Bespres:

Nazwa międzynarodowa:
Valsartanum
Podmiot odpowiedzialny:
TEVA PHARMACEUTICALS POLSKA SP. Z O. O., POLSKA
Pozwolenie w Polsce
16277
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
PHARMACHEMIE B.V., HOLANDIA
TEVA CZECH INDUSTRIES S.R.O., CZECHY
TEVA PHARMACEUTICAL WORKS PRIVATE LTD, WĘGRY
TEVA SANTE SA, FRANCJA
TEVA UK LTD., WIELKA BRYTANIA
Postać
tabletki powlekane
Dawka
0,16 g
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
C09CA03
                                    Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla użytkownika

                              Bespres, 160 mg, tabletki powlekane
                                          Valsartanum

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zażyciem leku, ponieważ zawiera ona
informacje ważne dla pacjenta.
•     Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
•     W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
•     Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może
      zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
•     Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy
      niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.
      Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki:
1.    Co to jest lek Bespres i w jakim celu się go stosuje
2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku Bespres
3.    Jak stosować lek Bespres
4.    Możliwe działania niepożądane
5.    Jak przechowywać lek Bespres
6.    Zawartość opakowania i inne informacje


1.   CO TO JEST LEK BESPRES I W JAKIM CELU SIĘ GO STOSUJE

Bespres należy do grupy leków zwanych antagonistami receptora angiotensyny II, które stosowane są
w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi. Angiotensyna II to substancja w organizmie człowieka, która
powoduje zwężenie naczyń krwionośnych, co powoduje zwiększenie ciśnienia krwi. Walsartan działa
przez blokowanie działania angiotensyny II. W rezultacie, naczynia krwionośne rozluźniają się, a
ciśnienie krwi się zmniejsza.

Bespres 160 mg, tabletki powlekane może być stosowany w trzech różnych wskazaniach:
•       Leczenie nadciśnienia tętniczego krwi u dorosłych pacjentów oraz dzieci i młodzieży w
      wieku od 6 do 18 lat. Nadciśnienie tętnicze krwi, zwiększa obciążenie serca i tętnic.
      Nieleczone może spowodować uszkodzenie naczyń krwionośnych w mózgu, sercu i nerkach,
      oraz może wywołać udar mózgu, niewydolność serca lub niewydolność nerek. Nadciśnienie
      tętnicze zwiększa ryzyko wystąpienia zawału serca. Zmniejszenie ciśnienia tętniczego do
      prawidłowego poziomu, obniża ryzyko rozwoju powyższych zdarzeń.
•       Leczenie dorosłych pacjentów po niedawno przebytym ataku serca (zawał mięśnia
      sercowego). „Niedawno”, znaczy w tym przypadku między 12 godzinami a 10 dniami.
•     Leczenie objawowej niewydolności serca u dorosłych pacjentów. Bespres jest stosowany,
      jeżeli grupa leków zwanych inhibitorami enzymu konwertazy angiotensynowej (ACE) (leki
      stosowane w leczeniu niewydolności serca) nie może być stosowana, natomiast może być
      użyty w połączeniu z inhibitorami ACE w sytuacji, gdy beta-blokery (inne leki stosowane w
      leczeniu niewydolności serca) nie mogą być stosowane. Objawy niewydolności serca obejmują:
      duszność oraz obrzęk stóp i nóg z powodu nagromadzenia się płynów. Taka sytuacja ma
      miejsce, kiedy mięsień sercowy nie może tłoczyć krwi z odpowiednią siłą, aby zaopatrzyć cały
      organizm w niezbędną krew.
2.    INFORMACJE WAŻNE PRZED ZASTOSOWANIEM LEKU BESPRES

Kiedy nie stosować leku Bespres
•    Jeśli pacjent ma uczulenie na walsartan lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
     (wymienionych w punkcie 6).
•    Jeśli u pacjenta stwierdzono ciężką chorobę wątroby.
•    Jeśli pacjentka jest w drugim lub trzecim trymestrze ciąży (zaleca się również unikanie
     stosowania leku Bespres we wczesnej ciąży – patrz punkt „Ciąża”).
•    Jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i stosuje aliskiren (grupa leków
     zwanych inhibitorami reniny, które pomagają obniżyć wysokie ciśnienie krwi u dorosłych
     pacjentów).

Jeżeli którekolwiek z powyższych dotyczy pacjenta, nie należy przyjmować leku Bespres.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Bespres należy omówić to z lekarzem..

•     Jeśli u pacjenta stwierdzono choroby wątroby.
•     Jeśli u pacjenta stwierdzono ciężką chorobę nerek lub, jeżeli pacjent jest poddawany dializie.
•     Jeśli u pacjenta występuje zwężenie tętnicy nerkowej.
•     Jeśli pacjentowi przeszczepiono w ostatnim czasie nerkę (otrzymał nową nerkę).
•     Jeśli pacjent przebył zawał serca lub ma niewydolność serca, lekarz może zalecić kontrolę
      czynności nerek.
•     Jeśli pacjent przyjmuje leki zwiększające stężenie potasu we krwi, takie jak: preparaty potasu
      lub zamienniki soli kuchennej zawierające potas, leki oszczędzające potas oraz heparynę.
      Konieczne może okazać się regularne kontrolowanie stężenia potasu we krwi.
•     Jeśli pacjent jest w wieku poniżej 18 lat i przyjmuje walsartan razem z innymi lekami, które
      hamują układ renina-angiotensyna-aldosteron (leki obniżające ciśnienie krwi), lekarz może w
      regularnych odstępach czasu sprawdzać czynność nerek i ilość potasu we krwi pacjenta.
•     Jeśli u pacjenta stwierdzono aldosteronizm. Schorzenie w wyniku którego, nadnercza
      wytwarzają zbyt dużą ilość hormonu zwanego aldosteronem. U takich pacjentów, stosowanie
      leku Bespres nie jest zalecane.
•     Jeśli pacjent stracił dużą ilość płynu (odwodnienie) spowodowane biegunką, wymiotami lub
      dużymi dawkami leków moczopędnych.
•       Jeśli u pacjenta wystąpił kiedykolwiek obrzęk języka i twarzy spowodowany reakcją
      alergiczną zwaną obrzękiem naczynioruchowym po zastosowaniu innego leku (w tym
      inhibitorów ACE), należy powiadomić o tym lekarza. Jeśli wystąpią takie objawy podczas
      stosowania leku Bespres należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku Bespres i nigdy nie
      stosować go ponownie. (Patrz także punkt 4 "Możliwe działania niepożądane").
•     Należy poinformować lekarza, jeżeli pacjentka uważa, że jest (lub może być) w ciąży. Lek
      Bespres nie jest zalecany do stosowania we wczesnej ciąży i nie może być stosowany u kobiet
      będących powyżej 3. miesiąca ciąży, gdyż może spowodować poważną szkodę dziecku, jeżeli
      jest stosowany w tym okresie (patrz punkt ”Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność”).

Jeżeli którekolwiek z powyższych zastrzeżeń dotyczy pacjenta, należy poinformować o tym
fakcie lekarza, przed rozpoczęciem przyjmowania leku Bespres.

Lek Bespres a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Niektóre leki zażywane jednocześnie z lekiem Bespres mogą mieć wpływ na efekt jego działania.
Konieczne może okazać się zmodyfikowanie dawkowania, przestrzeganie określonych środków
ostrożności lub, w niektórych przypadkach, odstawienie jednego z leków. Dotyczy to zarówno leków
dostępnych na receptę jak i bez recepty, a szczególnie:
•     Aliskirenu (leku obniżającego ciśnienie krwi), szczególnie u pacjentów z cukrzycą lub
      zaburzeniami czynności nerek.
•     Innych leków obniżających ciśnienie krwi, ze szczególnym uwzględnieniem leków
      moczopędnych (diuretyków).
•     Leków zwiększających stężenie potasu we krwi. Takich jak preparaty potasu lub zamienniki
      soli kuchennej zawierające potas, leki oszczędzające potas oraz heparyna.
•     Jednego z rodzaju leków przeciwbólowych zwanych niesteroidowymi lekami
      przeciwzapalnymi (NLPZ).
•     Litu, leku stosowanego w leczeniu niektórych rodzajów chorób psychicznych.

Ponadto:
•    W przypadku pacjentów po przebytym zawale serca, leczonych lekiem Bespres, połączenie z
     inhibitorami ACE (lekami stosowanymi w leczeniu zawału serca) nie jest zalecane.
•    W przypadku pacjentów po przebytym zawale serca, leczonych lekiem Bespres, jednoczesne
     połączenie z inhibitorami ACE oraz beta-blokerami (lekami stosowanymi w leczeniu zawału
     serca) nie jest zalecane.

Lek Bespres z jedzeniem i piciem
Lek Bespres może być zażywany zarówno z posiłkami jak i niezależnie od nich.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
Przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

•     Należy poinformować lekarza, jeżeli pacjentka uważa, że jest (lub może być) w ciąży.
      Lekarz prowadzący zazwyczaj zaleci przerwanie stosowania leku Bespres, zanim pacjentka
      zajdzie w ciążę, lub niezwłocznie po zajściu w ciążę. Lekarz zaleci stosowanie innego leku
      zamiast leku Bespres. Lek Bespres nie jest zalecany do stosowania we wczesnej ciąży i nie
      może być stosowany u kobiet będących powyżej 3. miesiąca ciąży, gdyż może wyrządzić
      poważną szkodę dziecku, jeśli jest przyjmowany po upływie trzeciego miesiąca ciąży.
•     Należy poinformować lekarza, jeżeli pacjentka karmi piersią lub zamierza rozpocząć
      karmienie piersią. Lek Bespres nie jest zalecany dla matek karmiących piersią, jeżeli
      pacjentka chce karmić piersią, zwłaszcza, jeżeli dziecko jest noworodkiem lub urodziło się
      przedwcześnie, lekarz prowadzących może w takim przypadku zalecić inne leki
      przeciwnadciśnieniowe.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Przed przystąpieniem do prowadzenia pojazdu, używania narzędzi lub obsługi maszyn, lub
wykonywania innych czynności wymagających koncentracji należy dobrze zapoznać się z reakcją
własnego organizmu na działanie leku Bespres. Jak wiele innych leków stosowanych w leczeniu
nadciśnienia, Bespres może w rzadkich przypadkach powodować zawroty głowy i problemy z
koncentracją.


3.    JAK STOSOWAĆ LEK BESPRES

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty. Osoby, u których stwierdzono nadciśnienie często nie mają objawów
tej choroby. Wielu z nich czuje się zupełnie normalnie. Dlatego tak ważne jest, aby przestrzegać
ustalonego planu wizyt u lekarza, nawet, jeśli pacjent czuje się dobrze.

Pacjenci dorośli z nadciśnieniem tętniczym: Zalecana dawka wynosi 80 mg na dobę. W niektórych
przypadkach lekarz może przepisać wyższą dawkę (np. 160 mg lub 320 mg) lub zalecić przyjmowanie
dodatkowego leku (np. leku moczopędnego).
Stosowanie u dzieci i młodzieży (w wieku od 6 do 18 lat) z nadciśnieniem tętniczym: U pacjentów
o masie ciała mniejszej niż 35 kg, zwykle stosowana dawka to 40 mg walsartanu raz na dobę. U
pacjentów o masie ciała 35 kg lub większej, zwykle stosowana dawka początkowa wynosi 80 mg
walsartanu raz na dobę. W niektórych przypadkach lekarz może przepisać większe dawki (dawkę
można zwiększyć do 160 mg, maksymalnie do 320 mg).

Stan po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego u dorosłych pacjentów: W przypadku
przebytego zawału serca, leczenie rozpoczyna się zwykle już 12 godzin po zawale, zazwyczaj od
małej dawki 20 mg dwa razy na dobę. Dawkę 20 mg uzyskuje się dzieląc tabletkę 40 mg na dwie
równe części. Lekarz będzie stopniowo zwiększał dawkę leku w ciągu kilku tygodni do dawki
maksymalnej wynoszącej 160 mg dwa razy na dobę. Docelowa dawka leku uzależniona jest od
indywidualnej tolerancji pacjenta.
Bespres może być stosowany w połączeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu zawału serca.
Decyzję o wyborze leku odpowiedniego dla danego pacjenta podejmuje lekarz.

Niewydolność serca u dorosłych pacjentów: Leczenie rozpoczyna się zwykle od dawki 40 mg dwa
razy na dobę. Lekarz będzie stopniowo zwiększał dawkę leku w ciągu kilku tygodni do dawki
maksymalnej wynoszącej 160 mg dwa razy na dobę. Docelowa dawka uzależniona jest od
indywidualnej tolerancji pacjenta.
Bespres może być stosowany w połączeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności
serca. Decyzję o wyborze leku odpowiedniego dla danego pacjenta podejmuje lekarz.

Bespres można przyjmować z posiłkami lub niezależnie od nich. Tabletkę należy połknąć, popijając
ją szklanką wody. Lek Bespres należy przyjmować o tych samych porach każdego dnia.
Tabletkę można podzielić na równe części.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Bespres
W przypadku wystąpienia silnych zawrotów głowy i (lub) zasłabnięcia, należy natychmiast
skontaktować się z lekarzem i położyć się. W przypadku nieumyślnego zażycia zbyt dużej liczby
tabletek należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem, farmaceutą lub szpitalem.

Pominięcie zastosowania leku Bespres
W razie opuszczenia jednej dawki, należy ją przyjąć jak tylko pacjent sobie o niej przypomni. Jednak,
jeżeli zbliża się czas przyjęcia dawki następnej, należy pominąć dawkę, o której się zapomniało. Nie
należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Bespres
Przerwanie leczenia lekiem Bespres może spowodować pogorszenie stanu pacjenta. Nie należy
odstawiać leku bez uprzedniej konsultacji z lekarzem.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.


4.    MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Te działania niepożądane mogą wystąpić z określoną częstością, którą zdefiniowano następująco:
Bardzo często:           mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 pacjentów
Często:                  mogą dotyczyć mniej niż 1 na 10 pacjentów
Niezbyt często:          mogą dotyczyć mniej niż 1 na 100 pacjentów
Rzadko:                  mogą dotyczyć mniej niż 1 na 1 000 pacjentów
Bardzo rzadko:           mogą dotyczyć mniej niż 1 na 10 000 pacjentów
Częstość nieznana:       częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych
Wybrane objawy wymagające natychmiastowej pomocy medycznej:
U pacjenta mogą wystąpić objawy obrzęku naczynioruchowego (specyficznej reakcji alergicznej),
takie jak:
•      obrzęk twarzy, warg, języka lub krtani,
•      trudności w oddychaniu lub przełykaniu,
•      pokrzywka, świąd.
W przypadku wystąpienia któregokolwiek z powyższych, należy niezwłocznie skontaktować się
z lekarzem.

Działania niepożądane obejmują:
Często:
•     zawroty głowy,
•     niskie ciśnienie krwi z objawami takimi jak zawroty głowy i omdlenia w czasie wstawania, lub
      bez takich objawów,
•     zmniejszona czynność nerek (objawy niewydolności nerek).

Niezbyt często:
•     obrzęk naczynioruchowy (patrz punkt „Wybrane objawy wymagające natychmiastowej pomocy
      medycznej”),
•     nagła utrata przytomności (omdlenie),
•     uczucie wirowania (zawroty głowy pochodzenia błędnikowego),
•     ostre zmniejszenie czynności nerek (objawy ostrego zaburzenia czynności nerek),
•     kurcze mięśniowe, nieprawidłowy rytm serca (objawy hiperkaliemii),
•     duszność, trudności w oddychaniu w pozycji leżącej, obrzęk stóp lub nóg (objawy zaburzenia
      pracy serca),
•     ból głowy,
•     kaszel,
•     ból brzucha,
•     nudności,
•     biegunka,
•     zmęczenie,
•     osłabienie.

Nieznana:
•     reakcja alergiczna z wysypką, świądem i pokrzywką; mogą wystąpić następujące objawy:
      gorączka, obrzęk stawów i ból stawów, ból mięśni, powiększenie węzłów chłonnych i (lub)
      objawy grypopodobne (objawy choroby surowiczej),
•     purpurowe plamki, gorączka, świąd (objawy zakażenia naczyń krwionośnych),
•     niezwyczajne krwawienia lub siniaki (objawy trombocytopenii),
•     ból mięśni (mialgia),
•     gorączka, suchość w gardle lub owrzodzenia w jamie ustnej (objawy niskiej liczby białych
      krwinek – neutropenii),
•     zmniejszone stężenie hemoglobiny oraz zmniejszenie liczby krwinek czerwonych we krwi (co
      może prowadzić do anemii w ciężkich przypadkach),
•     zwiększenie stężenia potasu we krwi (co może wyzwalać kurcze mięśniowe i zaburzenia rytmu
      serca w ciężkich przypadkach),
•     zwiększenie wartości wskaźników funkcji wątroby (które mogą świadczyć o uszkodzeniu
      wątroby) włącznie ze zwiększeniem stężenia bilirubiny we krwi (co może wywołać zażółcenie
      skóry i białkówek oczu w ciężkich przypadkach),
•     zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi oraz zwiększenie stężenia kreatyniny w
      surowicy (co może świadczyć o zaburzeniu czynności nerek),
•     niskie stężenie potasu we krwi (co może prowadzić do zmęczenia, splątania, kurczu mięśni
      i (lub) napadów drgawkowych w ciężkich przypadkach).
Częstość występowania niektórych działań niepożądanych może się różnić w zależności od stanu
pacjenta. Na przykład, objawy niepożądane takie jak zawroty głowy, oraz zaburzona czynność nerek,
były odnotowywane z mniejszą częstością u dorosłych pacjentów leczonych na nadciśnienie tętnicze
w porównaniu z dorosłymi pacjentami leczonymi z powodu niewydolności serca lub po niedawno
przebytym zawale serca.

Działania niepożądane obserwowane u dzieci i młodzieży są podobne do tych obserwowanych u
pacjentów dorosłych.

Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy
niepożądane nie wymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza lub farmaceutę.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych{aktualny adres, nr telefonu i faksu ww.
Departamentu} e-mail: adr@urpl.gov.pl.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.


5.    JAK PRZECHOWYWAĆ LEK BESPRES

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku tekturowym i
blistrze po EXP:. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu
ochrony przed wilgocią.
Nie stosować leku Bespres w przypadku stwierdzenia, że opakowanie jest uszkodzone lub nosi ślady
ingerencji.
Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.


6.    ZAWARTOŚĆ OPAKOWANIA I INNE INFORMACJE

Co zawiera lek Bespres
•    Substancją czynną leku jest walsartan.
     Każda tabletka powlekana zawiera 160 mg walsartanu.
•    Pozostałe składniki to: krzemionka koloidalna bezwodna, karboksymetyloskrobia sodowa (typ
     A), krospowidon, celuloza mikrokrystaliczna, skrobia kukurydziana, magnezu stearynian,
     hypromeloza, makrogol, tytanu dwutlenek (E171), talk, żelaza tlenek żółty (E172), żelaza
     tlenek czerwony (E172).

Jak wygląda lek Bespres i co zawiera opakowanie
Lek Bespres to żółte, owalne tabletki powlekane, z rowkiem umożliwiającym podział z jednej strony
tabletki oraz z wytłoczonym napisem “V” po jednej stronie rowka podziału i “160” po drugiej stronie
rowka podziału.
Lek Bespres dostępny jest w opakowaniach: 28, 30, 56, 60, 84, 90, 98 oraz 100 tabletek powlekanych.
Opakowanie szpitalne: 50 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny
Teva Pharmaceuticals Polska Sp. z o.o.
ul. Emilii Plater 53
00-113 Warszawa
Polska

Wytwórca
Teva Czech Industries s.r.o., Ostravská 29, c.p. 305, 747 70 Opava-Komárov, Republika Czeska
Pharmachemie B.V., Swensweg 5, Postbus 552, 2003 RN Haarlem, Holandia
Teva Pharmaceutical Works Private Limited Company, Pallagi út 13, 4042 Debrecen, Węgry
Teva Santé SA, Rue Bellocier, 89107 Sens, Francja
Teva UK Ltd, Brampton Road, Hampden Park, Eastbourne, East Sussex, BN22 9AG, Wielka Brytania
Merckle GmbH, Ludwig-Merckle-Straße 3, 89143 Blaubeuren-Weiler, Niemcy
Teva Operations Poland Sp. z o.o., ul. Mogilska 80, 31-546 Kraków

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego
Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Nazwa Państwa Członkowskiego             Nazwa produktu leczniczego
Dania                                    Valsartan Teva
Austria                                  Valsartan Teva 160 mg Filmtabletten
Belgia                                   Valsartan TEVA 160 mg filmomhulde tabletten
Czechy                                   Valsartan-Teva 160 mg
Niemcy                                   Valsartan-ratiopharm® 160 mg Filmtabletten
Estonia                                  Valsartan Teva
Grecja                                   Valsartan Teva 160 mg Επικαλυμμένα με λεπτό υμένιο δισκία
Hiszpania                                Valsartan Teva 160 mg comprimidos recubiertos con película
                                         EFG
Finlandia                                Valsartan Teva 160 mg tabletti, kalvopäällysteinen
Francja                                  Valsartan TEVA 160 mg, comprimé pelliculé sécable
Węgry                                    Valsartan-Teva 160 mg filmtabletta
Irlandia                                 Valsartan Teva 160 mg Film-coated Tablets
Włochy                                   Valsartan Teva 160 mg compresse rivestite con film
Luksemburg                               Valsartan TEVA 160 mg comprimés pelliculés
Łotwa                                    Valsartan Teva 160 mg apvalkotās tabletes
Holandia                                 Valsartan 160 mg tabletten PCH, filmomhulde tabletten
Norwegia                                 Valsartan Teva 160 mg tabletter, filmdrasjerte
Polska                                   Bespres
Portugalia                               Valsartan Teva
Szwecja                                  Valsartan Teva 160 mg filmdragerade tabletter
Słowenia                                 Valsartan Teva 160 mg filmsko obložene tablete
Słowacja                                 Valsartan-Teva 160 mg
Wielka Brytania                          Valsartan 160 mg Film-coated Tablets

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 21.08.2013r.

                
                                              CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO


1.    NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Bespres, 160 mg, tabletki powlekane


2.    SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 160 mg walsartanu.

Pełen wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3.    POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.

Żółte, owalne tabletki powlekane, z rowkiem umożliwiającym podział z jednej strony tabletki oraz z
wytłoczonym napisem “V” po jednej stronie rowka podziału i “160” po drugiej stronie rowka
podziału.

Tabletkę można podzielić na dwie równe części.


4.    SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1   Wskazania do stosowania

Nadciśnienie tętnicze
Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych i nadciśnienia tętniczego u dzieci i
młodzieży w wieku od 6 do 18 lat.

Stan po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego
Leczenie dorosłych pacjentów w stanie stabilnym klinicznie z objawową niewydolnością serca lub
bezobjawową niewydolnością skurczową lewej komory po świeżo przebytym (12 godzin do 10 dni)
zawale serca (patrz punkt 4.4 i 5.1).

Niewydolność serca
Leczenie objawowej niewydolności serca u dorosłych pacjentów, jeśli nie można zastosować
inhibitorów konwertazy angiotensynowej (ACE), lub jako leczenie dodane do inhibitorów ACE, jeśli
nie można zastosować leków blokujących receptory β-adrenergiczne (patrz punkt 4.4 i 5.1).

4.2   Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie:

Nadciśnienie tętnicze
Zalecana dawka początkowa walsartanu wynosi 80 mg raz na dobę. Działanie przeciwnadciśnieniowe,
pojawia się zazwyczaj w ciągu 2 tygodni, a maksymalne działanie przeciwnadciśnieniowe występuje
po 4 tygodniach. U niektórych pacjentów, u których ciśnienie tętnicze krwi nie jest odpowiednio
kontrolowane, dawkę można zwiększyć do 160 mg oraz do maksymalnej 320 mg.
Walsartan może być stosowany jednocześnie z innym lekami przeciwnadciśnieniowymi. Dodatkowe
zastosowanie leku moczopędnego, takiego jak hydrochlorotiazyd, zwiększa hipotensyjne działanie
walsartanu.
Stan po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego
U pacjentów, których stan kliniczny jest stabilny, leczenie może być rozpoczęte już po 12 godzinach
od rozpoznania zawału mięśnia sercowego. Po dawce początkowej 20 mg dwa razy na dobę, dawkę
walsartanu przez następnych kilka tygodni należy stopniowo zwiększać do 40 mg, 80 mg i 160 mg,
podawanych dwa razy na dobę. Zwykle zaleca się, aby po rozpoczęciu leczenia pacjenci przez 2
tygodnie otrzymywali dawkę 80 mg dwa razy na dobę, a maksymalna dawka docelowa 160 mg
podawana dwa razy na dobę, powinna zostać osiągnięta w ciągu 3 miesięcy, w zależności od
tolerancji leku przez pacjenta. Jeśli wystąpi objawowe niedociśnienie tętnicze lub zaburzenie
czynności nerek należy rozważyć zmniejszenie dawki.
Walsartan może być stosowany u pacjentów przyjmujących inne leki stosowane w leczeniu zawału
mięśnia sercowego, takie jak leki trombolityczne, kwas acetylosalicylowy, leki blokujące receptory β-
adrenergiczne, statyny i leki moczopędne. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z inhibitorami
ACE (patrz punkt 4.4 i 5.1).
Ocena stanu pacjenta po przebytym zawale mięśnia sercowego powinna zawsze zawierać ocenę
czynności nerek.

Niewydolność serca
Zalecana dawka początkowa walsartanu to 40 mg dwa razy na dobę. Zwiększanie dawki do 80 mg
dwa razy na dobę, a następnie 160 mg dwa razy na dobę powinno być przeprowadzone w odstępach
co najmniej 2 tygodniowych do największej dawki, tolerowanej przez pacjenta. Należy rozważyć
zmniejszenie dawki podawanego równocześnie leku moczopędnego. Maksymalna dawka dobowa
podawana w badaniach klinicznych to 320 mg w dawkach podzielonych.
Walsartan może być podawany równocześnie z innymi lekami stosowanymi w leczeniu
niewydolności serca. Jednakże nie jest zalecana potrójna kombinacja: inhibitora ACE, leku
blokującego receptory beta oraz walsartanu (patrz punkt 4.4 i 5.1).
Ocena stanu pacjenta z niewydolnością serca powinna zawsze zawierać ocenę czynności nerek.

Dodatkowe informacje dotyczące specjalnych grup pacjentów:

Pacjenci w podeszłym wieku
U pacjentów w podeszłym wieku, nie ma konieczności zmiany dawkowania.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
Nie ma konieczności zmiany dawkowania u dorosłych pacjentów z klirensem kreatyniny >10 ml/min
(patrz punkt 4.4 i 5.2). Jednoczesne stosowanie walsartanu i aliskirenu jest przeciwwskazane u
pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (GFR < 60 mL/min/1,73 m2) (patrz punkt 4.3).

Cukrzyca
Jednoczesne stosowanie walsartanu i aliskirenu jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą (patrz
punkt 4.3).

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Walsartan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową
marskością wątroby oraz u pacjentów z cholestazą (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2). U pacjentów z
łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby bez cholestazy, nie należy stosować
dawek większych niż 80 mg walsartanu na dobę.

Dzieci i młodzież

Nadciśnienie tętnicze u dzieci i młodzieży

Dzieci i młodzież w wieku od 6 do 18 lat
Dawka początkowa wynosi 40 mg raz na dobę w przypadku dzieci o masie ciała mniejszej niż 35 kg
oraz 80 mg raz na dobę w przypadku dzieci o masie ciała 35 kg lub większej. Dawkę produktu
leczniczego należy dostosować w zależności od uzyskanego działania przeciwnadciśnieniowego.
Maksymalne dawki oceniane w badaniach klinicznych podano w poniższej tabeli. Dawki większe od
wymienionych nie były oceniane w badaniach klinicznych i z tego względu nie są zalecane.

Masa ciała                                 Maksymalna dawka oceniana w badaniach klinicznych
≥18 kg do <35 kg                           80 mg
≥35 kg do <80 kg                           160 mg
≥80 kg do <160 kg                          320 mg

Dzieci w wieku poniżej 6 lat
Dostępne dane przedstawiono w punktach 4.8, 5.1 oraz 5.2. Jednak nie ustalono skuteczności i
bezpieczeństwa stosowania walsartanu u dzieci w wieku od 1. do 6. roku życia.

Stosowanie u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat z zaburzeniami czynności nerek
Nie badano stosowania walsartanu u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30 ml/min oraz tych,
u których stosowana jest dializoterapia, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się stosowania
walsartanu. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny
większym niż 30 ml/min. Należy ściśle kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy
(patrz punkty 4.4 i 5.2).

Stosowanie u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat z zaburzeniami czynności wątroby
Podobnie jak u dorosłych pacjentów, walsartan jest przeciwwskazany do stosowania u pacjentów z
ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością wątroby oraz u pacjentów z
cholestazą (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2). Doświadczenie kliniczne dotyczące podawania walsartanu
dzieciom i młodzieży łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby jest
ograniczone. U tych pacjentów dawka walsartanu nie może być większa niż 80 mg.

Niewydolność serca i stan po świeżym zawale mięśnia sercowego u dzieci i młodzieży
Walsartan nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca lub świeżego zawału mięśnia sercowego
u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa
stosowania i skuteczności.

Sposób podawania:
Walsartan może być przyjmowany niezależnie od posiłków i powinien być przyjmowany wraz z
wodą.

4.3   Przeciwwskazania

•     Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
      w punkcie 6.1.
•     Ciężkie zaburzenia czynności wątroby, marskość wątroby, cholestaza.
•     Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
•     Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARBs, ang. Angiotensin
      Receptor Blockers) – w tym walsartanu – lub inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACEIs,
      ang. Angiotensin-converting enzyme inhibitors) z aliskirenem, u pacjentów z cukrzycą lub z
      zaburzeniami czynności nerek (GFR < 60 mL/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.4 i 4.5).

4.4   Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Hiperkaliemia
Nie jest zalecane jednoczesne stosowanie preparatów potasu, leków moczopędnych oszczędzających
potas, zamienników soli kuchennej zawierających potas lub innych leków, które mogą powodować
zwiększenie stężenia potasu (heparyna itp.). Należy przeprowadzać stosowne kontrole stężenia potasu
w surowicy.

Zaburzenia czynności nerek
Ponieważ jak dotąd brak doświadczeń odnośnie bezpieczeństwa stosowania u pacjentów z klirensem
kreatyniny <10 ml/min i pacjentów dializowanych, dlatego należy zachować ostrożność stosując
walsartan w tej grupie. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dorosłych pacjentów z klirensem
kreatyniny >10 ml/min (patrz punkty 4.2 i 5.2).
Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny – w tym walsartanu – lub inhibitorów
konwertazy angiotensyny z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami czynności
nerek (GFR < 60 mL/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.4 i 4.5).

Zaburzenia czynności wątroby
Walsartan należy stosować ostrożnie u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami
czynności wątroby przebiegającymi bez cholestazy (patrz punkty 4.2 i 5.2).

Pacjenci z niedoborem sodu i (lub) odwodnieni
W rzadkich przypadkach po rozpoczęciu leczenia walsartanem u pacjentów ze znacznym niedoborem
sodu i (lub) odwodnionych, np. z powodu przyjmowania dużych dawek leków moczopędnych, może
wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze. Przed rozpoczęciem leczenia walsartanem należy
wyrównać niedobór sodu i (lub) objętość krwi krążącej, np. zmniejszając dawkę leku moczopędnego.

Zwężenie tętnicy nerkowej
W przypadku pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy jedynej
czynnej nerki, bezpieczeństwo stosowania walsartanu nie zostało ustalone.
Krótkotrwałe podawanie walsartanu dwunastu pacjentom z wtórnym nadciśnieniem tętniczym
spowodowanym jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej, nie wywołało istotnych zmian
hemodynamicznych w nerkach ani nie wpłynęło na stężenie kreatyniny w surowicy lub azotu
mocznikowego (BUN) we krwi. Jednakże, w związku z tym, że inne leki działające na układ renina-
angiotensyna-aldosteron mogą powodować zwiększenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w
surowicy u pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej, zaleca się, u takich pacjentów
stosujących walsartan, kontrolowanie funkcji nerek.

Przeszczepienie nerki
Dotychczas, brak doświadczenia odnośnie bezpieczeństwa stosowania walsartanu u pacjentów,
którym niedawno przeszczepiono nerkę.

Hiperaldosteronizm pierwotny
Walsartanu nie należy stosować u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem ze względu na
wpływ choroby zasadniczej na układ renina-angiotensyna-aldosteron u tych pacjentów.

Zwężenie zastawki aorty i zastawki dwudzielnej, kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi
odpływu z lewej komory
Jak w przypadku wszystkich innych leków rozszerzających naczynia krwionośne, wskazana jest
szczególna ostrożność u pacjentów, u których występuje zwężenie zastawki aorty lub zastawki
dwudzielnej lub też kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory (ang.
HOCM).

Ciąża
Rozpoczęcie leczenie antagonistami receptora angiotensyny II (AIIRAs), nie powinno mieć miejsca
podczas ciąży. Jeżeli kontynuacja terapii przy użyciu AIIRAs jest uważana za nieodzowną u pacjentek
planujących ciążę, powinno zastosować się alternatywną terapię przeciwnadciśnieniową, której
bezpieczeństwo stosowania w czasie ciąży jest znane. Po rozpoznaniu ciąży u pacjentki, leczenie za
pomocą AIIRAs należy niezwłocznie przerwać, i jeżeli to konieczne, należy zastosować inne leki
hipotensyjne (patrz punk 4.3 i 4.6).

Stan po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego

Jednoczesne stosowanie kaptoprylu z walsartanem nie wykazało żadnej dodatkowej korzyści
klinicznej, natomiast zwiększyło się ryzyko wystąpienia działań niepożądanych w porównaniu do
monoterapii jednym z tych leków (patrz punkt 4.2 i 5.1). Z tego względu jednoczesne stosowanie
walsartanu i inhibitora ACE nie jest zalecane.

Należy zachować ostrożność na początku leczenia u pacjentów po zawale mięśnia sercowego. Ocena
stanu pacjenta po przebytym zawale mięśnia sercowego powinna zawsze zawierać ocenę czynności
nerek (patrz punkt 4.2).

Stosowanie walsartanu u pacjentów po zawale mięśnia sercowego zwykle powoduje zmniejszenie
ciśnienia krwi, ale odstawienie preparatu ze względu na utrzymujące się objawowe niedociśnienie
tętnicze nie jest zwykle konieczne, pod warunkiem przestrzegania zaleceń dotyczących dawkowania
(patrz punkt 4.2).

Niewydolność serca

U pacjentów z niewydolnością serca, leczenie oparte na połączeniu trzech grup leków - inhibitora
ACE, leku blokującego receptory beta oraz walsartanu nie wykazała klinicznie znaczących korzyści
(patrz punk 5.1). Takie połączenie leków wyraźnie zwiększa ryzyko wystąpienia działań
niepożądanych i z tego powodu nie jest zalecane.

Należy zachować ostrożność na początku leczenia u pacjentów z niewydolnością serca. Ocena stanu
pacjenta z niewydolnością serca powinna zawsze zawierać ocenę czynności nerek (patrz punkt 4.2).
Stosowanie walsartanu u pacjentów z niewydolnością serca powoduje zwykle zmniejszenie ciśnienia
krwi, ale odstawienie preparatu ze względu na utrzymujące się objawowe niedociśnienie tętnicze nie
jest zazwyczaj konieczne pod warunkiem przestrzegania zaleceń dotyczących dawkowania.

U pacjentów, u których czynność nerek może zależeć od stopnia pobudzenia układu renina-
angiotensyna-aldosteron (np. pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością serca) leczenie
inhibitorami ACE związane było z oligurią i (lub) postępującą azotemią oraz, w rzadkich
przypadkach, z ostrą niewydolnością nerek. Ponieważ walsartan jest antagonistą receptora
angiotensyny II i działa hamująco na układ renina-angiotensyna-aldosteron, nie można wykluczyć, że
stosowanie walsartanu może powodować zaburzenia czynności nerek.

Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie
U pacjentów leczonych walsartanem zgłaszano przypadki obrzęku naczynioruchowego, w tym
obrzęku krtani i głośni powodujących niedrożność dróg oddechowych i (lub) obrzęk twarzy, warg,
gardła i (lub) języka. U niektórych spośród tych pacjentów obrzęk naczynioruchowy występował
wcześniej po zastosowaniu innych produktów leczniczych, w tym inhibitorów konwertazy
angiotensyny (inhibitorów ACE).
U pacjentów, u których wystąpi obrzęk naczynioruchowy, należy natychmiast przerwać stosowanie
produktu Bespres i nie podawać go ponownie.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)
Niedociśnienie, omdlenia, udar, hiperkaliemia oraz zmiany czynności nerek (w tym ostrą
niewydolność nerek) odnotowano u podatnych pacjentów, zwłaszcza podczas łączenia produktów,
które mają wpływ na ten układ.
Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego podawania antagonistów receptora
angiotensyny, w tym walsartanu, z innymi lekami blokującymi układ renina-angiotensyna-aldosteron,
takimi jak inhibitory konwertazy angiotensyny lub aliskiren (patrz punkty 4.3 i 4.5).
Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARBs) - w tym walsartanu - lub
inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACEIs) z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub
zaburzeniami czynności nerek (GFR < 60 mL/min/1,73m2) jest przeciwwskazane (patrz punkty 4.3
i 4.5).

Dzieci i młodzież

Zaburzenia czynności nerek
Nie badano stosowania walsartanu u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30 ml/min oraz tych,
u których stosowana jest dializoterapia, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się stosowania
walsartanu. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny
większym niż 30 ml/min (patrz punkty 4.4 i 5.2). Należy ściśle kontrolować czynność nerek oraz
stężenie potasu w surowicy podczas leczenia walsartanem. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy
walsartan jest stosowany podczas występowania innych zaburzeń (gorączka, odwodnienie), które
mogą wpływać na czynności nerek. Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny
(ARBs) – w tym walsartanu – lub inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACEIs) z aliskirenem jest
przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (GFR < 60 mL/min/1,73 m2) (patrz
punkty 4.3 i 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby
Podobnie jak u dorosłych pacjentów, walsartan jest przeciwwskazany do stosowania u dzieci i
młodzieży z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością wątroby oraz u
pacjentów z cholestazą (patrz punkty 4.3 i 5.2). Doświadczenie kliniczne dotyczące podawania
walsartanu dzieciom i młodzieży łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby jest
ograniczone. U tych pacjentów dawka walsartanu nie może być większa niż 80 mg.

4.5   Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) z ARBs, ACEIs lub aliskirenem:

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARBs) - w tym walsartanu - lub
inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACEIs) z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub z
niewydolnością nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m2) jest przeciwwskazane (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Nie jest zalecane równoczesne stosowanie

Lit
Donoszono o przemijającym zwiększeniu stężenia litu w surowicy i nasileniu jego toksyczności
podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE. W związku z brakiem doświadczenia w zakresie
jednoczesnego stosowania walsartanu i litu, nie zaleca się takiego połączenia leków. Jeżeli
równoczesne stosowanie obu leków jest konieczne, zaleca się dokładne kontrolowanie stężenia litu
we krwi.

Leki moczopędne oszczędzające potas, preparaty potasu, zamienniki soli kuchennej zawierające
potas, inne substancje, które mogą powodować zwiększenie stężenia potasu
Jeżeli równoczesne stosowanie walsartanu z produktem leczniczym wpływającym na stężenie potasu
jest konieczne, zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w surowicy.

Zaleca się ostrożność podczas równoczesnego stosowania

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas
acetylosalicylowy w dawce >3 g/dobę, oraz nieselektywne NLPZ
Jednoczesne podawanie leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II i niesteroidowych
leków przeciwzapalnych może prowadzić do osłabienia działania przeciwnadciśnieniowego. Ponadto,
jednoczesne stosowanie leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II i niesteroidowych
leków przeciwzapalnych może zwiększać ryzyko zaburzeń czynności nerek oraz powodować
zwiększenie stężenia potasu w surowicy. W związku z tym zaleca się kontrolowanie czynności nerek
w początkowej fazie leczenia oraz zadbanie o odpowiednie nawodnienie pacjenta.

Inne
W badaniach interakcji walsartanu, nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji walsartanu z żadną
z następujących substancji: cymetydyna, warfaryna, furosemid, digoksyna, atenolol, indometacyna,
hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenklamid.
Dzieci i młodzież
W nadciśnieniu tętniczym u dzieci i młodzieży, u których często współistnieją zaburzenia czynności
nerek, zaleca się ostrożność podczas jednoczesnego stosowania walsartanu i innych substancji
hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron, mogących zwiększać stężenie potasu w surowicy.
Należy ściśle kontrolować czynności nerek oraz stężenie potasu w surowicy.

4.6     Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

 Stosowanie inhibitorów receptora angiotensyny II (AIIRAS) nie jest zalecane podczas pierwszego
 trymestru ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie AIIRAS jest przeciwwskazane podczas drugiego oraz
 trzeciego trymestru ciąży (patrz punkt 4.3 i 4.4).

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności po ekspozycji na inhibitory ACE podczas
pierwszego trymestru ciąży nie są miarodajne, jednak nie można wykluczyć niewielkiego wzrostu
ryzyka po podaniu inhibitorów ACE. Jako, że nie są dostępne kontrolowane epidemiologiczne dane
dotyczące ryzyka związanego ze stosowaniem AIIRAs, podobne ryzyko może występować dla tej
grupy produktów leczniczych. Jeżeli kontynuacja terapii przy użyciu AIIRAs nie jest uważana za
konieczną, u pacjentek planujących ciążę, powinno zastosować się alternatywną terapię
przeciwnadciśnieniową której bezpieczeństwo stosowania w czasie ciąży jest znane. Po rozpoznaniu
ciąży u pacjentki, leczenie za pomocą AIIRAs należy niezwłocznie przerwać, i jeżeli to konieczne,
należy zastosować inne leki hipotensyjne (patrz punkt 4.3 i 4.6).
Wiadomo, że stosowanie AIIRAs podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży indukuje
fetotoksyczność u ludzi (zaburzona czynność nerek, małowodzie, zaburzenie kostnienia czaszki) oraz
toksyczność u noworodków (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia); patrz punkt
5.3.
W przypadku, gdy podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży, wystąpiło narażenie na leki z grupy
antagonistów receptora angiotensyny II, zalecane jest badanie ultrasonograficzne czaszki oraz funkcji
nerek.
Noworodki, których matki przyjmowały leki z grupy antagonistów receptora angiotensyny II,
powinny pozostać po ścisłą obserwacją, w związku z możliwością wystąpienia niedociśnienia (patrz
punkt 4.3 i 4.4).

Karmienie piersią

Stosowanie walsartanu nie jest zalecane, w związku z brakiem danych dotyczących stosowania
walsartanu w okresie karmienia piersią. W okresie karmienia piersią należy stosować leki o lepiej
poznanym profilu bezpieczeństwa, zwłaszcza w czasie karmienia noworodka lub wcześniaka.

Płodność

Walsartan nie wpływał niekorzystnie na sprawność reprodukcyjną samców i samic szczura po
podaniu doustnym dawek do 200 mg/kg mc./dobę. Dawka ta stanowi 6-krotność maksymalnej dawki
zalecanej do stosowania u ludzi, podanej w mg/m2 pc. (obliczenia zakładają podanie dawki 320
mg/dobę pacjentowi o masie ciała 60 kg).

4.7     Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Brak badań dotyczących wpływu walsartanu na zdolność prowadzenia pojazdów. Podczas
prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu należy
wziąć pod uwagę, że czasami mogą wystąpić zawroty głowy i uczucie zmęczenia.
4.8   Działania niepożądane

W kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym
ogólna częstość występowania zdarzeń niepożądanych była porównywalna z częstością występującą
w grupie otrzymującej placebo i jest zgodna z farmakologią walsartanu. Częstość występowania
zdarzeń niepożądanych nie była związana z dawką lub czasem trwania leczenia, jak również nie
wykazano związku z płcią, wiekiem lub rasą pacjentów.

Działania niepożądane, zgłaszane w trakcie badań klinicznych, zgłaszane po wprowadzeniu produktu
leczniczego do obrotu oraz otrzymane z doniesień laboratoryjnych są wymienione poniżej zgodnie z
klasyfikacją układów i narządów.

Działania niepożądane są uszeregowane zgonie z częstością występowania, w pierwszej kolejności
najczęściej występujące, zgodnie z następującą definicją: bardzo często (>1/10); często (>1/100 do
<1/10); niezbyt często: (>1/1000 do <1/100); rzadko (>1/10000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10
000), włączając jednorazowe zgłoszenia. W każdej grupie częstości, działania niepożądane są
uszeregowane zgodnie ze zmniejszającą się ciężkością.
Dla żadnych działań niepożądanych odnotowanych po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu
oraz z doniesień laboratoryjnych, nie jest możliwe ustalenie częstości ich występowania, z tego
powodu są wymienione z częstością „nieznana”.

Nadciśnienie

 Zaburzenia krwi i układu chłonnego
 Nieznana        Zmniejszenie stężenia hemoglobiny, obniżenie hematokrytu, neutropenia,
                 trombocytopenia
 Zaburzenia układu immunologicznego
 Nieznana        Nadwrażliwość, włączając chorobę posurowiczą
 Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
 Nieznana        Zwiększenie stężenia potasu w surowicy krwi, hiponatremia
 Zaburzenia ucha i błędnika
 Niezbyt często Zawroty głowy pochodzenia błednikowego
 Zaburzenia naczyniowe
 Nieznana        Zapalenie naczyń
 Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
 Niezbyt często Kaszel
 Zaburzenia żołądka i jelit
 Niezbyt często Ból brzucha
 Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
 Nieznana        Wzrost wartości wskaźników funkcji wątroby, w tym zwiększenie stężenia
                 bilirubiny w surowicy
 Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
 Nieznana        Obrzęk naczynioruchowy, wysypka, świąd
 Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
 Nieznana        Ból mięśni
 Zaburzenia nerek i dróg moczowych
 Nieznana        Niewydolność i zaburzenia czynności nerek, zwiększenie stężenia kreatyniny w
                 surowicy
 Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
 Niezbyt często Zmęczenie

Dzieci i młodzież
Nadciśnienie tętnicze

Działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu oceniano w dwóch randomizowanych, podwójnie
zaślepionych badaniach klinicznych z udziałem 561 pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 18
lat. Za wyjątkiem pojedynczych zaburzeń żołądka i jelit (takich jak bóle brzucha, nudności, wymioty)
oraz zawrotów głowy, nie stwierdzono istotnych różnic w odniesieniu do rodzaju, częstości i nasilenia
działań niepożądanych pomiędzy profilem bezpieczeństwa w populacji pacjentów pediatrycznych w
wieku od 6 do 18 lat, a wcześniej zgłaszanym profilem bezpieczeństwa u pacjentów dorosłych.

Ocena funkcji neuropoznawczych oraz rozwoju pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 16 lat
wykazała, że trwające do jednego roku leczenie walsartanem nie miało całościowego, istotnego
klinicznie, niekorzystnego wpływu na te funkcje.

W podwójnie zaślepionym, randomizowanym badaniu z udziałem 90 dzieci w wieku 1-6 lat,
kontynuowanym jako 12-miesięczne przedłużone badanie otwarte odnotowano dwa zgony i
pojedyncze przypadki znacznego zwiększenia aktywności transaminaz wątrobowych. Zdarzenia te
wystąpiły w populacji pacjentów z istotnymi współistniejącymi chorobami. Związek przyczynowy z
leczeniem walsartanem nie został ustalony. W drugim badaniu, do którego włączono 75 dzieci w
wieku 1-6 lat nie odnotowano żadnych przypadków znacznego zwiększenia aktywności transaminaz
wątrobowych ani zgonów związanych z leczeniem walsartanem.

U dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat ze współistniejącą przewlekłą chorobą nerek częściej
obserwowano hiperkaliemię.

Profil bezpieczeństwa obserwowany w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów po świeżo
przebytym zawale mięśnia sercowego i (lub) z niewydolnością serca, różni się od ogólnego profilu
bezpieczeństwa zanotowanego u pacjentów z nadciśnieniem. Może to wynikać z różnic w ilości
chorób współistniejących pomiędzy tymi grupami pacjentów. Działania niepożądane, które wystąpiły
u pacjentów po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego i (lub) z niewydolnością serca zostały
wymienione poniżej:

Stan po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego i (lub) z niewydolnością serca (badane
wyłącznie u dorosłych pacjentów)

 Zaburzenia krwi i układu chłonnego
 Nieznana        Trombocytopenia
 Zaburzenia układu immunologicznego
 Nieznana        Nadwrażliwość, włączając chorobę posurowiczą
 Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
 Niezbyt często Hiperkaliemia
 Nieznana        Zwiększenie stężenia potasu w surowicy krwi, hiponatremia
 Zaburzenia układu nerwowego
 Często          Zawroty głowy, zawroty głowy związane z pozycją ciała
 Niezbyt często Utrata przytomności, ból głowy
 Zaburzenia ucha i błędnika
 Niezbyt często Zawroty głowy pochodzenia błednikowego
 Zaburzenia serca
 Niezbyt często Niewydolność serca
 Zaburzenia naczyniowe
 Często          Niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne
 Nieznana        Zapalenie naczyń
 Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
 Niezbyt często Kaszel
     Zaburzenia żołądka i jelit
     Niezbyt często Nudności, biegunka
     Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
     Nieznana        Wzrost wartości wskaźników funkcji wątroby
     Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
     Niezbyt często Obrzęk naczynioruchowy
     Nieznana        Wysypka, świąd
     Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
     Nieznana        Ból mięśni
     Zaburzenia nerek i dróg moczowych
     Często          Niewydolność i zaburzenia czynności nerek
     Niezbyt często Ostra niewydolność nerek, zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy
     Nieznana        Zwiększenie azotu mocznikowego we krwi
     Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
     Niezbyt często Astenia, zmęczenie

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
{aktualny adres, nr telefonu i faksu ww. Departamentu}
e-mail: adr@urpl.gov.pl.

4.9      Przedawkowanie

Objawy
Przedawkowanie walsartanu może prowadzić do znacznego niedociśnienia tętniczego powodującego
zaburzenia świadomości, upadków wywołanych przez zawroty głowy i (lub) wstrząsu.

Postępowanie po przedawkowaniu
Postępowanie po przedawkowaniu zależy od czasu przyjęcia, rodzaju oraz ciężkości objawów.
Najważniejsze jest ustabilizowanie krążenia. W przypadku wystąpienia niedociśnienia tętniczego,
pacjenta należy ułożyć w pozycji na plecach oraz uzupełnić objętość krwi krążącej.
Jest mało prawdopodobne, aby można było usunąć walsartan z organizmu podczas hemodializy.


5.       WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1      Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: antagoniści receptora angiotensyny II, produkty proste.
Kod ATC: C09C A03

Walsartan jest aktywnym po podaniu doustnym, silnym i specyficznym antagonistą receptora
angiotensyny II (Ang II). Działa selektywnie na podtyp receptora AT1, na który działa angiotensyna II.
Zwiększone stężenie angiotensyny II w osoczu po zablokowaniu receptora AT1 przez walsartan może
stymulować receptor AT2, który działa antagonistycznie w stosunku do receptora AT1. Walsartan nie
wykazuje nawet częściowej aktywności agonistycznej w stosunku do receptora AT1 i ma dużo
większe (około 20 000 razy) powinowactwo do receptora AT1 niż do receptora AT2. Nie są znane
przypadki, aby walsartan wiązał się lub blokował inne receptory hormonalne lub kanały jonowe
odgrywające ważną rolę w regulacji czynności układu sercowo-naczyniowego.
Walsartan nie hamuje aktywności konwertazy angiotensynowej (ACE), znanej również jako kininaza
II, która przekształca Ang I w Ang II i powoduje rozpad bradykininy. W związku z brakiem działania
na ACE oraz brakiem wzrostu bradykininy i substancji P, jest mało prawdopodobne, aby działanie
antagonistów receptora angiotensyny II powodowało kaszel. W badaniach klinicznych, w których
walsartan był porównywany z inhibitorem ACE, częstość występowania suchego kaszlu była
znamiennie mniejsza (P<0,05) u pacjentów leczonych walsartanem, niż u pacjentów, którzy
otrzymywali inhibitor ACE (odpowiednio 2,6% i 7,9%). W badaniu klinicznym pacjentów z suchym
kaszlem w trakcie leczenia inhibitorami ACE w wywiadzie, 19,5% osób otrzymujących walsartan,
19,0% przyjmujących tiazydowe leki moczopędne i 68,5% pacjentów leczonych inhibitorami ACE
skarżyło się na występowanie kaszlu (P<0,05).

Nadciśnienie tętnicze

Podanie walsartanu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym powoduje zmniejszenie ciśnienia tętniczego
krwi bez wpływu na częstość tętna.

U większości pacjentów po podaniu pojedynczej dawki doustnej, początek działania
przeciwnadciśnieniowego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne zmniejszenie ciśnienia
tętniczego krwi jest osiągane w ciągu 4-6 godzin. Działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymuje się
przez 24 godziny. Podczas wielokrotnego podawania, istotne działanie przeciwnadciśnieniowe
występuje w ciągu 2 tygodni, a maksymalny efekt jest zazwyczaj osiągany w ciągu 4 tygodni i
utrzymuje się w czasie długotrwałego leczenia. Leczenie skojarzone z hydrochlorotiazydem znacząco
zwiększa działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu.

Nagłe przerwanie leczenia walsartanem nie było związane z występowaniem tzw. nadciśnienia z
odbicia ani zdarzeniami niepożądanymi o znaczeniu klinicznym.

U pacjentów z nadciśnieniem, u których występuje również cukrzyca typu II oraz mikroabluminuria,
wykazano, iż walsartan zmniejsza wydalanie albumin z moczem. W czasie badania MARVAL (Micro
Albuminuria Reduction with Valsartan) oceniono stopień zmniejszenia wydalania albumin z moczem
(UAE - urinary albumin excretion) podczas leczenia walsartanem (80-160 mg/dobę) w porównaniu z
amlodypiną (5-10 mg/dobę), u 332 pacjentów z cukrzycą typu II (średni wiek: 58 lat; 265 mężczyzn) z
mikroalbuminurią (walsartan: 58 μg/min; amlodypina: 55,4 μg/min), z normalnym lub zwiększonym
ciśnieniem tętniczym i z zachowaną funkcją nerek (stężenie kreatyniny we krwi <120 μmol/l). Po 24
tygodniach, UAE zmniejszyło się (p<0.001) o 42% (–24.2 μg/min; 95% CI: –40,4 to –19,1) w grupie
leczonej walsartanem oraz o około 3% (–1,7 μg/min; 95% CI: –5,6 do 14,9) w grupie leczonej
amlodypiną, pomimo podobnego zmniejszenia ciśnienia tętniczego krwi w obu grupach.

W badaniu Diovan Reduction of Proteinuria (DROP), u 391 pacjentów z nadciśnieniem (ciśnienie
krwi =150/88 mmHg) oraz cukrzycą typu II, albuminurią (średnio =102 μg/min; 20-700 μg/min) oraz
z zachowaną funkcją nerek (średnie stężenie kreatyniny w surowicy =80 μmol/l), analizowano wpływ
walsartanu na zmniejszenie UAE. Pacjenci byli randomizowani do jednej z trzech dawek walsartanu
(160, 320 oraz 640 mg/dobę) i leczeni byli przez 30 tygodni. Celem badania było ustalenie optymalnej
dawki, walsartanu która zmniejszałaby UAE u pacjentów z nadciśnieniem oraz cukrzycą typu II. Po
30 tygodniu, zmiana procentowa wskaźnika UAE była znacząca, niższa o 36% od wartości
wyjściowej dla walsartanu 160 mg (95%CI: 22 do 47%), oraz o 44% dla walsartanu 320 mg (95%CI:
31 do 54%). Dowodzi to, iż dawki 160-320 mg walsartanu wykazują klinicznie istotny wpływ na
zmniejszenie UAE u pacjentów z nadciśnieniem oraz cukrzycą typu II.

Stan po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego

Badanie VALIANT (ang. VALsartan In Acute myocardial iNfarcTion) było randomizowanym,
kontrolowanym, międzynarodowym badaniem z zastosowaniem podwójnie ślepej próby,
przeprowadzonym z udziałem 14 703 pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego i z objawami
przedmiotowymi, podmiotowymi lub potwierdzeniem radiologicznym zastoinowej niewydolności
serca i (lub) potwierdzeniem dysfunkcji skurczowej lewej komory (definiowanej jako frakcja
wyrzutowa ≤40% w wentrykulografii radioizotopowej lub ≤35% w echokardiografii lub angiografii
kontrastowej). Pacjenci w czasie od 12 godzin do 10 dni po wystąpieniu objawów zawału mięśnia
sercowego byli przypisywani losowo do jednej z trzech grup terapeutycznych: walsartanu, kaptoprylu
lub walsartanu w połączeniu z kaptoprylem. Średni czas leczenia wynosił dwa lata.
Pierwszorzędowym punktem końcowym była umieralność całkowita.

Walsartan był równie skuteczny jak kaptopryl w zmniejszaniu umieralności z jakiejkolwiek
przyczyny po zawale mięśnia sercowego. Procent zgonów z jakiejkolwiek przyczyny był podobny we
wszystkich grupach (walsartan: 19,9%, kaptopryl 19,5% i walsartan + kaptopryl: 19,3%). Dodanie
walsartanu do kaptoprylu nie spowodowało żadnych dodatkowych korzyści w porównaniu do
podawania samego kaptoprylu. Nie stwierdzono żadnych różnic pomiędzy walsartanem a
kaptoprylem, jeżeli chodzi o zgon z jakiejkolwiek przyczyny - niezależnie od wieku, płci, rasy,
leczenia podstawowego czy choroby podstawowej. Walsartan był również skuteczny w zwiększeniu
czasu przeżycia i zmniejszeniu umieralność z powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego,
przedłużeniu czasu do ponownej hospitalizacji z powodu niewydolności serca, powtórnego zawału
mięśnia sercowego, przywróconej akcji serca po jej zatrzymaniu i udaru nie zakończonego śmiercią
(drugorzędowy punkt końcowy).
Profil bezpieczeństwa stosowania walsartanu był zgodny z obrazem klinicznym pacjentów leczonych
po przebytym zawale mięśnia sercowego. W odniesieniu do funkcji nerek, podwojone stężenie
kreatyniny w surowicy obserwowano u 4,2% z grupy pacjentów przyjmujących walsartan, u 4,8% z
grupy pacjentów przyjmujących walsartan + kaptopryl, oraz u 3,4% z grupy pacjentów przyjmujących
kaptopryl. Przerwanie leczenia z powodu różnych typów zaburzeń czynności nerek, miało miejsce u
1,1% z grupy pacjentów przyjmujących walsartan, u 1,3% z grupy pacjentów przyjmujących
walsartan + kaptopryl, oraz u 0,8% z grupy pacjentów przyjmujących kaptopryl. Ocena funkcji nerek
powinna zostać uwzględniona w ocenie pacjentów po przebytym zawale mięśnia sercowego.

Nie stwierdzono różnic w umieralności całkowitej, umieralności z przyczyn sercowo-naczyniowych
oraz chorobowości, wówczas gdy leki blokujące receptory β-adrenergiczne były podawane w
połączeniu z walsartanem i kaptoprylem, jedynie z walsartanem lub jedynie z kaptoprylem.
Niezależnie od zastosowanego produktu leczniczego, obserwowano zmniejszenie umieralności u
pacjentów otrzymujących beta-bloker, co potwierdza znane korzyści stosowania beta-blokerów w tej
populacji pacjentów.

Niewydolność serca

Badanie Val-HeFT było randomizowanym, kontrolowanym, międzynarodowym badaniem klinicznym
badającym chorobowość oraz umieralność po zastosowaniu walsartanu w porównaniu z placebo,
przeprowadzonym z udziałem 5 010 pacjentów z niewydolnością serca klasy II (62%), klasy III (36%)
oraz klasy IV (2%) wg NYHA, przyjmujących standardową terapię, z frakcją wyrzutową lewej
komory <40% oraz wskaźnikiem wymiaru rozkurczowego lewej komory (LVIDD) >2,9 cm/m2.
Leczenie podstawowe składało się z: inhibitorów ACE (93%), leków moczopędnych (86%),
digoksyny (67%) oraz leków blokujących receptory β-adrenergiczne (36%). Średni okres obserwacji
wyniósł prawie 2 lata. Średnia dawka dobowa walsartanu w badaniu Val-HeFT wynosiła 254 mg.
Badanie miało dwa pierwszorzędowe punkty końcowe: całkowita umieralność (czas przeżycia) oraz
złożony: umieralność i chorobowość związaną z niewydolnością serca (czas do pierwszego incydentu
chorobowego), zdefiniowana jako zgon, hospitalizacja z powodu niewydolności serca lub dożylne
podawanie leków o działaniu inotropowym lub rozszerzających naczynia krwionośne, co najmniej 4
godziny, bez hospitalizacji.

Umieralność z jakiejkolwiek przyczyny była podobna (p=NS) w grupie walsartanu (19,7%) i grupie
placebo (19,4%). Podstawowa korzyść to zmniejszenie o 27% (95% CI: 17 do 37%) ryzyka w czasie
do pierwszej hospitalizacji z powodu niewydolności serca (13,9% vs. 18,5%). Wyniki wskazujące
wyższość placebo (umieralność złożona oraz chorobowość wynosiła 21,9% w grupie placebo w
porównaniu z 25,4% w grupie walsartanu) obserwowano u tych pacjentów, u których zastosowano
leczenie skojarzone trzema lekami: inhibitor ACE, lek blokujący receptor β-adrenergiczny oraz
walsartan.

W podgrupie pacjentów przyjmujących inhibitory ACE (n=366), korzyści w odniesieniu do
zachorowalności były większe. W tej podgrupie umieralność z jakiejkolwiek przyczyny była znacząco
zmniejszona o 33% w grupie walsartanu w porównaniu z grupą placebo (95% CI: –6% do 58%)
(17,3% walsartan vs. 27,1% placebo) a złożony punkt końcowy: umieralność i chorobowość związana
z niewydolnością serca były znacząco zmniejszone o 44% (24,9% walsartan vs. 42,5% placebo).

U pacjentów otrzymujących inhibitory ACE bez leku blokującego receptory β-adrenergiczne,
umieralność z jakiejkolwiek przyczyny była podobna (p=NS) w grupie walsartanu (21,8%) oraz
grupie placebo (22,5%). Złożony punkt końcowy: umieralność i chorobowość związana z
niewydolnością serca były znacząco zmniejszone o 18,3% (95% CI: 8% do 28%) w grupie walsartanu
w porównaniu z grupą placebo (31,0% vs. 36,3%).

W całej populacji biorącej udział w badaniu Val-HeFT, u pacjentów przyjmujących walsartan
stwierdzono znaczącą poprawę wg kryteriów NYHA oraz objawów niewydolności serca,
obejmujących duszność, zmęczenie, obrzęk oraz rzężenia, w porównaniu do pacjentów przyjmujących
placebo. U pacjentów otrzymujących walsartan, jakość życia mierzona jako zmiana wyniku
wyjściowego i końcowego w skali Minnesota Living with Heart Failure Quality of Life była lepsza
niż w grupie otrzymującej placebo. Frakcja wyrzutowa w trakcie obserwacji u pacjentów
otrzymujących walsartan zwiększyła się znacząco, a wskaźnik wymiaru końcoworozkurczowego
lewej komory znacząco zmalał w porównaniu z grupą otrzymującą placebo.

Dzieci i młodzież

Nadciśnienie tętnicze

Działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu oceniano w czterech randomizowanych, podwójnie
zaślepionych badaniach klinicznych z udziałem 561 pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 18 lat
oraz u 165 dzieci w wieku od 1 do 6 lat. Do najczęstszych chorób współistniejących o potencjalnym
wpływie na występowanie nadciśnienia tętniczego u uczestników badania należały zaburzenia
czynności nerek i układu moczowego oraz otyłość.

Doświadczenie kliniczne u dzieci w wieku od 6 lat
W badaniu klinicznym z udziałem 261 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym, w wieku
od 6 do 16 lat, pacjenci o masie ciała <35 kg otrzymywali tabletki walsartanu w dawce 10, 40 lub 80
mg na dobę (dawki małe, średnie i duże), a pacjenci o masie ciała ≥35 kg otrzymywali tabletki
walsartanu w dawce 20, 80 lub 160 mg na dobę (dawki małe, średnie i duże). Pod koniec 2-
tygodniowego okresu leczenia walsartan spowodował zmniejszenie zarówno skurczowego, jak i
rozkurczowego ciśnienia tętniczego sposób zależny od dawki. Podsumowując, trzy wielkości dawek
walsartanu (małe, średnie i duże) spowodowały istotne zmniejszenie skurczowego ciśnienia
tętniczego względem wartości wyjściowych, odpowiednio o 8, 10 i 12 mmHg. Pacjentów ponownie
randomizowano do grupy kontynuującej leczenie tą samą dawką walsartanu lub do grupy placebo. U
pacjentów kontynuujących leczenie średnimi lub dużymi dawkami walsartanu, najniższe wartości
skurczowego ciśnienia tętniczego były o 4- i 7- mmHg mniejsze od wartości uzyskanych w grupie
placebo. U pacjentów leczonych małymi dawkami walsartanu najniższe skurczowe ciśnienie tętnicze
było podobne do obserwowanego w grupie placebo. Podsumowując, walsartan konsekwentnie
wywierał zależne od dawki działanie przeciwnadciśnieniowe we wszystkich podgrupach
zróżnicowanych demograficznie.

W innym badaniu klinicznym z udziałem 300 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym, w
wieku od 6 do 18 lat, osoby spełniające kryteria włączenia randomizowano do grupy otrzymującej
tabletki walsartanu lub enalaprylu przez 12 tygodni. Dzieci o masie ciała pomiędzy ≥18 kg a <35 kg
otrzymywały 80 mg walsartanu lub 10 mg enalaprylu; dzieci o masie ciała od ≥35 kg do <80 kg
otrzymywały 160 mg walsartanu lub 20 mg enalaprylu, a dzieciom o masie ciała ≥80 kg podawano
320 mg walsartanu lub 40 mg enalaprylu. U pacjentów leczonych walsartanem zmniejszenie
skurczowego ciśnienia tętniczego było porównywalne do efektu uzyskanego u pacjentów leczonych
enalaprylem (odpowiednio 15 mmHg i 14 mmHg) (wartość p <0,0001 w badaniu równoważności).
Podobne wyniki uzyskano dla rozkurczowego ciśnienia tętniczego, ze zmniejszeniem o 9,1 mmHg w
grupie walsartanu i 8,5 mmHg w grupie enalaprylu.

Doświadczenie kliniczne u dzieci w wieku poniżej 6 lat
Pacjenci w wieku od 1 do 6 lat uczestniczyli w dwóch badaniach klinicznych (odpowiednio po 90 I 75
pacjentów). Do badań tych nie włączono dzieci w wieku poniżej 1 roku. W pierwszym badaniu
skuteczność walsartanu porównywano z placebo, jednak nie udało się wykazać zależności reakcji na
leczenie od dawki. W drugim badaniu, podawanie większych dawek walsartanu było związane z
większym obniżeniem ciśnienia tętniczego, jednak zależność reakcji na leczenie od dawki nie
osiągnęła znamienności statystycznej, a różnica pomiędzy grupą, w której podawano substancję
czynną a grupą przyjmująca placebo nie była istotna (patrz punkt 4.8).

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek przedstawienia wyników badań z walsartanem we
wszystkich podgrupach pacjentów pediatrycznych z niewydolnością serca oraz z niewydolnością
serca po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego. Patrz punkt 4.2, informacja dotycząca
stosowania leku u pacjentów pediatrycznych.

5.2   Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie:
Po podaniu walsartanu w monoterapii, maksymalne stężenia w osoczu są osiągane w ciągu 2-4
godzin. Średnia całkowita biodostępność wynosi 23%. Pożywienie zmniejsza dostępność (mierzone
na podstawie AUC) walsartanu o około 40%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) o 50%. Jednak
po 8 godzinach od podania walsartanu, stężenia w osoczu u pacjentów przyjmujących jedzenie i bez
pożywienia są podobne. To zmniejszenie w AUC nie jest jednak powiązane ze znaczącym klinicznie
zmniejszeniem efektu terapeutycznego. Z tego powodu walsartan może być przyjmowany niezależnie
od pożywienia.

Dystrybucja:
Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym walsartanu, po podaniu dożylnym wynosi około 17
litrów, co wskazuje, że walsartan nie posiada rozległej dystrybucji do tkanek. Walsartan w dużym
stopniu wiąże się z białkami osocza (94-97%), głównie z albuminami osocza.

Metabolizm:
Walsartan nie podlega znaczącej biotransformacji, jedynie około 20% dawki jest odzyskiwana w
postaci metabolitów. Pochodna hydroksy została zidentyfikowana w osoczu w małych stężeniach
(mniej niż 10% AUC walsartanu). Metabolit ten jest nieaktywny farmakologicznie.

Eliminacja:
Walsartan wykazuje wielowykładniczą kinetykę procesu eliminacji (t1/2 α <1 h i t1/2 β ok. 9 h).
Walsartan jest eliminowany przez wątrobę i wydalany z kałem (83% dawki) oraz przez nerki i
wydalany z moczem (13% dawki), głównie w postaci niezmienionej. W następstwie podania
dożylnego, klirens walsartanu z osocza wynosi około 2 l/h a klirens nerkowy wynosi 0,62 l/h (około
30% całkowitego klirensu). Okres półtrwania walsartanu wynosi 6 godzin.

U pacjentów z niewydolnością serca:

Średni czas osiągnięcia maksymalnego stężenia oraz okresu półtrwania w fazie eliminacji walsartanu
u pacjentów z niewydolnością serca jest podobny do czasu obserwowanego u zdrowych ochotników.
Wartości AUC i Cmax walsartanu zwiększają się liniowo i są proporcjonalne do zwiększanej dawki w
klinicznym zakresie dawkowania (40 mg do 160 mg dwa razy na dobę). Średni współczynnik
kumulacji wynosi około 1,7. Klirens walsartanu po podaniu doustnym wynosi około 4,5 l/h. Wiek nie
wpływa na klirens u pacjentów z niewydolnością serca.
Specjalne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku
U niektórych pacjentów w wieku podeszłym obserwowano nieco zwiększoną ekspozycję
ogólnoustrojową na walsartan w porównaniu z osobami młodymi, jednakże nie wykazano, że ma to
jakiekolwiek znaczenie kliniczne.

Zaburzenia czynności nerek
Zgodnie z oczekiwaniami w stosunku do substancji, której klirens nerkowy wynosi tylko 30%
całkowitego klirensu osoczowego, ogólnoustrojowa ekspozycja na walsartan nie ma związku z
czynnością nerek. Nie ma zatem konieczności modyfikacji dawkowania walsartanu u pacjentów z
zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny >10 ml/min). Nie ma danych dotyczących
bezpieczeństwa stosowania walsartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens
kreatyniny <10 ml/min) i pacjentów poddawanych dializie. Z tego powodu walsartan powinien być
stosowany z zachowaniem ostrożności w tej grupie pacjentów (patrz punkt 4.2 i 4.4). Walsartan
niemal w całości wiąże się z białkami osocza i jest mało prawdopodobne, aby mógł być usuwany
podczas dializy.

Zaburzenia czynności wątroby
Około 70% dawki zaabsorbowanej jest eliminowane z żółcią, głównie w postaci niezmienionej.
Walsartan nie podlega żadnej istotnej biotransformacji. Zaobserwowano dwukrotnie większą
ekspozycję (AUC) na walsartan u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności
wątroby w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Jednakże, nie odnotowano żadnej zależności
między stężeniem walsartanu w osoczu a stopniem zaburzenia czynności wątroby. Brak danych
dotyczących stosowania walsartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz
punkt 4.2, 4.3 i 4.4).

Dzieci i młodzież
W badaniu z udziałem 26 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym (w wieku od 1 do 16
lat), otrzymujących pojedynczą dawkę zawiesiny walsartanu (średnio 0,9 do 2 mg/kg mc.,
maksymalna dawka 80 mg), klirens (l/h/kg) walsartanu był porównywalny w całym zakresie wieku od
1 do 16 lat i był podobny do klirensu obserwowanego u dorosłych pacjentów otrzymujących
walsartan w tej samej postaci.

Zaburzenia czynności nerek
Nie badano stosowania walsartanu u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30 ml/min oraz tych,
u których stosowana jest dializoterapia, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się stosowania
walsartanu. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny
>30 ml/min. Należy ściśle kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy podczas
leczenia walsartanem (patrz punkty 4.2 i 4.4).

5.3   Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane przedkliniczne uwzględniające wyniki konwencjonalnych badań dotyczących bezpieczeństwa
stosowania, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjalnego działania
karcynogennego i toksycznego wpływu na reprodukcję nie ujawniają występowania szczególnego
zagrożenia dla ludzi.

U szczurów, dawki toksyczne dla matek (600 mg/kg/dobę) w czasie ostatnich dni ciąży oraz w okresie
karmienia piersią, prowadziły do mniejszej przeżywalności, mniejszego przyrostu oraz opóźnienia
(rozszczep małżowiny usznej oraz otwarcie kanału usznego) w rozwoju u potomstwa (patrz punk 4.6).
Dawki (600 mg/kg/dobę) stosowane u szczurów, są o około 18 razy większe niż maksymalna dawka
zalecana u ludzi wyrażona w mg/m2 (w obliczeniach przyjęto dawkę doustną 320 mg/dobę i masę
ciała pacjenta 60 kg).
W przedklinicznych badaniach bezpieczeństwa duże dawki walsartanu (od 200 do 600 mg/kg mc.)
spowodowały u szczurów zmniejszenie wskaźników krwinek czerwonych (erytrocyty, hemoglobina,
hematokryt) i zmiany w hemodynamice nerek (nieznacznie zwiększone stężenie mocznika w osoczu,
rozrost kanalików nerkowych i bazofilię u samców). Dawki takie (200 oraz 600 mg/kg/dobę) są o
około 6 oraz 18 razy większe niż maksymalna dawka zalecana u ludzi w przeliczeniu na mg/m2 (w
obliczeniach przyjęto dawkę doustną 320 mg/dobę i masę ciała pacjenta 60 kg).

U małp szerokonosych po zbliżonych dawkach zmiany były podobne, choć cięższe, szczególnie w
nerkach, w których rozwinęła się nefropatia, ze zwiększonym stężeniem mocznika i kreatyniny.
Przerost komórek aparatu przykłębuszkowego również zaobserwowano u obydwu gatunków.
Stwierdzono, że zmiany te spowodowane były farmakologicznym działaniem walsartanu, który
powoduje długo utrzymujące się niedociśnienie tętnicze, szczególnie u małp szerokonosych. W
przypadku stosowania walsartanu u ludzi w dawkach terapeutycznych przerost komórek aparatu
przykłębuszkowego nie ma znaczenia.

Dzieci i młodzież
Codzienne doustne podawanie walsartanu w dawce 1 mg/kg mc./dobę (stanowiącej około 10-35%
maksymalnej zalecanej dawki u pacjentów pediatrycznych wynoszącej 4 mg/kg mc./dobę, obliczonej
na podstawie ekspozycji ogólnoustrojowej) nowonarodzonym lub młodym szczurom (od 7 do 70 dnia
po urodzeniu) spowodowało trwałe, nieodwracalne uszkodzenie nerek. Wyżej wymienione działania
stanowią przewidywane nasilenie działań farmakologicznych inhibitorów konwertazy angiotensyny
oraz antagonistów receptora 1 angiotensyny II; działania te obserwuje się w wyniku leczenia
szczurów w pierwszych 13 dniach życia. Okres ten pokrywa się z 36 tygodniem ciąży u ludzi, a
niekiedy może wydłużyć się do 44 tygodni od poczęcia. W badaniu z walsartanem na młodych
osobnikach szczury otrzymywały dawki maksymalnie do 70 dnia po urodzeniu I nie można wykluczyć
wpływu leczenia walsartanem na dojrzewanie nerek (4-6 tygodni po urodzeniu). Czynnościowe
dojrzewanie nerek jest procesem zachodzącym w pierwszym roku życia człowieka. Z tego względu
nie można wykluczyć, że dane te mają znaczenie kliniczne dla dzieci w wieku <1 roku, podczas gdy
dane przedkliniczne nie budzą zastrzeżeń co do bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci starszych niż
1 rok.


6.    DANE FARMACEUTYCZNE

6.1   Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:
Krzemionka koloidalna bezwodna
Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
Krospowidon
Celuloza mikrokrystaliczna
Skrobia kukurydziana
Magnezu stearynian

Otoczka tabletki:
Hypromeloza
Makrogol
Tytanu dwutlenek (E171)
Talk
Żelaza tlenek żółty (E172)
Żelaza tlenek czerwony (E172)

6.2   Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.
6.3      Okres ważności

2 lata

6.4      Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu
ochrony przed wilgocią.

6.5      Rodzaj i zawartość opakowania

Blister z folii PVC/PE/PVDC/Aluminium w tekturowym pudełku.
1, 14, 15, 28, 30, 56, 60, 84, 90, 98, 100 i 280 tabletek powlekanych.
Opakowanie szpitalne: 50 tabletek powlekanych.
Opakowanie kalendarzowe 28 i 98 tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6      Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego
         do stosowania

Bez specjalnych wymagań.
Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z
lokalnymi przepisami.


7.       PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
         DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Teva Pharmaceuticals Polska Sp. z o.o.
ul. Emilii Plater 53
00-113 Warszawa
Polska


8.       NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
9.       DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
         OBROTU/DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 15.12.2009 r.


10.   DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
      CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO
21.08.2013 r.

                    

Inne leki Valsartanum: