HEEL Klimakt-Heel T:

Nazwa międzynarodowa:
-
Podmiot odpowiedzialny:
HEEL POLSKA SP. Z O.O., POLSKA
Pozwolenie w Polsce
16403
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
BIOLOGISCHE HEILMITTEL HEEL GMBH, NIEMCY
Postać
tabletki
Dawka
-
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek dostępny bez recepty
Kod ATC
L01DB03
                    Irbesartan Hydrochlorothiazide Winthrop, INN - Irbesartan Hydrochlorothiazide WinthropEpisindan
Epirubicini hydrochloridum
Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku.
Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty, gdy potrzebna jest rada lub dodatkowa informacja.
Lek ten został przepisany ściśle określonej osobie i nie należy go przekazywać innym, gdyż może im zaszkodzić, nawet jeśli objawy ich choroby są takie same.
Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza lub farmaceutę.
Spis treści ulotki:
1. Co to jest lek Episindan i w jakim celu się go stosuje
2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Episindan
3. Jak stosować lek Episindan
4. Możliwe działania niepożądane
6. Inne informacje
1. CO TO JEST LEK EPISINDAN I W JAKIM CELU SIĘ GO STOSUJE
Lek Episindan jest lekiem przeciwnowotworowym. Leczenie z zastosowaniem leków przeciwnowotworowych jest czasami nazywane chemioterapią nowotworu. Lek Episindan należy do leków nazywanych antracyklinami. Działają one na szybko rosnące komórki nowotworowe, spowalniając lub blokując ich wzrost, dzięki czemu zwiększa się szansa na ich obumieranie.
Lek Episindan stosowany jest w leczeniu różnych chorób nowotworowych. Sposób stosowania zależny jest od rodzaju choroby nowotworowej, w leczeniu której jest używany.
Lek Episindan podawany dożylnie stosowany jest do leczenia raka piersi, żołądka oraz płuc, jak również zaawansowanego stadium raka jajnika.
Dodatkowo lek Episindan może być podawany przez cewnik do pęcherza moczowego i stosowany w leczeniu raka ściany pęcherza moczowego. Jest również podawany w celu zapobiegania nawrotom tego rodzaju nowotworu po użyciu innych metod leczenia.
2. INFORMACJE WAŻNE PRZED ZASTOSOWANIEM LEKU EPISINDAN
Kiedy nie stosować leku Episindan
jeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie (nadwrażliwość) na chlorowodorek epirubicyny, którykolwiek z pozostałych składników leku Episindan (patrz punkt 6 „Inne informacje”) lub inne podobne leki (należące do grupy leków nazywanych antracyklinami, które obejmują doksorubicynę lub daunorubicynę);
jeśli u pacjenta stwierdzono alergię (nadwrażliwość) na leki należące do grupy antracenodionów (w tym leków stosowanych w leczeniu raka);
jeśli pacjentka karmi piersią.
Leku Episindan nie należy wstrzykiwać do żyły (podanie dożylne) jeśli:
jeśli u pacjenta stwierdza się małą liczbę komórek krwi, spowodowaną wcześniejszym leczeniem innymi lekami przeciwnowotworowymi lub radioterapią;
jeśli u pacjenta zastosowano wcześniej inne chemioterapeutyki w maksymalnej dawce, takie jak epirubicyna i (lub) inne antracykliny (takie jak doksorubicyna lub daunorubicyna) i antracenodiony, które mogą zwiększać ryzyko działań niepożądanych;
jeśli u pacjenta stwierdzono obecnie lub w przeszłości choroby serca;
jeśli u pacjenta stwierdza się ostrą uogólnioną infekcję;
kiedy pacjent ma ciężką chorobę wątroby.
Lek Episindan nie powinien być podawany dopęcherzowo:
jeśli u pacjenta stwierdza się zakażenie dróg moczowych (włączając zakażenie nerek, pęcherza moczowego i cewki moczowej);
jeżeli u pacjenta stwierdzono nowotwór pęcherza moczowego wnikający w jego ścianę;
jeśli występują problemy z wprowadzeniem cewnika do pęcherza moczowego;
jeśli u pacjenta występuje stan zapalny w pęcherzu moczowym;
jeśli u pacjenta stwierdza się krew w moczu (krwiomocz).
Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując lek Episindan
jeśli u pacjenta występują zaburzenia czynności nerek lub wątroby. Pacjent taki wymaga szczególnej opieki, dlatego powinien poinformować o tym lekarza przed zastosowaniem leczenia.
Lekarz prowadzący będzie także regularnie kontrolował:
liczbę komórek krwi, aby nie osiągnęła zbyt niskiej wartości;
stężenie kwasu moczowego i innych parametrów we krwi;
czynność serca i wątroby;
pacjenta, który jest lub będzie poddany radioterapii okolicy serca.
Pacjent powinien poinformować lekarza w przypadku obrzęku lub bólu w jamie ustnej i błon śluzowych.
Przez jeden-dwa dni po podaniu leku mocz pacjenta może mieć czerwoną barwę.
Stosowanie leku Episindan z innymi lekami
Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach również tych, które wydawane są bez recepty. Jest to szczególnie istotne zwłaszcza, gdy pacjent przyjmuje:
Cymetydynę (lek stosowany w celu zmniejszenia ilości kwasów w żołądku).
Trastuzumab (stosowany w leczeniu raka).
Paklitaksel i docetaksel (leki stosowane w niektórych chorobach nowotworowych).
Interferon alfa-2b (lek stosowany w niektórych nowotworach i białaczkach oraz w żółtej febrze).
Chininę (lek stosowany w leczeniu malarii oraz kurczów mięśni nóg).
Dekswerapamil (lek stosowany w leczeniu niektórych chorób serca).
Leki, które mogą zaburzać czynność serca, takie jak: 5-fluorouracyl, cyklofosfamid, cisplatyna, taksany (stosowane w leczeniu raka) lub blokery kanałów wapniowych (stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi lub niektórych chorób serca).
Leki, które mogą wpływać na czynność wątroby.
Żywe szczepionki.
Inne leki, które mogą zaburzać czynność szpiku kostnego [takie jak niektóre leki stosowane w leczeniu nowotworów, sulfonamidy i chloramfenikol (lek przeciwbakteryjny), difenylohydantoina (lek przeciwpadaczkowy), pochodne amidopiryny (niektóre leki stosowane w leczeniu np. bólu i gorączki) i niektóre leki przeciwwirusowe].
Ciąża i karmienie piersią
Epirubicyna może spowodować brak miesiączki lub przedwczesną menopauzę u kobiet przed okresem menopauzy.
Ciąża
Lek Episindan może powodować wady płodu, jeżeli jest podawany podczas ciąży, dlatego tak ważne jest, aby poinformować lekarza, jeżeli pacjentka jest w ciąży lub zajdzie w ciążę w trakcie leczenia. Nie wolno stosować leku Episindan podczas ciąży, chyba że tak zdecyduje lekarz.
Pacjentka oraz jej partner powinni stosować skuteczne metody antykoncepcyjne. W przypadku wystąpienia ciąży w trakcie leczenia lub jeżeli pacjenci pragną mieć potomstwo po zakończeniu leczenia, zalecana jest konsultacja genetyczna.
Karmienie piersią
Ponieważ lek Episindan może być szkodliwy dla dziecka karmionego piersią, przed rozpoczęciem leczenia lekiem Episindan należy przerwać karmienie piersią.
Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
Lek Episindan może powodować nudności i wymioty, które przemijająco mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
Ważne informacje o niektórych składnikach leku Episindan
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na ml, co w praktyce pozwala pominąć obecność tego jonu.
3. JAK STOSOWAĆ LEK EPISINDAN
Lek Episindan należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W przypadku wątpliwości należy ponownie skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.
Lek Episindan będzie podawany przez lekarza albo pielęgniarkę dożylnie lub bezpośrednio do pęcherza moczowego.
Lekarz zadecyduje o podaniu właściwej dawki oraz liczbie dni, w których pacjent otrzyma leczenie; zależy to od rodzaju nowotworu, stanu zdrowia, wzrostu, masy ciała, stanu wątroby oraz od tego, czy jednocześnie podawane są jakiekolwiek inne leki.
Wstrzyknięcie lub podanie dożylne
Lek Episindan może być podawany we wstrzyknięciu dożylnym trwającym 3-5 minut. Może być także rozcieńczony i podany w powolnym wlewie kroplowym trwającym ponad 30 minut.
Podanie do pęcherza moczowego
Jeżeli wlew jest wykonywany bezpośrednio do pęcherza moczowego, pacjent powinien powstrzymać się od picia jakichkolwiek płynów przez 12 godzin przed podaniem leku, aby uniknąć zbytniego jego rozcieńczenia. Roztwór leku należy utrzymywać w pęcherzu przez 1-2 godziny. Od czasu do czasu pacjent powinien zmieniać pozycję ciała, aby zapewnić jednakową ekspozycję na lek każdej części pęcherza moczowego.
Należy zachować ostrożność, aby po opróżnieniu pęcherza nie doszło do kontaktu płynu ze skórą. W razie kontaktu ze skórą, należy dokładnie zmyć skażoną powierzchnię skóry wodą z mydłem, unikając jednak jej tarcia.
Lekarz powinien regularnie kontrolować krew pacjenta pod kątem wystąpienia działań niepożądanych. W celu wykrycia jakiegokolwiek uszkodzenia serca lekarz będzie również regularnie kontrolował jego pracę przez kilka tygodni po zakończeniu leczenia.
Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Episindan
Może to wpłynąć na pracę serca i zmniejszenie liczby komórek krwi. Pacjent może zauważyć bolesność w jamie ustnej. Jednak w przypadku podania tego leku w warunkach szpitalnych, jest mało prawdopodobne, aby została podana zbyt mała lub zbyt duża jego dawka. W razie wątpliwości, należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
4. MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE
Jak każdy lek, lek Episindan może wykazywać działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Jeżeli w trakcie dożylnego podawania epirubicyny wystąpi którekolwiek z poniżej wymienionych działań niepożądanych, ponieważ są to poważne działania niepożądane, należy natychmiast poinformować lekarza:
zaczerwienienie, ból lub obrzęk w miejscu podawania leku; jeżeli lek zostanie przypadkowo podany poza żyłę, może wywołać martwicę tkanek.
objawy zaburzeń pracy serca, takie jak ból w klatce piersiowej, trudności w oddychaniu, obrzęk nóg w kostkach (objawy te mogą wystąpić nawet kilka tygodni po zakończeniu leczenia epirubicyną).
ciężkie reakcje alergiczne, do objawów których należą: omdlenia, wysypka skórna, obrzęk twarzy i trudności w oddychaniu lub świszczący oddech. W niektórych przypadkach może wystąpić zapaść.
W przypadku wystąpienia któregokolwiek z poniżej wymienionych, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem:
Bardzo często (mogą wystąpić częściej niż u 1 na 10 pacjentów):
Zahamowanie czynności szpiku kostnego (które prowadzi do małej liczby komórek krwi), utrata włosów (zwykle odwracalna), zmniejszenie wzrostu włosów na brodzie, czerwony kolor moczu w pierwszym lub drugim dniu po przyjęciu leku.
Często (mogą wystąpić u mniej 1 na 10 pacjentów):
Poważna utrata apetytu prowadząca do utraty masy ciała (anoreksja – jadłowstręt), utrata płynów w organizmie (odwodnienie), złe samopoczucie lub mdłości (nudności lub wymioty), biegunka (która może powodować odwodnienie), utrata apetytu, ból brzucha, zapalenie przełyku, przebarwienia w jamie ustnej, obrzęk i ból jamy ustnej, owrzodzenia obejmujące wargi i (lub) język i (lub) okolicę pod językiem, uderzenia gorąca, gorączka lub infekcje, zaczerwienienie, ból lub obrzęk w miejscu wstrzyknięcia; uszkodzenie tkanki może nastąpić po przypadkowym wstrzyknięciu leku poza żyłę, reakcje alergiczne lub zapalenie pęcherza moczowego (czasami z krwawieniem) po wstrzyknięciu leku do pęcherza moczowego.
Niezbyt często (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 100 pacjentów):
Mała liczba płytek krwi (trombocytopenia) zwykle powoduje nieprawidłowe siniaczenie lub krwawienie, ból głowy, przebarwienia skóry i paznokci, zaczerwienienie skóry, nadwrażliwość skóry na światło (spowodowane radioterapią), zapalenie żył w tym z tworzeniem zakrzepów (zakrzepowe zapalenie żył).
Rzadko (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 1 000 pacjentów):
Leukemia (rak krwi), ciężkie reakcje alergiczne całego ciała (anafilaksja), pokrzywka, zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi (hiperurykemia) z możliwością wystąpienia dny moczanowej, gorączka i (lub) dreszcze, zawroty głowy, brak krwawień miesiączkowych, brak nasienia, dna moczanowa, zmiany w czynności serca i wątroby, ogólne złe samopoczucie, uczucie osłabienia.
Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
Zakażenie płuc (zapalenie płuc), zakażenie krwi (sepsa), wstrząs septyczny (ciężkie powikłanie zakażenia krwi), krwawienie i niedotlenienie tkanek ciała, zaczerwienienie i obrzęk oczu, wstrząs, zablokowanie naczyń krwionośnych przez zakrzepy (np. w płucach), wysypka skórna, świąd, zmiany skórne, zaczerwienienie (zaczerwienienie skóry).
W przypadku podawania chlorowodorku epirubicyny bezpośrednio do pęcherza moczowego może wystąpić ból lub trudności w oddawaniu moczu. Może również występować krew w moczu.
Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza.
5. JAK PrzechowywaĆ lek EPISINDAN
Przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.
Przechowywać w temperaturze 2°-8°C (w lodówce).
Przechowywać fiolkę w opakowaniu zewnętrznym, w celu ochrony przed światłem.
Nie stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na etykiecie fiolki oraz opakowaniu kartonowym po EXP. Data ważności odnosi się do ostatniego dnia danego miesiąca.
Nie należy stosować leku Episindan, jeżeli występują jakiekolwiek widoczne zanieczyszczenia.
Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, co zrobić z lekami, których się już nie potrzebuje. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.
6. Inne informacje
Substancją czynną leku jest chlorowodorek epirubicyny. Każdy ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 2 ml chlorowodorku epirubicyny.
Inne składniki leku to sodu chlorek, kwas solny (do pH 3,0) oraz woda do wstrzykiwań.
Jak wygląda lek Episindan i co zawiera opakowanie
Lek Episindan 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań jest przezroczystym czerwonym roztworem.
Wielkości opakowań:
1 fiolka po 5 ml (10 mg/5 ml)
1 fiolka po 10 ml (20 mg/10 ml)
1 fiolka po 25 ml (50 mg/25 ml)
1 fiolka po 50 ml (100 mg/50 ml)
1 fiolka po 100 ml (200 mg/100 ml)
Jedna fiolka 5 ml leku Episindan 2 mg/ml zawiera 10 mg chlorowodorku epirubicyny, co odpowiada 9,35 mg epirubicyny.
Jedna fiolka 10 ml leku Episindan 2 mg/ml zawiera 20 mg chlorowodorku epirubicyny, co odpowiada 18,7 mg epirubicyny.
Jedna fiolka 25 ml leku Episindan 2 mg/ml zawiera 50 mg chlorowodorku epirubicyny, co odpowiada 46,75 mg epirubicyny.
Jedna fiolka 50 ml leku Episindan 2 mg/ml zawiera 100 mg chlorowodorku epirubicyny, co odpowiada 93,5 mg epirubicyny.
Jedna fiolka 100 ml leku Episindan 2 mg/ml zawiera 200 mg chlorowodorku epirubicyny, co odpowiada 187 mg epirubicyny.
Podmiot odpowiedzialny
Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:
Dania: Rubicinasol
Polska, Słowenia, Węgry:  Episindan
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Episindan
Instrukcja użycia
LEK PRZECIWNOWOTWOROWY
Należy unikać dłuższego kontaktu z jakimkolwiek roztworem o zasadowym pH (w tym roztworów zawierających sodu dwuwęglan, ponieważ może on powodować hydrolizę leku. Należy stosować wyłącznie rozcieńczalniki wymienione w części „Instrukcja rozcieńczania”.
Leku Episindan, zarówno przed przygotowaniem do użycia, jak i gotowego do użycia roztworu nie należy mieszać z innymi lekami. Zgłaszano fizyczną niezgodność z heparyną.
Epirubicyny nie należy mieszać z innymi lekami,
Instrukcja rozcieńczania
Podanie dożylne
Zaleca się podanie leku Episindan przez cewnik w formie ciągłego wlewu dożylnego (0,9% chlorek sodu). Aby ograniczyć ryzyko skrzepów lub wynaczynienia, zazwyczaj czas wlewu mieści się w przedziale 3 do 20 minut w zależności od dawki i objętości wlewu.
Wkłucie bezpośrednie nie jest zalecane z powodu ryzyka wynaczynienia, które może wystąpić nawet, gdy odpowiednia ilość krwi zostanie wyssana przez igłę.
Podanie dopęcherzowe
Lek Episindan przed podaniem należy rozcieńczyć w sterylnej wodzie do wstrzykiwań lub w 0,9% roztworze sterylnego chlorku sodu do wlewów.
Epirubicynę należy podać przez cewnik i utrzymywać w pęcherzu przez 1-2 godziny. W czasie utrzymywania wlewu w pęcherzu pacjent powinien okresowo zmieniać pozycję ciała, dla zapewnienia jak najbardziej rozległego kontaktu z roztworem każdej części pęcherza moczowego. Aby uniknąć niepotrzebnego rozcieńczania roztworu przez mocz, należy poinformować pacjenta, aby powstrzymał się od spożywania jakichkolwiek płynów przez 12 godzin przed wlewką.
Po zakończeniu czasu przeznaczonego na wlew pacjent powinien oddać mocz.
Roztwór do wstrzykiwań nie zawiera środków konserwujących, dlatego każda niewykorzystana część leku powinna być niezwłocznie usunięta.
Wytyczne dotyczące bezpiecznego przygotowywania i usuwania leków przeciwnowotworowych:
Przygotowanie roztworu do wlewu powinno być przeprowadzone w sterylnych warunkach przez odpowiednio wyszkolony personel.
Przygotowanie roztworu do wlewu należy przeprowadzać w wyznaczonym sterylnym pomieszczeniu.
Personel powinien nosić odpowiednie ochronne rękawiczki, okulary, ubranie i maskę.
Należy zachować odpowiednie środki ostrożności, aby uniknąć przypadkowego kontaktu leku ze oczami. W razie kontaktu leku z oczami, należy przepłukać je dużą ilością wody i (lub) 0,9% roztworem chlorku sodu. Następnie należy skonsultować się z lekarzem.
W przypadku kontaktu leku ze skórą, należy starannie umyć ją mydłem i wodą lub roztworem dwuwęglanu sodu. Jednak nie należy trzeć skóry szczotką. Należy zawsze umyć ręce po zdjęciu rękawiczek.
Wyciek lub rozlanie leku należy usunąć, najlepiej poprzez nasiąkanie, stosując rozcieńczony roztwór podchlorynu sodu (1% dostępnego chlorynu), a następnie wodę. Wszystkie użyte środki czyszczące należy usunąć zgodnie z poniższą instrukcją.
Kobiety w ciąży nie mogą przygotowywać do użycia leków cytostatycznych.
Należy zachować odpowiednie środki ostrożności przy usuwaniu materiałów (strzykawki, igły, itp.) stosowanych przy przygotowywaniu i (lub) rozcieńczaniu leków cytotoksycznych. Niewykorzystany lek i jakiekolwiek jego pozostałości należy usunąć zgodnie z lokalnie ustalonymi wytycznymi.
Przechowywanie
Lek w opakowaniu przygotowanym do sprzedaży: Przechowywać w lodówce (2°-8(C). Przechowywać fiolkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem.
Okres ważności po pierwszym otwarciu pojemnika:
Z mikrobiologicznego punktu widzenia, lek należy wykorzystać niezwłocznie po pierwszym przekłuciu gumowego korka. Jeżeli lek nie zostanie natychmiast użyty, stosowanie leku w późniejszym terminie odbywa się wyłącznie na odpowiedzialność osoby podającej lek.
Okres ważności po przygotowaniu roztworu do użycia:
Lek należy wykorzystać niezwłocznie po pierwszym przekłuciu gumowego korka. Jeżeli lek nie zostanie natychmiast użyty, stosowanie leku w późniejszym terminie odbywa się wyłącznie na odpowiedzialność osoby podającej lek.
1

                
                        Irbesartan Hydrochlorothiazide Winthrop, INN - Irbesartan Hydrochlorothiazide Winthrop2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY
Każdy 1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 2 mg chlorowodorku epirubicyny (Epirubicini hydrochloridum).
Jedna fiolka 5 ml produktu leczniczego Episindan 2mg/ml zawiera 10 mg chlorowodorku epirubicyny, co odpowiada 9,35 mg epirubicyny.
Jedna fiolka 10 ml produktu leczniczego Episindan 2mg/ml zawiera 20 mg chlorowodorku epirubicyny, co odpowiada 18,7 mg epirubicyny.
Jedna fiolka 25 ml produktu leczniczego Episindan 2mg/ml zawiera 50 mg chlorowodorku epirubicyny, co odpowiada 46,75 mg epirubicyny.
Jedna fiolka 50 ml produktu leczniczego Episindan 2mg/ml zawiera 100 mg chlorowodorku epirubicyny, co odpowiada 93,5 mg epirubicyny.
Jedna fiolka 100 ml produktu leczniczego Episindan 2mg/ml zawiera 200 mg chlorowodorku epirubicyny, co odpowiada 187 mg epirubicyny.
Substancja pomocnicza: zawiera 3,54 mg/ml (0,154 mmola) sodu.
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.
3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA
Roztwór do wstrzykiwań
Epirubicyna stosowana jest w leczeniu wielu chorób nowotworowych, w tym:
- raka piersi
- raka żołądka
- raka pęcherza - brodawkowaty z nabłonka przejściowego
- raka in-situ pęcherza
4.2 Dawkowanie i sposób podawania
Episindan przeznaczony jest wyłącznie do stosowania dożylnego lub dopęcherzowego. Nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania u dzieci.
Podanie dożylne
Zaleca się podawanie produktu leczniczego Episindan przez cewnik we wlewie dożylnym kroplowym soli fizjologicznej, po uprzednim sprawdzeniu, że igła jest prawidłowo umieszczona w żyle. Należy zachować ostrożność, aby uniknąć wynaczynienia leku (patrz punkt 4.4). W przypadku wynaczynienia, wlew należy natychmiast przerwać.
Dawki standardowe
W przypadku podawania epirubicyny w monoterapii, zalecana dawka u dorosłych wynosi
60-90 mg/m2 powierzchni ciała. Chlorowodorek epirubicyny powinien być podawany dożylnie przez okres 3 do 5 minut. Dawkę należy powtarzać w odstępach 21 dniowych w zależności od stanu czynnościowego szpiku.
W przypadku wystąpienia objawów toksyczności, w tym ciężkiej neutropenii/gorączki neutropenicznej oraz trombocytopenii (które utrzymują się do dnia 21.), należy rozważyć modyfikację kolejnej dawki lub jej późniejsze podanie.
Duże dawki
W monoterapii raka płuc duże dawki chlorowodorku epirubicyny powinny być podawane według następującego schematu:
• Rak drobnokomórkowy płuc (poprzednio nieleczony): 120 mg/m2 w dniu 1., co 3 tygodnie.
W trakcie stosowania dużych dawek chlorowodorek epirubicyny może być podawany w dożylnym bolusie przez 3 do 5 minut lub we wlewie trwającym do 30 minut.
Rak piersi
W leczeniu uzupełniającym raka piersi we wczesnym stadium z przerzutami do węzłów chłonnych zaleca się dożylne podawanie chlorowodorku epirubicyny w dawce od 100 mg/m2 (jako pojedyncza dawka w dniu 1) do 120 mg/m2 (w dwóch dawkach podzielonych w dniu 1. i 8.) co 3-4 tygodnie, w połączeniu z cyklofosfamidem i 5-fluorouracylem podawanymi dożylnie oraz tamoksyfenem podawanym doustnie.
Podawanie mniejszych dawek (60-75 mg/m2 w leczeniu standardowym oraz 105-120 mg/m2 w leczeniu dużymi dawkami) jest zalecane u pacjentów w zahamowaniem czynności szpiku spowodowanym wcześniejszą chemioterapią lub radioterapią, wiekiem lub nowotworowym naciekiem szpiku. Całkowita dawka przewidziana na cykl może być podzielona i podawana w kolejnych 2‑3 dniach.
Poniżej wymienione dawki chlorowodorku epirubicyny są powszechnie stosowane w monoterapii i terapii skojarzonej różnych nowotworów:
  
Wskazanie
Monoterapia
(rak in situ)
Profilaktyka:
 
 
a Dawki zwykle podawane w dniu 1. lub dniu 1., 2. i 3. w odstępach 21-dniowych
Terapia skojarzona
Zaburzenia czynności wątroby
Główną drogą eliminacji epirubicyny jest wątroba i drogi żółciowe. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, należy zmniejszyć dawkę w zależności od stężenia bilirubiny lub SGOT w surowicy zgodnie z następującym schematem:
Umiarkowane zaburzenia czynności wątroby (bilirubina 1,4-3 mg/100 ml) wymagają zmniejszenia dawki o 50%, a ciężkie zaburzenia (bilirubina > 3 mg/100 ml) wymagają zmniejszenia dawki o 75%.
SGOT*)
Umiarkowane zaburzenia czynności nerek nie wymagają zmniejszenia dawki, ponieważ tylko niewielka ilość epirubicyny eliminowana jest tą drogą. Dostosowanie dawki może być konieczne u pacjentów ze stężeniem kreatyniny w surowicy krwi >5mg/dl.
Podanie dopęcherzowe
Chlorowodorek epirubicyny może być stosowany dopęcherzowo w leczeniu powierzchniowego raka pęcherza moczowego i raka in situ. Epirubicyny nie należy podawać dopęcherzowo w leczeniu raka inwazyjnego, w takich przypadkach bardziej właściwe jest zastosowanie terapii ogólnej lub leczenia chirurgicznego (patrz punkt 4.3). Chlorowodorek epirubicyny może być także skutecznie stosowany w profilaktyce nawrotów po zabiegu przezcewkowej resekcji nowotworów powierzchniowych pęcherza moczowego.
W leczeniu powierzchniowego raka pęcherza moczowego zalecany jest następujący schemat dawkowania, przy zastosowaniu poniższej tabeli rozcieńczeń:
Przez 8 tygodni jeden wlew tygodniowo o stężeniu 50 mg/50 ml (rozcieńczonych w soli fizjologicznej lub sterylnej wodzie destylowanej). W przypadku wystąpienia objawów toksyczności miejscowej: zaleca się zmniejszenie dawki do 30 mg/50 ml.
Rak in situ: dawka do 80 mg/50 ml (w zależności od indywidualnej tolerancji pacjenta).
Profilaktyka: przez 4 tygodnie jeden wlew tygodniowo dawki 50 mg/50 ml, następnie 1 wlew w tej samej dawce miesięcznie przez 11 miesięcy.
TABELA ROZCIEŃCZEŃ ROZTWORÓW DLA WLEWÓW DOPĘCHERZOWYCH
Wymagana dawka chlorowodorku epirubicyny
2 mg/ml
Objętość rozcieńczalnika -sterylnej wody do iniekcji lub 0,9% sterylnego roztworu soli fizjologicznej
Całkowita objętość wlewki dopęcherzowej
30 mg
15 ml
35 ml
50 ml
50 mg
25 ml
25 ml
50 ml
80 mg
40 ml
10 ml
50 ml
Roztwór należy utrzymywać w pęcherzu przez 1-2 godziny. Aby uniknąć niepotrzebnego rozcieńczania roztworu przez mocz, należy poinformować pacjenta, aby powstrzymał się od spożywania jakichkolwiek płynów przez 12 godzin przed wlewką. W czasie utrzymywania wlewu w pęcherzu pacjent powinien okresowo zmieniać pozycję ciała, a po upływie czasu przeznaczonego na wlew powinien oddać mocz.
4.3 Przeciwwskazania
• W przypadku nadwrażliwości na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą.
• W przypadku nadwrażliwości na inne antracykliny lub antracenodiony.
• W okresie karmienia piersią.
• U pacjentów z nasilonym zahamowaniem czynności szpiku w wyniku wcześniejszego stosowania innych leków przeciwnowotworowych lub radioterapii.
• Wcześniejsze leczenie maksymalnymi skumulowanymi dawkami epirubicyny i (lub) innych antracyklin (np. doksorubicyny lub daunorubicyny) i antracenodionów (patrz punkt 4.4).
• Trwające lub wcześniej występujące zaburzenia czynności serca obejmujące:
- niewydolność krążenia klasy IV wg. skali NYHA (NYHA - New York Heart Association Nowojorskie Towarzystwo Kardiologiczne),
- ostry zawał mięśnia sercowego i wcześniej występujący zawał mięśnia sercowego z resztkową niewydolnością krążenia klasy III lub IV wg. skali NYHA,
- ostra choroba zapalna serca,
• Niestabilna dławica piersiowa.
• Zakażeń układu moczowego.
• Problemów z cewnikowaniem.
• Zapalenia pęcherza moczowego
Ogólnie: Produkt leczniczy Episindan należy podawać wyłącznie pod kontrolą lekarza specjalisty, posiadającego doświadczenie w leczeniu cytostatykami. Wszelkie środki diagnostyczne i terapeutyczne powinny być dostępne celem przeprowadzenia terapii i leczenia możliwych powikłań związanych z zaburzeniami czynności szpiku, zwłaszcza wywołanych stosowaniem dużych dawek epirubicyny.
Przed rozpoczęciem leczenia epirubicyną, u pacjentów powinny ustąpić ostre objawy toksyczności leczenia cytotoksycznego zastosowanego wcześniej (takie jak ciężkie zapalenie jamy ustnej lub błon śluzowych, neutropenia i uogólnione zakażenie).
Podczas leczenia dużymi dawkami epirubicyny (np. ≥ 90 mg/m2 co 3-4 tygodnie) występują działania niepożądane podobne do obserwowanych po podaniu dawek standardowych (< 90 mg/m2 co 3‑4 tygodnie), nasilenie neutropenii i zapalenia błony śluzowej jamy ustnej może być jednak większe. Leczenie epirubicyną w dużych dawkach powoduje konieczność zwrócenia szczególnej uwagi na możliwe powikłania, zwłaszcza ciężką mielosupresję.
Czynność serca: leczenie antracyklinami wiąże się z ryzykiem wystąpienia kardiotoksyczności, której objawem mogą być wczesne (tj. ostre) lub późne (tj. opóźnione) działania niepożądane.
Działania wczesne (tj. ostre): wczesna kardiotoksyczność epirubicyny dotyczy głównie tachykardii zatokowej i (lub) nieprawidłowości zapisu EKG, takich jak niespecyficzne zmiany odcinka ST-T. Obserwowano również tachyarytmie, w tym przedwczesne skurcze komorowe, częstoskurcz komorowy i bradykardię jak również blok przedsionkowo-komorowy oraz blok odnóg pęczka Hisa. Działania te zwykle nie wiążą się z późniejszym rozwojem opóźnionej kardiotoksyczności, rzadko mają znaczenie kliniczne i na ogół nie powodują konieczności przerwania leczenia epirubicyną.
Działania późne (tj. opóźnione): opóźniona kardiotoksyczność zwykle rozwija się w późniejszej fazie leczenia epirubicyną lub w ciągu 2-3 miesięcy po zakończeniu leczenia, ale opisywano także późniejsze powikłania (występujące kilka miesięcy lub nawet lat po zakończeniu leczenia). Opóźniona kardiomiopatia przejawia się zmniejszeniem frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) i (lub) objawami przedmiotowymi i podmiotowymi zastoinowej niewydolności serca (CHF), takimi jak duszność, obrzęk płuc, obrzęki obwodowe, powiększenie serca i wątroby, skąpomocz, wodobrzusze, wysięk opłucnowy oraz rytm cwałowy. Zagrażająca życiu CHF jest najcięższą postacią kardiomiopatii wywołanej przez antracykliny i stanowi działanie toksyczne leku ograniczające maksymalną dawkę skumulowaną. Niewydolność serca może ujawnić się kilka tygodni po przerwaniu leczenia epirubicyną i może nie odpowiadać na konkretne postępowanie lecznicze.
Podczas ustalania maksymalnej dawki skumulowanej epirubicyny należy wziąć pod uwagę podawanie w leczeniu skojarzonym jakichkolwiek innych leków potencjalnie kardiotoksycznych. Stosując zarówno standardowe, jak i duże dawki epirubicyny, można przekroczyć skumulowaną dawkę 900-1000 mg/m2 wyłącznie z zachowaniem najwyższej ostrożności. Podczas stosowania tych większych dawek znacząco wzrasta ryzyko nieodwracalnej zastoinowej niewydolności serca (patrz punkt 5.1)
Zaleca się wykonanie badania EKG przed i po każdym cyklu leczenia. Zmiany w zapisie EKG, takie jak spłaszczenie lub odwrócenie załamka, obniżenie odcinka ST lub zaburzenia rytmu serca, na ogół przemijające i odwracalne nie muszą być uznawane za wskazanie do przerwania leczenia.
W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia ciężkiej niewydolności serca należy ocenić jego czynność przed rozpoczęciem leczenia epirubicyną i musi być ona monitorowana przez cały czas leczenia.
Kardiomiopatia wywołana stosowaniem antracyklin związana jest z utrzymującym się obniżeniem amplitudy zespołu QRS, wydłużeniem poza granice normy przerwy skurczowej (PEP/LVET) oraz zmniejszeniem frakcji wyrzutowej. Monitorowanie czynności serca u pacjentów przyjmujących epirubicynę jest szczególnie istotne i dlatego zaleca się ocenę czynności serca nieinwazyjnymi technikami. Zmiany w zapisie EKG mogą być oznaką kardiomiopatii wywołanej przez antracykliny, jednak badanie EKG nie jest czułą, ani swoistą metodą kontroli kardiotoksycznego działania antracyklin. Ryzyko to można zmniejszyć poprzez regularne monitorowanie czynności serca (ocena LVEF) w czasie leczenia i niezwłoczne przerywanie leczenia epirubicyną po stwierdzeniu pierwszych objawów zaburzeń czynności serca oraz poprzez natychmiastowe przerwanie stosowania epirubicyny w razie pierwszych objawów zaburzenia czynności serca. Zalecaną metodą okresowego badania czynności serca jest ocena LVEF metodą kardiografii izotopowej (MUGA) lub echokardiografii (ECHO). Zalecana jest wyjściowa ocena czynności serca z badaniem EKG lub badaniem MUGA lub ECHO, szczególnie w przypadku pacjentów z czynnikami zwiększającymi ryzyko wystąpienia kardiotoksyczności. Należy powtarzać ocenę LVEF w badaniach MUGA lub ECHO, zwłaszcza gdy zwiększa się skumulowana dawka antracyklin. Ocenę czynności serca należy prowadzić z zastosowaniem tej samej metody badania przez cały okres obserwacji. Czynność serca musi być szczególnie ściśle monitorowana u pacjentów z czynnikami ryzyka, zwłaszcza otrzymującymi wcześniej antracykliny lub antracenodiony.
Z uwagi na ryzyko kardiomiopatii dawkę skumulowaną epirubicyny 900 mg/m2 można przekraczać tylko z zachowaniem wyjątkowej ostrożności.
Czynnikami zwiększającymi ryzyko wystąpienia kardiotoksyczności są aktywne lub bezobjawowe choroby serca, wcześniejsza lub jednoczesna radioterapia okolicy śródpiersia, wcześniejsze leczenie innymi antracyklinami lub antracenodionami oraz równoczesne stosowanie innych leków zaburzających czynność skurczową serca lub leki kardiotoksyczne (tj. trastuzumab) (patrz punkt 4.5).
Czynność serca musi być szczególnie ściśle monitorowana u pacjentów otrzymujących duże dawki skumulowane oraz u pacjentów z czynnikami ryzyka. Nie mniej jednak kardiotoksyczność może wystąpić po mniejszych dawkach skumulowanych (< 900 mg/m2) niezależnie od obecności czynników ryzyka.
Prawdopodobnie toksyczność epirubicyny i innych antracyklin lub antracenodionów sumuje się. W przypadku niewydolności serca, leczenie epirubicyną należy przerwać.
Układ rozrodczy: epirubicyna może mieć działanie genotoksyczne. Należy poinformować pacjentów płci męskiej, aby stosowali skuteczne metody antykoncepcji i jeśli to wskazane i dostępne, aby zasięgnęli opinii w sprawie zabezpieczenia nasienia przed leczeniem z powodu ryzyka wystąpienia niepłodności po leczeniu epirubicyną.
Pacjentki nie powinny zachodzić w ciążę w trakcie leczenia epirubicyną. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety leczeni epirubicyną powinni stosować skuteczne metody antykoncepcji. Pacjenci pragnący mieć potomstwo po zakończeniu leczenia powinni zasięgnąć porady konsultanta genetyka, jeśli jest to wskazane i dostępne (patrz punkt 4.6).
Skutki w miejscu wstrzyknięcia: stwardnienie ścian żyły może wynikać ze wstrzyknięcia w małe naczynia lub wielokrotnie powtarzanego wstrzyknięcia w tą samą żyłę. Przestrzeganie zalecanych procedur podawania może zminimalizować ryzyko zapalenia żyły/zakrzepowego zapalenia żyły w miejscu wstrzyknięcia (patrz punkt 4.2).
Wynaczynienie: wynaczynienie epirubicyny w trakcie wstrzyknięcia dożylnego może powodować miejscowy ból, ciężkie uszkodzenie tkanek (powstawanie pęcherzy, ciężkie zapalenie tkanki podskórnej) i martwicę. W przypadku wystąpienia objawów podmiotowych lub przedmiotowych wynaczynienia podczas dożylnego podania epirubicyny należy niezwłocznie przerwać podawanie leku. Ból pacjenta można złagodzić przez ochłodzenie powierzchni i utrzymanie schłodzenia przez 24 godziny. Pacjent powinien być ściśle monitorowany w późniejszym okresie, ponieważ martwica może wystąpić kilka tygodni po wystąpieniu wynaczynienia. Jeśli to konieczne, należy skonsultować się z chirurgiem plastycznym z uwagi na możliwość wycięcia zmiany.
Toksyczność hematologiczna: podobnie jak inne leki cytotoksyczne, epirubicyna może spowodować supresję szpiku. Należy dokładnie monitorować liczbę czerwonych i białych krwinek, neutrofilów oraz płytek krwi, zarówno przed, jak i w trakcie każdego kursu terapii. Zależna od dawki, przemijająca leukopenia i (lub) granulocytopenia (neutropenia) to najczęstsze ograniczające dawkę ostre działania toksyczne tego produktu. Leukopenia i neutropenia są na ogół cięższe po stosowaniu schematów z dużymi dawkami produktu. Leukopenia i neutropenia zazwyczaj są maksymalnie nasilone od 10. do 14. dnia po podaniu produktu leczniczego; działanie to jest zwykle przemijające, a liczba leukocytów/neutrofilów wraca w większości przypadków do wartości prawidłowych około 21 dnia. Może również wystąpić trombocytopenia (<100 000 płytek/mm3) i niedokrwistość.
Klinicznymi następstwami ciężkiej supresji szpiku mogą być: gorączka, zakażenia, posocznica/sepsa, wstrząs septyczny, krwawienia, niedotlenienie tkanek lub zgon.
Wtórna białaczka: u pacjentów leczonych antracyklinami, w tym epirubicyną, opisywano wtórne białaczki, z fazą preleukemiczną lub bez tej fazy. Wtórna białaczka występuje częściej u pacjentów, u których leki te podaje się w skojarzeniu z lekami przeciwnowotworowymi uszkadzającymi DNA, w skojarzeniu z radioterapią, wcześniej intensywnie leczonych lekami cytotoksycznymi lub gdy dawki antracyklin były zwiększane. W białaczkach tego typu okres utajenia może trwać od 1 do 3 lat (patrz punkt 5.1).
Zespół lizy guza: podobnie jak inne leki cytotoksyczne, epirubicyna może powodować hiperurykemię, w wyniku nasilenia katabolizmu puryn towarzyszącemu gwałtownemu rozpadowi komórek nowotworowych w wyniku działania leku (zespół lizy guza). Z tego powodu należy po rozpoczęciu leczenia kontrolować stężenie kwasu moczowego we krwi, potasu, fosforanu wapnia i kreatyniny, aby w porę rozpoznać i prawidłowo leczyć to zdarzenie. Nawadnianie, alkalizacja moczu oraz profilaktyczne stosowanie allopurynolu w celu uniknięcia hiperurykemii może zmniejszyć możliwe powikłania zespołu rozpadu guza.
Działanie immunosupresyjne/zwiększona podatność na zakażenia: podanie żywej lub żywej atenuowanej szczepionki u pacjentów z obniżoną przez chemioterapeutyki odpornością, w tym epirubicyny, może powodować poważne lub nawet śmiertelne zakażenia (patrz punkt 4.5).
Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: epirubicyna może powodować wymioty. Zwykle wkrótce po podaniu leku występuje zapalenie błon śluzowych/zapalenie jamy ustnej, które w ciężkich postaciach po kilku dniach może przejść w owrzodzenia błon śluzowych. U większości pacjentów to działanie niepożądane ustępuje po około trzech tygodniach leczenia.
Czynność wątroby: epirubicyna jest eliminowana głównie przez wątrobę.
Przed rozpoczęciem leczenia epirubicyną i, jeśli jest to możliwe, w trakcie jej stosowania, należy monitorować czynność wątroby (aktywność AspAT, AlAT, fosfatazy zasadowej, stężenie bilirubiny). U pacjentów ze zmniejszoną wydolnością wątroby klirens epirubicyny bywa mniejszy. Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby mogą mieć obniżony klirens kreatyniny i nasilone działanie toksyczne. U tych pacjentów zaleca się zmniejszenie dawki leku (patrz punkt 4.2 i 5.2). Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby nie powinni przyjmować epirubicyny (patrz punkt 4.3).
Czynność nerek: stężenie kreatyniny w surowicy powinno być regularnie oznaczane przed i w trakcie leczenia. U pacjentów ze zwiększonym stężeniem kreatyniny (>5 mg/ml) należy rozważyć zmniejszenie dawki leku (patrz punkt 4.2).
Inne: podobnie jak w przypadku innych leków cytotoksycznych, podczas stosowania epirubicyny obserwowano zakrzepowe zapalenie żył z powikłaniami zatorowymi, w tym zatorowością płucną (w niektórych przypadkach prowadzącą do śmierci).
Epirubicyna może powodować czerwone zabarwienie moczu przez 1 lub 2 dni po podaniu.
Dodatkowe ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące innych dróg podawania produktu
Podanie dopęcherzowe: dopęcherzowe podanie epirubicyny może wywołać objawy chemicznego zapalenia pęcherza moczowego (takie jak: dyzuria, wielomocz, nykturia, oddawanie moczu kroplami, krwiomocz, dyskomfort w obrębie pęcherza moczowego, martwica ściany pęcherza moczowego) oraz skurcz pęcherza moczowego. Szczególnej uwagi wymagają problemy związane z cewnikowaniem (np. zwężenie cewki moczowej z powodu dużych guzów pęcherza).
Podanie dotętnicze: podanie dotętnicze epirubicyny (przezcewnikowa embolizacja tętnicza w zlokalizowanej lub miejscowej terapii pierwotnego raka wątroby lub przerzutów raka wątroby) może wywołać (oprócz toksycznych działań układowych podobnych do obserwowanych po podaniu dożylnym epirubicyny) zlokalizowane lub miejscowe zdarzenia, które obejmują owrzodzenie żołądka i dwunastnicy (prawdopodobnie spowodowane refluksem leków do tętnicy żołądkowej) i zwężenie dróg żółciowych z powodu indukowanego lekiem stwardniającego zapalenia dróg żółciowych. Wykorzystanie tej drogi podania leku może doprowadzić do rozległej martwicy nacieczonej tkanki.
4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji
Epirubicyna jest zwykle stosowana w leczeniu skojarzonym z innymi lekami cytotoksycznymi. Objawy toksyczności, szczególnie ze strony szpiku kostnego i (lub) układu krwiotwórczego oraz układu pokarmowego, mogą się sumować (patrz punkt 4.4). Stosowanie epirubicyny w leczeniu skojarzonym z innymi lekami kardiotoksycznymi (np. 5-fluorouracyl, cyklofosfamid, cisplatyna, taksany) lub jednoczesna (wcześniej prowadzona) radioterapia okolicy śródpiersia, jak również jednoczesne stosowanie innych leków kardioaktywnych (np. leków blokujących kanał wapniowy), powoduje konieczność monitorowania czynności serca przez cały czas leczenia.
Epirubicyna jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Zaburzenia czynności wątroby wywołane przez inne jednocześnie stosowane leki mogą wpływać na metabolizm, farmakokinetykę, skuteczność i (lub) toksyczność epirubicyny (patrz punkt 4.4).
Antracyklin, w tym epirubicyny nie należy podawać w połączeniu z innymi lekami kardiotoksycznymi, chyba że czynność serca pacjenta jest ściśle monitorowana. U pacjentów otrzymujących antracykliny po zaprzestaniu leczenia z innymi lekami działającymi kardiotoksycznie, zwłaszcza tych o długim okresie półtrwania, takich jak trastuzumab może występować zwiększone ryzyko rozwoju kardiotoksyczności. Okres półtrwania trastuzumabu wynosi około 28,5 dnia i może on być w krwiobiegu do 24 tygodni. Dlatego też lekarze powinni unikać leczenia antracyklinami, przez okres do 24 tygodni po zakończeniu podawania trastuzumabu, jeśli to możliwe. Jeśli antracykliny są stosowane przed upływem tego czasu, zalecane jest dokładne monitorowanie czynności serca.
Należy unikać szczepienia żywymi szczepionkami pacjentów przyjmujących epirubicynę. Zabite lub inaktywowane szczepionki mogą być stosowane; nie mniej jednak reakcja na taką szczepionkę może być osłabiona.
Dekswerapamil może zmieniać farmakokinetykę epirubicyny i prawdopodobnie zwiększać działanie hamujące czynność szpiku.
W jednym z badań zaobserwowano, że docetaksel może zwiększać stężenie metabolitów epirubicyny w osoczu, jeżeli jest podawany bezpośrednio po epirubicynie.
Jednoczesne podanie interferonu α2b może powodować zarówno zmniejszenie końcowego okresu półtrwania w fazie eliminacji jak i całkowitego klirensu epirubicyny.
Paklitaksel podawany przed epirubicyną może powodować wzrost stężenia niezmienionej epirubicyny i jej metabolitów w surowicy (tj. epirubicynol), choć metabolity te nie są ani toksyczne, ani aktywne. Równoczesne podawanie paklitakselu lub docetakselu nie wpływało na farmakokinetykę epirubicyny w przypadku podawania epirubicyny przed taksanem. W jednym z badań wykazano, że klirens paklitakselu jest zmniejszany przez epirubicynę.
Takie skojarzenie może być stosowane, jeśli zostanie zachowany odstęp czasu pomiędzy obydwoma lekami. Infuzję epirubicyny i paklitakselu należy wykonać z zachowaniem co najmniej 24-godzinnego odstępu czasu pomiędzy dwoma lekami.
Chinina może przyspieszać początkową dystrybucję epirubicyny z krwi do tkanek oraz wpływać na rozwarstwienie krwinek czerwonych przez epirubicynę.
Cymetydyna w dawce 400 mg dwa razy dziennie, podawana przed epirubicyną w dawce 100 mg/m2 co 3 tygodnie, powoduje zwiększenie AUC epirubicyny o 50% oraz zwiększenie AUC epirubicynolu o 41% (końcowe p<0,05). AUC aglikonu 7-deoksy-doksorubicynolu oraz przepływ krwi przez wątrobę nie były zmniejszone, tak więc efektu nie można tłumaczyć zmniejszeniem aktywności cytochromu P‑450. Podawanie cymetydyny należy przerwać podczas podawania epirubicyny.
Należy brać pod uwagę występowanie nasilonych zaburzeń hemopoezy, gdy rozważa się wcześniejsze stosowanie leków wpływających na czynność szpiku (to jest cytostatyków, chloramfenikolu, sulfonamidów, difenylohydantoiny, pochodnych amidopirydyny, leków przeciwko retrowirusom).
4.6 Ciąża i laktacja
Epirubicyna może powodować uszkodzenie chromosomów w ludzkich plemnikach. Mężczyźni leczeni epirubicyną powinni stosować skuteczne metody antykoncepcji i jeśli to wskazane i dostępne, przed leczeniem powinni zasięgnąć opinii w sprawie zabezpieczenia nasienia z powodu ryzyka wystąpienia nieodwracalnej niepłodności spowodowanej leczeniem.
Zarówno mężczyźni, jak i kobiety leczeni epirubicyną powinni być poinformowani o potencjalnym ryzyku niepożądanego wpływu na płodność.
Epirubicyna może spowodować brak miesiączki lub przedwczesną menopauzę u kobiet przed okresem menopauzy.
Ciąża
Dane eksperymentalne z badań na zwierzętach wskazują, że epirubicyna podana ciężarnej kobiecie może spowodować uszkodzenie płodu (patrz punkt 5.3). Jeżeli epirubicyna jest stosowana podczas ciąży lub pacjentka zajdzie w ciążę podczas przyjmowania tego produktu, pacjentkę należy poinformować o potencjalnym zagrożeniu dla płodu i należy rozważyć możliwość konsultacji genetycznej.
Brak jednoznacznych informacji, czy epirubicyna może powodować działanie teratogenne. Jak większość leków przeciwnowotworowych, epirubicyna wykazuje działanie mutagenne i rakotwórcze u zwierząt (patrz punkt 5.3). Nie przeprowadzono badań z udziałem kobiet ciężarnych. Epirubicyna powinna być stosowana podczas ciąży tylko wówczas, gdy potencjalna korzyść uzasadnia potencjalne ryzyko wobec płodu.
Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy epirubicyna przenika do mleka matki. Ponieważ wiele leków, w tym inne antracykliny, przenika do mleka matki oraz z uwagi na możliwość wywołania przez epirubicynę poważnych działań niepożądanych u dziecka, matka powinna przerwać karmienie piersią przed rozpoczęciem stosowania tego produktu.
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu
Wpływ epirubicyny na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn nie został zbadany. Epirubicyna może powodować epizody nudności i wymiotów, które niekiedy mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługę urządzeń mechanicznych w ruchu.
Działania niepożądane
Podczas leczenia epirubicyną obserwowano i donoszono o następujących działaniach niepożądanych:
Bardzo często (1≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (≤1/10 000), częstość nieznana (nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).
Więcej niż 10% leczonych pacjentów może oczekiwać, że rozwiną się u nich działania niepożądane. Większość działań niepożądanych to zahamowanie czynności szpiku kostnego, działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, jadłowstręt, łysienie, zakażenie.
Klasyfikacja układów i narządów
Zapalenie płuc, sepsa i wstrząs septyczny mogące wystąpić jako rezultat zahamowania czynności szpiku.
Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym cysty i polipy)
Rzadko
Ostra białaczka limfatyczna, ostra białaczka szpikowa. Wtórna ostra białaczka szpikowa z lub bez okresu przedleukemicznego u pacjentów, którzy byli leczeni epirubicyną w połączeniu z lekami przeciwnowotworowymi uszkadzającymi DNA. Ta postać białaczki ma krótki (1-3 lat) okres latencji.
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Bardzo często
Niezbyt często
Mogą wystąpić krwotoki i niedotlenienie tkanek (jako wynik zahamowania czynności szpiku).
Zaburzenia układu immunologicznego
Rzadko
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Zaburzenia układu nerwowego
Zaburzenia naczyniowe
Częstość nieznana
Zaburzenia żołądka i jelit
Często
Nudności, wymioty, biegunka mogące prowadzić do odwodnienia, utrata apetytu i bóle brzucha. Zapalenie błony śluzowej (może wystąpić 5-10 dni po rozpoczęciu leczenia i zwykle obejmuje zapalenie jamy ustnej z obszarami bolesnych nadżerek, owrzodzenia i krwawienia, głównie po bocznych stronach języka i błony śluzowej podjęzykowej), zapalenie jamy ustnej. Może również wystąpić zapalenie przełyku i przebarwienia błony śluzowej jamy ustnej.
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Bardzo często
Niezbyt często
Rzadko
Pokrzywka.
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Bardzo często
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Rzadko
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Często
Zaczerwienie wzdłuż żyły, do której podaje się lek. Miejscowe zapalenie żył, stwardnienie żył. Miejscowy ból i martwica tkanki (po przypadkowym podaniu leku poza żyłę).
Rzadko
Badania diagnostyczne
Często
* Duże dawki epirubicyny stosowano bezpiecznie u znacznej liczby wcześniej nieleczonych pacjentów z różnymi guzami litymi i powodowały występowanie działań niepożądanych, które nie różniły się od tych, obserwowanych u pacjentów leczonych dawkami konwencjonalnymi, z wyjątkiem przemijającej ciężkiej neutropenii (<500 neutrofilów/mm3 przez okres <7 dni), występującej u większości pacjentów. Tylko kilku pacjentów wymagało hospitalizacji i leczenia podtrzymującego z powodu ciężkich powikłań infekcyjnych po stosowaniu dużych dawek.
Podanie dopęcherzowe:
Ponieważ tylko niewielkie ilości substancji czynnej są absorbowane po podaniu dopęcherzowym, rzadko występują ciężkie ogólnoustrojowe działania niepożądane. Często donoszono o miejscowych działaniach niepożądanych, tj. uczucie pieczenia i często występująca mikcja (objaw częstego lub stałego parcia do oddawania moczu). W pojedynczych przypadkach obserwowano bakteryjne lub chemiczne zapalenie pęcherza (patrz punkt 4.4). Są to działania niepożądane w większości odwracalne.
4.9 Przedawkowanie
Ostre przedawkowanie epirubicyny może powodować ostre zwyrodnienie mięśnia sercowego w ciągu 24 godzin, ciężkie zahamowanie czynności szpiku (objawiającego się głównie leukopenią i trombocytopenią) w ciągu 10-14 dni. Stwierdzano występowanie opóźnionej niewydolności serca kilka miesięcy po zakończeniu leczenia antracyklinami (patrz punkt 4.4). Pacjenta należy uważnie obserwować, a w przypadku oznak niewydolności serca zastosować standardowe postępowanie.
Leczenie:
Objawowe. Leczenie w tym okresie powinno być podtrzymujące i z wykorzystaniem takich środków zaradczych jak antybiotyki, transfuzja krwi i izolacja pacjenta. Epirubicyna nie może być usuwana dializą.
5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE
5.1  Właściwości farmakodynamiczne
Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwnowotworowe, kod ATC: L01D B03
Mechanizm działania epirubicyny związany jest z jej zdolnością do wiązania się z DNA. Badania hodowli komórkowych wykazały, że produkt leczniczy szybko przenika do komórek, umiejscawia się w jądrze komórkowym hamując syntezę kwasu nukleinowego i mitozę.
Udowodniono szeroki zakres działania epirubicyny w nowotworach eksperymentalnych, w tym w białaczkach L1210 i P388, w mięsakach SA 180 (formy lite i wysiękowe), w czerniaku B16, w raku piersi; w raku płuc Lewisa i w guzach okrężnicy 38. Wykazano także działanie produktu na ludzkie guzy przeszczepione myszom atymicznym (czerniak, rak piersi, płuc, prostaty i jajnika).
5.2 Właściwości farmakokinetyczne
U chorych z prawidłową czynnością wątroby i nerek po podaniu dożylnym 60-150 mg/m2 leku, następuje trójfazowa eliminacja leku z surowicy, bardzo szybka w fazie początkowej; wolna w fazie końcowej. Średni okres półtrwania wynosi około 40 godzin. Dawki te mieszczą się z zakresie farmakokinetyki liniowej, zarówno odnośnie wartości klirensu osocza, jak i szlaku metabolicznego. Pomiędzy dawką 60 a 120 mg/m2 obserwuje się znaczącą liniowość farmakokinetyki, a dawka 150 mg/m2 jest granicą dla liniowości dawki. Głównymi metabolitami są epirubicynol (13-OH epirubicyna) oraz glukuronian epirubicyny i epirubicynolu.
W trakcie badań farmakokinetycznych u pacjentów z rakiem in situ pęcherza moczowego, stężenie epirubicyny w osoczu po podaniu dopęcherzowym było zwykle niskie (<10 ng/ml). Dlatego zakłada się brak mającego znaczenie wchłaniania ogólnoustrojowego. U pacjentów z uszkodzeniami błony śluzowej pęcherza moczowego (np. na skutek guza, zapalenia pęcherza, zabiegów operacyjnych) należy spodziewać się zwiększonego nasilenia wchłaniania ogólnoustrojowego.
Proces 4'-O-glukuronizacji odróżnia epirubicynę od doksorubicyny i może odpowiadać za szybszą eliminację epirubicyny i jej mniejszą toksyczność. Stężenie w osoczu głównego metabolitu leku - pochodnej 13-OH jest niższe i zależy od stężenia leku niezmienionego.
Epirubicyna jest wydalana głównie przez wątrobę; wysokie wartości klirensu surowicy (0,9 l/min) wskazują, że powolne wydalanie jest spowodowane nasiloną dystrybucją leku do tkanek. Wraz z moczem eliminowane jest około 9-10% podanej dawki w ciągu 48 godzin.
Wydzielanie do żółci uważane jest za główną drogę eliminacji leku, w ciągu 72 godzin w żółci wykrywa się około 40% podanej dawki. Lek nie przenika przez barierę krew-mózg.
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Po wielokrotnym podaniu epirubicyny, narządami docelowymi u szczurów, królików i psów był układ krwiotwórczy, układ pokarmowy, nerki, wątroba i narządy rozrodcze. Epirubicyna wykazywała także działanie kardiotoksyczne u szczurów, królików i psów.
Epirubicyna, tak jak inne antracykliny, wykazywała działanie mutagenne, genotoksyczne, embriotoksyczne i rakotwórcze u szczurów.
Nie stwierdzono malformacji u szczurów i królików, jednak tak jak w przypadku innych antracyklin i leków cytotoksycznych, epirubicynę należy uważać za lek o potencjalnym działaniu teratogennym.
Badanie tolerancji miejscowej u szczurów i myszy wykazało, że wynaczynienie epirubicyny powoduje martwicę tkanek.
6. DANE FARMACEUTYCZNE
Woda do wstrzykiwań
6.2 Niezgodności farmaceutyczne
Należy unikać dłuższego kontaktu z jakimkolwiek roztworem o zasadowym pH (w tym roztworów zawierających sodu dwuwęglan), ponieważ może on powodować hydrolizę leku. Należy stosować wyłącznie rozcieńczalniki wymienione w punkcie 6.6.
Produktu leczniczego Episindan, zarówno przed przygotowaniem do użycia, jak i gotowego do użycia roztworu nie należy mieszać z innymi lekami. Zgłaszano fizyczną niezgodność z heparyną.
Epirubicyny nie należy mieszać z innymi lekami.
6.3 Okres ważności
2 lata
Okres ważności po pierwszym otwarciu pojemnika:
Fiolki leku są wyłącznie do jednorazowego wykorzystania, a każda niewykorzystana część leku musi być usunięta. Z mikrobiologicznego punktu widzenia, lek należy wykorzystać niezwłocznie po pierwszym przekłuciu gumowego korka. Jeżeli lek nie zostanie natychmiast użyty, stosowanie leku w późniejszym terminie odbywa się wyłącznie na odpowiedzialność osoby podającej lek.
Okres ważności po przygotowaniu roztworu do użycia:
Lek należy wykorzystać niezwłocznie po pierwszym przekłuciu gumowego korka. Jeżeli lek nie zostanie natychmiast użyty, stosowanie leku w późniejszym terminie odbywa się wyłącznie na odpowiedzialność osoby podającej lek.
6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu
Przechowywać w lodówce (2–8(C).
Warunki przechowywania po pierwszym otwarciu pojemnika, patrz punkt 6.3.
Fiolkę należy przechowywać w opakowaniu zewnętrznym, aby chronić lek od światła.
Rodzaj i zawartość opakowania
Szklana fiolka (typu I) z korkiem z gumy bromobutylowej oraz metalową (aluminiową) nasadką z polipropylenowym krążkiem.
Fiolka produktu leczniczego Episindan może być zapakowana lub nie w zabezpieczające opakowanie foliowe.
Wielkości opakowania:
6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania
Podanie dożylne: zaleca się podawanie produktu leczniczego Episindan przez cewnik we wlewie dożylnym kroplowym soli fizjologicznej (patrz punkt 4.2).
Podanie dopęcherzowe: produkt leczniczy Episindan należy uprzednio rozcieńczyć w jałowej wodzie do wstrzykiwań lub 0,9% jałowym roztworze chlorku sodu bezpośrednio przed użyciem (patrz punkt 4.2).
Roztwór do wstrzykiwań nie zawiera środków konserwujących, dlatego każda niewykorzystana porcja leku powinna być niezwłocznie usunięta.
Wytyczne dotyczące bezpiecznego przygotowywania i usuwania leków przeciwnowotworowych:
Przygotowanie roztworu do wlewu powinno być przeprowadzone w sterylnych warunkach przez odpowiednio wyszkolony personel.
Przygotowanie roztworu do wlewu należy przeprowadzać w wyznaczonym sterylnym pomieszczeniu.
Personel powinien nosić odpowiednie ochronne rękawiczki, okulary, ubranie i maskę.
Należy zachować odpowiednie środki ostrożności, aby uniknąć przypadkowego kontaktu leku z oczami. W razie kontaktu leku z oczami, należy przepłukać je dużą ilością wody i (lub) 0,9% roztworem chlorku sodu. Następnie należy skonsultować się z lekarzem.
W przypadku kontaktu leku ze skórą, należy starannie umyć skażony obszar mydłem i wodą lub roztworem dwuwęglanu sodu. Jednakże nie należy trzeć skóry szczotką. Należy zawsze umyć ręce po zdjęciu rękawiczek.
Wyciek lub rozlanie leku należy usunąć, najlepiej poprzez nasiąkanie, stosując rozcieńczony roztwór podchlorynu sodu (1% dostępnego chlorynu), a następnie wodę. Wszystkie użyte środki czyszczące należy usunąć zgodnie z poniższą instrukcją.
Kobiety w ciąży nie mogą przygotowywać do użycia leków cytostatycznych.
Należy zachować odpowiednie środki ostrożności przy usuwaniu materiałów (strzykawki, igły, itp.) stosowanych przy przygotowywaniu i (lub) rozcieńczaniu leków cytotoksycznych. Niewykorzystany lek i jakiekolwiek jego pozostałości należy usunąć zgodnie z lokalnie ustalonymi wytycznymi.
7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
Actavis Group hf.
14603
9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU/ DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA
29.04.2008
Styczeń 2011

                    

Inne leki -: