ApoTiapina:

Nazwa międzynarodowa:
Quetiapinum
Podmiot odpowiedzialny:
APOTEX EUROPE B.V., HOLANDIA
Pozwolenie w Polsce
18635
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
APOTEX NEDERLAND BV, HOLANDIA
GENEPHARM S.A., GRECJA
Postać
tabletki powlekane
Dawka
0,025 g
Lek refundowany
Tak
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
N05AH04
                                ULOTKA DLA PACJENTA: INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKA

                                          ApoTiapina
                                 25 mg, tabletka powlekana
                                 100 mg, tabletka powlekana
                                 200 mg, tabletka powlekana
                                          Quetiapinum

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku.
 − Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
 − Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty w razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości.
 − Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym.
 − Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
 − Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy
    niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Spis treści ulotki:
1. Co to jest lek ApoTiapina i w jakim celu się go stosuje
2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku ApoTiapina
3. Jak stosować lek ApoTiapina
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać lek ApoTiapina
6. Inne informacje


1. CO TO JEST LEK APOTIAPINA I W JAKIM CELU SIĘ GO STOSUJE

ApoTiapina zawiera substancję zwaną kwetiapiną, która należy do grupy leków
przeciwpsychotycznych. Lek ApoTiapina może być stosowany w leczeniu takich chorób, jak:
    • Depresja w przebiegu choroby dwubiegunowej: kiedy pacjent odczuwa głęboki smutek. Może
       odczuwać przygnębienie, poczucie winy, brak energii i apetytu lub mieć trudności z
       zasypianiem.
    • Mania: pacjent może być bardzo podekscytowany, uradowany, pobudzony,
       rozentuzjazmowany lub nadmiernie aktywny; może też mieć niewłaściwą ocenę sytuacji, w
       tym przejawiać zachowania agresywne lub destrukcyjne.
    • Schizofrenia: pacjent może słyszeć lub odczuwać rzeczy, które w rzeczywistości nie mają
       miejsca, ma sprzeczne z rzeczywistością przekonania lub jest niezwykle podejrzliwy,
       zalękniony, zdezorientowany, ma poczucie winy, odczuwa napięcie lub przygnębienie.

Lekarz może zlecić kontynuowanie stosowania leku ApoTiapina nawet wówczas, gdy pacjent poczuje
się lepiej.


2. INFORMACJE WAŻNE PRZED ZASTOSOWANIEM LEKU APOTIAPINA

Kiedy nie stosować leku ApoTiapina:
   • Jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na kwetiapinę lub którykolwiek z pozostałych
       składników leku ApoTiapina (patrz punkt 6).
   • Jeśli pacjent stosuje którykolwiek z poniższych leków:
        niektóre leki stosowane w zakażeniu HIV
        pochodne azolu (stosowane w zakażeniach grzybiczych)
        erytromycynę lub klarytromycynę (stosowane w zakażeniach bakteryjnych)
        nefazodon (stosowany w depresji).
Nie należy stosować leku ApoTiapina, jeżeli powyższe uwagi dotyczą pacjenta. Jeśli pacjent nie jest
tego pewien, powinien skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą przed przyjęciem leku
ApoTiapina.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując lek ApoTiapina:
Przed zastosowaniem leku ApoTiapina należy powiedzieć lekarzowi:
    • Jeśli u pacjenta lub u kogokolwiek z jego rodziny występują lub występowały problemy z
        sercem, np. zaburzenia rytmu, lub jeśli pacjent przyjmuje jakiekolwiek leki, które mogą
        wpływać na rytm serca.
    • Jeśli u pacjenta występuje niskie ciśnienie tętnicze krwi.
    • Jeśli u pacjenta wystąpił udar, zwłaszcza gdy dotyczy to osoby w podeszłym wieku.
    • Jeśli u pacjenta występują problemy z wątrobą.
    • Jeśli u pacjenta występowały kiedykolwiek napady drgawek.
    • Jeśli u pacjenta występuje cukrzyca lub ryzyko zachorowania na cukrzycę. W takim wypadku
        lekarz może zlecić kontrolę stężenia glukozy we krwi podczas stosowania leku ApoTiapina.
    • Jeśli pacjent wie, że miał kiedyś zmniejszoną liczbę białych krwinek we krwi (co mogło mieć
        związek ze stosowaniem innych leków lub było od niego niezależne).
    • Jeśli pacjent jest w podeszłym wieku i występuje u niego otępienie (zaburzenia działania
        mózgu). U tych pacjentów nie należy stosować leku ApoTiapina, gdyż leki z grupy, do której
        należy ApoTiapina, mogą u pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem nasilać ryzyko udaru,
        a niekiedy także ryzyko śmierci.
    • Jeśli u pacjenta lub u kogokolwiek z jego rodziny występowała choroba zakrzepowa,
        ponieważ stosowanie leków z grupy, do której należy ApoTiapina, może się wiązać z
        powstawaniem zakrzepów.

Należy niezwłocznie powiedzieć lekarzowi, jeśli u pacjenta występują:
   • Wysoka temperatura (gorączka), sztywność mięśni o znacznym nasileniu, nadmierna
       potliwość lub zaburzenia świadomości (tzw. złośliwy zespół neuroleptyczny). Może być
       konieczna niezwłoczna pomoc lekarska.
   • Niekontrolowane ruchy mięśni, głównie twarzy i języka.
   • Wyjątkowe nasilenie senności.
Powyższe działania mogą wystąpić podczas stosowania tego typu leku.

Myśli samobójcze i nasilenie depresji
Jeśli pacjent ma depresję, mogą niekiedy wystąpić myśli o samookaleczeniu lub samobójstwie. Myśli
te mogą się szczególnie nasilać na początku stosowania leku, ponieważ wszystkie leki z tej grupy
zaczynają działać dopiero po pewnym okresie stosowania; zwykle po około 2 tygodniach, a niekiedy
czas ten może być dłuższy. Ryzyko wystąpienia u pacjenta takich myśli jest także większe, jeśli nagle
przerwie on stosowanie leku. Ponadto ryzyko to nasila się, gdy pacjent jest młodą, dorosłą osobą.
Dane z badań klinicznych wykazały nasilone ryzyko występowania myśli i (lub) zachowań
samobójczych u młodych dorosłych w wieku poniżej 25 lat z depresją.

Jeśli u pacjenta występują myśli o samookaleczeniu lub samobójstwie, powinien niezwłocznie
skontaktować się z lekarzem lub udać do najbliższego szpitala. Pomocne może być poinformowanie
rodziny lub przyjaciół o występującej depresji oraz poproszenie ich o przeczytanie tej ulotki. Można
także poprosić te osoby, aby w razie zaobserwowania u pacjenta nasilenia objawów depresji lub
innych niepokojących zmian zachowania powiedziały o tym pacjentowi.

Informowano o zwiększeniu masy ciała u pacjentów stosujących lek ApoTiapina. Pacjent sam bądź z
lekarzem powinien regularnie kontrolować masę ciała.
Stosowanie innych leków
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich przyjmowanych aktualnie lub ostatnio
lekach, również tych, które wydawane są bez recepty, w tym o lekach ziołowych. Przyjmowanie
innych leków podczas stosowania leku ApoTiapina może wpływać na jego działanie.

Nie należy stosować leku ApoTiapina, jeśli pacjent zażywa którykolwiek z następujących leków:
    • Niektóre leki stosowane w zakażeniu HIV.
    • Pochodne azolu (stosowane w zakażeniach grzybiczych).
    • Erytromycyna lub klarytromycyna (stosowane w zakażeniach bakteryjnych).
    • Nefazodon (stosowany w depresji).

Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków:
    • Leki przeciwpadaczkowe (takie, jak fenytoina lub karbamazepina).
    • Leki stosowane w nadciśnieniu tętniczym.
    • Barbiturany (stosowane w bezsenności).
    • Tiorydazyna (inny lek przeciwpsychotyczny).
    • Leki wpływające na rytm serca, np. leki mogące wywołać zaburzenia elektrolitowe
        (zmniejszone stężenie potasu lub magnezu), takie jak leki moczopędne (odwadniające) lub
        niektóre antybiotyki (stosowane w leczeniu zakażeń).

Przed przerwaniem stosowania jakiegokolwiek leku pacjent powinien porozmawiać o tym z lekarzem.

Stosowanie leku ApoTiapina z jedzeniem i piciem
    • Lek ApoTiapina można przyjmować z posiłkiem lub bez posiłku.
    • Podczas stosowania leku ApoTiapina należy ograniczyć spożywanie alkoholu, gdyż może on
       nasilać senność.
    • Nie należy pić soku grejpfrutowego podczas stosowania leku ApoTiapina. Sok grejpfrutowy
       może wpływać na działanie leku ApoTiapina.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży, stara się zajść w ciążę lub karmi piersią, powinna powiedzieć o tym
lekarzowi przed zastosowaniem leku ApoTiapina. Nie należy stosować leku ApoTiapina w czasie
ciąży bez porozumienia się z lekarzem. Leku ApoTiapina nie należy stosować, jeśli pacjentka karmi
piersią.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
ApoTiapina może nasilać senność. Pacjent nie powinien kierować pojazdem ani obsługiwać maszyn,
dopóki nie pozna reakcji swojego organizmu na ten lek.

Ważne informacje o niektórych składnikach leku ApoTiapina
ApoTiapina zawiera laktozę jednowodną, która jest rodzajem cukru. Jeżeli u pacjenta stwierdzono
nietolerancję niektórych cukrów, powinien przed zastosowaniem tego leku skontaktować się z
lekarzem.

Wpływ na wyniki testu immunoenzymatycznego
U pacjentów stosujących lek ApoTiapina, mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki testu dla
metadonu lub trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, wykonywanych na próbce moczu przy
zastosowaniu niektórych metod immunoenzymatycznych. W takim przypadku zaleca się wykonanie
dalszych, dokładnych badań.
3. JAK STOSOWAĆ LEK APOTIAPINA

Lek ApoTiapina należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy
ponownie skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. Lekarz zdecyduje o wielkości dawki
początkowej. Wielkość dawki podtrzymującej (dawki dobowej) zależy od rodzaju choroby oraz
indywidualnych potrzeb pacjenta, ale zazwyczaj wynosi od 150 do 800 mg.

   •   Tabletki przyjmuje się raz na dobę przed snem lub dwa razy na dobę, w zależności od choroby
       pacjenta.
   •   Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą.
   •   Tabletki można przyjmować z posiłkiem lub niezależnie od niego.
   •   Podczas stosowania leku ApoTiapina nie należy pić soku grejpfrutowego, gdyż może on
       zaburzać działanie leku.
   •   Nie należy przerywać leczenia bez porozumienia z lekarzem, nawet jeśli pacjent czuje się
       lepiej.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby:
U pacjentów z problemami dotyczącymi wątroby lekarz może zmienić dawkę.

Pacjenci w podeszłym wieku:
U pacjentów w podeszłym wieku lekarz może zmienić dawkę.

Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat
Leku ApoTiapina nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku ApoTiapina
Jeżeli pacjent przyjął większą dawkę niż zalecana przez lekarza, mogą wystąpić: senność, zawroty
głowy i nieprawidłowe bicie serca. Należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub udać się do
najbliższego szpitala. Należy zabrać ze sobą tabletki leku ApoTiapina.

Pominięcie zastosowania leku ApoTiapina
Jeśli pacjent zapomniał przyjąć dawkę leku, powinien to zrobić najszybciej, gdy tylko sobie o tym
przypomni. Jeżeli jednak zbliża się pora zastosowania kolejnej dawki, nie należy przyjmować
pominiętej tabletki. Nie należy stosować podwójnej dawki leku w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku ApoTiapina
W przypadku nagłego przerwania stosowania leku ApoTiapina mogą wystąpić trudności z zaśnięciem
(bezsenność), nudności, a także ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Przed
zakończeniem leczenia lekarz może zasugerować stopniowe zmniejszanie dawki leku.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem leku należy zwrócić się do
lekarza lub farmaceuty.


4. MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Jak każdy lek, lek ApoTiapina może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one
wystąpią. Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy
niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Bardzo często (występują częściej niż u 1 pacjenta na 10):
   • Zawroty głowy (mogą prowadzić do upadków), ból głowy, suchość błony śluzowej jamy
       ustnej.
   •   Uczucie senności (które może przeminąć w miarę trwania stosowania leku ApoTiapina) (może
       prowadzić do upadków).
   •   Objawy odstawienia (objawy występujące po przerwaniu stosowania leku ApoTiapina) to:
       trudności z zaśnięciem (bezsenność), nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy
       i drażliwość. Zaleca się stopniowe odstawianie leku przez co najmniej 1 do 2 tygodni.
   •   Zwiększenie masy ciała.

Często (występują rzadziej niż u 1 pacjenta na 10):
   • Przyspieszenie czynności serca.
   • Katar (zatkany nos).
   • Zaparcie, niestrawność.
   • Osłabienie, omdlenia (mogą prowadzić do upadków).
   • Obrzęki ramion i nóg.
   • Zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi podczas wstawania, które może powodować zawroty
        głowy lub omdlenia (mogą prowadzić do upadków).
   • Zwiększenie stężenia glukozy we krwi.
   • Niewyraźne widzenie.
   • Nienaturalne ruchy mięśni. Są to trudności z zapoczątkowaniem ruchu mięśni, drżenia,
        niepokój mięśniowy lub sztywność mięśni bez jednoczesnego odczuwania bólu.
   • Zaburzenia snu i koszmary senne.
   • Zwiększone uczucie głodu.
   • Rozdrażnienie.
   • Zaburzenia mowy.

Niezbyt często (występują rzadziej niż u 1 pacjenta na 100):
   • Drgawki lub napady drgawek.
   • Reakcje nadwrażliwości, w tym występowanie wypukłych grudek na skórze, obrzęk skóry i
       obrzęk wokół ust.
   • Nieprzyjemne objawy ze strony nóg (zespół niespokojnych nóg).
   • Trudności w połykaniu.
   • Niekontrolowane ruchy mięśni, głównie twarzy i języka.
   • Zaburzenia seksualne.

Rzadko (występują rzadziej niż u 1 pacjenta na 1000):
   • Wysoka temperatura (gorączka), długo utrzymujący się ból gardła lub owrzodzenie jamy
       ustnej, przyspieszony oddech, pocenie się, sztywność mięśni, nasilona senność lub omdlenia.
   • Zażółcenie skóry i oczu (żółtaczka).
   • Długotrwała, bolesna erekcja (priapizm).
   • Powiększenie piersi i wyciek mleka z brodawek piersiowych (mlekotok).
   • Zaburzenia miesiączkowania.
   • Powstawanie zakrzepów w żyłach, zwłaszcza nóg (objawy to: obrzęk, ból i zaczerwienienie
       nóg); zakrzepy te mogą się przemieszczać wraz z krwią do płuc, powodując ból w klatce
       piersiowej i trudności oddechowe. Jeśli u pacjenta wystąpią takie objawy, należy natychmiast
       zgłosić się do lekarza.

Bardzo rzadko (występują rzadziej niż u 1 pacjenta na 10 000):
   • Nasilenie wcześniej występującej cukrzycy.
   • Zapalenie wątroby
   • Ciężka postać wysypki skórnej, powstawanie pęcherzy lub czerwonych plam na skórze.
   • Ciężka reakcja alergiczna (zwana anafilaksją), która może powodować trudności w
      oddychaniu i wstrząs.
   • Gwałtowny obrzęk skóry, zazwyczaj wokół oczu, ust i gardła (obrzęk naczynioruchowy).
   • Nieprawidłowe wydzielanie hormonu kontrolującego objętość moczu.
    •   Rozpad włókien mięśniowych i ból mięśni (rabdomioliza).

Leki z grupy, do której należy ApoTiapina, mogą wywoływać ciężkie zaburzenia rytmu serca, które w
szczególnie ciężkich przypadkach mogą zakończyć się zgonem.

Niektóre działania niepożądane są możliwe do stwierdzenia jedynie po wykonaniu badania krwi.
Dotyczy to zwiększenia stężenia niektórych lipidów (triglicerydów i cholesterolu całkowitego) lub
glukozy we krwi, zmniejszenia liczby różnych typów krwinek, zmniejszenia stężenia sodu we krwi
oraz zwiększenia stężenia we krwi hormonu zwanego prolaktyną. Zwiększenie stężenia prolaktyny
może rzadko powodować:
      U mężczyzn i kobiet – powiększenie piersi i wyciek mleka z brodawek piersiowych.
      U kobiet – zatrzymanie miesiączki lub nieregularne cykle miesiączkowe.

Lekarz może zlecić przeprowadzenie okresowych badań krwi.

Dzieci i młodzież
U dzieci i młodzieży mogą wystąpić takie same działania niepożądane, jak u dorosłych.

Następujące działania niepożądane odnotowano jedynie u dzieci i młodzieży:

Bardzo często (występują częściej niż u 1 pacjenta na 10):
   • Zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi.

Następujące działania niepożądane występowały częściej u dzieci i młodzieży:

Bardzo często (występują częściej niż u 1 pacjenta na 10):
  • Zwiększenie we krwi stężenia hormonu zwanego prolaktyną. Zwiększenie stężenia prolaktyny
      może rzadko powodować:
     U chłopców i dziewcząt – powiększenie piersi i wyciek mleka z brodawek piersiowych.
     U dziewcząt – zatrzymanie miesiączki lub nieregularne cykle miesiączkowe.
  • Zwiększenie apetytu
  • Nienaturalne ruchy mięśni. Są to trudności z zapoczątkowaniem ruchu mięśni, drżenia,
      niepokój mięśniowy lub sztywność mięśni bez jednoczesnego uczucia bólu.


5. JAK PRZECHOWYWAĆ LEK APOTIAPINA

•   Przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.
•   Nie stosować leku ApoTiapina po upływie terminu ważności zamieszczonego na blistrze i
    tekturowym pudełku. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.
•   Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy
    zapytać farmaceutę co zrobić z lekami, które nie są już potrzebne. Takie postępowanie pomoże
    chronić środowisko.


6. INNE INFORMACJE

Co zawiera lek ApoTiapina
Substancją czynną leku jest kwetiapina.
Każda tabletka powlekana 25 mg zawiera 25 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny fumaranu).
Każda tabletka powlekana 100 mg zawiera 100 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny fumaranu).
Każda tabletka powlekana 200 mg zawiera 200 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny fumaranu).

Ponadto lek zawiera:
Rdzeń tabletki: hypromelozę 2910, wapnia wodorofosforan dwuwodny, laktozę jednowodną, skrobię
kukurydzianą, karboksymetyloskrobię sodową (typ A), magnezu stearynian, celulozę
mikrokrystaliczną PH 102, talk, krzemionkę koloidalną bezwodną.

Otoczka tabletki:
25 mg: żelaza tlenek czerwony i żółty (E172), hypromelozę 2910, tytanu dwutlenek (E171), makrogol
400, żółcień pomarańczową (E110).
100 mg: żelaza tlenek żółty (E172), hypromelozę 2910, tytanu dwutlenek (E171), makrogol 400.
200 mg: hydroksypropylocelulozę (E463), hypromelozę 2910, talk, tytanu dwutlenek (E171).

Jak wygląda lek ApoTiapina i co zawiera opakowanie
25 mg: okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane koloru brzoskwiniowego o średnicy ok.
5,7 mm.
100 mg: okrągłe, obustronnie wypukłe, żółte tabletki powlekane z zaznaczoną linią podziału po
jednej stronie, o średnicy ok. 9,1 mm.
200 mg: okrągłe, obustronnie wypukłe, białe tabletki powlekane z zaznaczoną linią podziału po
jednej stronie, o średnicy ok. 12,1 mm.

Tabletki 100 mg i 200 mg można dzielić na połowy.


Wielkość opakowania:

Opakowanie zawiera:
30 tabletek powlekanych (w blistrach po 10 tabletek)


Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny
Apotex Europe B.V.
Darwinweg 20
2333 CR Leiden
Holandia

Wytwórca
Genepharm S.A.
18th km Marathonos Avenue
15351 Pallini Attikis,
Grecja

Apotex Nederland B.V.
Archimedesweg 2
2333 CN Leiden
Holandia


Data zatwierdzenia ulotki: 23.05.2011

                
                        CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGOApoTiapina, 25 mg, tabletki powlekane
ApoTiapina, 100 mg, tabletki powlekane
ApoTiapina, 200 mg, tabletki powlekane
2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY
Każda tabletka powlekana 25 mg zawiera 25 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny fumaranu).
Każda tabletka powlekana 100 mg zawiera 100 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny fumaranu).
Każda tabletka powlekana 200 mg zawiera 200 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny fumaranu).
Substancje pomocnicze: laktoza jednowodna i żółcień pomarańczowa (E110).
Każda tabletka powlekana 25 mg zawiera 7,00 mg laktozy jednowodnej i 0,003 mg żółcieni pomarańczowej (E110).
Każda tabletka powlekana 100 mg zawiera 28,00 mg laktozy jednowodnej.
Każda tabletka powlekana 200 mg zawiera 56,00 mg laktozy jednowodnej.
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.
3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA
ApoTiapina, 100 mg: okrągłe, obustronnie wypukłe, żółte tabletki powlekane z zaznaczoną linią podziału po jednej stronie, o średnicy ok. 9,1 mm.
ApoTiapina, 200 mg: okrągłe, obustronnie wypukłe, białe tabletki powlekane z zaznaczoną linią podziału po jednej stronie, o średnicy ok. 12,1 mm.
Tabletki 100 mg i 200 mg można dzielić na połowy.
4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE
4.1 Wskazania do stosowania
schizofrenii,
w leczeniu epizodów maniakalnych o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu w przebiegu choroby dwubiegunowej,
w leczeniu dużych epizodów depresyjnych w przebiegu choroby dwubiegunowej,
w zapobieganiu nawrotom u pacjentów z zaburzeniami dwubiegunowymi, u pacjentów z epizodami maniakalnymi lub depresyjnymi reagujących na leczenie kwetiapiną.
Dawkowanie i sposób podawania
Produkt leczniczy ApoTiapina można stosować z posiłkiem lub bez posiłku.
Dorośli
Leczenie schizofrenii:
W leczeniu schizofrenii produkt leczniczy ApoTiapina należy stosować dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa w pierwszych czterech dniach leczenia wynosi: 50 mg (1. dzień), 100 mg (2. dzień), 200 mg (3. dzień) i 300 mg (4. dzień).
Począwszy od 4. dnia, dawkę należy stopniowo zwiększać do dawki skutecznej, wynoszącej zazwyczaj od 300 mg do 450 mg na dobę. W zależności od indywidualnej reakcji klinicznej i tolerancji przez pacjenta, dawkę można dostosować w zakresie od 150 mg do 750 mg na dobę.
Leczenie epizodów maniakalnych o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu w przebiegu choroby dwubiegunowej:
W leczeniu epizodów maniakalnych towarzyszących chorobie dwubiegunowej produkt leczniczy ApoTiapina należy stosować dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa w pierwszych czterech dniach leczenia wynosi: 100 mg (1. dzień), 200 mg (2. dzień), 300 mg (3. dzień) i 400 mg (4. dzień). Następnie dawkę można zwiększać, nie więcej niż o 200 mg na dobę, do dawki 800 mg na dobę, podanej 6. dnia.
W zależności od indywidualnej reakcji klinicznej i tolerancji przez pacjenta dawkę można dostosować w zakresie od 200 mg do 800 mg na dobę. Zazwyczaj dawka skuteczna mieści się w zakresie od 400 mg do 800 mg na dobę.
Leczenie epizodów depresyjnych w chorobie dwubiegunowej:
Kwetiapinę należy stosować raz na dobę, przed snem. Całkowita dawka dobowa w pierwszych czterech dniach leczenia wynosi: 50 mg (1. dzień), 100 mg (2. dzień), 200 mg (3. dzień) i 300 mg (4. dzień). Zalecana dawka dobowa wynosi 300 mg. W badaniach klinicznych nie wykazano dodatkowych korzyści związanych ze stosowaniem dawki dobowej 600 mg w porównaniu z dawką 300 mg (patrz punkt 5.1). Niektórzy pacjenci mogą odnieść korzyści ze stosowania dawki dobowej 600 mg. Dawki większe niż 300 mg na dobę powinny być zalecane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu choroby dwubiegunowej. Badania kliniczne wykazały, że w przypadku złej tolerancji produktu można rozważyć u niektórych pacjentów zmniejszenie dawki dobowej do 200 mg.
Zapobieganie nawrotom w chorobie dwubiegunowej:
Pacjenci, u których wystąpiła reakcja na kwetiapinę stosowaną w leczeniu ostrej fazy choroby dwubiegunowej, powinni kontynuować stosowanie produktu leczniczego w tej samej dawce w zapobieganiu nawrotom epizodów maniakalnych, mieszanych lub depresyjnych w przebiegu choroby dwubiegunowej. Dawkę można modyfikować w zakresie od 300 mg do 800 mg na dobę, zależnie od indywidualnej reakcji klinicznej i tolerancji przez pacjenta. Ważne, aby w leczeniu podtrzymującym stosować najmniejszą skuteczną dawkę.
Pacjenci w podeszłym wieku:
Podobnie jak inne produkty przeciwpsychotyczne, kwetiapinę należy stosować ostrożnie u pacjentów w podeszłym wieku, szczególnie w początkowym okresie leczenia. W zależności od indywidualnej reakcji klinicznej i tolerancji przez pacjenta konieczne może być wolniejsze zwiększanie dawki i wybór mniejszej dawki leczniczej, niż stosowana u młodszych pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku średni klirens osoczowy kwetiapiny był o 30 do 50% mniejszy w porównaniu z młodszymi pacjentami.
Nie badano skuteczności i bezpieczeństwa stosowania u pacjentów powyżej 65 lat z epizodami depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej.
Dzieci i młodzież:
Nie zaleca się stosowania kwetiapiny u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak danych przemawiających za stosowaniem w tej grupie wiekowej. Dostępne dane z kontrolowanych badań z placebo przedstawiono w punktach 4.4, 4.8, 5.1 oraz 5.2.
Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek:
Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby:
Kwetiapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie, dlatego należy ją ostrożnie stosować u pacjentów z rozpoznanymi zaburzeniami czynności wątroby, szczególnie w początkowym okresie leczenia. U pacjentów z rozpoznanymi zaburzeniami czynności wątroby należy rozpoczynać leczenie od dawki 25 mg na dobę. W zależności od indywidualnej reakcji klinicznej i tolerancji przez pacjenta dawkę należy zwiększać codziennie o 25 mg do 50 mg na dobę, aż do osiągnięcia dawki skutecznej.
4.3 Przeciwwskazania
Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP 3A4 cytochromu P450, takimi jak inhibitory proteazy HIV, produkty przeciwgrzybicze z grupy pochodnych azolu, erytromycyna, klarytromycyna i nefazodon. Patrz także punkt 4.5.
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Dzieci i młodzież (w wieku od 10 do 17 lat):
Nie zaleca się stosowania kwetiapiny u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak danych wspierających stosowanie w tej grupie wiekowej. W badaniach klinicznych wykazano, że oprócz znanego profilu bezpieczeństwa określonego u dorosłych (patrz punkt 4.8), u dzieci i młodzieży częściej niż u dorosłych występowały pewne działania niepożądane (zwiększone łaknienie, zwiększenie stężenia prolaktyny w surowicy i objawy pozapiramidowe) oraz działanie niepożądane niewystępujące wcześniej w badaniach z udziałem dorosłych (zwiększenie ciśnienia tętniczego). U dzieci i młodzieży odnotowano także zmiany w wynikach badań czynności gruczołu tarczowego.
Ponadto, przez okres dłuższy niż 26 tygodni nie badano długoterminowych następstw leczenia odnośnie rozwoju i dojrzewania. Nie jest znany długoterminowy wpływ na rozwój poznawczy i behawioralny.
W kontrolowanych badaniach placebo, przeprowadzonych z udziałem dzieci i młodzieży, stosowanie kwetiapiny wiązało się ze zwiększoną częstością występowania objawów pozapiramidowych (EPS) u pacjentów ze schizofrenią i manią dwubiegunową, w porównaniu z grupą otrzymującą placebo (patrz punkt 4.8).
Samobójstwa, myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego:
Depresja w przebiegu choroby dwubiegunowej jest związana ze zwiększonym ryzykiem występowania myśli samobójczych, samouszkodzeń i samobójstw (zdarzenia związane z próbami samobójczymi). Ryzyko to utrzymuje się do czasu uzyskania istotnej klinicznie remisji. Poprawa może nie wystąpić przez kilka pierwszych lub więcej tygodni leczenia i w związku z tym pacjent powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską do czasu jej wystąpienia. Doświadczenie kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstw nasila się we wczesnej fazie poprawy klinicznej.
W badaniach klinicznych u pacjentów z ciężką depresją w przebiegu choroby dwubiegunowej odnotowano nasilone ryzyko zdarzeń związanych z próbami samobójczymi u młodych pacjentów poniżej 25 lat, którzy byli leczeni kwetiapiną, w porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo (odpowiednio 3,0% vs 0%).
Ponadto lekarz prowadzący powinien rozważyć potencjalne ryzyko wystąpienia zdarzeń związanych z próbami samobójczymi po nagłym odstawieniu produktu leczniczego, biorąc pod uwagę czynniki ryzyka związane z leczoną chorobą.
Senność:
Leczenie kwetiapiną wiąże się z występowaniem senności i innych objawów, takich jak uspokojenie (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych u pacjentów z epizodami depresji w chorobie dwubiegunowej objawy te występowały zazwyczaj podczas pierwszych trzech dni leczenia i miały głównie nasilenie łagodne do umiarkowanego. Pacjenci z depresją w przebiegu choroby dwubiegunowej, u których występuje senność o ciężkim nasileniu, mogą wymagać częstszych wizyt lekarskich przez co najmniej dwa pierwsze tygodnie od wystąpienia senności lub do czasu poprawy, i może być konieczne rozważenie przerwania leczenia.
Choroby układu krążenia:
Napady drgawkowe:
Objawy pozapiramidowe:
W kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów leczenie kwetiapiną wiązało się ze zwiększonym, w porównaniu z placebo, występowaniem objawów pozapiramidowych u pacjentów z dużymi epizodami depresyjnymi w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej (patrz punkt 4.8).
Dyskinezy późne:
W razie wystąpienia przedmiotowych i podmiotowych objawów dyskinez późnych należy rozważyć zmniejszenie dawki lub odstawienie kwetiapiny. Objawy dyskinez późnych mogą się pogłębić lub pojawić nawet po zakończeniu leczenia (patrz punkt 4.8).
Złośliwy zespół neuroleptyczny:
Ciężka neutropenia:
W badaniach klinicznych kwetiapiny niezbyt często obserwowano ciężką neutropenię (liczba neutrofilów <0,5 x 109/1). Większość przypadków ciężkiej neutropenii występowała w ciągu kilku miesięcy od rozpoczęcia leczenia kwetiapiną. Nie obserwowano wyraźnego związku między występowaniem neutropenii a dawką produktu leczniczego. Z doświadczeń po wprowadzeniu produktu do obrotu wynika, że leukopenia i (lub) neutropenia ustępują po zakończeniu leczenia produktem ApoTiapina. Możliwe czynniki ryzyka neutropenii to mała liczba krwinek białych występująca przed leczeniem oraz neutropenia polekowa w wywiadzie. Kwetiapinę należy odstawić u pacjentów z liczbą neutrofilów <1,0 x 109/1. Należy obserwować pacjentów pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych infekcji oraz monitorować liczbę neutrofilów (do czasu jej zwiększenia do >1,5 x 109/1). (Patrz punkt 5.1).
Interakcje:
Jednoczesne stosowanie kwetiapiny i silnych produktów leczniczych indukujących enzymy wątrobowe, takich jak karbamazepina lub fenytoina, znacznie zmniejsza stężenie kwetiapiny w osoczu, co może wpływać na skuteczność leczenia kwetiapiną. U pacjentów stosujących produkt leczniczy zwiększający aktywność enzymów wątrobowych leczenie kwetiapiną można rozpocząć jedynie w przypadku, gdy lekarz uzna, że korzyści wynikające z jej zastosowania przewyższają ryzyko związane z odstawieniem produktu indukującego enzymy wątrobowe. Ważne, aby wszelkie zmiany dotyczące leczenia produktem indukującym enzymy wątrobowe przeprowadzać stopniowo i, jeśli to konieczne, zastąpić go produktem leczniczym pozbawionym właściwości induktora enzymatycznego (np. walproinian sodu).
Masa ciała:
Hiperglikemia:
Lipidy:
Ryzyko metaboliczne:
Ze względu na odnotowane w badaniach klinicznych zmiany masy ciała, stężenia glukozy (patrz hiperglikemia) i lipidów w osoczu, może wystąpić pogorszenie profilu ryzyka zmian metabolicznych u poszczególnych pacjentów. W takim przypadku należy postępować zgodnie z wytycznymi klinicznymi i zastosować odpowiednie leczenie (patrz punkt 4.8).
Wydłużenie odstępu QT:
W badaniach klinicznych i podczas stosowania zgodnie z Charakterystyką Produktu Leczniczego nie wykazano trwałego całkowitego wydłużenia odstępu QT związanego ze stosowaniem kwetiapiny. W badaniach po wprowadzeniu leku do obrotu, po zastosowaniu terapeutycznych dawek kwetiapiny zgłaszano wydłużenie odstępu QT po dawkach terapeutycznych (patrz punkt 4.8) i po przedawkowaniu (patrz punkt 4.9). Podobnie, jak w przypadku innych produktów przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność, stosując kwetiapinę u pacjentów z chorobą układu krążenia lub wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie rodzinnym. Zachowanie ostrożności jest również konieczne, gdy kwetiapinę stosuje się jednocześnie z innymi produktami wydłużającymi odstęp QT oraz z neuroleptykami, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT, zastoinową niewydolnością serca, przerostem mięśnia sercowego, hipokaliemią lub hipomagnezemią (patrz punkt 4.5).
Odstawienie:
Po nagłym przerwaniu stosowania kwetiapiny opisywano ostre objawy odstawienia, takie jak bezsenność, nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Wskazane jest stopniowe odstawianie produktu przez okres co najmniej jednego do dwóch tygodni (patrz punkt 4.8).
Pacjenci w podeszłym wieku z psychozą związaną z otępieniem:
Produkt leczniczy ApoTiapina nie jest dopuszczony do leczenia pacjentów z psychozą w przebiegu otępienia.
W randomizowanych, kontrolowanych badaniach z placebo, przeprowadzonych u pacjentów z demencją, leczonych niektórymi nietypowymi produktami przeciwpsychotycznymi, odnotowano ok. 3-krotne zwiększenie ryzyka zdarzeń niepożądanych związanych z krążeniem mózgowym. Mechanizm tego zjawiska nie jest znany. Nie można wykluczyć zwiększenia ryzyka w przypadku stosowania innych produktów przeciwpsychotycznych lub innych grup pacjentów. Kwetiapinę należy stosować ostrożnie u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru.
W metaanalizie dotyczącej nietypowych produktów przeciwpsychotycznych stwierdzono, że u pacjentów w podeszłym wieku z psychozą związaną z otępieniem ryzyko zgonu jest większe niż w grupie pacjentów otrzymujących placebo. Jednak w dwóch 10-tygodniowych kontrolowanych badaniach z placebo dotyczących kwetiapiny, przeprowadzonych w tej samej populacji pacjentów (n = 710; średnia wieku: 83 lata; przedział: 56-99 lat), częstość zgonów w grupie pacjentów leczonych kwetiapiną wynosiła 5,5% w porównaniu z 3,2% w grupie otrzymującej placebo. Śmierć pacjentów biorących udział w tych badaniach następowała z różnych przyczyn, zgodnie z przewidywaniami dla tej populacji. Przytoczone dane nie dowodzą związku przyczynowego między leczeniem kwetiapiną a zgonami wśród pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem.
Dysfagia:
Laktoza:
Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (VTE):
Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych zgłaszano incydenty żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ang. venous thromboembolism, VTE). U pacjentów leczonych lekami przeciwpsychotycznymi często występują nabyte czynniki ryzyka zakrzepicy z zatorami w układzie żylnym, z tego względu przed rozpoczęciem oraz w trakcie leczenia produktem leczniczym ApoTiapina oraz podczas jego trwania należy zidentyfikować wszystkie możliwe czynniki ryzyka VTE i podjąć działania zapobiegawcze.
Dodatkowe informacje:
Dane z badań dotyczących stosowania kwetiapiny w skojarzeniu z walproinianem sodu lub produktami litu w ostrych epizodach maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego są ograniczone, jednak leczenie skojarzone było dobrze tolerowane (patrz punkty 4.8 i 5.1). Dane wykazały działanie addycyjne w 3. tygodniu leczenia.
Jednym ze składników produktu ApoTiapina, 25 mg jest żółcień pomarańczowa (E110), która może wywoływać reakcje alergiczne.
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Ze względu na wpływ kwetiapiny na czynność ośrodkowego układu nerwowego, należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania produktu ApoTiapina z innymi lekami o działaniu ośrodkowym lub z alkoholem.
CYP3A4 cytochromu P450 jest głównym enzymem biorącym udział w metabolizmie kwetiapiny. W badaniu interakcji z udziałem zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie kwetiapiny (w dawce 25 mg) z ketokonazolem, który jest inhibitorem CYP3A4, powodowało 5-8-krotne zwiększenie AUC kwetiapiny. Z tego powodu przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie kwetiapiny z inhibitorami CYP3A4. Nie zaleca się również picia soku grejpfrutowego podczas leczenia kwetiapiną.
W badaniu z zastosowaniem dawek wielokrotnych, przeprowadzonym w celu ustalenia farmakokinetyki kwetiapiny stosowanej przed i podczas leczenia karbamazepiną (znanym induktorem aktywności enzymów wątrobowych), stwierdzono że jednoczesne stosowanie karbamazepiny znacząco zwiększało klirens kwetiapiny. Zwiększenie klirensu zmniejszało całkowity wpływ kwetiapiny na organizm (mierzony jako AUC) średnio o 13% w stosunku do wartości uzyskiwanej podczas stosowania kwetiapiny w monoterapii, chociaż u niektórych pacjentów obserwowano silniejsze działanie. W wyniku tej interakcji mogą występować mniejsze stężenia leku w osoczu, co może wpływać na skuteczność leczenia kwetiapiną.
Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z fenytoiną (innym produktem zwiększającym aktywność enzymów mikrosomalnych) znacznie zwiększało klirens kwetiapiny (o około 450%). U pacjentów stosujących produkt zwiększający aktywność enzymów wątrobowych leczenie kwetiapiną można rozpocząć jedynie w przypadku, gdy lekarz uzna, że korzyści wynikające z jej zastosowania przewyższają ryzyko związane z odstawieniem produktu indukującego enzymy wątrobowe. Ważne, aby wszelkie zmiany dotyczące leczenia produktem indukującym enzymy wątrobowe przeprowadzać stopniowo i, jeśli jest to konieczne, zastąpić go produktem, który nie indukuje enzymów wątrobowych (np. walproinianem sodu) (patrz także punkt 4.4).
Farmakokinetyka kwetiapiny nie zmieniała się znacząco po jednoczesnym podaniu produktów przeciwdepresyjnych: imipraminy (znanego inhibitora CYP2D6) ani fluoksetyny (znanego inhibitora CYP3A4 i CYP2D6).
Farmakokinetyka kwetiapiny nie zmieniała się znacząco po jednoczesnym podaniu produktów przeciwpsychotycznych: rysperydonu lub haloperydolu. Natomiast jednoczesne stosowanie kwetiapiny i tiorydazyny zwiększało klirens kwetiapiny o około 70%.
Farmakokinetyka kwetiapiny nie zmieniała się po jednoczesnym podaniu cymetydyny.
Nie stwierdzono zmian w farmakokinetyce litu stosowanego równocześnie z kwetiapiną.
Farmakokinetyka walproinianu sodu i kwetiapiny nie zmieniała się w sposób istotny klinicznie w przypadku jednoczesnego stosowania tych produktów leczniczych.
Nie przeprowadzono badań interakcji z produktami najczęściej stosowanymi w chorobach układu krążenia.
Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania kwetiapiny i produktów o znanym działaniu zaburzającym równowagę elektrolitową lub wydłużającym odstęp QT.
Zgłaszano przypadki fałszywie dodatniego wyniku testu immunoenzymatycznego dla metadonu i trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych u pacjentów, którzy zażywali kwetiapinę. Zaleca się potwierdzenie kwestionowanego wyniku przez wykonanie odpowiedniego badania chromatograficznego.
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności kwetiapiny u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały dotychczas działania teratogennego kwetiapiny, ale nie badano jej potencjalnego wpływu na narząd wzroku w okresie płodowym. Z tego powodu kwetiapinę należy stosować w okresie ciąży jedynie w przypadku, gdy korzyści przewyższają ryzyko. Obserwowano objawy odstawienia u noworodków, których matki stosowały podczas ciąży kwetiapinę.
Nie wiadomo, w jakim stopniu kwetiapina przenika do mleka kobiecego. Kobietom karmiącym piersią zaleca się unikanie karmienia naturalnego podczas leczenia produktem ApoTiapina.
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Ze względu na działanie kwetiapiny głównie na ośrodkowy układ nerwowy, może ona zaburzać czynności wymagające koncentracji. Z tego powodu należy doradzić pacjentom, aby nie prowadzili pojazdów ani nie obsługiwali maszyn do czasu ustalenia indywidualnej reakcji na kwetiapinę.
Działania niepożądane
Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi związanymi ze stosowaniem kwetiapiny są senność, zawroty głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, niewielkie osłabienie, zaparcia, tachykardia, hipotonia ortostatyczna i niestrawność.
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeciwpsychotycznych, stosowanie kwetiapiny wiązało się ze zwiększeniem masy ciała, omdleniami, wystąpieniem złośliwego zespołu neuroleptycznego, leukopenią, neutropenią i obrzękami obwodowymi.
Częstość występowania działań niepożądanych związanych z leczeniem kwetiapiną przedstawiono poniżej zgodnie z zaleceniami Rady Międzynarodowych Organizacji Nauk Medycznych (Grupa Robocza CIOMS III; 1995).
Częstość występowania zdarzeń niepożądanych określono następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) i bardzo rzadko (<1/10 000).
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Często:
Zaburzenia układu nerwowego
Często:
Niezbyt często:
napady drgawek 1, zespół niespokojnych nóg, dyskinezy późne 1, 6
Zaburzenia serca
Często:
Często:
Rzadko:
Bardzo rzadko:
Bardzo rzadko:
Niezbyt często:
zaburzenia seksualne
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Bardzo często:
Rzadko:
zwiększenie stężenia cholesterolu całkowitego (głównie frakcji LDL)12, zmniejszenie stężenia frakcji HDL cholesterolu 18, zwiększenie masy ciała 9, zmniejszenie stężenia hemoglobiny21
Często:
Niezbyt często:
zwiększenie aktywności GGTP 3, zmniejszenie liczby płytek krwi 14, wydłużenie odstępu QT 1, 13, 19
Rzadko:
Patrz punkt 4.4.
ApoTiapina, podobnie jak inne produkty przeciwpsychotyczne blokujące receptory α1-adrenergiczne, może powodować hipotonię ortostatyczną, z zawrotami głowy, tachykardią, a u niektórych pacjentów omdleniami, szczególnie w początkowym okresie zwiększania dawki (patrz punkt 4.4).
Bardzo rzadko informowano o zaostrzeniu objawów występującej wcześniej cukrzycy.
Częstość występowania tych działań niepożądanych określono jedynie na podstawie danych uzyskanych po wprowadzeniu do obrotu produktu zawierającego kwetiapinę.
Stężenie glukozy we krwi na czczo ≥126 mg/dl (≥7,0 mmol/l) oraz po posiłku ≥200 mg/dl (≥11,1 mmol/l), co najmniej w jednym oznaczeniu.
Zwiększenie częstości utrudnień przy połykaniu po zastosowaniu kwetiapiny w porównaniu z placebo odnotowano jedynie w badaniach klinicznych dotyczących epizodów depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej.
W oparciu o >7% zwiększenie masy ciała w porównaniu z masą ciała przed rozpoczęciem leczenia; dotyczy zwłaszcza pacjentów dorosłych podczas pierwszych tygodni leczenia.
Najczęściej obserwowanymi objawami odstawienia występującymi w kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii były: bezsenność, nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Częstość występowania tych objawów znamiennie się zmniejszała po tygodniu od odstawienia produktu.
Stężenie triglicerydów u pacjentów ≥18 lat: ≥200 mg/dl (≥2,258 mmol/l) lub u pacjentów <18 lat: ≥150 mg/dl (≥1,694 mmol/l), co najmniej w jednym oznaczeniu.
Stężenie cholesterolu u pacjentów ≥18 lat: ≥240 mg/dl (≥6,2064 mmol/l) lub u pacjentów <18 lat: ≥200 mg/dl (≥5,172 mmol/l), co najmniej w jednym oznaczeniu. Bardzo często występowało zwiększenie stężenia frakcji LDL cholesterolu o ≥30 mg/dl (≥0,769 mmol/l). Średnia zmiana wartości u pacjentów, u których odnotowano to zwiększenie, wynosiła 41,7 mg/dl (≥1,07 mmol/l).
Patrz tekst poniżej.
Liczba płytek ≤100 x 109/l co najmniej w jednym oznaczeniu.
Zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej raportowane w badaniach klinicznych, niezwiązane z występowaniem złośliwego zespołu neuroleptycznego.
Stężenia prolaktyny u pacjentów >18 lat - mężczyźni: >20 µg/l (>869,56 pmol/l); kobiety w każdym wieku: >30 µg/l (>1304.34 pmol/l).
Działanie niepożądane, które może powodować upadki.
Frakcja HDL cholesterolu - mężczyźni: <40 mg/dl (1,025 mmol/l); kobiety w dowolnym czasie: <50 mg/dl (1,282 mmol/l).
Pacjenci, u których stwierdzono zmianę odstępu QT w zakresie od <450 ms (milisekund) do ≥450 ms ze zwiększeniem o ≥30 ms. W kontrolowanych badaniach z placebo dotyczących kwetiapiny średnia zmiana i zakres pacjentów, u których nastąpiło znaczące klinicznie zwiększenie odstępu, były porównywalne z wynikiem w grupie placebo.
Zmiana z >132 mmol/l do ≤132 mmol/l co najmniej w jednym oznaczeniu.
Zmniejszenie stężenia hemoglobiny do ≤13 g/dl (8,07 mmol/l) u mężczyzn, ≤12 g/dl (7,45 mmol/l) u kobiet przynajmniej raz wystąpiło u 11% pacjentów leczonych kwetiapiną w rozszerzonych długoterminowych badaniach otwartych. U tych pacjentów średnie maksymalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny w dowolnym czasie wynosiło 1,50 g/dl.
Podczas stosowania neuroleptyków zgłaszano przypadki wydłużenia odstępu QT, przedsionkowych zaburzeń rytmu, nagłych niewyjaśnionych zgonów, zatrzymania akcji serca i zaburzeń typu torsade de pointes, które uznaje się za działania dotyczące całej klasy tych produktów.
W krótkoterminowych badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny i kontrolowanych placebo, przeprowadzonych u pacjentów ze schizofrenią lub epizodem manii w przebiegu choroby dwubiegunowej, łączna częstość objawów pozapiramidowych była zbliżona do występującej w grupie placebo (schizofrenia: 7,8% w grupie leczonej kwetiapiną i 8,0% w grupie otrzymującej placebo; epizod manii w przebiegu choroby dwubiegunowej: 11,2% w grupie leczonej kwetiapiną i 11,4% w grupie otrzymującej placebo). W krótkoterminowych badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny i kontrolowanych placebo, przeprowadzonych u pacjentów z epizodem depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej, łączna częstość występowania objawów pozapiramidowych w grupie stosującej kwetiapinę wynosiła 8,9% w porównaniu do 3,8% w grupie placebo, jednak częstość poszczególnych działań niepożądanych (np. akatyzji, zespołu pozapiramidowego, drżeń, dyskinez, dystonii, niepokoju, mimowolnych skurczów mięśni, nadaktywności psychomotorycznej i sztywności mięśni) była ogólnie nieznaczna i nie przekraczała 4% w żadnej z badanych grup.
Leczenie kwetiapiną wiązało się również z niewielkim, zależnym od dawki zmniejszeniem stężenia hormonów gruczołu tarczowego we krwi, zwłaszcza całkowitej i wolnej tyroksyny (T4). Zmniejszenie stężenia całkowitej i wolnej T4 było najsilniej zaznaczone podczas pierwszych dwóch do czterech tygodni leczenia kwetiapiną, a następnie utrzymywało się na niezmienionym poziomie podczas długotrwałego leczenia. Niemal we wszystkich przypadkach przerwanie leczenia kwetiapiną wiązało się z odwróceniem wpływu na całkowitą i wolną T4, bez względu na czas trwania leczenia. Niewielkie zmniejszenie stężenia całkowitej i odwróconej trijodotyroniny (T3) występowało jedynie po zastosowaniu większych dawek. Zasadniczo, nie odnotowano zmian stężenia TBG ani wzajemnego zwiększenia stężenia TSH; nic nie wskazuje na to, aby kwetiapina powodowała klinicznie istotne objawy niedoczynności gruczołu tarczowego.
Dzieci i młodzież (w wieku od 10 do 17 lat)
U dzieci należy wziąć pod uwagę występowanie takich samych działań niepożądanych, jak u dorosłych. W tabeli poniżej przedstawiono działania niepożądane, które częściej występują u dzieci i młodzieży (w wieku od 10 do 17 lat) niż u dorosłych, lub których nie obserwowano u dorosłych.
Częstość występowania zdarzeń niepożądanych określono następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) i bardzo rzadko (<1/10 000).
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Zaburzenia układu nerwowego
Często:
drażliwość 4
(1) Stężenie prolaktyny u pacjentów <18 lat: chłopcy: >20 µg/l (>869,56 pmol/l); dziewczynki: >26 µg/l (>1130,428 pmol/l), w dowolnym czasie. U mniej niż 1% pacjentów stężenie prolaktyny wynosiło >100 µg/l.
(2) W oparciu o kryteria Narodowych Instytutów Zdrowia (NIH) lub stwierdzenie zwiększenia ciśnienia skurczowego o >20 mm Hg lub ciśnienia rozkurczowego o >10 mm Hg, w dowolnym czasie; na podstawie wyników dwóch badań kontrolowanych z placebo (3 i 6 tygodni) u dzieci i młodzieży.
(3) Patrz punkt 5.1.
(4) Uwaga: Częstość występowania jest zgodna z obserwowaną u dorosłych, ale drażliwość może być związana z innymi klinicznymi implikacjami u dzieci i młodzieży niż u dorosłych.
4.9       Przedawkowanie
W badaniach klinicznych zgłaszano zgony po doraźnym przedawkowaniu (dawka 13,6 gramów), a po wprowadzeniu produktu do obrotu - w dawkach wynoszących zaledwie 6 gramów kwetiapiny stosowanej w monoterapii. Zgłaszano jednak również przeżywalność po doraźnym przedawkowaniu dawkami do 30 gramów. Po wprowadzeniu produktu do obrotu bardzo rzadko zgłaszano przypadki przedawkowania kwetiapiną stosowaną w monoterapii, prowadzące do zgonu lub śpiączki lub wydłużenia odstępu QT.
U pacjentów z obecną wcześniej ciężką chorobą układu krążenia może występować nasilone ryzyko skutków przedawkowania (patrz punkt 4.4 Choroby układu krążenia).
Zgłaszano objawy przedmiotowe i podmiotowe, tj. senność i uspokojenie, tachykardię i hipotonię, które na ogół były wywołane nasileniem znanego działania farmakologicznego produktu.
Brak swoistego antidotum dla kwetiapiny. W przypadku ciężkiego zatrucia należy uwzględnić możliwość zażycia kilku produktów. Zaleca się stosowanie procedur intensywnej opieki medycznej: uzyskanie i utrzymanie drożności dróg oddechowych dla zapewnienia właściwego natlenowania i wentylacji oraz monitorowanie i wspieranie czynności układu krążenia. Mimo że nie prowadzono badań dotyczących przeciwdziałania wchłanianiu produktu po przedawkowaniu, to jednak gdy podejrzewane jest ciężkie przedawkowanie, może być wskazane płukanie żołądka, najlepiej w ciągu godziny od zażycia leku. Należy również rozważyć podanie węgla aktywowanego.
Dopóki pacjent nie powróci do zdrowia, należy prowadzić ścisłą kontrolę lekarską oraz monitorowanie.
5.         WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE
5.1       Właściwości farmakodynamiczne
Rezultat działania farmakodynamicznego:
W badaniach przedklinicznych oceniających objawy pozapiramidowe kwetiapina różniła się od typowych produktów przeciwpsychotycznych, wykazując atypowy profil. Długotrwałe stosowanie kwetiapiny nie wywołuje nadwrażliwości receptora dopaminowego D2. Lek wykazuje jedynie słabe działanie kataleptyczne w dawkach skutecznie blokujących receptor dopaminowy D2. Kwetiapina stosowana długotrwale wykazuje wybiórcze powinowactwo do układu limbicznego, powodując blokadę depolaryzacji w neuronach mezolimbicznych, ale nie w neuronach nigrostriatalnych, zawierających dopaminę. Podawana w dawkach uderzeniowych lub długotrwale w minimalnym stopniu powodowała dystonię u małp kapucynek, niezależnie od wcześniejszego uwrażliwienia na haloperydol. (patrz punkt 4.8).
Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania:
Wyniki trzech klinicznych badań kontrolowanych z zastosowaniem placebo, przeprowadzonych u pacjentów ze schizofrenią przyjmujących różne dawki kwetiapiny, nie wykazały różnic między grupami otrzymującymi kwetiapinę i placebo pod względem częstości wywoływania pozapiramidowych działań niepożądanych ani jednoczesnego stosowania produktów cholinolitycznych. W kontrolowanym badaniu placebo, oceniającym stałe dawki kwetiapiny w przedziale od 75 mg do 750 mg na dobę, nie stwierdzono dowodów nasilenia pozapiramidowych działań niepożądanych ani jednoczesnego stosowania produktów cholinolitycznych.
W czterech klinicznych badaniach kontrolowanych z zastosowaniem placebo (w dwóch kwetiapinę stosowano w monoterapii, a w dwóch pozostałych – jednocześnie z litem lub walproinianem sodu) oceniano skuteczność dawek kwetiapiny do 800 mg na dobę w leczeniu epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego. Nie stwierdzono różnic między grupami otrzymującymi kwetiapinę i placebo pod względem częstości występowania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania produktów cholinolitycznych.
W badaniach kontrolowanych placebo, przeprowadzonych u pacjentów w podeszłym wieku z psychozą w przebiegu demencji, częstość zdarzeń niepożądanych związanych z krążeniem mózgowym w grupie leczonej kwetiapiną nie była większa niż w grupie otrzymującej placebo (w przeliczeniu na 100 pacjento-lat).
W leczeniu epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego w dwóch badaniach z zastosowaniem produktu w monoterapii, kwetiapina miała większą skuteczność niż placebo w zakresie ograniczania objawów manii po 3 i 12 tygodniach. Brak danych z długoterminowych badań wykazujących skuteczność kwetiapiny w zapobieganiu kolejnym epizodom maniakalnym lub depresyjnym. Dane dotyczące kwetiapiny stosowanej jednocześnie z walproinianem sodu lub produktem litu w umiarkowanych lub ciężkich epizodach manii po 3 i 6 tygodniach są ograniczone, niemniej jednak stwierdzono, że leczenie skojarzone było dobrze tolerowane. Wykazano działanie addycyjne w 3. tygodniu leczenia. W drugim badaniu nie wykazano działania addycyjnego w 6. tygodniu.
U pacjentów, u których wystąpiła pożądana reakcja na leczenie, mediana dawki kwetiapiny w ostatnim tygodniu wynosiła około 600 mg na dobę; około 85% z nich otrzymywało dawkę w zakresie od 400 mg do 800 mg na dobę.
W czterech badaniach klinicznych, przeprowadzonych u pacjentów z objawami depresji o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego w przebiegu choroby dwubiegunowej typu I i II, 8-tygodniowe leczenie kwetiapiną w dawce 300 mg lub 600 mg miało znamiennie większą skuteczność niż placebo w odniesieniu do średniej poprawy w skali MADRS oraz reakcji klinicznej, zdefiniowanej jako co najmniej 50% poprawy całkowitego wyniku w skali MADRS w porównaniu do wartości uzyskanych na początku badania. Nie stwierdzono różnicy w reakcji na leczenie u pacjentów otrzymujących kwetiapinę w dawce 300 mg oraz 600 mg. W przedłużonej obserwacji uczestników dwóch z powyższych badań wykazano, że długotrwałe leczenie pacjentów z pożądaną reakcją na kwetiapinę w dawce 300 mg lub 600 mg było - w porównaniu z placebo - skuteczne w odniesieniu do objawów depresji, ale nie w odniesieniu do objawów maniakalnych.
W dwóch badaniach klinicznych dotyczących zapobiegania nawrotom zmienionego nastroju stosowano kwetiapinę w połączeniu z lekami stabilizującymi nastrój. U pacjentów z nastrojem maniakalnym, depresyjnym lub mieszanym połączenie kwetiapiny i produktu stabilizującego nastrój było skuteczniejsze w odniesieniu do wydłużenia czasu do nawrotu zmienionego nastroju (maniakalnego, depresyjnego lub mieszanego), niż stosowanie samego produktu stabilizującego nastrój. Kwetiapinę podawano dwa razy na dobę (w dawce dobowej 400 do 800 mg) w połączeniu z produktami litu lub kwasem walproinowym.
W długoterminowym (trwającym do 2 lat) badaniu klinicznym, oceniającym zapobieganie nawrotom u pacjentów z epizodami manii, depresji lub objawami mieszanymi w przebiegu choroby dwubiegunowej I typu, kwetiapina była skuteczniejsza niż placebo w wydłużeniu czasu do wystąpienia nawrotu epizodu zmiennego nastroju (maniakalnego, depresyjnego lub mieszanego), niezależnie od jego rodzaju. Zmiany nastroju wystąpiły u 91 pacjentów (22,5%) w grupie stosującej kwetiapinę, u 208 pacjentów (51,5%) w grupie placebo oraz u 95 pacjentów (26,1%) w grupie stosującej produkty litu. U pacjentów, u których wystąpiła pożądana reakcja na leczenie kwetiapiną, porównanie kontynuacji leczenia kwetiapiną z wynikami leczenia po zmianie na produkty litu nie wykazało wydłużenia czasu do nawrotu zmienionego nastroju.
Badania kliniczne wykazały, że kwetiapina stosowana dwa razy na dobę jest skuteczna w schizofrenii i manii, chociaż jej okres półtrwania wynosi około 7 godzin. Obserwacje te potwierdzono w badaniu z użyciem pozytonowej tomografii emisyjnej (PET), które wykazało wiązanie się kwetiapiny z receptorami 5HT2 i D2 utrzymujące się do 12 godzin. Nie badano bezpieczeństwa i skuteczności dawek większych niż 800 mg na dobę.
W badaniach klinicznych prowadzonych metodą ślepej próby nie oceniano długotrwałej skuteczności kwetiapiny w zapobieganiu nawrotom schizofrenii. W badaniach otwartych, przeprowadzonych u pacjentów ze schizofrenią, stwierdzono skuteczność kwetiapiny w utrzymaniu poprawy klinicznej podczas dalszego leczenia u pacjentów, u których w początkowym okresie wystąpiła pożądana reakcja na leczenie, co sugeruje pewną długofalową skuteczność.
W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, w których kwetiapinę stosowano w monoterapii u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofilów ≥1,5 x 109/1, częstość występowania co najmniej raz zawartości neutrofilów <1,5 x 109/1 wynosiła 1,72% u pacjentów leczonych kwetiapiną, w porównaniu z 0,73% u pacjentów otrzymujących placebo. We wszystkich badaniach klinicznych (kontrolowanych placebo, przeprowadzonych metodą otwartej próby, z czynnym produktem porównawczym; u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofilów ≥1,5 x 109/1) częstość występowania co najmniej raz liczby neutrofilów <0,5 x 109/l wynosiła 0,21% u pacjentów leczonych kwetiapiną i 0% u pacjentów otrzymujących placebo, a częstość występowania liczby neutrofilów w zakresie od ≥0,5 do <1,0 x 109/1 wynosiła 0,75% u pacjentów leczonych kwetiapiną i 0,11% u pacjentów otrzymujących placebo.
Zaćma/zmętnienie soczewki oka
W badaniach klinicznych mających na celu ocenę właściwości kataraktogennych kwetiapiny (200-800 mg/dobę)w porównaniu z rysperydonem (2-8 mg) u pacjentów ze schizofrenią lub zaburzeniami schizoafektywnymi, odsetek pacjentów ze zwiększonym stopniem zmętnienienia soczewki nie był większy po kwetiapinie (4%) w porównaniu do rysperydonem (10%) przez przynajmniej 21 miesięcy stosowania.
Dzieci i młodzież (w wieku 10 do 17 lat):
Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania kwetiapiny badano w 3-tygodniowym badaniu kontrolowanym placebo, dotyczącym leczenia manii (n = 284 pacjentów w wieku 10-17 lat). U około 45% badanej populacji rozpoznano dodatkowo ADHD. Przeprowadzono także 6-tygodniowe kontrolowane badanie z placebo dotyczące leczenia schizofrenii (n = 222 pacjentów w wieku 13-17 lat). Z udziału w obu badaniach wykluczono pacjentów ze znanym brakiem reakcji na leczenie kwetiapiną. Leczenie rozpoczynano od dawki dobowej kwetiapiny 50 mg, drugiego dnia zwiększano ją do 100 mg, a następnie – poprzez stopniowe zwiększanie o 100 mg na dobę w 2-3 dawkach, aż do dawki docelowej (w manii 400 mg - 600 mg na dobę; w schizofrenii 400 mg - 800 mg na dobę).
W badaniu dotyczącym manii, w którym zastosowano skalę YMRS (Young Mania Rating Scale), różnica średnich wartości procentowych zmian w stosunku do wartości wyjściowych (między grupą leczoną a grupą placebo), obliczona metodą najmniejszych kwadratów, wynosiła -5,21 dla kwetiapiny w dawce 400 mg na dobę oraz -6,56 dla kwetiapiny w dawce 600 mg na dobę. Wskaźnik pożądanej reakcji na leczenie (poprawa w skali YMRS ≥50%) wynosił 64% w grupie stosującej 400 mg na dobę kwetiapiny, 58% - w grupie stosującej 600 mg na dobę kwetiapiny oraz 37% w grupie placebo.
W badaniu dotyczącym schizofrenii, w którym zastosowano skalę PANSS (Positive and Negative Syndrome Scale), różnica średnich wartości procentowych zmian w stosunku do wartości wyjściowych (między grupą leczoną a grupą placebo), obliczona metodą najmniejszych kwadratów, wynosiła -8,16 dla kwetiapiny stosowanej w dawce 400 mg na dobę oraz -9,29 dla kwetiapiny w dawce 800 mg na dobę. Ani mniejsze (400 mg na dobę), ani większe (800 mg na dobę) dawki kwetiapiny nie wykazały lepszej skuteczności niż placebo w odniesieniu do odsetka pacjentów reagujących na leczenie, tj. u których wystąpiła ≥30% redukcja nasilenia objawów w skali PANSS w stosunku do wartości wyjściowych. Zarówno w leczeniu manii, jak i schizofrenii, stosowanie większych dawek powodowało liczbowo mniejszy współczynnik pożądanej reakcji na leczenie.
Brak danych odnoszących się do podtrzymania efektów leczenia lub zapobiegania nawrotom choroby w tej grupie wiekowej.
Dodatkowych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania dostarczyło 26-tygodniowe badanie otwarte, będące rozszerzeniem badań krótkoterminowych (n = 380 pacjentów), w którym stosowano zmienne dawki kwetiapiny w przedziale 400 mg - 800 mg na dobę. U dzieci i młodzieży odnotowano występowanie zwiększonego ciśnienia tętniczego, a także częściej niż u dorosłych zgłaszano zwiększone łaknienie, objawy pozapiramidowe i zwiększenie stężenia prolaktyny w surowicy (patrz punkty 4.4 i 4.8).
Objawy pozapiramidowe
W krótkoterminowym kontrolowanym badaniu placebo (monoterapia), przeprowadzonym z udziałem młodzieży (w wieku od 13 do 17 lat) ze schizofrenią, skumulowana częstość występowania objawów pozapiramidowych wynosiła 12,9% po stosowaniu kwetiapiny oraz 5,3% po stosowaniu placebo, chociaż odsetek indywidualnych działań niepożądanych (np. akatyzja, drżenie, objawy pozapiramidowe, hipokinezja, drażliwość, hiperaktywność psychomotoryczna, sztywność mięśni, dyskineza) nie przekraczał 4,1% w żadnej z leczonych grup. W krótkoterminowym kontrolowanym badaniu placebo (monoterapia), przeprowadzonym z udziałem dzieci i młodzieży (w wieku 10 do 17 lat) z manią dwubiegunową, skumulowana częstość występowania objawów pozapiramidowych po stosowaniu kwetiapiny wynosiła 3,6% oraz 1,1% po stosowaniu placebo. W długoterminowym badaniu otwartym dotyczącym schizofrenii i manii w przebiegu choroby dwubiegunowej skumulowana częstość polekowych objawów pozapiramidowych wynosiła 10%.
Zwiększenie masy ciała
W krótkoterminowych badaniach klinicznych z udziałem pacjentów pediatrycznych (w wieku od 10 do 17 lat) u 17% pacjentów leczonych kwetiapiną i 2,5% pacjentów otrzymujących placebo wystąpiło zwiększenie masy ciała o ≥7%. Po skorygowaniu do normalnego procesu wzrastania w dłuższym okresie czasu, jako miarę istotnej klinicznie różnicy w porównaniu z wartością wyjściową przyjęto zwiększenie o co najmniej 0,5 odchylenia standardowego wartości BMI (Body Mass Index); kryterium to spełniło 18,3% pacjentów leczonych kwetiapiną przez 26 tygodni.
Samobójstwo, myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego
W krótkoterminowych kontrolowanych badaniach z placebo, przeprowadzonych z udziałem pacjentów pediatrycznych ze schizofrenią, częstość zdarzeń związanych z samobójstwem u pacjentów <18 lat wynosiła 1,4% (2/147) w grupie leczonej kwetiapiną i 1,3% (1/75) w grupie otrzymującej placebo. W krótkoterminowych kontrolowanych badaniach placebo, przeprowadzonych z udziałem pacjentów pediatrycznych z manią dwubiegunową częstość zdarzeń związanych z samobójstwem u pacjentów <18 lat wynosiła 1,0% (2/193) w grupie leczonej kwetiapiną i 0% (0/90) w grupie otrzymującej placebo.
5.2       Właściwości farmakokinetyczne
Po podaniu doustnym kwetiapina jest dobrze wchłaniana i intensywnie metabolizowana. Obecność pokarmu nie wpływa istotnie na biodostępność kwetiapiny. Kwetiapina wiąże się w około 83% z białkami osocza. Stężenie maksymalne czynnego metabolitu, norkwetiapiny, stanowi w stanie równowagi 35% wartości stężenia kwetiapiny. Okresy półtrwania w fazie eliminacji kwetiapiny i norkwetiapiny wynoszą odpowiednio około 7 i 12 godzin.
Farmakokinetyka kwetiapiny i norkwetiapiny jest liniowa w zakresie dawek stosowanych klinicznie. Kinetyka kwetiapiny nie różni się u mężczyzn i kobiet.
Średni klirens kwetiapiny u pacjentów w podeszłym wieku jest o około 30 do 50% mniejszy niż u dorosłych w wieku od 18 do 65 lat.
Średni klirens osoczowy kwetiapiny był mniejszy o około 25% u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min/1,73 m2), chociaż osobnicze wartości klirensu mieściły się w prawidłowym zakresie dla osób zdrowych. Frakcja niezwiązanej kwetiapiny w przeliczeniu na mol/l i jej czynnego metabolitu w osoczu ludzkim, norkwetiapiny, jest wydalana z moczem w mniej niż 5%.
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Po podaniu kwetiapiny znakowanej radioaktywnie mniej niż 5% podanej dawki jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem lub kałem. Łącznie, około 73% radioaktywności jest wydalane z moczem, a 21% z kałem. U pacjentów ze stwierdzonymi zaburzeniami czynności wątroby (stabilna marskość poalkoholowa) średni klirens osoczowy kwetiapiny jest mniejszy o około 25%. Ponieważ kwetiapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie, u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby można się spodziewać zwiększonych stężeń produktu w osoczu. U tych pacjentów może być konieczna modyfikacja dawki (patrz punkt 4.2).
W badaniach in vitro wykazano, że głównym enzymem biorącym udział w metabolizmie kwetiapiny jest CYP3A4 cytochromu P450. Norkwetiapina zarówno powstaje, jak i jest eliminowana głównie przez CYP3A4.
W badaniach in vitro wykazano, że kwetiapina i kilka jej metabolitów (w tym norkwetiapina) są słabymi inhibitorami aktywności enzymów ludzkiego cytochromu P450, tj. CYP 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4. Hamowanie aktywności CYP in vitro stwierdzono jedynie w stężeniach około 5- do 50-krotnie większych niż występujące u ludzi po podaniu dawek w przedziale od 300 mg do 800 mg na dobę. W związku z tym jest mało prawdopodobne, aby jednoczesne stosowanie kwetiapiny z innymi produktami powodowało klinicznie istotne zahamowanie metabolizmu innego produktu metabolizowanego za pośrednictwem cytochromu P450. Jak wynika z badań na zwierzętach, kwetiapina może indukować enzymy cytochromu P450. Jednak w swoistym badaniu interakcji u pacjentów z psychozą nie stwierdzono zwiększenia aktywności cytochromu P450 po podaniu kwetiapiny.
Dzieci i młodzież (w wieku 10 do 17 lat):
Dane farmakokinetyczne dotyczą dzieci w wieku od 10 do 12 lat (n = 9) i młodzieży (n = 12), u których stosowano 400 mg kwetiapiny 2 razy na dobę. Stężenia w osoczu związku macierzystego, kwetiapiny, u dzieci i młodzieży (w wieku od 10 do 17 lat) w stanie równowagi były zasadniczo podobne, jak u dorosłych, chociaż wartość Cmax u dzieci była bliższa górnej granicy zakresu stężeń występujących u dorosłych. W porównaniu z dorosłymi, wartości AUC i Cmax czynnego metabolitu,
norkwetiapiny, były większe u dzieci (w wieku od 10 do 12 lat) odpowiednio o około 62% i 49% oraz u młodzieży (w wieku od 13 do 17 lat) odpowiednio o 28% i 14%, w porównaniu z osobami dorosłymi.
5.3       Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W badaniach in vitro oraz in vivo nie stwierdzono dowodów działania genotoksycznego. W badaniach na zwierzętach po klinicznie znaczącej ekspozycji odnotowano występowanie następujących zmian, które nie zostały dotychczas potwierdzone w długotrwałych badaniach klinicznych: u szczurów - odkładanie się złogów barwnikowych w gruczole tarczowym; u małp Cynomolgus - hipertrofia pęcherzyków gruczołu tarczowego, zmniejszenie stężenia T3 w osoczu, zmniejszenie stężenia hemoglobiny i liczby krwinek czerwonych i białych; u psów - zmętnienie soczewki i zaćma.
Biorąc powyższe pod uwagę, należy rozważyć korzyści wynikające z leczenia kwetiapiną w stosunku do ryzyka dla pacjenta.
6.     DANE FARMACEUTYCZNE
Wykaz substancji pomocniczych
Hypromeloza 2910
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu.
Rodzaj i zawartość opakowania
Nieprzezroczyste blistry PVC/aluminium w tekturowym pudełku.
Wielkości opakowań: 25 mg, 100 mg, 200 mg - 30, 60 lub 100 tabletek (po 10 tabletek w blistrze).
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania
Bez szczególnych wymagań.
Apotex Europe B.V.
DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA
DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO
23.05.2011
18

                    
# Uprawnienia Poziom odpłatności Wysokość dopłaty Dokument
uprawniający do zniżki
1 Ubezpieczony 100% 8.59 Recepta biała (Rp)
2 Chory wg wskazań (Choroba afektywna dwubiegunowa) Ryczałt 5.60 Recepta biała (Rp)
3 Chory wg wskazań (Schizofrenia) Ryczałt 5.60 Recepta biała (Rp)
4 Zasłużony Honorowy Dawca Krwi, Zasłużony Dawca Przeszczepu -
5 Inwalida wojenny i rodzina, Osoba represjonowana i rodzina, Cywilna niewidoma ofiara działań wojennych Bezpłatny 0.00 Recepta biała (Rp)
6 Inwalida wojskowy i rodzina -
7 Pełniący obowiązki obronne Bezpłatny 0.00 Recepta biała (Rp)
8 Chory na azbestozę -

Inne leki Quetiapinum: