Budenofalk Uno:

Nazwa międzynarodowa:
Budesonidum
Podmiot odpowiedzialny:
DR FALK PHARMA GMBH, NIEMCY
Pozwolenie w Polsce
18424
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
DR FALK PHARMA GMBH, NIEMCY
Postać
granulat dojelitowy
Dawka
9 mg
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
A07EA06
Informacje w trakcie uzupełniania
                                       CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO



1.    NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

      Budenofalk Uno 9 mg granulat dojelitowy

2.    SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

      Jedna saszetka zawiera 9 mg budezonidu (Budesonidum)

      Substancje pomocnicze: jedna saszetka zawiera 828 mg sacharozy, 36 mg laktozy
      jednowodnej i 900 mg sorbitolu (E420).

      Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3.    POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

      Granulat dojelitowy.
      Granulki białe lub prawie białe o zapachu cytrynowym.


4.    SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1   Wskazania do stosowania

      Wywołanie remisji ostrego kolagenowego zapalenia jelita grubego.

4.2   Dawkowanie i sposób podawania

      Dawkowanie:

      Dorośli w wieku > 18 r.ż.:
      Zalecana dawka dobowa to jedna saszetka (zawierająca 9 mg budezonidu w postaci granulatu
      dojelitowego) raz na dobę rano, około pół godziny przed posiłkiem.

      Pacjenci pediatryczni (≤ 18 r.ż.):
      Preparatu Budenofalk Uno nie należy stosować u dzieci i młodzieży ze względu na brak
      wystarczających danych w tej grupie wiekowej.

      Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek:
      Brak jest specjalnych zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów z zaburzeniami
      czynności nerek (patrz punkt 5.2).

      Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby:
      Z uwagi na niewystarczającą ilość danych nie można ustalić określonych zaleceń dawkowania
      w tej populacji (patrz punkt 4.3, 4.4 i 5.2).
      Sposób podawania:

      Podanie doustne.
      Zawartość jednej saszetki należy przyjąć przed śniadaniem. Granulki należy umieścić na
      języku i połknąć w całości z dużą ilością płynu (np. szklanką wody). Granulek nie należy żuć
      lub rozkruszać aby uniknąć uszkodzenia opornej na działanie enzymów trawiennych otoczki
      granulek. Przedwczesny rozpad granulek wpłynie w niemożliwy do przewidzenia sposób na
      rozmieszczenie leku.

      Czas trwania leczenia nie powinien przekraczać 8 tygodni.

      Nie należy gwałtownie przerywać leczenia preparatem Budenofalk Uno. Pod koniec leczenia
      preparat Budenofalk Uno należy podawać w wydłużonych odstępach czasu, tj. co drugi dzień
      do dwóch tygodni. Następnie leczenie może być zakończone.

4.3   Przeciwwskazania

      Preparatu Budenofalk Uno nie wolno stosować w następujących przypadkach:
      –      nadwrażliwość na budezonid lub na którykolwiek z pozostałych składników leku
      –      marskość wątroby

4.4   Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

      Leczenie preparatem Budenofalk Uno powoduje mniejsze stężenie ogólnoustrojowe
      glikokortykosteroidów w porównaniu do konwencjonalnych glikokortykosteroidów
      doustnych. Zamiana z innego glikokortykosteroidu może spowodować wystąpienie objawów
      związanych ze zmniejszeniem stężenia glikokortykosteroidów we krwi. Zaleca się zachowanie
      ostrożności u pacjentów z gruźlicą, nadciśnieniem, cukrzycą, osteoporozą, chorobą wrzodową,
      jaskrą, zaćmą, wywiadem rodzinnym w kierunku cukrzycy, wywiadem rodzinnym w kierunku
      jaskry lub innym stanem, w którym glikokortykosteroidy mogą wywoływać działania
      niepożądane.

      Mogą wystąpić ogólnoustrojowe objawy związane z działaniem glikokortykosteroidów,
      szczególnie w przypadku przyjmowania wysokich dawek przez długi czas. Objawy te mogą
      obejmować zespół Cushinga, zahamowanie czynności nadnerczy, opóźnienia wzrostu,
      zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćmę, jaskrę oraz bardzo rzadko szeroki zakres
      zaburzeń psychicznych/zachowania (patrz punkt 4.8).

      Zakażenie: zahamowanie odpowiedzi zapalnej oraz czynności układu immunologicznego
      zwiększa podatność na zakażenie oraz stopień ciężkości jego przebiegu. Należy dokładnie
      rozważyć ryzyko zaostrzenia zakażenia bakteryjnego, grzybiczego, pełzakowego oraz
      wirusowego podczas leczenia glikokortykosteroidami. Obraz kliniczny może być często
      atypowy, a ciężkie zakażenia, takie jak posocznica i gruźlica, mogą być maskowane, w
      związku z czym rozpoznanie jest często stawiane w zawansowanym stadium choroby.

      Ospa wietrzna: ospa wietrzna stanowi szczególny problem, ponieważ ta w normalnych
      warunkach łagodnie przebiegająca choroba może być śmiertelna u pacjentów z obniżoną
      odpornością. Pacjentów, którzy nie chorowali wcześniej na ospę wietrzną, należy pouczyć,
      aby unikali kontaktów z osobami chorymi na ospę wietrzną lub półpasiec, aby w razie
      ekspozycji niezwłocznie zgłosili się do lekarza. W przypadku pacjentów pediatrycznych
      powyższe zalecenia należy przekazać rodzicom. Bierną immunizację za pomocą
      immunoglobuliny Varicella zoster (VZIG) należy zastosować u nieuodpornionych pacjentów,
      którzy otrzymują glikokortykosteroidy działające ogólnie lub otrzymali je w ciągu ostatnich 3
      miesięcy; Immunoglobulinę należy podać w ciągu 10 dni od ekspozycji na ospę wietrzną. W
      przypadku potwierdzenia ospy wietrznej konieczna jest specjalistyczna opieka i
      natychmiastowe leczenie. Nie należy odstawiać glikokortykosteroidów, konieczne może być
      zwiększenie dawki.

      Odra: pacjenci z osłabioną odpornością, którzy mieli kontakt z odrą, powinni, jeśli to
      możliwe, otrzymać odpowiednią immunoglobulinę jak najszybciej po ekspozycji na
      chorobę.

      Żywe szczepionki: nie należy stosować żywych szczepionek u pacjentów przewlekle
      stosujących glikokortykosteroidy. Odpowiedź przeciwciał na inne szczepionki może być
      zmniejszona.

      Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby:
      Przeprowadzone badania z udziałem pacjentów w późnym stadium pierwotnej żółciowej
      marskości wątroby (primary biliary cirrhosis; PBC) z marskością wątroby wskazują, że u
      wszystkich pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby może wystąpić zwiększenie
      ogólnoustrojowej dostępności budezonidu.
      Jednakże, u pacjentów z chorobami wątroby bez marskości wątroby, budezonid podawany w
      dawce dobowej 9 mg był bezpieczny i dobrze tolerowany. Brak jest wystarczających danych
      potwierdzających konieczność specyficznych zaleceń dawkowania u pacjentów z chorobami
      bez marskości wątroby lub tylko z lekkimi zaburzeniami czynności wątroby.

      Inne:
      Glikokortykosteroidy mogą powodować zahamowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza i
      zmniejszać reakcje na bodźce stresowe. W przypadku planowanego zabiegu chirurgicznego
      lub narażenia na inny rodzaj stresu zaleca się dodatkowe podanie glikokortykosteroidów
      działających ogólnie.

      Należy unikać jednoczesnego podawania ketokonazolu lub innych inhibitorów CYP3A4
      (patrz punkt 4.5).

      Preparat Budenofalk Uno zawiera laktozę, sacharozę i sorbitol. Pacjenci z rzadkimi,
      dziedzicznymi chorobami, takimi jak nietolerancja galaktozy lub fruktozy, niewłaściwym
      wchłanianiem glukozy i galaktozy, niedoborem sacharazy-izomaltazy, niedoborem laktazy
      typu Lapp lub wrodzonym niedoborem laktazy nie powinni przyjmować tego leku.

4.5   Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

      Interakcje farmakodynamiczne

      Glikozydy nasercowe
      Działanie glikozydów może być nasilone przez niedobór potasu.

      Saluretyki
      Wydalanie potasu może być przyspieszone.
      Interakcje farmakokinetyczne

      Cytochrom P450:
       – Inhibitory CYP3A4
          Jednoczesne podawanie doustne ketokonazolu w dawce 200 mg raz na dobę zwiększało
          stężenie osoczowe budezonidu (3 mg w dawce pojedynczej) około 6-krotnie. W
          przypadku podawania ketokonazolu po 12 godzinach od podania budezonidu stężenie
          wzrastało około 3-krotnie. Ze względu na brak wystarczających danych do wydania
          zaleceń odnośnie dawkowania należy unikać podawania tych leków jednocześnie.
          Pozostałe silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir, itrakonazol oraz klarytromycyna i
          sok grejpfrutowy również powodują znaczące zwiększenie stężenie osoczowego
          budezonidu. W takich przypadkach należy unikać stosowania budezonidu.
       – Induktory CYP3A4
          Związki lub leki, takie jak karbamazepina i ryfampicyna, które indukują CYP3A4, mogą
          obniżać ogólnoustrojową, ale także miejscową ekspozycję na budezonid w błonach
          śluzowych jelita. Konieczne może być dostosowanie dawki budezonidu (np. zastosowanie
          3 mg budezonidu w kapsułkach).
       – Substraty CYP3A4
          Związki lub leki metabolizowane przez CYP3A4 mogą być konkurencyjne w stosunku do
          budezonidu. Może to prowadzić do zwiększenia stężenia osoczowego budezonidu, jeśli
          substancja konkurująca posiada silniejsze powinowactwo do CYP3A4 lub, jeśli budezonid
          wiąże się silniej do CYP3A4, stężenie substancji konkurującej w osoczu może być
          podwyższone i konieczne będzie dostosowanie/zmniejszenie dawki tego leku.
          Podwyższone stężenia osoczowe oraz nasilenie działania glikokortykosteroidów
          obserwowano u kobiet stosujących jednocześnie estrogeny lub doustne środki
          antykoncepcyjne, ale zjawisko to nie występowało w przypadku doustnego przyjmowania
          niskich dawek złożonych preparatów antykoncepcyjnych.
          Cymetydyna przyjmowana w zalecanych dawkach w skojarzeniu z budezonidem miała
          niewielki i nieistotny wpływ na farmakokinetykę budezonidu. Omeprazol nie wpływał na
          farmakokinetykę budezonidu.

       Związki wiążące steroidy:
       Teoretycznie nie można wykluczyć potencjalnych interakcji z syntetycznymi żywicami
       wiążącymi glikokortykosteroidy, takimi jak cholestyramina oraz z lekami zobojętniającymi
       kwas żołądkowy. W przypadku jednoczesnego stosowania z preparatem Budenofalk Uno
       interakcje te mogą prowadzić do osłabionego działania budezonidu. W związku z tym leków
       tych nie należy przyjmować jednocześnie, lecz z zachowaniem co najmniej 2-godzinnego
       odstępu.

4.6    Wpływ na płodność, ciążę i laktację

       Ciąża
       Należy unikać podawania leku podczas ciąży, chyba że istnieją istotne powody do leczenia
       preparatem Budenofalk Uno. Istnieje niewiele danych dotyczących kobiet po rozwiązaniu,
       które stosowały budezonid doustnie. Chociaż dane dotyczące stosowania budezonidu w
       postaci inhalacji u licznej grupy kobiet ciężarnych wskazują na brak działań niepożądanych,
       należy brać pod uwagę że maksymalne stężenie budezonidu w surowicy krwi będzie wyższe
       po zastosowaniu preparatu Budenofalk Uno w porównaniu do budezonidu w postaci
       inhalacji.
       U ciężarnych zwierząt wykazano, że budezonid, podobnie jak inne glikokortykosteroidy,
       powoduje nieprawidłowości w rozwoju płodu (patrz także punkt 5.3). Nie ustalono
       znaczenia tej obserwacji u ludzi.
       Laktacja
       Budezonid przenika do mleka matki (dane dotyczące laktacji dotyczą stosowania preparatu
       w postaci inhalacji).
       Jakkolwiek, przewiduje się że stosowanie preparatu Budenofalk Uno w zalecanych dawkach
       terapeutycznych może mieć niewielki wpływ na dzieci karmione piersią. Należy podjąć
       decyzję czy przerwać karmienie piersią czy przerwać podawanie budezonidu biorąc pod
       uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.

       Płodność
       Brak danych dotyczących wpływu budezonidu na płodność u ludzi. U badanych zwierząt nie
       wykazano zaburzeń płodności po zastosowaniu budezonidu (patrz punkt 5.3).

4.7   Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

      Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i
      obsługiwania maszyn.

4.8   Działania niepożądane

      Zgłaszano następujące działania niepożądane oraz ich częstości występowania po podaniu
      preparatu Budenofalk Uno:

      Bardzo rzadkie (<1/10 000), łącznie z pojedynczymi przypadkami:
      − Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: obrzęk nóg, zespół Cushinga
      − Zaburzenia układu nerwowego: guz rzekomy mózgu (w tym tarcza zastoinowa) u
         młodzieży
      − Zaburzenia żołądkowo-jelitowe: zaparcia
      − Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, tkanki łącznej i kości: rozsiany ból mięśni i
         osłabienie, osteoporoza
      − Zaburzenia ogólne: zmęczenie, złe samopoczucie

      Niektóre z działań niepożądanych zgłaszano po długotrwałym stosowaniu leku.

      Rzadko mogą wystąpić działania niepożądane typowe dla glikokortykosteroidów podawanych
      ogólnoustrojowo. Te działania niepożądane zależą od dawki, czasu trwania leczenia,
      jednocześnie lub poprzednio stosowanych innych glikokortykosteroidów oraz indywidualnej
      wrażliwości pacjenta.

      Badania kliniczne wykazały, że częstość występowania działań niepożądanych związanych z
      glikokortykosteroidami jest niższa w przypadku preparatu Budenofalk Uno (o około połowę)
      w porównaniu do równoważnych dawek prednizolonu podawanego doustnie.

      Zaburzenia układu immunologicznego
      Zakłócanie odpowiedzi immunologicznej (np. zwiększone ryzyko zakażeń).
      Zaostrzenie lub ponowne wystąpienie objawów pozajelitowych (w szczególności ze strony
      skóry i stawów) może nastąpić po zmianie leczenia z glikokortykosteroidów o działaniu
      ogólnym na budezonid o działaniu miejscowym.

      Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
      Zespół Cushinga: twarz księżycowata, otyłość tułowia, obniżona tolerancja glukozy,
      cukrzyca, zatrzymywanie sodu z powstawaniem obrzęku, nasilone wydalanie potasu, brak
      aktywności lub atrofia nadnerczy, opóźnienia wzrostu u dzieci, zaburzenie wydzielania
      hormonów płciowych (np. brak miesiączki, hirsutyzm, impotencja).
      Zaburzenia psychiczne
      Depresja, drażliwość, euforia

      Ponadto bardzo rzadko może wystąpić szeroki zakres zaburzeń psychicznych/ zachowań.

      Zaburzenia oka
      Jaskra, zaćma

      Zaburzenia naczyń
      Nadciśnienie, zwiększone ryzyko zakrzepicy, zapalenie naczyń (objaw odstawienia po
      leczeniu długotrwałym)

      Zaburzenia żołądkowo-jelitowe
      Ból brzucha, owrzodzenie żołądka i dwunastnicy, zapalenie trzustki

      Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
      Wysypka alergiczna, czerwone prążki, wybroczyny, siniaki, trądzik steroidowy, wydłużone
      gojenie ran, kontaktowe zapalenie skóry

      Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, tkanki łącznej i kości
      Aseptyczna martwica kości (kości udowej oraz główki kości ramiennej)

4.9   Przedawkowanie

      Dotychczas nie są znane żadne przypadki przedawkowania budezonidu.


5.    WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1   Właściwości farmakodynamiczne

      Grupa farmakoterapeutyczna: Glikokortykosteroidy działające miejscowo
      Kod ATC: A07EA06

      Dokładny mechanizm działania budezonidu w leczeniu choroby zapalnej jelit nie został do
      końca poznany. Dane z badań farmakologicznych oraz kontrolowanych badań klinicznych
      wyraźnie wskazują, że mechanizm działania granulatu dojelitowego opiera się głównie na
      działaniu miejscowym w jelitach. Budezonid jest glikokortykosteroidem o silnym
      miejscowym działaniu przeciwzapalnym. W dawkach klinicznie równoważnych
      glikokortykosteroidom o działaniu ogólnym, budezonid powoduje znacznie mniejsze
      zahamowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza oraz ma mniejszy wpływ na markery
      stanu zapalnego.
      Budenofalk Uno wykazuje zależny od dawki wpływ na stężenie osoczowe kortyzolu, które
      przy zalecanej dawce 9 mg budezonidu/ dobę jest znacząco niższe niż w przypadku klinicznie
      równoważnych dawek glikokortykosteroidów o działaniu ogólnym.

5.2   Właściwości farmakokinetyczne

      Wchłanianie
      Ze względu na specyficzną otoczkę preparatu Budenofalk Uno występuje faza opóźnienia,
      wynosząca 2-3 godziny. U zdrowych ochotników na czczo średnie maksymalne stężenie
      osoczowe budezonidu wynosiło 2,2 ng/ml po około 6 godzinach po podaniu pojedynczej
      dawki doustnej 9 mg budezonidu w postaci granulatu dojelitowego.

      W badaniu, w którym podawano jednokrotną dawkę 3 mg budezonidu w postaci granulatu
      dojelitowego, wykazano, że przyjmowanie leku z jedzeniem może opóźniać uwalnianie
      granulatu z żołądka o około 2-3 godziny, wydłużając fazę opóźnienia do około 4-6 godzin, bez
      zmiany stopnia wchłaniania.

      Dystrybucja
      Budezonid charakteryzuje się wysoką objętością dystrybucji (około 3 l/kg). Stopień wiązania
      z białkami osocza wynosi przeciętnie 85-90%.

      Biotransformacja
      Budezonid podlega licznym przemianom metabolicznym w wątrobie (około 90%) do
      metabolitów o małej aktywności glikokortykosteroidowej. Aktywność
      glikokortykosteroidowa głównych metabolitów, 6-beta-hydroksybudezonidu i 16-alfa-
      hydroksyprednizolonu stanowi mniej niż 1% aktywności budezonidu.

      Wydalanie
      Okres półtrwania fazy eliminacji wynosi przeciętnie około 3-4 godzin. Dostępność
      ogólnoustrojowa u zdrowych ochotników, jak również u pacjentów na czczo z chorobą
      zapalną jelit wynosi około 9-13%. Klirens budezonidu wynosi około 10-15 l/min.
      Budezonid jest wydalany jedynie w śladowych ilościach przez nerki.

      Specjalne grupy pacjentów (choroby wątroby)
      Znacząca ilość budezonidu jest metabolizowana przez wątrobę. Ekspozycja ogólnoustrojowa
      budezonidu może być zwiększona u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby z uwagi na
      zmniejszenie metabolizmu budezonidu przez enzym CYP3A4. Powyższe zależy od rodzaju i
      nasilenia choroby wątroby.

5.3   Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

      Dane przedkliniczne w badaniach toksyczności ostrej, subchronicznej oraz chronicznej
      budezonidu wykazują zanik grasicy oraz kory nadnerczy i zmniejszenie poziomu limfocytów.
      Powyższe działania występowały w mniejszym lub w takim samym stopniu co w przypadku
      pozostałych glikokortykosteroidów. Tak jak w przypadku pozostałych glikokortykosteroidów
      oraz w zależności od dawki i czasu trwania leczenia oraz w zależności od choroby, powyższe
      działania glikokortykosteroidów mogą mieć również znaczenie u ludzi.

      Budezonid nie wykazywał działania mutagennego w wielu badaniach in vitro oraz in vivo.

      W badaniach toksyczności przewlekłej budezonidu u szczurów obserwowano nieznacznie
      podwyższoną częstość występowania nacieków z granulocytów zasadochłonnych w wątrobie,
      z kolei w badaniach kancerogenności obserwowano podwyższoną częstość występowania
      pierwotnych nowotworów wątroby, gwiaździaka (u samców szczura) oraz guzów sutka
      (samice szczura). Rozwój tych guzów był prawdopodobnie związany z działaniem swoistego
      receptora glikokortykosteroidowego, zwiększeniem obciążenia metabolicznego oraz działania
      anabolicznego w wątrobie – działaniami znanymi z innych badań glikokortykosteroidów na
      szczurach, w związku z czym reprezentującymi działanie tej klasy leków.

      Budezonid nie wywierał żadnego wpływu na płodność u szczurów. U ciężarnych zwierząt
      wykazano, że budezonid, podobnie jak inne glikokortykosteroidy, powoduje obumarcie płodu
      i nieprawidłowości w rozwoju płodu (mniejszy rozmiar miotu, wewnątrzmaciczne
      ograniczenie wzrastania płodów i nieprawidłowy rozwój szkieletowy). Niektóre
      glikokortykosteroidy powodowały rozszczep podniebienia u zwierząt. Jednak znaczenie tych
      obserwacji u ludzi nie zostało określone (patrz także punkt 4.6).
6.    DANE FARMACEUTYCZNE

6.1   Wykaz substancji pomocniczych

      Sacharoza, ziarenka (składa się z sacharozy i skrobi kukurydzianej)
      Laktoza jednowodna
      Powidon K25
      Kwasu metakrylowego i metylu metakrylanu kopolimer (1:1)
      Kwasu metakrylowego i metylu metakrylanu kopolimer (1:2)
      Amoniowego metakrylanu kopolimer (typ B)
      Amoniowego metakrylanu kopolimer (typ A)
      Trietylu cytrynian
      Talk
      Guma ksantan
      Sorbitol
      Kwas cytrynowy bezwodny
      Sukraloza
      Aromat cytrynowy (Evogran Lemon Flavour 301686)
      Magnezu stearynian

6.2   Niezgodności farmaceutyczne

      Nie dotyczy.

6.3   Okres ważności

      3 lata.

6.4   Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

      Brak szczególnych środków ostrożności dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

6.5   Rodzaj i zawartość opakowania

      Saszetka z Poliester/Aluminium/PE.

      Wielkości opakowań: 15, 20, 30, 50, 60 saszetek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą
      znajdować się w obrocie.

6.6   Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego
      do stosowania

      Bez szczególnych wymagań.
7.    PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
      DOPUSZCZENIE DO OBROTU

      Dr. Falk Pharma GmbH
      Leinenweberstr. 5
      79108 Freiburg
      Niemcy
      Telefon: +49 (0)761 1514-0


8.    NUMER(-Y) POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
9.    DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
      OBROTU/DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA
      2011-09-30

10.   DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
      CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO
      2012-11-14

                    

Inne leki Budesonidum: