrzycy lub zwiększonym ryzyku zachorowania na cukrzycę. Jeśli u pacjenta występuje
  zwiększone ryzyko zachorowania na cukrzycę lekarz może zalecić badania stężenia glukozy
  podczas leczenia lekiem Ketrel.
- jeśli kiedykolwiek stwierdzono małą liczbę białych krwinek (bez względu na to, czy było to
spowodowane przyjmowaniem innych leków, czy nie).

Należy poinformować lekarza, jeżeli wystąpią objawy, takie jak:
· gorączka, sztywność mięśni, uczucie zagubienia,
· mimowolne ruchy, przede wszystkim mięśni twarzy lub języka,
· uczucie bardzo nasilonej senności.
Wszystkie te objawy mogą wystąpić podczas leczenia lekami z tej grupy terapeutycznej.

Myśli samobójcze lub nasilenie się depresji
Osoby, u których występuje depresja lub zaburzenia lękowe, mogą czasami mieć myśli o
samookaleczeniu lub o popełnieniu samobójstwa. Takie objawy czy zachowanie mogą nasilać się
na początku leczenia, ponieważ leki zaczynają działać zazwyczaj dopiero po upływie około 2
tygodni, a czasem później.
Powyższe objawy są bardziej prawdopodobne u młodych dorosłych pacjentów. Dane z badań
klinicznych wykazują zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u osób w wieku poniżej 25 lat z
zaburzeniami psychicznymi, którzy byli leczeni lekami przeciwdepresyjnymi.
Jeśli u pacjenta pojawiają się myśli o samookaleczeniu lub samobójstwie, należy natychmiast
skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala.
Pomocne może okazać się poinformowanie krewnych lub przyjaciół o depresji oraz poproszenie o
przeczytanie tej ulotki. Pacjent może poprosić o informowanie go, gdy zauważą nasilenie objawów
depresyjnych lub wystąpienie innych niepokojących zmian w zachowaniu.

Stosowanie leku Ketrel z innymi lekami
Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również tych, które
wydawane są bez recepty, także o lekach ziołowych.

Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent przyjmuje:
· leki przeciwpadaczkowe (takie jak fenytoina lub karbamazepina),
· leki przeciwnadciśnieniowe,
· barbiturany (leki stosowane w zaburzeniach snu),
· tiorydazynę (lek stosowany w zaburzeniach psychotycznych).




                                                -2-
Nie należy przerywać leczenia innymi lekami bez poinformowania o tym lekarza.

Zażywanie leku Ketrel z jedzeniem i piciem
Ketrel można przyjmować z posiłkiem lub bez posiłku.
Podczas stosowania leku Ketrel należy unikać spożywania napojów alkoholowych. Jednoczesne
stosowanie leku Ketrel i alkoholu może powodować senność.
Leku Ketrel nie należy przyjmować jednocześnie z sokiem grejpfrutowym. Może to wpływać na
sposób działania leku.

Ciąża i karmienie piersią
Przed zastosowaniem każdego leku należy poradzić się lekarza.

Jeżeli kobieta zamierza zajść w ciążę, jest w ciąży lub karmi piersią, powinna poinformować o tym
lekarza przed zastosowaniem leku Ketrel. Leku Ketrel nie należy stosować w okresie ciąży, chyba,
że lekarz zaleci inaczej. Leku Ketrel nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
Ketrel może powodować senność. Nie należy prowadzić pojazdów mechanicznych ani obsługiwać
żadnych urządzeń mechanicznych bez upewnienia się, że zażywane tabletki leku Ketrel nie
powodują senności lub innych objawów zmniejszających sprawność psychofizyczną.

Ważne informacje o niektórych składnikach leku Ketrel
Lek zawiera cukier - laktozę. Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych
cukrów, pacjent powinien skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.


3.      JAK ZAŻYWAĆ LEK KETREL

Lek Ketrel należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W przypadku wątpliwości
należy ponownie skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. Dawkę początkową i sposób
zażywania leku przez kolejne dni leczenia określi lekarz prowadzący. Zazwyczaj stosowana dawka
leku Ketrel to 150 mg do 800 mg, w zależności od objawów i potrzeb pacjenta.

Lekarz może zalecić mniejszą dawkę początkową i stopniowe zwiększanie dawki:
· u pacjentów w podeszłym wieku,
· u pacjentów z chorobami wątroby.

Lek należy przyjmować raz na dobę, wieczorem, lub dwa razy na dobę, w zależności od schorzenia
pacjenta. Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą. Ketrel można przyjmować z
posiłkiem lub bez posiłku. Leku Ketrel nie należy przyjmować jednocześnie z sokiem
grejpfrutowym. Może to wpływać na sposób działania leku.

Nie należy przerywać zażywania tabletek nawet wówczas, gdy następuje poprawa samopoczucia, o
ile lekarz nie zdecyduje inaczej.

Ketrel nie jest zalecany dla pacjentów w wieku poniżej 18 lat.

Zażycie większej niż zalecana dawki leku Ketrel
W razie zastosowania większej niż zalecana dawki leku, można odczuwać senność, zawroty głowy,
nieprawidłowe bicie serca. Należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza lub zgłosić się do
najbliższego szpitala. Należy zabrać opakowanie leku Ketrel ze sobą.

Pominięcie zażycia leku Ketrel




                                                 -3-
Jeżeli została pominięta jedna dawka leku, należy ją zażyć jak najszybciej. Jeżeli do zażycia
kolejnej dawki pozostało niewiele czasu, należy zażyć lek o zwykłej porze. Nie należy stosować
dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki leku.

Przerwanie stosowania leku Ketrel
W przypadku nagłego przerwania stosowania leku Ketrel mogą wystąpić trudności w zasypianiu
(bezsenność), nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy lub drażliwość. Lekarz
może zalecić stopniowe zmniejszanie dawki w celu przerwania leczenia.

W razie wątpliwości związanych ze stosowaniem leku należy zwrócić się do lekarza lub
farmaceuty.


4.     MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Jak każdy lek, Ketrel może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one
wystąpią. Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek
objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza lub farmaceutę.

Bardzo często (u więcej niż u 1 na 10 leczonych pacjentów):
· zawroty głowy, ból głowy, suchość w jamie ustnej,
· senność (może ustępować podczas stosowania leku Ketrel),
· objawy odstawienia (objawy, które występują po przerwaniu stosowania leku Ketrel) to
    znaczy trudności w zasypianiu (bezsenność), nudności, bóle głowy, wymioty, zawroty głowy
    lub rozdrażnienie. Zazwyczaj ustępują około tygodnia po przyjęciu ostatniej dawki leku.

Często (u mniej niż u 1 na 10 leczonych pacjentów):
· przyspieszenie czynności serca,
· zapalenie błony śluzowej nosa,
· zaparcia, niestrawność,
· osłabienie, omdlenia,
· obrzęki rąk lub nóg,
· zwiększenie masy ciała, zwłaszcza w pierwszych tygodniach leczenia,
· spadki ciśnienia podczas wstawania, mogą powodować zawroty głowy lub omdlenia,
· zwiększenie stężenia glukozy we krwi,
· niewyraźne widzenie,
· nieprawidłowe ruchy mięśni, w tym trudności w rozpoczęciu zamierzonego ruchu, drżenia,
    niepokój lub sztywność mięśni bez jednoczesnego uczucia bólu,
· nieprzyjemne sny i koszmary senne.

Niezbyt często (u mniej niż u 1 na 100 leczonych pacjentów):
· napady drgawek,
· reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęki, swędzenie skóry i okolicy ust,
· nieprzyjemne odczucia w obrębie kończyn dolnych, tzw. zespół niespokojnych nóg,
· utrudnione połykanie,
· zaburzenia mowy.

Rzadko (u mniej niż u 1 na 1000 leczonych pacjentów):
· gorączka, długo utrzymujący się ból gardła lub owrzodzenia jamy ustnej, przyspieszony
   oddech, pocenie się, sztywność mięśni, zaburzenia świadomości,
· zażółcenie skóry i gałek ocznych (żółtaczka),
· długotrwały i bolesny wzwód prącia (priapizm).



                                                -4-
Bardzo rzadko (u mniej niż u 1 na 10 000 leczonych pacjentów):
·    nasilenie istniejącej cukrzycy,
·    mimowolne ruchy, przede wszystkim mięśni twarzy lub języka,
·    zapalenie wątroby,
·    ciężka wysypka, pęcherze, czerwone plamy na skórze,
·    ciężkie reakcje nadwrażliwości objawiające się trudnościami w oddychaniu (wstrząs
     anafilaktyczny),
·    szybko pojawiający się obrzęk skóry, zazwyczaj dookoła oczu i ust oraz gardła (obrzęk
     naczynioruchowy).

Leki z grupy, do której należy Ketrel mogą powodować zaburzenia rytmu serca, mogą być one
ciężkie i powodować zgon.

Podczas stosowania leku Ketrel mogą wystąpić mimowolne ruchy mięśni. Może się to objawiać
trudnością w wykonaniu zamierzonego ruchu, drżeniami, niepokojem lub sztywnością mięśni bez
jednoczesnego uczucia bólu. Jeśli wystąpią takie objawy, należy skontaktować się z lekarzem.

Niektóre działania niepożądane dotyczą badań laboratoryjnych krwi, np. zwiększenie stężenia
niektórych tłuszczów (trójglicerydów i cholesterolu całkowitego) i cukru we krwi, zmniejszenie
liczby krwinek. Lekarz może zalecić wykonanie badań kontrolnych.


5.      JAK PRZECHOWYWAĆ LEK KETREL

Przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.

Nie stosować leku Ketrel po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu.
Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 250C.

Nie stosować leku Ketrel, jeśli zakupione opakowanie ma ślady otwarcia bądź uszkodzenia.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę co zrobić z lekami, których się już nie potrzebuje. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.


6.      INNE INFORMACJE

Co zawiera lek Ketrel

-    Substancją czynną leku jest kwetiapina.

Ketrel 25 mg: każda tabletka zawiera 25 mg kwetiapiny w postaci kwetiapiny fumaranu.
Ketrel 100 mg: każda tabletka zawiera 100 mg kwetiapiny w postaci kwetiapiny fumaranu.
Ketrel 200 mg: każda tabletka zawiera 200 mg kwetiapiny w postaci kwetiapiny fumaranu.

-    Inne składniki leku to: celuloza mikrokrystaliczna, wapnia wodorofosforan bezwodny, laktoza
     jednowodna, kopowidon, karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), krzemionka koloidalna
     bezwodna, magnezu stearynian, lak żółcieni pomarańczowej (Ketrel 25 mg), lak żółcieni
     chinolinowej (Ketrel 100 mg), Opadry HP White.

Jak wygląda lek Ketrel i co zawiera opakowanie


                                                -5-
Ketrel 25 mg to okrągłe, dwuwypukłe pomarańczowe tabletki powlekane.
Ketrel 100 mg to okrągłe, dwuwypukłe żółte tabletki powlekane.
Ketrel 200 mg to okrągłe, dwuwypukłe białe tabletki powlekane.

Dostępne opakowania:
· Opakowanie zawierające 30 tabletek powlekanych po 25 mg, w pojemniku polietylenowym o
    pojemności 30 ml z zakrętką polipropylenową zawierającą środek pochłaniający wilgoć, z
    pierścieniem gwarancyjnym, w tekturowym pudełku.
· Opakowanie zawierające 60 tabletek powlekanych po 100 mg, w pojemniku polietylenowym
    o pojemności 30 ml z zakrętką polipropylenową zawierającą środek pochłaniający wilgoć, z
    pierścieniem gwarancyjnym, w tekturowym pudełku.
· Opakowanie zawierające 30 lub 60 tabletek powlekanych po 200 mg, w pojemniku
    polietylenowym o pojemności 75 ml z zakrętką polipropylenową zawierającą środek
    pochłaniający wilgoć, z pierścieniem gwarancyjnym, w tekturowym pudełku.

Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.


Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Celon Pharma Sp. z o.o.
ul. Ogrodowa 2A, Kiełpin
05-092 Łomianki
tel.: (22) 751 59 33
fax. (22) 751 44 58
e-mail: info@celonpharma.com

W celu ochrony leku przed dostępem osób niepowołanych i dzieci, zakrętka opakowania
zaopatrzona jest w plombę i mechanizm blokady odkręcania.

Należy postępować zgodnie z poniższymi rysunkami w celu prawidłowego otwarcia opakowania:

 WCISNĄĆ MOCNO                ‚ WCIŚNIĘTĄ ZAKRĘTKĘ
ZAKRĘTKĘ                       PRZEKRĘCIĆ O PÓŁ OBROTU




Data zatwierdzenia ulotki:




                                              -6-

                
                                           CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO


1.      NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

KETREL, 200 mg, tabletki powlekane


2.      SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Ketrel 200 mg: każda tabletka zawiera 200 mg kwetiapiny (Quetiapinum) w postaci kwetiapiny
fumaranu. Substancja pomocnicza: każda tabletka zawiera 60 mg laktozy jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3.      POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.
Ketrel 200 mg: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane o barwie białej.


4.      SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1     Wskazania do stosowania

Leczenie schizofrenii.
Leczenie epizodów maniakalnych o umiarkowanym i ciężkim nasileniu w przebiegu choroby
dwubiegunowej.
Leczenie epizodów ciężkiej depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej.
Zapobieganie nawrotom choroby dwubiegunowej (epizodom mieszanym, manii lub depresji) u
pacjentów, którzy reagowali na wcześniejsze leczenie kwetiapiną.

4.2     Dawkowanie i sposób podawania

Ketrel można przyjmować z pokarmem lub bez.

Dorośli
W leczeniu schizofrenii: Ketrel należy podawać dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa
przez pierwsze cztery dni leczenia wynosi: 50 mg - dzień 1., 100 mg - dzień 2., 200 mg - dzień 3. i
300 mg dzień 4. Od 4. dnia dawka powinna wynosić od 300 do 450 mg na dobę (dawka zwykle
skuteczna). Dawka może być zmieniana w zakresie od 150 do 750 mg na dobę, zależnie od
odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia przez pacjenta.

W leczeniu epizodów maniakalnych w przebiegu choroby dwubiegunowej: Ketrel należy
podawać dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa przez pierwsze cztery dni leczenia wynosi:
100 mg – dzień 1., 200 mg – dzień 2., 300 mg – dzień 3., 400 mg – dzień 4. Następnie dawka może
być zwiększana maksymalnie o 200 mg na dobę do dawki dobowej 800 mg w szóstym dniu
leczenia. Zależnie od reakcji pacjenta i tolerancji dawka dobowa w leczeniu podtrzymującym może
wynosić od 200 do 800 mg na dobę. Zwykle dawka skuteczna wynosi od 400 do 800 mg na dobę.

W leczeniu objawów depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej: Ketrel należy podawać raz
na dobę, wieczorem, ponieważ może to zmniejszyć prawdopodobieństwo uspokojenia podczas
dnia. Całkowita dawka dobowa przez pierwsze cztery dni leczenia wynosi: 50 mg – dzień 1., 100
mg – dzień 2., 200 mg – dzień 3., 300 mg – dzień 4. Zalecana dawka dobowa wynosi 300 mg.


                                                 -1-
Zależnie od odpowiedzi pacjenta na leczenie dawkę produktu Ketrel można zwiększyć do 600 mg
na dobę. Skuteczność przeciwdepresyjna została wykazana dla dawek 300 mg i 600 mg na dobę,
jednak w grupie przyjmującej 600 mg nie zaobserwowano dodatkowych korzyści podczas
krótkotrwałego leczenia (patrz punkt 5.1).

Leczenie epizodów depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej powinno być prowadzone przez
lekarza doświadczonego w leczeniu choroby dwubiegunowej.

Zapobieganie nawrotom w chorobie dwubiegunowej
Pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową, u których wystąpiła pozytywna odpowiedź na
leczenie kwetiapiną epizodu manii, epizodu mieszanego bądź depresyjnego, powinni kontynuować
leczenie w takich samych dawkach. Dawkę należy ustalić indywidualnie w zależności od
odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia, w przedziale od 300 do 800 mg na dobę (dwa razy na
dobę). W terapii podtrzymującej powinna być stosowana najniższa dawka efektywna.

Osoby w podeszłym wieku
Podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne, produkt Ketrel należy stosować ostrożnie u
pacjentów z tej grupy wiekowej, szczególnie w początkowym okresie podawania. Może być
konieczne wolniejsze zwiększanie dawki i podawanie mniejszej dawki dobowej niż u młodszych
pacjentów zależnie od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia przez pacjenta. Średni klirens
kwetiapiny u pacjentów w podeszłym wieku był zmniejszony o 30% do 50% w porównaniu do
wartości u młodszych pacjentów.

Nie badano bezpieczeństwa i skuteczności stosowania u pacjentów powyżej 65 lat z epizodami
depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej.

Dzieci i młodzież
Nie jest wskazane stosowanie kwetiapiny u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat z powodu braku
danych dotyczących stosowania leku w tej grupie wiekowej.

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności zmiany dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Dlatego należy ją stosować
ostrożnie u pacjentów ze stwierdzonymi zaburzeniami czynności wątroby, szczególnie w
początkowym okresie podawania. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby leczenie należy
rozpoczynać od dawki 25 mg na dobę. Dawkę można zwiększać codziennie o 25 mg do 50 mg aż
do osiągnięcia dawki skutecznej, zależnie od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia przez
pacjenta.


4.3    Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na kwetiapinę lub którąkolwiek substancję pomocniczą produktu. Jednoczesne
stosowanie inhibitorów układu cytochromu P450 3A4, takich jak inhibitory proteaz stosowane w
leczeniu HIV, leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, erytromycyna, klarytromycyna i nefazodon
(patrz punkt 4.5).

4.4    Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Samobójstwa/myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego
Depresja w przebiegu choroby dwubiegunowej jest związana ze zwiększonym ryzykiem
występowania myśli samobójczych, samouszkodzeń i samobójstw (zdarzenia związane z próbami
samobójczymi). Ryzyko to utrzymuje się do czasu uzyskania istotnej klinicznie remisji. Poprawa


                                                 -2-
może nie wystąpić przez kilka pierwszych lub więcej tygodni leczenia i w związku z tym pacjent
powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską do czasu wystąpienia poprawy. Doświadczenie
kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstw zwiększa się we wczesnej fazie poprawy klinicznej. W
badaniach klinicznych u pacjentów z ciężką depresją w przebiegu choroby dwubiegunowej
obserwowano zwiększone ryzyko zdarzeń związanych z próbami samobójczymi u młodych
dorosłych pacjentów, poniżej 25 lat, którzy byli leczeni kwetiapiną w porównaniu do pacjentów
otrzymujących placebo (3,0% vs 0% odpowiednio).

Senność
Stosowanie kwetiapiny jest związane z występowaniem senności i podobnych objawów, takich jak
uspokojenie (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych u pacjentów z depresją w przebiegu
choroby dwubiegunowej objawy te występowały zazwyczaj podczas pierwszych trzech dni
leczenia i miały zazwyczaj łagodne lub umiarkowane nasilenie. Pacjenci z depresją w przebiegu
choroby dwubiegunowej, u których występuje senność o ciężkim nasileniu, mogą wymagać
częstszych wizyt przez okres minimum 2 tygodni od pojawienia się senności lub do czasu poprawy
objawów; konieczne może być rozważenie przerwania leczenia.

Choroby układu sercowo-naczyniowego
Kwetiapinę należy ostrożnie stosować u pacjentów z rozpoznaną chorobą układu sercowo-
naczyniowego, chorobą naczyniową mózgu, a także w innych stanach predysponujących do
niskiego ciśnienia tętniczego. Kwetiapina może powodować niedociśnienie ortostatyczne,
szczególnie w początkowym okresie zwiększania dawki, dlatego należy rozważyć podawanie
mniejszej dawki lub wolniejsze jej zwiększanie.

Napady padaczki
W badaniach klinicznych nie wykazano różnicy częstości występowania napadów padaczki u
pacjentów leczonych kwetiapiną lub otrzymujących placebo. Podobnie jak w przypadku innych
leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z
padaczką w wywiadzie.

Objawy pozapiramidowe
W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, stosowanie kwetiapiny było związane ze
zwiększoną częstością objawów pozapiramidowych (ang. Extrapyramidal Syndrome EPS) w
porównaniu do placebo u pacjentów leczonych z powodu depresji w przebiegu choroby
dwubiegunowej (patrz punkt 4.8).

Dyskinezy późne
W razie wystąpienia objawów przedmiotowych i podmiotowych dyskinez późnych należy
rozważyć zmniejszenie dawki leku lub przerwanie leczenia kwetiapiną.

Złośliwy zespół neuroleptyczny
Występowanie złośliwego zespołu neuroleptycznego jest związane z leczeniem lekami
przeciwpsychotycznymi, w tym również lekiem zawierającym kwetiapinę (patrz punkt 4.8).
Objawy kliniczne obejmują hipertermię, zaburzenia stanu psychicznego, sztywność mięśni,
zaburzenia czynności układu autonomicznego i zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej. W
razie ich wystąpienia należy przerwać leczenie kwetiapiną i zastosować odpowiednie leczenie.

Ciężka neutropenia
Niezbyt często w badaniach klinicznych obserwowano występowanie ciężkiej neutropenii (liczba
neutrofilów <0,5 x 109/l). Większość przypadków ciężkiej neutropenii wystąpiła kilka miesięcy po
rozpoczęciu leczenia kwetiapiną. Brak dowodów na zależność od dawki. Prawdopodobnymi
czynnikami ryzyka są mała liczba leukocytów przed rozpoczęciem leczenia oraz wywołana przez
leki neutropenia w wywiadzie. Należy przerwać leczenie kwetiapiną, jeśli liczba neutrofilów
wynosi <1,0 x 109/l. Należy obserwować pacjenta w celu wykrycia wczesnych objawów infekcji i
kontrolować ilość neutrofilów (aż ich liczba zwiększy się ponad 1,5 x 109/l) (patrz punkt 4.8).


                                                -3-
Interakcje
Patrz także punkt 4.5
Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z silnymi induktorami enzymów wątrobowych takimi jak
karbamazepina lub fenytoina znacząco zmniejsza stężenie kwetiapiny w osoczu, co może wpływać
na skuteczność leczenia lekiem zawierającym kwetiapinę. U pacjentów otrzymujących leki
indukujące enzymy wątrobowe, leczenie kwetapiną można rozpocząć tylko, gdy w opinii lekarza
korzyści wynikające z leczenia kwetiapiną przeważają ryzyko wynikające z przerwania leczenia
lekiem indukującym enzymy wątrobowe. Ważne, aby zmiany leku indukującego enzymy
wątrobowe dokonywać stopniowo i jeśli jest to konieczne zastąpić go lekiem nie wpływającym na
enzymy wątrobowe (np. walproinian sodu).

Hiperglikemia
Podczas leczenia kwetiapiną dochodziło do hiperglikemii lub zaostrzenia objawów stwierdzonej
wcześniej cukrzycy. Zaleca się monitorowanie stanu klinicznego u pacjentów z cukrzycą i
zagrożonych wystąpieniem cukrzycy (patrz punkt 4.8).

Lipidy
W przeprowadzonych badaniach klinicznych z kwetiapiną obserwowano zwiększenie stężenia
trójglicerydów i cholesterolu (patrz punkt 4.8). W razie zwiększenia stężenia lipidów należy
postępować zgodnie z przyjętą praktyką kliniczną.

Wydłużenie odstępu QT
Dane z badań klinicznych i ze stosowania kwetiapiny zgodnie z Charakterystyką Produktu
Leczniczego nie potwierdziły związku kwetiapiny z przetrwałym wydłużeniem odstępu QT.
Jednak, po przedawkowaniu (patrz punkt 4.9) obserwowano wydłużenie odstępu QT. Podobnie
jednak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność, jeśli
kwetiapina jest stosowana u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego lub
wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie rodzinnym. Należy zachować ostrożność, jeśli kwetiapina
jest stosowana jednocześnie z innymi lekami wydłużającymi odstęp QTc, lekami
neuroleptycznymi, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z wrodzonym
zespołem wydłużonego odstępu QT, zastoinową niewydolnością serca, przerostem mięśnia serca,
hipokaliemią lub hipomagnezemią (patrz punkt 4.5).

Ostre objawy odstawienia
Po nagłym zaprzestaniu podawania dużych dawek leków przeciwpsychotycznych opisywano ostre
objawy odstawienia, w tym bezsenność, nudności, bóle głowy, biegunkę, wymioty, zawroty głowy
i rozdrażnienie. Dlatego zaleca się stopniowe odstawianie kwetiapiny przez okres przynajmniej
jednego do dwóch tygodni (patrz punkt 4.8).

Pacjenci w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych
Kwetiapina nie jest zatwierdzona do leczenia pacjentów w podeszłym wieku z objawami
psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych.

W randomizowanych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo u pacjentów z objawami
psychotycznymi w przebiegu choroby otępiennej, po zastosowaniu niektórych atypowych leków
przeciwpsychotycznych obserwowano 3-krotne zwiększenie ryzyka powikłań dotyczących układu
naczyniowego mózgu. Mechanizm takiego działania nie jest znany. Nie można wykluczyć ryzyka
dla innych leków przeciwpsychotycznych i w innych grupach pacjentów. Należy zachować
ostrożność podczas stosowania kwetiapiny u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru.

Metaanaliza atypowych leków przeciwpsychotycznych wykazała, że u pacjentów w podeszłym
wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu choroby otępiennej występuje większe ryzyko
zgonu niż w grupie otrzymującej placebo. Jednak w dwóch 10-tygodniowych badaniach
kontrolowanych placebo przeprowadzonych w takiej samej grupie pacjentów (n=710, średnia


                                                -4-
wieku 83 lata, grupa wiekowa 56-99 lat) śmiertelność w grupie leczonej kwetiapiną wynosiła 5,5%
i 3,2% w grupie otrzymującej placebo. Przyczyny śmierci pacjentów były różne, odpowiadały
spodziewanym dla tej populacji. Na podstawie tych danych nie można ustalić związku
przyczynowego pomiędzy zgonami pacjentów, a stosowaniem kwetiapiny.

Laktoza
Ketrel zawiera laktozę. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą
dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego
wchłaniania glukozy-galaktozy.

Dodatkowe informacje
Dane dotyczące stosowanych jednocześnie kwetiapiny i kwasu walproinowego lub litu w ostrych
epizodach manii u umiarkowanym i ciężkim nasileniu są ograniczone, jednak terapia łączna była
dobrze tolerowana (patrz punkt 4.8 i 5.1). Z danych wynika, że w 3. tygodniu występuje działanie
addycyjne.


4.5    Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji

Kwetiapina wpływa na czynność ośrodkowego układu nerwowego. Dlatego należy zachować
ostrożność, stosując go jednocześnie z innymi lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy i
z alkoholem.

Głównym izoenzymem układu enzymatycznego cytochromu P450 biorącym udział w
metabolizmie kwetiapiny jest CYP 3A4. W badaniach nad interakcjami przeprowadzonych u
zdrowych ochotników stosowanie kwetiapiny (w dawce 25 mg) i ketokonazolu, inhibitora
CYP3A4 powodowało 5-krotne do 8-krotnego zwiększenie AUC dla kwetiapiny. Na tej podstawie,
jednoczesne stosowanie kwetiapiny i inhibitorów CYP3A4 jest przeciwwskazane. Nie zaleca się
także stosowania kwetiapiny jednocześnie z sokiem grejpfrutowym.

W badaniach klinicznych z zastosowaniem dawek wielokrotnych, prowadzonych w celu ustalenia
farmakokinetyki kwetiapiny podawanej przed leczeniem i podczas leczenia karbamazepiną (lek
indukujący enzymy wątrobowe), jednoczesne podanie karbamazepiny znacząco zwiększało klirens
kwetiapiny. Powodowało to zmniejszenie ekspozycji układowej na kwetiapinę (mierzonej jako
AUC) średnio do 13% ekspozycji występującej po podaniu samej kwetiapiny; u niektórych
pacjentów obserwowano jeszcze silniejszy efekt. W wyniku tej interakcji stężenie kwetiapiny w
osoczu może być mniejsze, co może wpływać na skuteczność produktu zawierającego kwetiapinę.
Jednoczesne stosowanie kwetiapiny i fenytoiny (innego leku indukującego enzymy mikrosomalne)
powodowało istotne zwiększenie klirensu kwetiapiny o około 450%. U pacjentów leczonych
lekami indukującymi enzymy wątrobowe leczenie kwetiapiną można rozpocząć, jeśli w opinii
lekarza korzyść z zastosowania kwetiapiny przewyższa ryzyko wynikające z przerwania leczenia
lekiem indukującym enzymy wątrobowe. Ważne, aby wszystkie zmiany stosowania leku
indukującego enzymy wątrobowe były stopniowe, a jeśli zachodzi taka potrzeba, był on zastąpiony
innym lekiem nie wpływającym na enzymy wątrobowe (np. walproinian sodu) (patrz punkt 4.4).

Parametry farmakokinetyczne kwetiapiny nie zmieniają się istotnie po jednoczesnym zastosowaniu
z lekiem przeciwdepresyjnym imipraminą (inhibitorem CYP 2D6) ani fluoksetyną (inhibitorem
CYP 3A4 i CYP 2D6).

Parametry farmakokinetyczne kwetiapiny nie zmieniają się istotnie po jednoczesnym zastosowaniu
z lekami przeciwpsychotycznymi, tj. rysperydonem lub haloperydolem. Jednoczesne podawanie
kwetiapiny i tiorydazyny powoduje zwiększenie klirensu kwetiapiny o około 70%.

Farmakokinetyka kwetiapiny nie zmienia się podczas jednoczesnego stosowania z cymetydyną.



                                                -5-
Farmakokinetyka soli litu nie zmienia się podczas jednoczesnego stosowania z kwetiapiną.

W przypadku jednoczesnego stosowania kwasu walproinowego i kwetiapiny farmakokinetyka nie
zmienia się w stopniu klinicznie istotnym.

Nie prowadzono badań interakcji z lekami często stosowanymi w leczeniu chorób układu sercowo-
naczyniowego.

Zalecana jest ostrożność podczas jednoczesnego stosowania kwetiapiny z lekami, które mogą
powodować zaburzenia elektrolitowe lub wydłużać odstęp QTc.

4.6    Ciąża i laktacja

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności kwetiapiny u kobiet w ciąży. Dotychczas w badaniach
na zwierzętach nic nie wskazuje na szkodliwość, jednak nie badano możliwego wpływu na oko
płodu. Kwetiapinę można stosować w okresie ciąży tylko wówczas, gdy korzyści dla matki są
większe niż potencjalne ryzyko dla płodu. Obserwowano objawy odstawienia u noworodków,
których matki przyjmowały kwetiapinę.

Nie wiadomo, w jakim stopniu kwetiapina przenika do mleka kobiecego. Kobietom karmiącym
piersią należy zatem doradzać, żeby unikały karmienia piersią podczas stosowania kwetiapiny.

4.7    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń
       mechanicznych w ruchu

Kwetiapina wpływa na czynność układu nerwowego, zatem może zaburzać wykonywanie
czynności, które wymagają pełnej sprawności psychicznej. Należy poinformować pacjentów, aby
nie prowadzili pojazdów i nie obsługiwali urządzeń mechanicznych w ruchu, dopóki nie jest znana
indywidualna wrażliwość pacjenta na lek.

4.8    Działania niepożądane

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane podczas leczenia kwetiapiną to senność, zawroty
głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, łagodne osłabienie, zaparcia, tachykardia,
niedociśnienie ortostatyczne i objawy niestrawności.
Tak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, w trakcie leczenia kwetiapiną może
wystąpić zwiększenie masy ciała, omdlenia, złośliwy zespół neuroleptyczny, leukopenia,
neutropenia, obrzęki obwodowe.

Częstości występowania działań niepożądanych związanych z podawaniem kwetiapiny podano
zgodnie z zaleceniami CIOMS III Working Group 1995.
Częstość występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10),
niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000).

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Często: leukopenia1
Niezbyt często: eozynofilia, małopłytkowość
Nieznana: neutropenia1

Zaburzenia układu immunologicznego
Niezbyt często: nadwrażliwość
Bardzo rzadko: reakcja anafilaktyczna6

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Bardzo rzadko: cukrzyca 1,5,6


                                               -6-
Zaburzenia psychiczne:
Często: przykre sny i koszmary senne

Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo często: zawroty głowy4, senność2, bóle głowy
Często: omdlenia4, objawy pozapiramidowe1, 13
Niezbyt często: napady padaczki1, zespół niespokojnych nóg, dyzartria
Bardzo rzadko: późne dyskinezy6

Zaburzenia serca
Często: tachykardia4

Zaburzenia oka
Często: niewyraźne widzenie

Zaburzenia naczyniowe
Często: niedociśnienie ortostatyczne4

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Często: zapalenie błony śluzowej nosa

Zaburzenia żołądka i jelit
Bardzo często: suchość w jamie ustnej
Często: zaparcia, niestrawność
Niezbyt często: dysfagia8

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Rzadko: żółtaczka6
Bardzo rzadko: zapalenie wątroby6

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy6, zespół Stevensa-Johnsona6

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Rzadko: priapizm

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Bardzo często: objawy odstawienia1, 10
Często: łagodne osłabienie, obrzęki obwodowe
Rzadko: złośliwy zespół neuroleptyczny1

Badania diagnostyczne
Bardzo często: zwiększenie stężenia trójglicerydów11, zwiększenie stężenia cholesterolu
całkowitego (głównie frakcji LDL)12.
Często: zwiększenie masy ciała9, zwiększenie aktywności aminotrasferaz (AlAT, AspAT)3,
zmniejszenie liczby neutrofilów, zwiększenie stężenia glukozy we krwi aż do hiperglikemii7
Niezbyt często: zwiększenie aktywności GGTP3, zmniejszenie liczby płytek krwi14
Rzadko: zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej15.
(1)
      patrz punkt 4.4
(2)
      Senność może wystąpić zwykle podczas pierwszych dwóch tygodni od rozpoczęcia zażywania
      leku i zazwyczaj ustępuje w trakcie długotrwałego stosowania kwetiapiny.




                                                -7-
(3)
     Obserwowano bezobjawowe zwiększenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz
     GGTP u niektórych pacjentów przyjmujących kwetiapinę. Zwiększenie to zwykle ustępowało w
     trakcie leczenia kwetiapiną.
(4)
     Kwetiapina, podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne blokujące receptory α1, często
     powoduje niedociśnienie ortostatyczne związane z zawrotami głowy, tachykardią, a u
     niektórych pacjentów z omdleniami, szczególnie podczas początkowego okresu zwiększania
     dawki (patrz punkt 4.4).
(5)
     W bardzo rzadkich przypadkach dochodziło do nasilenia objawów stwierdzonej wcześniej
     cukrzycy.
(6)
     Dane dotyczące częstości działań niepożądanych pochodzą z zastosowania klinicznego
     kwetiapiny w postaci tabletki o natychmiastowym uwalnianiu.
(7)
     Stężenie glukozy we krwi na czczo ≥126 mg/dl (≥7,0 mmol/l) lub stężenie glukozy we krwi nie
     na czczo ≥200 mg/dl (≥11,1 mmol/l) przynajmniej w jednym badaniu.
(8)
     Zwiększenie częstości utrudnień w połykaniu po zastosowaniu kwetiapiny w porównaniu z
     placebo obserwowano tylko w badaniach klinicznych dotyczących epizodów depresji w
     przebiegu choroby dwubiegunowej.
(9)
     Występuje zwłaszcza podczas pierwszych tygodni leczenia.
(10)
     Najczęściej występującymi objawami odstawienia obserwowanymi w kontrolowanym placebo
     badaniu klinicznym z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii były: bezsenność, nudności,
     bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Częstość ich występowania
     zmniejszała się znacząco po tygodniu od zaprzestania leczenia.
(11)
     Stężenie trójglicerydów >200 mg/ml (≥2,258 mmol/l) przynajmniej w jednym badaniu.
(12)
     Stężenie cholesterolu >240 mg/ml (≥6,2064 mmol/l) przynajmniej w jednym badaniu.
(13)
     Patrz tekst poniżej.
(14)
     Liczba płytek ≤100 x 109/l przynajmniej w jednym badaniu.
(15)
     Zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej odnotowane w badaniach klinicznych
     niezwiązane z występowaniem złośliwego zespołu neuroleptycznego.

Podczas leczenia lekami neuroleptycznymi obserwowano przypadki wydłużenia odstępu QTc,
przedsionkowych zaburzeń rytmu, nagłych niespodziewanych zgonów, zatrzymania akcji serca,
częstoskurczu komorowego typu torsades de pointes. Uważa się, że są one charakterystyczne dla
tej grupy leków.

W krótkotrwałych badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny i placebo, u pacjentów ze
schizofrenią lub epizodem manii w przebiegu choroby dwubiegunowej łączna częstość objawów
pozapiramidowych była zbliżona do placebo (schizofrenia: 7,8% w grupie przyjmującej kwetiapinę
i 8,0% w grupie przyjmującej placebo; epizod manii w przebiegu choroby dwubiegunowej: 11,2%
w grupie przyjmującej kwetiapinę i 11,4% w grupie przyjmującej placebo). W krótkotrwałych
badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny i kontrolowanych placebo, u pacjentów z
epizodem depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej łączna częstość objawów
pozapiramidowych w grupie otrzymującej kwetiapinę wynosiła 8,9% w porównaniu do 3,8% dla
placebo, jednak częstość poszczególnych działań niepożądanych (np. akatyzji, zespołu
pozapiramidowego, drżeń, dyskinez, dystonii, niepokoju, samowolnych skurczów mięśni,
nadaktywności psychomotorycznej i sztywności mięśni) była ogólnie nieduża i nie przekraczała
4% w żadnej z badanych grup. W długotrwałych badaniach klinicznych nad schizofrenią i chorobą
dwubiegunową, łączna częstość zależnych od leczenia objawów pozapiramidowych była zbliżona
w grupie otrzymującej kwetiapinę i placebo.

Leczenie kwetiapiną było związane z niewielkim, zależnym od dawki, zmniejszeniem stężenia
hormonów tarczycy we krwi, szczególnie T4 i fT4 (całkowitej i wolnej tyroksyny). Zmniejszenie to
było najsilniejsze w pierwszych 2-4 tygodniach leczenia kwetiapiną, nie odnotowano dalszego
zmniejszania podczas długotrwałego leczenia. Prawie we wszystkich przypadkach przerwanie
leczenia kwetiapiną powodowało powrót stężenia całkowitego i wolnego T4 do wartości
prawidłowych, niezależnie od czasu trwania leczenia. Niewielkie zmniejszenie stężenia hormonów


                                               -8-
tarczycy T3 i rT3 (całkowitej i odwróconej trijodotyroniny) obserwowano tylko po stosowaniu
dużych dawek kwetiapiny. Nie obserwowano zmian stężenia TBG ani zwiększenia stężenia TSH.
Nie obserwowano również objawów klinicznych niedoczynności tarczycy.

4.9    Przedawkowanie

Zgłoszono przypadek zgonu po ostrym przedawkowaniu kwetiapiny w dawce 13,6 grama w
badaniu klinicznym, jak również po dopuszczeniu do obrotu, po przyjęciu dawki 6 gramów samego
produktu referencyjnego zawierającego kwetiapinę. Zgłoszono także przypadek przeżycia po
przedawkowaniu 30 gramów kwetiapiny. Po dopuszczeniu do obrotu produktu zawierającego
kwetiapinę otrzymano zgłoszenia zgonu, śpiączki lub wydłużenia odstępu QTc po
przedawkowaniu samej kwetiapiny.

Pacjenci z chorobami układu sercowo-naczyniowego w wywiadzie narażeni są na bardziej nasilone
objawy w razie przedawkowania (patrz punkt 4.4).

Na ogół objawy przedmiotowe i podmiotowe są takie same, jak nasilone znane działania
farmakologiczne leku, to jest senność i uspokojenie, tachykardia i niedociśnienie.

Nie istnieje specyficzna odtrutka dla kwetiapiny. W razie ciężkiego zatrucia, należy uwzględnić
możliwość zażycia kilku leków. Pacjent powinien być leczony w oddziale intensywnej terapii.
Zaleca się uzyskanie i utrzymywanie drożności dróg oddechowych, aby zapewnić odpowiednie
natlenowanie i wentylację. Należy monitorować i podtrzymywać czynność układu sercowo-
naczyniowego. Nie badano stosowania środków zmniejszających wchłanianie w razie
przedawkowania, jednak gdy podejrzewane jest ciężkie przedawkowanie, może być wskazane
płukanie żołądka, najlepiej w ciągu godziny od zażycia leku. Należy również rozważyć podanie
węgla aktywowanego.

Pacjent powinien pozostawać pod dokładną kontrolą lekarską aż do powrotu do zdrowia.


5.     WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1    Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwpsychotyczne, kod ATC: N05 AH 04



Mechanizm działania
Kwetiapina jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym. Kwetiapina i jej aktywny metabolit
N-dealkilowana kwetiapina działają na wiele receptorów neuroprzekaźników. Kwetiapina i
N-dealkilowana kwetiapina mają powinowactwo do receptorów serotoninowych (5HT2) w mózgu
oraz receptorów dopaminowych (D1 i D2). Uważa się, że za przeciwpsychotyczne działanie
kliniczne i małą częstość pozapiramidowych działań niepożądanych produktu zawierającego
kwetiapinę odpowiada bardziej wybiórcze działanie na receptory 5HT2 i średnie na receptory D2.
Dodatkowo N-dealkilowana kwetiapina ma duże powinowactwo do czynnika transportującego
norepinefrynę (NET). Kwetiapina i N-dealkilowana kwetiapina mają powinowactwo do
receptorów histaminowych i α1-adrenergicznych oraz mniejsze powinowactwo do receptorów α2-
adrenergicznych i serotoninowych 5HT1A. Powinowactwo kwetiapiny do muskarynowych
receptorów cholinergicznych lub receptorów benzodiazepinowych jest nieznaczne.

Działanie farmakodynamiczne
Kwetiapina wykazuje aktywność w testach aktywności przeciwpsychotycznej, takich jak test
odruchu unikania. Kwetiapina hamuje także działanie agonistów dopaminy, co można zbadać


                                                -9-
testami behawioralnymi lub elektrofizjologicznymi. Zwiększenie stężenia metabolitów dopaminy
jest neurochemicznym wskaźnikiem blokady receptorów D2.

Z badań przedklinicznych, w których oceniano ryzyko wywołania objawów pozapiramidowych,
wynika, że kwetiapina w przeciwieństwie do standardowych leków przeciwpsychotycznych ma
nietypowe właściwości. Podczas długotrwałego stosowania kwetiapina nie wywołuje
nadwrażliwości receptorów D2. Kwetiapina wykazuje jedynie słabe działanie kataleptyczne w
dawkach skutecznie blokujących receptor dopaminowy D2. Podczas długookresowego stosowania
kwetiapina wybiórczo hamuje przewodnictwo w neuronach układu limbicznego, wywołując
blokadę depolaryzacyjną szlaku mezolimbicznego, nie wpływając na zawierające dopaminę
neurony układu nigrostriatalnego. Ponadto zarówno po ostrym i długotrwałym podawaniu,
kwetiapina w minimalnym stopniu wywołuje objawy dystonii u małp rodzaju Cebus,
uwrażliwionych na działanie neuroleptyków podawaniem haloperydolu. Wyniki tych badań
wskazują, że produkt zawierający kwetiapinę powinien mieć nieznaczne właściwości
wywoływania objawów pozapiramidowych. Uważa się także, że leki o mniejszej skłonności
wywoływania objawów pozapiramidowych mogą wywoływać mniej późnych dyskinez (patrz
punkt 4.8).

Nie wiadomo w jakim stopniu działanie farmakologiczne kwetiapiny zależy od N-dealkilowanego
metabolitu.

Skuteczność kliniczna
Wyniki trzech badań klinicznych kontrolowanych placebo u pacjentów ze schizofrenią, z
zastosowaniem różnych dawek kwetiapiny, nie wykazały różnicy między produktem zawierającym
kwetiapinę a placebo, pod względem częstości wywoływania objawów pozapiramidowych ani
jednoczesnego stosowania leków antycholinergicznych. Badanie kliniczne kontrolowane placebo
oceniające zastosowanie stałych dawek kwetiapiny w zakresie od 75 do 750 mg na dobę nie
wykazało zwiększenia częstości objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania leków
antycholinergicznych.

Wyniki czterech kontrolowanych badań klinicznych, w których oceniano dawki produktu
zawierającego kwetiapinę do 800 mg w leczeniu objawów maniakalnych w przebiegu choroby
dwubiegunowej, przy czym w dwóch badaniach stosowano kwetiapinę w monoterapii, a w dwóch
w terapii skojarzonej z solami litu lub walproinianem sodu, nie wykazały różnic między grupami
leczonymi kwetiapiną i placebo, pod względem częstości objawów pozapiramidowych lub
jednoczesnego stosowania leków antycholinergicznych.

W badaniu klinicznym kontrolowanym placebo u pacjentów z psychozą starczą częstość działań
niepożądanych ze strony układu naczyniowego mózgu liczona na 100 pacjentolat nie była większa
w grupie pacjentów leczonych kwetiapiną niż w grupie otrzymującej placebo.

W odróżnieniu od innych leków przeciwpsychotycznych kwetiapina nie wywołuje długotrwałego
zwiększenia stężenia prolaktyny, co jest charakterystyczne dla leków atypowych. W badaniach
klinicznych, w których kwetiapinę podawano wielokrotnie w stałej dawce, pod koniec badania nie
było różnic w stężeniach prolaktyny u pacjentów otrzymujących kwetiapinę w zalecanym zakresie
dawek i u pacjentów otrzymujących placebo.

W dwóch badaniach klinicznych, w których stosowano produkt zawierający kwetiapinę w
monoterapii w leczeniu umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych, wykazała ona lepszą
skuteczność niż placebo w zmniejszaniu objawów maniakalnych w trzecim i dwunastym tygodniu
leczenia. Dane dotyczące stosowania kwetiapiny z kwasem walproinowym lub solami litu w
leczeniu ostrych, umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych są ograniczone, jednak takie
leczenie skojarzone było dobrze tolerowane przez pacjentów. W trzecim tygodniu stosowania tego
typu leczenia występował efekt sumowania się działania leków. Inne badanie kliniczne nie
wykazało sumowania działania leków w szóstym tygodniu leczenia.


                                              - 10 -
Uśredniona dawka produktu zawierającego kwetiapinę w ostatnim tygodniu leczenia u pacjentów
dobrze odpowiadających na leczenie wynosiła 600 mg na dobę, a u 85% pacjentów była w zakresie
400 do 800 mg/dobę.

W czterech badaniach klinicznych u pacjentów z objawami depresji o umiarkowanym i ciężkim
nasileniu, w przebiegu choroby dwubiegunowej typu I i II, leczenie kwetiapiną w dawce 300 mg i
600 mg było znamiennie lepsze niż placebo odnośnie wartości wyniku: średniej poprawy według
skali MADRS i odpowiedzi zdefiniowanej, jako przynajmniej 50% poprawy całkowitego wyniku
według skali MADRS w porównaniu do wartości uzyskanych na początku badania. Nie
stwierdzono różnicy w wielkości odpowiedzi pomiędzy grupą pacjentów otrzymujących
kwetiapinę w dawce 300 mg i 600 mg.

W przedłużonej obserwacji w dwóch z powyższych badań wykazano, że długotrwałe leczenie
kwetiapiną w dawce 300 mg i 600 mg, w porównaniu do placebo, było skuteczne w odniesieniu do
objawów depresji, ale nie w odniesieniu do objawów maniakalnych.

W długotrwałym (trwającym do 2 lat) badaniu klinicznym oceniającym zapobieganie nawrotom u
pacjentów z epizodami manii, depresji lub objawami mieszanymi w przebiegu choroby
dwubiegunowej I typu, kwetiapina była bardziej skuteczna niż placebo, jeśli chodzi o wydłużenie
czasu do wystąpienia epizodu zaburzenia nastroju niezależnie od jego rodzaju. W grupie stosującej
kwetiapinę stwierdzono 91 osób (22,5%) z przypadkami zaburzeń nastroju, w grupie placebo 208
osób (51,5%) i 95 osób (26,1%) w grupie stosującej preparat litu. U pacjentów, u których
stwierdzono odpowiedź na leczenie kwetiapiną, porównanie ciągłego leczenia kwetiapiną z
wynikami leczenia po zmianie na preparat litu nie wykazało wydłużenia czasu do nawrotu
zmienionego nastroju.

W dwóch badaniach klinicznych dotyczących przeciwdziałania nawrotom zmienionego nastroju
stosowano kwetiapinę w połączeniu z lekami stabilizującymi nastrój (normotymikami).
U pacjentów z nastrojem maniakalnym, depresyjnym lub mieszanym, połączenie kwetiapiny i
normotymiku wykazało większą skuteczność w porównaniu ze stosowaniem samego normotymiku
pod względem wydłużenia czasu do nawrotu zmienionego nastroju (maniakalnego, depresyjnego
lub mieszanego). Ryzyko nawrotu zmiennego nastroju zostało zredukowane do 70%. Kwetiapinę
podawano w dawce od 400 mg do 800 mg na dobę w dwóch dawkach podzielonych, w leczeniu
skojarzonym z solami litu lub kwasem walproinowym.

W badaniach klinicznych wykazano, że kwetiapina jest skuteczna w leczeniu schizofrenii i manii,
gdy jest podawana dwa razy na dobę, chociaż okres półtrwania kwetiapiny wynosi około 7 godzin.
Popierają to także dane z badań z użyciem pozytonowej tomografii emisyjnej (PET), które
wykazały obecność połączeń z receptorami 5HT2 i D2 do 12 godzin po podaniu kwetiapiny. Nie
badano skuteczności i bezpieczeństwa dawek większych niż 800 mg/dobę.

Długookresowa skuteczność kwetiapiny w zapobieganiu schizofrenii nie została sprawdzona w
zaślepionych badaniach klinicznych. W badaniach otwartych, u pacjentów ze schizofrenią,
kwetiapina była skuteczna w utrzymaniu poprawy klinicznej podczas przedłużonego stosowania u
pacjentów, u których uzyskano poprawę kliniczną po rozpoczęciu leczenia, co sugeruje
skuteczność leczenia długotrwałego.

W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii u
pacjentów z wyjściową liczbą neutrofilów ≥1,5x109/l, częstość wystąpienia przynajmniej raz liczby
krwinek obojętnochłonnych <1,5x109/l wynosiła 1,72% u pacjentów otrzymujących kwetiapinę i
0,73% u pacjentów otrzymujących placebo. We wszystkich badaniach klinicznych
(kontrolowanych placebo, otwartych, z kontrolą innego leku, u pacjentów z wyjściową liczbą
neutrofilów ≥1,5x109/l) częstość wystąpienia przynajmniej raz liczby krwinek obojętnochłonnych
<0,5x109/l wynosiła 0,21% u pacjentów leczonych kwetiapiną i 0% u pacjentów otrzymujących


                                               - 11 -
placebo, natomiast częstość wystąpienia przynajmniej raz liczby neutrofilów między ≥0,5 i
<1,0x109/l wynosiła 0,75% u pacjentów leczonych kwetiapiną i 0,11% u pacjentów otrzymujących
placebo.

5.2    Właściwości farmakokinetyczne

Kwetiapina po podaniu doustnym jest dobrze wchłaniana i metabolizowana w dużym stopniu.
Przyjmowanie z pożywieniem nie ma znaczącego wpływu na biodostępność kwetiapiny.
Kwetiapina wiąże się w około 83% z białkami osocza. Maksymalne stężenie molowe
N-dealkilowanej kwetiapiny w stanie stacjonarnym wynosi 35% wartości uzyskiwanej dla
kwetiapiny. Okres półtrwania w fazie eliminacji kwetiapiny i N-dealkilowanej kwetiapiny wynosi
odpowiednio około 7 i 12 godzin.

Farmakokinetyka kwetiapiny i N-dealkilowanej kwetiapiny jest liniowa i zależna od dawki.
Farmakokinetyka kwetiapiny nie różni się u mężczyzn i kobiet.

Średni klirens kwetiapiny u osób w podeszłym wieku jest mniejszy o 30 do 50% w porównaniu z
osobami dorosłymi w wieku od 18 do 65 lat.

Średni klirens kwetiapiny w osoczu był zmniejszony o około 25% u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min/1,73 m2), jednak
poszczególne wartości klirensu mieściły się w prawidłowym zakresie. Mniej niż 5% niezmienionej
kwetiapiny i jej czynnego metabolitu, N-dealkilowanej kwetiapiny, jest wydalane z moczem.

Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Po podaniu znakowanej
radioaktywnie kwetiapiny, w postaci niezmienionej wydalane jest z moczem i kałem mniej niż 5%
podanej substancji. Około 73% radioaktywności wydalane jest w moczu a 21% w kale. Średni
klirens kwetiapiny w osoczu był zmniejszony o około 25% u pacjentów z niewydolnością wątroby
(stabilna marskość poalkoholowa). Ponieważ kwetiapina jest głównie metabolizowana w wątrobie,
u osób z zaburzeniami czynności wątroby stężenie w osoczu może być zwiększone. W tej grupie
pacjentów może być konieczna zmiana dawki (patrz punkt 4.2).

Badania in vitro wykazały, że głównym izoenzymem układu enzymatycznego cytochromu P450
biorącym udział w metabolizmie kwetiapiny jest izoenzym CYP 3A4. N-dealkilowana kwetiapina
powstaje i jest metabolizowana głównie przez CYP3A4.

Ustalono, że kwetiapina i kilka jej metabolitów są słabymi inhibitorami aktywności ludzkiego
cytochromu P450 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4. Zahamowanie cytochromu CYP zachodzi
wyłącznie w stężeniach około 5 do 50 razy większych niż obserwowane u ludzi w zakresie dawek
od 300 mg do 800 mg na dobę. W związku z tymi wynikami badań in vitro jest mało
prawdopodobne, aby jednoczesne stosowanie kwetiapiny z innymi lekami powodowało klinicznie
istotne zahamowanie metabolizmu innego leku za pośrednictwem cytochromu P450. Z badań
przeprowadzonych na zwierzętach wynika, że kwetiapina może pobudzać enzymy cytochromu
P450. Jednak w celowanym badaniu interakcji u pacjentów z psychozami nie obserwowano
zwiększenia aktywności cytochromu P450 po podaniu kwetiapiny.


5.3    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W przeprowadzonych in vivo i in vitro badaniach nie obserwowano genotoksycznego działania
kwetiapiny. U zwierząt laboratoryjnych po dawkach mogących mieć znaczenie kliniczne
obserwowano zaburzenia, które dotychczas nie zostały potwierdzone w długotrwałych badaniach.
U szczurów obserwowano zmianę pigmentacji tarczycy, u małp Cynomolgus hipertrofię komórek
pęcherzykowych gruczołu tarczowego, zmniejszenie stężenia T3, zmniejszenie stężenia



                                              - 12 -
hemoglobiny i zmniejszenie ilości białych i czerwonych krwinek, u psów zmętnienie rogówki i
zaćmę.

Dane te należy wziąć pod uwagę, rozważając korzyści i ryzyko leczenia dla pacjenta.


6.        DANE FARMACEUTYCZNE

6.1       Wykaz substancji pomocniczych

Tabletka
Celuloza mikrokrystaliczna
Wapnia wodorofosforan bezwodny
Laktoza jednowodna
Kopowidon
Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
Krzemionka koloidalna bezwodna
Magnezu stearynian

Skład otoczki
Opadry HP White

6.2       Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3       Okres ważności

3 lata.

6.4       Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 250C.

6.5       Rodzaj i zawartość opakowania

Pojemnik polietylenowy o pojemności 75 ml (Ketrel 200 mg), z zakrętką polipropylenową
zawierającą środek pochłaniający wilgoć, z pierścieniem gwarancyjnym, w tekturowym pudełku.
W jednym pojemniku znajduje się 60 tabletek powlekanych po 200 mg.

6.6       Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do
          stosowania

W celu ochrony leku przed dostępem osób niepowołanych, zakrętka opakowania zaopatrzona jest
w plombę gwarancyjną.
Należy postępować zgodnie z poniższymi rysunkami w celu prawidłowego otwarcia opakowania:




                                               - 13 -
1)WCISNĄĆ MOCNO           2)WCIŚNIĘTĄ ZAKRĘTKĘ
ZAKRĘTKĘ                  PRZEKRĘCIĆ O PÓŁ OBROTU




Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z
miejscowymi przepisami.


7.     PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
       DOPUSZCZENIE DO OBROTU

       Celon Pharma Sp. z o.o.
       ul. Ogrodowa 2A, Kiełpin
       05-092 Łomianki
       Tel.: (22) 751 59 33
       Fax.: (22) 751 44 58
       e-mail: info@celonpharma.com


8.     NYMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

       Pozwolenie MZ nr: 11981


9.     DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
       OBROTU / DATA JEGO PRZEDŁUŻENIA

       27.12.2005/ 27.01.2011

10.    DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
       CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO.




                                             - 14 -

                    

Inne leki Quetiapinum: