Vaciclor 500 mg:

Nazwa międzynarodowa:
Valaciclovirum
Podmiot odpowiedzialny:
ACTAVIS GROUP PTC EHF, ISLANDIA
Pozwolenie w Polsce
15847
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
ACTAVIS HF., ISLANDIA
Postać
tabletki powlekane
Dawka
0,5 g
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
J01AB11
                                 ULOTKA DLA PACJENTA: INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKA

                              Vaciclor 250 mg, tabletki powlekane
                              Vaciclor 500 mg, tabletki powlekane
                              Vaciclor 1000 mg, tabletki powlekane

                                          Valaciclovirum



Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku.
−      Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
−      Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty, w razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości.
−      Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może
zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
−      Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy
niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.



Spis treści ulotki:
1. Co to jest lek Vaciclor i w jakim celu się go stosuje
2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Vaciclor
3. Jak stosować lek Vaciclor
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać lek Vaciclor
6. Inne informacje


1.    CO TO JEST LEK VACICLOR I W JAKIM CELU SIĘ GO STOSUJE

Vaciclor należy do grupy leków zwanych przeciwwirusowymi. Działa poprzez zabijanie lub
hamowanie wzrostu wirusów tzw. opryszczki zwykłej (HSV), wirusów ospy wietrznej i półpaśca
(VZV) i wirusów cytomegalii (CMV).

Lek Vaciclor można stosować w:
−    leczeniu półpaśca (u dorosłych);
−    leczeniu zakażeń skóry i narządów płciowych wirusem opryszczki zwykłej (u dorosłych i
     młodzieży w wieku powyżej 12 lat). Jest także stosowany w celu zapobiegania nawrotom tych
     zakażeń;
−    leczeniu opryszczki wargowej (u dorosłych i młodzieży w wieku powyżej 12 lat);
−    zapobieganiu zakażeniom wirusem cytomegalii (CMV) po przeszczepieniu narządów (u
     dorosłych i młodzieży w wieku powyżej 12 lat);
−    leczeniu i zapobieganiu zakażeniom oka wirusem opryszczki zwykłej (HSV).


2.     INFORMACJE WAŻNE PRZED ZASTOSOWANIEM LEKU VACICLOR

Kiedy nie stosować leku Vaciclor
−    Jeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie (nadwrażliwość) na walacyklowir, acyklowir lub
     którykolwiek z pozostałych składników leku (wymienionych w punkcie 6).
−    Nie należy stosować leku Vaciclor, jeśli powyższe okoliczności dotyczą pacjenta. W razie
     wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem prowadzącym lub farmaceutą przed
     rozpoczęciem stosowania leku Vaciclor.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując Vaciclor
Przed rozpoczęciem stosowania leku Vaciclor należy skonsultować się z lekarzem prowadzącym
lub farmaceutą, jeśli pacjent:
−      ma chore nerki,
−      ma chorą wątrobę,
−      ma więcej niż 65 lat,
−      ma słaby układ odpornościowy.

Jeśli pacjent ma wątpliwości, czy dotyczą go powyższe okoliczności, powinien skonsultować się z
lekarzem prowadzącym lub farmaceutą przed rozpoczęciem przyjmowania leku Vaciclor.

Zapobieganie przeniesieniu na innych opryszczki narządów płciowych
Jeśli pacjent zażywa Vaciclor w celu zapobieżenia przeniesieniu opryszczki narządów płciowych
lub w przeszłości przebył takie zakażenie, powinien kontynuować bezpieczne zachowania
seksualne, między innymi stosować prezerwatywy. Jest to ważne, aby zapobiec przeniesieniu
zakażenia na innych. Pacjent nie powinien uprawiać seksu, jeśli na narządach płciowych
występują u niego nadżerki lub pęcherze.

Stosowanie leku Vaciclor z innymi lekami
Należy powiedzieć lekarzowi prowadzącemu lub farmaceucie o wszystkich przyjmowanych aktualnie
lub ostatnio lekach również tych, które wydawane są bez recepty i o lekach ziołowych.

Jeśli pacjent przyjmuje jakiekolwiek leki działające na nerki, powinien powiedzieć o tym lekarzowi
lub farmaceucie. Dotyczy to takich leków, jak: aminoglikozydy, organiczne związki platyny, jodowe
środki cieniujące, metotreksat, pentamidyna, foskarnet, cyklosporyna, takrolimus, cymetydyna i
probenecyd.

Jeśli pacjent przyjmuje Vaciclor w leczeniu półpaśca lub po przeszczepieniu narządu, zawsze powinien
powiedzieć o tym lekarzowi prowadzącemu lub farmaceucie.

Ciąża i karmienie piersią
Walacyklowir nie jest zwykle zalecany do stosowania podczas ciąży. Jeśli pacjentka wie lub
przypuszcza, że jest w ciąży albo planuje zajście w ciążę nie powinna stosować leku Vaciclor bez
zasięgnięcia porady lekarza prowadzącego. Lekarz prowadzący oceni, czy wynikające z przyjmowania
leku Vaciclor podczas ciąży i karmienia piersią korzyści dla pacjentki przeważają nad zagrożeniem dla
dziecka.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Vaciclor może powodować działania niepożądane, które zaburzają zdolność prowadzenia pojazdów.
Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, chyba że pacjent jest pewien, że czuje się
dobrze.


3.     JAK STOSOWAĆ LEK VACICLOR

Lek Vaciclor należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W przypadku wątpliwości należy
ponownie skontaktować się z lekarzem.

Dawka leku, jaką pacjent powinien stosować, zależy od przyczyny będącej powodem przepisania leku
Vaciclor przez lekarza prowadzącego. Lekarz omówi to z pacjentem.

Leczenie zakażeń wirusem półpaśca
−    Zwykle stosowana dawka to 1000 mg (jedna tabletka 1000 mg lub dwie tabletki 500 mg) trzy razy
     na dobę.
−    Lek Vaciclor należy przyjmować przez 7 dni.

Leczenie opryszczki wargowej
−    Zwykle stosowana dawka to 2000 mg (dwie tabletki 1000 mg lub cztery tabletki 500 mg) dwa
      razy na dobę.
−     Drugą dawkę należy przyjąć 12 godzin (nie wcześniej niż 6 godzin) po pierwszej dawce.
−     Lek Vaciclor należy przyjmować tylko przez jeden dzień (dwie dawki).

Leczenie zakażenia skóry i narządów płciowych wirusem opryszczki zwykłej
−    Zwykle stosowana dawka to 500 mg (jedna tabletka 500 mg lub dwie tabletki 250 mg) dwa razy
     na dobę.
−    W pierwszym zakażeniu należy stosować lek Vaciclor przez 5 dni lub do 10 dni, jeśli tak zaleci
     lekarz prowadzący. W przypadku nawrotu zakażenia czas leczenia wynosi zwykle 3-5 dni.

Zapobieganie nawrotom zakażenia wirusem opryszczki zwykłej
−    Zwykle stosowana dawka to 250 mg dwa razy na dobę (całkowita dawka dobowa to 500 mg).
−    Niektórzy pacjenci z bardzo częstymi nawrotami mogą uzyskać dodatkową korzyść, przyjmując
     jedną tabletkę 250 mg dwa razy na dobę (zamiast jednej tabletki 500 mg jeden raz na dobę lub
     dwie tabletki 250 mg jeden raz na dobę).
−    Lek Vaciclor należy stosować do czasu aż lekarz prowadzący zaleci zaprzestanie przyjmowania.

Powstrzymanie zakażenia wirusem cytomegalii
−    Zwykle stosowana dawka to 2000 mg (dwie tabletki 1000 mg lub cztery tabletki 500 mg) cztery
     razy na dobę.
−    Należy stosować dawki co 6 godzin.
−    Zwykle należy rozpocząć przyjmowanie leku Vaciclor jak najszybciej po zabiegu.
−    Lek Vaciclor należy stosować przez około 90 dni po zabiegu, do czasu aż lekarz prowadzący
     zaleci zaprzestanie przyjmowania.

Lekarz prowadzący może zmodyfikować dawkę leku Vaciclor, jeśli:
−     pacjent ma ponad 65 lat,
−     pacjent ma słaby układ odpornościowy,
−     pacjent ma chore nerki.

Jeśli którakolwiek z powyższych okoliczności dotyczy pacjenta, należy poinformować o tym lekarza
prowadzacego.

Przyjmowanie leku
−    Lek należy przyjmować doustnie.
−    Należy połknąć tabletki w całości, popijając wodą.
−    Lek Vaciclor należy stosować każdego dnia o tej samej porze.
−    Lek Vaciclor należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza prowadzącego lub farmaceuty.

Pacjenci w wieku powyżej 65 lat lub mający chore nerki
Bardzo ważne jest, aby podczas stosowania leku Vaciclor pacjent pił wodę regularnie w ciągu
dnia. To pomoże ograniczyć występowanie niepożądanych działań ze strony wątroby lub układu
nerwowego. Lekarz prowadzący będzie uważnie kontrolował, czy u pacjenta występują takie objawy.
Działania niepożądane ze strony układu nerwowego mogą obejmować dezorientację lub pobudzenie,
lub niezwykłą senność, lub ospałość.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Vaciclor
Vaciclor nie jest zwykle szkodliwy, o ile pacjent nie przyjmuje dawki większej niż zalecana przez kilka
dni. U pacjentów przyjmujących za dużo tabletek mogą wystąpić nudności, wymioty lub dezorientacja,
pobudzenie lub niezwykła senność. Jeśli pacjent przyjął za dużo tabletek leku Vaciclor, powinien
zwrócić się do lekarza prowadzącego lub farmaceuty. Należy mieć ze sobą opakowanie leku.

Pominięcie zastosowania leku Vaciclor
−    Jeśli pacjent zapomni przyjąć dawkę, powinien przyjąć ją, gdy tylko sobie o tym przypomni. Jeśli
     jednak zbliża się pora przyjęcia następnej dawki, nie należy stosować pominiętej dawki.
−    Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.
4.     MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Jak każdy lek, lek Vaciclor może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one
wystąpią.

Następujące działania niepożądane mogą być związane z tym lekiem:

Objawy, na które należy zwrócić uwagę:
−    Ciężkie reakcje alergiczne (anafilaksje). Występują one rzadko u osób stosujących Vaciclor.
     Gwałtownie pojawiające się objawy obejmujące:
−    zaczerwienienie, swędzącą wysypkę skórną;
−    obrzęk (obrzmienie) warg, twarzy, szyi, gardła, powodujący trudności w oddychaniu (obrzęk
     naczynioruchowy);
−    zmniejszenie ciśnienia krwi prowadzące do zapaści.

Jeśli u pacjenta wystąpi reakcja nadwrażliwości, należy przerwać stosowanie leku Vaciclor i
niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Bardzo częste działania niepożądane (mogą wystąpić częściej niż u 1 na 10 pacjentów):
−    ból głowy

Częste działania niepożądane (mogą wystąpić u 1 do 10 na 100 pacjentów):
−     nudności (mdłości)
−     zawroty głowy
−     wymioty
−     biegunka
−     reakcja skórna spowodowana nadwrażliwością na światło (uczulenie na światło)
−     wysypka

Niezbyt częste działania niepożądane (mogą wystąpić u 1 do 10 na 1000 pacjentów):
−    dezorientacja
−    widzenie lub słyszenie obrazów i dźwięków nieistniejących w rzeczywistości (omamy)
−    uczucie silnej senności
−    drżenia
−    uczucie pobudzenia

Powyższe działania niepożądane ze strony układu nerwowego zwykle występują u osób z chorobą
nerek, w podeszłym wieku lub u pacjentów po przeszczepieniu narządów przyjmujących duże dawki
leku Vaciclor, 8 g lub więcej na dobę. Ustępują zwykle po zaprzestaniu stosowania leku Vaciclor lub
po zmniejszeniu dawki.

Inne niezbyt częste działania niepożądane
−     skrócenie oddechu (duszność)
−     dolegliwości w obrębie brzucha
−     wysypka, czasami swędząca, pokrzywka
−     ból w dole pleców (ból nerek)
−     krew w moczu (krwiomocz)

Niezbyt częste działania niepożądane mogące ujawnić się w wynikach badań krwi:
−    zmniejszenie liczby białych krwinek (leukopenia)
−    zmniejszenie liczby płytek krwi, które biorą udział w procesie krzepnięcia krwi (małopłytkowość)
−    zwiększenie aktywności niektórych substancji (enzymów) wytwarzanych w wątrobie.

Rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić u 1 do 10 na 10000 pacjentów):
−     chwiejność przy poruszaniu się i brak koordynacji (ataksja)
−     zaburzenia mowy (dyzartria)
−     drgawki
−     zaburzenia czynności mózgu (encefalopatia)
−     utrata przytomności (śpiączka)
−     zaburzenia orientacji (splątanie) lub zaburzenia kojarzenia
−     dezorientacja i splątanie często z towarzyszącymi halucynacjami (delirium)

Powyższe działania niepożądane ze strony układu nerwowego zwykle występują u osób z chorobą
nerek, w podeszłym wieku lub u pacjentów po przeszczepieniu narządów przyjmujących duże dawki
leku Vaciclor, 8 g lub więcej na dobę. Ustępują zwykle po zaprzestaniu stosowania leku Vaciclor lub
po zmniejszeniu dawki.

Inne rzadkie działania niepożądane
−     dolegliwości ze strony nerek, gdy pacjent nie oddaje moczu lub oddaje go za mało.

Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza lub farmaceutę.


5.     JAK PRZECHOWYWAĆ LEK VACICLOR

Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.

Nie należy stosować leku Vaciclor po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu po
„EXP”. Termin ważności odnosi się do ostatniego dnia tego miesiąca.

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji lub domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, co zrobić z lekami, których się już nie potrzebuje. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.


6.     INNE INFORMACJE

Co zawiera lek Vaciclor

•     Substancją czynną jest walacyklowir. Każda tabletka zawiera 250 mg, 500 mg lub 1000 mg
      walacyklowiru (w postaci jednowodnego chlorowodorku walacyklowiru).
•     Inne składniki to: rdzeń tabletki: celuloza mikrokrystaliczna, powidon, magnezu stearynian;
      otoczka tabletki (Opadry biała Y-5-7068): hypromeloza 3 cP, hydroksypropyloceluloza, tytanu
      dwutlenek (E171), makrogol 400, hypromeloza 50 cP

Jak wygląda lek Vaciclor i co zawiera opakowanie

Tabletki leku Vaciclor są owalne, białe, obustronnie wypukłe i powlekane, o następujących
wymiarach i oznaczeniach:
tabletki 250 mg: 13,8 × 6,9 mm z oznakowaniem „VC1” po jednej stronie.
tabletki 500 mg: 17,6 × 8,8 mm z oznakowaniem „VC2” po jednej stronie.
tabletki 1000 mg: 22 × 11 mm z oznakowaniem „VC3” po jednej stronie.

Blistry PVC/Aluminium, w tekturowym pudełku.

Wielkości opakowań:
250 mg: 60 tabletek powlekanych
500 mg: 10, 42 tabletki powlekane
1000 mg: 21, 28 tabletek powlekanych.


Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny:

Actavis Group PTC ehf
Reykjavíkurvegi 76-78
220 Hafnarfjörður
Islandia

Wytwórca:

Actavis hf.
Reykjavíkurvegur 76-78
IS-220 Hafnarfjörður
Islandia


Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego
Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Austria                 Valdacir 250 mg Filmtabletten. Valdacir 500 mg Filmtabletten.
                        Valdacir 1000 mg Filmtabletten
Bułgaria                Valdacir 250mg. Valdacir 500mg. Valdacir 1000mg
Czechy                  Valaciclovir +pharma 250 mg. Valaciclovir +pharma 500 mg.
                        Valaciclovir +pharma 1000 mg
Estonia                 Valaciclovir Actavis 250 mg. Valaciclovir Actavis 500 mg.
                        Valaciclovir Actavis 1000 mg
Grecja                  Valaciclovir Actavis 250 mg. Valaciclovir Actavis 500 mg.
                        Valaciclovir Actavis 1000 mg
Islandia                Valaciclovir Actavis 250 mg Valaciclovir Actavis 500 mg Valaciclovir
                        Actavis 1000 mg
Litwa                   Valaciclovir Actavis 250 mg film coated tablets.
                        Valaciclovir Actavis 500 mg film coated tablets
                        Valaciclovir Actavis 1000 mg film coated tablets
Łotwa                   Valaciclovir Actavis 250 mg apvalkotās tabletes
                        Valaciclovir Actavis 500 mg apvalkotās tabletes
                        Valaciclovir Actavis 1000 mg apvalkotās tabletes
Rumunia                 Valdacir 250 mg comprimate filmate. Valdacir 500 mg comprimate filmate
                        Valdacir 1000 mg comprimate filmate
Słowenia                Valdacir 250mg. Valdacir 500mg. Valdacir 1000mg
Słowacja                Valaciclovir Actavis 250 mg. Valaciclovir Actavis 500 mg.
                        Valaciclovir Actavis 1000 mg
Węgry                   Valdacir 250mg. Valdacir 500mg. Valdacir 1000mg



W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do miejscowego
przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:
Actavis Polska sp. z o.o.
ul. Odrowąża 15
03-310 Warszawa
Polska
Tel. +48 22 5122900
Data zatwierdzenia ulotki: Lipiec 2011

                
                                             CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO


1.     NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Vaciclor 500 mg, tabletki powlekane


2.     SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 500 mg walacyklowiru (Valaciclovirum) (w postaci jednowodnego
chlorowodorku walacyklowiru).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3.     POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana

500 mg: owalne, białe, obustronnie wypukłe, o wymiarach 17,6 × 8,8 mm z oznakowaniem „VC2” po
jednej stronie.


4.     SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1    Wskazania do stosowania

Zakażenia wirusem ospy wietrznej i półpaśca (VZV) - półpasiec
Vaciclor jest wskazany w leczeniu półpaśca i półpaśca ocznego u pacjentów dorosłych z prawidłową
odpornością (patrz punkt 4.4).

Vaciclor jest wskazany w leczeniu półpaśca u pacjentów dorosłych z odpornością osłabioną w stopniu
lekkim lub umiarkowanym (patrz punkt 4.4).

Zakażenia wirusem opryszczki (HSV)
Vaciclor jest wskazany:
−     w leczeniu i ograniczaniu zakażeń skóry i błon śluzowych, wywołanych wirusem opryszczki
      zwykłej (HSV), w tym:
            − w leczeniu pierwszego wystąpienia i nawrotów opryszczki narządów płciowych u
                dorosłych i młodzieży z prawidłową odpornością oraz dorosłych z osłabioną
                odpornością;
            − leczeniu nawrotów opryszczki narządów płciowych u dorosłych i młodzieży z
                prawidłową odpornością oraz dorosłych z osłabioną odpornością;
            − hamowaniu nawrotów opryszczki narządów płciowych u dorosłych i młodzieży z
                prawidłową odpornością oraz dorosłych z osłabioną odpornością;
            − w leczeniu i zapobieganiu nawrotom półpaśca ocznego (patrz punkt 4.4).

Nie przeprowadzono badań klinicznych z udziałem zakażonych wirusem HSV pacjentów z odpornością
osłabioną z przyczyn innych niż zakażenie wirusem HIV (patrz punkt 5.1).

Zakażenia wirusem cytomegalii (CMV)
Vaciclor jest wskazany w zapobieganiu zakażeniom wirusem cytomegalii (CMV) i chorobie
cytomegalowirusowej występującej po przeszczepianiu narządów u dorosłych i młodzieży (patrz punkt
4.4).
4.2   Dawkowanie i sposób podawania

Zakażenia wirusem ospy wietrznej i półpaśca (VZV) - półpasiec i półpasiec oczny
Należy poradzić pacjentowi, aby rozpoczął stosowanie leku jak najszybciej po rozpoznaniu półpaśca.
Brak danych dotyczących leczenia rozpoczętego po czasie dłuższym niż 72 godziny od wystąpienia
wysypki półpaścowej.

Dorośli z prawidłową odpornością
Dawka u pacjentów z prawidłową odpornością wynosi 1000 mg trzy razy na dobę (dawka dobowa
3000 mg), przez 7 dni. Dawkę należy zmniejszyć w zależności od klirensu kreatyniny (patrz poniżej:
Zaburzenia czynności nerek).

Dorośli z osłabioną odpornością
Dawka u pacjentów z osłabioną odpornością wynosi 1000 mg trzy razy na dobę (dawka dobowa
3000 mg), przez co najmniej 7 dni oraz przez 2 dni po przekształceniu się zmian w strupki. Dawkę
należy zmniejszyć w zależności od klirensu kreatyniny (patrz poniżej: Zaburzenia czynności nerek).
U pacjentów z osłabioną odpornością leczenie przeciwwirusowe zaleca się, jeśli upłynął nie więcej niż
tydzień od pojawienia się pęcherzyków lub w dowolnym momencie przed całkowitym
przekształceniem się zmian w strupki.

Leczenie zakażenia wirusem opryszczki zwykłej (HSV) u dorosłych i młodzieży (≥12 lat)

Dorośli i młodzież (≥12 lat) z prawidłową odpornością
Dawka walacyklowiru wynosi 500 mg dwa razy na dobę (dawka dobowa 1000 mg). Dawkę należy
zmniejszyć w zależności od klirensu kreatyniny (patrz poniżej: Zaburzenia czynności nerek).

W nawrotach opryszczki leczenie należy kontynuować przez 3 do 5 dni. W leczeniu pierwszego
wystąpienia zakażenia, które może mieć cięższy przebieg, może być konieczne wydłużenie okresu
podawania leku do 10 dni. Podawanie leku należy rozpocząć jak najwcześniej. W leczeniu nawrotów
opryszczki zwykłej najkorzystniejsze jest rozpoczęcie podawania leku w okresie prodromalnym lub
tuż po pojawieniu się pierwszych zmian lub objawów. Vaciclor może zapobiegać rozwinięciu się
zmian, w przypadku zastosowania go zaraz po pojawieniu się pierwszych zmian lub objawów w
nawrotach opryszczki zwykłej.

Opryszczka wargowa
W opryszczce wargowej walacyklowir w dawce 2000 mg dwa razy na dobę przez jeden dzień stanowi
skuteczne leczenie u dorosłych i młodzieży. Drugą dawkę należy przyjąć około 12 godzin (nie
wcześniej niż 6 godzin) po przyjęciu pierwszej. Dawkę należy zmniejszyć w zależności od klirensu
kreatyniny (patrz poniżej: Zaburzenia czynności nerek). W przypadku opisanego schematu
dawkowania leczenie nie powinno trwać dłużej niż 1 dzień, ponieważ nie wykazano dodatkowych
korzyści klinicznych z jego wydłużenia. Leczenie należy rozpocząć z chwilą pojawienia się
najwcześniejszych objawów (tj. mrowienie, świąd lub pieczenie).

Dorośli z osłabioną odpornością
W leczeniu opryszczki u dorosłych z osłabioną odpornością stosuje się dawkę 1000 mg dwa razy na
dobę przez minimum 5 dni, na podstawie oceny ciężkości stanu klinicznego i oceny stanu odporności.
W leczeniu opryszczki występującej po raz pierwszy, która może mieć cięższy przebieg, może być
konieczne przedłużenie leczenia do dziesięciu dni. Leczenie należy rozpocząć jak najwcześniej.
Dawkę należy zmniejszyć w zależności od klirensu kreatyniny (patrz poniżej: Zaburzenia czynności
nerek). Aby uzyskać największą korzyść kliniczną, leczenie należy rozpocząć w ciągu 48 godzin.
Zaleca się ścisłą kontrolę ewolucji zmian.

Zapobieganie nawrotom opryszczki zwykłej u dorosłych i młodzieży (≥12 lat)

Dorośli i młodzież (≥12 lat) z prawidłową odpornością
Dawka walacyklowiru wynosi 250 mg dwa razy na dobę (całkowita dawka dobowa wynosi 500 mg).
podawane raz na dobę. Niektórzy pacjenci z bardzo częstymi nawrotami (≥10 zakażeń rocznie bez
leczenia) mogą uzyskać dodatkową korzyść, jeśli stosują dawkę dobową 500 mg w dwóch dawkach
podzielonych (250 mg dwa razy na dobę) (zamiast 500 mg jeden raz na dobę). Dawkę należy
zmniejszyć w zależności od klirensu kreatyniny (patrz poniżej: Zaburzenia czynności nerek). Leczenie
należy zweryfikować po 6-12 miesiącach.

Dorośli z osłabioną odpornością
Dawka walacyklowiru wynosi 500 mg dwa razy na dobę. Dawkę należy zmniejszyć w zależności od
klirensu kreatyniny (patrz poniżej: Zaburzenia czynności nerek). Leczenie należy zweryfikować po
6-12 miesiącach.

Zapobieganie zakażeniom wirusem cytomegalii (CMV) i chorobie cytomegalowirusowej u dorosłych i
młodzieży (≥12 lat)
Dawka walacyklowiru wynosi 2000 mg cztery razy na dobę i podawanie należy rozpocząć jak
najszybciej po przeszczepieniu. Dawkę należy zmniejszyć w zależności od klirensu kreatyniny (patrz
poniżej: Zaburzenia czynności nerek).
Czas trwania terapii to zazwyczaj 90 dni, ale u pacjentów wysokiego ryzyka może być konieczność jej
wydłużenia.

Szczególne grupy pacjentów

Dzieci
Skuteczność walacyklowiru u dzieci w wieku poniżej 12 lat nie została oceniona.

Pacjenci w podeszłym wieku
Należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia zaburzeń czynności nerek u pacjentów w podeszłym
wieku (patrz: Zaburzenia czynności nerek). Należy zapewnić odpowiednie nawodnienie organizmu
pacjenta.

Zaburzenia czynności nerek
Należy zachować ostrożność, stosując walacyklowir u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
Należy zapewnić odpowiednie nawodnienie organizmu pacjenta. Dawkę walacyklowiru należy
zmniejszyć u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, jak przedstawiono w tabeli 1 poniżej.
U pacjentów poddawanych hemodializie przerywanej walacyklowir należy podawać po zakończeniu
zabiegu hemodializy. Należy regularnie kontrolować klirens kreatyniny, szczególnie w okresach,
kiedy czynność nerek ulega szybkiej zmianie, np. natychmiast po przeszczepieniu lub stentowaniu
tętnic nerkowych. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie walacyklowiru.

Zaburzenia czynności wątroby
Badania z zastosowaniem dawki 1000 mg walacyklowiru wykazały, że u dorosłych pacjentów
z marskością wątroby niewielkiego lub umiarkowanego stopnia (tzn. gdy zachowane są procesy
biosyntez wątrobowych), modyfikacja dawkowania nie jest konieczna.
Dane farmakokinetyczne uzyskane u dorosłych pacjentów z zaawansowaną marskością wątroby
(tzn. gdy procesy biosyntez wątrobowych są upośledzone oraz z udokumentowanym przeciekiem
wrotno-systemowym), nie wskazują na konieczność modyfikacji dawkowania; jednakże
doświadczenie kliniczne w tym zakresie jest ograniczone. Dla większych dawek (4000 mg lub więcej
na dobę), patrz punkt 4.4.

Tabela 1: DOSTOSOWANIE DAWKOWANIA U PACJENTÓW Z ZABURZENIAMI CZYNNOŚCI
NEREK

Wskazanie terapeutyczne                        Klirens kreatyniny Dawkowanie walacyklowiru a
                                               (ml/min)
Zakażenie wirusem ospy wietrznej i półpaśca
(VZV)
Leczenie półpaśca                              ≥50                  1000 mg trzy razy na dobę
dorośli pacjenci z zaburzeniami i bez          30 do 49             1000 mg dwa razy na dobę
zaburzeń odporności                            10 do 29             1000 mg raz na dobę
                                               <10                  500 mg raz na dobę
Zakażenie wirusem opryszczki (HSV)
Leczenie opryszczki
      −   dorośli i młodzież bez zaburzeń      ≥30                  500 mg dwa razy na dobę
          odporności                           <30                  500 mg raz na dobę
      −   dorośli z osłabioną odpornością      ≥30                  1000 mg dwa razy na dobę
                                               <30                  1000 mg raz na dobę
Leczenie opryszczki wargowej u dorosłych i     >50                  2000 mg dwukrotnie w ciągu 1 doby
młodzieży bez zaburzeń odporności              30 do 49             1000 mg dwukrotnie w ciągu 1 doby
(alternatywny schemat 1-dniowy)                10 do 29             500 mg dwukrotnie w ciągu 1 doby
                                               <10                  500 mg pojedyncza dawka

Zapobieganie nawrotowi opryszczki
      −   dorośli i młodzież bez zaburzeń      ≥30                  500 mg raz na dobę b
          odporności                           < 30                 250 mg raz na dobę
      −   dorośli z osłabioną odpornością      ≥30                  500 mg dwa razy na dobę
                                               < 30                 500 mg raz na dobę
Zakażenia wirusem cytomegalii (CMV)
Zapobieganie cytomegalii u dorosłych i         ≥75                  2000 mg cztery razy na dobę
młodzieży – biorców przeszczepów               50 do <75            1500 mg cztery razy na dobę
                                               25 do <50            1500 mg trzy razy na dobę
                                               10 do <25            1500 mg dwa razy na dobę
                                               <10 lub pacjenci     1500 mg raz na dobę
                                               dializowani

a
  U pacjentów poddawanych hemodializie przerywanej dawkę produktu Vaciclor należy podać po
wykonaniu zabiegu w dniu hemodializy.
b
  W zapobieganiu nawrotom zakażenia HSV u pacjentów bez zaburzeń odporności z ≥10 nawrotami w
ciągu roku lepsze wyniki można uzyskać, stosując dawkę 250 mg dwa razy na dobę.

4.3       Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na walacyklowir lub acyklowir lub którąkolwiek z substancji pomocniczych leku (patrz
punkt 6.1).

4.4       Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Stan nawodnienia
Należy zapewnić przyjmowanie odpowiedniej ilości płynów przez pacjentów z ryzykiem
odwodnienia, szczególnie w podeszłym wieku.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz u osób w podeszłym wieku
Acyklowir jest usuwany z organizmu przez nerki, dlatego też dawkę walacyklowiru należy zmniejszyć
u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.2). Prawdopodobieństwo zaburzeń
czynności nerek u pacjentów w podeszłym wieku jest większe, dlatego też należy rozważyć
zmniejszenie dawki walacyklowiru w tej grupie pacjentów.
Zarówno pacjenci w podeszłym wieku, jak i z zaburzeniami czynności nerek, narażeni są na
zwiększone ryzyko działań niepożądanych dotyczących układu nerwowego i należy ich uważnie
obserwować ze względu na możliwość wystąpienia takich działań. W zgłoszonych przypadkach
działania te zasadniczo ustępowały po zaprzestaniu leczenia (patrz punkt 4.8).

Zastosowanie większych dawek walacyklowiru u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i po
przeszczepieniu wątroby
Nie są dostępne dane dotyczące zastosowania dawek walacyklowiru (równych lub większych niż
4000 mg na dobę) u pacjentów z chorobami wątroby. Nie przeprowadzono szczegółowych badań z
walacyklowirem po przeszczepieniu wątroby i dlatego należy zachować ostrożność, stosując u tych
pacjentów dawki większe niż 4000 mg na dobę.

Zastosowanie w leczeniu półpaśca
Należy wnikliwie obserwować odpowiedź kliniczną, szczególnie u pacjentów z osłabioną
odpornością. Należy rozważyć zastosowanie dożylnego leczenia przeciwwirusowego, gdy odpowiedź
na doustne leczenie przeciwwirusowe jest niewystarczająca.
U pacjentów z półpaścem powikłanym, w tym ze zmianami narządowymi, zmianami rozsianymi,
neuropatiami ruchowymi, zapaleniem mózgu i powikłaniami mózgowo-naczyniowymi, należy
stosować dożylne leczenie przeciwwirusowe.
Ponadto pacjenci z osłabioną odpornością z półpaścem ocznym lub z dużym ryzykiem rozsiewu
choroby i zajęcia narządów wewnętrznych powinni otrzymywać leczenie dożylne.

Przeniesienie opryszczki narządów płciowych
Należy pouczyć pacjenta, aby unikał kontaktów seksualnych, kiedy objawy są obecne, nawet jeśli
została rozpoczęta terapia lekiem przeciwwirusowym. Podczas zapobiegawczego stosowania leku
przeciwwirusowego częstość rozprzestrzeniania wirusa jest istotnie zmniejszona; niemniej
przeniesienie zakażenia nadal jest możliwe. Dlatego, oprócz terapii walacyklowirem, zalecane jest, aby
pacjent stosował bezpieczniejsze zachowania seksualne.

Stosowanie w zakażeniach oczu wirusem HSV
Należy u tych pacjentów ściśle kontrolować reakcję kliniczną na leczenie. Należy rozważyć dożylne
leczenie przeciwwirusowe, jeśli uzyskanie zadowalającej odpowiedzi na leczenie doustne jest mało
prawdopodobne.

Stosowanie w zakażeniach wirusem CMV
Dane dotyczące skuteczności walacyklowiru uzyskane od pacjentów po przeszczepach (~200)
z dużym ryzykiem wystąpienia cytomegalii (tj. dawca z wykrywalnymi przeciwciałami przeciw
CMV-biorca bez wykrywalnych przeciwciał przeciw CMV lub zastosowanie terapii globuliną
antytymocytową) wskazują, że walacyklowir może być stosowany jedynie u tych pacjentów, u których
względy bezpieczeństwa wykluczają zastosowanie walgancyklowiru lub gancyklowiru.
Podczas stosowania dużych dawek walacyklowiru, takich jak w zapobieganiu cytomegalii, działania
niepożądane, w tym nieprawidłowości OUN, mogą występować z częstością większą niż podczas
podawania mniejszych dawek stosowanych w innych wskazaniach (patrz punkt 4.8). U pacjenta
należy uważnie obserwować stan czynności nerek i odpowiednio zmodyfikować dawkę (patrz punkt
4.2).

4.5     Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Należy zachować ostrożność, stosując jednocześnie z walacyklowirem produkty lecznicze
nefrotoksyczne, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. W razie konieczności należy
zapewnić odpowiednią kontrolę czynności nerek. Dotyczy to stosowania jednocześnie z
aminoglikozydami, organicznymi związkami platyny, jodowanymi środkami cieniującymi,
metotreksatem, pentamidyną, foskarnetem, cyklosporyną i takrolimusem.

Acyklowir jest usuwany głównie w postaci niezmienionej z moczem, poprzez mechanizm aktywnego
wydzielania cewkowego. Po podaniu 1000 mg walacyklowiru cymetydyna i probenecyd zmniejszają
nerkowy klirens acyklowiru i zwiększają AUC acyklowiru odpowiednio o ok. 25% i 45% poprzez
hamowanie aktywnego wydzielania acyklowiru w cewkach nerkowych.

Cymetydyna i probenecyd stosowane jednocześnie z walacyklowirem zwiększały AUC acyklowiru o
ok. 65%. Inne produkty lecznicze (w tym np. tenofowir), hamujące lub konkurujące z nim o aktywne
wydzielanie cewkowe, przyjmowane jednocześnie z walacyklowirem, mogą zwiększać osoczowe
stężenie acyklowiru. Podobnie, podanie walacyklowiru może prowadzić do zwiększenia w osoczu
stężenia jednocześnie podawanych leków.

U pacjentów narażonych na większe stężenia acyklowiru pochodzącego z walacyklowiru (np. w
dawkach stosowanych w leczeniu półpaśca lub zapobieganiu CMV) należy zachować ostrożność
podczas jednoczesnego stosowania leków, które hamują aktywne wydzielanie w cewkach nerkowych.

Podczas jednoczesnego podawania acyklowiru i nieczynnego metabolitu mykofenolanu mofetylu, leku
immunosupresyjnego stosowanego u pacjentów po przeszczepieniu narządów, obserwowano
zwiększenie AUC tych leków.

Nie obserwowano zmian maksymalnych stężeń ani AUC po jednoczesnym podaniu walacyklowiru i
mykofenolanu mofetylu zdrowym ochotnikom. Doświadczenia kliniczne dotyczące jednoczesnego
stosowania tych leków są ograniczone.

4.6    Wpływ na ciążę, płodność i laktację

Ciąża
Ograniczone dane dotyczące stosowania walacyklowiru w okresie ciąży, dostępne z rejestrów ciąż
(dokumentujących wyniki narażenia kobiet w ciąży na walacyklowir lub na stosowany doustnie lub
dożylnie acyklowir - aktywny metabolit walacyklowiru; 111 i 1246 przypadków, odpowiednio 29 i
756 narażonych w pierwszym trymestrze ciąży) i doświadczenie po wprowadzeniu produktu na rynek,
nie wskazują na teratogenność lub toksyczność w okresie płodowym lub noworodkowym.

Badania na zwierzętach nie wykazują toksycznego wpływu walacyklowiru na płodność (patrz punkt
5.3). Walacyklowir można stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwane korzyści z leczenia
przeważają potencjalne zagrożenie.

Karmienie piersią
Acyklowir, główny metabolit walacyklowiru, przenika do mleka kobiecego. Jednakże po zastosowaniu
walacyklowiru w dawkach terapeutycznych, oddziaływanie na karmione piersią noworodki lub
niemowlęta nie jest spodziewane, ponieważ dawka przyjęta przez dziecko jest mniejsza niż 2%
dożylnej dawki terapeutycznej acyklowiru stosowanej w leczeniu opryszczki noworodków (patrz
punkt 5.2).
Walacyklowir należy stosować ostrożnie w czasie karmienia piersią i tylko wtedy, gdy istnieje
kliniczne wskazanie do stosowania.

Płodność
Walacyklowir podawany doustnie szczurom nie wpływał na ich płodność. Po pozajelitowym podaniu
dużych dawek acyklowiru szczurom i psom obserwowano atrofię jąder i aspermatogenezę. U ludzi nie
przeprowadzono badań wpływu walacyklowiru na płodność, ale u 20 pacjentów, którym podawano
doustnie acyklowir, w dawkach od 400 mg do 1000 mg na dobę przez okres do 6 miesięcy, nie
obserwowano wpływu na liczbę, morfologię lub ruchliwość plemników.

4.7    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań wpływu walacyklowiru na zdolność prowadzenia pojazdów i
obsługiwania maszyn. Podczas oceny zdolności pacjenta do prowadzenia pojazdów lub obsługiwania
maszyn należy brać pod uwagę stan kliniczny pacjenta i profil działań niepożądanych walacyklowiru.
Ponadto należy pamiętać, że na podstawie danych farmakologicznych, dotyczących samej substancji
czynnej, nie sposób przewidzieć wpływu na powyższe rodzaje aktywności.

4.8    Działania niepożądane

Najczęstsze działania niepożądane, zgłaszane w przynajmniej jednym ze wskazań u pacjentów
stosujących walacyklowir w badaniach klinicznych, to ból głowy i nudności. Cięższe działania
niepożądane, takie jak zakrzepowa plamica małopłytkowa, zespół hemolityczno-mocznicowy, ostra
niewydolność nerek i zaburzenia neurologiczne są omówione w szczegółach w innych częściach tej
charakterystyki.

Działania niepożądane są wymienione poniżej, zgodnie z klasyfikacją układów i narządów i częstością
występowania.

Następujące zasady zostały przyjęte dla sporządzenia klasyfikacji częstości występowania:

bardzo często          ≥1/10,
często                 ≥1/100 do <1/10,
niezbyt często         ≥1/1000 do <1/100,
rzadko                 ≥1/10 000, do <1/1000,
bardzo rzadko          <1/10 000.

Badania kliniczne wykorzystano do przyporządkowania kategorii częstości poszczególnym działaniom
niepożądanym, jeśli w badaniu wykazano ich związek przyczynowo-skutkowy z zastosowaniem
walacyklowiru.

Dla działań niepożądanych uzyskanych na podstawie doświadczeń po wprowadzeniu leku na rynek,
lecz nieobserwowanych w badaniach klinicznych, podstawę do przypisania kategorii częstości
stanowiła najbardziej konserwatywna wartość szacunkowa („reguła trzech”). Dla działań
niepożądanych związanych ze stosowaniem walacyklowiru, uzyskanych na podstawie doświadczeń po
wprowadzeniu leku na rynek i obserwowanych także w badaniach klinicznych, podstawę do
przypisania kategorii częstości stanowiła częstość występowania w badaniach klinicznych.
Baza danych dotyczących bezpieczeństwa, pochodzących z badań klinicznych, została utworzona na
podstawie obserwacji 5855 uczestników narażonych na walacyklowir w badaniach klinicznych
obejmujących liczne wskazania (leczenie półpaśca, leczenie i zapobieganie opryszczce narządów
płciowych oraz leczenie opryszczki wargowej).

Dane z badań klinicznych

Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo często:        ból głowy.

Zaburzenia żołądka i jelit
Często:                 nudności.

Dane po wprowadzeniu produktu leczniczego na rynek

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Niezbyt często:        leukopenia, małopłytkowość.
Leukopenię obserwowano głównie u pacjentów z osłabioną odpornością.

Zaburzenia układu immunologicznego
Rzadko:              anafilaksja.

Zaburzenia psychiczne i zaburzenia układu nerwowego
Często:                zawroty głowy.
Niezbyt często:        dezorientacja, omamy, zaburzona świadomość, drżenia, pobudzenie.
Rzadko:                ataksja, zaburzenia mowy, drgawki, encefalopatia, śpiączka, objawy
                       psychotyczne, delirium.

Zaburzenia neurologiczne, czasami ciężkie, mogą być wiązane z encefalopatią i zalicza się do nich:
dezorientację, pobudzenie, drgawki, omamy, śpiączkę. Powyższe reakcje są zasadniczo przemijające i
zwykle obserwowane są u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek lub innymi czynnikami
predysponującymi (patrz punkt 4.4).

U pacjentów po przeszczepieniu narządu, otrzymujących duże dawki walacyklowiru (8000 mg na
dobę) w zapobieganiu CMV, reakcje neurologiczne występują znacznie częściej niż podczas
podawania mniejszych dawek stosowanych w innych wskazaniach.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Niezbyt często:       duszność.

Zaburzenia żołądka i jelit
Często:                 wymioty, biegunka.
Niezbyt często:         dolegliwości w obrębie brzucha.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Niezbyt często:        przemijające zwiększenie wartości parametrów czynności wątroby (np.
                       bilirubina, enzymy wątrobowe).

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Często:                wysypka, w tym spowodowana nadwrażliwością na światło, świąd.
Niezbyt często:        pokrzywka.
Rzadko:                obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Niezbyt często:        ból nerek, krwiomocz (często związany z innymi zaburzeniami czynności
                       nerek).
Rzadko:                zaburzenie czynności nerek, ostra niewydolność nerek (szczególnie u
                       pacjentów w wieku podeszłym lub pacjentów z zaburzeniami czynności nerek,
                       otrzymujących dawki większe niż zalecane).

Ból nerek może być związany z niewydolnością nerek.

Notowano także wytrącanie się kryształków acyklowiru wewnątrz cewek nerkowych. Podczas leczenia
należy zapewnić odpowiednie nawodnienie pacjenta (patrz punkt 4.4).

Inne informacje dotyczące szczególnych populacji pacjentów
Obserwowano niewydolność nerek, mikroangiopatyczną niedokrwistość hemolityczną
i małopłytkowość (czasami w połączeniu) u dorosłych pacjentów z ciężkim osłabieniem odporności
(zwłaszcza w zaawansowanym stadium zakażenia wirusem HIV) otrzymujących w badaniach
klinicznych duże dawki (8000 mg na dobę) walacyklowiru przez dłuższy czas. Te same objawy
obserwowano także u pacjentów nieleczonych walacyklowirem, u których występowały te same
choroby podstawowe lub schorzenia współistniejące.

4.9    Przedawkowanie

Objawy przedmiotowe i podmiotowe
U pacjentów otrzymujących walacyklowir w dawkach większych niż terapeutyczne notowano ostrą
niewydolność nerek oraz objawy neurologiczne, obejmujące: splątanie, omamy, pobudzenie,
zaburzenia świadomości i śpiączkę. Mogą także wystąpić nudności i wymioty. Konieczna jest
ostrożność, aby nie dopuścić do niezamierzonego przedawkowania. Wiele ze zgłoszonych
przypadków dotyczyło pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i pacjentów w wieku podeszłym,
wielokrotnie otrzymujących nadmierne dawki z powodu niezastosowania odpowiedniego
zmniejszenia dawki.

Leczenie
Należy obserwować, czy u pacjenta nie występują objawy toksyczności. Hemodializa znacznie
zwiększa usuwanie acyklowiru z krwi i dlatego też może być rozważana jako sposób postępowania w
przypadku objawowego przedawkowania.
5.     WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1     Właściwości farmakodynamiczne
Grupa farmakoterapeutyczna: nukleozydy i nukleotydy, z wyjątkiem inhibitorów odwrotnej
transkryptazy; kod ATC: J05AB11.

Mechanizm działania
Walacyklowir to L-walinowy ester acyklowiru, będącego analogiem nukleozydu purynowego
(guaniny).

W organizmie człowieka walacyklowir szybko i niemal całkowicie ulega rozkładowi do acyklowiru i
waliny, najprawdopodobniej z udziałem enzymu zwanego hydrolazą walacyklowiru.

Acyklowir wybiórczo hamuje namnażanie wirusów grupy Herpes, wykazując in vitro działanie na
wirusy: opryszczki pospolitej (Herpes simplex virus, HSV) typu 1 oraz typu 2, ospy wietrznej i
półpaśca (Varicella-zostewirus, VZV), cytomegalii (CMV), Epsteina-Barr (EBV) oraz na ludzkiego
wirusa Herpes 6 (HHV-6). Po fosforylacji do czynnej postaci - trójfosforanu acyklowiru - lek hamuje
syntezę DNA wirusów grupy Herpes.

W pierwszym etapie fosforylacji konieczny jest udział enzymu swoistego dla wirusa. W przypadku
HSV, VZV oraz EBV enzymem tym jest wirusowa kinaza tymidynowa (TK), która znajduje się tylko
w komórkach zakażonych przez wirusa. W przypadku CMV swoistość fosforylacji jest przynajmniej
częściowo zapewniana przez fosfotransferazę, będącą produktem genu UL97. Konieczność aktywacji
acyklowiru przez enzym swoisty dla wirusa, w dużym stopniu wyjaśnia wybiórcze działania leku.
Dokończenie procesu fosforylacji (przemiana z mono- w trójfosforan) dokonuje się dzięki kinazom
komórkowym. Trójfosforan acyklowiru jest konkurencyjnym inhibitorem wirusowej polimerazy
DNA, a wbudowanie do cząsteczki DNA tego analogu nukleozydu powoduje obligatoryjne
zakończenie syntezy łańcucha, co hamuje syntezę wirusowego DNA, a tym samym namnażanie
wirusa.

Działanie farmakodynamiczne
Oporność na acyklowir jest zwykle związana z fenotypem wirusa, cechującym się brakiem kinazy
tymidynowej. Wirus taki ma nikłe szanse rozwoju w komórce naturalnego gospodarza. Rzadko
opisywano zmniejszoną wrażliwość na acyklowir w wyniku nieznacznych zmian struktury wirusowej
kinazy tymidynowej lub polimerazy DNA. Zjadliwość (wirulentność) takich odmian jest podobna do
zjadliwości szczepu dzikiego wirusa.
Badania szczepów wirusów HSV i VZV izolowanych od pacjentów leczonych acyklowirem lub
otrzymujących lek zapobiegawczo wykazały, że u osób o prawidłowej odporności, szczepy o
zmniejszonej wrażliwości na acyklowir występują niezmiernie rzadko. Szczepy takie występują
częściej u osób ze znacznie osłabioną odpornością, np. u pacjentów po przeszczepieniu narządów lub
szpiku kostnego, osób otrzymujących chemoterapię z powodu chorób nowotworowych lub
zakażonych HIV.

Badania kliniczne
Zakażenia wirusem ospy wietrznej i półpaśca (VZV)
Walacyklowir przyspiesza ustępowanie bólu: zmniejsza czas trwania i odsetek pacjentów z bólem
związanym z półpaścem, w tym z neuralgią ostrą i – u pacjentów w wieku powyżej 50 lat – także
neuralgią popółpaścową. Walacyklowir zmniejsza ryzyko powikłań okulistycznych półpaśca ocznego.
Terapia dożylna jest zasadniczo uważana za standardową w leczeniu półpaśca u pacjentów z osłabioną
odpornością, niemniej nieliczne dane wskazują, że stosowanie walacyklowiru w leczeniu zakażenia
wirusem VZV (półpaśca) u wybranych pacjentów z osłabioną odpornością, w tym pacjentów z
nowotworem narządów litych, HIV, chorobą autoimmunologiczną, chłoniakiem, białaczką i po
przeszczepieniu komórek macierzystych może przynieść korzyści kliniczne.

Zakażenia wirusem opryszczki zwykłej (HSV)
Walacyklowir w zakażeniu HSV struktur oka należy podawać zgodnie z obowiązującymi standardami
terapeutycznymi.
Badania z zastosowaniem walacyklowiru w leczeniu i ograniczaniu opryszczki narządów płciowych
wykonano u pacjentów zakażonych jednocześnie HIV i HSV z medianą ilości komórek CD4
>100/mm3. Walacyklowir w dawce 500 mg dwa razy na dobę był skuteczniejszy w zapobieganiu
objawowym nawrotom zakażenia niż w dawce 1000 mg raz na dobę. Walacyklowir w dawce 1000 mg
dwa razy na dobę w leczeniu nawrotów był z kolei porównywalnie skuteczny jak acyklowir podawany
doustnie w dawce 200 mg pięć razy na dobę. Walacyklowir nie był badany u pacjentów z ciężkim
osłabieniem odporności.
Potwierdzono także skuteczność walacyklowiru w leczeniu innych zakażeń skóry wywołanych
wirusem HSV. Wykazano skuteczność walacyklowiru w leczeniu opryszczki wargowej, zapalenia
błony śluzowej w przebiegu chemio- i radioterapii, nawrotów zakażenia HSV po zabiegach
kosmetycznych i opryszczki gladiatorów. Z doświadczeń, dotyczących stosowania acyklowiru w
przeszłości wynika, że skuteczność walacyklowiru jest podobna do skuteczności acyklowiru w
leczeniu rumienia wielopostaciowego, wyprysku opryszczkowego i zanokcicy opryszczkowej.
Dowiedziono, że stosowany zapobiegawczo walacyklowir, jednocześnie z bezpieczniejszymi
zachowaniami seksualnymi zmniejsza ryzyko przeniesienia opryszczki narządów płciowych u
dorosłych z prawidłową odpornością. Podwójnie zaślepione badanie kontrolowane placebo zostało
przeprowadzone z udziałem 1484 par heteroseksualnych z prawidłową odpornością niezgodnych co
do zakażenia HSV-2. Wyniki wskazywały na znaczące ograniczenie ryzyka przeniesienia zakażenia
75% (objawy nabycia HSV-2), 50% (serokonwersji HSV-2) i 48% (całkowitego nabycia HSV-2) dla
walacyklowiru w porównaniu z placebo. W analizie subpopulacji z udziałem osobników
rozsiewających wirusa, walacyklowir znacząco zmniejszał rozsiewanie o 73% w porównaniu do
placebo (aby uzyskać dodatkowe informacje dotyczące zmniejszenia przeniesienia wirusa, patrz punkt
4.4).
Zakażenia wirusem cytomegalii (patrz punkt 4.4)
Zapobieganie zakażeniu CMV za pomocą walacyklowiru u pacjentów otrzymujących przeszczepy
narządów (nerki, serce) zmniejsza częstość ostrego odrzucenia przeszczepu, wystąpienia zakażeń
oportunistycznych i innych zakażeń wirusami grupy Herpes (HSV, VZV).
Nie istnieją bezpośrednie badania porównawcze w stosunku do walgancyklowiru, umożliwiające
określenie optymalnego rodzaju terapii u pacjentów otrzymujących przeszczepy narządów.

5.2     Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Walacyklowir jest prolekiem acyklowiru. Biodostępność acyklowiru z walacyklowiru jest około 3.3
do 5,5-krotnie większa niż obserwowana dawniej po doustnym podaniu acyklowiru. Po podaniu
doustnym walacyklowir wchłania się dobrze i szybko oraz niemal całkowicie ulega przekształceniu do
acyklowiru i waliny. To przekształcenie zachodzi prawdopodobnie za pośrednictwem enzymu,
wyizolowanego z ludzkiej wątroby, zwanego hydrolazą walacyklowiru. Po podaniu walacyklowiru w
dawce 1000 mg, biodostępność acyklowiru wynosi 54% i nie zmienia się podczas przyjmowania leku
wraz z pokarmem. Farmakokinetyka walacyklowiru nie jest proporcjonalna do dawki. Szybkość
i stopień wchłaniania ulega zmniejszeniu wraz ze zwiększeniem dawki, dając w konsekwencji mniej
niż proporcjonalny wzrost C max w zakresie dawek terapeutycznych i zmniejszoną biodostępność w
zakresie dawek powyżej 500 mg. Przybliżone parametry farmakokinetyczne acyklowiru po podaniu
pojedynczej dawki od 250 do 2000 mg walacyklowiru zdrowym ochotnikom z prawidłową czynnością
nerek przedstawiono w poniższej tabeli.

Parametr                     250 mg (N=15)     500 mg (N=15) 1000 mg             2000 mg
farmakokinetyczny                                            (N=15)              (N=8)
acyklowiru
C max  mikrogramy/ml         2,20 ± 0,38       3,37 ± 0,95      5,20 ± 1,92      8,30 ± 1,43
T max   godziny (h)          0,75 (0,75-1,5)   1,0 (0,75-2,5)   2,0 (0,75-3,0)   2,0 (1,5-3,0)
AUC     h·mikrogramy/ml      5,50 ± 0,82       11,1 ± 1,75      18,9 ± 4,51      29,5 ± 6,36
C max = stężenie maksymalne; T max = czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego; AUC = pole pod krzywą
zależności stężenia od czasu. Wartości C max i AUC oznaczają średnią ± odchylenie standardowe.
Wartości T max oznaczają medianę i zakres.

Maksymalne stężenie niezmienionego walacyklowiru w osoczu wynosi tylko 4% maksymalnego
stężenia acyklowiru i występuje zazwyczaj 30-100 min po podaniu leku, a po trzech godzinach jest
nieoznaczalne. Profil farmakokinetyczny walacyklowiru i acyklowiru jest podobny po podaniu
jednorazowym i po podaniu wielokrotnym. Zakażenie wirusem ospy wietrznej i półpaśca, wirusem
opryszczki zwykłej i HIV nie zmienia w sposób istotny parametrów farmakokinetycznych
walacyklowiru i acyklowiru po podaniu doustnym walacyklowiru w porównaniu ze zdrowymi
dorosłymi. U biorców przeszczepów, przyjmujących walacyklowir w dawce 2000 mg 4 razy na dobę,
maksymalne stężenie acyklowiru jest podobne lub większe od stwierdzanego u zdrowych ochotników,
otrzymujących taką samą dawkę. Wyliczone dobowe AUC są istotnie większe.

Dystrybucja
Wiązanie walacyklowiru z białkami osocza jest bardzo słabe (15%). Przenikanie do płynu mózgowo-
rdzeniowego (CSF), określone jako stosunek AUC w płynie mózgowo-rdzeniowym i w osoczu, nie
zależy od czynności nerek i wynosiło około 25% dla acyklowiru i metabolitu 8-OH-ACV oraz około
2,5% dla metabolitu CMMG.

Metabolizm
Po podaniu doustnym walacyklowir jest przekształcany w acyklowir i L-walinę w wyniku
metabolizmu pierwszego przejścia w jelitach lub wątrobie. Acyklowir jest przekształcany w małym
stopniu do metabolitów 9-(karboksymetoksy) metyloguaniny (CMMG) za pośrednictwem
dehydrogenazy alkoholowej i aldehydowej i do 8-hydroksy-acyklowiru (8-OH-ACV) za
pośrednictwem oksydazy aldehydowej. Około 88% całkowitego osoczowego narażenia jest związane z
acyklowirem, 11% z CMMG i 1% z 8-OH-ACV. Ani walacyklowir ani acyklowir nie są
metabolizowane przez enzymy cytochromu P450.

Wydalanie
Walacyklowir jest wydalany z moczem, głównie jako acyklowir (ponad 80% dawki) oraz jako
metabolit CMMG (około 14% dawki). Metabolit 8-OH-ACV jest wykrywany w moczu jedynie w
małych ilościach (<2% dawki). Mniej niż 1% przyjętej dawki walacyklowiru jest wykrywane w
moczu w postaci niezmienionej. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek, okres półtrwania
acyklowiru w fazie eliminacji z osocza, zarówno po podaniu pojedynczym, jak i wielokrotnym,
wynosi około 3 godzin.

Szczególne grupy pacjentów

Zaburzenia czynności nerek
Wydalanie acyklowiru zależy od czynności nerek, a narażenie na acyklowir zwiększa się ze wzrostem
nasilenia zaburzeń czynności nerek. U pacjentów ze schyłkową chorobą nerek, średni okres półtrwania
acyklowiru w fazie eliminacji po podaniu walacyklowiru wynosi około 14 godzin, w porównaniu do 3
godzin w przypadku prawidłowej czynności nerek (patrz punkt 4.2).

Narażenie na acyklowir i jego metabolity: CMMG i 8-OH-ACV w osoczu i płynie mózgowo-
rdzeniowym (CSF) były oceniane w stanie stacjonarnym po wielokrotnym podaniu walacyklowiru u 6
uczestników z prawidłową czynnością nerek (średni klirens kreatyniny 111 ml/min, zakres 91-144
ml/min), którym podawano 2000 mg co 6 godzin i u 3 uczestników z ciężkimi zaburzeniami czynności
nerek (średni klirens kreatyniny 26 ml/min, zakres 17-31 ml/min), którym podawano 1500 mg co 12
godzin. Zarówno w osoczu jak i w CSF stężenia acyklowiru, CMMG i 8-OH-ACV były średnio
odpowiednio 2, 4 i 5-6-krotnie większe u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek w porównaniu
do oznaczanych u osób z prawidłową czynnością nerek.

Zaburzenie czynności wątroby
Dane farmakokinetyczne wskazują, że zaburzenie czynności wątroby zmniejsza szybkość, lecz nie
stopień, przekształcania walacyklowiru do acyklowiru. Okres półtrwania acyklowiru nie jest
zaburzony.

Kobiety w ciąży
Badania farmakokinetyki walacyklowiru i acyklowiru w okresie późnej ciąży wskazują, że ciąża nie
wpływa na farmakokinetykę walacyklowiru.

Przenikanie do mleka kobiecego
Po doustnym podaniu walacyklowiru w dawce 500 mg, maksymalne stężenia acyklowiru (C max ) w
mleku kobiecym wynosiły od 0,5 do 2,3 krotności wartości stężeń acyklowiru w surowicy matki.
Mediana stężeń acyklowiru w mleku kobiecym wynosiła 2,24 mikrogramy/ml (9,95 mikromola/l).
Podawanie matce walacyklowiru w dawce 500 mg dwa razy na dobę może powodować narażenie
karmionego oseska na doustną dobową dawkę acyklowiru około 0,61 mg/kg mc./dobę. Okres
półtrwania acyklowiru w fazie eliminacji z mleka kobiecego był podobny do otrzymanego dla
surowicy. Walacyklowir w postaci niezmienionej nie był wykrywany w surowicy matczynej, mleku
kobiecym ani moczu oseska.

5.3    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane z badań nieklinicznych uzyskane na podstawie konwencjonalnych testów bezpieczeństwa, badań
toksyczności dawek wielokrotnych, genotoksyczności i potencjału rakotwórczego nie wykazały
szczególnego zagrożenia dla człowieka.
Walacyklowir podawany doustnie samicom i samcom szczura nie wykazywał wpływu na płodność.
Walacyklowir nie wykazywał właściwości teratogennych w badaniach przeprowadzonych na
szczurach i królikach. Walacyklowir jest prawie całkowicie metabolizowany do acyklowiru.
W badaniach standardowych, acyklowir podawany podskórnie szczurom lub królikom nie wykazywał
właściwości teratogennych. W dodatkowych badaniach u samic szczura obserwowano wady płodów i
toksyczność dla matek po podskórnym podaniu dawek zapewniających stężenie leku w osoczu na
poziomie 100 mikrogramów/ml (>10-krotnie większych niż po pojedynczej dawce 2000 mg u ludzi z
prawidłową czynnością nerek).


6.     DANE FARMACEUTYCZNE

6.1    Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki
Celuloza mikrokrystaliczna
Powidon
Magnezu stearynian

Otoczka tabletki
Opadry White Y-5-7068:
       Hypromeloza 3 cP
       Hydroksypropyloceluloza
       Tytanu dwutlenek (E 171)
       Makrogol 400
       Hypromeloza 50 cP

6.2    Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3    Okres ważności

30 miesięcy

6.4   Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu
Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.

6.5     Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry PVC/Aluminium w tekturowym pudełku.
Wielkości opakowań: 3, 10, 14, 20, 21, 24, 30, 42, 50, 60, 90 i 100 tabletek powlekanych

Pojemniki plastikowe HDPE z nakrętką z wieczkiem LDPE.
Wielkości opakowań: 10, 30, 100, 250 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Opakowania zarejestrowane w Polsce: 10 lub 42 tabletek powlekanych (blistry).

6.6      Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania

Brak szczególnych wymagań.

Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z
lokalnymi przepisami.

7.   PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Actavis Group PTC ehf
Reykjavíkurvegi 76-78
220 Hafnarfjörður
Islandia


8.       NUMER(-Y) POZWOLENIA(-Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
9.  DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU/DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

10.08.2009


10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

21.07.2011

                    

Inne leki Valaciclovirum: