Xalugra:

Nazwa międzynarodowa:
Sildenafilum
Podmiot odpowiedzialny:
PHARMASWISS CZESKA REPUBLIKA S.R.O., CZECHY
Pozwolenie w Polsce
21009
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
CEMELOG BRS LTD, WĘGRY
GENEPHARM S.A., GRECJA
ICN POLFA RZESZÓW S.A., POLSKA
PHARMADOX HEALTHCARE LTD., MALTA
Postać
tabletki do rozgryzania i żucia
Dawka
0,025 g
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek na receptę
                              ULOTKA DLA PACJENTA: INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKA

                    INVENTUM, 25 mg, tabletki do rozgryzania i żucia
                                   Sildenafilum

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku.
-      Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
-      Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty, w razie jakichkolwiek dalszych
       wątpliwości.
-      Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym.
       Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
-      Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek
       objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub
       farmaceucie.

Spis treści ulotki:
1.      Co to jest lek Inventum i w jakim celu się go stosuje
2.      Informacje ważne przed zastosowaniem leku Inventum
3.      Jak stosować lek Inventum
4.      Możliwe działania niepożądane
5.      Jak przechowywać lek Inventum
6.      Inne konieczne informacje dotyczące leku Inventum


1.     CO TO JEST LEK INVENTUM I W JAKIM CELU SIĘ GO STOSUJE

Inventum należy do grupy inhibitorów fosfodiesterazy typu 5.
Lek działa poprzez wspomaganie rozkurczu naczyń krwionośnych w prąciu, zwiększając
napływ krwi do prącia podczas podniecenia seksualnego. Inventum pomaga osiągnąć wzwód
jedynie pod warunkiem uprzedniego pobudzenia seksualnego. Inventum nie powinno być
stosowane przez pacjentów, u których nie stwierdzono zaburzeń erekcji. Inventum nie jest
lekiem przeznaczonym dla kobiet.

Lek Inventum jest stosowany w leczeniu zaburzeń wzwodu u mężczyzn, czyli impotencji
definiowanej jako niemożność uzyskania lub utrzymania erekcji prącia wystarczającej do
odbycia stosunku płciowego.


2.     INFORMACJE WAŻNE PRZED ZASTOSOWANIEM LEKU INVENTUM

Kiedy nie stosować leku Inventum

−      Jeśli pacjent przyjmuje azotany, ponieważ ich jednoczesne przyjmowanie może
       powodować niebezpieczne obniżenie ciśnienia tętniczego. Należy poinformować
       lekarza jeśli pacjent przyjmuje jakiekolwiek leki z tej grupy, leki te są często stosowane
       w celu łagodzenia objawów dławicy bolesnej (ból w klatce piersiowej). W razie
       wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
−      Jeśli pacjent przyjmuje leki uwalniające tlenek azotu (np. azotyn amylu, tzw. poppers),
       ponieważ ich jednoczesne przyjmowanie może również powodować niebezpieczne
       obniżenie ciśnienia tętniczego.
−      Jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na substancję czynną lub którykolwiek z
       pozostałych składników leku Inventum.
−      Jeśli pacjent ma stwierdzone ciężkie choroby serca lub wątroby.
−      Jeśli pacjent niedawno przebył udar lub zawał serca oraz w przypadkach niskiego
       ciśnienia tętniczego krwi.
−      Jeśli u pacjenta stwierdzono dziedziczne zmiany degeneracyjne siatkówki, takie jak
       zwyrodnienie barwnikowe siatkówki (retinitis pigmentosa).
−      Jeśli u pacjenta stwierdzono kiedykolwiek utratę wzroku w wyniku niezwiązanej z
       zapaleniem tętnic przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując lek Inventum
Należy poinformować lekarza o:
−      niedokrwistości sierpowatokrwinkowej (nieprawidłowość dotycząca krwinek
       czerwonych), białaczce (choroba nowotworowa krwi), szpiczaku mnogim (choroba
       nowotworowa szpiku kostnego),
−      stwierdzonym anatomicznym zniekształceniu prącia lub chorobie Peyroniego,
−      dolegliwościach ze strony serca – w tym przypadku lekarz powinien ocenić czy stan
       mięśnia sercowego pozwala na dodatkowy wysiłek wiążący się z aktywnością
       seksualną,
−      chorobie wrzodowej lub zaburzeniach krzepnięcia (jak hemofilia),
−      nagłym pogorszeniu widzenia lub nagłej utracie wzroku - wówczas należy przerwać
       stosowanie leku Inventum i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Leku Inventum nie należy stosować jednocześnie z innymi doustnymi lub miejscowymi lekami
na zaburzenia wzwodu.

Stosowanie leku Inventum u dzieci i młodzieży
Leku Inventum nie należy stosować u osób w wieku poniżej 18 lat.

Stosowanie leku Inventum u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby
Należy poinformować lekarza o zaburzeniach czynności nerek lub wątroby. Lekarz może
wówczas zalecić stosowanie mniejszej dawki leku Inventum.

Stosowanie innych leków
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich przyjmowanych aktualnie lub
ostatnio lekach, również tych, które wydawane są bez recepty.

Inventum może wykazywać interakcje z niektórymi lekami, zwłaszcza stosowanymi w leczeniu
bólu w klatce piersiowej. W przypadku wystąpienia pogorszenia się stanu zdrowia, należy
poinformować lekarza o zażyciu leku Inventum. Nie należy przyjmować leku Inventum
jednocześnie z innymi lekami, bez zalecenia lekarza.

Nie należy stosować leku Inventum, jeśli pacjent przyjmuje leki z grupy azotanów, ponieważ
ich jednoczesne stosowanie może powodować niebezpieczne obniżenie ciśnienia tętniczego.
Należy zawsze poinformować lekarza, jeśli pacjent przyjmuje azotany, które są stosowane w
leczeniu dławicy piersiowej („ból w klatce piersiowej”).

Nie należy stosować leku Inventum, jeśli pacjent przyjmuje leki uwalniające tlenek azotu (np.
azotyn amylu, tzw. poppers), ponieważ ich jednoczesne stosowanie może powodować
niebezpieczne obniżenie ciśnienia tętniczego.

W przypadku przyjmowania leków z grupy inhibitorów proteazy, stosowanych w leczeniu
zakażeń wirusem HIV, zaleca się rozpoczęcie leczenia od najmniejszej dawki (25 mg) leku
Inventum.

U niektórych pacjentów, którzy przyjmują leki α-adrenolityczne z powodu wysokiego ciśnienia
krwi lub rozrostu prostaty może dochodzić do zawrotów głowy lub zamroczenia, które mogą
być objawami niedociśnienia ortostatycznego, polegającego na spadku ciśnienia krwi podczas
szybkiego wstawania lub siadania. Objawy takie występowały u niektórych pacjentów
przyjmujących jednocześnie lek Inventum i leki α-adrenolityczne. Najbardziej prawdopodobne
jest to w ciągu 4 godzin od przyjęcia leku Inventum. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia
tych objawów, pacjent powinien regularnie przyjmować stałe dawki swojego leku α-
adrenolitycznego przed rozpoczęciem stosowania leku Inventum. Lekarz może zdecydować o
zastosowaniu początkowej dawki 25 mg leku Inventum.

Stosowanie leku Inventum z jedzeniem i piciem
Lek Inventum może być przyjmowany jednocześnie z posiłkiem lub niezależnie od niego.
Jednak przyjmowanie leku Inventum w czasie spożywania obfitych posiłków może wydłużyć
czas niezbędny do rozpoczęcia działania leku.

Zdolność do uzyskania erekcji może być czasowo zaburzona po spożyciu alkoholu. Aby w
sposób maksymalny wykorzystać możliwości lecznicze leku Inventum, nie należy spożywać
znacznych ilości alkoholu przed zażyciem leku.

Ciąża i karmienie piersią
Lek Inventum nie jest przeznaczony do stosowania przez kobiety.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek Inventum może spowodować wystąpienie zawrotów głowy i zaburzeń widzenia. Pacjenci
przed prowadzeniem pojazdów mechanicznych lub obsługiwaniem maszyn powinni
zorientować się, w jaki sposób reagują na lek Inventum.

Ważne informacje o niektórych składnikach leku Inventum
Pacjent, u którego stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, takich jak laktoza, powinien
zasięgnąć porady lekarza przed przyjęciem leku Inventum.


3.      JAK STOSOWAĆ LEK INVENTUM

Lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy
skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.
Zalecana dawka początkowa wynosi 50 mg.

Leku Inventum nie należy stosować częściej niż raz na dobę.

Inventum powinno być przyjęte na około godzinę przed planowaną aktywnością seksualną.
Tabletkę należy rozgryźć i żuć do rozpuszczenia.

W przypadku wrażenia, że działanie leku Inventum jest za mocne lub za słabe, należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

W zależności od skuteczności i działań niepożądanych dawkę leku można zwiększyć
maksymalnie do 100 mg lub zmniejszyć do 25 mg.

Inventum umożliwia osiągnięcie erekcji jedynie pod warunkiem pobudzenia seksualnego. Czas,
po którym występuje działanie leku Inventum jest różny u różnych pacjentów, zwykle wynosi
od pół godziny do jednej godziny. Działanie może nastąpić później, jeśli lek zostanie przyjęty
po obfitym posiłku.

Należy skontaktować się z lekarzem, gdy po zażyciu leku Inventum nie dochodzi do erekcji lub,
gdy czas trwania wzwodu nie jest wystarczający do odbycia stosunku płciowego.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Inventum
U pacjenta mogą częściej występować działania niepożądane i mogą być one bardziej nasilone.
Zażycie dawki większej niż 100 mg nie oznacza zwiększenia skuteczności leku.
Nie należy zażywać większej ilości tabletek niż przepisze lekarz.

Należy skontaktować się z lekarzem w przypadku przyjęcia większej liczby tabletek niż
zalecono.

W razie wątpliwości związanych ze stosowaniem leku należy zwrócić się do lekarza lub
farmaceuty.


4.        MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Jak każdy lek, także Inventum może wywoływać działania niepożądane, chociaż nie u każdego
one wystąpią. Działania niepożądane zgłaszane w związku ze stosowaniem leku Inventum są
zwykle łagodnie lub umiarkowanie nasilone i krótkotrwałe.

Jeśli w czasie stosunku płciowego lub po nim pacjent odczuwa ból w klatce piersiowej:
−       powinien przyjąć półsiedzącą pozycję i spróbować się rozluźnić,
−       nie powinien pod żadnym pozorem przyjmować azotanów w celu złagodzenia bólu
w klatce piersiowej,
−       powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Wszystkie leki, w tym Inventum, mogą wywoływać reakcje alergiczne. Należy natychmiast
skontaktować się z lekarzem, jeśli u pacjenta po zażyciu leku Inventum wystąpią następujące
objawy:
nagły świszczący oddech, trudności w oddychaniu lub zawroty głowy, obrzęk powiek, twarzy,
warg lub gardła.

Istnieją doniesienia o nadmiernie przedłużających się i czasem bolesnych wzwodach po
przyjęciu leku Inventum. Jeśli wzwód utrzymuje się ponad 4 godziny, należy natychmiast
skontaktować się z lekarzem.

Jeśli u pacjenta nagle wystąpi pogorszenie widzenia lub utrata wzroku, powinien on zaprzestać
przyjmowania leku Inventum i natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Bardzo częstym działaniem niepożądanym (występującym częściej niż u 1 na 10 pacjentów)
jest ból głowy.
Częste działania niepożądane (występujące u 1 na 10 do 100 pacjentów) to: nagłe
zaczerwienienie twarzy, niestrawność, zaburzenia widzenia (widzenie z kolorową poświatą,
nadwrażliwość na światło, niewyraźne widzenie lub zmniejszenie ostrości widzenia), uczucie
zatkania nosa, zawroty głowy.
Niezbyt częste działania niepożądane (występujące u 1 na 100 do 1000 pacjentów) to:
wymioty, nudności, suchość w jamie ustnej, wysypka skórna, krwawienie do tylnej części oka,
podrażnienie oka, przekrwienie oczu, ból oczu, podwójne widzenie, zmiana odczuwania w oku ,
nieregularne lub szybkie bicie serca, bóle mięśni, senność, osłabione czucie dotyku, zawroty
głowy, dzwonienie w uszach, ból w klatce piersiowej oraz uczucie zmęczenia.
Rzadkie działania niepożądane (występujące u 1 na 1000 do 10 000 pacjentów) to:
nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, omdlenia, udar, krwawienie z nosa oraz nagłe osłabienie
lub utrata słuchu.
Działanie niepożądane o nieustalonej częstości: drgawki lub napady padaczkowe i ciężkie
reakcje skórne charakteryzujące się wysypką, pęcherzykami, złuszczaniem się skóry i bólem,
wymagające natychmiastowej pomocy lekarza.
Działaniami niepożądanymi zgłaszanymi po wprowadzeniu leku na rynek były:
kołatanie serca, ból w klatce piersiowej, nagła śmierć, atak serca, lub przejściowe zmniejszenie
przepływu krwi przez niektóre części mózgu. U większości, ale nie u wszystkich pacjentów
występowały zaburzenia czynności serca przed przyjęciem leku Inventum. Nie jest możliwe
określenie czy te działania niepożądane miały związek ze stosowaniem leku Inventum.

Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy
niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.


5.        JAK PRZECHOWYWAĆ LEK INVENTUM

Lek przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w celu ochrony przed światłem.
Nie należy stosować leku Inventum po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku.
Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.
Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji lub domowych pojemników na odpadki. Należy
zapytać farmaceutę, co zrobić z lekami, których się już nie potrzebuje. Takie postępowanie
pomoże chronić środowisko.


6.        INNE INFORMACJE

Co zawiera Inventum

Substancją czynną leku Inventum jest syldenafil.
Każda tabletka leku Inventum zawiera 25 mg syldenafilu.

Ponadto lek zawiera:
Polakrylin potasu, wodę oczyszczoną, magnezu stearynian, krzemionkę koloidalną bezwodną,
aspartam, kroskarmelozę sodową, aromat mięty pieprzowej, laktozę jednowodną, powidon K-
30.

Jak wygląda Inventum i co zawiera opakowanie

Inventum to białe, trójkątne, obustronnie wypukłe tabletki.
Tabletka leku Inventum ma liczbę „25” wytłoczoną po jednej stronie.

Tabletki umieszczone są w blistrach po 2, 4, 8 lub 12 tabletek. Nie wszystkie wielkości
opakowań są dostępne na rynku.

Podmiot odpowiedzialny
Aflofarm Farmacja Polska Sp. z o.o.
ul. Partyzancka 133/151
95-200 Pabianice
Tel.: (42) 22-53-100

Wytwórca

Genepharm S.A.
18th km Marathonos Avenue
15351 Pallini Attiki
Grecja

lub

Cemelog BRS Ltd
2040 Budaörs, Vasứt u. 13.
Węgry

lub

Pharmadox Healthcare Ltd.
KW20A Kordin Industrial Park,
Paola, PLA 3000
Malta

lub

ICN Polfa Rzeszów S.A.
ul. Przemysłowa 2
35-959 Rzeszów
tel. +48 17 865 51 00



Data zatwierdzenia ulotki:

                
                                             CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO


1.      NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

INVENTUM, 25 mg, tabletki do rozgryzania i żucia


2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY SUBSTANCJI CZYNNYCH

Tabletki do rozgryzania i żucia, 25 mg:
Każda tabletka zawiera 25 mg syldenafilu w postaci syldenafilu cytrynianu.

Substancje pomocnicze: każda tabletka zawiera 70,46 mg laktozy jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych patrz punkt 6.1.


3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka do rozgryzania i żucia.

Tabletka do rozgryzania i żucia 25 mg:
Biała, trójkątna, obustronnie wypukła tabletka z liczbą „25” wytłoczoną po jednej stronie.


4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1. Wskazania do stosowania

Leczenie mężczyzn z zaburzeniami erekcji, czyli niezdolnością uzyskania lub utrzymania erekcji
prącia wystarczającej do odbycia stosunku płciowego.

W celu skutecznego działania produktu Inventum niezbędna jest stymulacja seksualna.

4.2. Dawkowanie i sposób podawania

Do stosowania doustnego.

Stosowanie u dorosłych
Zalecaną dawką jest 50 mg syldenafilu przyjmowane w zależności od potrzeb około godzinę przed
planowaną aktywnością seksualną. W zależności od skuteczności i tolerancji produktu, dawkę można
zwiększyć do 100 mg lub zmniejszyć do 25 mg. Maksymalna zalecana dawka wynosi 100 mg. Nie
zaleca się stosowania produktu Inventum częściej niż raz na dobę. Jeżeli produkt Inventum jest
przyjmowany podczas posiłku, początek działania produktu może być opóźniony w porównaniu do
przyjęcia produktu na czczo (patrz punkt 5.2).

Stosowanie u osób w wieku podeszłym
Dostosowanie dawkowania u pacjentów w wieku podeszłym nie jest wymagane.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek
Zalecenia dotyczące dawkowania opisane w punkcie Stosowanie u dorosłych dotyczą także pacjentów
z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min).
U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), ze względu
na zmniejszony klirens syldenafilu należy rozważyć zastosowanie dawki 25 mg. W zależności od
skuteczności i tolerancji produktu, dawka może być zwiększona do 50 mg lub 100 mg.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby
U pacjentów z niewydolnością wątroby (np. z marskością wątroby), ze względu na zmniejszony
klirens syldenafilu należy rozważyć zastosowanie dawki 25 mg. W zależności od skuteczności i
tolerancji produktu, dawka może być zwiększona do 50 mg lub 100 mg.

Stosowanie u dzieci i młodzieży
Produkt Inventum nie jest wskazany dla osób w wieku poniżej 18 lat.

Stosowanie u pacjentów przyjmujących inne leki
U pacjentów stosujących jednocześnie inhibitory izoenzymu CYP3A4, należy rozważyć podanie
dawki początkowej 25 mg (patrz punkt 4.5). Wyjątkiem jest rytonawir, którego nie zaleca się
stosować jednocześnie z syldenafilem (patrz punkt 4.4).

W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia niedociśnienia ortostatycznego, stan pacjenta przyjmującego
produkty α-adrenolityczne powinien być stabilny przed rozpoczęciem leczenia syldenafilem.
Dodatkowo należy rozważyć rozpoczęcie terapii od 25 mg syldenafilu (patrz punkt 4.4 i 4.5).

4.3. Przeciwwskazania

Stwierdzona nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek ze składników produktu.

Ze względu na wpływ syldenafilu na przemiany metaboliczne, w których biorą udział tlenek azotu i
cykliczny guanozynomonofosforan (cGMP) (patrz punkt 5.1) nasila on hipotensyjne działanie
azotanów. Przeciwwskazane jest zatem równoczesne stosowanie syldenafilu z produktami
uwalniającymi tlenek azotu (np. azotyn amylu, tzw. poppers) lub azotanami w jakiejkolwiek postaci.

Produktów przeznaczonych do leczenia zaburzeń erekcji, w tym syldenafilu nie należy stosować u
mężczyzn, u których aktywność seksualna nie jest wskazana (np. pacjenci z ciężkimi schorzeniami
układu sercowo-naczyniowego, takimi jak niestabilna dławica piersiowa lub ciężka niewydolność
serca).

Produkt Inventum jest przeciwwskazany u pacjentów, którzy utracili wzrok w jednym oku w wyniku
niezwiązanej z zapaleniem tętnic przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego (ang. non-
arteritic anterior ischaemic optic neuropathy, NAION) niezależnie od tego, czy miało to związek, czy
nie miało związku z wcześniejszą ekspozycją na inhibitor PDE5 (patrz punkt 4.4).

Nie określono bezpieczeństwa stosowania syldenafilu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby,
hipotonią (ciśnienie krwi < 90/50 mm Hg), po niedawno przebytym udarze lub zawale serca oraz ze
stwierdzonymi dziedzicznymi zmianami degeneracyjnymi siatkówki, takimi jak retinitis pigmentosa
(niewielka część tych pacjentów ma genetycznie uwarunkowane nieprawidłowości fosfodiesterazy
siatkówki). Stosowanie syldenafilu u tych pacjentów jest przeciwwskazane.

4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Przed zastosowaniem leczenia farmakologicznego, należy przeprowadzić badanie podmiotowe i
przedmiotowe pacjenta w celu rozpoznania zaburzenia erekcji i określenia jego przyczyn.

Ponieważ z aktywnością seksualną wiąże się ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności układu krążenia,
przed rozpoczęciem jakiegokolwiek leczenia zaburzeń erekcji zalecana jest ocena stanu układu
sercowo-naczyniowego pacjenta. Syldenafil, wykazując właściwość rozszerzania naczyń powoduje
niewielkie, przemijające obniżenie ciśnienia krwi (patrz punkt 5.1). Przed przepisaniem syldenafilu
lekarz powinien ocenić, czy pacjent może być podatny na działanie rozszerzające naczynia,
szczególnie w czasie aktywności seksualnej. Zwiększoną wrażliwość na środki rozszerzające naczynia
krwionośne wykazują pacjenci z utrudnieniem odpływu krwi z lewej komory (np. zwężeniem ujścia
aorty czy kardiomiopatią przerostową z zawężeniem drogi odpływu) oraz z rzadkim zespołem atrofii
wieloukładowej, charakteryzującym się silnym zaburzeniem kontroli ciśnienia tętniczego krwi przez
autonomiczny układ nerwowy.

Inventum nasila hipotensyjne działanie azotanów (patrz punkt 4.3).
Po wprowadzeniu produktu na rynek zgłaszano przypadki ciężkich zaburzeń czynności układu
sercowo-naczyniowego, takich jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, nagła
śmierć sercowa, niemiarowość komorowa, krwotok mózgowo-naczyniowy, przemijający napad
niedokrwienny, nadciśnienie i niedociśnienie, które były związane czasowo ze stosowaniem produktu
Inventum. Większość pacjentów, u których wystąpiły powyższe zaburzenia, należała do grupy ryzyka
wystąpienia chorób sercowo-naczyniowych. Wiele z tych działań niepożądanych wystąpiło w czasie
stosunku seksualnego lub wkrótce po jego zakończeniu. W pojedynczych przypadkach byli to
pacjenci, u których powyższe zaburzenia wystąpiły wkrótce po zastosowaniu produktu Inventum
zanim doszło do aktywności seksualnej. Nie jest możliwe jednoznaczne określenie zależności
pomiędzy powyższymi zdarzeniami a czynnikami, które je mogły wywołać.

Produkty przeznaczone do leczenia zaburzeń erekcji, w tym syldenafil, należy stosować ostrożnie u
pacjentów z anatomicznymi deformacjami prącia (takimi jak zagięcie, zwłóknienie ciał jamistych lub
choroba Peyroniego) oraz ze schorzeniami predysponującymi do wystąpienia priapizmu (np.
niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, szpiczak mnogi lub białaczka).

Dotychczas nie zbadano bezpieczeństwa oraz skuteczności jednoczesnego stosowania syldenafilu oraz
innych metod leczenia zaburzeń erekcji. Nie zaleca się stosowania takich połączeń.

W związku z przyjmowaniem syldenafilu i innych inhibitorów PDE5 zgłaszano zaburzenia widzenia i
przypadki niezwiązanej z zapaleniem tętnic przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego.
Pacjentowi należy zalecić, aby w przypadku wystąpienia nagłych zaburzeń widzenia przerwał
przyjmowanie produktu Inventum i niezwłocznie skonsultował się z lekarzem (patrz punkt 4.3).

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania syldenafilu i rytonawiru (patrz punkt 4.5).

Należy zachować ostrożność przy podawaniu syldenafilu pacjentom przyjmującym produkty
α-adrenolityczne, ponieważ jednoczesne stosowanie obu produktów może prowadzić do objawowego
niedociśnienia u nielicznych, podatnych chorych (patrz punkt 4.5). Najczęściej występuje to w ciągu 4
godzin od podania syldenafilu. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia niedociśnienia
ortostatycznego, stan pacjenta przyjmującego produkty α-adrenolityczne powinien być
hemodynamicznie stabilny przed rozpoczęciem leczenia syldenafilem. Należy rozważyć rozpoczęcie
terapii od 25 mg syldenafilu (patrz punkt 4.2). Ponadto lekarz powinien poinformować pacjenta co
należy uczynić w razie wystąpienia objawów niedociśnienia ortostatycznego.

Badania in vitro przeprowadzone na ludzkich płytkach krwi wykazały, że syldenafil nasila
przeciwagregacyjne działanie nitroprusydku sodu.
Nie ma informacji dotyczących bezpieczeństwa stosowania syldenafilu u pacjentów z zaburzeniami
krzepnięcia lub czynną chorobą wrzodową. U tych pacjentów syldenafil należy stosować jedynie po
dokładnym rozważeniu możliwych korzyści i zagrożeń.

Otoczka tabletki produktu Inventum zawiera laktozę. Produkt Inventum nie powinien być podawany
pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy Lapp lub
nieprawidłowym wchłanianiem glukozy-galaktozy.

Produkt Inventum nie jest wskazany do stosowania u kobiet.
4.5. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Wpływ innych produktów leczniczych na działanie syldenafilu

Badania in vitro:
Syldenafil metabolizowany jest przez układ enzymatyczny cytochromu P450, głównie jego izoenzym
3A4 i w mniejszym stopniu 2C9. Inhibitory tych izoenzymów mogą zmniejszać klirens syldenafilu.

Badania in vivo:
Analiza populacyjna danych farmakokinetycznych uzyskanych z badań klinicznych wykazała
zmniejszenie klirensu syldenafilu podczas jednoczesnego stosowania z inhibitorami izoenzymu
CYP3A4 (takimi jak ketokonazol, erytromycyna, cymetydyna). Pomimo, iż u tych pacjentów nie
zaobserwowano zwiększenia częstości występowania działań niepożądanych, w czasie jednoczesnego
stosowania syldenafilu z inhibitorami CYP3A4 należy rozważyć zastosowanie dawki początkowej
25 mg.

Jednoczesne zastosowanie rytonawiru, inhibitora proteazy HIV będącego bardzo silnym inhibitorem
P450, w stanie równowagi (500 mg 2 razy na dobę) z syldenafilem (w pojedynczej dawce 100 mg),
powodowało zwiększenie Cmax syldenafilu o 300% (4-krotny wzrost) i wzrost AUC syldenafilu w
surowicy o 1000% (11-krotne zwiększenie). Po upływie 24 godzin stężenie syldenafilu w surowicy
wynosiło wciąż ok. 200 ng/ml w porównaniu ze stężeniem ok. 5 ng/ml po podaniu samego
syldenafilu. Wyniki te są zgodne z wpływem rytonawiru na układ enzymatyczny cytochromu P450.
Syldenafil nie wpływał na parametry farmakokinetyczne rytonawiru. Na podstawie powyższych
danych farmakokinetycznych nie zaleca się jednoczesnego stosowania syldenafilu i rytonawiru (patrz
punkt 4.4). Maksymalna dawka syldenafilu nie powinna przekroczyć w tych warunkach 25 mg w
ciągu 48 godzin.

Jednoczesne zastosowanie sakwinawiru (inhibitora proteazy HIV), będącego również inhibitorem
CYP3A4 w stanie równowagi (1200 mg 3 razy na dobę) z syldenafilem (pojedyncza dawka 100 mg),
powodowało zwiększenie Cmax syldenafilu o 140% i wzrost AUC syldenafilu o 210%. Syldenafil nie
wpływał na parametry farmakokinetyczne sakwinawiru (patrz punkt 4.2). Można spodziewać się, że
zastosowanie silniejszych inhibitorów CYP3A4, takich jak ketokonazol i itrakonazol, mogłoby
wywierać silniejszy wpływ.

Podanie jednorazowej dawki 100 mg syldenafilu jednocześnie z erytromycyną, swoistym inhibitorem
CYP3A4, w stanie równowagi (500 mg 2 razy na dobę przez 5 dni), powodowało zwiększenie AUC
syldenafilu o 182%. W badaniach u zdrowych mężczyzn, ochotników, nie wykazano wpływu
stosowania azytromycyny (500 mg dziennie przez 3 dni) na AUC, Cmax, tmax, stałą eliminacji i okres
półtrwania syldenafilu oraz jego głównych krążących metabolitów. Zastosowanie cymetydyny w
dawce 800 mg (będącej inhibitorem cytochromu P450 i nieswoistym inhibitorem CYP3A4) u
zdrowych ochotników jednocześnie z syldenafilem (50 mg) powodowało zwiększenie stężenia
syldenafilu w surowicy o 56%.

Sok grejpfrutowy będący słabym inhibitorem CYP3A4 w ścianie jelit, może powodować niewielkie
zwiększenie stężenia syldenafilu w surowicy.

Jednorazowe dawki produktów zobojętniających kwas solny (tlenek magnezu, tlenek glinu) nie
wpływały na dostępność biologiczną syldenafilu.

Nie przeprowadzono badań dotyczących swoistych interakcji syldenafilu ze wszystkimi środkami
farmaceutycznymi. Analiza populacyjna danych farmakokinetycznych nie wykazała jednak wpływu
na farmakokinetykę syldenafilu produktów z grupy inhibitorów CYP2C9 (takich jak tolbutamid,
warfaryna, fenytoina), inhibitorów CYP2D6 (takich jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego
serotoniny, trójpierścieniowe produkty przeciwdepresyjne), tiazydowych produktów moczopędnych i
produktów pokrewnych, diuretyków pętlowych i oszczędzających potas, inhibitorów konwertazy
angiotensyny, antagonistów kanału wapniowego, leków beta-adrenolitycznych czy indukujących
enzymy układu CYP450 (takich jak ryfampicyna, barbiturany).

Nikorandyl – jest połączeniem aktywatora kanału potasowego i azotanu. Ze względu na zawartość
azotanu może powodować poważne interakcje z syldenafilem.

Wpływ syldenafilu na inne produkty lecznicze:

Badania in vitro:
Syldenafil jest słabym inhibitorem następujących izoenzymów cytochromu P450: 1A2, 2C9, 2C19,
2D6, 2E1 i 3A4 (IC50 > 150 μM). Biorąc pod uwagę, że największe stężenia syldenafilu w surowicy
(po zastosowaniu zalecanych dawek) wynoszą około 1 μM, jest mało prawdopodobne by produkt
Inventum wpływał na klirens substratów tych izoenzymów.
Nie ma danych dotyczących interakcji syldenafilu z nieswoistymi inhibitorami fosfodiesterazy, takimi
jak teofilina lub dipirydamol.

Badania in vivo:
W wyniku stwierdzonego wpływu syldenafilu na przemiany metaboliczne, w których biorą udział
tlenek azotu i cykliczny guanozynomonofosforan (cGMP) (patrz punkt 5.1) wykazano, że syldenafil
nasila hipotensyjne działanie azotanów. Jednoczesne stosowanie syldenafilu i produktów
uwalniających tlenek azotu lub azotanów w jakiejkolwiek postaci jest przeciwwskazane (patrz punkt
4.3).

Jednoczesne podawanie syldenafilu pacjentom przyjmującym produkty α-adrenolityczne może
prowadzić do objawowego niedociśnienia u nielicznych, podatnych chorych. Najczęściej występuje to
w ciągu 4 godzin od podania syldenafilu (patrz punkt 4.2 i 4.4). W trzech specyficznych badaniach
dotyczących interakcji międzylekowych produkt-adrenolityczny doksazosyna (4 mg i 8 mg) i
syldenafil (25 mg, 50 mg i 100 mg) były jednocześnie podawane pacjentom z łagodnym rozrostem
gruczołu krokowego (ang. Benign prostatic hyperplasia, BPH), ustabilizowanych w wyniku leczenia
doksazosyną. W badanych populacjach średnie dodatkowe obniżenie wartości ciśnienia krwi w
pozycji leżącej wyniosło 7/7 mm Hg, 9/5 mm Hg i 8/4 mm Hg, a średnie dodatkowe obniżenie
wartości ciśnienia krwi w pozycji stojącej wyniosło odpowiednio 6/6 mm Hg, 11/4 mm Hg i
4/5mmHg. W trakcie jednoczesnego podawania syldenafilu i doksazosyny pacjentom uprzednio
ustabilizowanym w wyniku leczenia doksazosyną w nielicznych przypadkach występowały objawy
niedociśnienia ortostatycznego. Obejmowały one zawroty głowy oraz zamroczenie, ale nie dochodziło
do omdleń.

Nie wykazano istotnych interakcji podczas stosowania syldenafilu (50 mg) jednocześnie z
metabolizowanymi przez CYP2C9 tolbutamidem (250 mg) i warfaryną (40 mg).

Syldenafil (50 mg) nie nasilał wydłużenia czasu krwawienia po zastosowaniu kwasu
acetylosalicylowego (150 mg).

Syldenafil (50 mg) nie nasilał obniżającego ciśnienie krwi działania alkoholu u zdrowych ochotników,
u których przeciętne największe stężenie alkoholu we krwi wynosiło 80 mg/dl.

Nie stwierdzono różnic w występowaniu objawów niepożądanych u pacjentów przyjmujących
syldenafil (w porównaniu do stosujących placebo) jednocześnie z następującymi produktami
hipotensyjnymi: produktami moczopędnymi, produktami beta-adrenolitycznymi, inhibitorami
konwertazy angiotensyny, antagonistami angiotensyny II, produktami przeciwnadciśnieniowymi
(działającymi rozszerzająco na naczynia i ośrodkowo), produktami blokującymi neurony
adrenergiczne, antagonistami kanału wapniowego. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, podczas
jednoczesnego stosowania syldenafilu (100 mg) i amlodypiny stwierdzono dodatkowe obniżenie
skurczowego ciśnienia tętniczego krwi, mierzonego w pozycji leżącej, o 8 mm Hg. Dodatkowe
obniżenie ciśnienia rozkurczowego (w pozycji leżącej) wynosiło 7 mm Hg. Wartości dodatkowego
obniżenia ciśnienia krwi były podobne do obserwowanych po podaniu zdrowym ochotnikom samego
syldenafilu (patrz punkt 5.1).

Syldenafil (100 mg) nie wpływał w stanie równowagi stężeń na farmakokinetykę inhibitorów proteazy
HIV: sakwinawiru i rytonawiru, które są substratami CYP3A4.

4.6. Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Produkt Inventum nie jest przeznaczony do stosowania przez kobiety.
W badaniach nad rozrodczością przeprowadzonych na szczurach i królikach, po zastosowaniu
syldenafilu podanego doustnie nie stwierdzono działań niepożądanych w tym zakresie.

4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań nad wpływem na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i
obsługiwania maszyn.

Ze względu na doniesienia z badań klinicznych nad syldenafilem o występowaniu zawrotów głowy i
zaburzeniach widzenia, pacjenci powinni poznać swoją reakcję na przyjęcie produktu Inventum zanim
przystąpią do prowadzenia samochodu bądź obsługi urządzeń mechanicznych.

4.8. Działania niepożądane

Profil bezpieczeństwa produktu Inventum oparto na danych dotyczących 8691 pacjentów, którzy
otrzymywali syldenafil w 67 badaniach klinicznych kontrolowanych placebo. Do działań
niepożądanych najczęściej zgłaszanych przez pacjentów przyjmujących syldenafil w badaniach
klinicznych należał ból głowy, uderzenia gorąca, niestrawność, zaburzenia widzenia, zatkany nos,
zawroty głowy oraz zaburzenia widzenia barwnego.

Dane dotyczące działań niepożądanych gromadzone w ramach monitorowania bezpieczeństwa
farmakoterapii po dopuszczeniu produktu do obrotu dotyczą okresu ponad 9 lat. Ponieważ nie
wszystkie działania niepożądane są zgłaszane podmiotowi odpowiedzialnemu i wprowadzane do bazy
danych dotyczących bezpieczeństwa, nie jest możliwe rzetelne ustalenie częstości występowania
tychże działań.

W poniższej tabeli wymieniono wszystkie istotne z medycznego punktu widzenia działania
niepożądane, których częstość występowania przewyższała częstość występowania analogicznych
zdarzeń u pacjentów przyjmujących placebo. Działania te pogrupowano ze względu na układy
narządów, w obrębie których je stwierdzano, i częstość ich występowania (bardzo częste (≥1/10),
częste (≥1/100 do <1/10), niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100) i rzadkie (≥1/10 000 do <1/1000).

Istotne z medycznego punktu widzenia działania niepożądane, które miały miejsce po dopuszczeniu
produktu do obrotu, wymieniono jako działania niepożądane o nieznanej częstości występowania.

W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione
zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

Tabela 1. Istotne z medycznego punktu widzenia działania niepożądane, których częstość
występowania przewyższała częstość występowania analogicznych zdarzeń u pacjentów
przyjmujących placebo w badaniach klinicznych kontrolowanych placebo oraz istotne z
medycznego punktu widzenia działania niepożądane, które miały miejsce po dopuszczeniu
produktu do obrotu.

Klasyfikacja układów narządowych         Działania niepożądane
Zaburzenia układu
immunologicznego
Rzadko                                reakcje nadwrażliwości
Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo często                         ból głowy
Często                                zawroty głowy
Niezbyt często                        senność, niedoczulica
Rzadko                                udar naczyniowy mózgu, omdlenie
Częstość nieznana                     przemijający napad niedokrwienny, drgawki, nawrót
                                      drgawek
Zaburzenia oka
Często                                zaburzenia widzenia, zaburzenia widzenia barwnego
Niezbyt często                        zaburzenia spojówek, zaburzenia oka, zaburzenia
                                      łzawienia, inne zaburzenia oka
Częstość nieznana                     nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu
                                      wzrokowego (NAION), niedrożność naczyń siatkówki,
                                      ubytki w polu widzenia.
Zaburzenia ucha i błednika
Niezbyt często                        układowe zawroty głowy, szumy uszne
Rzadko                                utrata słuchu
Zaburzenia naczyń
Często                                uderzenia gorąca
Rzadko                                nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie
Zaburzenia serca
Niezbyt często                        kołatania serca, tachykardia
Rzadko                                zawał mięśnia sercowego, migotanie przedsionków,
Częstość nieznana                     arytmia komorowa, dusznica bolesna niestabilna, nagła
                                      śmierć sercowa
Zaburzenia oddechowe, klatki
piersiowej i śródpiersia
Często                                uczucie zatkania nosa
Rzadko                                krwawienie z nosa
Zaburzenia żołądka i jelit
Często                                niestrawność
Niezbyt często                        wymioty, nudności, suchość w ustach
Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej
Niezbyt często                        wysypka skórna
Częstość nieznana                     zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens Johnson
                                      Syndrome, SJS), martwica toksyczna naskórka (ang. Toxic
                                      Epiderma Necrolysis, TEN)
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i
tkanki łącznej
Niezbyt często                        ból mięśni
Zaburzenia układu rozrodczego i
piersi
Częstość nieznana                     priapizm, przedłużona erekcja
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu
podania
Niezbyt często                        ból w klatce piersiowej, zmęczenie
Badania
Niezbyt często                        przyspieszona akcja serca
* Zaburzenia ucha: nagła utrata słuchu. nagłe osłabienie słuchu lub jego całkowita utrata były
zgłaszane w niewielkiej liczbie przypadków w badaniach klinicznych i porejestracyjnych, w których
stosowano inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (PDE5), w tym syldenafil.

4.9. Przedawkowanie

W badaniach przeprowadzonych na zdrowych ochotnikach, u których stosowano jednorazowe dawki
produktu dochodzące do 800 mg, działania niepożądane były podobne do działań obserwowanych po
podaniu mniejszych dawek, występowały one jednak z większą częstością i były bardziej nasilone.
Zastosowanie dawki 200 mg nie powodowało większej skuteczności, natomiast częstość
występowania działań niepożądanych (bóle głowy, uderzenia gorąca, zawroty głowy, dolegliwości
dyspeptyczne, uczucie zatkania nosa, zaburzenia widzenia) była zwiększona.

W przypadkach przedawkowania, w zależności od objawów należy stosować standardowe leczenie
podtrzymujące. Syldenafil silnie wiąże się z białkami osocza i nie jest wydalany z moczem, zatem
przypuszcza się, że zastosowanie dializy nie spowoduje przyspieszenia klirensu produktu.


5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1. Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki stosowane w leczeniu zaburzeń erekcji.
Kod ATC: G04B E03.

Syldenafil jest produktem do stosowania doustnego, przeznaczonym do leczenia zaburzeń erekcji. W
naturalnych warunkach, tzn. po stymulacji seksualnej, przywraca on zaburzony mechanizm erekcji
poprzez zwiększenie dopływu krwi do prącia.

Fizjologicznym mechanizmem odpowiedzialnym za erekcję prącia jest uwalnianie tlenku azotu w
ciałach jamistych w czasie pobudzenia seksualnego. Tlenek azotu następnie aktywuje enzym cyklozę
guanylową, co zwiększa poziom cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP). Powoduje to
rozkurcz mięśni gładkich w ciałach jamistych i umożliwia napływ krwi do prącia.
Syldenafil jest silnym selektywnym inhibitorem swoistej dla cGMP fosfodiesterazy typu 5. (PDE5),
która jest odpowiedzialna za rozkład cGMP w ciałach jamistych. Syldenafil wywołuje erekcję poprzez
swoje działanie obwodowe. Syldenafil nie wykazuje bezpośredniego działania zwiotczającego na
izolowane ludzkie ciała jamiste, natomiast znacznie nasila rozkurczający wpływ tlenku azotu na tę
tkankę. W czasie pobudzenia seksualnego, gdy dochodzi do aktywacji przemian metabolicznych, w
których biorą udział tlenek azotu i cGMP, zahamowanie aktywności PDE5 przez syldenafil powoduje
wzrost poziomu cGMP w ciałach jamistych. Pobudzenie seksualne jest, zatem niezbędne, aby
syldenafil mógł wywierać zamierzone korzystne działanie farmakologiczne.

Badania in vitro wykazały, że syldenafil działa selektywnie na izoenzym PDE5, biorący udział w
mechanizmie erekcji. Wpływa na PDE5 silniej niż na inne znane fosfodiesterazy. Działa 10-krotnie
bardziej selektywnie niż na PDE6, izoenzym biorący udział w przekazywaniu bodźców świetlnych
przez siatkówkę oka. Stosowany w maksymalnych zalecanych dawkach, syldenafil działa na PDE5
80-krotnie bardziej selektywnie niż na PDE1 oraz ponad 700-krotnie bardziej selektywnie na PDE2, 3,
4, 7, 8, 9, 10 i 11. W szczególności syldenafil działa ponad 4000 razy bardziej selektywnie na PDE5
niż na PDE3, izoenzym fosfodiesterazy swoistej względem cAMP, wpływającej na kurczliwość
mięśnia sercowego.

Aby ocenić przedział czasowy, w jakim syldenafil wywołuje erekcję w odpowiedzi na pobudzenie
seksualne, przeprowadzono dwa badania kliniczne. W badaniu metodą pletyzmografii penisa
(RigiScan) u pacjentów otrzymujących syldenafil (będących na czczo) stwierdzono, że średni czas
osiągnięcia erekcji o sztywności 60% (wystarczającej do odbycia stosunku płciowego) wynosił 25
minut (zakres od 12 do 37 minut). W innym badaniu przeprowadzonym metodą RigiScan wykazano,
że syldenafil po 4-5 godzinach po podaniu nadal mógł wywoływać erekcję w odpowiedzi na
pobudzenie seksualne.
Syldenafil powoduje niewielkie i przejściowe obniżenie ciśnienia krwi, w większości przypadków bez
istotnego znaczenia klinicznego. Średnie maksymalne obniżenie skurczowego ciśnienia krwi
(mierzonego w pozycji leżącej) po doustnej dawce 100 mg wynosiło 8,4 mm Hg. Odpowiadająca temu
zmiana ciśnienia rozkurczowego (w pozycji leżącej) wynosiła 5,5 mm Hg.
Obniżenie ciśnienia tętniczego krwi wiąże się z rozszerzającym naczynia krwionośne działaniem
syldenafilu, prawdopodobnie wynikającym ze wzrostu poziomu cGMP w mięśniówce naczyń
krwionośnych. Jednorazowe dawki syldenafilu do 100 mg nie powodowały u zdrowych ochotników
klinicznie istotnych zmian w zapisie EKG.

W badaniu wpływu na hemodynamikę pojedynczej doustnej dawki syldenafilu 100 mg podanej 14
pacjentom z ciężką chorobą niedokrwienną serca (CAD)(>70% zwężenia, co najmniej jednej tętnicy
wieńcowej) średnie ciśnienia skurczowe i rozkurczowe w spoczynku obniżały się odpowiednio o 7% i
6% w porównaniu do wartości wyjściowych. Średnie ciśnienie skurczowe w tętnicy płucnej obniżyło
się o 9%. Syldenafil nie wpływał na pojemność minutową serca, nie pogarszał przepływu krwi przez
zwężone tętnice wieńcowe.
W podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniu wysiłkowym, obejmującym 144 pacjentów z
zaburzeniami erekcji i stabilną chorobą niedokrwienną serca, którzy stale przyjmowali produkty
przeciwdławicowe (za wyjątkiem azotanów) nie zaobserwowano istotnych klinicznie różnic w
zakresie czasu wystąpienia objawów dławicy piersiowej pomiędzy pacjentami przyjmującymi
syldenafil i placebo.

U niektórych osób godzinę po zastosowaniu dawki 100 mg produktu, za pomocą testu rozróżniania
barw Farnsworth-Munsell’a 100, stwierdzono niewielkie, przejściowe utrudnienie rozróżniania
kolorów (niebieskiego/zielonego). Działania tego nie obserwowano już po upływie 2 godzin od
przyjęcia produktu. Postuluje się, że mechanizmem odpowiedzialnym za zaburzenia rozróżniania
kolorów jest zahamowanie aktywności izoenzymu PDE6, biorącego udział w kaskadzie przewodzenia
bodźca świetlnego w siatkówce. Syldenafil nie wpływa na ostrość ani kontrastowość widzenia.

W niewielkim badaniu klinicznym (9 pacjentów) kontrolowanym placebo u pacjentów z
udokumentowanymi wczesnymi, związanymi z wiekiem zmianami zwyrodnieniowymi plamki,
syldenafil w pojedynczej dawce 100 mg nie wpływał istotnie na przeprowadzone testy okulistyczne
(ostrość widzenia, siatka Amslera, test rozróżniania kolorów symulujący światła uliczne, perymetr
Humphreya oraz wrażliwość na światło).

Po podaniu jednorazowej dawki 100 mg syldenafilu u zdrowych ochotników nie stwierdzono zmian w
ruchliwości i morfologii plemników.

Dalsze informacje z badań klinicznych
W badaniach klinicznych syldenafil zastosowano u ponad 8000 pacjentów w wieku od 19 do 87 lat.
Wzięły w nich udział następujące grupy pacjentów: pacjenci w podeszłym wieku (19,9%), z
nadciśnieniem tętniczym (30,9%), cukrzycą (20,3%), chorobą niedokrwienną serca (19,8%),
hiperlipidemią (19,8%), po urazach rdzenia kręgowego (0,6%), z depresją (5.2%), po przebytej
przezcewkowej resekcji gruczołu krokowego (3,7%), po radykalnej prostatektomii (3,3%). Z badań
klinicznych były wykluczone lub nie były wystarczająco reprezentowane następujące grupy
pacjentów: pacjenci po zabiegach chirurgicznych w obrębie miednicy, po radioterapii, z ciężką
niewydolnością nerek lub wątroby oraz pacjenci z niektórymi chorobami układu sercowo
naczyniowego (patrz punkt 4.3).
W badaniach, w których zastosowano stałą dawkę produktu, poprawę erekcji stwierdzono u 62%
pacjentów (dla dawki 25 mg), 74% (dla dawki 50 mg) oraz 82% (dla dawki 100 mg) w porównaniu do
25% pacjentów, u których zastosowano placebo. W kontrolowanych badaniach klinicznych
stwierdzono, że częstość przerwania terapii syldenafilem była mała i podobna do obserwowanej w
grupie placebo.
Biorąc pod uwagę wyniki wszystkich badań klinicznych, odsetek pacjentów zgłaszających poprawę po
zastosowaniu syldenafilu był następujący w poszczególnych grupach: pacjenci z zaburzeniami erekcji
o podłożu psychogennym (84%), pacjenci z zaburzeniami erekcji o przyczynie mieszanej (77%),
pacjenci z zaburzeniami erekcji o podłożu organicznym (68%), osoby w wieku podeszłym (67%),
pacjenci z cukrzycą (59%), pacjenci z chorobą niedokrwienną serca (69%), pacjenci z nadciśnieniem
tętniczym (68%), pacjenci po przezcewkowej resekcji gruczołu krokowego (TURP) (61%), pacjenci
po radykalnej prostatektomii (43%), pacjenci po urazie rdzenia kręgowego (83%), pacjenci z depresją
(75%). W badaniach długookresowych, bezpieczeństwo i skuteczność syldenafilu utrzymywały się na
nie zmienionym poziomie.

5.2. Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Syldenafil jest wchłaniany szybko. Po podaniu doustnym na czczo, maksymalne stężenia w surowicy
występują po 30-120 min (średnio 60 min). Średnia całkowita biodostępność po zastosowaniu
doustnym wynosi 41% (zakres wartości 25-63%). W zakresie zalecanych dawek (25-100 mg) po
podaniu doustnym, wartości AUC i Cmax syldenafilu zwiększają się proporcjonalnie do dawki.
Stosowanie syldenafilu podczas posiłku zmniejsza szybkość jego absorpcji; opóźnienie Tmax
syldenafilu wynosi 60 minut, a średnie zmniejszenie Cmax - 29%.

Dystrybucja
Średnia objętość dystrybucji syldenafilu w stanie stacjonarnym (Vd) wynosi 105 l, co wskazuje na
przenikanie produktu do tkanek. Po zastosowaniu pojedynczej dawki 100 mg, średnie maksymalne
stężenie syldenafilu w osoczu wynosiło około 440 ng/ml (CV 40%). Ponieważ syldenafil i jego główny
obecny w krążeniu N-demetylo metabolit wiążą się z białkami osocza w około 96%; powoduje to, że
średnie maksymalne stężenie wolnej postaci syldenafilu wynosi 18 ng/ml (38 nM). Stopień wiązania z
białkami nie zależy od całkowitych stężeń produktu. W ejakulacie zdrowych ochotników, którym
podano jednorazowo 100 mg syldenafilu, po 90 minutach znajdowało się mniej niż 0,0002% podanej
dawki (średnio 188 ng).

Metabolizm
Syldenafil jest metabolizowany przede wszystkim przez układ enzymów mikrosomalnych wątroby
cytochromu P450, w tym przez jego izoenzym CYP3A4 i w mniejszym stopniu przez CYP2C9.
Główny metabolit syldenafilu powstaje w wyniku N-demetylacji. Wykazuje on podobną do
syldenafilu selektywność w stosunku do fosfodiesteraz. Działanie metabolitu na PDE5 określono
in vitro na 50% siły działania produktu macierzystego, natomiast jego stężenie w osoczu odpowiada
40% stężenia syldenafilu. N-demetylowana pochodna syldenafilu podlega dalszym przemianom; jego
okres półtrwania wynosi około 4 godziny.

Wydalanie
Całkowity klirens syldenafilu wynosi 41 l/godz., co daje okres półtrwania 3 - 5 godz. Syldenafil
zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym, wydalany jest w postaci metabolitów, głównie z
kałem (około 80% dawki doustnej) oraz w mniejszym stopniu z moczem (około 13% dawki doustnej).

Osoby w wieku podeszłym
U zdrowych ochotników (w wieku ≥65 lat) stwierdzono zmniejszony klirens syldenafilu, co
powodowało, że stężenie produktu i aktywnej pochodnej N-demetylowej w osoczu było w
przybliżeniu o 90% większe od obserwowanego u ochotników w młodszym wieku (18 - 45 lat). Z
uwagi na zmieniający się z wiekiem stopień wiązania z białkami, stężenie wolnego syldenafilu w
osoczu zwiększyło się w przybliżeniu o 40%.

Niewydolność nerek
U ochotników z niewielkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny
30-80 ml/min) farmakokinetyka syldenafilu po zastosowaniu jednorazowej dawki doustnej 50 mg nie
zmieniła się. W porównaniu do wartości u ochotników w tym samym wieku, bez współistniejących
zaburzeń czynności nerek, średnie wartości AUC i Cmax N-demetylowej pochodnej zwiększały się
odpowiednio o 126% i 73%. Pomimo tego, z uwagi na dużą zmienność osobniczą, różnice te nie
okazały się statystycznie istotne. U ochotników z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens
kreatyniny ≤ 30 ml/min) klirens syldenafilu zmniejszał się, co powodowało wzrost AUC i Cmax
syldenafilu odpowiednio o 100% i 88% w porównaniu do osób w tym samym wieku i bez
niewydolności nerek. Znamiennie zwiększały się ponadto wartości AUC (o 79%) i Cmax (o 200%) N-
demetylowej pochodnej.

Niewydolność wątroby
U ochotników z łagodną i umiarkowaną marskością wątroby (A i B wg. Child-Pugh’a), klirens
syldenafilu ulegał zmniejszeniu, co powodowało wzrost AUC (o 84%) i Cmax (o 47%) w porównaniu
do tych wartości u osób w tym samym wieku bez zaburzeń czynności wątroby.
Nie badano farmakokinetyki syldenafilu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.

5.3. Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne uwzględniające wyniki konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących
bezpieczeństwa stosowania, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności,
potencjalnego działania rakotwórczego oraz toksycznego wpływu na reprodukcję, nie wskazują na
szczególne zagrożenie dla ludzi.


6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1. Wykaz substancji pomocniczych

Polakrylin potasu
Woda oczyszczona
Magnezu stearynian
Krzemionka koloidalna bezwodna
Aspartam
Kroskarmeloza sodowa
Aromat mięty pieprzowej
Laktoza jednowodna
Powidon K-30

6.2. Niezgodności farmaceutyczne

Nie stwierdzono.

6.3. Okres ważności

2 lata

6.4. Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Tabletki należy przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w celu ochrony przed światłem.

6.5. Rodzaj i zawartość opakowania

Przezroczyste blistry PVC/PCTFE/Aluminium w tekturowym pudełku, po 2, 4, 8 i 12 tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
6.6. Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
stosowania

Bez szczególnych wymagań.


7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJACY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE
DO OBROTU

Aflofarm Farmacja Polska Sp. z o.o.
ul. Partyzancka 133/151
95-200 Pabianice


8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU:

21009 – Inventum



9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU/
DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA.

01.03.2013


10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

01.03.2013

                    

Inne leki Sildenafilum: