Etiagen:

Nazwa międzynarodowa:
Quetiapinum
Podmiot odpowiedzialny:
GENERICS (UK) LTD., WIELKA BRYTANIA
Pozwolenie w Polsce
17106
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
MCDERMOTT LABORATORIES LTD. T/A GERARD LABORATORIES, IRLANDIA
MERCK S.L., HISZPANIA
Postać
tabletki powlekane
Dawka
0,025 g
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
N05AH04
                                       Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla użytkownika

                                  Etiagen, 25 mg, tabletki powlekane
                                  Etiagen, 100 mg, tabletki powlekane
                                  Etiagen, 200 mg, tabletki powlekane
                                             Quetiapinum


Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona
informacje ważne dla pacjenta.
- Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
- W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
- Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym.
- Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
- Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane
    niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki:
1.      Co to jest lek Etiagen i w jakim celu się go stosuje
2.      Informacje ważne przed zastosowaniem leku Etiagen
3.      Jak stosować lek Etiagen
4.      Możliwe działania niepożądane
5.      Jak przechowywać lek Etiagen
6.      Zawartość opakowania i inne informacje


1. Co to jest lek Etiagen i w jakim celu się go stosuje

Kwetiapina należy do grupy leków nazywanych lekami przeciwpsychotycznymi. Kwetiapina może
być stosowana w leczeniu szeregu chorób, takich jak:
- Schizofrenia, w przebiegu której pacjent widzi, słyszy lub odczuwa nieistniejące rzeczy, wierzy w
rzeczy, które nie są prawdą lub staje się niezwykle podejrzliwy, pobudzony, zdezorientowany, ma
poczucie winy, jest napięty lub przygnębiony;
- Mania, w przebiegu której pacjent jest nadmierne pobudzony, podniecony, ma nadmiernie
podwyższony nastrój, odczuwa entuzjazm lub wykazuje nadmierną aktywność, bądź też
nieprawidłową ocenę łącznie z zachowaniami agresywnymi lub destrukcyjnymi;
- Depresja w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, w przebiegu której pacjent odczuwa
stany dużego przygnębienia, silny smutek, ma poczucie winy, brak energii i apetytu i (lub) trudności w
zasypianiu.

Lekarz może kontynuować przepisywanie leku Etiagen, nawet gdy pacjent odczuwa poprawę
samopoczucia.


2.       Informacje ważne przed zastosowaniem leku Etiagen

Kiedy nie stosować leku Etiagen

     •    jeśli pacjent ma uczulenie na kwetiapinę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
          (wymienione w punkcie 6).
     •    jeśli pacjent zażywa następujące leki:
                   - niektóre leki stosowane w leczeniu zakażeń HIV (inhibitory proteazy, takie jak
                     nelfinawir),
                   - azolowe leki przeciwgrzybicze,
                   - erytromycynę lub klarytromycynę (leki stosowane w zakażeniach),
                   - nefazodon (lek przeciwdepresyjny).

                                                                                                   1/9
Jeśli którakolwiek z wyżej wymienionych sytuacji odnosi się do pacjenta, nie należy zażywać leku
Etiagen. W razie wątpliwości, przed przyjęciem leku Etiagen należy zwrócić się do lekarza lub
farmaceuty.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Etiagen należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty
-       jeśli u pacjenta lub u kogokolwiek z jego rodziny występowały problemy z sercem, takie jak:
        zaburzenia rytmu serca, szybki rytm serca lub wydłużenie odcinka QT w zapisie EKG, lub
        jeśli pacjent stosuje leki które mogą mieć wpływ na rytm serca
-       jeśli pacjent ma niskie ciśnienie tętnicze krwi lub okresowo występujące omdlenia,
-       jeśli pacjent kiedykolwiek miał padaczkę lub drgawki,
-       jeśli pacjent ma problemy z wątrobą,
-       jeśli pacjent choruje na cukrzycę lub występuje u niego ryzyko cukrzycy; w takim przypadku
        lekarz może zlecić sprawdzenie stężenia glukozy we krwi w czasie stosowania leku Etiagen
-       jeśli pacjent miał kiedykolwiek udar mózgu, szczególnie dotyczy to pacjentów w podeszłym
        wieku
-       jeśli u pacjenta w przeszłości występowała mała liczba krwinek białych (co mogło, ale nie
        musiało, być spowodowane przyjmowaniem innych leków)
-       jeśli pacjent jest w podeszłym wieku i cierpi na demencję (utratę funkcji mózgu); w takim
        przypadku nie należy stosować leku Etiagen, gdyż należy on do grupy leków mogących
        zwiększać ryzyko udaru, a nawet niekiedy ryzyko zgonu pacjentów w podeszłym wieku z
        demencją.
-       jeśli u pacjenta lub u kogokolwiek z jego rodziny występowały zakrzepy krwi, ponieważ
        stosowanie leków z tej grupy było wiązane z tworzeniem się zakrzepów krwi.

Należy poinformować lekarza, jeżeli wystąpią objawy, takie jak:

   •   zespół objawów: wysoka temperatura (gorączka), ciężka sztywność mięśni, pocenie się lub
       uczucie dezorientacji (zaburzenie zwane złośliwym zespołem neuroleptycznym). Może być
       konieczna natychmiastowa pomoc medyczna;
   •   niekontrolowane ruchy, w tym twarzy lub języka, trudności w mówieniu i połykaniu, utrata
       kontroli równowagi, twarz maskowata, chwiejny chód, sztywność ramion lub nóg, drżenie i
       trzęsienie rąk i palców;
   •   zawroty głowy lub uczucie dużej senności. Może to zwiększyć ryzyko przypadkowego
       zranienia (upadek) u pacjentów w podeszłym wieku;
   •   napady padaczkowe.

Wszystkie te objawy mogą wystąpić podczas leczenia tego typu lekami.

Myśli samobójcze i nasilenie depresji
U pacjentów z depresją mogą czasami występować myśli o samookaleczeniu lub o popełnieniu
samobójstwa. Takie objawy czy zachowania mogą nasilać się na początku leczenia, ponieważ leki te
zaczynają działać z opóźnieniem, zazwyczaj dopiero po upływie około 2 tygodni, czasem później.
Takie objawy mogą się nasilić, gdy pacjent nagle przerwie stosowanie leku.

Ryzyko myśli o samookaleczeniu lub myśli samobójczych jest bardziej prawdopodobne:
      - gdy u pacjenta występowały już w przeszłości myśli o popełnieniu samobójstwa lub
        samookaleczeniu,
      - u młodych dorosłych pacjentów. Dane z badań klinicznych wykazują zwiększone ryzyko
        zachowań samobójczych u osób w wieku poniżej 25 lat z zaburzeniami psychicznymi,
        którzy byli leczeni lekami przeciwdepresyjnymi.

Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala, jeśli wystąpią myśli o
samookaleczeniu lub myśli samobójcze.


                                                                                                   2/9
Pomocne może okazać się poinformowanie krewnych lub przyjaciół o depresji oraz poproszenie
ich o przeczytanie tej ulotki. Pacjent może poprosić o informowanie go, gdy zauważą, że depresja
nasiliła się lub wystąpiły niepokojące zmiany w jego zachowaniu.

U pacjentów stosujących kwetiapinę obserwowano przyrost masy ciała. Należy regularnie sprawdzać
masę ciała.

Lek Etiagen a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych obecnie lub ostatnio,
a także o lekach, które pacjent planuje stosować, ponieważ mogą one mieć wpływ na wzajemne
działanie. Dotyczy to również leków, które wydawane są bez recepty, w tym leków ziołowych

Nie wolno zażywać leku Etiagen, jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków:
    • niektóre leki stosowane w leczeniu zakażenia HIV(inhibitory proteazy, takie jak nelfinawir);
    • leki azolowe (stosowane w zakażeniach grzybiczych);
    • erytromycyna lub klarytromycyna (leki stosowane w leczeniu zakażeń);
    • nefazodon (stosowany w leczeniu depresji).

W szczególności należy powiadomić lekarza prowadzącego, jeżeli pacjent zażywa którykolwiek z
niżej wymienionych leków:
-        leki stosowane w leczeniu padaczki (takie jak fenytoina lub karbamazepina)
-        leki stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego
-        ryfampicyna (stosowana w leczeniu gruźlicy)
-        barbiturany (stosowane w razie trudności w zasypianiu)
-        tiorydazyna (inny lek stosowany w leczeniu chorób psychicznych)
         leki, mogące wpływać na rytm serca, np. leki mogące powodować zaburzenia równowagi
elektrolitowej (niski poziom potasu lub magnezu) we krwi, takie jak leki moczopędne i niektóre
antybiotyki (leki stosowane w leczeniu zakażeń).

Nie należy przerywać leczenia innymi lekami bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem.

U pacjentów stosujących Etiagen, badania moczu mogą wykazać obecność metadonu lub leków
przeciwdepresyjnych (z grupy trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych), nawet gdy chory ich
nie stosuje. Takie wyniki muszą być potwierdzone za pomocą bardziej swoistych testów.

Etiagen z jedzeniem, piciem i alkoholem
Lek Etiagen można przyjmować z jedzeniem lub niezależnie od posiłków.

Podczas stosowania leku Etiagen nie należy pić soku grejpfrutowego, gdyż może on wpływać na
działanie leku Etiagen.

Należy zachować ostrożność w piciu napojów alkoholowych. Stosowanie leku Etiagen z alkoholem
może wywołać uczucie senności.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży, lub gdy planuje mieć
dziecko, przed zastosowaniem tego leku powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty. Nie należy
stosować leku Etiagen w ciąży, chyba, że lekarz zaleci inaczej. Leku Etiagen nie należy stosować w
okresie karmienia piersią.

U noworodków matek, które stosowały kwetiapinę w ostatnim trymestrze ciąży (ostatnie trzy miesiące
ciąży), mogą wystąpić następujące objawy: drżenie, sztywność mięśni i / lub osłabienie, senność,
pobudzenie, problemy z oddychaniem oraz trudności w karmieniu. Jeżeli u noworodka wystąpi
którykolwiek z tych objawów, należy skontaktować się z lekarzem.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn


                                                                                                   3/9
Lek może powodować senność. Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, dopóki
pacjent nie przekona się, jak lek na niego wpływa.

Lek Etiagen zawiera laktozę,
która jest jednym z rodzajów cukru. Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów,
przed rozpoczęciem stosowania leku pacjent powinien skonsultować się z lekarzem.


3.    Jak stosować lek Etiagen

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.
Lekarz zadecyduje, jaka ma być dawka początkowa oraz może stopniowo ją zwiększać. Dawka leku
zależy od choroby i od odpowiedzi pacjenta na lek, jednak zazwyczaj wynosi od 150 mg do 800 mg
na dobę.
     • Lek należy przyjmować raz na dobę, wieczorem, lub dwa razy na dobę, w zależności od
         choroby pacjenta.
     • Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą. Tabletki można przyjmować z pokarmem
         lub bez pokarmu. Leku Etiagen nie należy przyjmować jednocześnie z sokiem grejpfrutowym.
         Mogłoby to wpłynąć na sposób działania leku.
     • Nie należy przerywać zażywania tabletek nawet wówczas, gdy następuje poprawa
         samopoczucia, dopóki lekarz nie zadecyduje inaczej.

Choroby wątroby:
Lekarz może zalecić przyjmowanie leku w innej dawce, jeżeli u pacjenta występuje choroba wątroby.

Pacjenci w wieku podeszłym:
Lekarz może zalecić przyjmowanie leku w mniejszej dawce.

Stosowanie u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat:
Nie należy stosować tego leku u dzieci i młodzieży.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Etiagen
W przypadku zastosowania większej dawki leku Etiagen niż zalecana, pacjent może odczuwać
następujące objawy:
    • senność, omdlenia lub zawroty głowy
    • nieprawidłowy zapis EKG (wydłużenie odstępu QT)
    • napady padaczkowe, drgawki lub nieustępujące stany padaczkowe u pacjentów z padaczką
    • uszkodzenie (nieprawidłowy rozpad) tkanki mięśniowej, który może prowadzić do problemów
        z nerkami
    • trudności w oddychaniu
    • trudności w oddawaniu moczu
    • zmiany nastroju i splątanie
    • kołatania serca (uczucie łomotania serca)
    • niskie ciśnienie krwi.

Przedawkowanie kwetiapiny może powodować poważne, ciężkie następstwa! Należy jak najszybciej
zgłosić się do lekarza lub do najbliższego szpitala. Należy zabrać ze sobą opakowanie i pozostałe
tabletki leku Etiagen.

Pominięcie zastosowania leku Etiagen
W razie pominięcia dawki leku, należy przyjąć ją jak najszybciej. Jeżeli zbliża się czas przyjęcia
kolejnej dawki, należy poczekać do tego momentu.
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Etiagen

                                                                                                    4/9
W przypadku nagłego przerwania stosowania leku Etiagen mogą wystąpić objawy, takie jak:
problemy ze snem (bezsenność), nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy, drażliwość.
Lekarz może zalecić stopniowe zmniejszanie dawki leku przed zaprzestaniem stosowania.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.


4.   Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Jeżeli u pacjenta wstąpi którekolwiek z wymienionych działań niepożądanych, należy zaprzestać
stosowania leku Etiagen i skontaktować się z lekarzem lub oddziałem ratunkowym najbliższego
szpitala, ponieważ pacjent może wymagać pilnej pomocy medycznej:

Częste działania niepożądane (mogą dotyczyć do 1 na 10 pacjentów):
   • myśli samobójcze, myśli o samookaleczeniu lub nasilenie depresji

Niezbyt częste działania niepożądane (mogą dotyczyć do 1 na 100 pacjentów):
   • nasilenie istniejącej cukrzycy
   • napady padaczki, drgawki
   • reakcje alergiczne pod postacią grudek na skórze i jej obrzęku oraz obrzęku wokół ust
   • niekontrolowane ruchy, głównie twarzy i języka (późne dyskinezy)

Rzadkie działania niepożądane (mogą dotyczyć do 1 na 1000 pacjentów):
   • zespół objawów: wysoka temperatura ciała (gorączka), pocenie, sztywność mięśni, uczucie
      senności lub omdlenia, duży wzrost ciśnienia tętniczego krwi lub znacznie przyspieszone bicie
      serca (zaburzenie zwane złośliwym zespołem neuroleptycznym)
   • zapalenie trzustki z towarzyszącym bólem brzucha
   • zażółcenie skóry i oczu (żółtaczka)
   • zapalenie wątroby
   • długotrwały i bolesny wzwód prącia (priapizm)
   • tworzenie się zakrzepów krwi w żyłach, zwłaszcza w kończynach dolnych (objawy obejmują
      obrzęk, ból i zaczerwienienie nogi), które mogą wędrować naczyniami krwionośnymi do płuc,
      powodując ból w klatce piersiowej i trudności w oddychaniu.

Bardzo rzadkie działania niepożądane (mogą dotyczyć do 1 na 10 000 pacjentów):
   • ciężkie reakcje alergiczne, które mogą obejmować trudności w oddychaniu, zawroty głowy i
       zapaść
   • uogólnione zaczerwienienie skóry z pęcherzami i łuszczeniem się naskórka, szczególnie
       wokół ust, nosa, oczu i narządów płciowych (stan znany jako zespół Stevensa-Johnsona)
   • gwałtowny obrzęk skóry, zwykle wokół oczu, ust i gardła.


Działania niepożądane o nieznanej częstości występowania (częstość występowania nie może być
określona na podstawie dostępnych danych):
    • uogólnione zaczerwienienie skóry z pęcherzami i łuszczeniem się naskórka na większości
        powierzchni ciała (toksyczna martwica naskórka).

Inne możliwe działania niepożądane:
Bardzo częste działania niepożądane (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 pacjentów):
   • zmniejszenie liczby czerwonych krwinek
   • zawroty głowy (mogące prowadzić do upadków), ból głowy
   • suchość w ustach


                                                                                                5/9
   •   uczucie senności (ten objaw może ustąpić z czasem w trakcie stosowania leku Etiagen)(może
       prowadzić do upadków)
   •   objawy odstawienia (objawy pojawiające się po nagłym zaprzestaniu stosowania leku
       Etiagen), obejmujące: trudności w zasypianiu (bezsenność), nudności, ból głowy, biegunkę,
       wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Wskazane jest stopniowe zmniejszanie dawki leku
       przez okres co najmniej 1 do 2 tygodni.
   •   zwiększenie stężenia lipidów we krwi
   •   zwiększenie stężenia „złego” cholesterolu we krwi
   •   zmniejszenie stężenia „dobrego” cholesterolu we krwi
   •   wzrost masy ciała

Częste działania niepożądane (mogą dotyczyć do 1 na 10 pacjentów):
   • szybkie bicie serca
   • uczucie kołatania serca, szybki rytm
   • zatkany nos
   • niestrawność lub zaparcia
   • uczucie osłabienia lub omdlenia (mogące prowadzić do upadków)
   • obrzęk rąk lub nóg
   • wysoki poziom cukru we krwi
   • niskie ciśnienie krwi przy wstawaniu, które może powodować zawroty głowy lub omdlenia
       (mogące prowadzić do upadków)
   • niewyraźne widzenie
   • nieprawidłowe ruchy mięśni, obejmujące trudności z rozpoczęciem ruchu mięśnia, drżenie,
       niepokój psychoruchowy lub uczucie sztywności mięśni bez towarzyszącego bólu.
   • niezwykłe sny i koszmary senne
   • zwiększone uczucie głodu
   • poczucie irytacji
   • zaburzenia mowy
   • skrócenie oddechu
   • wymioty (głównie u osób w podeszłym wieku)
   • gorączka
   • zmniejszenie liczby białych krwinek
   • zwiększenie liczby krwinek kwasochłonnych (eozynofilii) we krwi
   • wzrost stężenia prolaktyny we krwi
   • obniżony poziom hormonów tarczycy
   • wyniki badań krwi wskazujące na zaburzenia funkcjonowania wątroby

Niezbyt częste działania niepożądane (mogą dotyczyć do 1 na 100 pacjentów):
   • nieprawidłowy zapis EKG (wydłużenie odstępu QT)
   • zmniejszenie liczby płytek krwi, co zwiększa ryzyko krwawienia lub siniaków
   • zmniejszenie liczby czerwonych krwinek, co może sprawiać, że skóra jest blada oraz
       powodować osłabienie lub duszność
   • zaburzenia seksualne
   • nieprzyjemne uczucie w nogach (tzw. zespół niespokojnych nóg)
   • trudności w połykaniu
   • uczucie zmęczenia oraz wzrost masy ciała (spowodowane niedoczynnością tarczycy)

Rzadkie działania niepożądane (mogą dotyczyć do 1 na 1000 pacjentów):
   • obrzmienie piersi lub niespodziewane wytwarzanie mleka (mlekotok)
   • zaburzenia miesiączkowania
   • chodzenie, mówienie oraz jedzenie podczas snu
   • spadek temperatury ciała (hipotermia)
   • zmiany niektórych wyników badań krwi
   • znaczny spadek liczby białych krwinek, co zwiększa ryzyko infekcji


                                                                                               6/9
   •   połączenie zaburzeń, które, gdy występują razem, zwiększają ryzyko rozwoju chorób układu
       krążenia i cukrzycy (tzw. zespół metaboliczny)

Bardzo rzadkie działania niepożądane (mogą dotyczyć do 1 na 10 000 pacjentów):
   • nieprawidłowe wydzielanie hormonu, który kontroluje objętość wytwarzanego moczu
   • rozpad włókien mięśniowych i ból w mięśniach (rabdomioliza)

Działania niepożądane o nieznanej częstości występowania (częstość występowania nie może być
określona na podstawie dostępnych danych):
    • zmniejszenie liczby krwinek obojętnochłonnych (neutrofilów)
    • zaczerwienie skóry z tworzeniem się pęcherzy, które maja wygląd małych tarcz (centralne
        ciemne plamy otoczone bledszym obszarem z ciemnym pierścieniem wokół krawędzi) zwane
        rumieniem wielopostaciowym

Niektóre działania niepożądane obserwowano jedynie w badaniach krwi. Należą do nich zmiany
stężenia niektórych tłuszczów (triglicerydów i cholesterolu całkowitego) albo glukozy (cukru) we
krwi, zmniejszenie liczby niektórych rodzajów krwinek białych, spadek stężenia sodu we krwi,
zmiany w ilości hormonów tarczycy we krwi, zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej we krwi
(substancji zawartej w mięśniach) oraz zwiększenie stężenia we krwi hormonu o nazwie prolaktyna.
Zwiększenie stężenia prolaktyny we krwi może mieć następujące następstwa:
    • obrzęk piersi i niespodziewane wydzielanie mleka z piersi u mężczyzn i kobiet.
    • brak miesiączki lub nieregularne miesiączki u kobiet.

Lekarz może zalecić pacjentowi wykonanie testów krwi, co pewien czas.

Dodatkowe działania niepożądane u dzieci i młodzieży:
U dzieci i młodzieży mogą wystąpić takie same działania niepożądane jak u dorosłych.
Poniżej wymienione działanie niepożądane obserwowano jedynie u dzieci i młodzieży:

Bardzo częste działania niepożądane (występują u co najmniej 1 na 10 pacjentów):
   • Podwyższenie ciśnienia tętniczego krwi.

Poniżej wymienione działania niepożądane obserwowano częściej u dzieci i młodzieży:

Bardzo częste działania niepożądane (występują u co najmniej 1 na 10 pacjentów):
   • Zwiększenie stężenia hormonu - prolaktyny we krwi. Zwiększenie stężenia prolaktyny może
       w rzadkich przypadkach prowadzić do następujących objawów:
           o U chłopców i dziewcząt może wystąpić obrzęk piersi i niespodziewane wydzielanie
               mleka z piersi
           o U dziewcząt może wystąpić brak miesiączki lub nieregularne miesiączki
   • Zwiększenie apetytu
   • Nieprawidłowe ruchy mięśni. Należą do nich trudności podczas rozpoczynania ruchów
       mięśni, drżenia, uczucie niepokoju lub sztywność mięśni bez bólu.

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie możliwe objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych {aktualny adres, nr telefonu i faksu ww. Departamentu} e-mail: adr@urpl.gov.pl.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

                                                                                               7/9
5.    Jak przechowywać lek Etiagen

Ten lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu po skrócie
EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.


6.    Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Etiagen
- Substancją czynną leku jest kwetiapiny fumaran.
Jedna tabletka powlekana leku Etiagen, 25 mg zawiera 25 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu
kwetiapiny) i 4,50 mg laktozy jednowodnej.
Jedna tabletka powlekana leku Etiagen, 100 mg zawiera 100 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu
kwetiapiny) i 18 mg laktozy jednowodnej.
Jedna tabletka powlekana leku Etiagen, 200 mg zawiera 200 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu
kwetiapiny) i 36 mg laktozy jednowodnej.

- Pozostałe składniki leku to: laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna, powidon 30, magnezu
stearynian, karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), wapnia wodorofosforan dwuwodny. Otoczka
tabletki zawiera: tytanu dwutlenek (E 171), hypromelozę, makrogol 400 (tabletki 25 mg, 200 mg),
makrogol 6000 (tabletki 100 mg), żelaza tlenek czerwony (E 172) (tabletki 25 mg), żółty tlenek żelaza
(tabletki 100 mg), talk (tabletki 100 mg), polisorbat 80 (tabletki 200 mg).

Jak wygląda lek Etiagen i co zawiera opakowanie
Etiagen ma postać tabletek powlekanych.
Etiagen, 25 mg, tabletki powlekane
okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane barwy brzoskwiniowej z wytłoczonym napisem „Q”
po jednej stronie.
Etiagen,100 mg, tabletki powlekane
okrągłe tabletki powlekane barwy żółtej z wytłoczonym napisem „Q” powyżej napisu „100” po jednej
stronie.
Etiagen, 200 mg, tabletki powlekane
okrągłe tabletki powlekane barwy białej z wytłoczonym napisem „Q” powyżej napisu „200” po jednej
stronie.

Etiagen jest dostępny w opakowaniach:

Etiagen, 25 mg, tabletki powlekane: blistry z folii PVC/PVDC/Aluminium po 10 i 30 tabletek
powlekanych, w tekturowym pudełku
Etiagen, 100 mg, tabletki powlekane: blistry z folii PVC/PVDC/Aluminium po 60 i 90 tabletek
powlekanych, w tekturowym pudełku
Etiagen, 200 mg, tabletki powlekane: blistry z folii PVC/PVDC/Aluminium po 60 i 90 tabletek
powlekanych, w tekturowym pudełku


Podmiot odpowiedzialny i wytwórca


                                                                                                  8/9
Podmiot odpowiedzialny
Generics [UK] Limited
Station Close, Potters Bar, Hertfordshire, EN6 1TL
Wielka Brytania

Wytwórca
Merck S.L.
Polígono Merck
Mollet Del Vallés
08100 Barcelona
Hiszpania.

Mc Dermott Laboratoires t/a Gerard Laboratories
35/36 Baldoyle Industrial Estate
Grange Road, Dublin 13
Irlandia

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji na temat leku oraz jego nazw w krajach
członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego należy zwrócić się do przedstawiciela
podmiotu odpowiedzialnego:

Mylan Sp. z o.o.
Al. KEN 95
02-777 Warszawa
Tel: +48 22 546 64 00
Fax: +48 22 54 66 403


Data ostatniej aktualizacji ulotki:




                                                                                            9/9

                
                                              CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO


1.    NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Etiagen, 25 mg, tabletki powlekane
Etiagen, 100 mg, tabletki powlekane
Etiagen, 200 mg, tabletki powlekane


2.    SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 25 mg kwetiapiny w postaci kwetiapiny fumaranu.
Każda tabletka zawiera 100 mg kwetiapiny w postaci kwetiapiny fumaranu.
Każda tabletka zawiera 200 mg kwetiapiny w postaci kwetiapiny fumaranu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu:
Laktoza bezwodna
w tabletkach 25 mg: 4,28 mg w jednej tabletce
w tabletkach 100 mg: 17,1 mg w jednej tabletce
w tabletkach 200 mg: 34,2 mg w jednej tabletce

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3.    POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.

Etiagen, 25 mg, tabletki powlekane
Okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane barwy brzoskwiniowej z wytłoczonym napisem „Q”
po jednej stronie.
Etiagen, 100 mg, tabletki powlekane
Okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane barwy żółtej z wytłoczonym napisem „Q” powyżej
napisu „100” po jednej stronie.
Etiagen, 200 mg, tabletki powlekane
Okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane barwy białej z wytłoczonym napisem „Q” powyżej
napisu „200” po jednej stronie.


4.    SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1   Wskazania do stosowania

Leczenie schizofrenii.

Leczenie umiarkowanych do ciężkich epizodów manii w przebiegu zaburzenia afektywnego
dwubiegunowego.

Leczenie dużych epizodów depresyjnych w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego.

Zapobieganie nawrotom objawów u pacjentów z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym oraz u
pacjentów, u których kwetiapina wykazuje skuteczność w leczeniu epizodów manii lub depresji.

4.2   Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

                                                                                           1/21
Dla każdego ze wskazań stosowany jest inny schemat dawkowania. Należy upewnić się, że pacjent
otrzymał wyraźne informacje dotyczące dawkowania właściwego dla jego choroby.

Dorośli

W leczeniu schizofrenii
Etiagen należy podawać dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa w pierwszych czterech dniach
leczenia wynosi: 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień 2.), 200 mg (dzień 3.) i 300 mg (dzień 4.).
Począwszy od dnia 4. dawkę należy dostosowywać aż do typowej skutecznej dawki wynoszącej 300
mg do 450 mg na dobę. W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji na leczenie u
indywidualnego pacjenta, dawkę można modyfikować w zakresie od 150 do 750 mg na dobę.

W leczeniu umiarkowanych do ciężkich epizodów manii związanych z zaburzeniem afektywnym
dwubiegunowym
Etiagen należy podawać dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa przez pierwsze cztery dni
leczenia wynosi: 100 mg (dzień 1.), 200 mg (dzień 2.), 300 mg (dzień 3.) i 400 mg (dzień 4.). Można
dalej zwiększać dawkę do osiągnięcia dawki 800 mg w 6. dniu leczenia, przy czym dobowe
zwiększenie dawki nie powinno być większe niż o 200 mg.

Dawkę można modyfikować w przedziale od 200 do 800 mg na dobę, w zależności od odpowiedzi
klinicznej i tolerancji leczenia u indywidualnego pacjenta. Typowa skuteczna dawka mieści się w
przedziale między 400 a 800 mg na dobę.

W przypadku leczenia epizodów depresyjnych w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego
należy podawać kwetiapinę jeden raz na dobę przed położeniem się spać. Całkowita dawka dobowa w
pierwszych czterech dniach leczenia wynosi odpowiednio: 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień 2.), 200
mg (dzień 3.) i 300 mg (dzień 4.). Zalecana dawka dobowa wynosi 300 mg. Nie zaobserwowano
dodatkowych korzyści u pacjentów stosujących 600 mg w porównaniu z pacjentami stosującymi 300
mg (patrz punkt 5.1). U niektórych pacjentów stwierdzono skuteczność dawki 600 mg. Dawki większe
niż 300 mg powinny być przepisywane przez lekarzy mających doświadczenie w leczeniu zaburzenia
afektywnego dwubiegunowego. Badania wykazały, że w przypadku wątpliwości odnośnie tolerancji
leku u niektórych pacjentów można rozważnych zmniejszenie dawki do 200 mg.

Aby zapobiec nawrotom epizodów manii, epizodów mieszanych lub epizodów depresyjnych w
przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego, u pacjentów, u których zaobserwowano reakcję
na leczenie kwetiapiną, należy kontynuować leczenie, utrzymując taką samą dawkę leku. Dawkę
można dostosować w zależności od odpowiedzi klinicznej oraz tolerancji na lek u indywidualnego
pacjenta, w przedziale od 300 do 800 mg na dobę przyjmowanych dwa razy na dobę. Należy pamiętać
o tym, że najniższa skuteczna dawka jest stosowana w terapii podtrzymującej.

Osoby w podeszłym wieku

Podobnie jak inne przeciwpsychotyczne produkty lecznicze, u osób w podeszłym wieku Etiagen
należy stosować z dużą ostrożnością, szczególnie w początkowym okresie ustalania dawki. Może być
konieczne wolniejsze zwiększanie dawki i podawanie mniejszej dawki dobowej niż u młodszych
pacjentów, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji na leczenie u indywidualnego pacjenta.
Klirens osoczowy kwetiapiny może być zmniejszony o 30% do 50% u osób w podeszłym wieku, w
porównaniu z młodszymi pacjentami.

Skuteczność i bezpieczeństwo nie zostało określone u pacjentów powyżej 65. roku życia z epizodami
depresyjnymi w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego.

Dzieci i młodzież

Kwetiapiny nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18. roku życia w związku z
brakiem informacji o stosowaniu leku w tej grupie pacjentów. Dostępne badania kliniczne z grupą
kontrolną placebo są przedstawione w punktach 4.4, 4.8, 5.1 i 5.2.

                                                                                                  2/21
Zaburzenia czynności nerek

Nie ma potrzeby modyfikowania dawek u chorych z zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby

Kwetiapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. W związku z tym kwetiapinę należy
stosować ostrożnie w przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, szczególnie w
początkowej fazie leczenia. Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby powinni rozpoczynać leczenie
od dawki 25 mg na dobę. Dawkę tę można stopniowo zwiększać, o 25 do 50 mg na dobę do
osiągnięcia dawki skutecznej, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia u
indywidualnego pacjenta.

Sposób podawania
Tabletki Etiagen można stosować niezależnie od posiłków.

4.3   Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie
6.1.

Jednoczesne podawanie inhibitorów cytochromu P450 3A4, takich jak inhibitory proteazy HIV,
azolowe przeciwgrzybicze produkty lecznicze, erytromycyna, klarytromycyna lub nefazodon jest
przeciwwskazane (patrz też punkt 4.5).

4.4   Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ponieważ kwetiapina ma kilka wskazań, dlatego profil bezpieczeństwa należy rozważyć w odniesieniu
do konkretnego pacjenta, diagnozy i stosowanej dawki.

Dzieci i młodzież (od 10 do 17 roku życia)

Kwetiapina nie jest zalecana dla dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia, ze względu na brak danych
wspierających zastosowanie w tej grupie wiekowej. W badaniach klinicznych wykazano, że oprócz
znanego profilu bezpieczeństwa określonego u dorosłych (patrz punkt 4.8), niektóre działania
niepożądane u dzieci i młodzieży wystąpiły z większą częstością niż u dorosłych (zwiększenie
apetytu, zwiększenie stężenia prolaktyny w surowicy i objawy pozapiramidowe) oraz zidentyfikowano
jedno działanie niepożądane, którego nie obserwowano wcześniej w badaniu w grupie dorosłych
(wzrost ciśnienia tętniczego krwi). U dzieci i młodzieży zaobserwowano również zmiany w badaniach
czynności tarczycy.

Ponadto, brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci i młodzieży dłuższego niż
26 tygodni, odnośnie wzrostu i dojrzewania. Nie jest znany długoterminowy wpływ na rozwój
poznawczy i behawioralny.

W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży, stosowanie
kwetiapiny wiązało się ze zwiększeniem (w porównaniu z placebo) częstości występowania objawów
pozapiramidowych (ang. extrapyramidal symptoms, EPS) u chorych na schizofrenię i manię
dwubiegunową (patrz punkt 4.8).

Samobójstwa/myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego
Depresja w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego jest związana ze zwiększonym
ryzykiem występowania myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw (zdarzenia związane z
próbami samobójczymi). Ryzyko to utrzymuje się do czasu uzyskania istotnej klinicznie remisji.
Poprawa może nie wystąpić przez kilka pierwszych lub więcej tygodni leczenia i w związku z tym
przez ten czas pacjent powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską. Doświadczenie kliniczne

                                                                                                   3/21
wskazuje, że ryzyko samobójstw zwiększa się we wczesnej fazie poprawy klinicznej.

Ponadto, lekarze powinni uwzględniać ryzyko zdarzeń związanych z próbami samobójczymi po
nagłym przerwaniu leczenia kwetiapiną, ze względu na znane czynniki ryzyka leczonej choroby.

Inne zaburzenia psychiczne, w których stosowana jest kwetiapina, mogą być również związane ze
zwiększonym ryzykiem samobójstw. Ponadto zaburzenia te mogą współistnieć z dużymi epizodami
depresji. Takie same środki ostrożności w obserwacji pacjentów leczonych z powodu dużych
epizodów depresji należy podjąć w trakcie leczenia pacjentów z powodu innych zaburzeń
psychicznych.

Pacjenci z próbami samobójczymi w wywiadzie lub wykazujący znaczny stopień nasilenia myśli
samobójczych przed rozpoczęciem leczenia, wykazują większe ryzyko myśli oraz prób samobójczych
i powinni być uważnie obserwowani w trakcie leczenia. W metaanalizie kontrolowanych placebo
badań klinicznych leków przeciwdepresyjnych z udziałem dorosłych pacjentów z zaburzeniami
psychicznymi stwierdzono zwiększone ryzyko zachowań samobójczych w grupie pacjentów poniżej
25 lat stosujących leki przeciwdepresyjne w porównaniu z placebo.

W trakcie leczenia należy uważnie obserwować pacjentów, szczególnie z grupy ryzyka zwłaszcza na
początku terapii i po zmianie dawkowania. Pacjenci (i opiekunowie pacjentów) powinni być
ostrzeżeni o konieczności zwrócenia uwagi na każdy objaw klinicznego nasilenia choroby, zachowań
lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i niezwłocznie zasięgnąć porady
lekarza, jeśli te objawy wystąpią.

W krótkoterminowych kontrolowanych placebo badaniach klinicznych u pacjentów z dużymi
epizodami depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej obserwowano zwiększone
ryzyko zdarzeń związanych z próbami samobójczymi w grupie dorosłych pacjentów (poniżej 25 roku
życia), którzy byli leczeni kwetiapiną, w porównaniu do grupy z placebo (3,0% vs. 0%)

Senność i zawroty głowy

Leczenie kwetiapiną było związane z sennością oraz innymi objawami, takimi jak sedacja (patrz punkt
4.8). W badaniach klinicznych, dotyczących terapii pacjentów z zaburzeniami depresyjnymi w
zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym, początek objawów występował zazwyczaj podczas
pierwszych 3 dni terapii, a nasilenie objawów było zazwyczaj łagodne do umiarkowanego. Pacjenci z
depresją w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego, u których występuje nasilona
senność, mogą wymagać częstszych wizyt kontrolnych przez minimum 2 tygodnie od momentu
pojawienia się senności lub do chwili złagodzenia objawów, przy czym może być konieczne
rozważenie przerwanie terapii.

Leczenie kwetiapiną było związane z niedociśnieniem ortostatycznym oraz zawrotami głowy (patrz
punkt 4.8), które podobnie jak senność, manifestowały się zwykle w początkowym okresie
zwiększania dawki. Może to zwiększać częstość przypadkowych urazów (upadków), zwłaszcza w
populacji osób w podeszłym wieku. Dlatego należy zalecić pacjentom zachowanie ostrożności, dopóki
nie poznają potencjalnych skutków działania leku.

Choroby układu krążenia

Kwetiapinę należy stosować ostrożnie u pacjentów z rozpoznaną chorobą układu krążenia,
zaburzeniami krążenia mózgowego i wszelkimi innymi stanami mogącymi predysponować do
hipotonii. Kwetiapina może powodować hipotonię ortostatyczną, szczególnie w początkowym okresie
ustalania dawki. Dlatego jeśli wystąpi hipotonia, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub jej bardziej
stopniowe modyfikowanie. Należy rozważyć wolniejsze dostosowanie dawki u pacjentów z
chorobami układu krążenia.

Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (ŻChZZ)


                                                                                                 4/21
Zgłaszano przypadki żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej podczas stosowania
przeciwpsychotycznych produktów leczniczych. Ze względu na to, że u pacjentów leczonych
przeciwpsychotycznymi produktami leczniczymi często występują nabyte czynniki ryzyka ŻChZZ,
przed i podczas leczenia kwetiapiną należy zidentyfikować wszystkie możliwe czynniki ryzyka
ŻChZZ i stosować środki zapobiegawcze.

Napady drgawek

W badaniach klinicznych z grupą kontrolną nie stwierdzano różnicy częstości występowania napadów
drgawek u osób otrzymujących kwetiapinę i u osób otrzymujących placebo. Brak danych na temat
częstości występowania drgawek u pacjentów z padaczką w wywiadzie. Podobnie jak w przypadku
innych przeciwpsychotycznych produktów leczniczych, zaleca się ostrożność przy podawaniu
kwetiapiny chorym z napadami drgawkowymi w wywiadzie (patrz punkt 4.8).

Objawy pozapiramidowe

U dorosłych pacjentów w badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, stosowanie kwetiapiny
związane było ze zwiększeniem częstości występowania objawów pozapiramidowych w grupie
pacjentów leczonych z powodu epizodów dużej depresji w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym
w porównaniu do grupy placebo (patrz punkt 4.8).

Stosowanie kwetiapiny było związane z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie
nieprzyjemnym lub wyczerpującym niepokojem i potrzebą ruchu z często towarzyszącą niezdolnością
do siedzenia lub stania. Takie objawy najczęściej występują w ciągu pierwszych kilku tygodni
leczenia. U pacjentów, u których wystąpią takie objawy, zwiększanie dawki może być szkodliwe.

Późne dyskinezy

W razie wystąpienia objawów podmiotowych i przedmiotowych późnych dyskinez należy rozważyć
zmniejszenie dawki lub odstawienie kwetiapiny. Objawy późnej dyskinezy mogą pojawić się lub
nasilić po odstawieniu kwetiapiny (patrz punkt 4.8).

Złośliwy zespół neuroleptyczny

Złośliwy zespół neuroleptyczny był związany z leczeniem przeciwpsychotycznym, w tym kwetiapiną
(patrz punkt 4.8). Do klinicznych objawów tego zespołu należą: hipertermia, zaburzenia świadomości,
sztywność mięśni, niestabilność autonomicznego układu nerwowego i zwiększona aktywność
fosfokinazy kreatyny. W takich przypadkach należy odstawić kwetiapinę i zastosować odpowiednie
leczenie.

Ciężka neutropenia

W badaniach klinicznych dotyczących kwetiapiny niezbyt często opisywano przypadki ciężkiej
neutropenii (liczba granulocytów obojętnochłonnych <0,5 x 109/l). Większość tych przypadków
występowała w ciągu kilku miesięcy od rozpoczęcia terapii kwetiapiną. Nie wykazano wyraźnego
związku z dawką produktu leczniczego. W okresie po wprowadzeniu leku do obrotu, leukopenia i
(lub) neutropenia ustępowała po przerwaniu terapii kwetiapiną. Do możliwych czynników ryzyka
neutropenii należą wcześniejsza mała liczba białych krwinek oraz neutropenia wywołana lekami w
wywiadzie. Podawanie kwetiapiny należy przerwać u pacjentów z liczbą granulocytów
obojętnochłonnych <1,0 x 109/l. Pacjentów należy obserwować celem wykrycia objawów zakażenia
oraz należy kontrolować liczbę granulocytów obojętnochłonnych (dopóki ich liczba nie przekroczy
1,5 x 109/l) (patrz punkt 5.1).

Masa ciała:

Obserwowano przyrost masy ciała u pacjentów leczonych kwetiapiną. Należy kontrolować masę ciała
pacjenta, zgodnie z przyjętymi wytycznymi postepowania przeciwpsychotycznego (patrz punkty 4.8 i
                                                                                               5/21
5.1)

Hiperglikemia

Obserwowano hiperglikemię i / lub rozwój albo nasilenie objawów cukrzycy z występującą
sporadycznie kwasicą ketonową lub, rzadko, śpiączką, w tym kilka przypadków śmiertelnych (patrz
punkt 4.8). W niektórych przypadkach odnotowano uprzednie zwiększenie masy ciała, co może być
czynnikiem predysponującym. Wskazane jest odpowiednie monitorowanie kliniczne zgodnie z
przyjętymi wytycznymi leczenia przeciwpsychotycznego. Pacjentów leczonych jakimikolwiek lekami
przeciwpsychotycznymi, w tym kwetiapiną, należy obserwować w kierunku rozwoju objawów
hiperglikemii (takich jak nadmierne pragnienie, wielomocz, nadmierny apetyt i osłabienie). Należy
okresowo kontrolować pacjentów z cukrzycą lub czynnikami jej ryzyka, pod kątem pogorszenia
kontroli glikemii. Należy regularnie kontrolować masę ciała.

Lipidy

W badaniach klinicznych dotyczących kwetiapiny (patrz punkt 4.8), obserwowano podwyższenie
stężenia triglicerydów, cholesterolu LDL (lipoprotein małej gęstości, ang. low density lipoproteins)
oraz cholesterolu całkowitego, jak również obniżenie stężenia cholesterolu HDL (ang. high density
lipoproteins). Zmiany stężenia lipidów powinny być leczone, jeżeli są istotne klinicznie.

Ryzyko metaboliczne

Podczas leczenia kwetiapiną obserwowano (również w przypadkach prawidłowych wyjściowych
wartości) zmiany masy ciała, stężenia glukozy we krwi (patrz hiperglikemia) oraz stężenia lipidów,
które mogą prowadzić do pogorszenia profilu metabolicznego pacjenta. W takich przypadkach
wskazane jest odpowiednie postępowanie kliniczne (patrz punkt 4.8).

Wydłużenie odstępu QT

W badaniach klinicznych oraz podczas stosowania zgodnie z charakterystyką produktu leczniczego,
nie obserwowano związku kwetiapiny z trwałym wydłużeniem odstępu QT. Jednakże, po
wprowadzeniu leku do obrotu, obserwowano wydłużenie odstępu QT po dawkach terapeutycznych
(patrz punkt 4.8) oraz po przedawkowaniu (patrz punkt 4.9). Tak jak w przypadku innych
przeciwpsychotycznych produktów leczniczych, należy zachować szczególną ostrożność przepisując
kwetiapinę pacjentom z chorobą niedokrwienną serca lub z wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie.
Należy również zachować ostrożność podając kwetiapinę łącznie z lekami, o których wiadomo, że
prowadzą do wydłużenia odstępu QT, oraz stosując równocześnie z neuroleptykami, w szczególności
u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT,
zastoinową niewydolnością serca, przerostem serca, hipokaliemią lub hipomagnezemią (patrz punkt
4.5).

Zapalenie trzustki

Zapalenie trzustki było obserwowane w badaniach klinicznych oraz w badaniach po wprowadzeniu
produktu leczniczego do obrotu, jednak związek przyczynowo-skutkowy nie został ustalony. W
badaniach po wprowadzeniu produktu do obrotu, stwierdzano u wielu pacjentów obecność czynników
ryzyka mających związek z zapaleniem trzustki, takich jak zwiększony poziom triglicerydów (patrz
punkt 4.4 lipidy), kamienie żółciowe oraz spożywanie alkoholu.

Zaburzenia połykania
W trakcie stosowania kwetiapiny obserwowano zaburzenia połykania. Należy ostrożnie
stosować kwetiapinę u pacjentów z ryzykiem rozwoju zachłystowego zapalenia płuc.

Odstawienie leku


                                                                                                   6/21
Po nagłym przerwaniu terapii kwetiapiną opisywano ostre objawy odstawienia, takie jak bezsenność,
nudności, bóle głowy, biegunkę, wymioty, zawroty głowy oraz nadmierną pobudliwość. Zalecane jest
stopniowe odstawianie produktu leczniczego w czasie przynajmniej jednego do dwóch tygodni (patrz
punkt 4.8).

Interakcje

Patrz także punkt 4.5.

Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z silnym induktorem enzymów wątrobowych, takim jak
karbamazepina lub fenytoina, znacząco zmniejsza stężenie kwetiapiny w osoczu, co może wpływać na
skuteczność terapii kwetiapiną. U pacjentów otrzymujących leki indukujące enzymy wątrobowe,
terapię kwetiapiną można rozpocząć tylko, gdy lekarz uzna, że korzyści ze stosowania kwetiapiny
przeważają nad ryzykiem odstawienia terapii lekami indukującymi enzymy wątrobowe. Ważne aby
wszelkie zmiany w stosowaniu leku indukującego enzymy wątrobowe były stopniowe, a w razie
potrzeby należy go zastąpić lekiem nieindukującym enzymów wątrobowych (np. walproinianem
sodu).

Dodatkowe informacje

Dane odnośnie stosowania kwetiapiny w średnio nasilonych lub ciężkich epizodach manii łącznie z
solą sodową kwasu walproinowego lub litem są ograniczone; jednakże taka terapia łączona była
dobrze tolerowana (patrz punkty 4.8 i 5.1). Z danych tych wynika, że w trzecim tygodniu terapia
wykazuje efekt addycyjny.

Pacjenci w podeszłym wieku z zaburzeniami psychotycznymi w przebiegu zmian otępiennych

Kwetiapina nie jest zarejestrowana do leczenia objawów psychotycznych w przebiegu chorób
otępiennych.

W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, z randomizacją, obserwowano około trzykrotny
wzrost ryzyka wystąpienia zaburzeń krążenia mózgowego w grupie pacjentów z otępieniem, w której
stosowano niektóre atypowe przeciwpsychotyczne produkty lecznicze. Mechanizm odpowiedzialny za
podwyższenie ryzyka nie jest znany. Nie da się wykluczyć wzrostu takiego ryzyka w przypadku
stosowania innych przeciwpsychotycznych produktów leczniczych oraz w innych populacjach
pacjentów. Kwetiapinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów obciążonych czynnikami ryzyka
udaru mózgu.

Metaanaliza badań nad przeciwpsychotycznymi produktami leczniczymi wykazała, że pacjenci w
podeszłym wieku z zaburzeniami psychotycznymi w przebiegu otępienia są obciążeni wyższym
ryzykiem zgonu w porównaniu do grupy placebo. Jednakże w dwóch 10-tygodniowych badaniach
kontrolowanych placebo, dotyczących tej samej populacji pacjentów (n=710; średni wiek: 83 lata;
zakres wiekowy: 56-99 lat), wskaźnik śmiertelności w grupie pacjentów leczonych kwetiapiną
wynosił 5,5% w porównaniu z 3,2% w grupie placebo. Pacjenci objęci tymi badaniami umierali z
różnych przyczyn, które były spójne ze spodziewanymi dla tej populacji. Dane te nie potwierdzają
związku przyczynowego między terapią kwetiapiną a zgonem u pacjentów w podeszłym wieku z
otępieniem.

Laktoza

Produkt leczniczy zawiera laktozę. Pacjenci z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem
laktazy typu Lapp lub zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego
produktu.


4.5   Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji


                                                                                                   7/21
Biorąc pod uwagę wpływ kwetiapiny na ośrodkowy układ nerwowy, należy zachować ostrożność
podczas podawania produktu leczniczego jednocześnie z innymi produktami leczniczymi o działaniu
na ośrodkowy układ nerwowy, jak również z alkoholem.

Cytochrom P450 (CYP) 3A4 jest enzymem w głównej mierze odpowiedzialnym za przemiany
kwetiapiny katalizowane przez cytochrom P450. W badaniu dotyczącym interakcji, w grupie
zdrowych ochotników, równoczesne podawanie kwetiapiny (w dawce 25 mg) z ketokonazolem,
będącym inhibitorem enzymu CYP3A4, prowadziło do pięcio- do ośmiokrotnego wzrostu wartości
pola pod krzywą (AUC – ang. area under curve) kwetiapiny. Na tej podstawie wykazano, że
przeciwwskazane jest równoczesne stosowanie kwetiapiny z inhibitorami CYP3A4. Nie zaleca się
także spożywania soku z grejpfruta podczas terapii kwetiapiną.

W badaniu dotyczącym stosowania wielu dawek u pacjentów, w celu określenia właściwości
farmakokinetycznych kwetiapiny stosowanej przed i w trakcie leczenia karbamazepiną (znanym
czynnikiem indukującym enzymy wątrobowe), równoczesne stosowanie karbamazepiny znacząco
zwiększało klirens kwetiapiny. Ten wzrost klirensu prowadził do zmniejszenia ekspozycji na
kwetiapinę (mierzonej na podstawie wartości AUC), średnio do około 13% ekspozycji w przypadku
stosowania kwetiapiny w monoterapii. Mimo to, u niektórych pacjentów zauważono bardziej wyraźne
efekty działania. W wyniku tych interakcji mogą wystąpić niższe stężenia we krwi, co może
niekorzystnie wpływać na skuteczność terapii kwetiapiną.

Równoczesne podawanie kwetiapiny z fenytoiną (kolejnym czynnikiem indukującym enzymy
mikrosomalne) prowadziło do znacznego podwyższenia klirensu kwetiapiny o około 450%. W grupie
pacjentów zażywających produkt leczniczy o działaniu indukującym enzymy wątrobowe, rozpoczęcie
terapii kwetiapiną możliwe jest wyłącznie wówczas, gdy lekarz uzna, że korzyści z zastosowania
kwetiapiny przewyższają ryzyko odstawienia induktora enzymów wątrobowych. Ważne, aby każda
zmiana substancji indukującej była prowadzona stopniowo, a jeśli potrzebne, by ją zamienić na
substancję bez właściwości indukujących (np. walproinian sodu) (patrz punkt 4.4).

Właściwości farmakokinetyczne kwetiapiny nie zmieniało się znacząco w wyniku równoczesnego
stosowania leków przeciwdepresyjnych – imipraminy (znany inhibitor CYP 2D6) lub fluoksetyny
(znany inhibitor CYP 3A4 i CYP 2D6).

Właściwości farmakokinetyczne kwetiapiny nie ulegały znaczącym zmianom w wyniku
równoczesnego stosowania leków przeciwpsychotycznych – rysperydonu i haloperydolu.
Równoczesne stosowanie kwetiapiny i tiorydazyny było przyczyną zwiększenia klirensu kwetiapiny o
około 70%.

Właściwości farmakokinetyczne kwetiapiny nie ulegały zmianom w wyniku równoczesnego
stosowania cymetydyny.

Właściwości farmakokinetyczne soli litu nie ulegały zmianom w wyniku równoczesnego stosowania z
kwetiapiną.

Właściwości farmakokinetyczne walproinianu sodu i kwetiapiny nie ulegały klinicznie istotnym
zmianom w trakcie równoczesnego stosowania tych produktów leczniczych.

Nie przeprowadzono formalnych badań, dotyczących interakcji z powszechnie stosowanymi lekami
działającymi na układ krążenia.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania kwetiapiny równocześnie z lekami, o których
wiadomo, że mogą zaburzać równowagę elektrolitową lub prowadzić do wydłużenia odstępu QT.

Istnieją doniesienia o fałszywie dodatnich wynikach enzymatycznych testów immunologicznych dla
metadonu i trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych u pacjentów, którzy stosowali kwetiapinę.
Zaleca się potwierdzenie wątpliwych wyników immunologicznych badań przesiewowych za pomocą
odpowiedniej techniki chromatograficznej.

                                                                                               8/21
Dzieci i młodzież
Badania interakcji przeprowadzono tylko u dorosłych pacjentów.

4.6   Wpływ na płodność, ciążę i karmienie piersią

Ciąża
Bezpieczeństwo i skuteczność kwetiapiny w czasie ciąży nie zostały dotychczas określone. Do chwili
obecnej, na podstawie wyników badań na zwierzętach nie wykazano szkodliwego działania, jednak
nie oceniano możliwego niekorzystnego wpływu na oczy płodu. Z tego powodu kwetiapina powinna
być stosowana w czasie ciąży wyłącznie wówczas, jeżeli ewentualne korzyści uzasadniają możliwe
ryzyko. Po stosowaniu kwetiapiny w okresie ciąży, obserwowano objawy odstawienia u noworodków.

Noworodki narażone na działanie leków przeciwpsychotycznych (w tym kwetiapiny) w trzecim
trymestrze ciąży, są narażone na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, włącznie z objawami
pozapiramidowymi i / lub objawami odstawienia, które mogą mieć różne nasilenie i czas trwania po
porodzie. Obserwowano niepokój, nadciśnienie, niedociśnienie, drżenia, senność, zaburzenia
oddychania, lub zaburzenia odżywiania. W związku z tym należy uważnie obserwować noworodki.

Karmienie piersią
Opublikowano doniesienia o przenikaniu kwetiapiny do mleka matki, jednak stopień tego wydzielania
nie był stały. Należy poinformować karmiące piersią kobiety, aby unikały karmienia piersią w trakcie
stosowania kwetiapiny.

4.7   Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Ze względu na działanie na ośrodkowy układ nerwowy kwetiapina może niekorzystnie wpływać na
czynności wymagające koncentracji u pacjentów. W związku z tym należy doradzać pacjentom, aby
nie prowadzili pojazdów i nie obsługiwali maszyn, do czasu ustalenia reakcji na lek określonego
pacjenta.

4.8   Działania niepożądane

Do najczęściej opisywanych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem kwetiapiny należą:
senność, zawroty głowy, suchość w ustach, niewielkie osłabienie, zaparcia, tachykardia, hipotonia
ortostatyczna i niestrawność. Podobnie jak w przypadku innych przeciwpsychotycznych produktów
leczniczych, stosowanie kwetiapiny wiązało się ze zwiększeniem masy ciała, omdleniami, złośliwym
zespołem neuroleptycznym, leukopenią, neutropenią i obrzękami obwodowymi.

Częstość występowania działań niepożądanych związanych ze stosowaniem kwetiapiny
przedstawiono w postaci tabelarycznej poniżej, zgodnie z formatem zalecanym przez III Grupę
Roboczą CIOMS (Council for International Organizations of Medical Sciences, Rada
Międzynarodowych Organizacji Nauk Medycznych); 1995.


Częstość występowania działań niepożądanych została podana zgodnie z poniższym:
bardzo często (≥1/10)
często (≥1/100 do <1/10)
niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100)
rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000)
bardzo rzadko (<1/10 000)
nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Bardzo często:     Zmniejszone stężenie hemoglobiny23



                                                                                                9/21
Często:            Leukopenia27, zmniejszona liczba neutrofilów, zwiększona liczba
                   eozynofilów28
Niezbyt często:    Trombocytopenia, niedokrwistość, zmniejszona liczba płytek krwi14
Rzadko:            Agranulocytoza29
Nieznane:          Neutropenia1

Zaburzenia układu immunologicznego
Niezbyt często:   Nadwrażliwość (w tym skórne reakcje alergiczne)
Bardzo rzadko:    Reakcje anafilaktyczne6

Zaburzenia endokrynologiczne
Często:           Hiperprolaktynemia16, zmniejszenie stężenia całkowitego T425, zmniejszenie
                  stężenia wolnego T425, zmniejszenie stężenia całkowitego T325, zwiększenie
                  stężenia TSH25
Niezbyt często:  Zmniejszenie stężenia wolnego T325, Hypotyroidyzm22
Bardzo rzadko:   Nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Bardzo często:   Zwiększenie stężenia triglicerydów w surowicy11,31
                 Zwiększenie stężenia cholesterolu całkowitego (głównie frakcji LDL)12,31
                 Zmniejszenie stężenia frakcji HDL cholesterolu18,31, zwiększenie masy ciała9,13
Często:           Zwiększenie apetytu, zwiększenie stężenia glukozy do poziomów
                  hiperglikemicznych7,13
Niezbyt często:  Hiponatremia20, Cukrzyca1,5,6
Rzadko:          Zespół metaboliczny30

Zaburzenia psychiczne
Często:           Przykre sny i koszmary senne
                  Myśli i zachowania samobójcze21
Rzadko:           Somnambulizm i związane z nim reakcje, takie jak mówienie przez sen oraz
                  zaburzenie odżywiania związane ze snem

Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo często:    Zawroty głowy4,17, senność2,17, bóle głowy
Często:           Omdlenia4,17, objawy pozapiramidowe1,22, dyzartria
Niezbyt często:   Napady drgawek1, zespół niespokojnych nóg, dyskinezy późne1,6

Zaburzenia oka
Często:            Zaburzenie ostrości wzroku

Zaburzenia serca
Często:            Tachykardia4, kołatania serca24
Rzadko:            Wydłużenie odstępu QT1,13,19

Zaburzenia naczyniowe
Często:           Ortostatyczne spadki ciśnienia tętniczego4,17

Rzadko:            Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa1


Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Często:           Nieżyt nosa, duszność24

Zaburzenia żołądka i jelit
Bardzo często:    Suchość błon śluzowych jamy ustnej
Często:           Zaparcia, niestrawność, wymioty26

                                                                                               10/21
Niezbyt często:    Zaburzenia połykania8
Rzadko:            Zapalenie trzustki

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Często:           Zwiększenie aktywności transaminaz w surowicy (AlAT, AspAT)3,
                  zwiększenie aktywności gamma-GT3
Rzadko:           Żółtaczka 6, zapalenie wątroby

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Bardzo rzadko:      Obrzęk naczynioruchowy6, zespół Stevensa -Johnsona6
Nieznana:           Toksyczna martwica rozpływna naskórka, rumień wielopostaciowy

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Bardzo rzadko:    Rabdomioliza

Ciąża, połóg i okres okołoporodowy
Nieznana:           Zespół odstawienia leku u noworodków (patrz punkt 4.6)

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Niezbyt często:   Zaburzenia czynności seksualnych
Rzadko:            Priapizm, mlekotok, obrzęk piersi, zaburzenia miesiączkowania

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Bardzo często      Objawy odstawienia1,10
Często:            Łagodna postać astenii, obrzęk obwodowy, drażliwość, gorączka
Rzadko:            Złośliwy zespół neuroleptyczny1, hipotermia

Badania diagnostyczne
Rzadko            Zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej we krwi15

1.     Patrz punkt 4.4
2.     W ciągu pierwszych dwóch tygodni może dojść do wystąpienia senności, która najczęściej
       ustępuje w ciągu dalszego leczenia kwetiapiną.
3.     W pewnej grupie pacjentów, której podawano kwetiapinę, obserwowano bezobjawowe (aż do 3-
       krotności normy) zwiększenie w surowicy aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) lub
       gamma- glutamylotranspeptazy. Te podwyższone aktywności enzymów miały zazwyczaj
       charakter przemijający w trakcie kontynuowania leczenia kwetiapiną.
4.     Tak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych o działaniu blokującym receptory
       alfa1-adrenergiczne, kwetiapina może często wywoływać objawy niedociśnienia
       ortostatycznego, przebiegającego z uczuciem zawrotów głowy, tachykardią, a u pewnych
       pacjentów z omdleniem, zwłaszcza podczas wstępnego okresu zwiększania dawki (patrz punkt
       4.4).
5.     W bardzo rzadkich przypadkach opisywano ujawnienie się wcześniej istniejącej cukrzycy.
6.     Obliczenia dotyczące częstości tych działań niepożądanych zaczerpnięto wyłącznie z danych po
       wprowadzeniu produktu w postaci o natychmiastowym uwalnianiu,.
7. Stężenie glukozy we krwi na czczo ≥126 mg/dl (≥7,0 mmol/l) lub stężenie glukozy we krwi nie na
   czczo ≥200 mg/dl (≥11,1 mmol/l) przynajmniej w jednym badaniu.
8.     Nasilenie częstości zaburzeń połykania w grupie stosującej kwetiapinę w porównaniu do grupy
       placebo obserwowano wyłącznie w badaniach klinicznych dotyczących zaburzenia afektywnego
       dwubiegunowego.
9.     W oparciu o zwiększenie masy ciała o >7%. Występuje głównie w trakcie pierwszych tygodni
       prowadzenia terapii.
10. Poniższe objawy odstawienia obserwowano najczęściej w krótkotrwałych badaniach klinicznych
       z grupą kontrolną placebo dotyczących monoterapii, w których oceniano objawy z odstawienia;
       były to: bezsenność, nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i pobudliwość.


                                                                                              11/21
      Częstość występowania tych działań niepożądanych w sposób znaczący zmniejszała się po 1
      tygodniu od przerwania podawania produktu leczniczego.
11. Triglicerydy ≥200 mg/dl (≥2,258 mmol/l), (u pacjentów w wieku 18 lat lub młodszych) lub
      ≥150 mg/dl (≥1,694 mmol/l) (u pacjentów powyżej 18 roku życia) co najmniej jeden raz.
12.     Cholesterol ≥240 mg/dl (≥6,2064 mmol/l), (u pacjentów w wieku 18 lat lub młodszych) lub
≥200 mg/dl (≥5,172 mmol/l) (u pacjentów powyżej 18 roku życia) co najmniej jeden raz. Bardzo
często obserwowano zwiększenie stężenia frakcji cholesterolu LDL >30 mg/dl (>0,769 mmol/l).
Średnia zmiana u pacjentów, u których obserwowano zwiększenie, wynosiła 41,7 mg/dl (>1,07
mmol/L0.
13. Patrz tekst poniżej.
14. Płytki ≤100 x 109/l, co najmniej jeden raz.
15. W oparciu o raporty działań niepożądanych obserwowanych w badaniach klinicznych
      zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej nie było wiązane ze złośliwym zespołem
      neuroleptycznym.
16. Stężenie prolaktyny (u pacjentów poniżej 18 roku życia): >20 µg/l (>869,56 pmol/l) u
      mężczyzn; >30 µg/l (>1304,34 pmol/l) u kobiet w dowolnym czasie.
17. Może prowadzić do upadków.
18. Cholesterol HDL: <40 mg/dl (1,025 mmol/l u mężczyzn; <50 mg/dl (1,282 mmol/l) u kobiet w
      dowolnym czasie.
19. Częstość występowania u pacjentów ze zmianą odstępu QT od < 450 ms do ≥450 ms ze
      wzrostem o ≥30 ms. W badaniach klinicznych nad kwetiapiną, z grupą kontrolną placebo,
      średnia zmiana odstępu QT oraz częstość występowania u pacjentów, u których odstęp QT
      zwiększył się w znaczącym klinicznie stopniu, jest podobna u pacjentów stosujących kwetiapinę
      oraz u pacjentów przyjmujących placebo.
20. Przesunięcie z >132 mmol/L na ≤132 mmol/L przynajmniej jeden raz.
21. Podczas stosowania kwetiapiny występowały przypadki myśli i zachowań samobójczych.
22. Patrz punkt 5.1
23. Zmniejszenie stężenia hemoglobiny do ≤13 g / dl (8,07 mmol / l) u mężczyzn i do ≤12 g / dl
      (7,45 mmol / l) u kobiet wystąpił co najmniej jeden raz u 11% pacjentów leczonych kwetiapiną
      we wszystkich badaniach, w tym w wydłużonych badaniach otwartych. U tych pacjentów,
      średnie maksymalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny w każdym momencie wynosiło -1,50 g
      / dl.
24. Doniesienia te często występowały z towarzyszącą tachykardią, zawrotami głowy,
      niedociśnieniem ortostatycznym i / lub z chorobami serca / układu oddechowego.
25. Na podstawie zmiany od prawidłowego poziomu wyjściowego do potencjalnie istotnych
      klinicznie wartości w dowolnym momencie po rozpoczęciu leczenia we wszystkich próbach.
      Zmiany w całkowitej T4, wolnej T4, całkowitej T3 i wolnej T3 są zdefiniowane jako <0,8 x
      LLN (pmol / l), a zmiana TSH wynosi> 5 mIU / L w dowolnym momencie leczenia.
26. W oparciu o zwiększoną częstość wymiotów u pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat).
27. Na podstawie zmiany od prawidłowej wyjściowej do potencjalnie istotnej klinicznie wartości w
      dowolnym momencie po rozpoczęciu leczenia we wszystkich próbach. Zmiana dotycząca
      białych krwinek jest zdefiniowana jako ≤3X109 komórek / L w dowolnym momencie leczenia.
28. Na podstawie zmiany od prawidłowej wyjściowej do potencjalnie istotnej klinicznie wartości w
      dowolnym momencie po rozpoczęciu leczenia we wszystkich próbach. Zmiany eozynofilów są
      definiowane jako> 1x 109 komórek / l w dowolnym momencie leczenia.
29. Przesunięcie w neutrofilów z > = 1,5 x 109 / L na początku badania do <0,5 x 109 / L w
      dowolnym czasie leczenia.
30. Na podstawie zgłoszonych działań niepożądanych w postaci obserwowanego zespołu
      metabolicznego we wszystkich badaniach klinicznych z kwetiapiną.
31. U niektórych pacjentów stwierdzano w badaniach klinicznych pogorszenie więcej niż jednego
      czynnika metabolicznego: masy ciała, ilości glukozy we krwi i lipidów (patrz punkt 4.4).

Podczas stosowania neuroleptyków opisywano przypadki wydłużenia odstępu QT, komorowych
zaburzeń rytmu, nagłych, niewyjaśnionych zgonów, zatrzymania akcji serca oraz wielokształtnego
częstoskurczu komorowego (torsade de pointes), które uważa się za działania charakterystyczne dla
tej klasy produktów leczniczych.


                                                                                              12/21
W krótkookresowych, badaniach kontrolowanych placebo, dotyczących schizofrenii oraz fazy
maniakalnej w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego, sumaryczna częstość
występowania objawów pozapiramidowych była zbliżona do grupy placebo (schizofrenia: 7,8% w
grupie kwetiapiny i 8,0% w grupie placebo; mania w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym:
11,2% w grupie kwetiapiny i 11,4% w grupie placebo).
W krótkookresowych, badaniach kontrolowanych placebo, dotyczących epizodów depresji w
zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym, sumaryczna częstość objawów pozapiramidowych
wynosiła 8,9% w grupie kwetiapiny w porównaniu z 3,8% w grupie placebo, pomimo że częstość
występowania poszczególnych działań niepożądanych (takich, jak np. akatyzja, zaburzenia
pozapiramidowe, drżenia, dyskineza, dystonia, niepokój, mimowolne skurcze mięśniowe, nadmierne
pobudzenie psychomotoryczne oraz sztywność mięśniowa) była zasadniczo niższa i nie przekraczała
4% w grupie, w której prowadzono terapię.
W badaniach długookresowych dotyczących schizofrenii oraz zaburzenia afektywnego
dwubiegunowego, sumaryczna częstość występowania zaburzeń pozapiramidowych, pojawiających
się w wyniku leczenia, była zbliżona w grupach kwetiapiny i placebo.

Leczenie kwetiapiną było związane z niewielkim zmniejszeniem stężeń hormonów tarczycy,
szczególnie całkowitego stężenia T4 i stężenia wolnej T4 zależnym od dawki. Niemal we wszystkich
przypadkach przerwanie stosowania kwetiapiny związane było z ustąpieniem oddziaływania na
stężenie całkowitej tyroksyny i wolnej T4, niezależnie od czasu trwania terapii. Niewielkie spadki
całkowitego stężenia T3 oraz postaci rT3 opisywano wyłącznie po stosowaniu dużych dawek. Stężenie
TBG pozostawało zasadniczo niezmienione, nie obserwowano zwiększenia stężenia TSH w
mechanizmie ujemnego sprzężenia zwrotnego, nie wykazano, aby kwetiapina była przyczyną
klinicznie istotnej niedoczynności tarczycy.

Dzieci i młodzież (w wieku 10–17 lat)
Takie same działania niepożądane, jak wyżej opisane dotyczące dorosłych, mogą występować także u
dzieci i młodzieży. Poniżej przedstawiono działania niepożądane, które częściej występowały u dzieci
i młodzieży (w przedziale wiekowym 10–17 lat) niż u dorosłych lub które w ogóle nie występowały u
dorosłych.

Częstość występowania:
bardzo często (≥1/10)
często (≥1/100 do <1/10)
niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100)
rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000)
bardzo rzadko (<1/10 000)
nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Bardzo często:          Zwiększenie apetytu
Badania diagnostyczne
Bardzo często:          Zwiększenie stężenia prolaktyny1, wzrost ciśnienia krwi2
Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo często:          Objawy pozapiramidowe3
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Często:                 Rozdrażnienie 4

1. Stężenia prolaktyny (u pacjentów poniżej 18 roku życia): >20µg/l (>869,56 pmol/l) u mężczyzn;
   >26 µg/l (>1130,428 pmol/l) u kobiet. U mniej niż 1% pacjentów wykazano zwiększenie stężenia
   prolaktyny > 100 µg/l.
2. W oparciu o znaczące klinicznie progi (wg kryteriów National Institutes of Health) lub wzrost
   skurczowego ciśnienia krwi ciśnienia o >20 mm Hg lub wzrost rozkurczowego ciśnienia krwi o
   >10 mm Hg dla w dowolnym momencie, w dwóch (trwających od 3 do 6 tygodni) badaniach
   klinicznych z grupą kontrolną placebo dotyczących stosowania u dzieci i młodzieży.
3. Patrz punkt 5.1.
4. Uwaga: częstość występowania jest taka sama jak u dorosłych, ale u dzieci rozdrażnienie może być
   związane z innymi następstwami klinicznymi.
                                                                                               13/21
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych
działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do
ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu
medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za
pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i
Produktów Biobójczych {aktualny adres, nr telefonu i faksu ww. Departamentu} e-mail:
adr@urpl.gov.pl.


4.9   Przedawkowanie

W badaniach klinicznych opisywano zgony po ostrym przedawkowaniu w dawce 13,6 g, a w okresie
po wprowadzeniu do obrotu, w małych dawkach, np. 6 g samej kwetiapiny. Jednakże opisywano
również przypadek przeżycia po ostrym przedawkowaniu 30 g kwetiapiny. W czasie stosowania
produktu po jego dopuszczeniu do obrotu pojawiały się bardzo rzadkie doniesienia na temat
przedawkowania samej kwetiapiny, kończącego się zgonem lub śpiączką. Dodatkowo, następujące
zdarzenia zostały zgłoszone po przedawkowaniu kwetiapiny (w monoterapii): wydłużenie odstępu
QT, drgawki, stan padaczkowy, rabdomioliza, depresja oddechowa, zatrzymanie moczu, splątanie,
majaczenie, i / lub pobudzenie.

Pacjenci z rozpoznaną wcześniej ciężką chorobą układu krążenia mogą być obciążeni większym
ryzykiem skutków przedawkowania (patrz punkt 4.4).

Na ogół, opisywane objawy były objawami wynikającymi z nasilenia farmakologicznych działań
substancji czynnej i obejmowały senność i sedację, tachykardię i zmniejszenie napięcia mięśniowego.

Leczenie przedawkowania

Nie ma specyficznego antidotum dla kwetiapiny. W razie ciężkiego zatrucia zawsze należy rozważać
możliwość przedawkowania kilku różnych produktów leczniczych. Zaleca się procedury intensywnej
opieki medycznej z ustaleniem i utrzymaniem drożności dróg oddechowych, zapewnieniem właściwej
wentylacji i natlenienia, monitorowaniem i podtrzymywaniem czynności układu krążenia. Ponieważ
nie badano zapobiegania przenikaniu substancji w przypadku przedawkowania, należy rozważyć
przeprowadzenie płukania żołądka może być wskazany w ciężkim zatruciu i jeśli to możliwe do
wykonania w ciągu godziny od spożycia. Należy rozważyć podanie węgla aktywnego.

W przypadkach przedawkowania kwetiapiny niedociśnienie tętnicze oporne na leczenie należy leczyć
odpowiednimi środkami, takimi jak podawanie dożylne płynów i / lub środków
sympatykomimetycznych. Należy unikać podawania adrenaliny i dopaminy, ponieważ beta-
stymulacja może nasilić niedociśnienie w sytuacji blokady alfa wywołanej kwetiapiną.

Dokładny nadzór lekarski i monitorowanie pacjenta należy kontynuować do czasu normalizacji stanu
pacjenta.


5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwpsychotyczne; pochodne diazepiny, oksazepiny i tiazepiny,
kod ATC: N05A H04

Mechanizm działania

                                                                                               14/21
Kwetiapina jest atypowym przeciwpsychotycznym produktem leczniczym. Kwetiapina i jej aktywny
metabolit w osoczu krwi człowieka, N-dealkilokwetiapina, działają na dużą grupę receptorów
neuroprzekaźników. Kwetiapina oraz N-dealkilokwetiapina wykazują powinowactwo do receptorów
mózgowych serotoniny (5HT2) oraz dopaminy (D1 i D2). Uważa się, że takie połączenie
antagonistycznego oddziaływania na receptory, przy bardziej wybiórczym działaniu na receptory
5HT2 w porównaniu do receptorów D2, ma związek z klinicznymi właściwościami
przeciwpsychotycznymi i niewielkimi pozapiramidowymi działaniami niepożądanymi kwetiapiny.
Ponadto, N-desalkilokwetiapina ma wysokie powinowactwo do transportera noradrenaliny (NET).
Kwetiapina i N-desalkilokwetiapina mają także wysokie powinowactwo do receptorów
adrenergicznych α1 oraz mniejszym powinowactwem do receptorów adrenergicznych α2 i receptorów
serotoninowych 5HT1a . Kwetiapina nie wykazuje wyraźnego powinowactwo do muskarynowych
receptorów cholinergicznych lub receptorów benzodiazepin.

Działanie farmakodynamiczne

Kwetiapina wykazuje aktywność w testach aktywności antypsychotycznej, takich jak test
warunkowanego unikania. Blokuje również działanie agonistów dopaminy, co mierzono metodami
behawioralnymi lub elektrofizjologicznymi, oraz zwiększa stężenia metabolitu dopaminy, co jest
neurochemicznym wskaźnikiem blokady receptorów D2.

W przedklinicznych badaniach predykcyjnych objawów pozapiramidowych, działanie kwetiapiny nie
przypomina standardowych przeciwpsychotycznych produktów leczniczych i charakteryzuje się
atypowym profilem działania. Kwetiapina nie wywołuje nadwrażliwości receptorów
dopaminergicznych D2 w przypadku długotrwałego podawania. Kwetiapina w dawkach skutecznie
blokujących receptor dopaminowy D2 wywołuje jedynie słaby efekt kataleptyczny. Po długotrwałym
podawaniu, kwetiapina wykazuje wybiórcze działanie na układ limbiczny poprzez wywoływanie
depolaryzacyjnej blokady neuronów mezolimbicznych, lecz nie neuronów układu nigrostriatalnego,
zawierających dopaminę. Po podaniu ostrym oraz przewlekłym kwetiapina wykazuje minimalne
działanie dystoniczne u kapucynek (Cebus) uwrażliwionych działaniem haloperydolu lub nie
otrzymujących uprzednio produktów leczniczych. Na podstawie wyników tych testów można
przewidywać, że kwetiapina powinna w minimalnym stopniu wywoływać objawy pozapiramidowe.
Postawiono również hipotezę, że środki o słabszym działaniu prowokującym wystąpienie objawów
pozapiramidowych mogą również z mniejszym prawdopodobieństwem prowadzić do wystąpienia
późnych dyskinezji (patrz punkt 4.8).
Stopień, w jakim metabolit, N-dealkilokwetiapina, przyczynia się do farmakologicznej aktywności
kwetiapiny u ludzi, nie jest znany.

Skuteczność kliniczna

Wyniki trzech badań klinicznych z grupą kontrolną placebo u pacjentów ze schizofrenią, z
zastosowaniem zmiennych dawek kwetiapiny, nie wykazały różnic między grupą kwetiapiny a grupą
placebo w zakresie częstości występowania objawów pozapiramidowych ani konieczności
jednoczesnego stosowania antycholinergicznych produktów leczniczych. Badanie z grupą kontrolną
placebo, z oceną stałych dawek kwetiapiny w zakresie od 75 mg do 750 mg nie wykazało zwiększenia
objawów pozapiramidowych ani jednoczesnego stosowania antycholinergicznych produktów
leczniczych.

Wyniki czterech badań klinicznych z grupą kontrolną, w których oceniano dobowe dawki kwetiapiny
do 800 mg w leczeniu umiarkowanych do ciężkich objawów maniakalnych, przy czym w dwóch
badaniach stosowano kwetiapinę w monoterapii, a w dwóch w terapii skojarzonej z litem lub solą
półsodową kwasu walproinowego, nie wykazały różnic między grupami leczonymi kwetiapiną i
placebo pod względem częstości występowania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego
stosowania antycholinergicznych produktów leczniczych. Brak indukcji objawów pozapiramidowych
uważany jest za cechę atypowych przeciwpsychotycznych produktów leczniczych.



                                                                                            15/21
W badaniach z grupą kontrolną placebo u pacjentów w podeszłym wieku z chorobami psychicznymi
w przebiegu otępienia, częstość występowania działań niepożądanych ze strony układu krążenia na
100 pacjentów na rok nie była wyższa wśród pacjentów leczonych kwetiapiną niż pacjentów, którzy
otrzymywali placebo.

Inaczej niż w przypadku wielu innych leków przeciwpsychotycznych, kwetiapina nie prowadzi do
utrzymującego się podwyższonego stężenia prolaktyny we krwi, co uznawane jest za jedną z cech
atypowych leków przeciwpsychotycznych. W badaniu klinicznym z wielokrotnym podaniem stałej
dawki u pacjentów ze schizofrenią, nie stwierdzono różnic stężeń prolaktyny w momencie ukończenia
badania między kwetiapiną w pełnym zakresie zalecanych dawek a placebo.

W leczeniu umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych, kwetiapina cechowała się
skuteczniejszym od placebo działaniem w łagodzeniu objawów maniakalnych po 3 oraz 12
tygodniach, w dwóch badaniach z oceną monoterapii. Brak danych pochodzących z badań
długookresowych, wykazujących skuteczność kwetiapiny w zapobieganiu kolejnym epizodom
maniakalnym lub depresyjnym. Dane dotyczące stosowania kwetiapiny w połączeniu z solą
semisodową kwasu walproinowego lub z solami litu w umiarkowanych lub ciężkich epizodach
maniakalnych, w 3. i 6. tygodniu, są ograniczone. Terapia łączona była jednak dobrze tolerowana. Na
podstawie uzyskanych danych wykazano efekt addytywny w 3. tygodniu. W drugim badaniu nie udało
się wykazać efektu addytywnego w 6. tygodniu. Brak danych dotyczących leczenia łączonego po 6
tygodniach. Średnia mediana dawek kwetiapiny stosowanych w ostatnim tygodniu u pacjentów
reagujących na leczenie wynosiła około 600 mg na dobę, a około 85% pacjentów reagujących na
terapię mieściło się w zakresie dawki między 400 a 800 mg na dobę.

W 4 badaniach klinicznych trwających 8 tygodni, u pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich
epizodami depresji w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym typu I lub II, kwetiapina w dawce 300
mg lub 600 mg była znamiennie skuteczniejsza niż placebo, odnośnie uzyskanych wyników leczenia:
średnia poprawa w skali MADRS, zdefiniowana jako przynajmniej 50% poprawa w całkowitej ocenie
wg skali MADRS, w porównaniu do pierwszorazowej oceny. Nie wykazano różnicy siły działania
między pacjentami, którzy otrzymywali 300 mg kwetiapiny a pacjentami otrzymującymi dawkę 600
mg.

W fazie kontynuowania, w dwóch z tych badań wykazano, że długookresowa terapia pacjentów,
którzy zareagowali na 300 lub 600 mg kwetiapiny, była skuteczna w porównaniu do leczenia za
pomocą placebo odnośnie objawów depresji, ale nie objawów manii.

W dwóch badaniach dotyczących profilaktyki nawrotów, w których oceniano kwetiapinę w połączeniu
z lekami stabilizującymi nastrój u pacjentów z epizodami manii, depresji lub mieszanymi, połączenie
z kwetiapiną było skuteczniejsze w wydłużaniu czasu do nawrotu epizodu związanego ze zmianą
nastroju (epizod maniakalny, mieszany lub depresyjny), w porównaniu do leków stabilizujących
nastrój stosowanych w monoterapii. Kwetiapina była podawana dwa razy na dobę, w całkowitej
dawce 400 mg do 800 mg na dobę, jako terapia łączona z solami litu lub z kwasem walproinowym.

W badaniach klinicznych wykazano, że kwetiapina działa skutecznie, gdy podaje się ją dwa razy w
ciągu doby, pomimo że farmakokinetyczny okres półtrwania kwetiapiny wynosi około 7 godzin.
Potwierdzono to również danymi z pozytonowej tomografii emisyjnej (ang. positon emission
tomography – PET), w których stwierdzono, że w przypadku kwetiapiny połączenie z receptorami
5HT2 i D2 utrzymuje się przez okres do 12 godzin. Nie oceniano bezpieczeństwa i skuteczności dawek
większych niż 800 mg na dobę.

Długookresowa skuteczność kwetiapiny w zapobieganiu nawrotom nie była weryfikowana z
wykorzystaniem badań klinicznych ze ślepą próbą. W badaniach otwartych u chorych na schizofrenię,
kwetiapina działała skutecznie w utrzymywaniu poprawy klinicznej w trakcie kontynuowania terapii u
pacjentów, którzy zareagowali na leczenie wstępne, co wskazuje na działanie w pewnym stopniu
długookresowe.



                                                                                              16/21
W badaniach z grupą kontrolną placebo dotyczących monoterapii u pacjentów z początkową liczbą
granulocytów obojętnochłonnych ≥1,5 x 109/l, częstość występowania przynajmniej jednorazowego
epizodu zmniejszenia liczby neutrofilów <1,5 x 109/l wynosiła 1,72% pacjentów leczonych
kwetiapiną, w porównaniu do 0,73% pacjentów leczonych placebo. We wszystkich badaniach
klinicznych (kontrolowanych placebo, otwartych, z czynną substancją porównawczą; u pacjentów z
początkową liczbą granulocytów obojętnochłonnych ≥1,5 x 109/l), częstość występowania
przynajmniej jednorazowego epizodu z liczbą granulocytów obojętnochłonnych <0,5 x 109/l wynosiła
0,21% pacjentów leczonych kwetiapiną i 0% pacjentów leczonych placebo, a częstość występowania
≥0,5 do <1,0 x 109/l wynosiła 0,75% pacjentów w grupie leczonej kwetiapiną a 0,11% w grupie
pacjentów leczonych placebo.

Dzieci i młodzież (w wieku 10–17 lat)
Skuteczność i bezpieczeństwo kwetiapiny było badane w trzytygodniowych, kontrolowanych placebo,
badaniach klinicznych dotyczących manii (n=284 pacjentów z USA, w wieku 10–17 lat). Około 45%
pacjentów z tej populacji miało dodatkowo zdiagnozowane ADHD. Dodatkowo przeprowadzono 6-
tygodniowe, badanie kliniczne z grupą kontrolną placebo dotyczącym schizofrenii (n=222 pacjentów,
w wieku 13–17 lat). W obu badaniach pacjenci, którzy nie wykazywali odpowiedzi klinicznej na
leczenie kwetiapiną byli wykluczani z badania. Leczenie rozpoczynało się od dawki 50 mg na dobę, w
drugim dniu zwiększane było do 100 mg na dobę. Następnie dawka była dostosowywana do
odpowiedniego sposobu leczenia (w manii 400-600 mg na dobę, w schizofrenii 400–800 mg na dobę),
zwiększając dawkę o 100 mg na dobę, dwa do trzech razy na dobę.

W badaniu nad leczeniem manii różnica średniej zmiany LS wskaźnika całkowitego YMRS od
wartości początkowej (grupa substancji czynnej minus grupa placebo) wynosiła -5,21 po podawaniu
kwetiapiny w dawce 400 mg na dobę oraz -6,56 po podawaniu kwetiapiny w dawce 600 mg na dobę.
Wskaźniki odpowiedzi (poprawa YMRS o ≥50%) wynosiły 64% w grupie kwetiapiny w dawce 400
mg na dobę, 58% w grupie kwetiapiny w dawce 600 mg na dobę i 37% w ramieniu placebo.

W badaniu nad leczeniem schizofrenii różnica średniej zmiany LS wskaźnika całkowitego PANSS od
wartości początkowej (grupa substancji czynnej minus grupa placebo) wynosiła -8,16 po podawaniu
kwetiapiny w dawce 400 mg na dobę oraz -9,29 w grupie kwetiapiny w dawce 800 mg na dobę.
Zarówno schemat z małą dawką kwetiapiny (400 mg na dobę), jak i schemat z dużą dawką (800 mg na
dobę) był bardziej skuteczny pod względem odsetka pacjentów z odpowiedzią, zdefiniowaną jako
zmniejszenie ogólnego wskaźnika PANSS o ≥30%. Zarówno w manii, jak i w większych dawkach w
schizofrenii uzyskano mniejsze liczbowo wskaźniki odpowiedzi.

Brak danych na temat długotrwałego efektu albo zapobiegania nawrotom w tej grupie wiekowej.

W badaniu bez ślepej próby, w okresie dalszej obserwacji po badaniach nad stosowaniem w leczeniu
fazy ostrej, trwającym 26 tygodni (n= 380 pacjentów), z zastosowaniem kwetiapiny w zmiennych
dawkach od 400 do 800 mg na dobę, dostarczyły dodatkowych danych w zakresie bezpieczeństwa
stosowania. U dzieci i młodzieży zgłaszano zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi. Ponadto, u dzieci i
młodzieży zgłaszano częściej niż u pacjentów dorosłych zwiększenie apetytu, objawy
pozapiramidowe i zwiększenie stężenia prolaktyny w surowicy (patrz punkty 4.4 i 4.8).

Objawy pozapiramidowe
W krótkotrwałym badaniu z zastosowaniem monoterapii, kontrolowanym placebo, z udziałem
młodzieży (w wieku 13 do 17 lat) ze schizofrenią, skumulowana częstość występowania objawów
pozapiramidowych wynosiła 12,9% w grupie kwetiapiny i 5,3% w grupie placebo. Jednakże, częstość
poszczególnych działań niepożądanych (np. akatyzji, drżenia, zaburzeń pozapiramidowych,
hipokinezji, niepokoju, zwiększonej aktywności psychomotorycznej, sztywności mięśni, dyskinezji)
nie przekraczała 4,1% w żadnej z grup leczenia. W krótkotrwałym badaniu z zastosowaniem
monoterapii, kontrolowanym placebo, z udziałem dzieci i młodzieży (w wieku 10 do 17 lat) z
zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym, skumulowana częstość występowania objawów
pozapiramidowych wynosiła 3,6% w grupie kwetiapiny oraz 1,1% w grupie placebo. W długotrwałym
badaniu bez ślepej próby, z udziałem chorych na schizofrenię i zaburzenie afektywne dwubiegunowe,
skumulowana częstość występowania objawów pozapiramidowych wymagających terapii wynosiła

                                                                                                17/21
10%.

Zwiększenie masy ciała
W krótkotrwałym badaniu klinicznym z udziałem młodzieży (w wieku 10 do 17 lat), u 17% pacjentów
przyjmujących kwetiapinę oraz u 2,5% pacjentów przyjmujących placebo wystąpiło zwiększenie masy
ciała o ≥7%. Po uwzględnieniu korekty na prawidłowe zwiększenie masy ciała w dłuższym okresie,
jako kryterium zmiany klinicznie istotnej uznano zwiększenie wskaźnika masy ciała o co najmniej 0,5
odchylenia standardowego względem wartości początkowej; kryterium to spełniało 18,3% pacjentów,
którzy przyjmowali kwetiapinę przez co najmniej 26 tygodni.

Samobójstwo/myśli samobójcze lub pogorszenie kliniczne
W krótkotrwałych badaniach kontrolowanych placebo, z udziałem dzieci i młodzieży ze schizofrenią
częstość zdarzeń związanych z próbą samobójczą wynosiła 1,4% (2/147) w grupie kwetiapiny i 1,3%
(1/75) w grupie placebo, wśród chorych w wieku <18 lat. W krótkotrwałych badaniach z grupą
kontrolną placebo, z udziałem pacjentów pediatrycznych w wieku <18 lat z zaburzeniem afektywnym
dwubiegunowym, częstość zdarzeń związanych próbą samobójczą wynosiła 1,0% (2/193) w grupie
kwetiapiny i 0% (0/90) w grupie placebo.

5.2    Właściwości farmakokinetyczne

Wchałanianie
Po podaniu doustnym kwetiapina szybko się wchłania i jest w znacznym stopniu metabolizowana.
Przyjmowanie pokarmu nie ma istotnego wpływu na biodostępność kwetiapiny.

Dystrybucja
Kwetiapina w 83% wiąże się z białkami osocza.

Biotransformacja
Szczytowe stężenie molarne czynnego metabolitu N-dealkilokwetiapiny, w stanie stacjonarnym
wynosi 35% obserwowanego stężenia kwetiapiny.

Metabolizm
Kwetiapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Po doustnym przyjęciu pojedynczej dawki
kwetiapiny znakowanej izotopem promieniotwórczym mniej niż 5% dawki wydala się z moczem lub
stolcem w postaci niezmienionej. Badania in vitro wykazały, że głównym izoenzymem biorącym
udział w metabolizmie kwetiapiny przez układ enzymatyczny cytochromu P450 jest izoenzym CYP
3A4. N-dealkilokwetiapina, jest wytwarzana i eliminowana głównie z udziałem CYP3A4.

Około 73% radioaktywności stwierdza się w moczu a 21% w kale.

Wykazano, że kwetiapina i kilka jej metabolitów (w tym N-dealkilokwetiapina) to umiarkowane
inhibitory izoenzymów cytochromu P450 (1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4) w warunkach in vitro.
Inhibicja CYP w warunkach in vitro obserwowano wyłącznie w stężeniach około 5 do 50 razy
większych od obserwowanych w osoczu dla zakresu dawek od 300 do 800 mg na dobę u ludzi.
Na podstawie tych wyników in vitro wydaje się mało prawdopodobne, aby stosowanie kwetiapiny
jednocześnie z innymi produktami leczniczymi powodowało istotne klinicznie zahamowanie przez
jeden produkt leczniczy metabolizmu drugiego poprzez cytochrom P450. Na podstawie wyników
badań na zwierzętach wydaje się, że kwetiapina może indukować enzymy cytochromu P450. Jednakże
w badaniu oceniającym specyficzne interakcje w grupie pacjentów z zaburzeniami psychicznymi nie
wykazano wzrostu aktywności cytochromu P450 po podaniu kwetiapiny.

Wydalanie
Okresy półtrwania w fazie eliminacji kwetiapiny i N-dealkilokwetiapiny wynosiły odpowiednio około
7 i 12 godzin.
Średnia frakcja molowa dawki wolnej kwetiapiny i czynnego metabolitu osocza ludzkiego, N-
dealkilokwetiapiny, wydalana w moczu wynosi <5%.


                                                                                              18/21
Liniowość / nieliniowość
Farmakokinetyka kwetiapiny i N-dealkilokwetiapiny jest liniowa w zakresie zarejestrowanego
dawkowania.

Specjalne grupy pacjentów

Płeć
Nie stwierdza się różnic zależnych od płci.

Pacjenci w podeszłym wieku
Średni klirens kwetiapiny u osób w podeszłym wieku jest o około 30% do 50% mniejszy niż u
dorosłych w wieku od 18 do 65 lat.

Zaburzenia czynności nerek
U osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min/1,73 m2) średni
osoczowy klirens kwetiapiny był zmniejszony o około 25%, lecz poszczególne wartości klirensu były
w zakresie wartości u osób bez zaburzeń czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby
Średnia wartość klirensu kwetiapiny w osoczu zmniejsza się o około 25% u osób z rozpoznanymi
zaburzeniami czynności wątroby (stabilna postać poalkoholowej marskości wątroby). Ponieważ
kwetiapina w dużej mierze metabolizowana jest w wątrobie, należy oczekiwać podwyższonych stężeń
leku w osoczu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Może być konieczne indywidualne
dostosowanie dawki leku w tej grupie pacjentów (patrz punkt 4.2).

Populacja pediatryczna
Dzieci i młodzież (w wieku 10–17 lat)
Dane farmakokinetyczne uzyskano w badaniu 9 dzieci w wieku 10–12 lat i 12 nastolatków, którzy
przyjmowali kwetiapinę w dawce 400 mg dwa razy na dobę. W stanie równowagi znormalizowane
względem dawki stężenia kwetiapiny w osoczu u dzieci i młodzieży (w wieku 10–17 lat) były na ogół
podobne jak u dorosłych, chociaż Cmax u dzieci było wyższe niż obserwowane u dorosłych. AUC i
Cmax aktywnego metabolitu, norkwetiapiny, były większe i w przybliżeniu wynosiły odpowiednio 62%
i 49% u dzieci (w wieku 10–12 lat) i odpowiednio 28% i 14% u nastolatków (w wieku 13–17 lat), w
porównaniu z dorosłymi.

5.3   Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Brak dowodów na genotoksyczność w serii badań in vitro i in vivo.

U zwierząt laboratoryjnych, po klinicznie istotnych poziomach ekspozycji obserwowano następujące
zdarzenia, które jak dotychczas nie zostały potwierdzone w długookresowych badaniach klinicznych:
u szczurów obserwowano odkładanie się barwnika w gruczole tarczowym, a u makaków jawajskich
Cynomolgus przerost komórek pęcherzyków tarczycy, zmniejszenie stężenia T3 w surowicy,
zmniejszenie stężenia hemoglobiny i zmniejszenie liczby czerwonych i białych krwinek; u psów
dochodziło do zmętnienia soczewki oka i zaćmy.

Biorąc pod uwagę te wyniki, korzyści z leczenia kwetiapiną należy rozważyć w kontekście ryzyka dla
bezpieczeństwa pacjenta.


6.    DANE FARMACEUTYCZNE

6.1   Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki
Laktoza jednowodna
Celuloza mikrokrystaliczna

                                                                                             19/21
Powidon 30
Magnezu stearynian
Karboksymetyloskrobia sodowa (Typ A)
Wapnia wodorofosforan dwuwodny

Otoczka tabletki (25 mg)
Hypromeloza
Tytanu dwutlenek (E171)
Makrogol 400
Żelaza tlenek czerwony (E172)

Otoczka tabletki (100 mg)
Hypromeloza
Tytanu dwutlenek (E171)
Makrogol 6000
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Talk

Otoczka tabletki (200 mg)
Hypromeloza
Tytanu dwutlenek (E171)
Makrogol 400
Polisorbat 80

6.2      Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3      Okres ważności

3 lata

6.4      Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak szczegółowych środków ostrożności dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

6.5      Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z folii PVC/PVDC/Aluminium, w tekturowym pudełku
1, 3, 6, 7, 10, 14, 20, 28, 30, 50, 56, 60, 84, 90, 98, 100 w opakowaniu.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Butelki z HDPE z zakrętką z polipropylenu (PP)
60, 84, 90, 98, 100, 250, 500, 1000 w opakowaniu.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6      Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania

Brak szczególnych wymagań.


7.       PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
         DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Generics [UK] Limited
Station Close, Potters Bar
Hertfordshire, EN6 1TL

                                                                                          20/21
Wielka Brytania


8.    NUMER(Y) POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr


9.    DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
      OBROTU/DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 10 sierpnia 2010
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia:



10.   DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
      CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO




                                                                                 21/21

                    

Inne leki Quetiapinum: