Sabril:

Nazwa międzynarodowa:
Vigabatrinum
Podmiot odpowiedzialny:
SANOFI AVENTIS FRANCE, FRANCJA
Pozwolenie w Polsce
3128
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
PATHEON FRANCE S.A., FRANCJA
Postać
tabletki powlekane
Dawka
0,5 g
Lek refundowany
Tak
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
N03AG04
Informacje w trakcie uzupełniania
                                              CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO


1.        NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

SABRIL, 500 mg, tabletki powlekane


2.        SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Jedna tabletka powlekana zawiera 500 mg wigabatryny (Vigabatrinum).

Pełny wykaz substancji pomocniczych patrz punkt 6.1.


3.        POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletki powlekane.

4.        SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1       Wskazania do stosowania

Leczenie w skojarzeniu z innymi lekami przeciwpadaczkowymi u pacjentów z napadami częściowymi
opornymi na leczenie, które są lub nie są wtórnie uogólnione, w przypadku gdy wszystkie inne leki
przeciwpadaczkowe stosowane w skojarzeniu są niewystarczające lub źle tolerowane.

Monoterapia napadów padaczkowych u niemowląt (zespół Westa).
(Dostępny jest również produkt Sabril, 500 mg, granulat do sporządzania roztworu doustnego).

4.2       Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie
Leczenie produktem Sabril powinien rozpoczynać wyłącznie lekarz specjalizujący się w leczeniu
padaczki, neurolog lub neurolog dziecięcy. Kontrole w trakcie leczenia powinny się odbywać pod
nadzorem wymienionych specjalistów.

Jeżeli po przeprowadzeniu odpowiedniej próby leczenia nie stwierdza się istotnej poprawy pod
względem skuteczności kontroli napadów padaczkowych, nie należy kontynuować leczenia
wigabatryną. Lek należy stopniowo odstawić pod ścisłym nadzorem lekarza.

Dorośli

Maksymalną skuteczność obserwuje się zwykle po dawce 2 do 3 g na dobę. Wigabatrynę w dawce
początkowej 1 g na dobę należy dołączyć do aktualnie stosowanych u pacjenta leków
przeciwpadaczkowych. Dawkę dobową należy następnie stopniowo zwiększać o 0,5 g co tydzień w
zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leku przez pacjenta. Zalecana dawka maksymalna
wynosi 3 g na dobę.

Brak bezpośredniej zależności między stężeniem leku w osoczu a jego skutecznością. Czas działania
zależy w większym stopniu od tempa resyntezy aminotransferazy GABA niż od stężenia leku w
osoczu (patrz także punkty 5.1 i 5.2).

Dzieci
Zalecana dawka początkowa u dzieci wynosi 40 mg/kg mc. na dobę.
Zalecenia dotyczące dawek podtrzymujących w zależności od masy ciała są następujące:
masa ciała:     10-15 kg      0,5-1 g na dobę
                15-30 kg      1-1,5 g na dobę
                30-50 kg      1,5-3 g na dobę
                >50 kg        2-3 g na dobę
Nie należy przekraczać maksymalnej zalecanej dawki dla każdej z grup.

Niemowlęta - Monoterapia napadów padaczkowych wieku niemowlęcego (zespół Westa)

Zalecana dawka początkowa wynosi 50 mg/kg mc. na dobę. W razie konieczności można ją stopniowo
zwiększyć w ciągu jednego tygodnia.
Dawki do 150 mg/kg mc. na dobę były dobrze tolerowane.

Pacjenci w podeszłym wieku i pacjenci z niewydolnością nerek

Wigabatryna jest wydalana głównie przez nerki, dlatego lek należy stosować ostrożnie u pacjentów w
podeszłym wieku oraz pacjentów, u których klirens kreatyniny wynosi poniżej 60 ml/min. Należy
rozważyć dostosowanie dawki lub częstości podawania leku. U takich pacjentów skuteczna może być
mniejsza dawka podtrzymująca. Pacjenci ci powinni być poddani ścisłej kontroli pod kątem
występowania działań niepożądanych, takich jak uspokojenie lub splątanie (patrz punkt 4.4 oraz punkt
4.8).

Sposób podawania
Sabril przeznaczony jest do stosowania doustnego raz lub dwa razy na dobę i może być przyjmowany
przed posiłkiem lub po posiłku.


4.3     Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na wigabatrynę lub na którąkolwiek substancję pomocniczą produktu wymienioną w
punkcie 6.1.

4.4     Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Sabril nie powinien być stosowany w monoterapii z wyjątkiem leczenia napadów padaczkowych u
niemowląt.

U około 1/3 pacjentów otrzymujących wigabatrynę obserwowano ograniczenia pola widzenia.
Częstości występowania tego działania zaobserwowane w otwartym badaniu klinicznym
przedstawiono w punkcie 5.1. Początek objawów występuje zwykle po kilkumiesięcznym lub
kilkuletnim stosowaniu wigabatryny. Stopień ograniczenia pola widzenia może być na tyle duży, że
może to mieć praktyczne konsekwencje dla pacjenta. Większość pacjentów, z defektem
potwierdzonym w badaniu perymetrycznym, nie wykazywała objawów ograniczenia pola widzenia. W
związku z tym, wymienione działanie niepożądane może być wiarygodnie zdiagnozowane poprzez
systematycznie przeprowadzane badania perymetryczne, co jest zwykle możliwe tylko u pacjentów
powyżej 9 lat. Specjalnie opracowana metoda oparta na badaniu wzrokowych potencjałów
wywołanych (ang. Visual Evoked Potential – VEP) w celu badania widzenia obwodowego u dzieci w
wieku 3 lat i starszych jest dostępna na żądanie u producenta. Metoda ta nie została jeszcze oficjalnie
zatwierdzona do wykrywania ubytków pola widzenia związanych z zastosowaniem wigabatryny.
Elektroretinografia może być użyteczna, ale może być stosowana tylko u dorosłych, którzy nie
współpracują podczas wykonywania perymetrii lub bardzo młodych pacjentów (patrz punkt „Ubytki
pola widzenia”).
Dostępne dane wskazują, że ograniczenia pola widzenia są nieodwracalne nawet po zaprzestaniu
leczenia wigabatryną. Nie można wykluczyć zwiększenia ubytków pola widzenia po zaprzestaniu
leczenia wigabatryną.

Dlatego wigabatryna może być stosowana jedynie po rozważeniu korzyści i ryzyka w stosunku do
innych leków.

Nie zaleca się stosowania wigabatryny u pacjentów z istniejącymi ubytkami pola widzenia o istotnym
znaczeniu klinicznym.

Pacjenci rozpoczynający leczenie wigabatryną powinni być poddawani systematycznym badaniom w
kierunku ubytków pola widzenia na początku leczenia i w regularnych odstępach czasu w trakcie
leczenia. Badanie ubytków pola widzenia powinno być kontynuowane w 6 miesięcznych odstępach
czasu podczas całego okresu leczenia (patrz punkt „Ubytki pola widzenia”).

Ubytki pola widzenia (ang. VFD - Visual Field Defects)

W oparciu o dostępne dane można stwierdzić, że ubytek pola widzenia ma w większości przypadków
kształt koncentryczny, dotyczy obydwu oczu i jest znaczniejszy po stronie nosowej niż skroniowej. W
centrum pola widzenia (w promieniu 30 stopni) często obserwuje się obrączkowy ubytek pola
widzenia w części nosowej. Ubytki pola widzenia opisywane u pacjentów otrzymujących wigabatrynę
wahały się od łagodnych do ciężkich. Ciężkie przypadki mogą zaburzać funkcjonowanie.

Większość pacjentów z ubytkiem potwierdzonym w badaniu perymetrycznym nie obserwowała
wcześniej samoistnie występujących objawów, nawet gdy stwierdzony defekt w badaniu
perymetrycznym był ciężki. Z dostępnych danych wynika, że ubytki pola widzenia są nieodwracalne
nawet po zaprzestaniu leczenia wigabatryną. Nie można wykluczyć, że po zaprzestaniu leczenia
wigabatryną ubytki pola widzenia się zwiększą.

Zgromadzone dane sugerują, że u około 1/3 pacjentów otrzymujących wigabatrynę obserwuje się
ubytki pola widzenia. Ryzyko wystąpienia ograniczenia pola widzenia może być większe u mężczyzn
niż u kobiet. Częstości występowania zaobserwowane w otwartym badaniu klinicznym przedstawiono
w punkcie 5.1. W tym badaniu wykazano możliwy związek pomiędzy ryzykiem wystąpienia ubytków
pola widzenia i stopniem ekspozycji na wigabatrynę, zarówno w odniesieniu do dawki dobowej (od 1
g do więcej niż 3 g), jak i w odniesieniu do długości leczenia (maksymalnie przez pierwsze 3 lata).

Przed rozpoczęciem leczenia wigabatryną u wszystkich pacjentów należy przeprowadzić konsultację
okulistyczną z badaniem pola widzenia.

W celu wykrycia zaburzeń w polu widzenia należy wykonać stosowne badanie pola widzenia
(perymetria) używając wystandaryzowanej statycznej perymetrii (metodą Humphreya lub Octopusa)
lub perymetrii kinetycznej (metodą Goldmanna). Należy je wykonać przed rozpoczęciem stosowania
wigabatryny, a następnie powtarzać w odstępach sześciomiesięcznych przez cały okres leczenia.
Perymetria statyczna jest zalecaną metodą wykrywania ubytków pola widzenia związanych z
zastosowaniem wigabatryny.

Elektroretinografia może być również stosowana, ale jedynie u dorosłych, którzy nie współpracują
podczas wykonywania perymetrii. Z dostępnych danych wynika, że pierwszy potencjał oscylacyjny i
odpowiedź na stymulację bodźcem migoczącym o częstotliwości 30 Hz w elektroretinogramie wydają
się skorelowane z VFD związanymi z zastosowaniem wigabatryny. Reakcje te są opóźnione i
zmniejszone w stosunku do normy. Zmian takich nie zaobserwowano u pacjentów leczonych
wigabatryną, u których nie stwierdzono VFD.

Zarówno pacjent, jak i jego opiekun powinni otrzymać dokładny opis częstości oraz skutków
wystąpienia zaburzeń pola widzenia podczas leczenia wigabatryną. Pacjenci powinni być
poinformowani o konieczności zgłaszania każdych nowych problemów z widzeniem oraz objawach,
które mogą być związane z zawężeniem pola widzenia. Jeżeli wystąpią zaburzenia widzenia pacjent
powinien udać się do okulisty.

W przypadku rozpoznania zaburzeń pola widzenia podczas obserwacji w trakcie leczenia, należy
podjąć decyzję co do stopniowego przerwania stosowania wigabatryny. Jeśli zostanie podjęta decyzja
o kontynuowaniu leczenia, należy rozważyć częstszą obserwację (perymetria) w celu wykrycia
progresji zmian lub ubytków stanowiących zagrożenie dla wzroku.

Wigabatryny nie należy stosować jednocześnie z innymi lekami działającymi toksycznie na siatkówkę
oka.

Dzieci

Rzadko jest możliwe wykonanie badania perymetrycznego u dzieci w wieku poniżej 9 lat. Ryzyko
związane z leczeniem musi być dokładnie ocenione względem korzyści zastosowania leku u dzieci.
Aktualnie nie ma ustalonej metody diagnozowania ani wykluczania zaburzeń pola widzenia u dzieci, u
których standardowe badanie perymetryczne nie może być wykonane. Specjalnie opracowana metoda
oparta na badaniu przestrzennie swoistych wzrokowych potencjałów wywołanych (VEP) w celu
zbadania widzenia obwodowego u dzieci w wieku 3 lat i starszych jest dostępna na żądanie u
producenta. Metoda ta nie jest jeszcze oficjalnie zatwierdzona do wykrywania ubytków pola widzenia
związanych z zastosowaniem wigabatryny. Jeśli metoda ta wykazuje prawidłową reakcję centralnego
pola widzenia, ale brak odpowiedzi peryferycznej, należy zrewidować ocenę korzyści i ryzyka
stosowania wigabatryny i rozważyć stopniowe przerwanie leczenia. Obecność peryferycznego
widzenia nie wyklucza możliwości rozwinięcia zaburzeń pola widzenia. Elektroretinografia może być
użyteczna, ale powinna być stosowana tylko u dzieci w wieku poniżej 3 lat.

Stan neurologiczny oraz psychiczny
Ze względu na wyniki badań bezpieczeństwa na zwierzętach (patrz punkt 5.3) zalecana jest ścisła
obserwacja pacjentów leczonych wigabatryną pod kątem działań niepożądanych dotyczących
czynności neurologicznych.

Wkrótce po rozpoczęciu leczenia wigabatryną opisywano rzadkie przypadki encefalopatii (znaczne
uspokojenie, stupor, splątanie wraz z niespecyficznymi wolnymi falami w elektroencefalogramie).
Czynniki ryzyka rozwinięcia tych reakcji to: większe niż zalecane dawki początkowe, szybsze niż
zalecane zwiększanie dawek, niewydolność nerek. Przypadki te były przemijające po zmniejszeniu
dawki lub zaprzestaniu leczenia wigabatryną (patrz punkt 4.8).

Tak jak podczas stosowania innych leków przeciwpadaczkowych, podczas leczenia wigabatryną u
niektórych pacjentów może dojść do zwiększenia częstości napadów padaczki lub do nowego rodzaju
napadów (patrz punkt 4.8). Objawy te mogą również wystąpić w wyniku przedawkowania,
zmniejszenia stężenia w osoczu innych leków przeciwpadaczkowych stosowanych jednocześnie lub
jako efekt paradoksalny.

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpadaczkowych, nagłe przerwanie leczenia może
prowadzić do wystąpienia drgawek. Dlatego zaleca się wycofanie leczenia wigabatryną przez
stopniowe zmniejszanie dawki przez okres dłuższy niż 2 do 4 tygodni.

Wigabatrynę należy stosować ostrożnie u pacjentów z psychozą, depresją lub zaburzeniami
zachowania w wywiadzie. Podczas leczenia wigabatryną zgłaszano zaburzenia psychiczne (np.
pobudzenie, depresja, zaburzenia myślenia, reakcje paranoidalne). Takie objawy występowały u
pacjentów z zaburzeniami psychicznymi i bez zaburzeń psychicznych w wywiadzie, i zwykle
ustępowały po zmniejszeniu dawek lub stopniowym odstawieniu wigabatryny.
Zgłaszano przypadki nieprawidłowego obrazu z rezonansu magnetycznego mózgu, szczególnie u
młodych niemowląt leczonych dużymi dawkami wigabatryny z powodu napadów padaczkowych
wieku niemowlęcego (zespół Westa). Znaczenie kliniczne tych wyników jest obecnie nieznane.
W leczeniu napadów padaczkowych u niemowląt zgłaszano występowanie zaburzeń ruchowych, w
tym dystonii, dyskinezy i hipertonii. Należy indywidualnie u każdego pacjenta ocenić stosunek
korzyści do ryzyka ze stosowania wigabatryny. Jeśli wystąpią nowe zaburzenia ruchowe w trakcie
leczenia wigabatryną, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub stopniowe odstawienie leku.

Myśli i zachowania samobójcze
U pacjentów, u których stosowano leki przeciwpadaczkowe w poszczególnych wskazaniach,
odnotowano przypadki myśli i zachowań samobójczych. Metaanaliza randomizowanych,
kontrolowanych placebo badań leków przeciwpadaczkowych również wskazuje na niewielkie
zwiększenie ryzyka myśli i zachowań samobójczych. Nie jest znany mechanizm powstawania tego
ryzyka, a dostępne dane nie wykluczają możliwości, że zwiększone ryzyko występuje także podczas
stosowania wigabatryny.
W związku z tym należy uważnie obserwować, czy u pacjenta nie występują oznaki myśli i zachowań
samobójczych i w razie konieczności rozważyć odpowiednie leczenie. Pacjentów (oraz ich
opiekunów) należy poinformować, że w razie wystąpienia oznak myśli lub zachowań samobójczych
należy niezwłocznie poradzić się lekarza.

Pacjenci w podeszłym wieku i pacjenci z niewydolnością nerek

W związku z tym, że wigabatryna jest wydalana przez nerki, lek należy stosować ostrożnie u
pacjentów, u których klirens kreatyniny wynosi mniej niż 60 ml/min oraz u osób w podeszłym wieku.
Tych pacjentów należy poddać ścisłej kontroli pod kątem występowania działań niepożądanych,
takich jak uspokojenie lub splątanie (patrz punkt 4.2).

4.5    Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Wigabatryna nie jest metabolizowana, ani nie wiąże się z białkami oraz nie indukuje enzymów
wątrobowych cytochromu P450 związanych z metabolizmem leków, dlatego interakcje z innymi
lekami są mało prawdopodobne. Jednak w kontrolowanych badaniach klinicznych obserwowano
stopniowe zmniejszenie stężenia fenytoiny w osoczu o 16 do 33%. Dokładny mechanizm tej interakcji
nie jest obecnie znany, jednakże w większości przypadków nie wydaje się, aby mogła ona mieć
znaczenie kliniczne.

W badaniach klinicznych mierzono również stężenia karbamazepiny, fenobarbitalu oraz walpronianu
sodu, ale nie odnotowano żadnych interakcji mających znaczenie kliniczne.

Wigabatryna może prowadzić do zmniejszenia wyników oznaczeń aktywności aminotransferazy
alaninowej (AlAT) i w mniejszym stopniu aminotransferazy asparaginianowej (AspAT). Według
doniesień stopień supresji AlAT wynosił od 30 do 100%. Z tego względu wyniki powyższych testów
wątrobowych mogą być niemiarodajne pod względem ilościowym u pacjentów przyjmujących
wigabatrynę (patrz punkt 4.8).

Wigabatryna może zwiększać ilość aminokwasów w moczu, co może prowadzić do fałszywie
dodatnich wyników testów wykrywających niektóre rzadkie genetyczne zaburzenia metaboliczne (np.
acyduria alfa-aminoadypinowa).

4.6    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Wigabatryna może być stosowana w okresie ciąży tylko wtedy, kiedy jest to bezwzględnie konieczne.

W pojedynczych raportach z ograniczonej liczby zastosowań wigabatryny w okresie ciąży donoszono
o występowaniu nieprawidłowości (wady wrodzone lub samoistne poronienia) u dzieci matek
leczonych wigabatryną.
Ze względu na ograniczoną liczbę danych, chorobę podstawową (padaczkę) oraz jednoczesne
stosowanie innych leków przeciwpadaczkowych w każdym z opisanych przypadków, nie można
jednoznacznie wywnioskować, czy stosowanie wigabatryny w okresie ciąży zwiększa ryzyko
wystąpienia wad rozwojowych.

Kobiety w wieku rozrodczym/antykoncepcja
Kobiety, które w wieku rozrodczym powinny otrzymać specjalistyczną poradę. Należy ponownie
rozważyć konieczność leczenia przeciwpadaczkowego, jeśli kobieta planuje ciążę.

Ciąża
Wykazano, że u potomstwa matek stosujących leki przeciwpadaczkowe ryzyko wystąpienia wad
rozwojowych jest 2-3 razy większe niż w populacji ogólnej. Najczęściej obserwowanymi wadami
rozwojowymi są rozszczep wargi, wady sercowo-naczyniowe i wady cewy nerwowej.
Leczenie kilkoma lekami przeciwpadaczkowymi może bardziej zwiększać ryzyko powstawania wad
rozwojowych niż zastosowanie monoterapii.

Jeżeli pacjentka zajdzie w ciążę należy ponownie rozpatrzyć konieczność leczenia. Nagłe przerwanie
skutecznego leczenia przeciwpadaczkowego może prowadzić do zaostrzenia choroby u matki, co
może mieć szkodliwe skutki dla płodu.

Nie ma danych dotyczących ewentualnego występowania ubytków pola widzenia u dzieci, które były
narażone na działanie wigabatryny in utero.

Płodność
Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na rozród (patrz punkt 5.3).

Karmienie piersią
Wigabatryna przenika do mleka matki. Dlatego nie zaleca się karmienia piersią w trakcie leczenia
wigabatryną.

4.7     Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Pacjenci z niekontrolowaną padaczką nie powinni prowadzić ani obsługiwać potencjalnie
niebezpiecznych urządzeń. W badaniach klinicznych u pacjentów po podaniu wigabatryny
obserwowano senność; w związku z tym przed rozpoczęciem leczenia pacjenci powinni być
poinformowani o możliwości wystąpienia senności.

Ze stosowaniem produktu Sabril często związane były ubytki pola widzenia, mogące znacznie
wpłynąć na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych. Pacjenci powinni być
badani pod kątem występowania ubytków pola widzenia (patrz także punkt 4.4). Szczególną
ostrożność należy zachować podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych, obsługi urządzeń
mechanicznych w ruchu oraz wykonywania innych niebezpiecznych czynności mogących zagrażać
życiu lub zdrowiu pacjenta.

4.8     Działania niepożądane

Ubytki pola widzenia (od łagodnych do ciężkich) były często opisywane u pacjentów otrzymujących
wigabatrynę. Ciężkie przypadki mogą zaburzać funkcjonowanie. Pierwsze objawy występują zwykle
po kilkumiesięcznym lub kilkuletnim leczeniu wigabatryną. Skumulowane dane z badań dotyczących
rozpowszechnienia sugerują, że aż u 1/3 pacjentów leczonych wigabatryną rozwijają się ubytki pola
widzenia (patrz także punkt 4.4).

U około 50% pacjentów w kontrolowanych badaniach klinicznych występowały działania
niepożądane podczas leczenia wigabatryną. U dorosłych były to głównie działania dotyczące
ośrodkowego układu nerwowego, takie jak sedacja, senność, zmęczenie i zaburzenie koncentracji. U
dzieci jednak częste jest podniecenie lub niepokój psychoruchowy. Częstość tych działań
niepożądanych jest na ogół większa na początku leczenia i zmniejsza się z upływem czasu.

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpadaczkowych, podczas stosowania wigabatryny u
niektórych pacjentów może wystąpić zwiększenie częstości napadów, w tym stan padaczkowy.
Pacjenci z napadami mioklonicznymi mogą być szczególnie podatni na ten efekt. W rzadkich
przypadkach może dochodzić do pojawienia się nowych lub zaostrzenia wcześniej występujących
napadów mioklonicznych.

Działania niepożądane wymienione poniżej uszeregowano według częstości występowania z
zastosowaniem następującej konwencji: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt
często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000), nieznana
(częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Badania diagnostyczne*
Często: zwiększenie masy ciała

Zaburzenia układu nerwowego:
Bardzo często: senność
Często: zaburzenia mowy, bóle głowy, zawroty głowy, parestezje, zaburzenia koncentracji i pamięci,
upośledzenie umysłowe (zaburzenia myślenia), drżenie
Niezbyt często: niezborność ruchów (ataksja); zaburzenia ruchów, włączając dystonię, dyskinezę i
hipertonię występujące samodzielnie lub w połączeniu z nieprawidłowościami w obrazie z rezonansu
magnetycznego (patrz punkt 4.4.).
Rzadko: objawy encefalopatyczne**
Bardzo rzadko: zapalenie nerwu wzrokowego
Częstość nieznana: zgłaszano przypadki nieprawidłowości w obrazie z rezonansu magnetycznego
mózgu, które mogą być objawem obrzęku cytotoksycznego (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia oka:
Bardzo często: ubytki pola widzenia
Często: nieostre widzenie, podwójne widzenie, oczopląs
Rzadko: zaburzenia siatkówki (takie jak obwodowy zanik siatkówki)
Bardzo rzadko: zanik nerwu wzrokowego

Zaburzenia żołądka i jelit:
Często: nudności, bóle brzucha

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:
Niezbyt często: wysypka
Rzadko: obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania:
Bardzo często: zmęczenie
Często: obrzęki, drażliwość

Zaburzenie wątroby i dróg żółciowych:
Bardzo rzadko: zapalenie wątroby

Zaburzenia psychiczne***:
Bardzo często: podniecenie (dzieci) i niepokój psychoruchowy (dzieci)
Często: niepokój psychoruchowy, agresja, nerwowość, depresja, reakcja paranoidalna
Niezbyt często: hipomania, mania, psychoza
Rzadko: próba samobójcza
Bardzo rzadko: omamy

* Dane laboratoryjne wskazują, że leczenie wigabatryną nie prowadzi do toksycznego uszkodzenia
nerek. Obserwowano zmniejszenie aktywności AlAT i AspAT, uważane za efekt hamowania tych
aminotransferaz przez wigabatrynę. Długotrwałe leczenie wigabatryną może być związane z
niewielkim zmniejszeniem stężenia hemoglobiny, co rzadko miało znaczenie kliniczne.

**Objawy encefalopatyczne, takie jak znaczna sedacja, stupor i splątanie z towarzyszącą
niespecyficzną aktywnością fal wolnych w zapisie elektroencefalograficznym, opisywano rzadko
wkrótce po rozpoczęciu leczenia wigabatryną. Reakcje te były w pełni odwracalne po zmniejszeniu
dawki lub odstawieniu wigabatryny (patrz punkt 4.4).

***W trakcie leczenia wigabatryną opisywano występowanie zaburzeń psychicznych. Reakcje takie
występowały u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi w wywiadzie i bez takiego wywiadu;
ustępowały one przeważnie po zmniejszeniu dawki wigabatryny lub jej stopniowym odstawieniu
(patrz punkt 4.4). Częstą reakcją w badaniach klinicznych była depresja, rzadko jednak wymagająca
odstawienia wigabatryny.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych {aktualny adres, nr telefonu i faksu ww.
Departamentu} e-mail: adr@urpl.gov.pl

4.9      Przedawkowanie

Objawy

Istnieją doniesienia o przedawkowaniach wigabatryny. W większości przypadków dawki mieściły się
w granicach 7,5–30 g; donoszono jednak również o zażyciu dawek do 90 g. W prawie połowie
przypadków przyjęto więcej niż jeden lek. Najczęstsze obserwowane objawy obejmowały senność lub
śpiączkę. Inne rzadsze objawy obejmowały: zawroty głowy, bóle głowy, psychozę, depresję
oddechową lub bezdech, bradykardię, niedociśnienie, pobudzenie, drażliwość, splątanie, zaburzenia
zachowania lub zaburzenia mowy. Nie stwierdzono zgonów po przedawkowaniu.

Postępowanie

Nie istnieje swoiste antidotum. Należy zastosować rutynowe metody podtrzymujące. Można także
rozważyć podjęcie próby usunięcia niewchłoniętego leku. W badaniu in vitro nie stwierdzono, aby
węgiel aktywowany w dużym stopniu adsorbował wigabatrynę. Skuteczność hemodializy w leczeniu
przedawkowania wigabatryny nie jest znana. W pojedynczych przypadkach u pacjentów z
niewydolnością nerek, otrzymujących lecznicze dawki wigabatryny, hemodializa powodowała
zmniejszenie stężeń leku w osoczu o 40-60%.


5.       WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1      Właściwości farmakodynamiczne

Kod ATC: N 03A G04, leki przeciwpadaczkowe
Wigabatryna jest lekiem przeciwpadaczkowym o dobrze poznanym mechanizmie działania. Leczenie
wigabatryną prowadzi do zwiększenia stężenia GABA (kwasu gamma-aminomasłowego), który jest
głównym neuroprzekaźnikiem o działaniu hamującym w mózgu. Wynika to stąd, że wigabatryna
została celowo zaprojektowana jako selektywny, nieodwracalny inhibitor aminotransferazy GABA
(enzymu odpowiedzialnego za rozkład GABA).

Kontrolowane i długoterminowe badania kliniczne wykazały, że wigabatryna jest skutecznym lekiem
przeciwdrgawkowym, gdy stosowana jest w leczeniu skojarzonym u pacjentów ze źle kontrolowanym
dotychczasowym leczeniem. Lek jest szczególnie skuteczny u pacjentów z napadami częściowymi.

Epidemiologię występowania ubytków pola widzenia u pacjentów z napadami częściowymi opornymi
na leczenie badano w obserwacyjnych, otwartych, wieloośrodkowych, porównawczych badaniach IV
fazy z zastosowaniem grup równoległych, u 734 pacjentów w wieku co najmniej 8 lat, z napadami
częściowymi opornymi na leczenie w ciągu przynajmniej 1 roku.
Pacjenci byli podzieleni na 3 grupy: pacjenci obecnie leczeni wigabatryną (grupa I), pacjenci w
przeszłości leczeni wigabatryną (grupa II) i pacjenci nigdy nie leczeni wigabatryną (grupa III).

Poniższa tabela przedstawia główne wyniki uzyskane w momencie włączenia pacjenta do badania oraz
w trakcie pierwszej i końcowej oceny w badanej populacji (n=524):

                                Dzieci (od 8 do 12 roku życia)             Dorośli ( >12 roku życia)
                                Grupa I1         Grupa II2     Grupa III   Grupa I3      Grupa II4     Grupa III
                                N=38             N=47          N=41        N=150         N=151         N=97
Ubytki pola widzenia o
niewyjaśnionej etiologii
Obserwowane w momencie          1(4,4%)          3 (8,8%)     2 (7,1%)     31 (34,1%)   20 (19,2%)     1 (1,4%)
włączenia pacjenta do badania
Obserwowane w trakcie           4 (10,5%)        6 (12,8%)    2 (4,9%)     59 (39,3%)   39 (25,8%)     4 (4,1%)
pierwszej oceny
Obserwowane w trakcie           10 (26,3%)       7 (14,9%)    3 (7,3%)     70 (46,7%)   47 (31,1%)     5 (5,2%)
końcowej oceny
  Średni czas trwania leczenia: 44,4 miesiące, średnia dawka dobowa 1,48 g
2
  Średni czas trwania leczenia: 20,6 miesięcy, średnia dawka dobowa 1,39 g
3
  Średni czas trwania leczenia: 48,8 miesięcy, średnia dawka dobowa 2,10 g
4
  Średni czas trwania leczenia: 23,0 miesiące, średnia dawka dobowa 2,18 g

5.2     Właściwości farmakokinetyczne

Wigabatryna jest związkiem rozpuszczalnym w wodzie i ulega szybkiemu wchłanianiu z przewodu
pokarmowego. Pokarm nie zmienia zakresu wchłaniania wigabatryny. Lek ulega rozległej dystrybucji
w ustroju, przy czym objętość dystrybucji jest nieco większa od całkowitej objętości wody w ustroju.
Stężenia w osoczu i płynie mózgowo-rdzeniowym wykazują liniową zależność od dawki w przedziale
zalecanych dawek.

Brak bezpośredniej zależności między stężeniem w osoczu i skutecznością leku. Długość działania
jest zależna od tempa resyntezy aminotransferazy GABA.

Usuwanie wigabatryny z osocza charakteryzuje okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji
wynoszący 5-8 godzin, przy czym około 70% pojedynczej dawki doustnej wydalane jest w postaci
niezmienionej z moczem w ciągu pierwszych 24 godzin po podaniu. Żadne metabolity nie zostały
zidentyfikowane.
Wigabatryna nie nasila aktywności enzymów wątrobowych cytochromu P-450 ani nie podlega także
przemianom metabolicznym i nie wiąże się z białkami osocza. Dlatego interakcje z innymi lekami są
mało prawdopodobne.

5.3    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Badania bezpieczeństwa przeprowadzone u szczurów, myszy, psów i małp wykazały, że wigabatryna
nie wywiera istotnych działań niepożądanych na wątrobę, nerki, płuca, serce i przewód pokarmowy.

W substancji białej mózgu szczurów, myszy i psów, po podaniu dawek 30–50 mg/kg mc./dobę
obserwowano zjawisko mikrowakuolizacji. U małp te zmiany są minimalne lub niejednoznaczne. Ten
efekt jest spowodowany oddzieleniem zewnętrznej blaszkowej otoczki włókien zmielinizowanych, co
jest charakterystyczne dla obrzęku wewnątrzmielinowego. Zarówno u szczurów jak i u psów obrzęk
wewnątrzmielinowy był odwracalny po zaprzestaniu podawania wigabatryny, przy czym histologiczną
regresję zmian obserwowano nawet w przypadku kontynuowania leczenia.
U gryzoni obserwowano jednak przetrwałe zmiany polegające na obrzęku aksonów i obecności
zmineralizowanych mikrociał. U psów rezultaty badań elektrofizjologicznych wykazały, że obrzęk
wewnątrzmielinowy jest związany ze zwiększeniem okresu utajenia wzrokowego potencjału
wywołanego i czuciowego potencjału wywołanego, które jest odwracalne po zaprzestaniu podawania
leku.

Toksyczne działanie na siatkówkę oka wigabatryny obserwowano wyłącznie u szczurów albinosów, w
przeciwieństwie do szczurów, psów i małp o normalnej pigmentacji. Zmiany w siatkówce u szczurów
albinosów opisywane były jako ogniskowa lub wieloogniskowa dezorganizacja zewnętrznej warstwy
jądrowej z przesunięciem jąder do obszaru czopków i pręcików. Inne warstwy siatkówki były
niezmienione. Zmiany te były obserwowane u 80-100% zwierząt po zastosowaniu dawki doustnej 300
mg/kg mc./dobę. Histologiczny obraz tych zmian był podobny do obserwowanego u szczurów
albinosów po nadmiernej ekspozycji na światło. Zmiany w siatkówce mogą jednak przedstawiać
bezpośredni efekt działania leku.

Doświadczenia na zwierzętach wykazały, że wigabatryna nie wywiera negatywnego wpływu na
płodność i rozwój młodych. Nie obserwowano działania teratogennego u szczurów po zastosowaniu
dawek do 150 mg/kg mc. (3-krotnie większych niż dawka stosowana u ludzi) lub królików po
zastosowaniu dawek do 100 mg/kg mc. Jednakże u królików widoczne było niewielkie zwiększenie
częstości rozszczepu podniebienia po zastosowaniu dawek 150-200 mg/kg mc.

Badania z zastosowaniem wigabatryny nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego.


6.     DANE FARMACEUTYCZNE

6.1    Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:
powidon K30
celuloza mikrokrystaliczna
karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
magnezu stearynian

Otoczka:
hypromeloza
tytanu dwutlenek
makrogol 8000
6.2     Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3     Okres ważności

5 lat

6.4     Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Bez specjalnych wymagań.

6.5     Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z folii Aluminium/PVC w tekturowym pudełku.
Opakowanie zawiera 100 tabletek powlekanych – 10 blistrów po 10 sztuk.

6.6     Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowywania produktu
leczniczego do stosowania

Brak szczególnych wymagań.


7.      PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
        DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Sanofi-Aventis France
1-13 boulevard Romain Rolland
75014 Paryż
Francja

8.      NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr R/3128


9.      DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
        OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 22lutego 1994
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 04 grudnia 2008

10.     DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
        CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

                    
# Uprawnienia Poziom odpłatności Wysokość dopłaty Dokument
uprawniający do zniżki
1 Ubezpieczony 100% 235.07 Recepta biała (Rp)
2 Chory wg wskazań (Padaczka oporna na leczenie) Ryczałt 3.20 Recepta biała (Rp)
3 Zasłużony Honorowy Dawca Krwi, Zasłużony Dawca Przeszczepu -
4 Inwalida wojenny i rodzina, Osoba represjonowana i rodzina, Cywilna niewidoma ofiara działań wojennych Bezpłatny 0.00 Recepta biała (Rp)
5 Inwalida wojskowy i rodzina -
6 Pełniący obowiązki obronne Bezpłatny 0.00 Recepta biała (Rp)
7 Chory na azbestozę -

Inne leki Vigabatrinum: