Geldoren:

Nazwa międzynarodowa:
Quetiapinum
Podmiot odpowiedzialny:
GEDEON RICHTER POLSKA SP.Z O.O., POLSKA
Pozwolenie w Polsce
17206
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
GEDEON RICHTER ROMANIA S.A, RUMUNIA
Postać
tabletki powlekane
Dawka
0,1 g
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
N05AH04
                                     Ulotka dołaczona do opakowania: informacja dla użytkownika

                              Geldoren, 25 mg, tabletki powlekane
                              Geldoren, 100 mg, tabletki powlekane
                              Geldoren, 200 mg, tabletki powlekane
                              Geldoren, 300 mg, tabletki powlekane
                                          Quetiapinum


Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowniem leku, ponieważ zawiera ona informacje
ważne dla pacjenta.
-      Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać. Należy
       zwrócić się do lekarza lub farmaceuty w razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości.
-      Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym.
-      Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
-      Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy
       niepożądane, w tym niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub
       farmaceucie.

Spis treści ulotki:
1.      Co to jest lek Geldoren i w jakim celu się go stosuje
2.      Informacje ważne przed zastosowaniem zażyciem leku Geldoren
3.      Jak stosować lek Geldoren
4.      Możliwe działania niepożądane
5.      Jak przechowywać lek Geldoren
6.      Zawartość opakowania i inne informacje


1.    Co to jest lek Geldoren i w jakim celu się go stosuje

Geldoren należy do grupy leków zwanych lekami przeciwpsychotycznymi. Leki te stosuje się w
leczeniu stanów chorobowych (schizofrenia, epizody maniakalne i depresyjne w przebiegu choroby
dwubiegunowej), które powodują następujące objawy:
-       pacjent może widzieć, słyszeć, lub odczuwać rzeczy nieistniejące w rzeczywistości, ma
        sprzeczne z rzeczywistością przekonania lub jest nadmiernie podejrzliwy, zaniepokojony,
        zdezorientowany, ma poczucie winy, odczuwa napięcie lub depresję;
-       pacjent może być bardzo podekscytowany, rozradowany, pobudzony, rozentuzjazmowany lub
        nadmiernie aktywny, lub może niewłaściwie oceniać sytuację, włącznie z prezentowaniem
        agresji lub zachowań destrukcyjnych i agresywnych;
-       u pacjenta występują zmiany nastroju wywołujące smutek. Pacjent może odczuwać depresję,
        poczucie winy, brak energii, utratę apetytu i/lub może mieć trudności z zasypianiem.

Geldoren można również stosować w chorobach, w przebiegu, których pacjenci mają niezwykle dobre
samopoczucie lub rozpiera ich energia. W takich przypadkach pacjenci mogą odczuwać potrzebę
mniejszej ilości snu niż zwykle, szybciej mówią oraz mają stale gonitwę myśli. Mogą jednak również
odczuwać większe niż zwykle rozdrażnienie.
Lek ten stosowany jest również w zapobieganiu nawrotom w chorobie dwubiegunowej, u pacjentów,
którzy reagowali na leczenie kwetiapiną.


2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku Geldoren

Kiedy nie stosować leku Geldoren
-      jeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie (nadwrażliwość) na kwetiapiny fumaran lub
       którykolwiek z pozostałych składników leku Geldoren (więcej informacji - patrz punkt 6),
-      jeśli pacjent stosuje niektóre leki przeciw AIDS (inhibitory proteazy HIV),
-      jeśli pacjent stosuje niektóre leki przeciwgrzybiczne (leki azolowe),
-       jeśli pacjent stosuje niektóre leki stosowane w leczeniu zakażeń (erytromycyna,
        klarytromycyna),
-       jeśli pacjent stosuje niektóre leki przeciwdepresyjne (nefazodon).

Należy poinformować lekarza, jeżeli pacjent stosuje wymienione leki.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Geldoren należy zwrócić się do lekarza.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Geldoren:
-      jeśli u pacjenta występują zaburzenia krążenia dotyczace serca lub mózgu lub inne zaburzenia
       sprzyjające występowaniu niskiego ciśnienia krwi. Lek Geldoren może spowodować spadek
       ciśnienia krwi w pozycji pionowej lub stojącej, szczególnie w przypadku zwiększania dawki
       na początku leczenia (patrz punkt 4),
-      jeśli pacjent przebył udar mózgu szczególnie w podeszłym wieku (szczególnie na początku
       leczenia),
-      jeśli u pacjenta stwierdzono małą liczbę białych krwinek,
-      jeśli u pacjenta występowały kiedykolwiek w przeszłości napady padaczkowe (drgawki).
       Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Geldoren, należy poinformować o tym lekarza,
-      jeśli pacjent zauważy jakiekolwiek mimowolne ruchy lub po pewnym czasie po rozpoczęciu
       leczenia będą występować zaburzenia ruchu, takie jak nietypowe powtarzające się nieustannie
       ruchy. Jeśli taki przypadek dotyczy pacjenta, należy poinformować o tym lekarza.
-      jeśli u pacjenta pojawi się gorączka, przyspieszony oddech, nadmierne pocenie się, zmiany
       stanu świadomości lub sztywność mięśni. Jeśli taki przypadek dotyczy pacjenta, nie należy
       kontynuować stosowania leku Geldoren, ale natychmiast poinformować o tym lekarza. Może
       to być niebezpieczne zaburzenie znane jako „złośliwy zespół neuroleptyczny”,
-      jeśli pacjent stosuje również niektóre leki, które przyspieszają lub hamują rozpad kwetiapiny
       w wątrobie, np. leki stosowane w leczeniu padaczki, które zawierają substancję czynną
       karbamazepinę lub fenytoinę (patrz także punkt 2). Należy poinformować lekarza, jeśli
       pacjent przyjmuje leki tego typu jednocześnie z lekiem Geldoren. Lekarz przepisze wówczas
       dla pacjenta inny lek, który nie hamuje lub nie przyspiesza rozpadu leku Geldoren lub może
       odpowiednio dostosować dawkę leku. Należy także poinformować lekarza, jeśli pacjent
       zamierza przerwać stosowanie któregokolwiek z tych leków,
-      jeśli u pacjenta występuje cukrzyca. W bardzo rzadkich przypadkach podczas leczenia lekiem
       Geldoren, obserwowano wzrost poziomu cukru we krwi. U pacjentów z cukrzycą lub
       zwiększonym ryzykiem cukrzycy lekarz może zalecić regularną kontrolę stężenia cukru we
       krwi w czasie stosowania leku Geldoren (patrz punkt 4).
-      jeśli u pacjenta występują zaburzenia sercowo-naczyniowe (np. niewydolność serca lub
       pacjent ma tendencję do występowania nieregularnego rytmu serca), zwłaszcza w podeszłym
       wieku, ponieważ w rzadkich przypadkach mogą wystąpić zmiany przewodzenia w mięśniu
       serca (wydłużenie odstępu QT). Dlatego należy zachować szczególną ostrożność i nie należy
       przyjmować jednocześnie innych leków neuroleptycznych, ponieważ mogą one wzmocnić to
       działanie.
-      jeśli u pacjenta lub u kogokolwiek z rodziny pacjenta kiedykolwiek w przeszłości
       występowały zakrzepy krwi, ponieważ stosowanie leków takich jak ten wiązało się z
       tworzeniem zakrzepów krwi.
-      jeśli u pacjenta występują zaburzenia czynności wątroby. W takim przypadku należy
       zachować ostrożność podczas stosowania leku Geldoren zwłaszcza na początku leczenia
       (patrz punkt 3).
-      jeśli pacjent chce przerwać stosowanie leku Geldoren. Lekarz zwykle doradzi, aby stopniowo
       przez kilka tygodni zmniejszać dawkę. Jeśli pacjent przerwie leczenie lekiem Geldoren, a
       szczególnie jeśli stanie się to nagle, to istnieje ryzyko wystąpienia zespołu odstawienia. Ostre
       objawy odstawienia to nudności, wymioty i bezsenność.
-      jeśli pacjent ma zaburzenia trzustki (np. zapalenie trzustki),
-      jeśli pacjent jest osobą w podeszłym wieku z otępieniem (utrata sprawności działania
       mózgu).W takim przypadku nie należy przyjmować leku Geldoren, ponieważ grupa leków, do
        której należy Geldoren może zwiększać ryzyko udaru lub w niektórych przypadkach ryzyko
        zgonu u osób w podeszłym wieku z otępieniem.

Myśli samobójcze i nasilenie depresji
Jeśli pacjent ma depresję, mogą czasem wystąpić myśli o zrobieniu sobie krzywdy lub samobójstwie.
Myśli te mogę się nasilać szczególnie w początkowym okresie stosowania leku po raz pierwszy,
ponieważ działanie wszystkich leków z tej grupy rozpoczyna się po pewnym okresie przyjmowania –
zazwyczaj jest to około 2 tygodni, ale czasem okres ten może być dłuższy.
Wystąpienie takich myśli jest bardziej prawdopodobne, jeżeli:
-        pacjent już wcześniej miał myśli o samobójstwie lub zrobieniu sobie krzywdy;
-        pacjent jest młodą, dorosłą osobą. Badania kliniczne wykazały zwiększone ryzyko myśli i
         (lub) zachowań samobójczych u osób dorosłych poniżej 25 roku życia, z ciężkim epizodem
         depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej.
Jeśli pacjent ma myśli o zrobieniu sobie krzywdy lub samobójstwie, powinien niezwłocznie
skontaktować się z lekarzem lub udać się do najbliższego szpitala. Można powiedzieć o depresji
komuś z rodziny lub bliskiej osobie i pokazać tę ulotkę z prośbą o zapoznanie się z nią. Można także
poprosić tę osobę, aby w przypadku zaobserwowania nasilenia objawów depresji lub innych
niepokojących zmian zachowania, powiedziała o tym pacjentowi.

Obserwowano przyrost masy ciała u pacjentów przyjmujących lek Geldoren. Pacjent i lekarz powinni
regularnie kontrolować masę ciała pacjenta.

Inne leki i Geldoren
Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub ostatnio, a także o
lekach, które pacjent planuje stosować.
Jest to szczególnie ważne, w przypadku stosowania następujących leków:
-        leki uspakajające i przeciwdepresyjne,
-        leki na padaczkę (takie jak fenytoina lub karbamazepina),
-        leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego krwi,
-        leki zwane barbituranami (na bezsenność),
-        leki stosowane w zakażeniach wirusowych, w tym wirusem HIV i zapalenia wątroby typu C
         (np. inhibitory proteaz),
-        leki przeciwgrzybicze (ketokonazol),
-        tiorydazyna (lek przeciwpsychotyczny),
-        jakiekolwiek leki, które mogą zaburzać równowagę jonową krwi lub mogą powodować
zmiany rytmu pracy serca (wydłużenie odstępu QT).

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrocić się do lekarza.

Wpływ na testy do wykrywania leków w moczu
Jeśli pacjent ma mieć wykonane testy do wykrywania leków w moczu, w przypadku stosowania
niektórych metod badań, przyjmowanie leku Geldoren może powodować dodatnie wyniki testu dla
metadonu lub niektórych leków stosowanych w leczeniu depresji, zwanych trójpierścieniowymi
lekami przeciwdepresyjnymi (TCA), nawet jeśli pacjent nie przyjmuje metadonu lub leków z grupy
TCA. W takim przypadku należy wykonać bardziej szczegółowe badania.

Geldoren z jedzeniem i piciem
Jeśli pacjent pił alkohol przed zastosowaniem leku Geldoren, należy poinformować o tym lekarza.
Leku Geldoren nie należy stosować z sokiem grejpfrutowym, ponieważ może wpływać to na sposób
działania leku.

Ciąża i karmienie piersią
Ciąża
W ciąży i w okresie karmienia piersią lub gdy istnieje podejrzenie, że kobieta jest w ciąży, lub gdy
planuje ciążę, przed zastosowaniem tego leku należy poradzić się lekarza.
Nie należy stosować leku Geldoren w czasie ciąży, bez porozumienia się z lekarzem.
U noworodków, których matki stosowały leki zawierające kwetiapinę w ostatnim trymestrze (ostatnie
trzy miesiące ciąży), mogą wystąpić następujące objawy: drżenie, sztywność mięśni i (lub) osłabienie,
senność, pobudzenie, trudności z oddychaniem oraz trudności związane z karmieniem. W razie
zaobserwowania takich objawów u swojego dziecka, należy skontaktować się z lekarzem.

Karmienie piersią
Stopień przenikania kwetiapiny do mleka matki nie jest znany. Jeśli leczenie jest konieczne, pacjentka
nie powinna karmić piersią.

Przed zastosowaniem każdego leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Geldoren może powodować senność, szczególnie na początku leczenia. Dlatego pacjent nie powinien
prowadzić samochodów ani obsługiwać maszyn, dopóki nie pozna swojej indywidualnej reakcji na
lek.

Lek Geldoren zawiera laktozę jednowodną.
Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, przed zastosowaniem tego leku należy
skontaktować się z lekarzem.


3.    Jak stosować lek Geldoren

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

Lekarz zdecyduje, ile tabletek leku Geldoren należy stosować każdego dnia. Zależy to od rodzaju
choroby oraz indywidualnych potrzeb pacjenta i zazwyczaj wynosi od 150 mg do 800 mg. Należy
postępować zgodnie z zaleceniami lekarza dotyczącymi pory oraz sposobu stosowania tabletek.
U pacjentów w podeszłym wieku oraz pacjentów ze schorzeniami wątroby lekarz może zalecić
rozpoczęcie leczenia od mniejszych dawek oraz powolne zwiększanie dawki.

Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą. Geldoren można przyjmować w czasie posiłku lub
niezależnie od posiłku.
Nie należy przerywać przyjmowania tabletek, nawet jeśli pacjent poczuje się lepiej, chyba że lekarz
zdecyduje inaczej.

Stosowanie u dzieci i młodzieży
Lek Geldoren nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat, z powodu
braku danych potwierdzających stosowanie w tej grupie wiekowej.

Pacjenci w podeszłym wieku
Lekarz może przepisać inną dawkę, w zależności od działania i tolerancji leku Geldoren przez
pacjenta. Jest prawdopodobne, że pacjent w podeszłym wieku potrzebuje mniejszej dawki niż pacjenci
młodsi i dawkę należy zwiększać wolniej.

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma potrzeby dostosowania dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby
Lekarz może przepisać inną dawkę, w zależności od działania leku Geldoren na pacjenta i jego
tolerancji.

Należy porozmawiać z lekarzem, jeśli pacjent czuje, że działanie leku Geldoren jest zbyt silne lub zbyt
słabe.
Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Geldoren
W przypadku zażycia większej niż zalecana liczby tabletek powlekanych Geldoren, należy
natychmiast skontaktować się z lekarzem prowadzącym lub udać się do najbliższego szpitala.
Ogólne objawy przedawkowania to uspokojenie, szybkie bicie serca i niskie ciśnienie tętnicze.
Mogą wystąpić dodatkowe objawy: nietypowe zaburzenia rytmu serca, drgawki, stan padaczkowy, ból
mięśni, tkliwość, osłabienie i obrzęk (możliwe objawy rabdomiolizy), spowolnienie lub spłycenie
oddechu, brak zdolności do oddawania moczu, splątanie i ( lub) pobudzenie.
Pacjenci z istniejącą wcześniej ciężką chorobą układu sercowo-naczyniowego mogą być narażeni na
zwiększone ryzyko wystąpienia objawów przedawkowania (patrz również: Ostrzeżenia i środki
ostrożności).

Pominięcie zastosowania leku Geldoren
W przypadku pominięcia zażycia tabletki, należy przyjąć ją jak najszybciej po przypomnieniu sobie o
tym. Jeżeli zbliża się pora zastosowania kolejnej dawki, nie należy zażywać pominiętej tabletki. Nie
należy stosować podwójnej dawki, w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Należy kontynuować
stosowanie tabletek jak dotychczas.

Przerwanie stosowania leku Geldoren
Nie należy przerywać lub kończyć leczenia bez uprzedniego porozumienia się z lekarzem. W
przeciwnym razie, może to zaszkodzić powodzeniu terapii. Ostre objawy odstawienia to: nudności,
wymioty i bezsenność, ból głowy, biegunka, zawroty głowy i drażliwość. Ważne jest, aby zmniejszać
dawkę powoli, aby uniknąć objawów odstawienia. Lekarz poinformuje pacjenta, jak zmniejszać
dawkę, aby uniknąć takich działań niepożądanych.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza.


4.    Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Częstość występowania działań niepożądanych podanych poniżej określono następująco:

-      bardzo często: występują częściej niż u 1 na 10 pacjentów;
-      często: występują od 1 do 10 na 100 pacjentów;
-      niezbyt często: występują od 1 do 10 na 1000 pacjentów;
-      rzadko: występują od 1 do 10 na 10000 pacjentów;
-      bardzo rzadko: występują rzadziej niż u 1 na 10 000 pacjentów;
-      nie znana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych.

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z poniższych objawów należy przerwać stosowanie leku
Geldoren oraz natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do najbliższego szpitala:
-      ciężka reakcja alergiczna,
-      gorączka, sztywność mięśni,
-      obniżona czujność,
-      zamroczenie,
-      drgawki lub napady drgawkowe,
-      priapizm (długotrwała, bolesna erekcja).

Wysoka temperatura (gorączka), przedłużający się ból gardła lub owrzodzenia jamy ustnej, trudności
w oddychaniu, nadmierne pocenie się, sztywność mięśni, wyjątkowa senność lub omdlenia mogą być
objawami złośliwego zespołu neuroleptycznego. Jeżeli pacjent zaobserwuje wystąpienie tego typu
objawów, powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem.
Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi leku Geldoren są: senność, zawroty głowy,
suchość w ustach, lekkie osłabienie, zaparcia, przyspieszone tętno, spadek ciśnienia krwi, zwłaszcza
przy wstawaniu lub w pozycji stojącej i niestrawność.

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z niżej wymienionych działań niepożądanych należy
poinformować o tym lekarza.

Bardzo częste działania niepożądane (występują u więcej niż 1na 10 leczonych pacjentów)
-      zawroty głowy,
-      ból głowy,
-      senność (która może ustąpić w miarę kontynuowania leczenia),
-      suchość w ustach,
-      zwiększenie masy ciała,
-      podwyższone stężenie tłuszczów we krwi (triglicerydy w osoczu, całkowity cholesterol,
       LDL),
-      obniżone stężenie niektórych tłuszczów (HDL),
-      obniżone stężenie hemoglobiny,
-      ostre objawy odstawienia: bezsenność, nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, ospałość,
       rozdrażnienie.

Częste działania niepożądane (występują od 1 do 10 na 100 leczonych pacjentów)
-       przyspieszone bicie serca,
-       kołatanie serca,
-       zaparcia,
-       niestrawność,
-       wymioty
-       nieznaczne osłabienie,
-       obrzęk rąk lub nóg,
-       rozdrażnienie,
-       gorączka,
-       zaburzenia snu, koszmary senne,
-       myśli i zachowania samobójcze,
-       zwiększony apetyt,
-       omdlenie,
-       niedrożny nos,
-       trudności z oddychaniem,
-       niskie ciśnienie tętnicze w pozycji stojącej, wywołujące zawroty głowy i uczucie zbliżającego
        się omdlenia. Jeżeli pacjent czuje, że zbliża się omdlenie, powinien natychmiast usiąść lub
        położyć się, do czasu, aż poczuje się lepiej,
-       zwiększone stężenie cukru we krwi,
-       zwiększone stężenie prolaktyny we krwi,
-       zmiany poziomu hormonów tarczycy,
-       zwiększona aktywność enzymów wątrobowych (ALAT, AspAT, GGTP),
-       zmiany liczby białych komórek krwi (zmniejszona ilość białych krwinek -leukopenia i
        zwiększona liczba eozynofili),
-       niewyraźne widzenie,
-       objawy pozapiramidowe, które mogą obejmować skrajny niepokój, mimowolne ruchy i
        niekontrolowaną mowę.

Niezbyt częste działania niepożądane (występują u mniej niż 1 na 100 leczonych pacjentów)
-       reakcje alergiczne, których objawy mogą obejmować bąble i obrzęk skóry,
-       drgawki (napady drgawkowe),
-       nieprzyjemne uczucie w nogach (tak zwany syndrom niespokojnych nóg),
-       zmniejszenie ilości płytek krwi (małopłytkowość),
-       zmniejszenie ilości czerwonych komórek krwi (niedokrwistość),
-       trudności w połykaniu,
-       mimowolne ruchy twarzy, języka, szczęki, tułowia i kończyn (dyskineza późna),
-      zaburzenia seksualne,
-      zmiany w badaniu EKG,
-      niskie tętno,
-      zmniejszenie stężenia sodu we krwi,
-      cukrzyca,
-      niedostateczna produkcja hormonów tarczycy.

Rzadkie działania niepożądane(występują u mniej niż 1 na 1000 leczonych pacjentów)
-      zamroczenie, sztywność mięśni, znaczący wzrost ciśnienia tętniczego krwi lub przyśpieszenie
       rytmu pracy serca, zaburzenia orientacji w czasie i przestrzeni (złośliwy zespół
       neuroleptyczny),
-      tworzenie się zakrzepów krwi w żyłach, szczególnie w nogach (objawy obejmują obrzęk, ból i
       zaczerwienienie nogi (zakrzepica żylna),
-      zmniejszenie liczby niektórych komórek krwi (agranulocytoza),
-      spadek temperatury ciała
-      chodzenie i rozmawianie w czasie snu, zaburzenia odżywiania związane ze snem,
-      długotrwała, bolesna erekcja (priapizm),
-      obrzęk piersi i niespodziewane wydzielanie mleka (mlekotok),
-      zaburzenia miesiączkowania,
-      żółtaczka,
-      zapalenie wątroby lub trzustki,
-      zespół metaboliczny - stan, który zwiększa ryzyko rozwoju zaburzeń serca i cukrzycy,
-      zwiększona aktywność fosfokinazy keratynowej, wykrywana w badaniu krwi.

Bardzo rzadkie działania niepożądane (występują u mniej niż 1 na 10000 leczonych pacjentów)
-      reakcje nadwrażliwości, takie jak bolesny obrzęk skóry i błon śluzowych (obrzęk
       naczynioruchowy
-      ciężka reakcja alergiczna (anafilaksja), która może powodować trudności w oddychaniu lub
       wstrząs,
-      gwałtowny obrzęk skóry, zazwyczaj wokół oczu, ust i gardła (obrzęk naczynioruchowy),
-      ciężka postać wysypki, złuszczenia lub czerwone plamy na skórze (zespół Stevensa-
       Johnsona),
-      ból mięśni, tkliwość, osłabienie i obrzęk (możliwe objawy rabdomiolizy), które mogą
       prowadzić do problemów z nerkami,
-      nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego,
-      cukrzyca i nasilenie objawów występującej cukrzycy.

Częstość nieznana (nie można określić częstości na podstawie dostępnych danych)
-      zmniejszenie ilości niektórych krwinek (neutropenia),
-      ciężka choroba z powstawaniem pęcherzy skórnych,
-      zespół odstawienia leku u noworodków: drżenie, sztywność mięśni i (lub) osłabienie, senność,
       niepokój, trudności z oddychaniem i trudności z karmieniem.

Jeżeli w trakcie leczenia pacjent zaobserwuje u siebie mimowolne drżenie, dygotanie lub napięcie
mięśni bez towarzyszącego bólu, powinien skontaktować się z lekarzem,

Zgłaszano również:
-      nieznaczne zmniejszenie we krwi stężenia hormonów wytwarzanych przez tarczycę.
-      zatrzymanie akcji serca, specyficzne zaburzenia rytmu serca, które mogą być poważne, a w
       ciężkich przypadkach mogą prowadzić do zgonu.

Działania te występowały podczas stosowania całej grupy leków zwanych lekami
antypsychotycznymi, a nie jedynie kwetiapiny.

Dzieci i młodzież
Te same działania niepożądane opisane powyżej dla osób dorosłych, należy rozważyć dla dzieci i
młodzieży. Poniższa lista podsumowuje działania niepożądane, które występują z większą częstością u
dzieci i młodzieży (w wieku 10-17 lat) niż w populacji dorosłych lub te działania niepożądane, które
nie zostały zidentyfikowane w populacji dorosłych.

Bardzo częste działania niepożądane (występują u więcej niż 1 na 10 leczonych pacjentów)
-      wzrost apetytu,
-      zwiększone stężenie prolaktyny we krwi,
-      zwiększone ciśnienie krwi,
-      objawy pozapiramidowe, które mogą obejmować: skrajny niepokój, mimowolne ruchy i
       niekontrolowana nietypowa mowa.

Częste działania niepożądane (występują od 1 do 10 na 100 leczonych pacjentów)
-       drażliwość.

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie możliwe objawy niewymienione w
ulotce, należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.


5.    Jak przechowywać lek Geldoren

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku, po upływie terminu ważności zamieszczonego na blistrze i pudełku. Termin
ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.


6.     Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera Geldoren
Substancją czynną leku jest: kwetiapina (w postaci fumaranu).

Geldoren, 25 mg, tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera 25 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny fumaranu)

Geldoren, 100 mg, tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera 100 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny fumaranu)

Geldoren, 200 mg, tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera 200 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny fumaranu).

Geldoren, 300 mg, tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera 300 mg kwetiapiny (w postaci mg kwetiapiny fumaranu).

Pozostałe składniki to:
Rdzeń tabletki:
Laktoza jednowodna
Celuloza mikrokrystaliczna
Wapnia wodorofosforan dwuwodny
Powidon K-29/32
Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
Magnezu stearynian
Skład otoczki:
Hypromeloza
Tytanu dwutlenek (E171)
Makrogol 400

Jak wygląda lek Geldoren i co zawiera opakowanie
Geldoren, 25 mg, tabletki powlekane
Tabletki barwy białej, okrągłe, obustronnie wypukłe powlekane, z wytłoczonym oznakowaniem N43
po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Geldoren, 100 mg, tabletki powlekane
Tabletki barwy białej, okrągłe, obustronnie wypukłe powlekane, z wytłoczonym oznakowaniem N44
po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Geldoren, 200 mg, tabletki powlekane:
Tabletki barwy białej, podłużne, obustronnie wypukłe powlekane, z wytłoczonym oznakowaniem N45
po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Geldoren 300 mg tabletki powlekane:
Tabletki barwy białej, podłużne, obustronnie wypukłe powlekane, z wytłoczonym oznakowaniem N46
po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Tabletki powlekane Geldoren pakowane są w blistry z folii PVC/PE/PVDC/Aluminium w tekturowym
pudełku.

Wielkość opakowań: 30 lub 60 tabletek powlekanych.

Podmiot odpowiedzialny:
GEDEON RICHTER POLSKA Sp. z o.o.
ul. ks. J. Poniatowskiego 5
05-825 Grodzisk Mazowiecki

Wytwórca:
GEDEON RICHTER ROMÂNIA S.A.
Cuza Vodă street 99 – 105
540306 Târgu – Mureş
Rumunia

Gedeon Richter Plc.
Gyömrői út 19-21
1103 Budapest
Węgry

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji o leku oraz jego nazwach w innych państwach
członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego należy się zwrócić do:
GEDEON RICHTER POLSKA Sp. z o.o.
Dział Medyczny
ul. ks. J. Poniatowskiego 5
05-825 Grodzisk Mazowiecki
Tel. +48 (22)755 96 48
lekalert@grodzisk.rgnet.org
faks: +48 (22) 755 96 24

Data ostatniej aktualizacji ulotki: czerwiec 2013

                
                                              CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.        NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Geldoren, 100 mg, tabletki powlekane.


2.        SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 100 mg kwetiapiny (Quetiapinum) w postaci kwetiapiny fumaranu.
Substancja pomocnicza: laktoza jednowodna 41,73 mg.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3.        POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.

Tabletki barwy białej, okrągłe, obustronnie wypukłe, powlekane, z wytłoczonym oznakowaniem N44
po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.


4.        SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1   Wskazania do stosowania

Leczenie schizofrenii.
Leczenie epizodów maniakalnych o umiarkowanym i ciężkim nasileniu w przebiegu choroby
dwubiegunowej.
Leczenie epizodów ciężkiej depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej.
Zapobieganie nawrotom u pacjentów z chorobą dwubiegunową, którzy w czasie epizodów
maniakalnych lub depresyjnych reagowali na leczenie kwetiapiną.

4.2   Dawkowanie i sposób podawania

Do każdego wskazania schemat dawkowania jest inny. Należy dopilnować, aby pacjent otrzymał
dokładne informacje dotyczące dawkowania odpowiedniego dla jego choroby.

Tabletki powlekane Geldoren można przyjmować z pokarmem lub bez.

Dorośli

Leczenie schizofrenii
W leczeniu schizofrenii Geldoren należy przyjmować dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa
przez pierwsze cztery dni leczenia wynosi: 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień 2.), 200 mg (dzień 3.) i
300 mg (dzień 4.). Od 4. dnia dawkę należy zwiększyć do zazwyczaj skutecznej dawki 300 do 450 mg
na dobę. Dawkę należy dostosować w zakresie od 150 do 750 mg na dobę, zależnie od odpowiedzi
klinicznej i tolerancji pacjenta.

Leczenie epizodów maniakalnych o umiarkowanym i ciężkim nasileniu w przebiegu choroby
dwubiegunowej
W leczeniu epizodów maniakalnych w przebiegu choroby dwubiegunowej Geldoren należy
przyjmować dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa przez pierwsze cztery dni leczenia wynosi:
100 mg (dzień 1.), 200 mg (dzień 2.), 300 mg (dzień 3.), 400 mg (dzień 4.). Następnie dawkę należy
zwiększyć maksymalnie o 200 mg na dobę do dawki dobowej 800 mg w szóstym dniu leczenia.
Zależnie od odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta dawka dobowa w leczeniu podtrzymującym
może wynosić od 200 do 800 mg na dobę. Zwykle dawka skuteczna wynosi od 400 do 800 mg na
dobę.

Leczenie epizodów depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej
Geldoren należy przyjmować raz na dobę, wieczorem, przed snem. Całkowita dawka dobowa przez
pierwsze cztery dni leczenia wynosi: 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień 2.), 200 mg (dzień 3.), 300 mg
(dzień 4.). Zalecana dawka dobowa wynosi 300 mg.
W badaniach klinicznych nie zaobserwowano dodatkowych korzyści w grupie przyjmującej dawkę
600 mg na dobę, w porównaniu do grupy przyjmującej dawkę 300 mg na dobę (patrz punkt 5.1).
Niektórzy pacjenci mogą stosować dawki 600 mg na dobę. Dawki większe niż 300 mg na dobę
powinny być zalecane przez lekarza doświadczonego w leczeniu choroby dwubiegunowej. W
badaniach klinicznych wykazano, że w indywidualnych przypadkach, w zależności od tolerancji
pacjenta na lek, należy rozważyć zmniejszenie dawki do minimum 200 mg na dobę.

Zapobieganie nawrotom u pacjentów z chorobą dwubiegunową
W zapobieganiu nawrotom epizodów maniakalnych, mieszanych i depresyjnych w przebiegu choroby
dwubiegunowej u pacjentów, którzy reagowali na leczenie kwetiapiną w leczeniu ostrej fazy choroby,
należy kontynuować leczenie z zastosowaniem tej samej dawki. Dawkę należy dostosować w zakresie
od 300 do 800 mg dwa razy na dobę, zależnie od odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta. Jest
ważne, aby w terapii podtrzymującej stosować najmniejszą skuteczną dawkę.

Osoby w podeszłym wieku
Podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne i przeciwdepresyjne, produkt leczniczy Geldoren należy
stosować ostrożnie u pacjentów z tej grupy wiekowej, szczególnie w początkowym okresie
podawania. Może być konieczne wolniejsze zwiększanie dawki produktu leczniczego Geldoren i
podawanie mniejszej dawki dobowej w porównaniu do dawek stosowanych u młodszych pacjentów,
zależnie od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia przez pacjenta. Średni klirens kwetiapiny w
osoczu u pacjentów w podeszłym wieku był zmniejszony o 30% do 50%, w porównaniu do wartości u
młodszych pacjentów.
Nie badano bezpieczeństwa i skuteczności stosowania u pacjentów powyżej 65. roku życia z
epizodami depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej.

Dzieci i młodzież
Kwetiapina nie jest zalecana do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18. roku życia ze
względu na brak danych uzasadniających stosowanie w tej grupie wiekowej. Dostępne dane z badań
klinicznych kontrolowanych placebo przedstawiono w punktach 4.4, 4.8, 5.1 i 5.2.

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności zmiany dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Dlatego Geldoren należy stosować
ostrożnie u pacjentów ze stwierdzonymi zaburzeniami czynności wątroby, szczególnie w
początkowym okresie podawania. U pacjentów ze stwierdzonymi zaburzeniami czynności wątroby
leczenie należy rozpoczynać od dawki 25 mg na dobę. Dawkę można zwiększać o 25 - 50 mg na dobę,
aż do osiągnięcia dawki skutecznej, zależnie od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia przez
pacjenta.

4.3   Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą produktu.
Jest przeciwwskazane jednoczesne stosowanie inhibitorów układu cytochromu P450 3A4, takich jak
inhibitory proteaz wirusa HIV, leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, erytromycyna, klarytromycyna i
nefazodon (patrz punkt 4.5).
4.4   Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ponieważ kwetiapina posiada kilka wskazań do stosowania, profil bezpieczeństwa powinien być
określony w oparciu o indywidualne rozpoznanie i stosowaną u pacjenta dawkę.

Dzieci i młodzież (w wieku od 10 do 17 lat)
Kwetiapina nie jest zalecana do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18. roku życia, ze względu na
brak danych uzasadniających stosowanie w tej grupie wiekowej. Badania kliniczne dotyczące
stosowania kwetiapiny wykazały, iż w porównaniu do znanego profilu bezpieczeństwa określonego
dla pacjentów dorosłych (patrz punkt 4.8), niektóre działania niepożądane występowały ze zwiększoną
częstością u dzieci i młodzieży (zwiększony apetyt, zwiększenie stężenia prolaktyny w osoczu i
objawy pozapiramidowe) oraz zidentyfikowano jedno działanie nieobserwowane wcześniej w
badaniach u pacjentów dorosłych (zwiększone ciśnienie tętnicze). U dzieci i młodzieży wykryto
również zmiany w badaniach czynności tarczycy.

Ponadto, długotrwałe bezpieczeństwo leczenia kwetiapiną na wzrost i dojrzewanie badano nie dłużej
niż przez 26 tygodni. Długotrwałe implikacje na rozwój poznawczy i zachowawczy nie są znane.

W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych wśród dzieci i młodzieży stosujących kwetiapinę,
podawaniu kwetiapiny towarzyszyła zwiększona częstość objawów pozapiramidowych w porównaniu
z placebo u pacjentów ze schizofrenią i epizodami maniakalnymi w przebiegu choroby
dwubiegunowej (patrz punkt 4.8).

Samobójstwa/myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego
Depresja jest związana ze zwiększonym ryzykiem występowania myśli samobójczych,
samouszkodzeń i samobójstw (zdarzenia związane z próbami samobójczymi). Ryzyko to utrzymuje
się do czasu uzyskania istotnej klinicznie remisji. Poprawa może nie wystąpić przez kilka pierwszych
lub więcej tygodni leczenia i w związku z tym pacjenci powinni pozostawać pod ścisłą kontrolą
lekarską do czasu wystąpienia poprawy. Doświadczenie kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstw
zwiększa się we wczesnej fazie poprawy klinicznej.
Dodatkowo, lekarz powinien rozważyć możliwe ryzyko wystąpienia zdarzeń związanych z próbami
samobójczymi po nagłym przerwaniu leczenia, ze względu na znane czynniki ryzyka leczonej
choroby.
Inne zaburzenia psychiczne, w których zalecana jest kwetiapina, mogą być również związane ze
zwiększonym ryzykiem wystąpienia zachowań samobójczych. Ponadto zaburzenia te mogą
współistnieć z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi. W związku z tym u pacjentów leczonych z
powodu innych zaburzeń psychicznych należy podjąć takie same środki ostrożności, jak u pacjentów z
ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi.

Pacjenci z zachowaniami samobójczymi w wywiadzie lub pacjenci przejawiający przed rozpoczęciem
leczenia znacznego stopnia skłonności samobójcze, należą do grupy zwiększonego ryzyka wystąpienia
myśli samobójczych lub prób samobójczych i należy ich poddać ścisłej obserwacji w trakcie leczenia.
Metaanaliza kontrolowanych placebo badań klinicznych nad lekami przeciwdepresyjnymi,
stosowanymi u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi, wykazała zwiększone (w
porównaniu z placebo) ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku poniżej 25 lat,
stosujących leki przeciwdepresyjne.

W trakcie leczenia, szczególnie na początku terapii i po zmianie dawki, należy ściśle obserwować
pacjentów, szczególnie z grupy podwyższonego ryzyka. Pacjentów (oraz ich opiekunów) należy
uprzedzić o konieczności zwrócenia uwagi na każdy objaw klinicznego nasilenia choroby, zachowania
lub myśli samobójcze oraz nietypowe zmiany w zachowaniu, a w razie ich wystąpienia, o
konieczności niezwłocznego zwrócenia się do lekarza.

W krótkotrwałych kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z ciężkimi
epizodami depresyjnymi w chorobie dwubiegunowej stwierdzono zwiększone ryzyko zachowań
samobójczych u młodych pacjentów (młodszych niż 25 lat), leczonych kwetiapiną w porównaniu z
leczonymi placebo (odpowiednio 3,0% vs 0%).
Objawy pozapiramidowe
W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, stosowanie kwetiapiny było związane ze
zwiększoną częstością występowania objawów pozapiramidowych (ang. Extrapyramidal Symptoms,
EPS) w porównaniu do placebo u pacjentów leczonych z powodu ciężkich epizodów depresji w
przebiegu choroby dwubiegunowej (patrz punkt 4.8 i 5.1).

Stosowaniu kwetiapiny towarzyszył rozwój akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie
nieprzyjemnym lub przykrym niepokojem i potrzebą ruchu, które często związane są z
niemożliwością siedzenia lub stania w miejscu. Objawy te są bardziej prawdopodobne w pierwszych
kilku tygodniach leczenia. U pacjentów, u których rozwiną się te objawy, zwiększenie dawki może
być szkodliwe.

Dyskinezy późne
Jeśli wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe późnych dyskinez, należy rozważyć zmniejszenie
dawki lub przerwanie stosowania produktu leczniczego Geldoren. Objawy dyskinez późnych mogą się
pogłębić lub rozwinąć po przerwaniu terapii (patrz punkt 4.8).

Senność i zawroty głowy
Stosowanie kwetiapiny związane jest z występowaniem senności i podobnych objawów, takich jak
uspokojenie (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych u pacjentów z depresją w przebiegu choroby
dwubiegunowej objawy te występowały zazwyczaj podczas pierwszych trzech dni leczenia i miały
zazwyczaj łagodne lub umiarkowane nasilenie. Pacjenci z depresją w przebiegu choroby
dwubiegunowej, u których występuje senność o ciężkim nasileniu, mogą wymagać częstszych wizyt
przez okres minimum 2 tygodni od pojawienia się senności lub do czasu poprawy objawów; konieczne
może być rozważenie przerwania leczenia.

Leczeniu kwetiapiną towarzyszyło niedociśnienie ortostatyczne i związane z tym zawroty głowy
(patrz punkt 4.8), które, podobnie jak senność, występują zwykle w początkowej fazie zwiększania
dawki. Może to zwiększyć częstość przypadkowych urazów (upadki), szczególnie u pacjentów w
podeszłym wieku. Dlatego należy poradzić pacjentom zachowanie ostrożności do czasu, aż zapoznają
się z potencjalnym wpływem produktu leczniczego.

Choroby układu sercowo-naczyniowego
Geldoren należy ostrożnie stosować u pacjentów z rozpoznaną chorobą układu sercowo-
naczyniowego, chorobą naczyniową mózgu, a także w przypadku innych stanów predysponujących do
niskiego ciśnienia tętniczego. Kwetiapina może powodować niedociśnienie ortostatyczne, szczególnie
w początkowym okresie zwiększania dawki, dlatego należy rozważyć podawanie mniejszej dawki lub
wolniejsze zwiększanie dawki. U pacjentów ze współistniejącą chorobą układu sercowo-
naczyniowego można rozważyć wolniejsze zwiększanie dawki.

Napady drgawek
W badaniach klinicznych nie wykazano różnicy w częstości występowania napadów drgawek u
pacjentów leczonych kwetiapiną lub otrzymujących placebo. Brak dostępnych danych na temat
częstości występowania napadów drgawek u pacjentów z napadami drgawek w wywiadzie. Podobnie
jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność podczas leczenia
pacjentów z napadami drgawek w wywiadzie (patrz punkt 4.8).

Złośliwy zespół neuroleptyczny
Z leczeniem lekami przeciwpsychotycznymi, w tym również kwetiapiną, związane jest występowanie
złośliwego zespołu neuroleptycznego (patrz punkt 4.8). Objawy kliniczne obejmują hipertermię,
zaburzenia stanu psychicznego, sztywność mięśni, zaburzenia czynności układu autonomicznego i
zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej. W razie wystąpienia powyższych objawów należy
przerwać podawanie produktu leczniczego Geldoren i zastosować odpowiednie leczenie.
Ciężka neutropenia
Niezbyt często w badaniach klinicznych obserwuje się występowanie ciężkiej neutropenii (liczba
neutrofili <0,5 x 109/l). Większość przypadków ciężkiej neutropenii wystąpiła kilka miesięcy po
rozpoczęciu leczenia kwetiapiną. Brak dowodów na zależność od dawki. Po wprowadzeniu leku do
obrotu ustąpienie leukopenii i/lub neutropenii zgłaszane było po zaprzestaniu leczenia kwetiapiną.
Prawdopodobnymi czynnikami ryzyka są mała liczba leukocytów przed rozpoczęciem leczenia oraz
wywołana przez leki neutropenia w wywiadzie. Należy przerwać leczenie kwetiapiną, jeśli liczba
neutrofili wynosi <1,0 x 109/l. Należy obserwować pacjenta w celu wykrycia objawów zakażenia i
kontrolować liczbę neutrofili (aż zwiększy się ponad 1,5 x 109/l) (patrz punkt 5.1).

Interakcje
Patrz także punkt 4.5.

Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z silnymi induktorami enzymów wątrobowych, takimi jak
karbamazepina lub fenytoina, znacząco zmniejsza stężenie kwetiapiny w osoczu, co może wpływać na
skuteczność leczenia kwetiapiną. U pacjentów otrzymujących leki indukujące enzymy wątrobowe,
leczenie produktem leczniczym Geldoren można rozpocząć tylko, gdy w opinii lekarza korzyści
wynikające z leczenia produktem leczniczym Geldoren przeważają ryzyko wynikające z przerwania
leczenia lekiem indukującym enzymy wątrobowe. Ważne jest, aby zmiany leku indukującego enzymy
wątrobowe wykonywać stopniowo i jeśli konieczne zastąpić go lekiem nie wpływającym na enzymy
wątrobowe (np. walproinian sodu).

Masa ciała
U pacjentów przyjmujących kwetiapinę stwierdzano zwiększenie masy ciała. Należy monitorować tę
zmianę i odpowiednio postępować, zgodnie z wytycznymi dotyczącymi stosowania leków
przeciwpsychotycznych (patrz punkty 4.8 i 5.1).

Hiperglikemia
Rzadko zgłaszano przypadki hiperglikemii i (lub) rozwoju lub zaostrzenia objawów cukrzycy, której
czasem towarzyszyła kwasica ketonowa lub śpiączka, w tym kilka przypadków zakończonych zgonem
(patrz punkt 4.8). W niektórych przypadkach donoszono o wcześniejszym zwiększeniu masy ciała, co
mogło być czynnikiem predysponującym. Zaleca się odpowiednie monitorowanie stanu klinicznego
zgodnie z wytycznymi dotyczącymi stosowania leków przeciwpsychotycznych. Pacjenci stosujący
jakikolwiek lek przeciwpsychotyczny, w tym kwetiapinę, powinni być obserwowani pod względem
wystąpienia objawów podmiotowych i przedmiotowych hiperglikemii (takich jak polidypsja, poliuria,
polifagia i osłabienie), a pacjenci z cukrzycą lub dużym ryzykiem wystąpienia cukrzycy powinni być
regularnie kontrolowani pod względem pogorszenia kontroli stężenia glukozy. Należy regularnie
kontrolować masę ciała.

Lipidy
W przeprowadzonych badaniach klinicznych kwetiapiny obserwowano zwiększenie stężenia
triglicerydów, cholesterolu LDL i cholesterolu całkowitego oraz zmniejszenie stężenia cholesterolu
HDL (patrz punkt 4.8). W razie wzrostu stężenia lipidów należy postępować zgodnie z przyjętą
praktyką kliniczną.

Ryzyko metaboliczne
Ze względu na obserwowane w badaniach klinicznych zmiany dotyczące masy ciała, stężenia glukozy
we krwi (patrz hiperglikemia) i stężenia lipidów, u pacjentów (w tym u pacjentów z prawidłowymi
wartościami wyjściowymi) może wystąpić pogorszenie profilu ryzyka metabolicznego. Należy wtedy
postępować zgodnie z przyjętą praktyką kliniczną (patrz punkt 4.8).

Wydłużenie odstępu QT
Dane z badań klinicznych i ze stosowania kwetiapiny zgodnie z Charakterystyką Produktu
Leczniczego nie potwierdziły związku kwetiapiny z przetrwałym wydłużeniem odstępu QT. Po
wprowadzeniu leku do obrotu, przy podawaniu dawek terapeutycznych (patrz punkt 4.8) i podczas
przedawkowania (patrz punkt 4.9), zgłaszano wydłużenie odstępu QT. Podobnie jednak jak w
przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność, jeśli kwetiapina jest
stosowana u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego lub wydłużeniem odstępu QT w
wywiadzie rodzinnym. Należy zachować ostrożność, jeśli kwetiapina jest stosowana jednocześnie z
innymi lekami wydłużającymi odstęp QT albo z lekami neuroleptycznymi, szczególnie u pacjentów w
podeszłym wieku, u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT, zastoinową
niewydolnością serca, przerostem mięśnia serca, hipokaliemią lub hipomagnezemią (patrz punkt 4.5).

Objawy odstawienia
Po nagłym zaprzestaniu podawania kwetiapiny opisywano ostre objawy odstawienne, w tym
bezsenność, nudności, bóle głowy, biegunkę, wymioty, zawroty głowy i rozdrażnienie. Dlatego zaleca
się stopniowe odstawianie kwetiapiny przez okres przynajmniej jednego do dwóch tygodni (patrz
punkt 4.8).

Pacjenci w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych
Produkt leczniczy Geldoren nie jest zatwierdzony do leczenia pacjentów w podeszłym wieku z
objawami psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych.

W randomizowanych badaniach klinicznych, kontrolowanych placebo u pacjentów z objawami
psychotycznymi w przebiegu choroby otępiennej, po zastosowaniu niektórych atypowych leków
przeciwpsychotycznych obserwowano 3-krotne zwiększenie ryzyka powikłań dotyczących układu
naczyniowego mózgu. Mechanizm takiego działania nie jest znany. Nie można wykluczyć
zwiększonego ryzyka dla innych leków przeciwpsychotycznych i w innych grupach pacjentów.
Należy zachować ostrożność podczas stosowania produktu leczniczego Geldoren u pacjentów z
czynnikami ryzyka wystąpienia udaru mózgu.

Meta-analiza atypowych leków przeciwpsychotycznych wykazała, że u pacjentów w podeszłym wieku
z objawami psychotycznymi w przebiegu choroby otępiennej występuje większe ryzyko zgonu w
porównaniu do grupy otrzymującej placebo. Jednak w dwóch 10-tygodniowych badaniach
kontrolowanych placebo, przeprowadzonych w takiej samej grupie pacjentów (n=710, średnia wieku
83 lata, grupa wiekowa 56-99 lat), śmiertelność w grupie leczonej kwetiapiną wynosiła 5,5% w
stosunku do 3,2% w grupie otrzymującej placebo. Przyczyny śmierci pacjentów były różne,
odpowiadały spodziewanym dla tej populacji. Na podstawie tych danych nie można ustalić związku
przyczynowego pomiędzy zgonami pacjentów w podeszłym wieku z chorobami otępiennymi, a
stosowaniem kwetiapiny.

Dysfagia
Zgłaszano przypadki dysfagii (patrz punkt 4.8) związane z przyjmowaniem kwetiapiny. Kwetiapinę
należy stosować ostrożnie u pacjentów z ryzykiem wystąpienia zachłystowego zapalenia płuc.

Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (ŻChZZ)
Zgłaszano przypadki żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) związane z przyjmowaniem
leków przeciwpsychotycznych. Ponieważ u pacjentów leczonych lekami przeciwpsychotycznymi,
często występują nabyte czynniki ryzyka wystąpienia ŻChZZ, należy przed i w trakcie leczenia
produktem leczniczym Geldoren określić wszystkie możliwe czynniki ryzyka dla ŻChZZ i podjąć
środki zapobiegawcze.

Zapalenie trzustki
Zgłaszano występowanie zapalenia trzustki podczas badań klinicznych oraz po wprowadzeniu leku do
obrotu. Wśród zgłoszeń otrzymanych po dopuszczeniu leku do obrotu, choć nie wszystkie przypadki
były obciążone czynnikami ryzyka, u wielu pacjentów obecne były czynniki, które są związane z
występowaniem zapalenia trzustki, takie jak podwyższone stężenie trójglicerydów (patrz punkt 4.4
Lipidy), kamienie żółciowe oraz spożywanie alkoholu.

Dodatkowe informacje
Dane dotyczące stosowanych jednocześnie kwetiapiny i kwasu walproinowego lub litu w ostrych
epizodach manii o umiarkowanym i ciężkim nasileniu są ograniczone, jednak terapia skojarzona była
dobrze tolerowana (patrz punkt 4.8 i 5.1). Z danych wynika, że w 3. tygodniu występuje działanie
addycyjne.
Laktoza
Produkt leczniczy Geldoren zawiera laktozę. Produkt nie powinien być stosowany u pacjentów z
rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub
zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

4.5   Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Ze względu na wpływ kwetiapiny na czynność ośrodkowego układu nerwowego, produkt leczniczy
Geldoren należy stosować ostrożnie podczas jednoczesnego podawania z innymi produktami
leczniczymi działającymi na ośrodkowy układ nerwowy i z alkoholem.

Głównym izoenzymem układu enzymatycznego cytochromu P450 biorącym udział w metabolizmie
kwetiapiny jest CYP 3A4. W badaniach nad interakcjami przeprowadzonych u zdrowych ochotników,
jednoczesne stosowanie kwetiapiny (w dawce 25 mg) i ketokonazolu, inhibitora CYP3A4
powodowało 5-krotne do 8-krotnego zwiększenie AUC dla kwetiapiny. Na tej podstawie, jednoczesne
stosowanie kwetiapiny i inhibitorów CYP3A4 jest przeciwwskazane. Nie zaleca się także stosowania
kwetiapiny jednocześnie z sokiem grejpfrutowym.

W badaniach klinicznych z zastosowaniem dawek wielokrotnych, prowadzonych w celu ustalenia
farmakokinetyki kwetiapiny podawanej przed leczeniem i podczas leczenia karbamazepiną (lek
indukujący enzymy wątrobowe), jednoczesne podanie karbamazepiny znacząco zwiększało klirens
kwetiapiny. Powodowało to zmniejszenie ekspozycji układowej na kwetiapinę (mierzonej jako AUC)
średnio do 13% ekspozycji występującej po podaniu samej kwetiapiny; u niektórych pacjentów
obserwowano jeszcze silniejszy efekt. W wyniku tej interakcji stężenie kwetiapiny w osoczu może być
mniejsze, co może wpływać na jej skuteczność. Jednoczesne stosowanie kwetiapiny i fenytoiny
(innego leku indukującego enzymy mikrosomalne) powodowało istotne zwiększenie klirensu
kwetiapiny o około 450%. U pacjentów leczonych lekami indukującymi enzymy wątrobowe leczenie
kwetiapiną można rozpocząć, jeśli w opinii lekarza korzyść z zastosowania produktu leczniczego
Geldoren przewyższa ryzyko wynikające z przerwania leczenia lekiem indukującym enzymy
wątrobowe. Ważne jest, aby jakiekolwiek zmiany stosowania leku indukującego enzymy wątrobowe
były stopniowe, a jeśli zachodzi taka potrzeba, był on zastąpiony innym lekiem nie wpływającym na
enzymy wątrobowe (np. walproinian sodu) (patrz punkt 4.4).

Farmakokinetyka kwetiapiny nie zmienia się istotnie po jednoczesnym zastosowaniu z lekiem
przeciwdepresyjnym imipraminą (znanym inhibitorem CYP 2D6) lub fluoksetyną (znanym
inhibitorem CYP 3A4 i CYP 2D6).

Farmakokinetyka kwetiapiny nie zmienia się istotnie po jednoczesnym zastosowaniu z lekami
przeciwpsychotycznymi, tj. rysperydonem lub haloperydolem. Jednoczesne podawanie kwetiapiny i
tiorydazyny powoduje zwiększenie klirensu kwetiapiny o około 70%.

Farmakokinetyka kwetiapiny nie zmienia się podczas jednoczesnego stosowania z cymetydyną.

Farmakokinetyka litu nie zmienia się podczas jednoczesnego stosowania z kwetiapiną.

W przypadku jednoczesnego stosowania walproinianu sodu i kwetiapiny farmakokinetyka nie zmienia
się w stopniu klinicznie istotnym. W retrospektywnym badaniu u dzieci i młodzieży otrzymującej
walproinian, kwetiapinę lub oba leki, stwierdzono większą częstość występowania leukopenii i
neutropenii u pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone niż w grupach, u których stosowano
monoterapię.

Nie prowadzono badań interakcji z produktami leczniczymi często stosowanymi w leczeniu chorób
układu sercowo-naczyniowego.

Zaleca się ostrożność podczas jednoczesnego stosowania kwetiapiny z produktami leczniczymi, które
mogą powodować zaburzenia elektrolitowe lub wydłużać odstęp QT.
Zgłaszano przypadki fałszywie dodatniego wyniku testu immunologicznego dla metadonu i
trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych u pacjentów, którzy stosowali kwetiapinę. Zaleca się
potwierdzenie kwestionowanego wyniku przez wykonanie odpowiedniego badania
chromatograficznego.

4.6   Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania kwetiapiny u kobiet w ciąży. Dotychczas nic
nie wskazuje na szkodliwość w badaniach na zwierzętach, jednak nie badano możliwego wpływu na
oko płodu. Dlatego też, produkt leczniczy Geldoren należy stosować w okresie ciąży tylko wówczas,
gdy korzyści są większe niż potencjalne ryzyko. U noworodków, których matki otrzymywały
kwetiapinę w czasie ciąży, obserwowano objawy odstawienia.

Istnieją publikacje opisujące wydzielanie kwetiapiny do mleka kobiecego, jednakże dane dotyczące
stopnia wydzielania nie są jednoznaczne. Kobietom karmiącym piersią zaleca się unikanie karmienia
piersią podczas stosowania kwetiapiny.

Noworodki narażone na działanie leków przeciwpsychotycznych (w tym kwetiapinę) w czasie
trzeciego trymestru ciąży są w grupie ryzyka, w której mogą wystąpić działania niepożądane, w tym
zaburzenia pozapiramidowe i (lub) objawy z odstawienia, które mogą zmieniać się w zależności od
ciężkości przebiegu oraz czasu trwania porodu, który ma nastąpić. Obserwowano pobudzenie,
wzmożone napięcie, obniżone napięcie, drżenie, senność, zespół zaburzeń oddechowych lub
zaburzenia związane z karmieniem noworodków. W związku z powyższym noworodki powinny być
uważnie monitorowane.

4.7   Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Kwetiapina wywiera wpływ na czynność ośrodkowego układu nerwowego, zatem może wpływać na
czynności, które wymagają pełnej sprawności psychicznej. Należy uprzedzić pacjentów, aby nie
prowadzili pojazdów i nie obsługiwali maszyn, dopóki nie jest znana indywidualna wrażliwość
pacjenta na lek.

4.8   Działania niepożądane

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane związane ze stosowaniem kwetiapiny to senność,
zawroty głowy, suchość w ustach, łagodne osłabienie, zaparcia, tachykardia, niedociśnienie
ortostatyczne i objawy niestrawności.

Tak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, w trakcie leczenia kwetiapiną mogą
wystąpić zwiększenie masy ciała, omdlenia, złośliwy zespół neuroleptyczny, leukopenia, neutropenia,
obrzęki obwodowe.

Częstości występowania działań niepożądanych związanych z podawaniem kwetiapiny przedstawiono
tabelarycznie zgodnie z zaleceniami CIOMS III Working Group 1995.

Częstość występowania działań niepożądanych określono następująco: bardzo często (≥1/10), często
(≥1/100, <1/10), niezbyt często (≥1/1 000, <1/100), rzadko (≥1/10 000, <1/1 000), bardzo rzadko
(<1/10 000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja układów i narządów                   Objawy
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Bardzo często                                     Zmniejszenie stężenia hemoglobiny23
Często                                            Leukopenia1,29, zmniejszenie liczby neutrofili,
                                                  zwiększenie liczby eozynofili28
Niezbyt często                                    Małopłytkowość, niedokrwistość, zmniejszenie
                                                  liczby płytek krwi14
Rzadko                                           Agranulocytoza27
Nieznana                                         Neutropenia1
Zaburzenia układu immunologicznego
Niezbyt często                                   Nadwrażliwość (w tym alergiczne reakcje
                                                 skórne)
Bardzo rzadko                                    Reakcja anafilaktyczna6
Zaburzenia endokrynologiczne
Często                                           Hiperprolaktynemia16, zmniejszenie stężenia
                                                 całkowitego T4 25, zmniejszenie stężenia wolnego
                                                 T4 25, zmniejszenie stężenia całkowitego T3 25,
                                                 zwiększenie stężenia TSH 25
Niezbyt często                                   Zmniejszenie stężenia wolnego T3 25,
                                                 niedoczynność tarczycy22
Bardzo rzadko                                    Nieprawidłowe wydzielanie hormonu
                                                 antydiuretycznego
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Bardzo często                                    Zwiększenie stężenia trójglicerydów w surowicy
                                                 11,31
                                                      , zwiększenie stężenia cholesterolu
                                                 całkowitego (głównie cholesterolu LDL) 12,31,
                                                 Zmniejszenie stężenia cholesterolu HDL 18,31,
                                                 zwiększenie masy ciała 9,31
Często                                           Zwiększony apetyt, zwiększenie stężenia glukozy
                                                 we krwi aż do stężenia hiperglikemicznego 7,31
Niezbyt często                                   Hiponatremia20, cukrzyca1, 5, 6
Rzadko                                           Zespół metaboliczny30
Zaburzenia psychiczne
Często                                           Nietypowe sny i koszmary senne, myśli i
                                                 zachowania samobójcze 21
Rzadko                                           Somnambulizm i reakcje pochodne, takie jak
                                                 mówienie podczas snu i zespół jedzenia nocnego
Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo często                                    Zawroty głowy4,17, senność2,17, bóle głowy
Często                                           Omdlenia4,17, objawy pozapiramidowe1, 22,
                                                 dyzartria
Niezbyt często                                   Napady padaczki1, zespół niespokojnych nóg,
                                                 późne dyskinezy1,6
Zaburzenia serca
Często                                           Tachykardia4, kołatanie serca24
Niezbyt często                                   Wydłużenie odstępu QT 1,13, 19, bradykardiaXX
Zaburzenia oka
Często                                           Niewyraźne widzenie
Zaburzenia naczyniowe
Często                                           Niedociśnienie ortostatyczne4,17
Nie znana                                        Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa1
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Często                                           Nieżyt nosa, duszność24
Zaburzenia żołądka i jelit
Bardzo często                                    Suchość w ustach
Często                                           Zaparcia, niestrawność, wymioty26
Niezbyt często                                   Dysfagia8
Rzadko                                           Zapalenie trzustki1
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Często                                             Zwiększenie aktywności aminotransferaz w
                                                   surowicy (AlAT, AspAT) 3, zwiększenie
                                                   poziomu gamma-GT 3
Rzadko                                             Żółtaczka6, zapalenie wątroby
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Bardzo rzadko                                      Obrzęk naczynioruchowy6, zespół Stevensa-
                                                   Johnsona6
Nieznana                                           Martwica toksyczno-rozpływna naskórka, rumień
                                                   wielopostaciowy
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Bardzo rzadko                                     Rabdomioliza
Ciąża, połóg i okres okołoporodowy
Nieznana                                           Objawy odstawienne u noworodka32
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Niezbyt często                                     Zaburzenia seksualne
Rzadko                                             Priapizm, mlekotok, obrzęk piersi, zaburzenia
                                                   miesiączkowania
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Bardzo często                                      Objawy odstawienne1,10
Często                                             Łagodne osłabienie, obrzęki obwodowe,
                                                   rozdrażnienie, gorączka
Rzadko                                             Złośliwy zespół nauroleptyczny1, hipotermia
Badania diagnostyczne
Rzadko                                             Zwiększenie aktywności fosfokinazy
                                                   kreatynowej15
(1)
     Patrz punkt 4.4.
(2)
     Senność może wystąpić zwykle podczas dwóch pierwszych tygodni leczenia i zwykle ustępuje w
trakcie dalszego podawania kwetiapiny.
 (3)
     U niektórych pacjentów przyjmujących kwetiapinę obserwowano bezobjawowe zwiększenie
(zmiana od wartości prawidłowych do >3x górnej granicy wartości uznanych za prawidłowe)
aktywności aminotransferaz w surowicy (AlAT, AspAT) lub gamma-GT w surowicy. Na ogół zmiany
te ustępowały podczas dalszego leczenia kwetiapiną.
(4)
     Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, blokujących receptory alfa-1-
adrenergiczne, kwetiapina może często wywołać niedociśnienie ortostatyczne połączone z zawrotami
głowy, tachykardią oraz, u niektórych pacjentów z omdleniami, szczególnie w początkowym okresie
zwiększania dawki (patrz punkt 4.4).
(5)
     W bardzo rzadkich przypadkach dochodziło do nasilenia objawów stwierdzonej wcześniej
cukrzycy.
(6)
     Częstości występowania powyższych działań niepożądanych obliczono na podstawie danych
uzyskanych po wprowadzeniu leku do obrotu dla kwetiapiny w postaci tabletki o natychmiastowym
uwalnianiu.
(7)
     Stężenie glukozy we krwi na czczo ≥126 mg/dl (≥ 7,0 mmol/l) lub stężenie glukozy we krwi nie na
czczo ≥ 200 mg/dl (≥ 11,1 mmol/l) przynajmniej w jednym badaniu.
(8)
     Zwiększenie częstości występowania dysfagii po zastosowaniu kwetiapiny w porównaniu do
placebo obserwowano tylko w badaniach klinicznych dotyczących epizodów depresji w przebiegu
choroby dwubiegunowej.
(9)
     W oparciu o >7% wzrost masy ciała w porównaniu z wartością wyjściową. Występuje głównie w
pierwszych tygodniach leczenia.
(10)
      Następujące objawy odstawienia najczęściej obserwowano badaniach klinicznych kontrolowanych
placebo z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii: bezsenność, nudności, bóle głowy, biegunka,
wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Częstość tych reakcji zmniejszyła się znacząco po 1 tygodniu
od przerwania leczenia.
(11)
     Stężenie trójglicerydów ≥ 200 mg/dl (≥2,258 mmol/l) (pacjenci w wieku ≥ 18 lat) lub ≥ 150 mg/dl
(≥1,694 mmol/l) (pacjenci w wieku < 18 lat) przynajmniej w jednym badaniu.
(12)
     Stężenie cholesterolu ≥240 mg/dl (≥6,2064 mmol/l) (pacjenci w wieku ≥18 lat) lub ≥200 mg/dl
(≥5,172 mmol/l) (pacjenci w wieku <18 lat) przynajmniej w jednym badaniu. Wzrost stężenia
cholesterolu LDL o ≥30 mg/dl (≥0,769 mmol/l) obserwowany był bardzo często. Średnia zmiana
stężenia u pacjentów, u których obserwowano ten wzrost, wynosiła 41,7 mg/dl (≥1,07 mmol/l).
(13)
     Patrz tekst poniżej.
(14)
     Liczba płytek krwi ≤100 x 109/l przynajmniej w jednym badaniu.
(15)
     W oparciu o zgłoszenia działań niepożądanych podczas badań klinicznych dotyczących
zwiększenia aktywności fosfokinazy kreatynowej niezwiązanego ze złośliwym zespołem
neuroleptycznym.
(16)
     Stężenie prolaktyny (pacjenci w wieku >18 lat): >20 μg/l (>869,56 pmol/l) u mężczyzn; >30 μg/l
(>1304,34 pmol/l) u kobiet w dowolnym czasie.
(17)
     Może prowadzić do upadków.
(18)
     Stężenie cholesterolu HDL: <40 mg/dl (1,025 mmol/l) u mężczyzn; <50 mg/dl (1,282 mmol/l) u
kobiet w dowolnym czasie.
(19)
     Częstość występowania u pacjentów, u których następuje przesunięcie odcinka QT z <450
milisekund do ≥450 milisekund z ≥30 milisekundowym wzrostem. W badaniach klinicznych
kontrolowanych placebo dotyczących stosowania kwetiapiny średnia zmiana i częstość występowania
u pacjentów z klinicznie znaczącym przesunięciem odcinka QT były podobne w grupach
przyjmujących kwetiapinę i placebo.
(20)
     Zmiana stężenia w zakresie od >132 mmol/l do ≤132 mmol/l przynajmniej w jednym badaniu.
(21)
     Podczas leczenia kwetiapiną lub zaraz po przerwaniu stosowania leku obserwowano przypadki
myśli i zachowań samobójczych (patrz punkty 4.4 i 5.1).
(22)
     Patrz punkt 5.1.
(23)
     U 11% pacjentów biorących udział we wszystkich, włączając otwarte, badaniach nad kwetiapiną,
zaobserwowano przynajmniej jeden przypadek zmniejszenia stężenia hemoglobiny do ≤13 g/dl (8,07
mmol/l) u mężczyzn i ≤12 g/dl (7,45 mmol/l) u kobiet. U tych pacjentów średnie maksymalne
zmniejszenie stężenia hemoglobiny za każdym razem wynosiło -1,50 g/dl.
(24)
     Zgłoszenia te występowały często razem z tachykardią, zawrotami głowy, niedociśnieniem
ortostatycznym i (lub) współistniejącą chorobą serca i (lub) układu oddechowego.
(25)
     Na podstawie zmian od prawidłowej wartości wyjściowej do potencjalnie istotnej klinicznie
wartości w dowolnym okresie po rozpoczęciu badania we wszystkich badaniach. Zmiany wartości
stężenia całkowitego T4, wolnego T4, całkowitego T3 oraz wolnego T3 określono jako <0,8 x dolna
granica wartości uznanych za prawidłowe (pmol/l), a zmiany wartości stężenia TSH jako >5 mIU/l w
dowolnym czasie.
(26)
     Na podstawie zwiększonej częstości wymiotów u pacjentów w podeszłym wieku (w wieku ≥ 65
lat).
(27)
     Zmiany w liczbie neutrofili od wartości wyjściowej wynoszącej >=1,5 x 109/l do <0,5 x 109/l w
dowolnym czasie podczas leczenia.
(28)
     Na podstawie zmian od prawidłowej wartości wyjściowej do potencjalnie istotnej klinicznie
wartości w dowolnym okresie po rozpoczęciu badania we wszystkich badaniach. Zmiany w liczbie
eozynofili określono jako >1x109 komórek/l w dowolnym czasie.
(29)
     Na podstawie zmian od prawidłowej wartości wyjściowej do potencjalnie istotnej klinicznie
wartości w dowolnym okresie po rozpoczęciu badania we wszystkich badaniach. Zmiany w liczbie
leukocytów określono jako ≤3x109 komórek/l w dowolnym czasie.
(30)
     Na podstawie zgłoszeń działań niepożądanych dotyczących zespołu metabolicznego ze wszystkich
badań klinicznych nad kwetiapiną.
(31)
     U niektórych pacjentów podczas badań klinicznych obserwowano pogorszenie więcej niż jednego
spośród czynników metabolicznych: masy cała, stężenia glukozy i lipidów we krwi (patrz punkt 4.4).
(32)
     Patrz punkt 4.6.
(XX)
      Może wystąpić podczas rozpoczynania leczenia lub bezpośrednio po nim i może być związana z
niedociśnieniem tętniczym i (lub) omdleniami. Częstość występowania określono na podstawie
zgłoszeń zdarzeń niepożądanych dotyczących bradykardii i związanych z nią zdarzeń we wszystkich
badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny.
Podczas leczenia lekami neuroleptycznymi obserwowano przypadki wydłużenia odstępu QT,
przedsionkowych zaburzeń rytmu, nagłych niespodziewanych zgonów, zatrzymania akcji serca,
częstoskurczu komorowego typu torsades de pointes. Uważa się, że są one charakterystyczne dla tej
grupy leków.

Dzieci i młodzież (w wieku 10-17 lat)
W przypadku dzieci i młodzieży należy rozważyć te same działania niepożądane, co opisane powyżej
dla pacjentów dorosłych. Poniższa tabela przedstawia podsumowanie działań niepożądanych, które u
dzieci i młodzieży (10-17 lat) obserwowano ze zwiększoną częstotliwością niż u pacjentów dorosłych
lub które nie zostały zidentyfikowane w przypadku osób dorosłych.
Częstość występowania działań niepożądanych określono następująco: bardzo często (≥1/10), często
(≥1/100, <1/10), niezbyt często (≥1/1 000, <1/100), rzadko (≥1/10 000, <1/1 000), bardzo rzadko
(<1/10 000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja układów i narządów             Objawy
zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Bardzo często                               Zwiększone łaknienie
Badania diagnostyczne
Bardzo często                               Zwiększenie stężenia prolaktyny1,
                                            zwiększenie ciśnienia tętniczego2
Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo często                             Objawy pozapiramidowe3
Zaburzenie ogólne i stany w miejscu podania
Często                                    Drażliwość4
(1)
    Stężenia prolaktyny (pacjenci < 18 lat): >20 µg/l (>869,56 pmol/l) chłopcy; >26 µg/l (>1130,428
pmol/l) dziewczynki w jakimkolwiek momencie. Mniej niż 1% pacjentów miało zwiększone stężenie
prolaktyny >100 µg/L.
(2)
    W oparciu o zmiany powyżej klinicznie istotnego progu (na podstawie kryteriów Narodowego
Instytutu Zdrowia) lub zwiększenie >20mmHg ciśnienia skurczowego lub >10 mmHg ciśnienia
rozkurczowego w jakimkolwiek pomiarze w dwóch ostrych (3-6 tygodni) badaniach kontrolowanych
placebo u dzieci i młodzieży.
(3)
    Patrz punkt 5.1.
(4)
    Uwaga: Częstość występowania jest zbliżona do obserwowanej u dorosłych, jednak drażliwość u
dzieci i młodzieży może wynikać z innych uwarunkowań klinicznych niż u dorosłych.

4.9   Przedawkowanie

Na ogół zgłaszane objawy podmiotowe i przedmiotowe przedawkowanie wynikały z nasilenia
znanych działań farmakologicznych substancji czynnej, tj. senność i uspokojenie, tachykardia i
niedociśnienie tętnicze.

Zgłoszono przypadek zgonu po ostrym przedawkowaniu kwetiapiny w dawce 13,6 grama w badaniu
klinicznym, a także, po dopuszczeniu produktu do obrotu, po przyjęciu 6 gramów samej kwetiapiny.
Zgłoszono także przypadek przeżycia po przyjęciu 30 gramów kwetiapiny. Po dopuszczeniu produktu
do obrotu bardzo rzadko zgłaszano zgon lub śpiączkę po przedawkowaniu samej kwetiapiny.
Dodatkowo, zgłaszano występowanie następujących zdarzeń w przebiegu przedawkowania samej
kwetiapiny: wydłużenia odstępu QT, napady padaczkowe, stan padaczkowy, rabdomioliza, depresja
oddechowa, zatrzymanie moczu, splątanie, delirium i (lub) pobudzenie.

Pacjenci z chorobami układu sercowo-naczyniowego w wywiadzie narażeni są na bardziej nasilone
objawy w razie przedawkowania (patrz punkt 4.4, Choroby układu sercowo-naczyniowego).

Postępowanie przy przedawkowaniu
Nie istnieje specyficzne antidotum dla kwetiapiny. W razie ciężkiego zatrucia, należy uwzględnić
możliwość zażycia kilku leków. Pacjenta należy leczyć na oddziale intensywnej terapii. Zaleca się
uzyskanie i utrzymywanie drożności dróg oddechowych, aby zapewnić odpowiednie natlenowanie i
wentylację. Należy monitorować i podtrzymywać czynność układu sercowo-naczyniowego. Choć nie
badano stosowania środków zmniejszających wchłanianie w razie przedawkowania, gdy podejrzewane
jest ciężkie przedawkowanie, może być wskazane płukanie żołądka, jeśli to możliwe w ciągu godziny
od przyjęcia leku. Należy rozważyć podanie węgla aktywowanego razem ze środkami
przeczyszczającymi.

W przypadku przedawkowania kwetiapiny, oporne na leczenie niedociśnienie tętnicze należy leczyć
odpowiednimi metodami, takimi jak podanie dożylne płynów i (lub) leków sympatykomimetycznych.
Należy unikać podawania adrenaliny oraz dopaminy, ponieważ beta-stymulacja może nasilić
niedociśnienie tętnicze wywołane przez blokowanie przez kwetiapinę receptorów alfa.

Pacjent powinien pozostawać pod dokładną kontrolą lekarską, aż do powrotu do zdrowia.


5.    WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1   Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwpsychotyczne, diazepiny, oksazepiny i tiazepiny, kod ATC:
N05A H04

Mechanizm działania:
Kwetiapina jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym. Kwetiapina i jej aktywny metabolit N-
dealkilowana kwetiapina w osoczu działają na wiele receptorów neuroprzekaźników. Kwetiapina i N-
dealkilowana kwetiapina mają powinowactwo do receptorów serotoninowych (5HT2) w mózgu oraz
do receptorów dopaminowych (D1 i D2). Działanie przeciwpsychotyczne i mała częstość
pozapiramidowych działań niepożądanych kwetiapiny związane są z połączonym antagonizmem do
różnych receptorów. Kwetiapina wykazuje większe powinowactwo do receptorów serotoninowych
5HT2 w mózgu niż do receptorów dopaminowych D2 w mózgu. Dodatkowo N-dealkilowana
kwetiapina ma duże powinowactwo do czynnika transportującego norepinefrynę (NET). Kwetiapina i
N-dealkilowana kwetiapina mają powinowactwo do receptorów histaminergicznych i α1-
adrenergicznych oraz mniejsze powinowactwo do receptorów α2-adrenergicznych i receptorów
serotoninowych 5HT1a . Powinowactwo kwetiapiny do muskarynowych receptorów cholinergicznych
lub receptorów benzodiazepinowych jest nieznaczne.

Działanie farmakodynamiczne:
Skuteczność kwetiapiny potwierdzają testy aktywności przeciwpsychotycznej, takie jak test odruchu
unikania. Kwetiapina hamuje także działanie agonistów dopaminy, co wykazują testy funkcjonalne
i elektrofizjologiczne i zwiększa stężenia metabolitów dopaminy, co jest neurochemicznym
wskaźnikiem blokady receptorów D2.

Wyniki z badań na zwierzętach, w których oceniano ryzyko wywołania objawów pozapiramidowych
wykazują, że kwetiapina ma nietypowy profil receptorów różniący się od powszechnie stosowanych
leków przeciwpsychotycznych. Nawet podczas długotrwałego stosowania kwetiapina nie wywołuje
nadwrażliwości receptorów D2. Kwetiapina wykazuje jedynie słabe działanie kataleptyczne nawet w
dawkach skutecznie blokujących receptor dopaminowy D2. Kwetiapina powoduje selektywne
zmniejszenie przewodnictwa w mezolimbicznych dopaminergicznych neuronach A10, nie wpływając
na neurony nigrostriatalne A9, uczestniczące w funkcjach motorycznych. Ponadto zarówno po
ostrym, jak i przewlekłym podawaniu kwetiapina w minimalnym stopniu wywołuje objawy dystonii u
małp rodzaju Cebus uwrażliwionych na działanie haloperydolu i u małp z tego samego rodzaju,
którym nie podawano żadnych leków.

Nie wiadomo, w jakim stopniu działanie farmakologiczne kwetiapiny u ludzi zależy od N-
dealkilowanego metabolitu.
Skuteczność kliniczna:
Schizofrenia
Wyniki trzech badań klinicznych kontrolowanych placebo u pacjentów ze schizofrenią, z
zastosowaniem różnych dawek kwetiapiny, nie wykazały różnicy między kwetiapiną a placebo pod
względem częstości wywoływania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania leków
antycholinergicznych. Badanie kliniczne kontrolowane placebo z zastosowaniem stałych dawek
kwetiapiny w zakresie od 75 do 750 mg na dobę nie wykazało zwiększenia częstości objawów
pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania leków antycholinergicznych
W badaniach klinicznych kwetiapina była skutecznym lekiem w leczeniu zarówno pozytywnych, jak i
negatywnych objawów schizofrenii. W jednym badaniu klinicznym z użyciem chloropromazyny i w
dwóch badaniach z użyciem haloperydolu, kwetiapina wykazała podobną skuteczność.

Choroba dwubiegunowa
Wyniki czterech kontrolowanych badań klinicznych, w których oceniano dawki kwetiapiny do 800 mg
w leczeniu choroby dwubiegunowej, przy czym w dwóch badaniach stosowano kwetiapinę w
monoterapii, a w dwóch w terapii skojarzonej z solami litu lub walproinianem sodu, nie wykazały
różnic między grupami leczonymi kwetiapiną i placebo pod względem częstości występowania
objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania leków antycholinergicznych.
W badaniach klinicznych wykazano, że kwetiapina jest skuteczna w monoterapii lub w terapii
skojarzonej w zmniejszaniu częstości występowania epizodów maniakalnych u pacjentów z chorobą
dwubiegunową. Uśredniona dawka produktu Geldoren w ostatnim tygodniu leczenia u pacjentów
dobrze odpowiadających na leczenie wynosiła 600 mg na dobę, a u 85% pacjentów była w zakresie
400 do 800 mg na dobę.

W czterech badaniach klinicznych trwających 8 tygodni u pacjentów z objawami depresji o
umiarkowanym i ciężkim nasileniu, w przebiegu choroby dwubiegunowej typu I i II, leczenie
kwetiapiną w dawce 300 mg i 600 mg było znamiennie lepsze niż zastosowanie placebo odnośnie
wartości wyniku: średniej poprawy według skali MADRS i odpowiedzi zdefiniowanej jako
przynajmniej 50% poprawy całkowitego wyniku według skali MADRS w porównaniu do wartości
uzyskanych na początku badania. Nie stwierdzono różnicy w wielkości odpowiedzi pomiędzy grupą
pacjentów otrzymujących kwetiapinę w dawce 300 mg i 600 mg.

W przedłużonej obserwacji w dwóch z powyższych badań wykazano, że długotrwałe leczenie
pacjentów, którzy odpowiadali na dawkę kwetiapiny 300 i 600 mg, w porównaniu do placebo, było
skuteczne w odniesieniu do objawów depresji, ale nie w odniesieniu do objawów maniakalnych.

W dwóch badaniach klinicznych dotyczących przeciwdziałania nawrotom stosowano kwetiapinę w
połączeniu z lekami stabilizującymi nastrój (normotymikami). U pacjentów z nastrojem maniakalnym,
depresyjnym lub mieszanym, połączenie kwetiapiny i normotymiku wykazało większą skuteczność w
porównaniu ze stosowaniem samego normotymiku pod względem wydłużenia czasu do nawrotu
zmienionego nastroju (maniakalnego, depresyjnego lub mieszanego). Kwetiapinę podawano w dawce
od 400 mg do 800 mg dwa razy dziennie, w leczeniu skojarzonym z solami litu lub kwasem
walproinowym.

W jednym długotrwałym badaniu (do 2 lat leczenia) dotyczącym zapobieganiu nawrotom u pacjentów
z chorobą dwubiegunową typu I i z nastrojem maniakalnym, depresyjnym lub mieszanym wykazano
większą skuteczność kwetiapiny w porównaniu z placebo pod względem wydłużenia czasu do
nawrotu zmiennego nastroju (maniakalnego, depresyjnego lub mieszanego). Liczba pacjentów ze
zmiennym nastrojem wynosiła odpowiednio: 91 (22,5%) w grupie kwetiapiny, 208 (51,5%) w grupie
placebo i 95 (26,1%) w grupie leczonej litem. U pacjentów dobrze odpowiadających na leczenie
kwetiapiną, w porównaniu do pacjentów kontynuujących leczenie litem po uprzednim stosowaniu
kwetiapiny, nie wykazano, że przejście na leczenie litem może być związane z wydłużeniem czasu do
nawrotu zmiennego nastroju.

W badaniach klinicznych wykazano, że kwetiapina jest skuteczna w leczeniu, gdy podawana jest dwa
razy na dobę, pomimo iż okres półtrwania kwetiapiny w fazie eliminacji wynosi około 7 godzin.
Potwierdzają to także dane z badań z użyciem emisyjnej tomografii komputerowej (PET), które
wykazały obecność połączeń z receptorami 5HT2 i D2 do 12 godzin po podaniu kwetiapiny.

W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii u
pacjentów z wyjściową liczbą neutrofili ≥1,5x109/l, częstość wystąpienia przynajmniej raz liczby
krwinek obojętnochłonnych <1,5x109/l wynosiła 1,72% u pacjentów otrzymujących kwetiapinę i
0,73% u pacjentów otrzymujących placebo. We wszystkich badaniach klinicznych (kontrolowanych
placebo, otwartych, z kontrolą innego leku, u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofili ≥1,5x109/l)
częstość wystąpienia przynajmniej raz liczby krwinek obojętnochłonnych <0,5x109/l wynosiła 0,21%
u pacjentów leczonych kwetiapiną i 0% u pacjentów otrzymujących placebo, natomiast częstość
wystąpienia przynajmniej raz liczby neutrofili między ≥0,5 i <1,0x109/l wynosiła 0,75% u pacjentów
leczonych kwetiapiną i 0,11% u pacjentów otrzymujących placebo.

Leczenie kwetiapiną było związane z zależnym od dawki, niewielkim zmniejszeniem stężenia
hormonów tarczycy, szczególnie całkowitego T4 i wolnego T3. Zmniejszenie stężenia całkowitego i
wolnego T4 było największe w ciągu pierwszych 2-4 tygodni stosowania kwetiapiny, bez dalszego
zmniejszenia stężenia hormonów podczas długotrwałego leczenia. W większości przypadków
przerwanie leczenia kwetiapiną powodowało powrót stężenia całkowitego i wolnego T4 do wartości
prawidłowych, niezależnie od czasu trwania leczenia. Jedynie po zastosowaniu większych dawek
obserwowano mniejsze obniżenie stężenia wolnego i odwrotnego T3. Stężenia TBG (białko wiążące
tyroksynę) pozostały niezmienione i na ogół nie obserwowano związanego z tym zwiększenia stężenia
TSH, zatem nie wydaje się, by kwetiapina powodowała istotną klinicznie niewydolność tarczycy.

5.2   Właściwości farmakokinetyczne

Kwetiapina po podaniu doustnym jest dobrze wchłaniana i metabolizowana w dużym stopniu.
Przyjmowanie z pożywieniem nie ma znaczącego wpływu na biodostępność kwetiapiny. Kwetiapina
wiąże się w około 83% z białkami osocza. Maksymalne stężenie molowe aktywnego metabolitu - N-
dealkilowanej kwetiapiny w stanie stacjonarnym wynosi 35% wartości uzyskiwanej dla kwetiapiny.
Okres półtrwania kwetiapiny i N-dealkilowanej kwetiapiny wynosi odpowiednio około 7 i 12 godzin.

Farmakokinetyka kwetiapiny i N-dealkilowanej kwetiapiny jest liniowa i zależna od dawki.
Farmakokinetyka kwetiapiny nie różni się u mężczyzn i kobiet.

Średni klirens kwetiapiny u osób w podeszłym wieku jest mniejszy o 30 do 50% w porównaniu z
osobami dorosłymi w wieku od 18 do 65 lat.

Średni klirens kwetiapiny w osoczu był zmniejszony o około 25% u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min/1,73 m2) i u osób z
zaburzeniami czynności wątroby (stabilna marskość poalkoholowa), jednak poszczególne wartości
klirensu mieściły się w prawidłowym zakresie. Mniej niż 5% niezmienionej kwetiapiny i jej czynnego
metabolitu, N-dealkilowanej kwetiapiny, jest wydalane z moczem.

Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana - po podaniu znakowanej radioaktywnie
kwetiapiny, w postaci niezmienionej wydalane jest z moczem i kałem mniej niż 5% podanej
substancji. Około 73% radioaktywności wydalane jest w moczu, a 21% w kale. Klirens kwetiapiny w
osoczu był zmniejszony o około 25% u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (stabilna
marskość poalkoholowa). Ponieważ kwetiapina jest metabolizowana głównie w wątrobie, u osób z
zaburzeniami czynności wątroby stężenie w osoczu może być zwiększone. W tej grupie pacjentów
może być konieczna zmiana dawki.

Badania in vitro wykazały, że głównym izoenzymem układu enzymatycznego cytochromu P450
biorącym udział w metabolizmie kwetiapiny jest izoenzym CYP 3A4. N-dealkilowana kwetiapina
powstaje i jest eliminowana głównie przez CYP3A4.

Ustalono, że kwetiapina i kilka jej metabolitów (w tym N-dealkilowana kwetiapina) są in vitro
słabymi inhibitorami aktywności ludzkiego cytochromu P450 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4.
Zahamowanie cytochromu CYP in vitro zachodzi wyłącznie w stężeniach około 5 do 50 razy
większych niż obserwowane u ludzi przy zakresie dawek od 300 mg do 800 mg na dobę. W związku z
tymi wynikami badań in vitro, jest mało prawdopodobne, aby jednoczesne stosowanie produktu
leczniczego Geldoren z innymi lekami powodowało klinicznie istotne zahamowanie metabolizmu
innego leku za pośrednictwem cytochromu P450.

5.3      Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W przeprowadzonych in vivo i in vitro badaniach nie obserwowano genotoksycznego działania
kwetiapiny. U zwierząt laboratoryjnych po dawkach mogących mieć znaczenie kliniczne
obserwowano następujące zaburzenia, które dotychczas nie zostały potwierdzone w długotrwałych
badaniach:

U szczurów obserwowano zmianę pigmentacji tarczycy, hipertrofię komórek pęcherzykowych
gruczołu tarczowego i gruczolaka; u małp Cynomolgus hipertrofię komórek pęcherzykowych gruczołu
tarczycowego, zmniejszenie stężenia T3 w osoczu, zmniejszenie stężenia hemoglobiny i zmniejszenie
ilości białych i czerwonych komórek krwi, u psów zmętnienie soczewki i zaćmę.

W badaniach na szczurach (dawki 0, 20, 75 i 250 mg/kg/dzień) zwiększona była częstość
występowania gruczolakoraka sutka u samic po zastosowaniu wszystkich dawek, wynikająca z
przedłużonej hiperprolaktynemii.

Dane te należy wziąć pod uwagę rozważając korzyści i ryzyko leczenia kwetiapiną dla pacjenta.


6.       DANE FARMACEUTYCZNE

6.1      Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki
Laktoza jednowodna
Celuloza mikrokrystaliczna
Wapnia wodorofosforan dwuwodny
Powidon K-29/32
Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
Magnezu stearynian

Otoczka tabletki
Hypromeloza
Makrogol 400
Tytanu dwutlenek (E171).

6.2      Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3      Okres ważności

3 lata

6.4      Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.
6.5   Rodzaj i zawartość opakowania

Geldoren, 100 mg, tabletki powlekane, pakowany jest w blistry z folii PCV/PE/PVDC//Aluminium w
tekturowym pudełku

Wielkości opakowań: 6, 10, 20, 30, 50, 60 lub 100 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6   Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
      stosowania

Brak szczególnych wymagań.


7.    PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
      DOPUSZCZENIE DO OBROTU

GEDEON RICHTER POLSKA Sp. z o.o.
ul. ks. J. Poniatowskiego 5
05-825 Grodzisk Mazowiecki


8.    NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr: 17206


9.    DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
      /DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 10 sierpień 2010 r.


10.   DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
      CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

2013-06-28

                    

Inne leki Quetiapinum: