Bonogren:

Nazwa międzynarodowa:
Quetiapinum
Podmiot odpowiedzialny:
VIPHARM S.A., POLSKA
Pozwolenie w Polsce
15760
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
GENEPHARM S.A., GRECJA
Postać
tabletki powlekane
Dawka
0,1 g
Lek refundowany
Tak
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
N05AH04
                                        Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

                             BONOGREN 25 mg tabletki powlekane
                             BONOGREN 100 mg tabletki powlekane
                             BONOGREN 200 mg tabletki powlekane
                             BONOGREN 300 mg tabletki powlekane

                                           Quetiapinum


Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje
ważne dla pacjenta.
− Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
− Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty, w razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości.
− Lek ten został przepisany ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym.
− Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
− Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy
    niepożądane, w tym niewymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza lub farmaceutę.


Spis treści ulotki:
1.    Co to jest lek Bonogren i w jakim celu się go stosuje
2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku Bonogren
3.    Jak stosować lek Bonogren
4.    Możliwe działania niepożądane
5.    Jak przechowywać lek Bonogren
6.    Zawartość opakowania i inne informacje


1.    CO TO JEST LEK BONOGREN I W JAKIM CELU SIĘ GO STOSUJE

Bonogren zawiera substancję zwaną kwetiapiną. Należy ona do grupy leków zwanych
przeciwpsychotycznymi. Leki te pomagają w leczeniu chorób, które powodują objawy takie jak:
− widzenie, słyszenie lub czucie rzeczy, które nie istnieją, wiarę w rzeczy nieprawdziwe lub bycie
    niezwykle podejrzliwym, poczucie niepokoju, dezorientacji, winy, napięcia lub depresji,
− nadmierne pobudzenie, podekscytowanie, poruszenie, rozentuzjazmowanie, nadpobudliwość lub
    słaby osąd, agresję, awanturowanie się lub wykazywanie zachowań agresywnych,
− wpływ na samopoczucie, odczuwanie smutku, depresji, poczucie winy, brak energii, utratę
    apetytu i (lub) kłopoty ze snem.

Lekarz może kontynuować przepisywanie leku Bonogren, nawet gdy pacjent poczuje się lepiej.


2.    INFORMACJE WAŻNE PRZED ZASTOSOWANIEM LEKU BONOGREN

Kiedy nie stosować leku Bonogren

−    Jeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie (nadwrażliwość) na kwetiapinę lub którykolwiek
     ze składników leku Bonogren (patrz punkt 6).
−    U pacjentów stosujących następujące leki:
            • inhibitory proteazy, takie jak nelfinawir (leki stosowane w leczeniu HIV),
            • leki przeciwgrzybicze z grupy azoli,
            • erytromycynę lub klarytromycynę (przeciwko zakażeniom),
            • nefazodon (na depresję).
W razie wątpliwości należy poradzić się lekarza prowadzącego lub farmaceuty przed zażyciem leku
Bonogren.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Bonogren należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub
pielęgniarki.

Zanim zastosuje się lek należy poinformować lekarza jeśli:
− u pacjenta lub w jego rodzinie występują lub występowały jakiekolwiek problemy z sercem, na
    przykład zaburzenia rytmu serca lub jeśli pacjent przyjmuje jakiekolwiek leki, które mogą mieć
    wpływ na rytm pracy serca,
− pacjent ma niskie ciśnienie tętnicze,
− pacjent ma zaburzenia czynności trzustki,
− pacjent przeszedł udar mózgu, zwłaszcza, gdy jest osobą w podeszłym wieku,
− pacjent ma zaburzenia czynności wątroby lub jakąkolwiek chorobę wątroby,
− u pacjenta kiedykolwiek wystąpiły napady padaczki,
− pacjent ma cukrzycę lub istnieje ryzyko wystąpienia cukrzycy, jeśli tak, lekarz może sprawdzić
    poziomu cukru we krwi w trakcie przyjmowania leku Bonogren,
− pacjent w przeszłości miał niski poziom białych krwinek (co mogło być związane, ale
    niekoniecznie, z przyjmowaniem innych leków),
−   pacjent jest w podeszłym wieku i zdiagnozowano u niego demencję (otępienie -zaburzenie
    czynności mózgu). Pacjenci z demencją nie powinni przyjmować leku Bonogren, ponieważ leki z
    grupy, do której należy kwetiapina mogą zwiększać ryzyko udaru mózgu lub, w niektórych
    przypadkach, ryzyko zgonu u takich pacjentów,
− u pacjenta lub w jego rodzinie występowała wcześniej zakrzepica żylna, ponieważ leki z tej grupy
    mogą zwiększać ryzyko tworzenia się zakrzepów.

Należy poinformować lekarza w razie:
− jednoczesnego występowania objawów: gorączki, silnego napięcia mięśni, potów lub obniżonego
    poziomu świadomości (zaburzenie zwane „złośliwym zespołem neuroleptycznym”). Konieczne
    może być natychmiastowe leczenie,
− niekontrolowanych ruchów, głównie twarzy i języka, zawrotów głowy lub silnego uczucia
    senności. Mogą one zwiększyć ryzyko przypadkowego zranienia (upadku) u pacjentów w
    podeszłym wieku,
− trudności w jedzeniu,
− potrzeby ruchu, której często towarzyszy niezdolność do siedzenia lub stania,
Stany te mogą być wynikiem zażywania tego rodzaju leku.

Myśli samobójcze i nasilenie depresji

Jeżeli pacjent cierpi na depresję, może czasami mieć myśli o samookaleczeniu lub o popełnieniu
samobójstwa. Takie objawy, czy zachowanie, mogą nasilać się na początku stosowania leków
przeciwdepresyjnych, ponieważ leki te zaczynają działać zazwyczaj dopiero po upływie około 2
tygodni, czasem później. Myśli te mogą również nasilić się, w przypadku nagłego przerywania
leczenia. Objawy te są bardziej prawdopodobne wśród młodych dorosłych. Informacje z badań
klinicznych wykazały zwiększone ryzyko wystąpienia myśli samobójczych lub zachowań
samobójczych u młodych dorosłych w wieku poniżej 25 lat, chorych na depresję.
Jeśli u pacjenta pojawią się myśli o samookaleczeniu lub samobójstwie, należy natychmiast
skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala.

Pomocne może okazać się poinformowanie krewnych lub przyjaciół o depresji oraz poproszenie
o przeczytanie tej ulotki. Pacjent może poprosić o informowanie go, gdy zauważą, że depresja lub lęk
się nasiliły lub wystąpiły niepokojące zmiany w jego zachowaniu.
U pacjentów przyjmujących kwetiapinę zaobserwowano przyrost masy ciała. Pacjent i jego lekarz
powinni regularnie kontrolować wagę pacjenta.

Dzieci i młodzież

Ze względu na brak danych potwierdzających zastosowanie w tej grupie wiekowej, kwetiapiny nie
zaleca się do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia. Badania kliniczne wykazały, że
kwetiapina z większą częstotliwością u dzieci i młodzieży niż u dorosłych powodowała objawy, takie
jak: zwiększenie apetytu, wzrost ciśnienia krwi, zwiększenie potrzeby częstego ruchu i zaburzenia
w czynności tarczycy.

Ponadto nie wiadomo, jaki wpływ ma kwetiapina na wzrost i dojrzewanie.

Inne leki i Bonogren

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub
ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.
W szczególności, gdy pacjent przyjmuje następujące leki:
− przeciwpadaczkowe (takie jak fenytoina lub karbamazepina),
− leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi,
− barbiturany (leczenie bezsenności),
− tiorydazyna (lek stosowany w leczeniu zaburzeń psychicznych),
− leki, które mają wpływ na rytm pracy serca, na przykład leki, które mogą powodować zaburzenia
     równowagi elektrolitów (niski poziom potasu lub magnezu), takie jak diuretyki (leki
     moczopędne) lub niektóre antybiotyki (leki stosowane w leczeniu zakażeń).

Zanim pacjent przerwie stosowanie któregokolwiek z leków, powinien skonsultować się z lekarzem.

Bonogren z jedzeniem, piciem i alkoholem

−   Bonogren może być przyjmowany z posiłkiem lub bez.
−   Należy uważać na ilość spożywanego alkoholu podczas przyjmowania leku Bonogren, ponieważ
    połączone działanie leku i alkoholu może wywoływać senność.
−   Nie zaleca się przyjmowania kwetiapiny z sokiem grejpfrutowym, ponieważ może on wpływać
    na działanie leku.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność

Jeśli pacjentka jest w ciąży, stara się zajść w ciążę lub karmi piersią, przed rozpoczęciem stosowania
leku Bonogren należy porozmawiać z lekarzem. Nie należy przyjmować leku Bonogren w ciąży,
chyba że zostało to omówione z lekarzem prowadzącym. Leku Bonogren nie należy stosować w
trakcie karmienia piersią.
U noworodków, których matki przyjmowały Bonogren w ostatnim trymestrze ciąży (ostatnie trzy
miesiące ciąży) mogą wystąpić następujące objawy: drżenie, sztywność mięśni i/lub osłabienie,
senność, pobudzenie, zaburzenia oddychania, trudności z przyjmowaniem pokarmu. Jeśli u dziecka
pojawi się którykolwiek z tych objawów należy skontaktować się z lekarzem.

Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn

Lek Bonogren czasami może wywoływać senność, dlatego nie należy prowadzić pojazdów
mechanicznych i obsługiwać maszyn, dopóki nie będzie wiadomo, jaki wpływ na pacjenta ma zażycie
leku.

Bonogren zawiera laktozę:
Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, takich jak laktoza, przed zażyciem leku
należy skonsultować się z lekarzem.
Jeden ze składników produktu Bonogren 25 mg, żółcień pomarańczowa (E110) może powodować
reakcje alergiczne.

Wpływ na wyniki przesiewowych testów immunologicznych
Kwetiapina może powodować fałszywie dodatnie wyniki przesiewowych testów immunologicznych
w kierunku metadonu lub leków na depresję o nazwie trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne
(TLPD), nawet jeśli pacjent nie przyjmował metadonu lub TCA. Zaleca się potwierdzenie wątpliwego
wyniku badania immunologicznego innym bardziej specyficznym testem.


3.    JAK STOSOWAĆ LEK BONOGREN

Lek Bonogren należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie
wątpliwości należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. Lekarz zadecyduje, jaką dawkę
początkową powinien przyjmować pacjent. Dawka podtrzymująca (dzienna dawka) zależeć będzie od
choroby i potrzeb pacjenta, ale zwykle dawka dzienna wynosi między 150 mg i 800 mg.

•    W zależności od choroby, tabletki należy przyjmować raz dziennie, przed snem lub dwa razy
     dziennie.
•    Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą.
•    Tabletkę można zażywać niezależnie od posiłku.
•    Nie należy pić soku grejpfrutowego podczas przyjmowania leku Bonogren. Może on zmieniać
     działanie leku.
•    Nie należy przerywać przyjmowania tabletek bez wskazania lekarza, nawet jeśli samopoczucie
     pacjenta się poprawi.

Zaburzenia czynności wątroby

Jeśli pacjent ma zaburzenia czynności wątroby wówczas lekarz może zmienić dawkę leku.

Osoby w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku lekarz może zmienić dawkę leku.

Stosowanie u dzieci i młodzież

Leku Bonogren nie należy stosować u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Bonogren

W razie zażycia większej dawki leku Bonogren niż zalecana można odczuwać senność, zawroty głowy
i niemiarowe bicie serca. W razie przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem
lub zgłosić się do najbliższego szpitala. Należy zabrać ze sobą tabletki Bonogren.

Pominięcie zażycia leku Bonogren

W razie pominięcia dawki leku Bonogren należy niezwłocznie przyjąć pominiętą tabletkę. Jeżeli
zbliża się czas przyjęcia następnej dawki leku należy pominąć zapomnianą dawkę i przyjąć kolejną o
zwykłej porze. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej tabletki.

Przerwanie stosowania leku Bonogren
W razie nagłego przerwania przyjmowania tabletek mogą wystąpić: bezsenność, mdłości, bóle głowy,
biegunka, wymioty, zawroty głowy lub rozdrażnienie. Lekarz może zalecić stopniowe zmniejszanie
dawki przed zakończeniem leczenia.

W razie wątpliwości związanych ze stosowaniem leku należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.


4.    MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Jak każdy lek, Bonogren może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one
wystąpią.

Bardzo często: (mogą wystąpić częściej niż u 1 na 10 pacjentów):
• zawroty głowy (mogące prowadzić do upadków), ból głowy, suchość w ustach,
• senność mogąca prowadzić do upadków (ten objaw może ustąpić podczas kontynuowania
    terapii),
• objawy odstawienia (które mogą wystąpić po zakończeniu terapii) obejmujące bezsenność,
    nudności, ból głowy, biegunkę, wymioty, zawroty głowy, drażliwość. Wskazane jest stopniowe
    odstawianie leku przez okres co najmniej 1 do 2 tygodni,
• zwiększenie poziomu trójglicerydów i cholesterolu,
• zmiany w liczbie niektórych komórek krwi (przenośnika żelaza we krwi: hemoglobiny),
• zwiększenie masy ciała.

Często: (mogą wystąpić u 1 do 10 na 100 pacjentów):
• szybkie bicie serca,
• uczucie kołatania serca, przyśpieszone lub nierównomierne bicie serca,
• duszność,
• nieżyt nosa (zatkany nos),
• zaparcia, rozstrój żołądka (niestrawność),
• uczucie słabości, omdlenia (mogące prowadzić do upadku),
• obrzęk rąk i nóg,
• zwiększenie poziomu cukru we krwi,
• niskie ciśnienie krwi podczas wstawania, może powodować zawroty głowy lub omdlenia
    (mogące prowadzić do upadku),
• niewyraźne widzenie,
• nieprawidłowy ruch mięśni, polegający na trudnościach w rozpoczynaniu ruchu mięśni, drżeniu,
    niepokoju psychoruchowym lub sztywności mięśni bez bólu,
• nietypowe sny i koszmary senne,
• uczucie zwiększonego głodu,
• rozdrażnienie,
• zaburzenia mowy i języka,
• zmniejszenie liczby niektórych rodzajów białych krwinek (leukopenia),
• zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych,
• zwiększenie poziomu hormonu o nazwie prolaktyna we krwi. Może to w rzadkich przypadkach
    prowadzić do następujących objawów:
   o mężczyźni i kobiety mają powiększone piersi i niespodziewanie produkują mleko,
   o kobiety przestają miesiączkować lub mają nieregularne miesiączki,
• zmiany poziomów hormonów tarczycy we krwi (T4 i TSH),
• myśli samobójcze i zachowania samobójcze,
• nudności,
• gorączka.
Niezbyt często: (mogą wystąpić u 1 do 10 na 1 000 pacjentów):
• napady drgawek,
• reakcje alergiczne, w tym pojawienie się wypukłych grudek, obrzęk skóry i obrzęki wokół ust,
• nieprzyjemne odczucia w nogach (zwane również zespołem niespokojnych nóg),
• trudności z połykaniem,
• niekontrolowane ruchy, głównie twarzy lub języka,
• zaburzenia seksualne,
• zmniejszenie liczby płytek krwi, co zwiększa ryzyko krwawienia lub powstawania siniaków
    (małopłytkowość),
• zmniejszenie liczby czerwonych krwinek, co może sprawiać, że skóra wygląda blado
    i powodować osłabienie lub duszność,
• spadek poziomu hormonów tarczycy we krwi (T3),
• zmniejszenie ilości sodu we krwi,
• początek lub zaostrzenie cukrzycy,
• zmiany w zapisie aktywności elektrycznej serca widoczne na EKG (wydłużenie odstępu QT).

Rzadko: (mogą wystąpić u 1 do 10 na 10 000 pacjentów):
• jednoczesne występowanie objawów wysokiej gorączki, silnego napięcia mięśni, potów lub
   obniżonego poziomu świadomości (zaburzenie zwane „złośliwy zespół neuroleptyczny”),
• zażółcenie skóry i oczu (żółtaczka),
• długotrwała i bolesna erekcja (priapizm),
• obrzęk piersi i nieoczekiwana produkcja mleka (mlekotok),
• zakrzepy krwi w żyłach, zwłaszcza w nogach (objawy obejmują obrzęk, ból i zaczerwienienie
   nogi), które to zakrzepy mogą przemieszczać się naczyniami krwionośnymi do płuc, powodując
   bóle w klatce piersiowej i trudności w oddychaniu. Jeśli wystąpią którekolwiek z tych objawów,
   należy natychmiast skonsultować się z lekarzem,
• zmniejszenie temperatury ciała (hipotermia),
• podwyższenie poziomu we krwi niektórych substancji (kinazy kreatyniny),
• zaburzenia miesiączkowania,
• zapalenie wątroby (hepatitis),
• zapalenie trzustki, które powoduje silny ból w brzuchu i plecach,
• znaczne zmniejszenie liczby białych krwinek, co zwiększa prawdopodobieństwo występowania
   zakażeń (agranulocytoza),
• połączenie schorzeń, które, gdy występują razem, zwiększają ryzyko rozwoju chorób układu
   krążenia i cukrzycy (zespół metaboliczny),
• chodzenie, mówienie jedzenie lub wykonywanie innych czynności przez sen.

Bardzo rzadko: (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 10 000 pacjentów):
• nieprawidłowe wydzielanie hormonu regulującego objętość moczu,
• uszkodzenie włókien mięśniowych i ból mięśni (rabdomioliza),
• nasilona wysypka, pęcherze lub czerwone plamy na skórze (zespół Stevensa-Johnsona),
• ciężkie reakcje alergiczne (zwane anafilaksją), które mogą powodować trudności z oddychaniem
    lub prowadzić do wstrząsu,
• nagły obrzęk skóry, zwykle wokół oczu, warg i gardła (obrzęk naczynioruchowy).

Częstość nieznana: (nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
• spadek liczby niektórych rodzajów białych krwinek (neutropenia),
• poważne zmiany skórne:
   o złuszczanie skóry (toksyczna martwica naskórka),
   o czerwone plamy (rumień wielopostaciowy).

Klasa leków, do których należy Bonogren, może powodować zaburzenia rytmu serca, które mogą być
poważne, a w ciężkich przypadkach nawet śmiertelne.
W związku z tym, lekarz może od czasu do czasu zalecić wykonanie badań krwi.

Dodatkowe działania niepożądane u dzieci i młodzieży

Takie same działania niepożądane, jak u dorosłych, mogą również wystąpić u dzieci i młodzieży.

Następujące działania niepożądane obserwowano tylko u dzieci i młodzieży:

Bardzo często: (występują u więcej niż 1 pacjenta na 10):
• wzrost ciśnienia krwi,
Następujące działania niepożądane obserwowano częściej u dzieci i młodzieży:
• wzrost poziomu hormonu zwanego prolaktyną, we krwi. Wzrost ten w rzadkich przypadkach
    może prowadzić do:
   o obrzęku piersi u mężczyzn i kobiet, i nieoczekiwanej produkcji mleka,
   o braku miesiączki lub nieregularnych miesiączek u kobiet,
• zwiększony apetyt,
• nieprawidłowy ruch - trudności w rozpoczynaniu ruchu mięśni, drżenie, niepokój psychoruchowy
    lub sztywność mięśni bez bólu.

Często: (mogą wystąpić u 1 do 10 na 100 pacjentów):
• drażliwość.

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie możliwe objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.


5.    JAK PRZECHOWYWAĆ LEK BONOGREN

•    Lek należy przechowywać w oryginalnym opakowaniu.
•    Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.
•    Nie należy stosować leku Bonogren po upływie terminu ważności zamieszczonego na
     tekturowym pudełku. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.
•    Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy
     zapytać farmaceutę, co zrobić z lekami, których się już nie potrzebuje. Takie postępowanie
     pomoże chronić środowisko.


6.    ZAWARTOŚĆ OPAKOWANIA I INNE INFORMACJE

Co zawiera lek BONOGREN

Substancją czynną leku jest kwetiapina.
Każda 25 mg tabletka powlekana zawiera 25 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny).
Każda 100 mg tabletka powlekana zawiera 100 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny).
Każda 200 mg tabletka powlekana zawiera 200 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny).
Każda 300 mg tabletka powlekana zawiera 300 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny).

Inne składniki leku:

Rdzeń tabletki:
Hypromeloza 2910
Wapnia wodorofosforan dwuwodny
Laktoza jednowodna
Skrobia kukurydziana
Karboksymetyloskrobia sodowa (Typ A)
Magnezu stearynian
Celuloza mikrokrystaliczna
Talk
Krzemionka koloidalna bezwodna

Otoczka tabetki:

25 mg:
Żelaza tlenek czerwony (E172)
żelaza tlenek żółty (E172)
Hypromeloza 2910
Tytanu dwutlenek (E171)
Makrogol 400
Żółcień pomarańczowa (E110)

100 mg:
Żelaza tlenek żółty (E172)
Hypromeloza 2910
Tytanu dwutlenek (E171)
Makrogol 400

200 i 300 mg:
Hydroksypropyloceluloza
Hypromeloza 2910
Talk
Tytanu dwutlenek (E171)

Jak wygląda lek BONOGREN i co zawiera opakowanie

Bonogren 25 mg: brzoskwiniowe, okrągłe, dwustronnie wypukłe tabletki powlekane o średnicy ok.
5,7 mm.
Bonogren 100 mg: żółte, okrągłe, dwustronnie wypukłe tabletki powlekane z rowkiem dzielącym
z jednej strony, o średnicy ok. 9,1 mm.
Bonogren 200 mg: białe, okrągłe, dwustronnie wypukłe tabletki powlekane z rowkiem dzielącym
z jednej strony, o średnicy ok. 12,1 mm.
Bonogren 300 mg: białe, podłużne, dwustronnie wypukłe tabletki powlekane z rowkiem dzielącym
z jednej strony.

Tabletki 100 mg, 200 mg oraz 300 mg można dzielić na połowy.

Opakowania:
Lek Bonogren 25 mg, 100 mg, 200 mg i 300 mg pakowany jest w blistry zawierające 10 tabletek
powlekanych.
W opakowaniach znajduje się: 10, 20, 30, 50, 60, 90, 100, 120, 180 i 240 tabletek
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny

Vipharm S.A.
ul. A. i F. Radziwiłłów 9
05-850 Ożarów Mazowiecki
tel.: (+4822) 679 5135
fax: (+4822) 678 92 87
e-mail: vipharm@vipharm.com.pl

Wytwórca
Genepharm S.A.
18th klm Marathonos Avenue
153 51 Pallini Attikis
Grecja

Ten produkt medyczny został dopuszczony do obrotu Krajach Członkowskich EOG pod
następującymi nazwami:

Holandia:    Derin filmomhulde tabletten
Polska:      Bonogren
Czechy:      Derin potahovane tablety
Rumunia:     Quersus comprimat filmat

Data zatwierdzenia ulotki: 05.09.2012

                
                        CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO, SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY
Każda 100 mg, tabletka powlekana zawiera 100 mg, kwetiapiny (Quetiapinum) w postaci fumaranu kwetiapiny.
Każda 100 mg tabletka powlekana zawiera 28,00 mg laktozy jednowodnej.
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA
Bonogren 100 mg: żółte, okrągłe, dwustronnie wypukłe tabletki powlekane z rowkiem dzielącym z jednej strony i o średnicy 9,1 mm.
Tabletki 100 mg można dzielić na połowy.
SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE
schizofrenii
zapobiegawczo w nawrotach choroby afektywnej dwubiegunowej u pacjentów z epizodami maniakalnymi lub depresyjnymi odpowiadającymi klinicznie na leczenie kwetiapią.
4.2 Dawkowanie i sposób podawania
Spożywanie posiłków nie wpływa na wchłanianie leku.
Dorośli
Leczenie schizofrenii
W leczeniu schizofrenii produkt Bonogren należy podawać dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa przez pierwsze cztery dni leczenia wynosi: 50 mg (dzień 1), 100 mg (dzień 2), 200 mg (dzień 3), 300 mg (dzień 4).
Od czwartego dnia dawkę należy zwiększać do dawki skutecznej wynoszącej zazwyczaj od 300 do 450 mg na dobę. W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji na lek, dawkę można dostosowywać w zakresie od 150 do 750 mg na dobę.
Leczenie epizodów maniakalnych w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej
W leczeniu epizodów maniakalnych związanych z chorobą dwubiegunową produkt Bonogren należy podawać dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa w pierwszych czterech dniach leczenia wynosi: 100 mg (dzień 1), 200 mg (dzień 2), 300 mg (dzień 3), 400 mg (dzień 4). Następnie dawka może być zwiększana maksymalnie o 200 mg na dobę do dawki dobowej wynoszącej 800 mg w szóstym dniu leczenia.
Zależnie od reakcji pacjenta i tolerancji kwetiapiny dawka dobowa w leczeniu podtrzymującym może wynosić od 200 do 800 mg na dobę. Zwykle dawka skuteczna wynosi od 400 do 800 mg na dobę.
Leczenie epizodów depresyjnych w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej
Produkt Bonogren należy podawać raz na dobę przed snem. Całkowita dawka dobowa w pierwszych czterech dniach leczenia wynosi 50 mg (dzień 1), 100 mg (dzień 2), 200 mg (dzień 3) i 300 mg (dzień 4). Zalecana dzienna dawka to 300 mg. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano dodatkowych korzyści w grupie przyjmującej do 600 mg w porównaniu z grupą przyjmującą 300 mg (patrz punkt 5.1). Jednak u niektórych pacjentów korzystne jest podawanie 600 mg. Dawki większe niż 300 mg powinny być wprowadzane przez lekarza doświadczonego w leczeniu choroby afektywnej dwubiegunowej. Badania kliniczne wykazały, że u niektórych pacjentów w razie problemów z tolerancją można rozważyć zmniejszenie dawki do minimum 200 mg.
Zapobieganie nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej
W celu zapobiegania nawrotom epizodów manii, mieszanych lub depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, u pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi, którzy odpowiedzieli na leczenie kwetiapiną, należy kontynuować leczenie tą samą dawką. Dawka może być następnie modyfikowana, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta, w zakresie od 300 do 800 mg, podawana dwa razy na dobę. Ważne, aby w leczeniu podtrzymującym stosować najmniejszą skuteczną dawkę.
Pacjenci w podeszłym wieku
Podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne, kwetiapinę należy stosować ostrożnie u pacjentów z tej grupy wiekowej, szczególnie na początku leczenia. Zależnie od reakcji pacjenta i tolerancji, zwiększanie dawki należy spowolnić, a dobową dawkę terapeutyczną zmniejszyć w stosunku do dawki stosowanej u młodszych pacjentów. Średni klirens nerkowy kwetiapiny zmniejszał się u pacjentów w podeszłym wieku o 30 do 50% w porównaniu z młodszymi pacjentami.
Skuteczność i bezpieczeństwo nie zostały ocenione u pacjentów w wieku powyżej 65 lat z epizodami depresyjnymi w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej.
Dzieci i młodzież
Produkt Bonogren nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia, ze względu na brak danych dotyczących stosowania w tej grupie wiekowej. Dostępne dane z kontrolowanych placebo badań klinicznych przedstawiono w punktach 4.4, 4.8, 5.1 oraz 5.2.
Zaburzenia czynności nerek
U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek nie ma potrzeby dostosowywania dawki.
Zaburzenia czynności wątroby
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Należy, zatem zachować ostrożność podczas stosowania produktu Bonogren u pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby, szczególnie w początkowym okresie podawania leku. U pacjentów ze stwierdzonym zaburzeniem czynności wątroby początkowa dawka powinna wynosić 25 mg/dobę. Dawka powinna być zwiększana codziennie o 25 do 50 mg/dobę aż do uzyskania skutecznej dawki, zależnie od reakcji klinicznej pacjenta i tolerancji leczenia.
4.3 Przeciwwskazania
Przeciwwskazane jest jednoczesne podawanie inhibitorów cytochromu P450 3A4, takich jak: inhibitory proteazy wirusa HIV, leki przeciwgrzybiczne z grupy azoli, erytromycyna, klarytromycyna i nefazodon. Patrz również punkt 4.5.
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Dzieci i młodzież (10 do 17 lat):
Produkt Bonogren nie jest zalecany dla dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia, ze względu na brak danych wspierających zastosowanie w tej grupie wiekowej. W badaniach klinicznych wykazano, że oprócz znanego profilu bezpieczeństwa określonego u dorosłych (patrz punkt 4.8), niektóre działania niepożądane u dzieci i młodzieży wystąpiły z większą częstością niż u dorosłych (zwiększenie apetytu, zwiększenie stężenia prolaktyny w surowicy i objawy pozapiramidowe) i zidentyfikowano jedno działanie niepożądane, którego nie obserwowano wcześniej w badaniach w grupie dorosłych (wzrost ciśnienia tętniczego krwi). U dzieci i młodzieży zaobserwowano również zmiany w badaniach czynności tarczycy.
Ponadto, brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci i młodzieży dłuższego niż 26 tygodnie, odnośnie wzrostu i dojrzewania. Nie jest znany długoterminowy wpływ na rozwój poznawczy i behawioralny.
W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży, stosowanie kwetiapiny wiązało się ze zwiększeniem (w porównaniu z placebo) częstości występowania objawów pozapiramidowych (ang. extrapyramidal symptoms, EPS) u chorych na schizofrenię i manię dwubiegunową (patrz punkt 4.8).
Samobójstwo/myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego:
Depresja w chorobie afektywnej dwubiegunowej jest związana ze zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw (zdarzenia związane z samobójstwem). Ryzyko to utrzymuje się do czasu uzyskania znaczącej remisji. Ponieważ poprawa może nie nastąpić w ciągu kilku pierwszych tygodni leczenia lub dłużej, pacjenci powinni być w tym czasie ściśle monitorowani. Doświadczenie kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstwa może zwiększyć się we wczesnym etapie powrotu do zdrowia.
W badaniach klinicznych u pacjentów z ciężkimi epizodami depresyjnymi w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej zaobserwowano zwiększone ryzyko zdarzeń związanych z samobójstwem u młodych osób dorosłych poniżej 25 roku życia, którzy byli leczeni kwetiapiną w porównaniu do osób otrzymujących placebo (odpowiednio 3,0% vs 0 %).
Dodatkowo, lekarze powinni rozważyć ryzyko wystąpienia zdarzeń związanych z samobójstwem po nagłym przerwaniu leczenia kwetiapiną, ze względu na znane czynniki ryzyka leczonej choroby.
Senność:
Leczenie kwetiapiną związane jest z sennością i objawami z nią związanymi, takimi jak uspokojenie polekowe (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych podczas leczenia pacjentów z depresją dwubiegunową, objawy te pojawiały się zazwyczaj w ciągu 3 pierwszych dni leczenia i miały zazwyczaj łagodne lub umiarkowane nasilenie. Pacjenci z depresją dwubiegunową doświadczający senności o ciężkim nasileniu mogą wymagać częstszych wizyt kontrolnych przez co najmniej 2 tygodnie od wystąpienia objawów senności lub do czasu poprawy; może być konieczne rozważenie przerwania leczenia.
Układ sercowo-naczyniowy:
Napady drgawkowe:
W kontrolowanych badaniach klinicznych nie wykazano różnicy w częstości napadów drgawkowych u pacjentów leczonych kwetiapiną lub otrzymujących placebo. Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z padaczką w wywiadzie (patrz punkt 4.8).
Objawy pozapiramidowe:
Dyskineza późna:
W razie wystąpienia objawów przedmiotowych i podmiotowych dyskinezy późnej należy rozważyć zmniejszenie dawki leku lub przerwanie leczenia kwetiapiną (patrz punkt 4.8). Objawy dyskinezy późnej mogą się nasilić, a nawet pojawić się po zakończeniu leczenia (patrz punkt 4.8).
Złośliwy zespół neuroleptyczny:
Występowanie złośliwego zespołu neuroleptycznego jest związane ze stosowaniem leków przeciwpsychotycznych, w tym również kwetiapiny (patrz punkt 4.8). Objawy kliniczne obejmują hipertermię, zaburzenia stanu psychicznego, sztywność mięśni, zaburzenia czynności układu autonomicznego i zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej.
W razie ich wystąpienia należy przerwać leczenie produktem Bonogren i zastosować odpowiednie leczenie.
Ciężka neutropenia:
W badaniach klinicznych z kwetiapiną niezbyt często zgłaszano wystąpienie ciężkiej neutropenii (zawartość krwinek białych obojętnochłonnych we krwi <0,5 X 109/l). Większość przypadków ciężkiej neutropenii wystąpiła w ciągu kilku miesięcy od rozpoczęcia terapii kwetiapiną, ale nie ustalono oczywistego związku z dawką leku. Po wprowadzeniu do obrotu produktów leczniczych zawierających kwetiapinę, leukopenia i (lub) neutropenia prowadziła do zakończenia leczenia kwetiapiną. Do możliwych czynników ryzyka związanych z neutropenią należą: uprzednie zmniejszenie liczby krwinek białych (WBC) oraz neutropenia polekowa w wywiadzie. U pacjentów, u których liczba krwinek białych obojętnochłonnych wynosi <1,0 x 109/l, leczenie kwetiapiną należy przerwać. Pacjentów należy obserwować pod kątem podmiotowych i przedmiotowych objawów zakażenia i liczby krwinek białych obojętnochłonnych (dopóki nie przekroczą 1,5 x 109/l) (patrz punkt 5.1).
Interakcje:
W razie zastosowania produktu leczniczego Bonogren jednocześnie z lekami silnie indukującymi enzymy wątrobowe, np. karbamazepiną bądź fenytoiną, może się wyraźnie zmniejszyć stężenie kwetiapiny w osoczu, co może wpływać na skuteczność terapii kwetiapiną. U pacjentów otrzymujących leki pobudzające działanie enzymów wątrobowych, leczenie kwetiapiną można rozpocząć wyłącznie, jeśli lekarz stwierdzi, że korzyść z przyjmowania kwetiapiny przewyższa ryzyko wycofania tych leków. Istotne jest, by wszelkie zmiany dotyczące leków indukujących enzymy wątrobowe następowały stopniowo oraz by w razie potrzeby zastąpiono te leki lekami nieindukującymi enzymów wątrobowych (np. walproinian sodu).
Hiperglikemia:
Lipidy:
W badaniach klinicznych z kwetiapiną występowało zwiększenie stężenia triglicerydów, LDL oraz całkowitego cholesterolu i zmniejszenie stężenia cholesterolu HDL we krwi (patrz punkt 4.8). W razie wystąpienia zmian stężenia lipidów, należy postępować zgodnie z przyjętą praktyką kliniczną.
Ryzyko zmian metabolicznych:
Ze względu na obserwowane w badaniach klinicznych zmiany masy ciała, stężenia glukozy we krwi (patrz hiperglikemia) i stężenia lipidów, możliwe jest pogorszenie profilu ryzyka zmian metabolicznych u poszczególnych pacjentów, co należy odpowiednio leczyć (patrz punkt 4.8).
Wydłużenie odstępu QT:
W baniach klinicznych oraz podczas leczenia kwetiapiną zgodnie ze wskazaniami zawartymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego, nie wykazano trwałego zwiększenia odstępu QT związanego ze stosowaniem kwetiapiny. Jednak po wprowadzeniu kwetiapiny do obrotu, odnotowano wydłużenie odstępu QT po dawkach terapeutycznych (patrz punkt 4.8) i po przedawkowaniu (patrz punkt 4.9). Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność, przepisując kwetiapinę pacjentom z chorobą sercowo‑naczyniową lub wydłużonymi odstępami QT w wywiadzie rodzinnym. Należy również zachować ostrożność w przypadku przepisywania kwetiapiny z lekami, które powodują zwiększenie odstępów QT, oraz równocześnie z lekami neuroleptycznymi, szczególnie u osób w podeszłym wieku, u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego QT, zastoinową niewydolnością serca, hipertrofią serca, hipokaliemią bądź hipomagnezemią (patrz punkt 4.5).
Wycofanie leku:
Po nagłym zaprzestaniu podawania kwetiapiny opisywano ostre objawy wycofania leku, takie jak bezsenność, nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Zaleca się stopniowe wycofywanie leku przez okres przynajmniej jednego lub dwóch tygodni (patrz punkt 4.8).
Pacjenci w podeszłym wieku z psychozą powiązaną z demencją:
Produkt leczniczy Bonogren jest niewskazany dla osób leczonych z powodu psychozy powiązanej z demencją.
W randomizowanych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo przeprowadzonych na populacji pacjentów cierpiących na demencję, przyjmujących nietypowe leki przeciwpsychotyczne stwierdzono trzykrotnie zwiększone ryzyko działań niepożądanych naczyniowo‑mózgowych. Mechanizm tego zwiększenia ryzyka jest nieznany. Nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka u pacjentów przyjmujących inne leki przeciwpsychotyczne lub w innych populacjach pacjentów. U pacjentów zagrożonych udarem produkt leczniczy Bonogren należy stosować z zachowaniem ostrożności.
Metaanaliza nietypowych leków przeciwpsychotycznych wykazała u pacjentów w podeszłym wieku, cierpiących na psychozy powiązane z demencją, zwiększone ryzyko śmierci, w porównaniu do pacjentów przyjmujących placebo. Jednakże dwa 10-tygodniowe badania kontrolowane placebo na tej samej populacji pacjentów (n = 710), średnia wieku: 83 lata (zakres: 56‑99 lat), wykazały częstość zgonów u pacjentów leczonych kwetiapiną 5,5% w stosunku do 3,2% w grupie kontrolowanej placebo. Pacjenci objęci tymi badaniami zmarli z różnych innych powodów, zgodnie z przewidywanymi dla tej populacji. Dane te nie wskazują związku przyczynowo‑skutkowego między leczeniem kwetiapiną a zgonami pacjentów cierpiących na demencję.
Zaburzenia przełykania:
W związku ze stosowaniem kwetiapiny odnotowano zaburzenia przełykania (patrz punkt 4.8) i przypadki zachłystywania. Kwetiapinę należy stosować ostrożnie u pacjentów z ryzykiem  zachłystowego zapalenia płuc.
Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Laktoza:
Informacje dodatkowe:
Dane na temat stosowania kwetiapiny w połączeniu z solą sodową kwasu walproinowego lub litem w leczeniu umiarkowanych do ciężkich objawów manii są ograniczone; niemniej jednak, terapia połączona była dobrze tolerowana (patrz punkt 4.8 oraz 5.1). Dane wykazywały działanie addytywne w trzecim tygodniu.
4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji
Kwetiapina oddziałuje na ośrodkowy układ nerwowy, należy zatem zachować ostrożność podczas stosowania produktu leczniczego Bonogren w połączeniu z innymi lekami, które również oddziałują na ośrodkowy układ nerwowy oraz z alkoholem.
Głównym izoenzymem układu enzymatycznego cytochromu P450 biorącym udział w metabolizmie kwetiapiny jest CYP 3A4. W badaniu interakcji przeprowadzonym na zdrowych ochotnikach, równoczesne podawanie kwetiapiny (w dawce 25 mg) z ketokonazolem, inhibitorem CYP3A4, spowodowało 5‑ do 8‑krotnego zwiększenie ekspozycji układowej (stężenia kwetiapiny w osoczu, mierzonej jako AUC). Dlatego jednoczesne podawanie kwetiapiny z inhibitorami CYP3A4 jest przeciwwskazane. Nie zaleca się równoczesnego stosowania kwetiapiny z sokiem grejpfrutowym.
Jednak w badaniach klinicznych z zastosowaniem dawek wielokrotnych, prowadzonych w celu ustalenia farmakokinetyki kwetiapiny podawanej przed leczeniem i podczas leczenia karbamazepiną (lekiem pobudzającym enzymy wątrobowe), jednoczesne podanie karbamazepiny znacząco zwiększało klirens kwetiapiny. Powodowało to zmniejszenie ekspozycji układowej na kwetiapinę (mierzonej jako AUC) do średnio 13% ekspozycji występującej po podaniu samej kwetiapiny; u niektórych pacjentów obserwowano jeszcze silniejszy efekt. W wyniku tej interakcji może być mniejsze stężenie kwetiapiny w osoczu, co może mieć wpływ na skuteczność terapii kwetiapiną.
Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z fenytoiną (innym lekiem indukującym enzymy mikrosomalne), także powoduje znaczące zwiększenie klirensu kwetiapiny o ok. 450%. U pacjentów otrzymujących leki pobudzające enzymy wątrobowe, rozpoczęcie leczenia kwetiapiną może nastąpić wyłącznie wtedy, kiedy lekarz stwierdzi, że korzyść z przyjmowania kwetiapiny przewyższa ryzyko wycofania leków pobudzających enzymy wątrobowe. Ważne, by wszelkie zmiany w związku z lekami pobudzającymi enzymy wątrobowe następowały stopniowo, oraz by w razie potrzeby zastąpiono te leki lekami niepobudzającymi enzymów (np. walproinianem sodu) (patrz również punkt 4.4).
Po jednoczesnym zastosowaniu  kwetiapiny z przeciwdepresyjnym lekiem imipraminą (inhibitorem CYP 2D6) lub fluoksetyną (inhibitorem CYP 3A4 i CYP 2D6) parametry farmakokinetyczne kwetiapiny nie zmieniają się istotnie.
Po jednoczesnym zastosowaniu kwetiapiny z przeciwpsychotycznymi lekami: rysperydonem lub haloperydolem parametry farmakokinetyczne kwetiapiny nie zmieniają się istotnie. Jednoczesne podawanie kwetiapiny i tiorydazyny powodowało zwiększenie klirensu kwetiapiny o ok. 70%.
Parametry farmakokinetyczne kwetiapiny nie zmieniają się w przypadku jednoczesnego zastosowania cymetydyny.
Parametry farmakokinetyczne litu nie zmieniają się po jednoczesnym zastosowaniu z kwetiapiną.
Parametry farmakokinetyczne walproinianu sodu i kwetiapiny nie zmieniają się w stopniu istotnym klinicznie po jednoczesnym ich zastosowaniu.
Nie przeprowadzono sformalizowanych badań interakcji z powszechnie stosowanymi lekami na choroby układu naczyniowo-sercowego.
Zalecana jest jednak ostrożność w razie jednoczesnego stosowania kwetiapiny z lekami powodującymi zaburzenia równowagi elektrolitycznej lub zwiększającymi odstęp QT.
4.6 Ciąża i laktacja
Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania kwetiapiny u kobiet w okresie ciąży nie zostały potwierdzone. Do chwili obecnej w badaniach prowadzonych na zwierzętach nie odnotowano szkodliwości leku, choć nie badano jeszcze wpływu kwetiapiny na rozwój narządu wzroku płodu. Dlatego produkt można stosować w okresie ciąży tylko wówczas, gdy korzyści dla matki są większe niż ryzyko dla płodu. Obserwowano objawy odstawienia u noworodków, których matki podczas ciąży przyjmowały kwetiapinę.
Nie wiadomo, w jakim stopniu kwetiapina przenika do mleka kobiecego. Kobietom karmiącym piersią należy zatem doradzać, żeby unikały karmienia piersią podczas stosowania produktu leczniczego Bonogren.
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu
Ze względu na wpływ kwetiapiny na ośrodkowy układ nerwowy, nie zaleca się wykonywania czynności wymagających zwiększonej uwagi. Dlatego pacjentom odradza się prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu, dopóki nie zostanie ustalona indywidualna podatność na dekoncentrujące działanie leku.
4.8 Działania niepożądane
Tak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, w trakcie leczenia produktem leczniczym Bonogren mogą wystąpić: zwiększenie masy ciała, omdlenia, złośliwy zespół neuroleptyczny, leukopenia, neutropenia, obrzęki obwodowe.
Poniższa tabela przedstawia częstość działań niepożądanych występujących podczas leczenia kwetiapiną, zgodnie z zaleceniami Rady Międzynarodowych Towarzystw Medycznych CIOMS (CIOMS III Grupa Robocza;1995).
Częstość występowania działań niepożądanych jest określona w następujący sposób: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100, rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000).
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Często:
Leukopenia1
Zaburzenia układu nerwowego
Często:
Niezbyt często:
Zaburzenia serca
Często:
Często:
Rzadko:
Żółtaczka6
Bardzo rzadko:
Rzadko:
Bardzo często:
Rzadko:
zwiększenie stężenia cholesterolu całkowitego we krwi (głównie cholesterolu LDL) 12, zmniejszenie stężenia cholesterolu HDL18, zwiększenie masy ciała9
Często:
Niezbyt często:
wydłużenie odstępu QT1,13,19
Patrz punkt 4.4
Może wystąpić senność, zazwyczaj w ciągu dwóch pierwszych tygodni leczenia i zasadniczo ustępuje wraz z kontynuacją leczenia produktem leczniczym Bonogren.
U niektórych pacjentów przyjmujących kwetiapinę zaobserwowano bezobjawowy wzrost aktywności aminotranferaz (AlAT, AspAT) w surowicy oraz aktywności enzymu gamma-GT.
Jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych blokujących receptory alfa adrenergiczne, Bonogren może często indukować niedociśnienie ortostatyczne, związane z zawrotami głowy, tachykardią oraz ,u niektórych pacjentów, z omdleniami, szczególnie w początkowej fazie dostosowywania dawki (patrz punkt 4.4).
W bardzo rzadkich przypadkach odnotowano zaostrzenie objawów uprzednio stwierdzonej cukrzycy.
Obliczenie częstości niniejszych działań niepożądanych zostało dokonane jedynie w oparciu o dane po wprowadzeniu produktu do obrotu.
Przymanjmniej raz stężenie glukozy na czczo ≥7,0 mmol/l lub stężenie glukozy nie na czczo ≥11,1 mmol/l .
Wzrost częstości zaburzeń przełykania związany ze stosowaniem kwetiapiny w porównaniu do placebo obserwowano jedynie w badaniach klinicznych depresji dwubiegunowej
W oparciu o >7% wzrost masy ciała w stosunku do wartości wyjściowej. Występuje głównie w pierwszych tygodniach leczenia u osób dorosłych.
Najczęściej występującymi objawami odstawienia stwierdzanymi w kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii były: bezsenność, nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i rozdrażnienie. Częstość tych reakcji znacząco się zmniejszyła po 1 tygodniu od zakończenia terapii.
Przymanjmniej raz trójglicerydy 200 mg/dl (≥2,258 mmol/l) u pacjentów ≥18 lat) lub ≥150 mg/dl (≥ 1,694 mmol/l) u pacjentów <18 lat.
Przymanjmniej raz cholesterol ≥240 mg/dl (≥6,2064 mmol/l) u pacjentów ≥18 lat lub ≥200 mg/dl (≥5,172 mmol/l) u pacjentów <18 lat. Bardzo często stwierdzano wzrost stężenia cholesterolu LDL o ≥30 mg/dl (≥0,769 mmol/l). Średnia zmiana wśród pacjentów, u których obserwowano wzrost, wynosiła 41,7 mg/dl (1,07 mmol/l).
Patrz poniższy tekst
Zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej we krwi zgłaszane w badaniach klinicznych, niezwiązane ze złośliwym zespołem neuroleptycznym.
Stężenie prolaktyny (pacjenci >18 lat): >20 μg/l (>869,56 pmol/l) mężczyźni; >30 μg/l (>1304,34 pmol/l) kobiety, w dowolnym momencie.
Może prowadzić do upadków.
Cholesterol HDL: <40 mg/dl (1,025 mmol/l) mężczyźni, <50 mg/dl (1,282 mmol/l) kobiety w dowolnym momencie.
Częstość występowania u pacjentów z przesunięciem QTc z <450 ms do >450 ms, z wzrostem > 30 msek. W badaniach kontrolowanych placebo z użyciem kwetiapiny, średnie zmiany i częstość występowania u pacjentów z przesunięciem odcinka QTc do poziomu wartości istotnej klinicznie jest podobny w grupie stosującej kwetiapinę i placebo.
Podczas stosowania leków neuroleptycznych zgłaszano przypadki wydłużonego odstępu QT, niemiarowości komorowej, nagłej niespodziewanej śmierci, zatrzymania akcji serca, „torsades de pointes” uznawane za działania wspólne dla tej grupy leków.
W krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych w leczeniu schizofrenii i manii dwubiegunowej, łączna częstość objawów pozapiramidowych była podobna do stwierdzanej w grupie placebo (schizofrenia: 7,8% dla kwetiapiny i 8,0% w grupie placebo; mania dwubiegunowa: 11,2% dla kwetiapiny i 11,4% dla placebo ). W krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych w leczeniu depresji dwubiegunowej łączna częstość objawów pozapiramidowych wynosiła 8,9% dla kwetiapiny w porównaniu do 3,8% w grupie placebo, jednak częstość poszczególnych działań niepożądanych (np. akatyzji, zaburzeń pozapiramidowych, drżeń, dyskinez, dystonii, niepokoju, mimowolnych skurczów mięśni, pobudzenia psychoruchowego i sztywności mięśni) była na ogół niska i nie przekraczała 4% w żadnej z badanych grup.
Leczenie kwetiapiną było związane z niewielkim, zależnym od dawki, zmniejszeniem stężenia hormonów tarczycy we krwi, szczególnie T4 i fT4 (całkowitej i wolnej tyroksyny). Zmniejszenie to było największe w pierwszych dwóch do czterech tygodniach leczenia kwetiapiną, nie odnotowano dalszego zmniejszania podczas długotrwałego leczenia. Prawie we wszystkich przypadkach przerwanie leczenia kwetiapiną powodowało powrót stężenia całkowitej i wolnej tyroksyny do wartości prawidłowych, niezależnie od czasu trwania leczenia. Niewielkie zmniejszenia stężenia hormonów tarczycy T3 i rT3 (całkowitej i odwróconej trijodotyroniny) obserwowano tylko po stosowaniu dużych dawek produktu. Nie obserwowano zmian stężenia TBG ani zwiększenia stężenia TSH. Nie obserwowano również objawów klinicznych niedoczynności tarczycy.
Dzieci i młodzież (10 do 17 lat)
Te same działania niepożądane opisane powyżej dla dorosłych dotyczą dzieci i młodzieży. Poniższa tabela zawiera podsumowanie działań niepożądanych, które występują częściej u chorych dzieci i młodzieży (w wieku 10-17 lat) niż w dorosłej populacji, jak i działania niepożądane, których nie stwierdzono w dorosłej populacji.
Częstość występowania działań niepożądanych jest określona w następujący sposób: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100, rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000).
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Zaburzenia układu nerwowego
Często:
Drażliwość4
Stężenie prolaktyny (pacjenci <18 lat): >20 μg/l (>869,56 pmol/l) mężczyźni;>26 μg/l (>1130,428 pmol/l) kobiety, w dowolnym momencie. Mniej niż u 1% pacjentów nastąpił wzrost prolaktyny do poziomu >100 g/l.
Na podstawie zmian powyżej istotnych klinicznie wartości progowych (kryteria zaczerpnięte z Narodowego Instytutu Zdrowia) lub wzrostu powyżej 20 mmHg dla ciśnienia skurczowego lub >10 mmHg dla rozkurczowego ciśnienia krwi w dowolnym czasie w dwóch (3-6 tygodni) badaniach kontrolowanych placebo u dzieci i młodzieży.
Patrz punkt 5.1
Uwaga: częstość jest zgodna z obserwowaną u dorosłych, ale drażliwość może być związana z różnymi implikacjami klinicznymi u dzieci i młodzieży niż do osób dorosłych.
4.9 Przedawkowanie
W badaniach klinicznych zgłoszono zgon po ostrym przedawkowaniu 13,6 g, a w badaniach obserwacyjnych po zażyciu dawki zaledwie 6 g kwetiapiny. Jednakże zgłoszono także przypadki przeżycia po ostrym przedawkowaniu kwetiapiny w dawce 30 g. W badaniach obserwacyjnych bardzo rzadko odnotowano przedawkowanie samej kwetiapiny powodujące śmierć, śpiączkę lub wydłużenie odstępu QT.
Pacjenci z uprzednio stwierdzoną ciężką chorobą serca i naczyń są szczególnie zagrożeni w razie przedawkowania (patrz punkt 4.4).
Na ogół objawy przedmiotowe i podmiotowe wynikały z zaostrzenia znanych skutków farmakologicznych leku, takich jak: senność i uspokojenie polekowe, tachykardia i obniżone ciśnienie.
Nie istnieje swoista odtrutka dla kwetiapiny. W razie ciężkiego zatrucia, należy uwzględnić możliwość zażycia kilku leków. Pacjent powinien być leczony w oddziale intensywnej terapii. Zaleca się uzyskać i utrzymać drożność dróg oddechowych, zapewnić odpowiednie natlenowanie i wentylację, monitorowanie i podtrzymywanie czynności układu sercowo‑naczyniowego. Chociaż nie badano zapobiegania wchłaniania po przedawkowaniu, należy rozważyć płukanie żołądka (po zaintubowaniu, jeśli pacjent jest nieprzytomny) oraz podanie węgla aktywowanego wraz z lekiem przeczyszczającym.
Pacjent powinien pozostawać pod dokładną kontrolą lekarską aż do powrotu do zdrowia.
WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE
Efekty farmakodynamiczne:
Z badań nieklinicznych, w których oceniano ryzyko wywołania objawów pozapiramidowych wynika, że kwetiapina wykazuje inne działanie niż standardowe leki przeciwpsychotyczne i ma nietypowy profil. Długotrwałe przyjmowanie kwetiapiny nie powoduje nadwrażliwości receptora dopaminowego D2. Kwetiapina wykazuje jedynie słabe działanie kataleptyczne w dawkach skutecznie blokujących receptor dopaminowy D2. Po długotrwałym podawaniu kwetiapina wykazuje selektywność wobec układu limbicznego - wywołuje blok depolaryzacyjny neuronów mezolimbicznych, lecz nie nigrostriatalnych, zawierających dopaminę. W następstwie doraźnego lub długotrwałego podawania, kwetiapina w minimalnym stopniu wywołuje objawy dystonii u małp z rodzaju Cebus uwrażliwionych na haloperydol lub nieprzyjmujących wcześniej żadnych leków.
Skuteczność kliniczna
Wyniki czterech kontrolowanych placebo badań, w których oceniano dawki kwetiapiny do 800 mg/dobę w leczeniu umiarkowanych do ciężkich objawów manii (w dwóch badaniach stosowano kwetiapinę w monoterapii, a w dwóch w terapii skojarzonej z solami litu lub walproinianem sodu) nie wykazały różnic między grupami leczonymi kwetiapiną i placebo pod względem częstości występowania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania leków przeciwcholinergicznych.
W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo u osób w podeszłym wieku z psychozą związaną z demencją, częstość mózgowo‑naczyniowych działań niepożądanych na sto pacjentolat nie była większa u pacjentów leczonych kwetiapiną niż u pacjentów przyjmujących placebo.
W dwóch badaniach klinicznych w leczeniu umiarkowanych do ciężkich objawów manii wykazano większą skuteczność w zmniejszaniu objawów manii w trzecim i dwunastym tygodniu kwetiapiny w monoterapii w porównaniu z placebo. Brak danych z badań długoterminowych pokazujących skuteczność kwetiapiny w zapobieganiu nawrotom objawów manii lub depresji. Dane dotyczące stosowania skojarzonego kwetiapiny z kwasem walproinowym lub litem w leczeniu umiarkowanych do ciężkich epizodów manii w trzecim i szóstym tygodniu są ograniczone; jednakże terapia skojarzona była dobrze tolerowana. Dane wykazują efekt addytywny w trzecim tygodniu. Drugie badanie nie wykazało efektu addytywnego w 6 tygodniu.
Mediana dawki stosowanej w ostatnim tygodniu u chorych reagujących na leczenie kwetiapiną wynosiła około 600 mg/dobę i u około 85% z nich wartość ta mieściła się w zakresie od 400 do 800 mg na dobę.
W czterech ośmiotygodniowych badaniach klinicznych u pacjentów z epizodami depresji  o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego w przebiegu choroby dwubiegunowej typu I i II, leczenie kwetiapiną w dawce 300 mg i 600 mg było znamiennie lepsze niż stosowanie placebo  w odniesieniu do wartości wyniku: średniej poprawy według skali MADRS i odpowiedzi zdefiniowanej jako przynajmniej 50% poprawy całkowitego wyniku w skali MADRS,  w porównaniu do wartości wyjściowych Nie stwierdzono różnicy w wielkości odpowiedzi pomiędzy grupami pacjentów otrzymujących kwetiapinę w dawce 300 mg i 600 mg.
Podczas przedłużonej obserwacji w dwóch z powyższych badań wykazano, że długotrwałe leczenie pacjentów odpowiadających na leczenie kwetiapiną w dawce 300 mg lub 600 mg było skuteczne, w porównaniu do placebo, w odniesieniu do objawów depresji, ale nie w odniesieniu do objawów maniakalnych.
W dwóch badaniach klinicznych dotyczących przeciwdziałania nawrotom zmienionego nastroju stosowano kwetiapinę w połączeniu z lekami stabilizującymi nastrój (normotymikami). U pacjentów z nastrojem maniakalnym, depresyjnym lub mieszanym, połączenie kwetiapiny i normotymiku wykazało większą skuteczność w porównaniu ze stosowaniem samego normotymiku pod względem wydłużenia czasu do nawrotu zmienionego nastroju (maniakalnego, depresyjnego lub mieszanego). Kwetiapinę podawano w dawce od 400 mg do 800 mg na dobę w dwóch dawkach podzielonych, w leczeniu skojarzonym z solami litu lub kwasem walproinowym.
Podczas jednego badania długookresowego (leczenie trwające do 2 lat) oceniającego zapobieganie nawrotom u pacjentów z epizodami manii, depresji lub zaburzeń mieszanych kwetiapina okazała się skuteczniejsza niż placebo w odniesieniu do wydłużenia czasu do nawrotu zmienionego nastroju (maniakalnego, depresyjnego lub mieszanego) u pacjentów z chorobą afektywną typu I. Liczba pacjentów z epizodem zmiany nastroju wynosiła 91 (22,5%) w grupie otrzymującej kwetiapinę, 208 (51,5%) w grupie otrzymującej placebo i 95 (26,1%) w grupie leczonej litem. U pacjentów wykazujących odpowiedź na leczenie kwetiapiną, porównując kontynuację leczenia kwetiapiną z przestawieniem na lit, stwierdzono, że zmiana na lit nie wiązała się z wydłużeniem czasu do wystąpienia epizodu zmiany nastroju.
Badania kliniczne wykazały, że kwetiapina jest skuteczna w leczeniu schizofrenii i manii, gdy podaje się ją dwa razy dziennie, choć jej farmakokinetyczny okres półtrwania wynosi ok. 7 godzin. Dane te potwierdziły wyniki badania emisyjnej tomografii pozytonowej (PET), które wykazało, że dla kwetiapiny farmakokinetyczny okres półtrwania receptorów 5HT2 i D2 wynosi nawet 12 godzin. Bezpieczeństwo i skuteczność dawek większych niż 800 mg na dobę nie były oceniane.
Długoterminowa skuteczność kwetiapiny w zapobieganiu nawrotom schizofrenii nie została potwierdzona w badaniach klinicznych przeprowadzonych metodą ślepej próby. W badaniu otwartym u pacjentów cierpiących na schizofrenię, którzy wykazali początkową reakcję na leczenie, podczas kontynuowania terapii, kwetiapina skutecznie utrzymywała poprawę stanu klinicznego, co świadczy o jej długoterminowej skuteczności.
W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofilów ≥1,5 x 109/l, częstość wystąpienia przynajmniej raz liczby neutrofilów <1,5 x 109/l wynosiła 1,72% u pacjentów otrzymujących kwetiapinę i 0,73% u pacjentów otrzymujących placebo. We wszystkich badaniach klinicznych (kontrolowanych placebo, otwartych, z aktywnym komparatorem, u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofilów ≥1,5 x 109/l) częstość wystąpienia przynajmniej jeden raz liczby neutrofilów <0,5 x 109/l wynosiła 0,21% u pacjentów leczonych kwetiapiną i 0% u pacjentów otrzymujących placebo, natomiast częstość wystąpienia przynajmniej raz liczby neutrofilów między ≥0,5 i <1,0 x 109/l wynosiła 0,75% u pacjentów leczonych kwetiapiną i 0,11% u pacjentów otrzymujących placebo.
Dzieci i młodzież (10 do 17 lat)
Skuteczność i bezpieczeństwo kwetiapiny oceniano w 3-tygodniowym kontrolowanym placebo badaniu dotyczącym leczenia manii (n = 284 pacjentów z USA, w wieku 10-17 lat). U około 45% pacjentów dodatkowo zdiagnozowano ADHD. Ponadto przeprowadzono 6-tygodniowe kontrolowane placebo badanie leczenia schizofrenii (n = 222 pacjentów w wieku 13-17 lat). Z obu badań wykluczono pacjentów, którzy nie odpowiedzieli na kwetiapinę. Leczenie kwetiapiną rozpoczynano od dawki 50 mg/dobę, w drugim dniu dawkę zwiększono do 100 mg/dobę, następnie dawkę zwiększano do dawki docelowej (mania 400-600 mg/dobę; schizofrenia 400-800 mg/dobę) zwiększając ją o 100 mg/dobę dwa lub trzy razy na dobę.
Podczas badania dotyczącego manii różnica średniej zmiany LS (algorytm najmniejszych kwadratów) w stosunku do wartości wyjściowych w całkowitej skali Young Mania Rating Scale -YMRS (grupa aktywna minus placebo) wynosiła –5,21 dla kwetiapiny w dawce 400 mg na dobę oraz –6,56 dla kwetiapiny w dawce 600 mg na dobę. Wskaźnik pacjentów reagujących na leczenie (poprawa wyniku w skali YMRS o ≥50%) wynosił 64% dla kwetiapiny w dawce 400 mg na dobę, 58% dla kwetiapiny w dawce 600 mg na dobę, natomiast 37% dla grupy otrzymującej placebo.
Podczas badania dotyczącego schizofrenii różnica średniej zmiany LS w stosunku do wartości wyjściowych dla całkowitego wyniku w skali PANSS (grupa aktywna minus placebo) wynosiła –8,16 dla kwetiapiny w dawce 400 mg na dobę i –9,29 dla kwetiapiny w dawce 800 mg na dobę. Stosowanie niskich dawek kwetiapiny (400 mg/dobę), jak również dawek wysokich (800 mg/dobę), nie okazało się skuteczniejsze niż placebo w odniesieniu do pacjentów, u których uzyskano zmniejszenie o ≥30% całkowitego wyniku w skali PANSS w stosunku do wartości wyjściowych. Wyższe dawki dawały mniejszy wskaźnik odpowiedzi zarówno w przypadku manii, jak i schizofrenii.
Brak danych na temat utrzymania się efektu lub zapobiegania nawrotom choroby w tej grupie wiekowej.
Trwające 26 tygodni, otwarte przedłużenie badań krótkookresowych (n = 380 pacjentów),  z zastosowaniem kwetiapiny w dawkach od 400 mg do 800 mg na dobę, dostarczyło dodatkowych danych na temat bezpieczeństwa. U dzieci i młodzieży zgłaszano wzrost ciśnienia krwi, natomiast zwiększenie apetytu, objawy pozapiramidowe oraz podwyższenie stężenia prolaktyny w surowicy obserwowano z większą częstością u dzieci i młodzieży niż u dorosłych pacjentów (patrz punkty 4.4 i 4.8).
Objawy pozapiramidowe
W krótkoterminowym kontrolowanym placebo badaniu z zastosowaniem monoterapii w grupie młodzieży (13-17 lat) ze schizofrenią, łączna częstość występowania objawów pozapiramidowych dla kwetiapiny wynosiła 12,9% i 5,3% dla placebo, choć częstość poszczególnych działań niepożądanych (np. akatyzji, drżeń, zaburzeń pozapiramidowych, hipokinezy, niepokoju, pobudzenia psychoruchowego, sztywności mięśni, dyskinezy) nie przekraczały 4,1% niezależnie od grupy leczonej. W krótkoterminowym kontrolowanym placebo badaniu, z zastosowaniem monoterapii u dzieci i młodzieży (w wieku 10-17 lat) z manią w chorobie dwubiegunowej, łączna częstość występowania objawów pozapiramidowych wynosiła 3,6% w grupie leczonej kwetiapiną i 1,1% dla placebo. W długoterminowym badaniu otwartym u pacjentów ze schizofrenia i manią w przebiegu choroby dwubiegunowej, łączna częstość występowania EPS wynikającego z leczenia wynosiła 10%.
Zwiększenie masy ciała
W krótkoterminowych badaniach klinicznych u dzieci (w wieku 10-17 lat), 17% pacjentów leczonych kwetiapiną i 2,5% pacjentów otrzymujących placebo zwiększyło masę ciała o ≥7%. Po uwzględnieniu korekty względem prawidłowego wzrostu w dłuższym okresie jako miarę zmiany istotnej klinicznie uznano zwiększenie o co najmniej 0,5 odchylenia standardowego w stosunku do wartości wyjściowych wskaźnika masy ciała (BMI). U 18,3% pacjentów leczonych kwetiapiną przez co najmniej 26 tygodni powyższe kryterium zostało spełnione.
Samobójstwo/myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego
W krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych u dzieci chorych na schizofrenię, częstość zdarzeń związanych z samobójstwem wynosiła 1,4% (2/147) dla kwetiapiny i 1,3% (1/75) w grupie placebo, u pacjentów <18 roku życia. W krótkoterminowych badaniach kontrolowanych placebo u dzieci z manią w przebiegu choroby dwubiegunowej, częstość zdarzeń związanych z samobójstwem wyniosła 1,0% (2/193) dla kwetiapiny i 0% (0/90) w grupie placebo, u pacjentów <18 roku życia.
Właściwości farmakokinetyczne
Kwetiapina po podaniu doustnym jest dobrze wchłaniana i w dużym stopniu metabolizowana. Przyjmowanie z pokarmem nie ma znaczącego wpływu na biodostępność kwetiapiny. Kwetiapina wiąże się w około 83% z białkami osocza. Ustabilizowane maksymalne stężenie molowe aktywnego metabolitu norkwetiapiny wynosi 35% tej wartości zaobserwowanej dla kwetiapiny. Średnie okresy półtrwania w fazie eliminacji kwetiapiny i norkwetiapiny wynoszą odpowiednio 7 i 12 godzin.
Farmakokinetyka kwetiapiny i norkwetiapiny jest liniowa dla wszystkich zatwierdzonych dawek i nie różni się u mężczyzn i kobiet.
Średni klirens kwetiapiny u osób w podeszłym wieku jest mniejszy o 30 do 50% w porównaniu z osobami dorosłymi w wieku od 18 do 65 lat.
Średni klirens kwetiapiny w osoczu był zmniejszony o około 25% u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min/1,73 m2), jednak poszczególne wartości klirensu mieściły się w prawidłowym zakresie. Średnie molowe frakcje wolnej dawki kwetiapiny oraz aktywnego metabolitu kwetiapiny, norkwetiapiny, są wydalane w moczu w ilości mniejszej niż 5%.
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana przez wątrobę. Po podaniu znakowanej radioaktywnie kwetiapiny w postaci niezmienionej wydalane jest z moczem i kałem mniej niż 5% podanej substancji. Około 73% radioaktywności wykrywane jest w moczu, a 21% w kale. Średni klirens kwetiapiny zmniejsza się o ok. 25% u osób ze stwierdzoną niewydolnością wątroby (stabilna marskość alkoholowa). Skoro kwetiapina jest w dużym stopniu metabolizowana przez wątrobę, u osób z uszkodzoną wątrobą można spodziewać się zwiększonego stężenia w osoczu. U takich pacjentów może być konieczne dopasowanie dawki (patrz punkt 4.2).
Badania in vitro wykazały, że głównym izoenzymem biorącym udział w metabolizmie kwetiapiny z układu enzymatycznego cytochromu P450 jest izoenzym CYP 3A4. Norkwetiapina jest tworzona i eliminowana głównie przez CYP3A4.
Ustalono, że kwetiapina i kilka jej metabolitów (włączając norkwetiapinę) są słabymi inhibitorami aktywności ludzkiego cytochromu P450 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4 in vitro. Inhibicję CYP in vitro obserwuje się tylko w stężeniach co najmniej 5 do 50 razy większych niż obserwowane u ludzi w zakresie dawek od 300 do 800 mg na dobę. W związku z tymi wynikami badań in vitro, jest mało prawdopodobne, aby jednoczesne stosowanie kwetiapiny z innymi lekami powodowało klinicznie istotne zahamowanie metabolizmu innego leku za pośrednictwem cytochromu P450. Z badań na zwierzętach wynika, że kwetiapina może indukować enzymy cytochromu P450. W badaniu interakcji u pacjentów z zaburzeniami psychotycznymi nie stwierdzono jednak zwiększenia aktywności cytochromu P 450 po podaniu kwetiapiny.
Dzieci i młodzież (10 do 17 lat)
Próbki do badań farmakokinetycznych pobrano od 9 dzieci w wieku 10-12 lat i 12 nastolatków, przyjmujących kwetiapinę w ilości 400 mg dwa razy na dobę, u których stężenie kwetiapiny we krwi osiągnęło stan stacjonarny. W stanie stacjonarnym znormalizowane względem dawki stężenia związku macierzystego, kwetiapiny, w osoczu u dzieci i młodzieży (w wieku 10-17 lat) były na ogół podobne do wartości mierzonych u dorosłych, choć Cmax u dzieci było w górnym zakresie wartości dla dorosłych. W porównaniu do dorosłych, AUC i Cmax dla aktywnego metabolitu - norkwetiapiny - były wyższe w porównaniu do dorosłych o, odpowiednio, około 62% i 49% u dzieci (10-12 lat) i 28% i 14% u młodzieży (13-17 lat).
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W badaniach in vitro i in vivo nie stwierdzono oznak genotoksyczności. W badaniach laboratoryjnych u zwierząt po klinicznie znaczącej ekspozycji obserwowano następujące zmiany, które jak dotąd nie zostały potwierdzone w długoterminowych badaniach klinicznych: u szczurów stwierdzano złogi pigmentu w tarczycy; u makaków jawajskich występowała hipertrofia komórek pęcherzykowych gruczołu tarczowego, zmniejszenie stężenia T3 w osoczu, zmniejszona zawartość hemoglobiny oraz zmniejszenie liczby krwinek białych i czerwonych; u psów zmętnienie soczewki oraz zaćmę. Biorąc pod uwagę niniejsze wyniki, należy rozważyć, czy korzyść z przyjmowania kwetiapiny przewyższa ryzyko związane z bezpieczeństwem terapii dla pacjenta.
DANE FARMACEUTYCZNE
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu.
Blistry PVC/aluminium
Opakowania:
10, 20, 30, 50, 60, 90, 100, 120, 180 i 240 tabletek (w blistrach po 10  tabletek)
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania
Brak specjalnych wymagań.
Vipharm S.A.
9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA
10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO
PAGE
1

                    
# Uprawnienia Poziom odpłatności Wysokość dopłaty Dokument
uprawniający do zniżki
1 Ubezpieczony 100% 54.17 Recepta biała (Rp)
2 Chory wg wskazań (Choroba afektywna dwubiegunowa) Ryczałt 7.87 Recepta biała (Rp)
3 Chory wg wskazań (Schizofrenia) Ryczałt 7.87 Recepta biała (Rp)
4 Zasłużony Honorowy Dawca Krwi, Zasłużony Dawca Przeszczepu -
5 Inwalida wojenny i rodzina, Osoba represjonowana i rodzina, Cywilna niewidoma ofiara działań wojennych Bezpłatny 0.00 Recepta biała (Rp)
6 Inwalida wojskowy i rodzina -
7 Pełniący obowiązki obronne Bezpłatny 0.00 Recepta biała (Rp)
8 Chory na azbestozę -

Inne leki Quetiapinum: