Ketilept 200:

Nazwa międzynarodowa:
Quetiapinum
Podmiot odpowiedzialny:
PROTERAPIA SP. Z O.O., POLSKA
Pozwolenie w Polsce
12966
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
EGIS PHARMACEUTICALS PLC, WĘGRY
Postać
tabletki powlekane
Dawka
0,2 g
Lek refundowany
Tak
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
N05AH04
                                 ULOTKA DLA PACJENTA: INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKA

                               Ketilept 25 mg, tabletki powlekane
                               Ketilept 100 mg, tabletki powlekane
                               Ketilept 150 mg, tabletki powlekane
                               Ketilept 200 mg, tabletki powlekane
                               Ketilept 300 mg, tabletki powlekane
                                           Quetiapinum


Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku.
- Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
- Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty w razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości.
- Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może
  zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
- Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy
  niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Spis treści ulotki:
1.      Co to jest lek Ketilept i w jakim celu się go stosuje
2.      Informacje ważne przed zastosowaniem leku Ketilept
3.      Jak stosować lek Ketilept
4.      Możliwe działania niepożądane
5.      Jak przechowywać lek Ketilept
6.      Inne informacje


1.     CO TO JEST LEK KETILEPT I W JAKIM CELU SIĘ GO STOSUJE

Lek ten ma nazwę Ketilept. Jego substancją czynną jest kwetiapina. Ketilept należy do grupy leków
zwanych lekami przeciwpsychotycznymi, które łagodzą objawy niektórych rodzajów chorób
psychicznych, takie jak omamy (na przykład słyszenie głosów pochodzących nie wiadomo skąd),
dziwne i przerażające myśli, zmiany w zachowaniu, uczucie osamotnienia i dezorientacji.

Lek Ketilept może być również stosowany w leczeniu manii, której objawami jest nadmierne
podekscytowanie, pobudzenie. Osoba chora potrzebuje mniej snu niż zwykle, mówi szybciej i więcej,
może być też niezwykle rozdrażniona.

Ponadto Ketilept może być stosowany w leczeniu pacjentów z nastrojem depresyjnym, brakiem
energii, poczuciem winy, utratą apetytu i bezsennością.
Lekarz może zalecić kontynuowanie leczenia lekiem Ketilept, nawet gdy pacjent czuje się lepiej, aby
zapobiec nawrotom objawów.
Pomocne dla pacjenta może być poinformowanie przyjaciół i krewnych o swych objawach i
poproszenie ich o przeczytanie tej ulotki. Pacjent może poprosić o informowanie go, jeśli zauważą, że
objawy nasiliły się lub wystąpiły niepokojące zmiany w zachowaniu.


2.     INFORMACJE WAŻNE PRZED ZASTOSOWANIEM LEKU KETILEPT

Kiedy nie stosować leku Ketilept
• Jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na kwetiapinę lub którykolwiek z pozostałych
   składników leku Ketilept (patrz punkt 6),
• Jeśli pacjent przyjmuje lub przyjmował niedawno inhibitory proteaz wirusa HIV (AIDS), azolowe
   leki przeciwgrzybicze, erytromycynę, klarytromycynę (antybiotyki) lub nefazodon (lek
   przeciwdepresyjny).
Przed zastosowaniem leku Ketilept należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek
z wymienionych powyżej leków.

Nie zaleca się stosowania leku Ketilept u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat z uwagi na brak
wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując lek Ketilept
Przed zastosowaniem leku należy poinformować lekarza:
• jeśli pacjent ma problemy zdrowotne, np. z sercem („wydłużenie odcinka QT”, niskie lub wysokie
    ciśnienie tętnicze),
• jeśli pacjent przebył udar, zwłaszcza gdy pacjent jest w podeszłym wieku,
• jeśli u pacjenta lub kogoś z jego rodziny występowały zakrzepy żylne, gdyż stosowaniu leków
    przeciwpsychotycznych towarzyszyło powstawanie zakrzepów,
• jeśli u pacjenta występują zaburzenia czynności wątroby,
• jeśli u pacjenta wystąpiły kiedykolwiek w przeszłości napady padaczkowe (drgawki),
• jeśli u pacjenta wystąpi gorączka, przyspieszony oddech, nadmierne pocenie się, zaburzenia
   świadomości lub sztywność mięśni. Patrz punkt 4 „ złośliwy zespół neuroleptyczny”,
• jeśli pacjent cierpi na wzmożoną senność,
• jeśli pacjent ma cukrzycę lub ma skłonność do wysokiego stężenia cukru we krwi (cukrzyca w
    wywiadzie lub wysokie stężenie cukru we krwi w czasie ciąży),
• jeśli pacjent ma wysokie stężenie cholesterolu i trójglicerydów (tłuszcze występujące we krwi),
• jeśli u pacjenta stwierdzono w przeszłości małą liczbę białych krwinek, co mogło być związane z
    przyjmowaniem innych leków,
• jeśli pacjent równocześnie stosuje inne leki.

Jeśli pacjent został przyjęty do szpitala, ważne jest poinformowanie personelu medycznego o
przyjmowaniu leku Ketilept.

Ponieważ leki z grupy, do której należy również Ketilept, mogą zwiększać ryzyko udaru mózgu, a w
niektórych przypadkach ryzyko śmierci, u osób w podeszłym wieku z otępieniem (utrata czynności
mózgu) nie należy stosować leku Ketilept w takich przypadkach.

Myśli samobójcze i pogłębienie depresji lub zaburzeń lękowych
Osoby, u których występuje depresja i (lub) zaburzenia lękowe, mogą czasami mieć myśli o
samookaleczeniu lub o popełnieniu samobójstwa. Takie objawy czy zachowanie mogą nasilać się na
początku stosowania leków przeciwdepresyjnych, ponieważ leki te zaczynają działać zwykle po
upływie 2 tygodni, a czasami później.
Wystąpienie myśli samobójczych, myśli o samookaleczeniu lub o popełnieniu samobójstwa jest
bardziej prawdopodobne jeżeli:
• u pacjenta występowały w przeszłości myśli samobójcze lub chęć samookaleczenia,,
• pacjent jest młodym dorosłym. Informacje z badań klinicznych wskazują na zwiększone ryzyko
    wystąpienia zachowań samobójczych u osób w wieku poniżej 25 lat z zaburzeniami
    psychicznymi, które były leczone lekami przeciwdepresyjnymi.

Jeśli u pacjenta występują myśli samobójcze lub myśli o samookaleczeniu, należy niezwłocznie
skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do szpitala.
Pomocne może okazać się poinformowanie krewnych lub przyjaciół o depresji lub zaburzeniach
lękowych oraz poproszenie ich o przeczytanie tej ulotki. Pacjent może zwrócić się do krewnych lub
przyjaciół z prośbą o informowanie go, jeśli zauważą, że depresja lub lęk nasiliły się lub wystąpiły
niepokojące zmiany w zachowaniu.

Stosowanie innych leków
Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich przyjmowanych aktualnie lub ostatnio lekach, również
tych, które wydawane są bez recepty.
W szczególności należy poinformować lekarza, jeśli pacjent przyjmuje:
• leki stosowane w leczeniu zakażeń (np. erytromycynę, która jest antybiotykiem lub ketokonazol,
   lek przeciwgrzybiczy, inhibitory proteazy HIV),
• leki stosowane w leczeniu lęku,
• leki stosowane w leczeniu depresji,
• leki stosowane w leczeniu padaczki (np.fenytoina lub karbamazepina),
• leki stosowane w leczeniu nadciśnienia,
• ryfampicynę (stosowana w leczeniu gruźlicy),
• barbiturany (stosowane w leczeniu zaburzeń snu),
• tiorydazynę (w leczeniu zaburzeń psychotycznych).

Przed zaprzestaniem przyjmowania tych leków najpierw należy porozmawiać z lekarzem.

Należy zachować szczególną ostrożność, jeśli Ketilept jest stosowany jednocześnie z lekami, o
których wiadomo, że zaburzają gospodarkę elektrolitową lub powodują wydłużenie odcinka QT.

Stosowanie leku Ketilept z jedzeniem i piciem
Lek Ketilept może być przyjmowany z jedzeniem i piciem.
W trakcie przyjmowania leku Ketilept należy unikać spożywania napojów alkoholowych. Należy
powiedzieć lekarzowi przed przyjęciem leku Ketilept, jeśli pacjent regularnie pije alkohol.
Nie należy przyjmować leku Ketilept z sokiem grejpfrutowym.

Ciąża i karmienie piersią
Przed zastosowaniem każdego leku należy poradzić się lekarza.

Przed przyjęciem leku Ketilept należy poinformować lekarza, jeśli pacjentka jest w ciąży, zamierza
zajść w ciążę lub jeśli karmi piersią.

Nie należy stosować leku Ketilept w okresie karmienia piersią.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Kwetiapina może powodować senność, która w trakcie dłuższego stosowania powinna ustąpić.
Dlatego na początku terapii lekiem Ketilept, przez indywidualnie ustalony czas, należy unikać
prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Później ograniczenia te należy ustalać za każdym
razem indywidualnie z lekarzem.
Podczas przyjmowania leku Ketilept nie wolno spożywać alkoholu.

Ważne informacje o niektórych składnikach leku Ketilept
W przypadku nietolerancji laktozy, należy wziąć pod uwagę, że każda tabletka powlekana leku
Ketilept 25 mg, 100 mg, 150 mg, 200 mg i 300 mg zawiera odpowiednio: 4 mg, 16 mg, 24 mg, 32 mg
i 48 mg laktozy.
Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien
skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.


3.     JAK STOSOWAĆ LEK KETILEPT

Lek Ketilept tabletki powlekane należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie
wątpliwości należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.
Lekarz zadecyduje, ile tabletek leku należy przyjmować każdego dnia. Sposób i czas przyjmowania
tabletek powinien być zgodny z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy poradzić się lekarza.
Dawka może wynosić od 150 mg do 800 mg na dobę, w zależności od indywidualnych potrzeb i
leczenia pacjenta.
Jeśli pacjent jest w podeszłym wieku lub jeśli ma problemy z wątrobą, lekarz może zdecydować o
zmniejszeniu dawki leku Ketilept.

Tabletki powlekane Ketilept należy połykać w całości, popijając wodą. Nie należy ich żuć.
Nie należy zaprzestawać przyjmowania tabletek bez konsultacji z lekarzem, nawet jeśli pacjent czuje
się lepiej.

Dzieci i młodzież
Leku Ketilept nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Ketilept
W razie przyjęcia większej niż zalecona dawki leku, należy jak najszybciej zgłosić się do lekarza lub
do najbliższego szpitala. Opisywano następujące objawy przedmiotowe i podmiotowe: senność,
uspokojenie polekowe, szybkie bicie serca oraz niskie ciśnienie krwi.

Pominięcie zastosowania dawki leku Ketilept
W razie pominięcia dawki leku, należy przyjąć ją jak najszybciej. Nie należy przyjmować pominiętej
dawki i następnej dawki w tym samym czasie lub krótko przed kolejnym terminem podawania leku.
Należy kontynuować leczenie, stosując dawki zalecone przez lekarza. Nie należy przyjmować
podwójnej dawki leku w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Ketilept
Nie należy zaprzestawać przyjmowania tabletek bez konsultacji z lekarzem, nawet jeśli pacjent czuje
się lepiej, gdyż mogą wystąpić objawy odstawienia, takie jak złe samopoczucie (wymioty), problemy
z zasypianiem, zawroty głowy i rozdrażnienie. Doradza się przed zaprzestaniem leczenia stopniowe
zmniejszanie dawki.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem leku, należy zwrócić się do
lekarza lub farmaceuty.


4.     MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Jak każdy lek, lek Ketilept może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one
wystąpią.

Jeśli pacjent zauważy którykolwiek z następujących objawów niepożądanych, należy zaprzestać
przyjmowania leku Ketilept i skontaktować się z lekarzem lub najbliższym szpitalem:
• gorączka, utrzymujący się ból gardła lub owrzodzenie jamy ustnej (może to być skutkiem
    podwyższonego poziomu białych krwinek we krwi),
• wysoka gorączka, przyspieszony oddech, wyraźny wzrost ciśnienia tętniczego krwi lub szybkie
    bicie serca, poty, sztywnienie mięśni, nietypowa senność lub omdlenia (objawy złośliwego
    zespołu neuroleptycznego),
• drgawki,
• reakcja alergiczna, w tym nasilona wysypka (pęcherze), obrzęk skóry i obrzęk wokół ust,
• utrzymująca się i bolesna erekcja,
• zakrzepy żylne, zwłaszcza nóg (objawy obejmują obrzęk, ból i zaczerwienienie nóg), które to
    zakrzepy mogą wędrować poprzez naczynia krwionośne do płuc, powodując ból w klatce
    piersiowej i trudności w oddychaniu.

Są to rzadkie objawy niepożądane. Większość z nich jest groźna i może wymagać szybkiej pomocy
medycznej.
Jeśli pacjent przyjmuje Ketilept przez długi czas, może to spowodować niekontrolowane ruchy
zwłaszcza twarzy i języka. Należy niezwłocznie poinformować o tym lekarza.
Należy poinformować lekarza, farmaceutę lub pielęgniarkę, jeśli któryś z tych objawów lub
jakikolwiek inny problem związany z przyjmowaniem tabletek leku Ketilept dotyczy pacjenta.

Objawy niepożądane występujące bardzo często ( występują co najmniej u 1 na 10 pacjentów):
      Zawroty głowy (mogą prowadzić do upadków),
      Bóle głowy,
      Uczucie senności (może przeminąć po zaprzestaniu przyjmowania leku Ketilept) (mogą
      prowadzić do upadków),
      Suchość w jamie ustnej,
      Przyrost masy ciała,
      Zwiększenie stężenia lipidów w surowicy (trójglicerydów, całkowitego cholesterolu, frakcji
      LDL cholesterolu)
      Zmniejszenie stężenia pewnych lipidów (HDL)
      Objawy odstawienia (objawy, które występują po odstawieniu leku Ketilept) w tym nudności,
      wymioty, bóle głowy, biegunka, problemy z zasypianiem, zawroty głowy i rozdrażnienie. Lek
      należy odstawiać stopniowo.

Objawy niepożądane występujące często (występują u 1 do 10 na 100 pacjentów)
      Szybkie bicie serca,
      Zaparcia,
      Niestrawność,
      Uczucie osłabienia (może prowadzić do upadków),
      Obrzęk rąk lub nóg,
      Omdlenia,
      Uczucie zatkania nosa,
      Zmniejszenie ciśnienia tętniczego podczas wstawania, co może powodować zawroty głowy
      (może prowadzić do upadków),
      Zmniejszenie liczby białych krwinek,
      Wzrost aktywności niektórych enzymów wątrobowych (aminotransferaz),
      Zwiększone stężenie prolaktyny,
      Wysokie stężenie cukru we krwi,
      Nieostre widzenie,
      Nietypowe ruchy mięśni, w tym trudności z rozpoczynaniem ruchu, drżenie, osłabienie lub
      sztywność mięśni bez odczuwania bólu,
      Koszmary senne,
      Wzmożone uczucie głodu,
      Rozdrażnienie,
      Zaburzenia mowy.

Objawy niepożądane występujące niezbyt często ( występują u 1 do 10 na 1000 pacjentów)
      Reakcja alergiczna obejmująca nasiloną wysypkę (pęcherze), obrzęk skóry i obrzęk wokół ust.
      Drgawki,
      Podwyższony poziom niektórych enzymów wątrobowych we krwi (gamma-glutamylotransfe-
      razy),
      Zespół niespokojnych nóg,
      Wysoka liczba eozynofiów – rodzaj białych krwinek,
      Trudności w przełykaniu,
      Mimowolne ruchy twarzy, języka, szczęki, tułowia, kończyn (późne dyskinezy),
      Nieprawidłowe przewodzenie w sercu (wydłużenia odstępu QT).

Objawy niepożądane występujące rzadko (występują u 1 do 10 na 10 000 pacjentów)
      Wysoka temperatura ciała, nasilone zawroty głowy, sztywność mięśni, wyraźne zmiany
      ciśnienia tętniczego krwi lub rytmu serca, ograniczona świadomość (objawy złośliwego
      zespołu neuroleptycznego),
      Żółtaczka,
      Obrzęk gruczołów piersiowych i nieoczekiwane wytwarzanie mleka u mężczyzn i kobiet,
       Długo utrzymująca się i bolesna erekcja,
       Zakrzepy żylne (patrz powyżej punkt „Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując lek
       Ketilept”).

Objawy niepożądane występujące bardzo rzadko (występują rzadziej niż u 1 na 10.000 pacjentów)
      Cukrzyca (w przypadku predyspozycji do jej wystąpienia),
      Anafilaksja (ciężka reakcja alergiczna, mogą pojawić się duże trudności w oddychaniu i
      wstrząs),
      Zapalenie wątroby

Objawy niepożądane występujące z nieznaną częstością (nie można ustalić częstości na podstawie
dostępnych danych)
       Zmniejszenie liczby niektórych komórek krwi (neutropenia)

Działania niepożądane podczas stosowania leku Ketilept, które można zaobserwować wyłącznie po
wykonaniu badania laboratoryjnego krwi:
       Obniżona liczba białych krwinek (przemija po zaprzestaniu przyjmowania leku Ketilept),
       Obniżona liczba płytek krwi (pomagają w krzepnięciu krwi),
       Eozynofilia - podwyższona liczba pewnego typu białych krwinek, która może powodować
       reakcję uczuleniową,
       Podwyższona ilość tłuszczów (podwyższone stężenie lipidów we krwi, np. trójglicerydów i
       cholesterolu),
       Podwyższony poziom fosfokinazy kreatynowej (element budulcowy mięśni),
       Podwyższony poziom cukru we krwi,
       Podwyższone stężenie prolaktyny (rzadko może wywoływać obrzęk gruczołów piersiowych
       zarówno u mężczyzn, jak i kobiet, a także powodować u kobiet nieregularne miesiączki lub
       ich brak).
       Zmniejszenie stężenia sodu we krwi.

Leczenie kwetiapiną wiązało się z niewielkim, zależnym od dawki obniżeniem poziomu hormonu
tarczycy. Niemal we wszystkich przypadkach, po zaprzestaniu jej przyjmowania objawy niepożądane
cofały się, bez względu na to, jak długo trwało leczenie. Nie zaobserwowano istotnego klinicznie
obniżenia stężenia hormonów tarczycy.
Nie należy obawiać się wymienionych możliwych działań niepożądanych - pacjent może żadnego z
nich nie doświadczyć.
Jeśli pacjentka przyjmuje inny lek na tę chorobę i lek ten zatrzymał miesiączkę, to po zmianie leku na
lek Ketilept może się udać ją przywrócić.

Dzieci i młodzież
Takie same działania niepożądane jak u dorosłych, mogą także występować u dzieci i młodzieży.

Następujące działania niepożądane obserwowano wyłącznie u dzieci i młodzieży:
Bardzo często (występujące częściej niż u jednego na 10 pacjentów)
• Podwyższone ciśnienie tętnicze krwi.

Następujące działania niepożądane obserwowano częściej u dzieci i młodzieży:
Bardzo często (występujące częściej niż u jednego na 10 pacjentów)
• Zwiększona ilość hormonu zwanego prolaktyną we krwi. Podwyższona ilość prolaktyny może w
   rzadkich przypadkach powodować:
   -      obrzęk gruczołów piersiowych u chłopców i dziewcząt oraz nieoczekiwane wytwarzanie
          mleka,
   -      u dziewcząt brak miesiączki lub nieregularne miesiączki.
• Wzmożony apetyt,
• Nietypowe ruchy mięśni, w tym trudności z rozpoczynaniem ruchu, drżenie, zespół niespokojnych
   nóg i sztywność mięśni bez odczuwania bólu.
Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy
niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.


5.     JAK PRZECHOWYWAĆ LEK KETILEPT TABLETKI POWLEKANE

Przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.

Nie stosować leku po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu. Termin ważności oznacza
ostatni dzień danego miesiąca.

Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, co zrobić z lekami, które nie są już potrzebne. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.


6.     INNE INFORMACJE

Co zawiera lek Ketilept
Substancją czynną leku jest hemifumaran kwetiapiny. Każda tabletka powlekana 25 mg, 100 mg, 150
mg, 200 mg i 300 mg zawiera odpowiednio 28,78 mg, 115,13 mg, 172,7 mg, 230,26 mg i 345,4 mg
hemifumaranu kwetiapiny.

Ponadto lek zawiera:
Ketilept 25 mg, tabletki powlekane
magnezu stearynian, krzemionkę koloidalną bezwodną, powidon K-90, karboksymetyloskrobię
sodową (typ A), laktozę jednowodną (4 mg), mikrokrystaliczną celulozę
Otoczka: Opadry II 33G28523 White (triacetyna, makrogol 3350, laktoza jednowodna, tytanu
dwutlenek (E171), hypromeloza).

Ketilept 100 mg, tabletki powlekane
magnezu stearynian, krzemionkę koloidalną bezwodną, powidon K-90, karboksymetyloskrobię
sodową (typ A), laktozę jednowodną (16 mg), mikrokrystaliczną celulozę
Otoczka: Opadry II 33G28523 White (triacetyna, makrogol 3350, laktoza jednowodna, tytanu
dwutlenek (E171), hypromeloza).

Ketilept 150 mg, tabletki powlekane
magnezu stearynian, krzemionkę koloidalną bezwodną, powidon K-90, karboksymetyloskrobię
sodową (typ A), laktozę jednowodną (24 mg), mikrokrystaliczną celulozę
Otoczka: Opadry II 33G28523 White (triacetyna, makrogol 3350, laktoza jednowodna, tytanu
dwutlenek (E171), hypromeloza).
Opadry II 33G24283 Pink (żelaza tlenek żółty (E172), żelaza tlenek czerwony (E172), triacetyna,
makrogol 3350, laktoza jednowodna, tytanu dwutlenek (E 171), hypromeloza).

Ketilept 200 mg, tabletki powlekane
magnezu stearynian, krzemionkę koloidalną bezwodną, powidon K-90, karboksymetyloskrobię
sodową (typ A), laktozę jednowodną (32 mg), mikrokrystaliczną celulozę
Otoczka: Opadry II 33G28523 White (triacetyna, makrogol 3350, laktoza jednowodna, tytanu
dwutlenek (E171), hypromeloza).
Opadry II 33G24283 Pink (żelaza tlenek żółty (E172), żelaza tlenek czerwony (E172), triacetyna,
makrogol 3350, laktoza jednowodna, tytanu dwutlenek (E 171), hypromeloza).

Ketilept 300 mg, tabletki powlekane
magnezu stearynian, krzemionka koloidalną bezwodną, powidon K-90, karboksymetyloskrobię
sodową (typ A), laktozę jednowodną (48 mg), mikrokrystaliczną celulozę
Otoczka: Opadry II 33G28523 White (triacetyna, makrogol 3350, laktoza jednowodna, tytanu
dwutlenek (E171), hypromeloza).

Jak wygląda lek Ketilept i co zawiera opakowanie
Wygląd
Ketilept 25 mg, tabletki powlekane: białe lub białawe, bezwonne lub prawie bezwonne, okrągłe,
dwuwypukłe tabletki powlekane z wygrawerowanym napisem „201” po jednej stronie i stylizowaną
literą „E” po drugiej stronie.
Ketilept 100 mg, tabletki powlekane: białe lub białawe, bezwonne lub prawie bezwonne, okrągłe,
dwuwypukłe tabletki powlekane z wygrawerowanym napisem „E202” po jednej stronie.
Ketilept 150 mg, tabletki powlekane: jasnoróżowe, bezwonne lub prawie bezwonne, okrągłe,
dwuwypukłe tabletki powlekane z wygrawerowanym napisem „E203” po jednej stronie.
Ketilept 200 mg, tabletki powlekane: różowe, bezwonne lub prawie bezwonne, okrągłe, dwuwypukłe
tabletki powlekane z wygrawerowanym napisem „E204” po jednej stronie.
Ketilept 300 mg, tabletki powlekane: białe lub białawe, bezwonne lub prawie bezwonne, okrągłe,
dwuwypukłe tabletki powlekane z wygrawerowanym napisem „E205” po jednej stronie.

Opakowanie:

30 lub 60 tabletek powlekanych w bezbarwnych, przezroczystych blistrach foliowych z
PVC/PVDC/Aluminium. umieszczonych w tekturowym pudełku

Podmiot odpowiedzialny

EGIS Pharmaceuticals Public Limited Company
1106 Budapeszt, Keresztúri út 30-38
Węgry


Wytwórca
EGIS Pharmaceuticals Public Limited Company
1165 Budapeszt, Bökényföldi út 118-120.
Węgry

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego
Obszaru Ekonomicznego pod następującymi nazwami:

Węgry:                Ketilept 25/100/150/200/300 mg filmtabletta
Republika Czeska:     Ketilept 25/100/150/200/300 mg
Litwa:                Ketilept 25/100/150/200/300 mg plévele dengtos tabletés
Łotwa:                Ketilept 25/100/150/200/300 mg film-coated tablets
Polska                Ketilept 25/100/150/200/300 mg
Rumunia:              Ketilept 25/100/150/200/300 mg comprimate filmate
Słowenia:             Ketilept 25/100/150/200/300 mg
Słowacja:             Ketilept 25/100/150/200/300 mg


Data zatwierdzenia ulotki

                
                                            CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO


1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Ketilept 25 mg, tabletki powlekane
Ketilept 100 mg, tabletki powlekane
Ketilept 150 mg, tabletki powlekane
Ketilept 200 mg, tabletki powlekane
Ketilept 300 mg, tabletki powlekane


2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Tabletki powlekane 25 mg: każda tabletka zawiera 25 mg kwetiapiny (w postaci 28,78 mg
hemifumaranu kwetiapiny)
Tabletki powlekane 100 mg: każda tabletka zawiera 100 mg kwetiapiny (w postaci 115,13 mg
hemifumaranu kwetiapiny)
Tabletki powlekane 150 mg: każda tabletka zawiera 150 mg kwetiapiny (w postaci 172,7 mg
hemifumaranu kwetiapiny)
Tabletki powlekane 200 mg: każda tabletka zawiera 200 mg kwetiapiny (w postaci 230,26 mg
hemifumaranu kwetiapiny)
Tabletki powlekane 300 mg: każda tabletka zawiera 300 mg kwetiapiny (w postaci 345,4 mg
hemifumaranu kwetiapiny)

Substancja pomocnicza:
Każda tabletka powlekana Ketilept 25 mg zawiera 4 mg laktozy jednowodnej
Każda tabletka powlekana Ketilept 100 mg zawiera 16 mg laktozy jednowodnej
Każda tabletka powlekana Ketilept 150 mg zawiera 24 mg laktozy jednowodnej
Każda tabletka powlekana Ketilept 200 mg zawiera 32 mg laktozy jednowodnej
Każda tabletka powlekana Ketilept 300 mg zawiera 48 mg laktozy jednowodnej

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Ketilept 25 mg, tabletki powlekane: białe lub białawe, bezwonne lub prawie bezwonne, okrągłe,
dwuwypukłe tabletki powlekane z wygrawerowanym napisem „201” po jednej stronie i stylizowaną
literą „E” po drugiej stronie.
Ketilept 100 mg, tabletki powlekane: białe lub białawe, bezwonne lub prawie bezwonne, okrągłe,
dwuwypukłe tabletki powlekane z wygrawerowanym napisem „E202” po jednej stronie.
Ketilept 150 mg, tabletki powlekane: jasnoróżowe, bezwonne lub prawie bezwonne, okrągłe,
dwuwypukłe tabletki powlekane z wygrawerowanym napisem „E203” po jednej stronie.
Ketilept 200 mg, tabletki powlekane: różowe, bezwonne lub prawie bezwonne, okrągłe, dwuwypukłe
tabletki powlekane z wygrawerowanym napisem „E204” po jednej stronie.
Ketilept 300 mg, tabletki powlekane: białe lub białawe, bezwonne lub prawie bezwonne, okrągłe,
dwuwypukłe tabletki powlekane z wygrawerowanym napisem „E205” po jednej stronie.
4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1 Wskazania do stosowania

Leczenie schizofrenii.
Leczenie umiarkowanych lub ciężkich epizodów manii związanych z chorobą dwubiegunową.
Leczenie epizodów depresyjnych w przebiegu choroby dwubiegunowej.
Zapobieganie kolejnym epizodom manii, depresji i mieszanym u pacjentów, którzy odpowiadali na
leczenie kwetiapiną tych epizodów.

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dorośli

Leczenie schizofrenii
Ketilept należy przyjmować dwa razy dziennie, w czasie posiłków lub niezależnie od posiłków.
Całkowita dawka dobowa przez pierwsze cztery dni leczenia wynosi: 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień
2.), 200 mg (dzień 3.) i 300 mg (dzień 4.).
Począwszy od dnia 4. skuteczna dawka kwetiapiny wynosi zwykle 300 mg do 450 mg na dobę.
W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia u indywidualnego pacjenta, dawkę można
modyfikować w zakresie od 150 do 750 mg na dobę.

Leczenie epizodów manii związanych z chorobą dwubiegunową
W leczeniu epizodów manii związanych z chorobą dwubiegunową całkowita dawka dobowa przez
pierwsze cztery dni leczenia wynosi: 100 mg (dzień 1.), 200 mg (dzień 2.), 300 mg (dzień 3.) i 400 mg
(dzień 4.). Można dalej zwiększać dawkę do osiągnięcia dawki 800 mg na dobę w 6. dniu leczenia,
przy czym zwiększać dawkę należy o nie więcej niż o 200 mg na dobę. Dawkę można modyfikować w
zakresie od 200 do 800 mg na dobę, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia u
indywidualnego pacjenta. Skuteczna dawka mieści się zazwyczaj w przedziale między 400 a 800 mg
na dobę.

Leczenie epizodów depresji związanych z chorobą afektywną dwubiegunową.
Ketilept należy podawać jeden raz dziennie przed snem.
Całkowita dawka dobowa na pierwsze cztery dni terapii wynosi odpowiednio: 50 mg (1 dzień), 100
mg (dzień 2), 200 mg (dzień 3) i 300 mg (dzień 4). Zalecana dawka dobowa wynosi 300 mg. W
zależności od odpowiedzi pacjenta na leczenie, dawkowanie leku można zwiększyć do 600 mg
dziennie. Wykazano skuteczne działanie przeciwdepresyjne dawek 300 mg i 600 mg na dobę; jednak
nie stwierdzono dodatkowych korzyści ze stosowania dawki 600 mg względem dawki 300 mg na dobę
w trakcie krótkotrwałego leczenia (patrz punkt 5.1).

Zapobieganie kolejnym epizodom manii, depresji i epizodom mieszanym w przebiegu zaburzeń
dwubiegunowych.
Pacjenci, u których uzyskano odpowiedź kliniczną na leczenie kwetiapiną w ostrym przebiegu
zaburzeń dwubiegunowych, powinni kontynuować leczenie stosując taką samą dawkę. Dawkę można
następnie dostosować w zależności od indywidualnej odpowiedzi klinicznej i tolerancji, w zakresie
dawek od 300 mg do 800 mg na dobę podawanych dwa razy dziennie. Ważne, aby w terapii
podtrzymującej stosować najmniejszą skuteczną dawkę leku.
Jeżeli prowadzona jest terapia zaburzeń depresyjnych w przebiegu zaburzeń dwubiegunowych,
leczenie powinien zlecać lekarz, mający doświadczenie w terapii zaburzeń dwubiegunowych.

Osoby w podeszłym wieku
Podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne, u osób w podeszłym wieku produkt Ketilept należy
stosować z dużą ostrożnością, szczególnie w początkowym okresie ustalania dawki.
U osób w podeszłym wieku zalecana dawka początkowa wynosi 25 mg na dobę. Dawkę tę należy
powoli zwiększać o 25 lub 50 mg na dobę, aż do osiągnięcia dawki skutecznej, która zazwyczaj jest
mniejsza niż u młodszych pacjentów.
Jak wykazano w badaniu klinicznym, klirens osoczowy kwetiapiny po podaniu doustnym może być
zmniejszony o 30-50% u osób w wieku 65 lat lub starszych. W takich przypadkach konieczne może
być zmodyfikowanie dawki leku.
Skuteczność i bezpieczeństwo terapii nie zostało określone u pacjentów powyżej 65 lat z epizodami
depresyjnymi w przebiegu zaburzeń dwubiegunowych.

Podobnie jak w przypadku osób w podeszłym wieku, również u osób wyniszczonych i u osób ze
skłonnością do reakcji hipotensyjnych zaleca się wolniejsze zwiększanie dawki i mniejsze dawki
terapeutyczne.

Dzieci i młodzież
Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności kwetiapiny u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.
Dane uzyskane w badaniach klinicznych kontrolowanych placebo zostały przedstawione w punktach
4.4, 4.8, 5.1 i 5.2.

Zaburzenie czynności nerek
Nie ma potrzeby modyfikowania dawki u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek.


Zaburzenie czynności wątroby
Kwetiapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie, a osoczowy klirens tego związku po
podaniu doustnym jest u pacjentów z chorobą wątroby o 30% mniejszy niż u osób z prawidłową
czynnością wątroby. W związku z tym w przypadku rozpoznanego zaburzenia czynności wątroby,
szczególnie w początkowej fazie leczenia, konieczne może być zmodyfikowanie dawki leku.
Zalecana dawka początkowa wynosi 25 mg na dobę. Dawkę tę należy zwiększać o 25 lub 50 mg na
dobę, aż do osiągnięcia dawki skutecznej, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia
u indywidualnego pacjenta.

4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik produktu (patrz punkt 6.1).
Jednoczesne podawanie inhibitorów cytochromu P450 3A4, takich jak inhibitory proteazy HIV,
azolowe produkty przeciwgrzybicze, erytromycyna, klarytromycyna (antybiotyki) lub nefazodon
(patrz punkt 4.5 i 5.2).

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Dzieci i młodzież (od 10 do 17 lat)
Ketilept nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat, gdyż nie ma danych
przemawiających za stosowaniem leku w tej grupie wiekowej. Badania kliniczne wykazały, że oprócz
znanego profilu bezpieczeństwa określonego u osób dorosłych (patrz punkt 4.8), niektóre zdarzenia
niepożądane występowały z większą częstością u dzieci i młodzieży niż u dorosłych (zwiększony
apetyt, zwiększenie stężenia prolaktyny w surowicy oraz nasilenie objawów pozapiramidowych),
stwierdzono też jeden objaw uprzednio nie obserwowany w badaniach u osób dorosłych (wzrost
ciśnienia krwi). U dzieci i młodzieży obserwowano również zmiany w badaniach czynnościowych
tarczycy.
Ponadto, nie badano bezpieczeństwa długiego leczenia na wzrost i dojrzewanie (w okresie dłuższym
niż 26 tygodni). Długookresowy wpływ na rozwój poznawczy i behawioralny nie jest znany.
W badaniach klinicznych dzieci i młodzieży z grupą kontrolną placebo, stosowanie kwetiapiny
wiązało się ze zwiększoną częstością występowania objawów pozapiramidowych w porównaniu z
placebo u pacjentów leczonych z powodu schizofrenii i epizodu manii w chorobie afektywnej
dwubiegunowej (patrz punkt 4.8).
Samobójstwo/ myśli samobójcze lub pogorszenie kliniczne
Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych, samouszkodzenia i samobójstwa
(zdarzenia związane z samobójstwem). Ryzyko to utrzymuje się do czasu uzyskania istotnej remisji.
W związku z tym, że w ciągu kilku lub kilkunastu pierwszych tygodni leczenia może nie być
poprawy, pacjentów należy starannie obserwować do czasu, aż taka poprawa nastąpi. Ogólne
doświadczenie kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstwa może wzrastać w pierwszym okresie
zdrowienia.
W badaniach klinicznych pacjentów z dużymi epizodami depresji w chorobie afektywnej
dwubiegunowej obserwowano zwiększone ryzyko zdarzeń związanych z samobójstwami u młodych
dorosłych pacjentów poniżej 25 lat, których leczono kwetiapiną w porównaniu z otrzymującymi
placebo (odpowiednio 3,0% i. 0%).

Senność
Leczenie kwetiapiną było związane z sennością oraz innymi objawami, takimi jak sedacja (patrz punkt
4.8). W badaniach klinicznych, dotyczących terapii pacjentów z zaburzeniami depresyjnymi w
chorobie dwubiegunowej, początek objawów występował zazwyczaj w pierwszych 3 dniach terapii, a
ich nasilenie było zazwyczaj łagodne do umiarkowanego. Pacjenci z depresją w przebiegu choroby
dwubiegunowej, cierpiący z powodu nasilonej senności mogą wymagać częstszych wizyt kontrolnych
przez minimum 2 tygodnie od momentu pojawienia się senności lub do chwili złagodzenia objawów i
może być konieczne rozważenie przerwanie terapii.

Choroby układu krążenia
Kwetiapinę należy stosować ostrożnie u pacjentów z rozpoznaną chorobą układu sercowo-
naczyniowego, chorobą naczyniową mózgu lub innymi stanami mogącymi predysponować do
niedociśnienia.
Kwetiapina może powodować niedociśnienie ortostatyczne, szczególnie w początkowym okresie
zwiększania dawki; reakcja taka częściej występuje u osób w podeszłym wieku niż u osób młodszych.

Wydłużenie odstępu QT
W badaniach klinicznych i podczas stosowania zgodnie z Charakterystyką Produktu Leczniczego nie
stwierdzano trwałego wydłużenia odstępu QT związanego z podawaniem kwetiapiny. Po
wprowadzeniu leku do sprzedaży w paru przypadkach przedawkowania obserwowano wydłużenie
odcinka QT (patrz punkt 4.9). Podobnie jak w przypadku innych produktów przeciwpsychotycznych
należy zachować ostrożność przepisując kwetiapinę pacjentom z chorobami krążenia lub długim
odcinkiem QT w wywiadzie. Podobnie, zaleca się ostrożność podczas jednoczesnego stosowania
kwetiapiny z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT, z neuroleptykam (zwłaszcza u
osób w podeszłym wieku), u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego QT, zastoinową
niewydolnością serca, przerostem mięśnia sercowego, hipokaliemią i hipomagnezemią oraz u chorych
z wydłużonym odstępem QT w wywiadzie rodzinnym (patrz punkt 4.5).

Pacjenci w podeszłym wieku z psychozami powiązanymi z otępieniem
Ketilept nie powinien być stosowany w leczeniu pacjentów z psychozami związanymi z
otępieniem.
W randomizowanych badaniach z grupą kontrolną placebo przeprowadzonych w populacji pacjentów
z otępieniem, leczonych niektórymi atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi, obserwowano około
3-krotne zwiększenie ryzyka zdarzeń niepożądanych dotyczących naczyń mózgowych, jednak nie
obserwowano ich po stosowaniu kwetiapiny. Mechanizm zwiększonego ryzyka w tej populacji
pacjentów nie jest znany. W badaniach z grupą kontrolną placebo przeprowadzonych w populacji
pacjentów w podeszłym wieku z psychozami związanymi z otępieniem, częstość występowania
zdarzeń niepożądanych dotyczących naczyń mózgowych na 100 pacjento-lat nie była większa wśród
pacjentów leczonych kwetiapiną, niż wśród otrzymujących placebo. Mimo to, każde leczenie powinno
być stosowane z ostrożnością u pacjentów z podwyższonymi czynnikami ryzyka udaru mózgu.
Z metaanalizy dotyczącej atypowych leków przeciwpsychotycznych wynikało, że pacjenci w wieku
podeszłym z psychozami związanymi z otępieniem są w grupie zwiększonego ryzyka zgonu w
porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo.
Jednakże w dwóch 10-tygodniowych, kontrolowanych placebo badaniach dotyczących kwetiapiny w
tej samej populacji pacjentów (n=710; średni wiek: 83 lata; zakres wieku: 56-99 lat) częstość zgonów
wśród chorych leczonych kwetiapiną wynosiła 5,5%, podczas gdy w grupie otrzymującej placebo –
3,2%. Pacjenci w tych badaniach umierali z różnych przyczyn, zgodnych z oczekiwaniami dla tej
populacji. Dane te nie pozwoliły na ustalenie związku przyczynowego między leczeniem kwetiapiną a
zgonami pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem.

Napady padaczkowe
W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych nie stwierdzano różnicy w częstości występowania
napadów padaczkowych u osób otrzymujących kwetiapinę lub placebo. Podobnie jak w przypadku
innych leków przeciwpsychotycznych, zaleca się ostrożność w przypadku podawania kwetiapiny
chorym z napadami padaczkowymi w wywiadzie i u osób, u których próg drgawkowy może być
obniżony (np. z chorobą Alzheimera, w wieku powyżej 65 lat) (patrz punkt 4.8).

Dyskinezy późne
Dyskineza późna jest zespołem potencjalnie nieodwracalnych, mimowolnych dyskinetycznych
ruchów, które mogą pojawiać się u pacjentów leczonych lekami przeciwpsychotycznymi, w tym
kwetiapiną. W razie wystąpienia objawów podmiotowych i przedmiotowych dyskinezy późnej należy
rozważyć zmniejszenie dawki lub odstawienie leku Ketilept. Objawy dyskinezy późnej mogą nasilić
się, a nawet pojawić po zaprzestaniu leczenia (patrz punkt 4.8).

Objawy pozapiramidowe
W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo u dorosłych, stosowanie kwetiapiny związane było
ze zwiększeniem częstości występowania objawów pozapiramidowych w grupie pacjentów leczonych
z powodu epizodów dużej depresji w zaburzeniach dwubiegunowych w porównaniu z placebo (patrz
punkt 4.8).

Złośliwy zespół neuroleptyczny
Złośliwy zespół neuroleptyczny jest to potencjalnie śmiertelny stan związany z leczeniem
przeciwpsychotycznym. Do klinicznych objawów tego zespołu należą: hipertermia, zmiany stanu
psychicznego, sztywność mięśni, niestabilność autonomicznego układu nerwowego (nieregularne
bicie serca lub zmiany ciśnienia, pocenie się, niemiarowość) i zwiększona aktywność fosfokinazy
kreatynowej. W takich przypadkach należy odstawić Ketilept i zastosować odpowiednie leczenie.

Ciężka neutropenia
W badaniach klinicznych dotyczących kwetiapiny niezbyt często opisywano przypadki ciężkiej
neutropenii (liczba granulocytów obojętnochłonnych <0,5 X 109/l). Większość przypadków ciężkiej
neutropenii występowała w ciągu kilku miesięcy od rozpoczęcia terapii kwetiapiną. Nie wykazano
wyraźnego związku z dawką leku. W czasie doświadczeń z okresu postmarketingowego, leukopenia
i/lub neutropenia ustępowała po przerwaniu terapii kwetiapiną. Do możliwych czynników ryzyka
neutropenii należą: wcześniejsza niska liczba białych krwinek (WBC – white blood cells) oraz
neutropenia wywołana lekami w wywiadzie. Podawanie kwetiapiny należy przerwać u pacjentów z
liczbą granulocytów obojętnochłonnych <1,0 X 109/l. Pacjentów należy obserwować pod kątem
wystąpienia objawów zakażenia oraz należy kontrolować liczbę granulocytów obojętnochłonnych
(dopóki ich liczba nie przekracza 1,5 X 109/l)(patrz punkt 4.8).

Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych opisywano przypadki żylnej choroby zakrzepowo-
zatorowej. W związku z tym, że chorzy leczeni lekami przeciwpsychotycznymi często mają nabyte
czynniki ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, przed i w czasie leczenia produktem Ketilept
należy zidentyfikować wszystkie możliwe czynniki ryzyka tej choroby i zastosować odpowiednie
środki profilaktyczne.

Interakcje (patrz też punkt 4.5)
Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z silnym induktorem enzymów wątrobowych, takim jak
karbamazepina czy fenytoina, znacząco zmniejsza stężenie kwetiapiny w osoczu, co może mieć
wpływ na skuteczność terapii tym lekiem. U pacjentów otrzymujących induktory enzymów
wątrobowych terapię produktem Ketilept można rozpocząć jedynie po rozważeniu. czy korzyści z
leczenia kwetiapiną są większe od ryzyka zaprzestania podawania induktora enzymów wątrobowych.
Jest ważne, by wszelkie zmiany dawek induktora były dokonywane stopniowo, a w razie potrzeby był
on zastąpiony lekiem nieindukującym enzymów (np. walproinianem sodu).

Hiperglikemia
Podczas leczenia kwetiapiną opisywano hiperglikemię lub zaostrzenie istniejącej wcześniej cukrzycy.
U cukrzyków i pacjentów z czynnikami ryzyka mogącymi prowadzić do cukrzycy (patrz też punkt
4.8) wskazana jest odpowiednia kontrola kliniczna.

Lipidy
W badaniach klinicznych dotyczących kwetiapiny (patrz punkt 4.8) obserwowano podwyższenie
stężenia trójglicerydów oraz cholesterolu LDL i cholesterolu całkowitego, jak też obniżenie
cholesterolu HDL. Zmiany poziomu lipidów powinny być leczone, jeżeli są istotne klinicznie.

Dysfagia:
Opisano występowanie zaburzeń połykania (dysfagii) i zachłyśnięcia (patrz punkt 4.8) przy
stosowaniu kwetiapiny. Chociaż nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego z zachłystowym
zapaleniem płuc, Ketilept nie powinien być stosowany u pacjentów z ryzykiem wystąpienia
zachłystowego zapalenia płuc.

Dodatkowe informacje
Dane odnośnie stosowania kwetiapiny jednocześnie z walproinianem lub litem w średnio nasilonych
lub ciężkich epizodach manii są ograniczone; jednakże taka skojarzona terapia była dobrze tolerowana
(patrz punkt 4.8 i 5.1). Z danych tych wynika, że w trzecim tygodniu terapia wykazuje efekt
addycyjny.

Ostre objawy odstawienia
Po nagłym przerwaniu terapii kwetiapiną opisywano ostre objawy odstawienia, takie jak bezsenność,
nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy oraz nadpobudliwość. Możliwy jest
również nawrót objawów psychotycznych, opisano wystąpienie zaburzeń związanych z ruchami
mimowolnymi (takich jak akatyzja, dystonia i dyskinezy). Zaleca się stopniowe odstawianie leku
przez okres co najmniej jednego do dwóch tygodni (patrz punkt 4.8).

Nietolerancja laktozy
Ketilept zawiera jednowodną laktozę. W związku z tym pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi
zaburzeniami związanymi z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zaburzeniami
wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego produktu.

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Biorąc pod uwagę wpływ kwetiapiny na OUN, należy zachować ostrożność podczas podawania leku
Ketilept jednocześnie z innymi lekami o działaniu ośrodkowym, jak również z alkoholem.

Inhibitory cytochromu P450 3A4
CYP3A4 cytochromu P450 to enzym odpowiedzialny głównie za metabolizm kwetiapiny z udziałem
cytochromu P450. W badaniu interakcji u zdrowych ochotników jednoczesne podawanie kwetiapiny
w dawce 25 mg i ketokonazolu – inhibitora CYP3A4, powodowało 5-8-krotne zwiększenie wartości
AUC kwetiapiny. Z tego względu jednoczesne stosowanie kwetiapiny z inhibitorami CYP3A4 jest
przeciwwskazane. Nie zaleca się też zażywania kwetiapiny z sokiem grejpfrutowym.

Wpływ innych leków na kwetiapinę

Fenytoina
Równoczesne podawanie kwetiapiny razem z fenytoiną (kolejnym mikrosomalnym czynnikiem
indukującym enzymy) prowadziło do znacznego podwyższenia klirensu kwetiapiny o około 450%. U
pacjentów zażywających lek o działaniu indukującym enzymy wątrobowe, rozpoczęcie terapii
kwetiapiną powinno następować wyłącznie wówczas, jeżeli lekarz uzna, że korzyści z zastosowania
kwetiapiny przewyższają ryzyko odstawienia induktora enzymów wątrobowych. Ważne, aby
jakakolwiek zmianę substancji indukującej wprowadzać stopniowo, a jeżeli to konieczne, należy ją
zamienić na substancję bez właściwości indukujących (np. walproinian sodu) (patrz również punkt
4.4).
Karbamazepina
W badaniach z wielokrotnymi dawkami leku oceniających farmakokinetykę kwetiapiny podawanej
przed leczeniem i w czasie leczenia karbamazepiną (znany induktor enzymów wątrobowych),
jednoczesne podawanie karbamazepiny w sposób istotny zwiększało klirens kwetiapiny. Zwiększenie
klirensu zmniejszało układową ekspozycję na kwetiapinę (ocenioną na podstawie pola pod krzywą
stężenia leku w czasie [AUC]) do około 13 % ekspozycji stwierdzanej w czasie podawania samej
kwetiapiny, choć u niektórych pacjentów obserwowano jeszcze silniejszy efekt. W wyniku tych
interakcji, stężenia leku w osoczu może się zmniejszyć, co może wymagać rozważenia zastosowania
większych dawek kwetiapiny.

Cymetydyna
Farmakokinetyka kwetiapiny nie była zmieniona przy jednoczesnym podawaniu cymetydyny, znanego
inhibitora cytochromu P450.

Tiorydazyna
Tiorydazyna (200 mg dwa razy na dobę) zwiększała osoczowy klirens kwetiapiny po podaniu
doustnym (300 mg dwa razy na dobę) o 65 %.

Rysperydon i haloperydol
Podawanie jednocześnie z kwetiapiną (300 mg dwa razy na dobę) leku przeciwpsychotycznego
haloperydolu (7,5 mg dwa razy na dobę) lub rysperydonu (3 mg dwa razy na dobę) nie zmieniało
farmakokinetyki kwetiapiny w stanie stacjonarnym.

Fluoksetyna i imipramina
Jednoczesne podawanie kwetiapiny (300 mg dwa razy na dobę) i leku przeciwdepresyjnego
fluoksetyny (60 mg raz na dobę, znany inhibitor CYP3A4 i CYP2D6) lub imipraminy (75 mg dwa
razy na dobę, znany inhibitor CYP2D6) nie zmieniało farmakokinetyki kwetiapiny w stanie
stacjonarnym.

Wpływ kwetiapiny na inne leki

Antypiryna
Podawanie różnych dawek kwetiapiny (w schemacie dawkowania trzy razy na dobę, maksymalnie do
750 mg na dobę) nie miało istotnego klinicznie wpływu na klirens antypiryny lub jej metabolitów.
Wyniki te wskazują, że kwetiapina nie indukuje w istotny sposób enzymów wątrobowych
odpowiedzialnych za metabolizm antypiryny przez cytochrom P450.

Lit
Jednoczesne podawanie kwetiapiny (250 mg trzy razy na dobę) i litu nie miało wpływu na parametry
farmakokinetyczne litu w stanie stacjonarnym.

Lorazepam
Średni osoczowy klirens lorazepamu (2 mg, pojedyncza dawka) zmniejszył się w obecności
kwetiapiny (250 mg trzy razy na dobę) o 20 %.

Walproinian sodowy
Podczas jednoczesnego podawania zarówno farmakokinetyka walproinianu sodowego, jak i
kwetiapiny nie ulegały zmianom w stopniu istotnym klinicznie.

Leki działające na układ sercowo-naczyniowy
Nie przeprowadzano formalnych badań interakcji kwetiapiny z często stosowanymi lekami
działającymi na układ sercowo-naczyniowy.

Palenie tytoniu
Palenie tytoniu nie ma wpływu na osoczowy klirens kwetiapiny.

Należy zachować ostrożność stosując kwetiapinę z lekami, o których wiadomo, że mogą być
przyczyną zaburzeń równowagi elektrolitowej lub prowadzą do wydłużenia odstępu QTc.

4.6 Wpływ na ciążę, płodność i laktację

Ciąża
Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania kwetiapiny u kobiet w ciąży. Do chwili
obecnej, na podstawie wyników badań na zwierzętach nie wykazano szkodliwego działania, ale nie
oceniano możliwego niekorzystnego wpływu na oczy płodu.
Ketilept można stosować w czasie ciąży tylko po starannym oszacowaniu ryzyka i korzyści, jeśli
spodziewane korzyści usprawiedliwiają ewentualne ryzyko.
Gdy kwetiapina była przyjmowana w okresie ciąży, u noworodków obserwowano objawy
odstawienia.

Laktacja
Nie wiadomo, czy kwetiapina jest wydzielana do mleka kobiecego. Kobietom karmiącym piersią
należy doradzać, aby w czasie przyjmowania produktu Ketilept zrezygnowały z karmienia piersią.

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Ze względu na działanie na ośrodkowy układ nerwowy Ketilept może zmniejszać zdolność
koncentracji u pacjenta. W związku z tym, w początkowej fazie leczenia przez okres ustalany
indywidualnie dla każdego pacjenta, zakazane jest prowadzenie pojazdów i obsługiwanie urządzeń
mechanicznych. W późniejszym okresie zakres ograniczeń należy ustalać oddzielnie dla każdego
przypadku.

4.8 Działania niepożądane

Do najczęściej opisywanych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem kwetiapiny należą:
senność, zawroty głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, niewielkie osłabienie, zaparcia,
tachykardia, niedociśnienie ortostatyczne i dyspepsja.

Wyniki uzyskane z badań klinicznych wskazują, że liczba pacjentów, którzy przerwali leczenie z
powodu objawów niepożądanych, była mniej więcej taka sama w grupie otrzymującej placebo i w
grupie leczonej kwetiapiną.

Podobnie jak w przypadku stosowania innych leków przeciwpsychotycznych, podawanie kwetiapiny
wiązało się z przyrostem masy ciała, omdleniami, złośliwym zespołem neuroleptycznym, leukopenią,
neutropenią i obrzękami obwodowymi.

Działania niepożądane obserwowane w czasie stosowania kwetiapiny wymieniono poniżej z
uwzględnieniem klasyfikacji układowo-narządowej i następującej częstości występowania: bardzo
często (>1/10); często (>1/100 do <1/10); niezbyt często (>1/1000 do <1/100 ); rzadko (>1/10000 do
<1/1000); bardzo rzadko (<1/10000), nieznana ( nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Często: leukopenia1
Niezbyt często: eozynofilia, małopłytkowość
Nie znana: neutropenia1

Zaburzenia układu immunologicznego
Niezbyt często:nadwrażliwość
Bardzo rzadko: reakcje anafilaktyczne6

Zaburzenia endokrynologiczne
Często: Hiperprolaktynemia16

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Często: zwiększone łaknienie
Bardzo rzadko: cukrzyca1,5,6

Zaburzenia psychiczne
Często: dziwne sny i koszmary senne

Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo często: zawroty głowy4,17, senność2,17, bóle głowy
Często: omdlenia4,17, objawy pozapiramidowe1,13, dyzartia
Niezbyt często: drgawki1 , zespół niespokojnych nóg, późne dyskinezy1

Zaburzenia oka
Często: nieostre widzenie

Zaburzenia serca
Często: tachykardia 4

Zaburzenia naczyniowe
Często: niedociśnienie ortostatyczne 4,17

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Często: zapalenie błony śluzowej nosa

Zaburzenia żołądka i jelit
Bardzo często: suchość w jamie ustnej
Często: zaparcia, niestrawność
Niezbyt często: zaburzenia połykania8

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Rzadko: żółtaczka6
Bardzo rzadko: zapalenie wątroby6

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Bardzo rzadko: obrzęk naczynio-ruchowy6, zespół Stevensa-Johnsona6
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Rzadko: priapizm, mlekotok

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Bardzo często: objawy odstawienne1,10
Często: łagodna postać astenii, obrzęk obwodowy, rozdrażnienie
Rzadko: złośliwy zespół neuroleptyczny1

Badania diagnostyczne
Bardzo często: podwyższenie stężenia trójglicerydów we krwi11, podwyższenie stężenia całkowitego
cholesterolu (głównie frakcji cholesterolu LDL)12, obniżenie stężenia cholesterolu HDL18, przyrost
masy ciała9
Często: podwyższenie stężenia transaminaz we krwi (AlAT, AspAT)3, zmniejszenie liczby neutrofili,
podwyższenie stężenia glukozy we krwi do wartości hiperglikemicznych7
Niezbyt często: podwyższenie stężenia gamma-glutamylotransferazy we krwi3, zmniejszenie liczby
płytek krwi14
Rzadko: wzrost aktywności kinazy fosfokreatynowej we krwi, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa1.

(1) Patrz punkt 4.4.

(2)W ciągu pierwszych dwóch tygodni może wystąpić senność, która najczęściej ustępuje w ciągu
dalszego leczenia kwetiapiną.

(3) U niektórych pacjentów, którym podawano kwetiapinę, obserwowano bezobjawowe podwyższenie
stężenia poziomu transaminaz(AlAT, AspAT) lub gamma-glutamylotransferazy w osoczu.

(4) Tak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych o działaniu blokującym receptory
alfa1-adrenergiczne, kwetiapina często wywołuje objawy niedociśnienia ortostatycznego,
przebiegającego z uczuciem zawrotów głowy, tachykardią, a u niektórych pacjentów z omdleniem, w
szczególności w trakcie wstępnego okresu zwiększania dawki (patrz punkt 4.4).

(5)W bardzo rzadkich przypadkach opisywano ujawnienie się wcześniej istniejącej cukrzycy.

(6)Obliczenia dotyczące częstości tych działań niepożądanych zostały zaczerpnięte wyłącznie z
danych postmarketingowych.

(7)Przynajmniej jeden pomiar - stężenie glukozy na czczo≥7,0 mmol/l lub po posiłku - ≥11,1 mmol/l.

(8) Nasilenie częstości zaburzeń połykania w grupie stosującej kwetiapinę w porównaniu do grupy
placebo obserwowano wyłącznie w badaniach klinicznych dotyczących zaburzeń depresyjnych
dwubiegunowych.

(9) Na podstawie >7% zwiększenia masy ciała od masy wyjściowej. Występuje głównie w pierwszych
tygodniach terapii u dorosłych.

(10) Poniższe objawy odstawienia obserwowano najczęściej krótkoterminowych, kontrolowanych
placebo badaniach klinicznych dotyczących monoterapii, które oceniały objawy z odstawienia:
bezsenność, nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i pobudliwość. Częstość
występowania tych działań niepożądanych w sposób znaczący zmniejszała się po 1 tygodniu od
przerwania podawania leku.

(11)Trójglicerydy 2.258 mmol/l (pacjenci >18 lat) lub 1.694 mmol/l (pacjenci <18 lat)przynajmniej
jeden raz
(12) Cholesterol ≥6,2064 mmol/l (pacjenci ≥18 lat) lub ≥5,172 mmol/l (pacjenci <18 lat) co najmniej
w jednym badaniu. Bardzo często obserwowano zwiększenie stężenia cholesterolu LDL ≥0,769
mmol/l. Średnia zmiana wśród pacjentów, którzy mieli takie zwiększenie wynosiła ≥1,07 mmol/l.

(13) Patrz tekst poniżej.

(14) Płytki krwi ≤100 x 109/l w co najmniej w jednym badaniu.

(15) Na podstawie zgłoszeń zdarzeń niepożądanych w badaniach klinicznych, wzrost aktywności
kinazy fosfokreatynowej we krwi niezwiązany ze złośliwym zespołem neuroleptycznym.

(16) Stężenia prolaktyny (pacjenci >18 lat):>20 µg/l (>869,56 pmol/l) mężczyźni; >30 µg/l (>1304,34
pmol/l) kobiety; w każdym czasie.

(17) Może prowadzić do upadków.

(18) Cholesterol HDL: <40 mg/dl (1,025 mmol/l) mężczyźni; <50 mg/dl (1,282 mmol/l) kobiety, w
każdym czasie.

W trakcie stosowania neuroleptyków opisywano przypadki wydłużenia odstępu QT, komorowych
zaburzeń rytmu, nagłych, niewyjaśnionych zgonów, zatrzymania akcji serca oraz wielokształtnego
częstoskurczu komorowego i uważa się je za działania charakterystyczne dla tej klasy leków (patrz
punkt 4.4).

W krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach dotyczących schizofrenii oraz fazy
maniakalnej w przebiegu choroby dwubiegunowej, częstość objawów pozapiramidowych była
zbliżona do placebo. W krótkoterminowych badaniach kontrolowanych placebo dotyczących
epizodów depresji w chorobie dwubiegunowej, sumaryczna częstość objawów pozapiramidowych
wynosiła 8,9% dla kwetiapiny w porównaniu z 3,8% dla placebo, choć częstość występowania
poszczególnych działań niepożądanych (takich jak np. akatyzja, zaburzenia pozapiramidowe, drżenia,
dyskinezja, dystonia, niepokój, mimowolne skurcze mięśniowe, nadmierne pobudzenie
psychomotoryczne oraz sztywność mięśniowa) była zasadniczo niższa i nie przekraczała 4% w grupie,
w której prowadzono terapię.
W badaniach krótkoterminowych, kontrolowanych placebo dotyczących schizofrenii oraz zaburzeń
maniakalnych w przebiegu choroby dwubiegunowej, sumaryczna częstość zaburzeń
pozapiramidowych była zbliżona dla kwetiapiny i placebo (schizofrenia: 7,8% dla kwetiapiny i 8,0%
dla placebo; mania w chorobie dwubiegunowej: 11,2% dla kwetiapiny i 11,4% dla placebo).

Leczenie kwetiapiną wiązało się z niewielkim zależnym od dawki zmniejszeniem stężenia hormonów
tarczycy, zwłaszcza całkowitej T4 i wolnej T4. Zmniejszenie stężenia całkowitej tyroksyny i wolnej T4
było najbardziej wyraźne w pierwszych dwóch do czterech tygodniach terapii kwetiapiną i nie
zmniejszało się dalej w trakcie terapii długoterminowej. Niemal we wszystkich przypadkach
przerwanie stosowania kwetiapiny związane było z ustąpieniem oddziaływania na poziom całkowitej
tyroksyny i wolnej T4, niezależnie od czasu trwania terapii. Niewielkie spadki całkowitego stężenia T3
oraz postaci rT3 opisywano wyłącznie po stosowaniu wysokich dawek. Stężenie TBG pozostawało
zasadniczo niezmienione, nie obserwowano zwiększenia poziomu TSH w mechanizmie ujemnego
sprzężenia zwrotnego, nie wykazano, aby kwetiapina była przyczyną klinicznie istotnej
niedoczynności tarczycy.

Dzieci i młodzież (10 -17 lat)

Te same reakcje niepożądane opisane powyżej u osób dorosłych należy uwzględnić u dzieci i
młodzieży. Poniżej zestawiono reakcje niepożądane występujące z większą częstością u dzieci i
młodzieży (10-17 lat) niż w populacji osób dorosłych oraz reakcje niepożądane, których nie
stwierdzano u dorosłych.
Częstość występowania działań niepożądanych uszeregowano następująco: bardzo często≥11/10,
często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1,000 do <1/100), rzadko (≥1/10,000 do <1/1,000),
bardzo rzadko (<1/10,000), częstość nieznana (nie można ustalić częstości na podstawie dostępnych
danych).6

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Bardzo często: wzmożony apetyt

Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo często: objawy pozapiramidowe 1

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Często: rozdrażnienie 2

Badania diagnostyczne
Bardzo często: podwyższone stężenie prolaktyny3, podwyższone ciśnienie tętnicze krwi 4

(1)Patrz punkt 5.1
(2) Uwaga: Częstość jest zgodna z obserwowaną wśród osób dorosłych, natomiast rozdrażnienie może
mieć odmienne implikacje kliniczne u dzieci i młodzieży w porównaniu z osobami dorosłymi.
(3) Stężenia prolaktyny (pacjenci >18 lat):>20 µg/l (>869,56 pmol/l) mężczyźni; >30 µg/l (>1304,34
pmol/l) kobiety; w każdym czasie. Wzrost stężenia prolaktyny >100 µg/l występował u mniej niż 1%
pacjentów.
(4) Na podstawie przesunięcia klinicznie istotnych wartości progowych (według kryteriów
Narodowych Instytutów Zdrowia - National Institutes of Health) lub wzrostu >20 mmHg dla
skurczowego lub >10 mmHg rozkurczowego ciśnienia krwi w każdym czasie w dwóch krótkich (3-6
tygodni) badaniach z grupą kontrolną placebo u dzieci i młodzieży.

4.9 Przedawkowanie

W badaniach klinicznych opisywano zgony po ostrym przedawkowaniu w dawce 13,6 g, a w okresie
postmarketingowym w dawkach tak niskich jak 6 g samej kwetiapiny. Jednakże opisywano również
przypadek przeżycia po ostrym przedawkowaniu 30 g kwetiapiny. Większość pacjentów, u których
doszło do przedawkowania, nie zgłaszała żadnych zdarzeń niepożądanych lub nastąpił całkowity
powrót do zdrowia po zgłoszonym zdarzeniu. Jednak opisano zgon jednego pacjenta w badaniu
klinicznym w następstwie przedawkowania 13,6 gramów samej kwetiapiny.
W okresie po dopuszczeniu kwetiapiny na rynek pojawiały się bardzo rzadkie doniesienia na temat
przedawkowania samej kwetiapiny, kończącego się zgonem, śpiączką lub wydłużeniem odstępu QT.
Ogólnie, opisywane objawy wynikały z nasilenia farmakologicznych działań produktu leczniczego i
obejmowały senność i sedację, tachykardię i hipotonię.
Pacjenci z rozpoznaną wcześniej ciężką chorobą układu sercowo-naczyniowego mogą być obciążeni
wyższym ryzykiem szkodliwego działania leku po jego przedawkowaniu (patrz punkt 4.4 Specjalne
ostrzeżenia i środki ostrożności: choroby układu krążenia).
Leczenie
Nie ma swoistego antidotum dla kwetiapiny. W przypadkach ciężkiego zatrucia zawsze należy
rozważać możliwość przedawkowania kilku różnych produktów leczniczych. Zaleca się procedury
intensywnej opieki medycznej z uzyskaniem i utrzymaniem drożności dróg oddechowych,
zapewnieniem właściwej wentylacji i utlenowania, monitorowaniem i podtrzymywaniem funkcji
układu krążenia. Chociaż nie badano, jak zapobiegać wchłanianiu po przedawkowaniu leku, płukanie
żołądka może być wskazane w ciężkich zatruciach, przeprowadzane, jeśli to możliwe, w ciągu jednej
godziny od spożycia leku. Należy rozważyć podanie węgla aktywowanego.
Ścisły nadzór lekarski i monitorowanie pacjenta należy kontynuować do czasu normalizacji stanu
pacjenta.
5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwpsychotyczne, pochodne diazepiny, oksazepiny i tiazepiny.


ATC: N05A H04

Mechanizm działania:

Kwetiapina jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym. Kwetiapina i jej aktywny metabolit w
organizmie człowieka, norkwetiapina, wchodzi w interakcje z dużą grupą receptorów różnych
neurotransmiterów. Kwetiapina oraz norkwetiapina charakteryzują się powinowactwem do receptorów
mózgowych serotoniny (5HT2) oraz dopaminy (D1 i D2). To połączenie antagonistycznego
oddziaływania na receptory z bardziej wybiórczym działaniem na receptory 5HT2 niż receptory D2,
jak się uważa, przyczynia się do klinicznych właściwości przeciwpsychotycznych i nieznacznego
tylko, w porównaniu do typowych leków przeciwpsychotycznych, działania niepożądanego (w postaci
wywoływania zaburzeń pozapiramidowych) kwetiapiny. Ponadto, norkwetiapina ma duże
powinowactwo do transporterów norepinefryny (NET). Kwetiapina i norkwetiapina cechują się
również duże powinowactwem do receptorów histaminergicznych oraz alfa-1 adrenergicznych, z
mniejszym powinowactwem do receptorów alfa-2 adrenergicznych oraz receptorów serotoninowych
5HT1A. Kwetiapina nie wykazuje wyraźnego powinowactwo do muskarynowych receptorów
cholinergicznych ani receptorów benzodiazepin.

Właściwości farmakodynamiczne:

Kwetiapina wykazuje aktywność w testach na aktywność przeciwpsychotyczną, takich jak test
warunkowanego unikania. Hamuje również działanie agonistów dopaminy, co mierzono metodami
behawioralnymi lub elektrofizjologicznymi, oraz prowadzi do podwyższenia stężenia metabolitów
dopaminy, co jest neurochemicznym wskaźnikiem blokady receptorów D2.

W testach przedklinicznych oceniających czynniki predykcyjne objawów pozapiramidowych,
kwetiapina nie przypomina standardowych leków przeciwpsychotycznych i charakteryzuje się
atypowym profilem działania. Kwetiapina nie wywołuje nadwrażliwości receptorów
dopaminergicznych D2 po długotrwałym podawaniu. Kwetiapina w dawkach skutecznie blokujących
receptor dopaminowy D2 wywołuje jedynie słaby efekt kataleptyczny. Po długotrwałym podawaniu
hamuje wybiórczo przewodnictwo w neuronach układu limbicznego, wywołując blokadę
depolaryzacyjną szlaku mezolimbicznego A10, ale nie neuronów układu nigrostriatalnego A9.
Ponadto zarówno po doraźnym, jak i przewlekłym podawaniu kwetiapina w minimalnym stopniu
wywołuje objawy dystonii u małp Cebus uwrażliwionych na działanie neuroleptyków podawaniem
haloperydolu.
Udział metabolitu norkwetiapiny w farmakologicznej aktywności kwetiapiny u ludzi nie jest znany.

Działanie kliniczne

Schizofrenia
Wyniki trzech kontrolowanych placebo badań klinicznych, w grupie pacjentów ze schizofrenią,
stosujących różne dawki kwetiapiny, nie wykazały różnic między grupą kwetiapiny a grupą placebo w
zakresie częstości występowania objawów pozapiramidowych ani konieczności jednoczesnego
stosowania leków antycholinergicznych. Kontrolowana placebo próba kliniczna, w ramach której
oceniano działanie kwetiapiny podawanej w stałych dawkach od 75 do 750 mg/dobę, nie wykazała
zwiększenia częstości objawów pozapiramidowych ani konieczności jednoczesnego stosowania
cholinolityków.

W badaniach klinicznych wykazano, że kwetiapina jest skuteczna zarówno w leczeniu pozytywnych
jak i negatywnych objawów schizofrenii. W porównawczym badaniach klinicznym z chlorpromazyną
i dwóch porównawczych badaniach z haloperydolem, kwetiapina wykazywała podobną skuteczność w
krótkim okresie.

Zaburzenia dwubiegunowe
Wyniki czterech kontrolowanych badań klinicznych, w których oceniano dobowe dawki kwetiapiny
do 800 mg w leczeniu epizodów maniakalnych, przy czym w dwóch badaniach stosowano kwetiapinę
w monoterapii, a w dwóch w terapii skojarzonej z litem lub kwasem walproinowym, nie wykazały
różnic między grupami leczonymi kwetiapiną i placebo pod względem częstości występowania
objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania leków cholinolitycznych.
Niepowodowanie objawów pozapiramidowych jest uważane za właściwość leków
przeciwpsychotycznych.

W badaniach klinicznych wykazano, że kwetiapina jest skuteczna w monoterapii lub jako lek
wspomagający w zmniejszaniu objawów manii u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową.
Mediana średnich dawek kwetiapiny podawanych w ostatnim tygodniu u pacjentów reagujących na
leczenie wynosiła około 600 mg/dobę, a około 85% pacjentów reagujących na terapię stosowało
dawki między 400 a 800 mg/dobę.

W czterech krótkookresowych badaniach kontrolowanych prowadzonych u pacjentów z epizodem
depresji w chorobie afektywnej dwubiegunowej, co najmniej 50% poprawę w całkowitej skali
MADRS obserwowano u 64% pacjentów leczonych kwetiapiną, podczas gdy w grupie otrzymującej
placebo - u 46%.
W krótkookresowych badaniach kontrolowanych dawki 300 mg i 600 mg kwetiapiny wykazywały
podobną skuteczność działania przeciwdepresyjnego. Działanie przeciwdepresyjne kwetiapiny różniło
się znacząco od placebo w 8. dniu leczenia.

Podczas leczenia kwetiapiną występowało mniej epizodów manii niż przy placebo. Działanie
przeciwdepresyjne utrzymywało się przez 52 tygodnie. Kwetiapina zmniejszała ryzyko nawrotowego
zdarzenia dotyczącego nastroju (manii i depresji) o 49%. Stosowanie dawek 300 mg i 600 mg
kwetiapiny zmniejszało ryzyko odpowiednio o 41% i 55% w porównaniu z placebo. Kwetiapina
przewyższała placebo w leczeniu objawów lęku związanych z depresją w chorobie afektywnej
dwubiegunowej, co oceniano jako średnią zmianę po 8 tygodniach względem wartości wyjściowej w
całkowitej skali HAM-A.

W dwóch badaniach dotyczących profilaktyki nawrotów, które oceniały kwetiapinę w połączeniu z
lekami stabilizującymi nastrój u pacjentów z manią, w fazie depresji lub z epizodami mieszanego
nastroju, połączenie z kwetiapiną było skuteczniejsze w wydłużaniu czasu do nawrotu epizodu
związanego ze zmianą nastroju (epizod maniakalny, mieszany lub depresyjny), w porównaniu do
leków stabilizujących nastrój stosowanych w monoterapii. Ryzyko wystąpienia zdarzenia
nawrotowego zmniejszyło się o 70%. Kwetiapina była podawana dwa razy dziennie, w całkowitej
dawce 400 mg do 800 mg na dobę, jako terapia łączona z solami litu lub z kwasem walproinowym.

W jednym badaniu długookresowym oceniającym zapobieganie nawrotom u pacjentów z epizodem
manii, depresji lub mieszanym, kwetiapina przewyższała placebo w wydłużaniu czasu do wystąpienia
nawrotu u pacjentów z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym typu I.
Skuteczność leczenia była niezależna od wieku, płci i rasy, częstości nawrotu epizodów i regionu
geograficznego.
W porównaniu z placebo, zmniejszenie ryzyka u pacjentów wymagających hospitalizacji lub
modyfikacji leczenia wynosiło 74% odnośnie wszystkich typów epizodów (manii, depresji lub
mieszanych). W przypadku epizodów manii i depresji zmniejszenie ryzyka wynosiło odpowiednio
73% i 75%.

U pacjentów odpowiadających na krótkotrwałe leczenie kwetiapiną, porównując kontynuowane
leczenie kwetiapiną z przejściem na leczenie litem, nie zauważono, by taka zmiana wydłużała czas do
wystąpienia nawrotu zdarzenia dotyczącego nastroju.
W badaniach depresji i zapobiegania nawrotom kwetiapina nie zwiększała ryzyka samobójstwa i myśli
samobójczych w porównaniu z placebo.

Badania kliniczne wykazały, że kwetiapina podawana dwa razy na dobę jest skuteczna w leczeniu
schizofrenii i manii, chociaż farmakokinetyczny okres półtrwania kwetiapiny wynosi około 7 godzin.
Potwierdzają to dane z badania metodą emisyjnej tomografii pozytonowej (PET), które wykazały, że
receptory 5HT2 i D2 są zajęte przez kwetiapinę przez okres do 12 godzin. Nie oceniano
bezpieczeństwa i skuteczności działania dawek powyżej 800 mg/dobę

W kontrolowanych placebo badaniach dotyczących monoterapii u pacjentów z początkową liczbą
granulocytów obojętnochłonnych ≥1,5 X 109/l, przynajmniej jednorazowe zmniejszenie poziomu
neutrofilów <1,5 X 109/l wykazano u 1,72% pacjentów leczonych kwetiapiną, w porównaniu do
0,73% pacjentów leczonych placebo. We wszystkich badaniach klinicznych (kontrolowanych placebo,
otwartych, z lekiem porównawczym zawierającym substancję czynną; u pacjentów z początkową
liczbą granulocytów obojętnochłonnych ≥1,5 X 109/l), przynajmniej jednorazowy epizod z liczbą
granulocytów obojętnochłonnych <0,5 X 109/l stwierdzono u 0,21% pacjentów leczonych kwetiapiną i
0% pacjentów leczonych placebo, a występowanie ≥0,5-<1,0 X 109/l stwierdzono u 0,75% pacjentów
w grupie leczonej kwetiapiną i 0,11% w grupie pacjentów, leczonych placebo.

Dzieci i młodzież (od 10 do 17 lat)

Bezpieczeństwo i skuteczność działania kwetiapiny badano w 3-tygodniowym badaniu leczenia manii
z grupą kontrolną placebo (n= 284 pacjentów z USA, w wieku 10-17 lat). U około 45% pacjentów
rozpoznano dodatkowo ADHD. Ponadto przeprowadzono 6-tygodniowe badanie leczenia schizofrenii
z grupą kontrolną placebo (n= 222 pacjentów, w wieku 13-17 lat). Z udziału w obu badaniach
wykluczano pacjentów, którzy nie reagowali na kwetiapinę. Leczenie kwetiapiną rozpoczynano od
dawki 50 mg/dobę i 2.dnia zwiększano do 100 mg/dobę; następnie dobierano dawkę do dawki
docelowej (mania 400-600 mg/dobę; schizofrenia 400-800 mg/dobę) stosując zwiększanie dawki o
100 mg/dobę, podawanej dwa do trzech razy na dobę.

W badaniu manii różnica średniej zmiany LS względem wartości wyjściowej w całkowitej skali
YMRS (czynny lek minus placebo) wynosiła –5,21 dla kwetiapiny w dawce 400 mg/dobę i –6,56 dla
kwetiapiny w dawce 600 mg/dobę. Odsetek odpowiedzi (poprawa w skali YMRS ≥50%) wynosił 64%
dla kwetiapiny w dawce 400 mg/dobę; 58% dla kwetiapiny w dawce 600 mg/dobę i 37% w grupie
placebo.

W badaniu schizofrenii, różnica średniej zmiany LS względem wartości wyjściowej w całkowitej skali
PANSS (czynny lek minus placebo) wynosiła –8.16 dla kwetiapiny w dawce 400 mg/dobę i –9,29 dla
kwetiapiny w dawce 800 mg/dobę. Ani mała (400 mg/dobę), ani duża (800 mg/dobę) dawka
kwetiapiny nie przewyższała placebo pod względem odsetka pacjentów z uzyskaną odpowiedzią na
leczenie, określaną jako ≥30% zmniejszenie względem wartości wyjściowej w całkowitej skali
PANSS. Zarówno w manii, jak i w depresji, większe dawki dawały mniejszy odsetek odpowiedzi na
leczenie.

Nie ma dostępnych danych dotyczących utrzymywania się działania leku oraz zapobiegania nawrotom
w tej grupie wiekowej.

26-tygodniowe otwarte przedłużenie badań krótkotrwałych (n= 380 pacjentów), ze zmiennym
dawkowaniem kwetiapiny w zakresie 400-800 mg/dobę, dostarczyło dodatkowych danych na temat
bezpieczeństwa. U dzieci i młodzieży stwierdzono występowanie wzrostu ciśnienia krwi, a
zwiększony apetyt, objawy pozapiramidowe i zwiększenie stężenia prolaktyny w surowicy
występowały częściej niż u osób dorosłych(patrz punkty 4.4 i 4.8).

Objawy pozapiramidowe
W krótkookresowym badaniu monoterapii z grupą kontrolną placebo u nastoletnich pacjentów (13 -17
lat) ze schizofrenią, zsumowana częstość objawów pozapiramidowych wynosiła 12,9% dla kwetiapiny
i 5,3% dla placebo, chociaż częstość występowania poszczególnych zdarzeń niepożądanych (np.
akatyzja, drżenie, zaburzenie pozapiramidowe, hipokineza, niepokój, nadmierna aktywność
psychoruchowa, sztywność mięśni, dyskineza) nie przekraczała 4,1% w żadnej grupie. W
krótkookresowym badaniu monoterapii z grupą kontrolną placebo u dzieci i młodzieży (10 -17.lat) z
manią w chorobie afektywnej dwubiegunowej, zsumowana częstość objawów pozapiramidowych
wynosiła 3,6% dla kwetiapiny i 1,1% dla placebo. W długookresowym badaniu otwartym schizofrenii
i manii w chorobie afektywnej dwubiegunowej, zsumowana częstość objawów pozapiramidowych w
trakcie leczenia wynosiła 10%.

Przyrost masy ciała
W krótkookresowych badaniach klinicznych pacjentów pediatrycznych (10 -17 lat) u 17% pacjentów
leczonych kwetiapiną i 2,5% pacjentów otrzymujących placebo stwierdzono ≥7% przyrost masy ciała.
Po korekcie względem prawidłowego wzrostu w dłuższym okresie, wzrost o co najmniej 0,5
odchylenia standardowego względem wartości wyjściowej Wskaźnika Masy Ciała (BMI) uznano za
miernik zmiany istotnej klinicznie; 18,3% pacjentów leczonych kwetiapiną przez co najmniej 26
tygodni spełniało to kryterium.

Samobójstwo/Myśli samobójcze oraz pogorszenie kliniczne
W krótkookresowych badaniach klinicznych z grupą kontrolną placebo pacjentów pediatrycznych ze
schizofrenią, częstość zdarzeń związanych z samobójstwem wynosiła 1,4% (2/147) dla kwetiapiny i
1,3% (1/75) dla placebo u pacjentów <18 lat. W krótkookresowych badaniach klinicznych z grupą
kontrolną placebo pacjentów pediatrycznych z manią w chorobie afektywnej dwubiegunowej, częstość
zdarzeń związanych z samobójstwem wynosiła 1,0% (2/193) dla kwetiapiny i 0% (0/90) dla placebo u
pacjentów <18 lat.

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Po podaniu doustnym kwetiapina szybko się wchłania. Maksymalne stężenie w osoczu kwetiapina
osiąga w ciągu półtorej godziny. Stan stacjonarny występuje w ciągu dwóch dni.
Farmakokinetyka kwetiapiny i norkwetiapiny jest liniowa w zakresie dopuszczonego zakresu dawek.

Przyjmowanie pokarmu nie ma istotnego wpływu na biodostępność kwetiapiny.

Dystrybucja
Kwetiapina jest szeroko dystrybuowana w organizmie. Jej objętość dystrybucji wynosi 10 ± 4 l/kg.
W stężeniach terapeutycznych 83 % leku wiąże się z białkami osocza.

Metabolizm
Kwetiapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Głównymi szlakami biotransformacji są
sulfoksydacja i oksydacja.
W badaniach in vitro ustalono, że głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm kwetiapiny
przez cytochrom P450 jest CYP3A4. Norkwetiapina jest syntetyzowana i usuwana głównie przez
cytochrom CYP3A4. Maksymalne stężenie molarne czynnego metabolitu norkwetiapiny w stanie
stacjonarnym wynosi 35% stężenia kwetiapiny.

Wykazano, że kwetiapina i kilka jej metabolitów (w tym norkwetiapina) są słabymi inhibitorami
izoenzymów cytochromu P450 (1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4) w warunkach in vitro. Inhibicja CYP w
warunkach in vitro obserwowana była wyłącznie w stężeniach około 5 do 50 razy wyższych w
porównaniu do obserwowanych w osoczu dla zakresu dawki od 300 do 800 mg na dobę u ludzi. Na
podstawie tych wyników in vitro wydaje się mało prawdopodobne, aby stosowanie produktu
leczniczego Ketilept jednocześnie z innymi lekami powodowało istotne klinicznie zahamowanie przez
jeden produkt leczniczy metabolizmu drugiego produktu przy udziale cytochromu P450


Wydalanie
Po doustnym przyjęciu pojedynczej dawki kwetiapiny znakowanej 14C mniej niż 5% dawki wydala się
z moczem w postaci niezmienionej, co pokazuje, że kwetiapina podlega intensywnemu
metabolizmowi; około 73% radioaktywności stwierdza się w moczu a 21% w kale.
Średni okres półtrwania kwetiapiny i norkwetiapiny wynosi odpowiednio 7 i 12 godzin.

Szczególne grupy pacjentów
Kinetyka kwetiapiny i norkwetiapiny nie różni się u mężczyzn i kobiet ani u osób różnych ras.

Pacjenci w podeszłym wieku
Średni klirens kwetiapiny u osób w podeszłym wieku jest o około 30 do 50 % mniejszy niż u
dorosłych w wieku od 18 do 65 lat.

Dzieci i młodzież (od 10 do 17 lat)
Dane farmakokinetyczne uzyskano u 9 dzieci w wieku 10-12 lat i 12 nastolatków, którzy byli leczeni
kwetiapiną i uzyskali stan stacjonarny przy dawce 400 mg dwa razy na dobę. W stanie stacjonarnym,
normalizowane dawką stężenie w osoczu związku macierzystego, kwetiapiny, u dzieci i młodzieży (od
10 do 17 lat) było na ogół zbliżone do występującego u osób dorosłych, chociaż Cmax u dzieci było na
górnej granicy zakresu stwierdzanego u osób dorosłych. AUC i Cmax czynnego metabolitu,
norkwetiapiny, były wyższe, odpowiednio o 62% i 49% u dzieci (10-12 lat), oraz 28% i 14% u
młodzieży (13-17 lat), w porównaniu z osobami dorosłymi.

Zaburzenia czynności wątroby
Średni klirens osoczowy kwetiapiny zmniejsza się o około 25% u osób ze stwierdzonym
upośledzeniem czynności wątroby (stabilna marskość poalkoholowa). Ponieważ kwetiapina jest
intensywnie metabolizowana w wątrobie, oczekuje się zwiększonego stężenia leku w osoczu w
populacji osób z upośledzeniem czynności wątroby. U tych pacjentów może być konieczna
modyfikacja dawkowania (patrz punkt 4.2).

Zaburzenia czynności nerek
U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min/1,73 m2) średni
osoczowy klirens kwetiapiny był zmniejszony o około 25%, jednak indywidualne wartości klirensu
zawierają się w zakresie dla osób zdrowych. Średnia molarna frakcja wolnej kwetiapiny i czynnego
metabolitu w osoczu człowieka, norkwetiapiny, wynosi <5% wydalanej w moczu

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Brak dowodów genotoksyczności w serii badań in vitro i in vivo. U zwierząt laboratoryjnych po
ekspozycji odpowiadającej ekspozycji klinicznej obserwowano następujące nieprawidłowości, których
dotychczas nie potwierdzono w długoterminowych badaniach klinicznych.

Działanie rakotwórcze:
W badaniu przeprowadzonym na szczurach z użyciem dawek 20, 75 i 250 mg/kg/dobę, w rezultacie
długotrwałej hiperprolaktynemii wzrastała częstość występowania gruczolakoraków sutka u samic
szczura po wszystkich stosowanych dawkach.

U szczurów obserwowano odkładanie barwnika w gruczole tarczowym, a u małp Cynomolgus –
przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, zmniejszenie stężenia T3 w osoczu, zmniejszenie
stężenia hemoglobiny i zmniejszenie liczby czerwonych i białych krwinek; u psów dochodziło do
zmętnienia soczewki oka i zaćmy.

Biorąc pod uwagę te wyniki, należy rozważyć korzyści z leczenia kwetiapiną względem ryzyka dla
bezpieczeństwa pacjenta.


6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Ketilept 25 mg, tabletki powlekane
Rdzeń tabletki:
Magnezu stearynian
Krzemionka koloidalna bezwodna
Powidon K-90
Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
Laktoza jednowodna (4 mg)
Celuloza mikrokrystaliczna
Otoczka: Opadry II 33G28523 White (triacetyna, makrogol 3350, laktoza jednowodna, tytanu
dwutlenek (E171), hypromeloza).

Ketilept 100 mg, tabletki powlekane
Rdzeń tabletki:
Magnezu stearynian
Krzemionka koloidalna bezwodna
Powidon K-90
Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
Laktoza jednowodna (16 mg)
Celuloza mikrokrystaliczna
Otoczka: Opadry II 33G28523 White (triacetyna, makrogol 3350, laktoza jednowodna, tytanu
dwutlenek (E171), hypromeloza).

Ketilept 150 mg, tabletki powlekane
Rdzeń tabletki:
Magnezu stearynian
Krzemionka koloidalna bezwodna
Powidon K-90
Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
Laktoza jednowodna (24 mg)
Celuloza mikrokrystaliczna
Otoczka: Opadry II 33G28523 White (triacetyna, makrogol 3350, laktoza jednowodna, tytanu
dwutlenek (E171), hypromeloza).
Opadry II 33G24283 Pink (żelaza tlenek żółty (E172), żelaza tlenek czerwony (E172), triacetyna,
makrogol 3350, laktoza jednowodna, tytanu dwutlenek (E 171), hypromeloza).

Ketilept 200 mg, tabletki powlekane
Rdzeń tabletki:
Magnezu stearynian
Krzemionka koloidalna bezwodna
Powidon K-90
Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
Laktoza jednowodna (32 mg)
Celuloza mikrokrystaliczna
Otoczka: Opadry II 33G28523 White (triacetyna, makrogol 3350, laktoza jednowodna, tytanu
dwutlenek (E171), hypromeloza).
Opadry II 33G24283 Pink (żelaza tlenek żółty (E172), żelaza tlenek czerwony (E172), triacetyna,
makrogol 3350, laktoza jednowodna, tytanu dwutlenek (E 171), hypromeloza).

Ketilept 300 mg, tabletki powlekane
Rdzeń tabletki:
Magnezu stearynian
Krzemionka koloidalna bezwodna
Powidon K-90
Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
Laktoza jednowodna (48 mg)
Celuloza mikrokrystaliczna
Otoczka: Opadry II 33G28523 White (triacetyna, makrogol 3350, laktoza jednowodna, tytanu
dwutlenek (E171), hypromeloza).

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.


6.3 Okres ważności

5 lat

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w temperaturze poniżej 250C.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Ketilept 25 mg, tabletki powlekane – 30 lub 60 tabletek powlekanych w bezbarwnych,
przezroczystych blistrach foliowych z PVC/PVDC/Aluminium lub w butelkach z brązowego szkła
(typ III) zamkniętych nakrętką z PE i umieszczonych w tekturowym pudełku.

Ketilept 100 mg, tabletki powlekane – 30 lub 60 tabletek powlekanych w bezbarwnych,
przezroczystych blistrach foliowych z PVC/PVDC/Aluminium lub w butelkach z brązowego szkła
(typ III) zamkniętych nakrętką z PE i umieszczonych w tekturowym pudełku.

Ketilept 150 mg, tabletki powlekane – 30 lub 60 tabletek powlekanych w bezbarwnych,
przezroczystych blistrach foliowych z PVC/PVDC/Aluminium lub w butelkach z brązowego szkła
(typ III) zamkniętych nakrętką z PE i umieszczonych w tekturowym pudełku.

Ketilept 200 mg, tabletki powlekane – 30 lub 60 tabletek powlekanych w bezbarwnych,
przezroczystych blistrach foliowych z PVC/PVDC/Aluminium lub w butelkach z brązowego szkła
(typ III) zamkniętych nakrętką z PE i umieszczonych w tekturowym pudełku.

Ketilept 300 mg, tabletki powlekane – 30 lub 60 tabletek powlekanych w bezbarwnych,
przezroczystych blistrach foliowych z PVC/PVDC/Aluminium lub w butelkach z brązowego szkła
(typ III) zamkniętych nakrętką z PE i umieszczonych w tekturowym pudełku.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
stosowania

Lek dostępny wyłącznie na receptę, po zweryfikowaniu rozpoznania przez specjalistę lub szpital, do
stosowania pod stałym nadzorem specjalisty.


7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
   DOPUSZCZENIE DO OBROTU

EGIS Pharmaceuticals PLC
1106 Budapeszt,
Keresztúri út 30-38
Węgry


8. NUMER(Y) POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Ketilept 25 mg: 12963
Ketilept 100 mg: 12964
Ketilept 150 mg: 12965
Ketilept 200 mg: 12966
Ketilept 300 mg: 12967


9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU/DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

21.06.2007


10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

                    
# Uprawnienia Poziom odpłatności Wysokość dopłaty Dokument
uprawniający do zniżki
1 Ubezpieczony 100% 98.99 Recepta biała (Rp)
2 Chory wg wskazań (Choroba afektywna dwubiegunowa) Ryczałt 3.20 Recepta biała (Rp)
3 Chory wg wskazań (Schizofrenia) Ryczałt 3.20 Recepta biała (Rp)
4 Zasłużony Honorowy Dawca Krwi, Zasłużony Dawca Przeszczepu -
5 Inwalida wojenny i rodzina, Osoba represjonowana i rodzina, Cywilna niewidoma ofiara działań wojennych Bezpłatny 0.00 Recepta biała (Rp)
6 Inwalida wojskowy i rodzina -
7 Pełniący obowiązki obronne Bezpłatny 0.00 Recepta biała (Rp)
8 Chory na azbestozę -

Inne leki Quetiapinum: