Apo-Valsart:

Nazwa międzynarodowa:
Valsartanum
Podmiot odpowiedzialny:
APOTEX EUROPE B.V., HOLANDIA
Pozwolenie w Polsce
18286
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
APOTEX NEDERLAND BV, HOLANDIA
Postać
tabletki powlekane
Dawka
0,08 g
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
C09CA03
                                 ULOTKA DLA PACJENTA: INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKA


                              Apo-Valsart, 80 mg, tabletki powlekane
                                          Valsartanum


Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona
informacje ważne dla pacjenta.
• Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
• Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty w razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości.
• Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może
    zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
• Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane
    niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Patrz punkt 4.


Spis treści ulotki:
1.    Co to jest lek Apo-Valsart i w jakim celu się go stosuje
2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku Apo-Valsart
3.    Jak stosować lek Apo-Valsart
4.    Możliwe działania niepożądane
5.    Jak przechowywać lek Apo-Valsart
6.    Zawartość opakowania i inne informacje


1.   Co to jest lek Apo-Valsart i w jakim celu się go stosuje

Lek Apo-Valsart należy do grupy leków zwanych antagonistami receptorów angiotensyny II, które
pomagają kontrolować wysokie ciśnienie tętnicze. Angiotensyna II jest substancją powstającą w
organizmie człowieka, która powoduje skurcz naczyń krwionośnych, tym samym podwyższając
ciśnienie tętnicze. Lek Apo-Valsart działa poprzez blokowanie aktywności angiotensyny II. W efekcie
naczynia krwionośne rozszerzają się a ciśnienie tętnicze zostaje obniżone.


Lek Apo-Valsart, 80 mg, tabletki powlekane można stosować w leczeniu trzech różnych schorzeń:
•    w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego u dorosłych oraz u dzieci i młodzieży w wieku od
     6 do 18 lat. Wysokie ciśnienie tętnicze zwiększa obciążenie serca i tętnic. Nieleczone
     nadciśnienie tętnicze może prowadzić do uszkodzenia naczyń krwionośnych mózgu, serca i
     nerek oraz spowodować udar, niewydolność serca lub niewydolność nerek. Wysokie ciśnienie
     tętnicze zwiększa ryzyko zawału serca. Obniżenie ciśnienia tętniczego do wartości
     prawidłowych zmniejsza ryzyko wystąpienia tych zaburzeń.
•    w leczeniu dorosłych pacjentów po niedawno przebytym ataku serca (zawale mięśnia
     sercowego). „Niedawny” oznacza okres od 12 godzin do 10 dni.
•    w leczeniu objawowej niewydolności serca u dorosłych pacjentów. Lek Apo-Valsart stosuje
     się, jeśli nie można zastosować leków z grupy tzw. inhibitorów konwertazy angiotensyny
     (ACE) (leki stosowane w leczeniu niewydolności serca) lub jako dodatkowe leczenie obok
     inhibitorów ACE, jeśli nie można zastosować leków blokujących receptory β-adrenergiczne
     (inny rodzaj leków stosowanych w leczeniu niewydolności serca).
     Do objawów niewydolności serca należą duszność oraz obrzęki stóp i nóg z powodu
     nagromadzenia się płynów. Są one spowodowane tym, że mięsień sercowy nie jest w stanie
     pompować krwi z dostateczną siłą, aby dostarczyć ilość krwi wymaganą w całym ciele.
2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Apo-Valsart

Kiedy nie stosować leku Apo-Valsart:
•    jeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie na walsartan lub na którykolwiek z
     pozostałych składników leku (wymienionych w punkcie 6)
•    jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby
•    jeśli pacjentka jest co najmniej w 3. miesiącu ciąży (nie zaleca się również stosowania leku
     Apo-Valsart we wczesnym okresie ciąży – patrz punkt dotyczący ciąży).
•    Jeśli u pacjenta występuje cukrzyca typu 2 lub uszkodzenie nerek i jednocześnie stosowane są
     leki z grupy antagonistów receptora angiotensyny (włącznie z walsartanem) lub leki z grupy
     ACE inhibitorów oraz aliskiren.

Jeśli którykolwiek z wyżej wymienionych warunków jest spełniony, nie należy stosować leku
Apo-Valsart. W przypadku wątpliwości przed przyjęciem leku Apo-Valsart należy poradzić się
lekarza lub farmaceuty.

Ostrzeżenia i środki ostrożności:
Przed rozpoczęciem stosowania leku Apo-Valsart należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą.
Należy zachować szczególną ostrożność stosując lek Apo-Valsart.
•    jeśli u pacjenta występuje choroba wątroby
•    jeśli stwierdzono ciężką chorobę nerek lub jeśli pacjent jest dializowany
•    jeśli u pacjenta występuje zwężenie tętnicy nerkowej
•    jeśli pacjentowi niedawno przeszczepiono nerkę (otrzymał nową nerkę)
•    u pacjentów po ataku serca lub pacjentów z niewydolnością serca, lekarz może kontrolować
     czynność nerek
•    jeśli stwierdzono ciężką chorobę serca inną niż niewydolność serca lub atak serca
•    jeśli pacjent stosuje leki, które zwiększają stężenie potasu we krwi. Dotyczy to suplementów
     potasu lub substytutów soli kuchennej zawierających potas, leków oszczędzających potas lub
     heparyny. Konieczna może być regularna kontrola ilości potasu we krwi
•    jeśli pacjent jest w wieku poniżej 18 lat i przyjmuje lek Apo-Valsart w skojarzeniu z innymi
     lekami hamującymi układ renina-angiotensyna-aldosteron (lekami zmniejszającymi ciśnienie
     tętnicze), lekarz będzie regularnie kontrolował czynność nerek i stężenie potasu we krwi
•    u pacjentów przyjmujących lek Apo-Valsart w skojarzeniu z innymi lekami hamującymi
     układ renina-angiotensyna-aldosteron (lekami zmniejszającymi ciśnienie tętnicze),
     obserwowano niedociśnienie, omdlenia, udary i zmiany w funkcjonowaniu nerek (włącznie z
     ostrą niewydolnością nerek)
•    jeśli pacjent choruje na aldosteronizm (chorobę, w której nadnercza wytwarzają zbyt duże ilości
     hormonu o nazwie aldosteron) nie jest zalecane stosowanie leku Apo-Valsart
•    w przypadku znacznej utraty płynów (odwodnienie) w wyniku biegunki, wymiotów lub
     stosowania dużych dawek leków moczopędnych (diuretyków)
•    należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka uważa, że jest w ciąży (lub planuje ciążę).
     Nie zaleca się stosowania leku Apo-Valsart we wczesnym okresie ciąży i nie należy go
     stosować u pacjentki po 3. miesiącu ciąży, ponieważ może on poważnie zaszkodzić dziecku,
     jeśli zostanie zastosowany w tym okresie ciąży (patrz część „Ciąża").

Jeśli którakolwiek z opisanych powyżej sytuacji dotyczy pacjenta (lub pacjent nie jest tego
pewien), należy poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem leku Apo-Valsart.

Apo-Valsart a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub
ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Stosowanie leku Apo-Valsart z pewnymi innymi lekami może mieć wpływ na leczenie. Konieczna
może być zmiana dawki, zastosowanie innych środków ostrożności lub w pewnych przypadkach
odstawienie jednego z leków. Dotyczy to zarówno leków dostępnych na receptę, jak i bez recepty, w
szczególności:
•     innych leków obniżających ciśnienie tętnicze, szczególnie leków moczopędnych
      (diuretyków)
•     jednoczesne stosowanie leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny (włącznie z
      walsartanem) lub leków z grupy ACE inhibitorów oraz aliskirenu jest przeciwwskazane u
      pacjentów z uszkodzeniem nerek i/lub cukrzycą typu 2
•     u pacjentów przyjmujących lek Apo-Valsart w skojarzeniu z innymi lekami hamującymi
      układ renina-angiotensyna-aldosteron (lekami zmniejszającymi ciśnienie tętnicze),
      obserwowano niedociśnienie, omdlenia, udary i zmiany w funkcjonowaniu nerek (włącznie z
      ostrą niewydolnością nerek)
•     leków zwiększających stężenie potasu we krwi; w tym suplementów potasu lub substytutów
      soli kuchennej zawierających potas, leków oszczędzających potas lub heparyny
•     niektórych leków przeciwbólowych tzw. niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).
•     litu (lek stosowany w leczeniu niektórych typów chorób psychicznych)
•     po ataku serca nie zaleca się leczenia skojarzonego z inhibitorami ACE (leki stosowane w
      leczeniu ataku serca)
•     w przypadku leczenia niewydolności serca nie zaleca się stosowania leku Apo-Valsart
      jednocześnie z inhibitorami ACE i β-adrenolitykami (leki stosowane w leczeniu
      niewydolności serca).

Stosowanie leku Apo-Valsart z jedzeniem i piciem
Lek Apo-Valsart można stosować z posiłkiem lub niezależnie od posiłku.

Ciąża i karmienie piersią
Przed zastosowaniem każdego leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

Ciąża
•  Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka podejrzewa, że jest w ciąży (lub może zajść w
   ciążę). Lekarz zwykle poradzi, aby przerwać stosowanie leku Apo-Valsart przed zajściem w ciążę
   lub gdy tylko zostanie stwierdzone, że pacjentka jest w ciąży i doradzi stosowanie innego leku
   zamiast leku Apo-Valsart. Lek Apo-Valsart nie jest zalecany we wczesnym okresie ciąży i nie
   wolno go stosować u pacjentek po 3. miesiącu ciąży, ponieważ może poważnie zaszkodzić
   dziecku, jeśli zostanie zastosowany po trzecim miesiącu ciąży.

Karmienie piersią
•    Należy poinformować lekarza, jeśli pacjentka karmi piersią lub zamierza karmić piersią.
    Nie zaleca się stosowania leku Apo-Valsart u matek karmiących piersią; lekarz może w takim
    przypadku wybrać inną metodę leczenia dla pacjentki, która planuje karmić piersią. Dotyczy to
    szczególnie karmienia noworodków lub wcześniaków.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Przed przystąpieniem do prowadzenia pojazdu, używania narzędzi lub obsługi maszyn, bądź
wykonywania innych czynności wymagających koncentracji każdy pacjent powinien zorientować się,
jak lek Apo-Valsart na niego wpływa. Podobnie jak wiele innych leków stosowanych w leczeniu
wysokiego ciśnienia tętniczego, lek Apo-Valsart może w rzadkich przypadkach powodować zawroty
głowy i wpływać na zdolność koncentracji.


3.   Jak stosować lek Apo-Valsart

Lek Apo-Valsart należy zawsze stosować dokładnie tak, jak to opisano w ulotce dla pacjenta, lub
według zaleceń lekarza. W przypadku wątpliwości należy ponownie skontaktować się z lekarzem lub
farmaceutą. Osoby z wysokim ciśnieniem tętniczym często nie dostrzegają żadnych oznak tego
problemu. Wiele z nich czuje się dość dobrze. Z tego względu szczególnie ważne jest zgłaszanie się
na wizyty u lekarza, nawet w przypadku dobrego samopoczucia.
Dorośli

Stan po niedawno przebytym ataku serca: Leczenie na ogół rozpoczyna się już po 12 godzinach po
ataku serca, zwykle od małej dawki 20 mg dwa razy na dobę. Pacjent otrzymuje dawkę 20 mg,
uzyskiwaną przez podzielenie tabletki 40 mg. Lekarz będzie stopniowo zwiększał tę dawkę w okresie
kilku tygodni do maksymalnej dawki 160 mg dwa razy na dobę. Ostateczna dawka zależy od
indywidualnej tolerancji leku przez danego pacjenta.
Lek Apo-Valsart może być podawany razem z innymi lekami stosowanymi w leczeniu ataku serca, a
lekarz zadecyduje, jakie leczenie jest odpowiednie dla pacjenta.

Niewydolność serca: Zazwyczaj stosowana dawka początkowa wynosi 40 mg dwa razy na dobę.
Lekarz będzie stopniowo zwiększał dawkę w okresie kilku tygodni do maksymalnej dawki 160 mg
dwa razy na dobę. Ostateczna dawka zależy od indywidualnej tolerancji leku przez danego pacjenta.
Lek Apo-Valsart można podawać razem z innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności
serca, a lekarz zadecyduje, jakie leczenie jest odpowiednie dla pacjenta.

Wysokie ciśnienie tętnicze: Zazwyczaj stosowana dawka leku wynosi 80 mg na dobę. W niektórych
przypadkach lekarz może przepisać większe dawki (np. 160 mg lub 320 mg). Może również
zastosować lek Apo-Valsart razem z dodatkowym lekiem (np. lekiem moczopędnym).

Dzieci i młodzież (w wieku od 6 do 18 lat)

Wysokie ciśnienie tętnicze krwi: U pacjentów o masie ciała mniejszej niż 35 kg, dawka walsartanu
wynosi zazwyczaj 40 mg raz na dobę.
U pacjentów o masie ciała 35 kg lub więcej, dawka początkowa wynosi zazwyczaj 80 mg walsartanu
raz na dobę.
W niektórych przypadkach lekarz może zalecić większe dawki (dawkę leku można zwiększyć do
160 mg, a maksymalnie do 320 mg).

Lek Apo-Valsart można przyjmować z posiłkiem lub niezależnie od posiłku. Lek Apo-Valsart należy
połykać, popijając szklanką wody.
Lek Apo-Valsart należy zażywać każdego dnia w przybliżeniu o tej samej porze.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Apo-Valsart
W przypadku wystąpienia silnych zawrotów głowy i (lub) omdlenia należy się położyć i natychmiast
skontaktować z lekarzem. W razie przypadkowego zażycia zbyt wieku tabletek należy skontaktować
się z lekarzem, farmaceutą lub szpitalem.

Pominięcie zastosowania leku Apo-Valsart
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.
W przypadku pominięcia dawki leku należy ją przyjąć, tak szybko jak jest to możliwe. Jeśli jednak
zbliża się pora kolejnej dawki, pacjent powinien pominąć dawkę, o której zapomniał.

Przerwanie stosowania leku Apo-Valsart
Zaprzestanie leczenia lekiem Apo-Valsart może spowodować pogorszenie się choroby. Nie należy
przerywać stosowania leku, chyba że tak zaleci lekarz.

W razie wątpliwości związanych ze stosowaniem leku należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.


4.   Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, walsartan może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one
wystąpią.

Niektóre objawy wymagające natychmiastowej pomocy lekarskiej:
Mogą wystąpić objawy obrzęku naczynioruchowego (specyficznej reakcji alergicznej), takie jak:
•    obrzęk twarzy, warg, języka lub gardła
•    trudności z oddychaniem lub przełykaniem
•    pokrzywka, swędzenie.

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów należy natychmiast skontaktować się
z lekarzem.

Działania niepożądane obejmują:
Często (występują u 1 do 10 pacjentów na 100):
•     zawroty głowy
•     niskie ciśnienie tętnicze z lub bez objawów takich jak zawroty głowy i omdlenie po wstaniu
•     zaburzenia czynności nerek (objawy zaburzenia czynności nerek).

Niezbyt często (występują u 1 do 10 pacjentów na 1000):
•    obrzęk naczynioruchowy (patrz „Niektóre objawy wymagające natychmiastowej pomocy
     lekarskiej")
•    nagła utrata przytomności (omdlenie)
•    uczucie wirowania (zawrót głowy)
•    ciężkie zaburzenia czynności nerek (objawy ostrej niewydolności nerek)
•    skurcze mięśni, zaburzenia rytmu serca (objawy hiperkaliemii)
•    duszność, trudności z oddychaniem przy kładzeniu się, obrzęk stóp lub nóg (objawy
     niewydolności serca)
•    ból głowy
•    kaszel
•    ból brzucha
•    nudności
•    biegunka
•    uczucie zmęczenia
•    osłabienie.

Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
•    reakcje alergiczne przebiegające z wysypką, świądem i pokrzywką: objawy gorączki, obrzęk
     stawów i ból stawów, ból mięśni, powiększeniem węzłów chłonnych i (lub) objawami
     grypopodobnymi (objawy choroby posurowiczej)
•    fioletowo-czerwone plamy, gorączka, świąd (objawy stanu zapalnego naczyń krwionośnych,
     znanego również jako zapalenie naczyń)
•    nietypowe krwawienie lub występowanie sińców (objawy małopłytkowości)
•    bóle mięśni (mialgia)
•    gorączka, ból gardła lub owrzodzenie jamy ustnej wskutek zakażeń (objawy małej liczby
     krwinek białych, tzw. neutropenii)
•    zmniejszone stężenie hemoglobiny i zmniejszenie odsetka krwinek czerwonych we krwi (które
     może prowadzić do niedokrwistości w ciężkich przypadkach)
•    zwiększone stężenie potasu we krwi (które może wywołać skurcze mięśni i zaburzenia rytmu
     serca w ciężkich przypadkach)
•    zwiększenie wartości parametrów czynnościowych wątroby (które może wskazywać na
     uszkodzenie wątroby), w tym zwiększone stężenie bilirubiny we krwi (które może spowodować
     żółty odcień skóry i oczu w ciężkich przypadkach)
•    zwiększone stężenie azotu mocznikowego we krwi i zwiększone stężenie kreatyniny w
     surowicy krwi (co może wskazywać na nieprawidłową czynność nerek)
•    zmniejszenie stężenia sodu we krwi (które może wywołać takie objawy, jak: uczucie
     zmęczenia, stany splątania, drganie mięśni i/lub w rzadkich przypadkach drgawki).

Częstość występowania niektórych działań niepożądanych może różnić się w zależności od stanu
pacjenta. Na przykład takie działania niepożądane, jak zawroty głowy i zaburzenia czynności nerek,
obserwowano rzadziej u dorosłych pacjentów leczonych z powodu wysokiego ciśnienia tętniczego niż
u dorosłych pacjentów leczonych z powodu niewydolności serca lub niedawno przebytym ataku serca.

Działania niepożądane obserwowane u dzieci i młodzieży są podobne do występujących u dorosłych
pacjentów.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do „krajowego systemu zgłaszania” wymienionego w załączniku V.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.


5.    Jak przechowywać lek Apo-Valsart

•     Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C.
•     Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.
•     Przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować leku Apo-Valsart po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku
tekturowym i blistrze po określeniu „Termin ważności”. Termin ważności oznacza ostatni dzień
danego miesiąca.

Nie stosować leku Apo-Valsart w przypadku stwierdzenia uszkodzenia opakowania lub śladów próby
jego otwarcia.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, co zrobić z lekami, których się już nie potrzebuje. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.


6.    Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Apo-Valsart
Substancją czynną leku jest walsartan.
Każda tabletka powlekana zawiera 80 mg walsartanu.

Pozostałe składniki leku to: celuloza, proszek, wapnia wodorofosforan dwuwodny, kroskarmeloza
sodowa, krzemionka koloidalna, bezwodna, magnezu stearynian, hypromeloza,
hydroksypropyloceluloza, makrogol 8000, tytanu dwutlenek (E171), żelaza tlenek żółty (E172),
żelaza tlenek czerwony (E172).

Jak wygląda lek Apo-Valsart i co zawiera opakowanie
Jasnoczerwone, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane, z wyrytym napisem „APO” na jednej
stronie i „VA” nad napisem „80” na drugiej stronie tabletki.

Apo-Valsart, 80 mg dostępny jest w blistrach zawierających po 28 lub 56 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie rodzaje opakowań mogą być dostępne w sprzedaży.

Podmiot odpowiedzialny:
Apotex Europe B.V.
Darwinweg 20
2333 CR Leiden
Holandia
Wytwórca:
Apotex Nederland B.V.
Archimedesweg 2
2333 CN Leiden
Holandia


Data zatwierdzenia ulotki: 07.2013

                
                                              CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO



1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Apo-Valsart, 80 mg, tabletki powlekane


2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 80 mg walsartanu (Valsartanum).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.

Jasnoczerwone, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane, z wyrytym napisem „APO” na jednej stronie i
„VA” nad napisem „80” na drugiej stronie tabletki.


4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1   Wskazania do stosowania

Nadciśnienie tętnicze
Leczenie pierwotnego nadciśnienia u dorosłych i nadciśnienia tętniczego u dzieci i młodzieży w wieku
od 6 do 18 lat.

Stan po niedawno przebytym zawale mięśnia sercowego
Leczenie dorosłych pacjentów w stabilnym stanie klinicznym z objawową niewydolnością serca lub
bezobjawową niewydolnością skurczową lewej komory po niedawno przebytym (12 godzin do 10 dni)
zawale mięśnia sercowego (patrz punkty 4.4 i 5.1).

Niewydolność serca
Leczenie objawowej niewydolności serca u dorosłych pacjentów, w przypadku kiedy nie można
zastosować inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) lub jako leczenie skojarzone z inhibitorami
ACE, jeśli nie można użyć leków blokujących receptory β-adrenergiczne (patrz punkty 4.4 i 5.1).

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Stan po niedawno przebytym zawale mięśnia sercowego
U pacjentów w stabilnym stanie klinicznym leczenie może być rozpoczęte już po 12 godzinach od
rozpoznania zawału mięśnia sercowego. Po zastosowaniu dawki początkowej 20 mg dwa razy na dobę,
przez następnych kilka tygodni należy stopniowo zwiększać dawkę walsartanu do 40 mg, 80 mg i
160 mg, dwa razy na dobę. Dawkę początkową zapewnia podzielna tabletka 40 mg.
Maksymalną dawką docelową jest 160 mg podawane dwa razy na dobę. Zwykle zaleca się, aby po
rozpoczęciu leczenia pacjenci przez 2 tygodnie otrzymywali dawkę 80 mg dwa razy na dobę, a
maksymalną dawkę docelową 160 mg podawaną dwa razy na dobę należy wprowadzić w ciągu 3
miesięcy, w zależności od tolerancji produktu leczniczego przez pacjenta. Jeśli wystąpi objawowe
niedociśnienie tętnicze lub zaburzenie czynności nerek, należy rozważyć zmniejszenie dawki.

Walsartan może być stosowany u pacjentów przyjmujących inne produkty lecznicze stosowane w
leczeniu zawału mięśnia sercowego, takie jak leki trombolityczne, kwas acetylosalicylowy, leki
blokujące receptory β-adrenergiczne, statyny i leki moczopędne. Nie zaleca się jednoczesnego
stosowania z inhibitorami ACE (patrz punkty 4.4 i 5.1).
Ocena stanu pacjenta po przebytym zawale mięśnia sercowego powinna zawsze zawierać ocenę
czynności nerek.

Niewydolność serca
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Apo-Valsart to 40 mg dwa razy na dobę.
Zwiększanie dawki kolejno do 80 mg i 160 mg podawanych dwa razy na dobę powinno być
przeprowadzane w odstępach co najmniej dwutygodniowych, do uzyskania największej dawki
tolerowanej przez pacjenta. W przypadku jednoczesnego stosowania leku moczopędnego należy
rozważyć zmniejszenie jego dawki. Maksymalna dawka dobowa zastosowana w badaniach klinicznych
wynosiła 320 mg walsartanu w dawkach podzielonych.

Walsartan może być stosowany u pacjentów przyjmujących inne produkty lecznicze stosowane w
leczeniu niewydolności serca. Jednakże jednoczesne podawanie trzech produktów (walsartanu z
inhibitorami ACE i lekami blokującymi receptory β -adrenergiczne) (patrz punkty 4.4 i 5.1) nie jest
zalecane.

Ocena stanu pacjentów z niewydolnością serca powinna zawsze zawierać ocenę czynności nerek.

Nadciśnienie tętnicze
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Apo-Valsart to 80 mg raz na dobę. Działanie
przeciwnadciśnieniowe jest wyraźnie zauważalne w ciągu 2 tygodni, a maksymalne działanie w ciągu 4
tygodni. W przypadku niektórych pacjentów, u których nie uzyska się odpowiedniej kontroli ciśnienia
tętniczego, dawkę można zwiększyć do 160 mg, a maksymalnie do 320 mg.

Produkt leczniczy Apo-Valsart może być stosowany jednocześnie z innymi preparatami
przeciwnadciśnieniowymi. Dodatkowe zastosowanie leku moczopędnego, takiego jak
hydrochlorotiazyd, powoduje większe obniżenie ciśnienia tętniczego u tych pacjentów.

Dodatkowe informacje dotyczące szczególnych populacji

Stosowanie u osób w podeszłym wieku
Nie ma konieczności zmiany dawkowania u osób w podeszłym wieku.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek
Nie ma konieczności dostosowania dawki u dorosłych pacjentów z klirensem kreatyniny >10 ml/min
(patrz punkty 4.4 i 5.2). Jednoczesne stosowanie walsartanu i aliskirenu jest przeciwwskazane u
pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (GFR<60 mL/min/1,73 m2) (patrz punkt 4.3).

Cukrzyca
Jednoczesne stosowanie walsartanu i aliskirenu jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą (patrz
punkt 4.3).
Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby
Stosowanie produktu leczniczego Apo-Valsart jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności wątroby, marskością żółciową wątroby oraz u pacjentów z cholestazą (patrz
punkty 4.3, 4.4 i 5.2). U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby
bez cholestazy nie należy stosować dawek większych niż 80 mg walsartanu na dobę.

Dzieci i młodzież

Nadciśnienie tętnicze u dzieci i młodzieży

Dzieci i młodzież w wieku od 6 do 18 lat
Dawka początkowa wynosi 40 mg raz na dobę w przypadku dzieci o masie ciała mniejszej niż 35 kg
oraz 80 mg raz na dobę w przypadku dzieci o masie ciała 35 kg lub większej. Dawkę produktu
leczniczego należy dostosować w zależności od uzyskanego działania przeciwnadciśnieniowego.
Maksymalne dawki produktu leczniczego oceniane w badaniach klinicznych podano w poniższej tabeli.
Dawki większe od wymienionych nie były oceniane w badaniach klinicznych i z tego względu nie są
zalecane.

 Masa ciała                                        Maksymalna dawka oceniana w badaniach
                                                   klinicznych
 ≥18 kg do <35 kg                                  80 mg
 ≥35 kg do <80 kg                                  160 mg
 ≥80 kg do ≤160 kg                                 320 mg

Dzieci w wieku poniżej 6 lat
Dostępne dane przedstawiono w punktach 4.8, 5.1 oraz 5.2. Jednak nie ustalono skuteczności i
bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Apo-Valsart u dzieci w wieku od 1. do 6. roku życia.

Stosowanie u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat z. zaburzeniami czynności nerek
Nie badano stosowania produktu leczniczego u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30 ml/min
oraz tych, u których stosowana jest dializoterapia, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się
stosowania walsartanu. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dzieci i młodzieży z klirensem
kreatyniny większym niż 30 ml/min. Należy ściśle kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu w
surowicy (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Stosowanie u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat z zaburzeniami czynności wątroby
Podobnie jak u dorosłych pacjentów, produkt leczniczy Apo-Valsart jest przeciwwskazany do
stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością wątroby oraz
u pacjentów z cholestazą (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2). Doświadczenie kliniczne dotyczące podawania
produktu leczniczego Apo-Valsart dzieciom i młodzieży z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami
czynności wątroby jest ograniczone. U tych pacjentów dawka walsartanu nie może być większa niż
80 mg.

Niewydolność serca i stan po niedawno przebytym zawale mięśnia sercowego u dzieci i młodzieży
Produkt leczniczy Apo-Valsart nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca lub niedawno
przebytego zawału mięśnia sercowego u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat ze względu na brak
danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności.
Sposób podawania
Produkt leczniczy Apo-Valsart może być przyjmowany niezależnie od posiłków i powinien być
przyjmowany wraz z wodą.

4.3   Przeciwwskazania
−     Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.
−     Ciężkie zaburzenia czynności wątroby, marskość żółciowa wątroby i cholestaza.
−     Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
−     Jednoczesne stosowanie leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny (włącznie z
      walsartanem) lub leków z grupy ACE inhibitorów oraz aliskirenu u pacjentów z cukrzycą lub
      niewydolnością nerek (GFR<60 mL/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.4 i 4.5).

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Hiperkaliemia
Produkt leczniczy nie jest zalecany w przypadku jednoczesnego stosowania suplementów potasu, leków
moczopędnych oszczędzających potas, zamienników soli kuchennej zawierających potas lub innych
produktów leczniczych, które mogą powodować zwiększenie stężenia potasu (heparyna itp.). Należy
zapewnić odpowiednią kontrolę stężenia potasu.

Zaburzenia czynności nerek
Ponieważ jak dotąd brak doświadczeń dotyczących bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego u
pacjentów z klirensem kreatyniny <10 ml/min i pacjentów dializowanych, dlatego należy zachować
ostrożność stosując walsartan w tej grupie. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dorosłych
pacjentów z klirensem kreatyniny >10 ml/min (patrz punkty 4.2 i 5.2).

Jednoczesne stosowanie leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny (włącznie z walsartanem)
lub leków z grupy ACE inhibitorów oraz aliskirenu u pacjentów z niewydolnością nerek (GFR<60
mL/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.3 i 4.5).

Zaburzenia czynności wątroby
Produkt leczniczy Apo-Valsart należy stosować ostrożnie u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych
zaburzeniami czynności wątroby przebiegającymi bez cholestazy (patrz punkty 4.2 i 5.2).

Pacjenci z niedoborem sodu i (lub) odwodnieni
Na początku leczenia produktem leczniczym Apo-Valsart u pacjentów ze znacznym niedoborem sodu i
(lub) odwodnionych, np. z powodu przyjmowania dużych dawek leków moczopędnych, może rzadko
wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze. Przed rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym Apo-
Valsart należy wyrównać niedobór sodu i (lub) objętość krwi krążącej, np. zmniejszając dawkę leku
moczopędnego.

Zwężenie tętnicy nerkowej
W przypadku pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy jedynej
czynnej nerki bezpieczeństwo stosowania walsartanu nie zostało ustalone. Krótkotrwałe podawanie
walsartanu 12 pacjentom z wtórnym nadciśnieniem nerkowo-naczyniowym spowodowanym
jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej nie wywołało istotnych zmian hemodynamicznych w
nerkach ani nie wpłynęło na stężenie kreatyniny w surowicy lub azotu mocznikowego (BUN) we krwi.
Jednakże, w związku z tym, że inne leki działające na układ renina-angiotensyna mogą powodować
zwiększenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy, u pacjentów z jednostronnym
zwężeniem tętnicy nerkowej leczonych walsartanem zaleca się, jako środek ostrożności, regularne
kontrole czynności nerek.
Przeszczep nerek
Dotychczas brak jest doświadczeń w zakresie bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego
Apo-Valsart u pacjentów, którym niedawno przeszczepiono nerkę.

Hiperaldosteronizm pierwotny
Produktu leczniczego Apo-Valsart nie należy stosować u pacjentów z pierwotnym
hiperaldosteronizmem z uwagi na zahamowanie aktywności układu renina-angiotensyna u tych osób.

Zwężenie zastawki aorty i zastawki dwudzielnej, kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi
odpływu z lewej komory
Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, wskazana jest szczególna ostrożność
u pacjentów, u których występuje zwężenie zastawki aorty lub zastawki dwudzielnej lub kardiomiopatia
przerostowa ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory (HOCM).

Ciąża
W trakcie ciąży nie należy rozpoczynać leczenia antagonistami receptora angiotensyny II (AIIRA). Jeśli
dalsze leczenie AIIRA nie jest nieodzowne, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować
alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w trakcie
ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży leczenie AIIRA należy natychmiast przerwać i, jeśli to
właściwe, rozpocząć alternatywne leczenie (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Stan po niedawno przebytym zawale mięśnia sercowego
Jednoczesne stosowanie kaptoprylu z walsartanem nie wykazało żadnej dodatkowej korzyści klinicznej,
natomiast zwiększyło ryzyko wystąpienia działań niepożądanych w porównaniu z jednym lub drugim
produktem leczniczym stosowanym w monoterapii (patrz punkty 4.2 i 5.1). Z tego względu jednoczesne
stosowanie walsartanu i inhibitora ACE nie jest zalecane.
Należy zachować ostrożność na początku leczenia u pacjentów po zawale mięśnia sercowego. Ocena
stanu pacjenta po przebytym zawale mięśnia sercowego powinna zawsze zawierać ocenę czynności
nerek (patrz punkt 4.2).
Stosowanie produktu leczniczego Apo-Valsart u pacjentów po zawale mięśnia sercowego zwykle
powoduje pewne obniżenie ciśnienia tętniczego, ale przerwanie leczenia ze względu na utrzymujące się
objawowe niedociśnienie tętnicze nie jest zwykle konieczne, pod warunkiem, że pacjent przestrzega
zaleceń dawkowania (patrz punkt 4.2).

Niewydolność serca
U pacjentów z niewydolnością serca jednoczesna terapia inhibitorem ACE, lekiem blokującym
receptory β-adrenergiczne i produktem leczniczym Apo-Valsart nie wykazała żadnej klinicznej korzyści
(patrz punkt 5.1). Takie leczenie skojarzone wyraźnie zwiększa ryzyko wystąpienia działań
niepożądanych i z tego powodu nie jest zalecane.
Należy zachować ostrożność na początku leczenia u pacjentów z niewydolnością serca. Ocena stanu
pacjenta z niewydolnością serca powinna zawsze zawierać ocenę czynności nerek (patrz punkt 4.2).
Stosowanie produktu leczniczego Apo-Valsart u pacjentów z niewydolnością serca zwykle powoduje
pewne obniżenie ciśnienia tętniczego, ale przerwanie leczenia ze względu na utrzymujące się objawowe
niedociśnienie tętnicze nie jest zwykle konieczne, pod warunkiem, że pacjent przestrzega zaleceń
dawkowania (patrz punkt 4.2).
U pacjentów, u których czynność nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna (np.
pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością serca), leczenie inhibitorami konwertazy angiotensyny
związane było z oligurią i (lub) postępującą azotemią oraz, w rzadkich przypadkach, z ostrą
niewydolnością nerek i (lub) zgonem. Ponieważ walsartan jest antagonistą receptora angiotensyny II, nie
można wykluczyć, że stosowanie produktu leczniczego Apo-Valsart może być związane z zaburzeniami
czynności nerek.

Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie
U pacjentów leczonych walsartanem raportowano obrzęk naczynioruchowy, w tym obrzęk krtani i
głośni, powodujący obturację dróg oddechowych i/lub obrzęk twarzy, ust, gardła i/lub języka; u
niektórych z tych pacjentów obrzęk naczynioruchowy wystąpił już wcześniej podczas stosowania
innych leków, w tym inhibitorów ACE. Należy natychmiast przerwać stosowanie produktu leczniczego
Apo-Valsart u pacjentów, u których wystąpił obrzęk naczynioruchowy i Apo-Valsart nie powinien być
ponownie podawany takim pacjentom (patrz punkt 4.8).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)
U pacjentów raportowano hipotensję, omdlenia, udar, hiperkaliemię i zmiany w funkcjonowaniu nerek
(włącznie z niewydolnością nerek), szczególnie w przypadku łączenia produktów leczniczych, które
mają wpływ na ten układ.
Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania leków z grupy antagonistów receptora
angiotensyny (włącznie z walsartanem) z innymi produktami medycznymi blokującymi układ RAAS
takimi jak ACE inhitory lub aliskiren (patrz punkty 4.3 i 4.5).
Jednoczesne stosowanie leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny (włącznie z walsartanem)
lub leków z grupy ACE inhibitorów oraz aliskirenu u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek
(GFR<60 mL/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.3 i 4.5).

Dzieci i młodzież

Zaburzenia czynności nerek
Nie badano stosowania produktu leczniczego u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30 ml/min
oraz tych, u których stosowana jest dializoterapia, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się
stosowania walsartanu. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dzieci i młodzieży z klirensem
kreatyniny > 30 ml/min (patrz punkty 4.2 i 5.2). Należy ściśle kontrolować czynność nerek oraz stężenie
potasu w surowicy podczas leczenia walsartanem. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy walsartan jest
stosowany podczas występowania innych zaburzeń (gorączka, odwodnienie), które mogą wpływać na
czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby
Podobnie jak u dorosłych pacjentów, produkt leczniczy Apo-Valsart jest przeciwwskazany do
stosowania u dzieci i młodzieży z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością
wątroby oraz u pacjentów z cholestazą (patrz punkty 4.3 i 5.2). Doświadczenie kliniczne z podawaniem
produktu leczniczego Apo-Valsart dzieciom i młodzieży z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami
czynności wątroby jest ograniczone. U tych pacjentów dawka walsartanu nie może być większa 80 mg.

4.5   Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) z lekami z grupy antagonistów
receptora angiotensyny, ACE inhibitorami lub aliskirenem

Jednoczesne stosowanie leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny (włącznie z walsartanem)
lub leków z grupy ACE inhibitorów oraz aliskirenu u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek
(GFR<60 mL/min/1,73 m2) jest przeciwwskazane (patrz punkty 4.3 i 4.4).
Równoczesne stosowanie, które nie jest zalecane

Lit
Zgłaszano przypadki odwracalnego zwiększenia stężenia litu w surowicy i nasilenia jego toksyczności
podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE. Z powodu braku doświadczeń w zakresie
jednoczesnego stosowania walsartanu i litu, nie zaleca się skojarzonego stosowania tych produktów
leczniczych. Jeśli takie leczenie skojarzone okaże się konieczne, zaleca się ścisłe kontrolowanie stężenia
litu w surowicy krwi.

Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu, zamienniki soli kuchennej zawierające potas i
inne substancje, które mogą zwiększać stężenie potasu
Jeśli zostanie stwierdzona konieczność zastosowania produktu leczniczego wpływającego na stężenie
potasu jednocześnie z walsartanem, zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w osoczu.

Wymagana ostrożność podczas jednoczesnego stosowania
Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy
w dawce >3 g/dobę i nieselektywne NLPZ
W przypadku jednoczesnego podawania antagonistów receptora angiotensyny II z NLPZ może nastąpić
osłabienie działania hipotensyjnego. Ponadto jednoczesne stosowanie antagonistów receptora
angiotensyny II i NLPZ może prowadzić do podwyższonego ryzyka pogorszenia się czynności nerek i
zwiększenia stężenia potasu w surowicy krwi. Z tego względu zaleca się kontrolę czynności nerek na
początku leczenia, jak również zapewnienie odpowiedniego nawodnienia pacjenta.

Transportery
Dane z badań in vitro wskazują, że walsartan jest substratem wątrobowego transportera wychwytu
OATP1B1/OATP1B3 i wątrobowego transportera wypływu MRP2. Nie jest znane kliniczne znaczenie
tego faktu. Jednoczesne podanie inhibitorów transportera wychwytu (np. ryfampicyna, cyklosporyna)
lub transportera wypływu (np. rytonawir) może zwiększyć całkowity wpływ walsartanu na organizm.
Podczas rozpoczynania lub odstawiania leczenia takimi produktami leczniczymi należy objąć pacjenta
odpowiednią opieką.

Inne
W badaniach interakcji lekowych walsartanu nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji z
walsartanem i żadną z następujących substancji: cymetydyna, warfaryna, furosemid, digoksyna,
atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina i glibenklamid.

Dzieci i młodzież
W nadciśnieniu tętniczym u dzieci i młodzieży, u których często współistnieją zaburzenia czynności
nerek, zaleca się ostrożność podczas jednoczesnego stosowania walsartanu i innych substancji
hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron, mogących zwiększać stężenie potasu w surowicy.
Należy ściśle kontrolować czynności nerek oraz stężenie potasu w surowicy.

4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację


Nie zaleca się stosowania leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA) podczas
pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie leków AIIRA jest przeciwwskazane w
podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4).
Ciąża
Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności po podaniu inhibitorów ACE podczas
pierwszego trymestru ciąży nie są jednoznaczne, jednak nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia
ryzyka. Brak jest danych z kontrolowanych badań epidemiologicznych dotyczących ryzyka związanego
ze stosowaniem AIIRA, niemniej takie ryzyko może istnieć dla tej klasy produktów leczniczych. Jeśli
dalsze leczenie AIIRA nie jest nieodzowne, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować
alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w trakcie
ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży leczenie AIIRA należy natychmiast przerwać i, jeśli to
właściwe, rozpocząć alternatywne leczenie.
Stwierdzono, że przyjmowanie AIIRA w drugim i trzecim trymestrze ciąży powoduje działanie
fetotoksyczne (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz
toksyczne u noworodków (niewydolność nerek, hipotonia, hiperkaliemia) - patrz również punkt 5.3
„Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie”.
W razie ekspozycji na AIIRA począwszy od drugiego trymestru ciąży zaleca się kontrolne badania
ultrasonograficzne czynności nerek i rozwoju czaszki płodu.
Niemowlęta, których matki stosowały AIIRA, należy objąć ścisłą obserwacją w kierunku hipotonii
(patrz również punkty 4.3 i 4.4).

Laktacja
Z uwagi na brak informacji dotyczących stosowania walsartanu w okresie karmienia piersią, nie zaleca
się produktu leczniczego Apo-Valsart i zaleca się zastosowanie produktów leczniczych o lepiej
ustalonym profilu bezpieczeństwa w okresie karmienia piersią, szczególnie podczas karmienia
noworodków lub wcześniaków.

Płodność
Walsartan nie wpływał niekorzystnie na sprawność reprodukcyjną samców i samic szczura po podaniu
doustnym dawek do 200 mg/kg mc./dobę. Dawka ta stanowi 6-krotność maksymalnej dawki zalecanej
do stosowania u ludzi, podanej w mg/m2 pc. (obliczenia zakładają podanie doustne dawki 320 mg/dobę
pacjentowi o masie ciała 60 kg).

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu leczniczego na zdolność prowadzenia pojazdów
mechanicznych. W trakcie prowadzenia pojazdów lub obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu
należy wziąć pod uwagę możliwość sporadycznego występowania zawrotów głowy lub uczucia
zmęczenia.

4.8 Działania niepożądane

W kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym
ogólna częstość występowania działań niepożądanych w grupie leczonej walsartanem była
porównywalna z częstością występującą w grupie otrzymującej placebo i odpowiadała jego
właściwościom farmakologicznym. Wydaje się, że częstość występowania działań niepożądanych nie
była związana z dawką ani czasem trwania leczenia; nie wykazano również związku z płcią, wiekiem
lub rasą pacjentów.
Działania niepożądane zgłaszane w trakcie badań klinicznych, po wprowadzeniu produktu leczniczego
do obrotu i z badań laboratoryjnych są wymienione w tabeli poniżej zgodnie z klasyfikacją układów i
narządów.

Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według częstości ich występowania (najczęstsze
działania wymieniono w pierwszej kolejności) w następujący sposób: bardzo często (≥1/10), często
(≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko
(<1/10 000), w tym pojedyncze przypadki. W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania
działania niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

Nie dla wszystkich działań niepożądanych zgłoszonych po wprowadzeniu produktu leczniczego do
obrotu i w badaniach laboratoryjnych możliwe jest ustalenie częstości ich występowania, dlatego
wymienione są z określeniem częstości jako „nieznana".

•   Nadciśnienie tętnicze

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Nieznana                                           Zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie
                                                   hematokrytu, neutropenia, małopłytkowość
Zaburzenia układu immunologicznego
Nieznana                                           Nadwrażliwość, w tym choroba posurowicza
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Nieznana                                           Zwiększenie stężenia potasu w surowicy,
                                                   hyponatremia
Zaburzenia ucha i błędnika
Niezbyt często                                  Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego
Zaburzenia naczyniowe
Nieznana                                        Zapalenie naczyń
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Niezbyt często                                  Kaszel
Zaburzenia żołądka i jelit
Niezbyt często                                  Bóle brzucha
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Nieznana                                        Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych,
                                                 zwiększenie stężenia bilirubiny w surowicy
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Nieznana                                        Bóle mięśni
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Nieznana                                        Obrzęk naczynioruchowy, wysypka, świąd
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Nieznana                                        Niewydolność i zaburzenia czynności nerek,
                                                 zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Niezbyt często                                  Uczucie zmęczenia

Dzieci i młodzież

Nadciśnienie tętnicze

Działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu oceniano w dwóch randomizowanych, badaniach
klinicznych z podwójnie ślepą próbą z udziałem 561 pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 18 lat.
Za wyjątkiem pojedynczych zaburzeń żołądka i jelit (takich jak bóle brzucha, nudności, wymioty) oraz
zawrotów głowy, nie stwierdzono istotnych różnic w odniesieniu do rodzaju, częstości i nasilenia
działań niepożądanych pomiędzy profilem bezpieczeństwa w populacji pacjentów pediatrycznych w
wieku od 6 do 18 lat, a wcześniej zgłaszanym profilem bezpieczeństwa u pacjentów dorosłych.
Ocena funkcji neuropoznawczych oraz rozwoju pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 16 lat
wykazała, że trwające do jednego roku leczenie walsartanem nie miało całościowego, istotnego
klinicznie, niekorzystnego wpływu na te funkcje.

W podwójnie zaślepionym, randomizowanym badaniu z udziałem 90 dzieci w wieku 1-6 lat,
kontynuowanym jako 12-miesięczne przedłużone badanie otwarte odnotowano dwa zgony i pojedyncze
przypadki znacznego zwiększenia aktywności transaminaz wątrobowych. Zdarzenia te wystąpiły w
populacji pacjentów z istotnymi współistniejącymi chorobami. Związek przyczynowy z leczeniem
walsartanem nie został ustalony. W drugim badaniu, do którego włączono 75 dzieci w wieku 1-6 lat nie
odnotowano żadnych przypadków znacznego zwiększenia aktywności transaminaz wątrobowych ani
zgonów związanych z leczeniem walsartanem.

U dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat ze współistniejącą przewlekłą chorobą nerek częściej
obserwowano hiperkaliemię.
Profil bezpieczeństwa obserwowany w kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów w
stanie po zawale mięśnia sercowego i (lub) z niewydolnością serca różni się od ogólnego profilu
bezpieczeństwa stwierdzanego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Może być to związane z
pierwotną chorobą pacjenta. Działania niepożądane, które wystąpiły u dorosłych pacjentów w stanie po
zawale mięśnia sercowego i (lub) z niewydolnością serca, są wymienione poniżej:

•   Stan po zawale mięśnia sercowego i (lub) niewydolność serca (badane wyłącznie u dorosłych
    pacjentów)

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Nieznana                                          Małopłytkowość
Zaburzenia układu immunologicznego
Nieznana                                          Nadwrażliwość, w tym choroba posurowicza
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Niezbyt często                                    Hiperkaliemia
Nieznana                                          Zwiększenie stężenia potasu w surowicy,
                                                  hiponatremia
Zaburzenia układu nerwowego
Często                                            Zawroty głowy, zawroty głowy związane z pozycją
                                                  ciała
Niezbyt często                                    Omdlenie, bóle głowy
Zaburzenia ucha i błędnika
Niezbyt często                                    Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego
Zaburzenia serca
Niezbyt często                                    Niewydolność serca
Zaburzenia naczyniowe
Często                                        Niedociśnienie tętnicze, niedociśnienie
                                              ortostatyczne
Nieznana                                      Zapalenie naczyń
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Niezbyt często                                Kaszel
Zaburzenia żołądka i jelit
Niezbyt często                                Nudności, biegunka
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Nieznana                                      Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Niezbyt często                                 Obrzęk naczynioruchowy
Nieznana                                       Wysypka, świąd
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Nieznana                                       Bóle mięśni
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Często                                         Niewydolność i zaburzenia czynności nerek
Niezbyt często                                 Ostra niewydolność nerek, zwiększenie stężenia
                                               kreatyniny w surowicy
Nieznana                                       Zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Niezbyt często                                 Osłabienie, uczucie zmęczenia

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie
podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w
załączniku V.

4.9 Przedawkowanie

Objawy
Przedawkowanie produktu leczniczego Apo-Valsart może spowodować znaczne niedociśnienie, które
może prowadzić do obniżonego poziomu świadomości, zapaści krążeniowej i (lub) wstrząsu.

Leczenie
Postępowanie po przedawkowaniu zależy od czasu przyjęcia produktu leczniczego i rodzaju oraz
ciężkości objawów; najistotniejsze jest ustabilizowanie krążenia.
W przypadku wystąpienia niedociśnienia tętniczego pacjenta należy ułożyć w pozycji na plecach i
skorygować objętość krwi krążącej.
Zastosowanie hemodializy w celu usunięcia walsartanu z krążenia jest mało skuteczne.


5.    WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1   Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Antagoniści receptora angiotensyny II (standard), kod ATC: C09CA03

Walsartan jest aktywnym po podaniu doustnym, silnym i specyficznym antagonistą receptora
angiotensyny II (Ang II). Działa wybiórczo na podtyp receptora AT1, który jest odpowiedzialny za
znane działania angiotensyny II. Zwiększone stężenie angiotensyny II w osoczu po zablokowaniu
receptora AT1 przez walsartan może stymulować odblokowany receptor AT2, który wydaje się działać
antagonistycznie w stosunku do działania receptora AT1. Walsartan nie wykazuje nawet częściowej
aktywności agonistycznej w stosunku do receptora AT1 i ma dużo większe (około 20 000 razy)
powinowactwo do receptora AT1 niż do receptora AT2. Nie stwierdzono, aby walsartan wiązał się lub
blokował inne receptory hormonów lub kanały jonowe, o których wiadomo, że są istotne w regulacji
sercowo-naczyniowej.
Walsartan nie hamuje aktywności konwertazy angiotensyny (ACE, znanej również jako kininaza II),
która przekształca Ang I w Ang II i powoduje rozpad bradykininy. Z uwagi na brak wpływu na ACE i
brak nasilania działania bradykininy lub substancji P, prawdopodobieństwo wystąpienia kaszlu przy
stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II jest niewielkie. W badaniach klinicznych, w których
walsartan był porównywany z inhibitorem ACE, częstość występowania suchego kaszlu była
znamiennie mniejsza (P<0,05) u pacjentów leczonych walsartanem niż u pacjentów, którzy otrzymywali
inhibitor ACE (odpowiednio 2,6% i 7,9%). W badaniu klinicznym pacjentów z suchym kaszlem w
trakcie leczenia inhibitorami ACE w wywiadzie, 19,5% osób otrzymujących walsartan i 19,0%
przyjmujących tiazydowe leki moczopędne skarżyło się na występowanie kaszlu w porównaniu z 68,5%
pacjentów leczonych inhibitorami ACE (P<0,05).

Stan po niedawno przebytym zawale mięśnia sercowego
Badanie VALIANT (ang. VALsartan In Acute myocardial iNfarcTion) było randomizowanym,
kontrolowanym, międzynarodowym badaniem z zastosowaniem podwójnie ślepej próby,
przeprowadzonym z udziałem 14 703 pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego oraz z objawami
przedmiotowymi, objawami podmiotowymi lub potwierdzeniem radiologicznym zastoinowej
niewydolności serca i (lub) potwierdzeniem lewokomorowej niewydolności skurczowej (objawiającej
się frakcją wyrzutową serca ≤40% w wentrykulografii radioizotopowej lub ≤35% w echokardiografii lub
angiografii kontrastowej). Pacjenci w czasie od 12 godzin do 10 dni po wystąpieniu objawów zawału
mięśnia sercowego byli losowo przypisywani do jednej z trzech grup terapeutycznych: walsartanu,
kaptoprylu lub walsartanu w skojarzeniu z kaptoprylem. Średni czas leczenia wynosił dwa lata.
Pierwszorzędowym punktem końcowym był czas do zgonu z jakiejkolwiek przyczyny.

Walsartan był równie skuteczny jak kaptopryl w zmniejszaniu umieralności z jakiejkolwiek przyczyny
po zawale mięśnia sercowego. Procent zgonów z jakiejkolwiek przyczyny był podobny we wszystkich
grupach (walsartan: 19,9%, kaptopryl: 19,5% i walsartan + kaptopryl: 19,3%). Stosowanie walsartanu w
skojarzeniu z kaptoprylem nie przyniosło żadnych dodatkowych korzyści w porównaniu do podawania
samego kaptoprylu. Nie stwierdzono żadnych różnic pomiędzy walsartanem a kaptoprylem w zakresie
umieralności z jakiejkolwiek przyczyny w zależności od wieku, płci, rasy, leczenia podstawowego czy
choroby podstawowej. Walsartan zwiększał również czas przeżycia i zmniejszał umieralność z powodu
zaburzeń układu sercowo-naczyniowego oraz skracał czas hospitalizacji z powodu niewydolności serca,
powtórnego zawału mięśnia sercowego, resuscytacji krążeniowej i udaru niezakończonego śmiercią
(drugorzędowy złożony punkt końcowy).

U pacjentów leczonych po przebytym zawale mięśnia sercowego profil bezpieczeństwa walsartanu
odpowiadał przebiegowi klinicznemu. W zakresie czynności nerek zaobserwowano podwojenie stężenia
kreatyniny w surowicy u 4,2% pacjentów leczonych walsartanem, u 4,8% pacjentów otrzymujących
leczenie skojarzone walsartanem i kaptoprylem oraz u 3,4% pacjentów leczonych kaptoprylem.
Leczenie przerwano z powodu różnego typu zaburzeń czynności nerek u 1,1% pacjentów leczonych
walsartanem, u 1,3% pacjentów leczonych walsartanem i kaptoprylem oraz u 0,8% pacjentów leczonych
kaptoprylem. W ramach oceny pacjentów po przebytym zawale mięśnia sercowego należy
przeprowadzić ocenę czynności nerek.

Nie stwierdzono różnic w całkowitej umieralności, umieralności z powodu zaburzeń układu sercowo-
naczyniowego oraz różnic w chorobowości, podczas jednoczesnego podawania leków blokujących
receptory β-adrenergiczne z walsartanem i kaptoprylem, podawania wyłącznie walsartanu lub wyłącznie
kaptoprylu. Niezależnie od zastosowanego produktu leczniczego, umieralność była mniejsza w grupie
pacjentów leczonych lekami blokującymi receptory β-adrenergiczne, co potwierdza znane korzyści ze
stosowania leków blokujących receptory β-adrenergiczne w tej populacji pacjentów.

Niewydolność serca
Badanie Val-HeFT było randomizowanym, kontrolowanym, międzynarodowym badaniem klinicznym
porównującym walsartan do placebo pod względem chorobowości i umieralności u 5010 pacjentów z
niewydolnością serca (62% klasa II, 36% klasa III i 2% klasa IV wg NYHA) otrzymujących
standardowe leczenie, z frakcją wyrzutową lewej komory LVEF <40% i średnicą wewnętrzną lewej
komory w czasie rozkurczu LVIDD >2,9 cm/m2. W podstawowej terapii stosowano inhibitory ACE
(93%), leki moczopędne (86%), digoksynę (67%) i leki blokujące receptory β-adrenergiczne (36%).
Średni okres obserwacji chorych wyniósł prawie dwa lata. Średnia dobowa dawka produktu leczniczego
Apo-Valsart w badaniu Val-HeFT wynosiła 254 mg. W badaniu oceniono dwa pierwszorzędowe punkty
końcowe: umieralność z jakiejkolwiek przyczyny (czas przeżycia) oraz punkt końcowy złożony z
umieralności i chorobowości w związku z niewydolnością serca (czas do pierwszego incydentu
chorobowego) zdefiniowany jako śmierć, nagła śmierć z resuscytacją, hospitalizacja z powodu
niewydolności serca lub podawanie dożylne leków inotropowych lub rozszerzających naczynia przez co
najmniej 4 godziny bez hospitalizacji.

Umieralność z jakiejkolwiek przyczyny była podobna (p=NS) w grupie leczonej walsartanem (19,7%) i
otrzymującej placebo (19,4%). Podstawową korzyścią było zmniejszenie o 27,5% (95% przedział
ufności: 17% do 37%) ryzyka dotyczącego czasu do pierwszej hospitalizacji w związku z
niewydolnością serca (odpowiednio 13,9% vs. 18,5%). Wyniki wskazujące wyższość placebo (złożony
punkt końcowy umieralności i chorobowości wynosił 21,9% w grupie otrzymującej placebo i 25,4% w
grupie leczonej walsartanem) obserwowano u tych pacjentów, u których zastosowano leczenie
skojarzone trzema lekami: inhibitorem ACE, lekiem blokującym receptory β-adrenergiczne i
walsartanem. Korzyści w zakresie chorobowości były największe w podgrupie pacjentów
nieotrzymujących inhibitora ACE (n=366).
W tej podgrupie pacjentów umieralność z jakiejkolwiek przyczyny była znacząco mniejsza o 33% przy
leczeniu walsartanem w porównaniu z placebo (95% przedział ufności: -6% do 58%) (odpowiednio
17,3% dla walsartanu vs. 27,1% dla placebo), a złożone ryzyko umieralności i chorobowości było
mniejsze o 44% (odpowiednio 24,9% dla walsartanu vs. 42,5% dla placebo).

Wśród pacjentów otrzymujących inhibitor ACE bez leku blokującego receptory β-adrenergiczne
umieralność z jakiejkolwiek przyczyny była podobna (p=NS) w grupie leczonej walsartanem (21,8%) i
grupie otrzymującej placebo (22,5%). Złożone ryzyko umieralności i chorobowości było znacząco
mniejsze o 18,3% (95% przedział ufności: 8% do 28%) dla walsartanu w porównaniu z placebo
(odpowiednio 31,0% vs. 36,3%).

W całej populacji, która wzięła udział w badaniu Val-HeFT, u pacjentów leczonych walsartanem
stwierdzono znaczącą poprawę wg kryteriów NYHA, a także objawów przedmiotowych i
podmiotowych niewydolności serca, obejmujących duszność, zmęczenie, obrzęki i szmery oddechowe,
w porównaniu do pacjentów przyjmujących placebo. Jakość życia pacjentów leczonych walsartanem
była lepsza, jak wykazała w punkcie końcowym zmiana w punktacji wg Minnesota Living with Heart
Failure Quality of Life w stosunku do stanu początkowego, w porównaniu z placebo. Frakcja
wyrzutowa w punkcie końcowym u pacjentów leczonych walsartanem znacząco zwiększyła się, a
średnica wewnętrzna lewej komory w czasie rozkurczu (LVIDD) znacząco zmalała w stosunku do stanu
początkowego w porównaniu z placebo.

Nadciśnienie tętnicze
Podawanie produktu leczniczego Apo-Valsart pacjentom z nadciśnieniem tętniczym powoduje
zmniejszenie ciśnienia tętniczego bez wpływu na częstość tętna.

U większości pacjentów po podaniu pojedynczej dawki doustnej, początek działania
przeciwnadciśnieniowego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego jest
osiągane w ciągu 4-6 godzin. Działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymuje się przez 24 godziny od
przyjęcia dawki. Podczas wielokrotnego podawania działanie przeciwnadciśnieniowe jest wyraźnie
zauważalne w ciągu 2 tygodni, a maksymalny efekt osiągany jest w ciągu 4 tygodni i utrzymuje się w
czasie długotrwałego leczenia. Leczenie skojarzone z hydrochlorotiazydem znacząco zwiększa działanie
przeciwnadciśnieniowe produktu leczniczego.

Nagłe przerwanie leczenia produktem leczniczym Apo-Valsart nie było związane z występowaniem
tzw. nadciśnienia z odbicia ani zdarzeniami niepożądanymi o znaczeniu klinicznym.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 oraz mikroalbuminurią wykazano, że
walsartan zmniejsza wydalanie albumin w moczu. W badaniu MARVAL (ang. Micro Albuminuria
Reduction with Valsartan) oceniono zmniejszanie wydalania albumin w moczu (UAE) podczas leczenia
walsartanem (80-160 mg/dobę) w porównaniu z amlodypiną (5-10 mg/dobę) u 332 pacjentów z
cukrzycą typu 2 (średnia wieku: 58 lat; 265 mężczyzn) z mikroalbuminurią (walsartan: 58 µg/min;
amlodypina: 55,4 µg/min), prawidłowym lub wysokim ciśnieniem tętniczym oraz z zachowaną
czynnością nerek (stężenie kreatyniny we krwi <120 µmol/l). Po 24 tygodniach UAE zmniejszyło się
(p<0,001) o 42% (-24,2 µg/min; 95% przedział ufności: -40,4 do -19,1) u pacjentów leczonych
walsartanem i o około 3% (-1,7 µg/min; 95% przedział ufności: -5,6 do 14,9) u pacjentów leczonych
amlodypiną pomimo podobnych wskaźników zmniejszenia ciśnienia tętniczego w obu grupach.

W badaniu DROP (ang. Diovan Reduction of Proteinuria) dokonano dalszej oceny skuteczności
walsartanu w zakresie zmniejszania UAE u 391 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (ciśnienie tętnicze
= 150/88 mmHg) z cukrzycą typu 2, albuminurią (średnia = 102 µg/min; 20-700 µg/min) i zachowaną
czynnością nerek (średnie stężenie kreatyniny w surowicy = 80 µmol/l). Przeprowadzono randomizację
pacjentów do jednej z grup przyjmujących walsartan w 3 dawkach (160, 320 i 640 mg/dobę). Leczenie
prowadzono przez 30 tygodni. Celem badania było ustalenie optymalnej dawki walsartanu w zakresie
zmniejszania UAE u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2. Po 30 tygodniach
nastąpiło znamienne zmniejszenie procentowe UAE o 36% w stosunku do poziomu początkowego w
grupie leczonej walsartanem w dawce 160 mg (95% przedział ufności: 22% do 47%) i o 44% w grupie
leczonej walsartanem w dawce 320 mg (95% przedział ufności: 31% do 54%). Stwierdzono, że dawka
160-320 mg walsartanu powodowała klinicznie istotne zmniejszenie UAE u pacjentów z nadciśnieniem
tętniczym i cukrzycą typu 2.

Dzieci i młodzież

Nadciśnienie tętnicze
Działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu oceniano w czterech randomizowanych, podwójnie
zaślepionych badaniach klinicznych z udziałem 561 pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 18 lat
oraz u 165 dzieci w wieku od 1 do 6 lat. Do najczęstszych chorób współistniejących o potencjalnym
wpływie na występowanie nadciśnienia tętniczego u uczestników badania należały zaburzenia nerek i
układu moczowego oraz otyłość.

Doświadczenie kliniczne u dzieci w wieku od 6 lat
W badaniu klinicznym z udziałem 261 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym, w wieku
od 6 do 16 lat, pacjenci o masie ciała <35 kg otrzymywali tabletki walsartanu w dawce 10 mg, 40 mg
lub 80 mg na dobę (dawki małe, średnie i duże), a pacjenci o masie ciała ≥35 kg otrzymywali tabletki
walsartanu w dawce 20 mg, 80 mg lub 160 mg na dobę (dawki małe, średnie i duże). Pod koniec 2-
tygodniowego okresu leczenia walsartan spowodował zmniejszenie zarówno skurczowego, jak i
rozkurczowego ciśnienia tętniczego w sposób zależny od dawki. Podsumowując, trzy wielkości dawek
walsartanu (małe, średnie i duże) spowodowały istotne zmniejszenie skurczowego ciśnienia tętniczego
względem wartości wyjściowych, odpowiednio o 8, 10 i 12 mmHg. Pacjentów ponownie
zrandomizowano do grupy kontynuującej leczenie tą samą dawką walsartanu lub do grupy placebo. U
pacjentów kontynuujących leczenie średnimi lub dużymi dawkami walsartanu, najniższe wartości
skurczowego ciśnienia tętniczego były o -4 i -7 mmHg mniejsze od wartości uzyskanych w grupie
placebo. U pacjentów leczonych małymi dawkami walsartanu najniższe skurczowe ciśnienie tętnicze
było podobne do obserwowanego w grupie placebo. Podsumowując, walsartan konsekwentnie wywierał
zależne od dawki działanie przeciwnadciśnieniowe we wszystkich podgrupach zróżnicowanych
demograficznie.

W innym badaniu klinicznym z udziałem 300 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym, w
wieku od 6 do 18 lat, osoby spełniające kryteria włączenia zrandomizowano do grupy otrzymującej
tabletki walsartanu lub enalaprylu przez 12 tygodni. Dzieci o masie ciała pomiędzy ≥18 kg a <35 kg
otrzymywały 80 mg walsartanu lub 10 mg enalaprylu; dzieci o masie ciała od ≥35 kg do <80 kg
otrzymywały 160 mg walsartanu lub 20 mg enalaprylu, a dzieciom o masie ciała ≥80 kg podawano
320 mg walsartanu lub 40 mg enalaprylu. U pacjentów leczonych walsartanem zmniejszenie
skurczowego ciśnienia tętniczego było porównywalne do efektu uzyskanego u pacjentów leczonych
enalaprylem (odpowiednio 15 mmHg i 14 mmHg) (wartość p <0,0001 w badaniu równoważności).
Podobne wyniki uzyskano dla rozkurczowego ciśnienia tętniczego, ze zmniejszeniem o 9,1 mmHg w
grupie walsartanu i 8,5 mmHg w grupie enalaprylu.

Doświadczenie kliniczne u dzieci w wieku poniżej 6 lat
Pacjenci w wieku od 1 do 6 lat uczestniczyli w dwóch badaniach klinicznych (odpowiednio po 90 i 75
pacjentów). Do badań tych nie włączono dzieci w wieku poniżej 1 roku. W pierwszym badaniu
skuteczność walsartanu porównywano z placebo, jednak nie udało się wykazać zależności reakcji na
leczenie od dawki. W drugim badaniu, podawanie większych dawek walsartanu było związane z
większym obniżeniem ciśnienia tętniczego, jednak zależność reakcji na leczenie od dawki nie osiągnęła
znamienności statystycznej, a różnica pomiędzy grupą, w której podawano substancję czynną a grupą
przyjmującą placebo nie była istotna (patrz punkt 4.8).

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek przedstawienia wyników badań z walsartanem we
wszystkich podgrupach pacjentów pediatrycznych z niewydolnością serca oraz z niewydolnością serca
po niedawno przebytym zawale mięśnia sercowego. Patrz punkt 4.2, informacja dotycząca stosowania
produktu leczniczego u pacjentów pediatrycznych.

5.2   Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie:
Po podaniu doustnym samego walsartanu maksymalne stężenie walsartanu w osoczu występuje po 2 do
4 godzinach po podaniu tabletek i po 1 do 2 godzin po podaniu roztworu. Średnia bezwzględna
biodostępność produktu leczniczego wynosi 23% i 39% odpowiednio po podaniu tabletek i roztworu. W
przypadku podania walsartanu z pokarmem pole pod krzywą (AUC) dla walsartanu jest zmniejszone o
około 40%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) o około 50%, chociaż od około 8. godziny po
podaniu dawki stężenia walsartanu w osoczu są podobne w grupie przyjmującej produkt leczniczy z
posiłkiem i w grupie przyjmującej produkt leczniczy na czczo. Wraz ze zmniejszeniem AUC nie
następuje jednak klinicznie znamienne osłabienie działania terapeutycznego, dlatego walsartan można
podawać z posiłkiem lub niezależnie od posiłków.

Dystrybucja:
Objętość dystrybucji walsartanu w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym wynosi około 17 litrów,
co wskazuje na brak rozległej dystrybucji walsartanu w tkankach. Walsartan w dużym stopniu wiąże się
z białkami osocza (94-97%), głównie z albuminami.

Biotransformacja:
Walsartan nie ulega biotransformacji w większym stopniu, ponieważ jedynie około 20% dawki jest
wykrywane w postaci metabolitów. Hydroksymetabolit został wykryty w osoczu w małych stężeniach
(poniżej 10% pola pod krzywą (AUC) dla walsartanu). Metabolit ten jest farmakologicznie nieczynny.

Wydalanie:
Walsartan wykazuje wielowykładniczą kinetykę procesu eliminacji (ti/2a <1 h i ti/2B około 9 h).
Walsartan jest wydalany przede wszystkim z żółcią w kale (około 83% dawki) i przez nerki w moczu
(około 13% dawki), głównie w postaci niezmienionej. Po podaniu dożylnym klirens walsartanu z osocza
wynosi około 2 l/h, a klirens nerkowy około 0,62 l/h (około 30% całkowitego klirensu). Okres
półtrwania walsartanu wynosi 6 godzin.

Pacjenci z niewydolnością serca:
Przeciętny czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia oraz okres półtrwania w fazie eliminacji
walsartanu są podobne u pacjentów z niewydolnością serca i zdrowych ochotników. Wartości AUC i
Cmax walsartanu są niemalże proporcjonalne do zwiększanej dawki w klinicznym zakresie dawkowania
(40 mg do 160 mg walsartanu dwa razy na dobę). Średni współczynnik kumulacji wynosi ok. 1,7.
Klirens walsartanu po podaniu doustnym wynosi ok. 4,5 l/h. Wiek nie wpływa na obserwowany klirens
u pacjentów z niewydolnością serca.

Specjalne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku
U niektórych pacjentów w podeszłym wieku obserwowano nieco zwiększoną ekspozycję
ogólnoustrojową na walsartan w porównaniu z osobami młodymi, jednakże nie wykazano, aby miało to
jakiekolwiek znaczenie kliniczne.

Zaburzenia czynności nerek
Zgodnie z oczekiwaniami w stosunku do substancji, której klirens nerkowy wynosi tylko 30%
całkowitego klirensu osoczowego, nie zaobserwowano korelacji między czynnością nerek i
ogólnoustrojową ekspozycją na walsartan. Nie ma zatem konieczności modyfikacji dawkowania
produktu leczniczego u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny >10 ml/min).
Obecnie brak jest doświadczeń dotyczących bezpiecznego stosowania produktu leczniczego u pacjentów
z klirensem kreatyniny <10 ml/min i pacjentów dializowanych, dlatego walsartan należy stosować
ostrożnie w tych grupach pacjentów (patrz punkty 4.2 i 4.4).
Walsartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza, dlatego zastosowanie dializy w celu usunięcia
walsartanu z krążenia jest mało skuteczne.

Zaburzenia czynności wątroby
Około 70% wchłanianej dawki jest wydalane z żółcią, zasadniczo w niezmienionej postaci. Walsartan
nie ulega biotransformacji w istotnym stopniu. U pacjentów z niewydolnością wątroby w stopniu
łagodnym do umiarkowanego zaobserwowano podwojenie ekspozycji (AUC) w porównaniu ze
zdrowymi osobami. Jednakże nie zaobserwowano korelacji między stężeniem walsartanu w osoczu krwi
a stopniem zaburzenia czynności wątroby. Nie przeprowadzono badań produktu leczniczego
Apo-Valsart u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty 4.2, 4.3 i 4.4).

Dzieci i młodzież
W badaniu z udziałem 26 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym (w wieku od 1 do 16
lat), otrzymujących pojedynczą dawkę zawiesiny walsartanu (średnio 0,9 do 2 mg/kg mc., maksymalna
dawka 80 mg), klirens (l/h/kg) walsartanu był porównywalny w całym zakresie wieku od 1 do 16 lat i
był podobny do klirensu obserwowanego u dorosłych pacjentów otrzymujących produkt leczniczy w tej
samej postaci.
Zaburzenia czynności nerek
Nie badano stosowania produktu leczniczego u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny <30 ml/min
oraz tych, u których stosowana jest dializoterapia, dlatego w tej grupie pacjentów nie zaleca się
stosowania walsartanu. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dzieci i młodzieży z klirensem
kreatyniny >30 ml/min. Należy ściśle kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy
podczas leczenia walsartanem (patrz punkty 4.2 i 4.4).

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących
bezpieczeństwa stosowania, farmakologii, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności i
potencjalnego działania rakotwórczego, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla
człowieka.
U szczurów toksyczne dawki u matki (600 mg/kg mc./dobę) w trakcie ostatnich dni ciąży i laktacji
prowadziły do mniejszego wskaźnika przeżywalności, mniejszego przyrostu masy ciała i opóźnienia
rozwoju (oddzielnie małżowiny usznej i otwór w kanale słuchowym) u potomstwa (patrz punkt 4.6).
Dawki stosowane u szczurów (600 mg/kg mc./dobę) są około 18-krotnie większe od maksymalnej
zalecanej dawki u ludzi wyrażonej w mg/m2 pc. (w obliczeniach przyjęto doustną dawkę 320 mg/dobę i
pacjenta o masie ciała 60 kg).
W przedklinicznych badaniach bezpieczeństwa duże dawki walsartanu (od 200 do 600 mg/kg mc.)
powodowały u szczurów zmniejszenie parametrów czerwonych krwinek (erytrocyty, hemoglobina,
hematokryt) i zmiany w hemodynamice nerek (nieznacznie zwiększone stężenie mocznika w osoczu,
rozrost kanalików nerkowych i bazofilię u samców). Dawki stosowane u szczurów (200 do 600 mg/kg
mc./dobę) są około 6-krotnie i 18-krotnie większe od maksymalnej zalecanej dawki u ludzi wyrażonej w
mg/m2 pc. (w obliczeniach przyjęto doustną dawkę 320 mg/dobę i pacjenta o masie ciała 60 kg).
U małp szerokonosych po zastosowaniu podobnych dawek zmiany były zbliżone, choć cięższe,
szczególnie ze strony nerek, gdzie zmiany rozwinęły się w nefropatię, obejmującą również zwiększone
stężenie mocznika i kreatyniny.
W przypadku obu gatunków zaobserwowano również przerost komórek aparatu przykłębuszkowego.
Stwierdzono, że wszystkie zmiany zostały spowodowane farmakologicznym działaniem walsartanu,
który powoduje długo utrzymujące się niedociśnienie tętnicze, szczególnie u małp szerokonosych. W
przypadku stosowania walsartanu u ludzi w dawkach terapeutycznych wydaje się, że przerost komórek
aparatu przykłębuszkowego raczej nie występuje.

Dzieci i młodzież
Codzienne doustne podawanie walsartanu w dawce tak małej jak 1 mg/kg mc./dobę (stanowiącej około
10-35% maksymalnej zalecanej dawki u pacjentów pediatrycznych wynoszącej 4 mg/kg mc./dobę,
obliczonej na podstawie ekspozycji ogólnoustrojowej) nowonarodzonym lub młodym szczurom (od 7
do 70 dnia po urodzeniu) spowodowało trwałe, nieodwracalne uszkodzenie nerek. Wyżej wymienione
działania stanowią przewidywane nasilenie działań farmakologicznych inhibitorów konwertazy
angiotensyny oraz antagonistów receptora 1 angiotensyny II; działania te obserwuje się w wyniku
leczenia szczurów w pierwszych 13 dniach życia. Okres ten pokrywa się z 36 tygodniem ciąży u ludzi, a
niekiedy może wydłużyć się do 44 tygodni od poczęcia. W badaniu z walsartanem na młodych
osobnikach szczury otrzymywały dawki maksymalnie do 70 dnia po urodzeniu i nie można wykluczyć
wpływu leczenia walsartanem na dojrzewanie nerek (4-6 tygodni po urodzeniu). Czynnościowe
dojrzewanie nerek jest procesem zachodzącym w pierwszym roku życia człowieka. Z tego względu nie
można wykluczyć, że dane te mają znaczenie kliniczne dla dzieci w wieku <1 roku, podczas gdy dane
przedkliniczne nie budzą zastrzeżeń co do bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego u dzieci
starszych niż 1 rok.
6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:
Celuloza, proszek
Wapnia wodorofosforan dwuwodny
Kroskarmeloza sodowa
Krzemionka koloidalna, bezwodna
Magnezu stearynian

Otoczka:
Hypromeloza
Hydroksypropyloceluloza
Makrogol 8000
Tytanu dwutlenek (E171)
Żelaza tlenek żółty (E172)
Żelaza tlenek czerwony (E172)

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3   Okres ważności

2 lata.

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

6.5   Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry PVC/PE/PVDC/Aluminium zawierające 28, 30, 56, 98, 100 tabletek.

Nie wszystkie rodzaje opakowań mogą być dostępne w sprzedaży.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
stosowania

Brak szczególnych wymagań.


7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Apotex Europe B.V.
Darwinweg 20
2333 CR Leiden
Holandia


8.    NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
9.    DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
      OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

2011-06-03


10.   DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
      CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

07.2013

                    

Inne leki Valsartanum: