Paclitaxel -Ebewe:

Nazwa międzynarodowa:
Paclitaxelum
Podmiot odpowiedzialny:
EBEWE PHARMA GMBH NFG. KG, AUSTRIA
Pozwolenie w Polsce
12603
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
EBEWE ARZNEIMITTEL GMBH, AUSTRIA
Postać
koncentrat do sporządzenia roztworu infuzyjnego
Dawka
6 mg/ml
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
L01CD01
                                                                                  RMS approved version DK/07.11.2005

             ULOTKA DLA PACJENTA: INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKA

                                        Paclitaxel-Ebewe
                      6 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji
                                           Paclitaxelum

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku.
- Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
- Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty w razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości.
- Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym.
  Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
- Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy
  niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie


Spis treści ulotki:
1. Co to jest lek Paclitaxel-Ebewe i w jakim celu się go stosuje
2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Paclitaxel-Ebewe
3. Jak stosować lek Paclitaxel-Ebewe
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać lek Paclitaxel-Ebewe
6. Inne informacje


1. CO TO JEST LEK PACLITAXEL-EBEWE I W JAKIM CELU SIĘ GO STOSUJE

Lek Paclitaxel-Ebewe jest stosowany w leczeniu:

   raka jajnika
W chemioterapii pierwszego rzutu w raku jajnika paklitaksel jest wskazany w leczeniu skojarzonym
z cisplatyną u pacjentek z zaawansowanym rakiem jajnika lub resztkowym nowotworem (>1 cm), po
wcześniejszej laparotomii.

W chemioterapii drugiego rzutu w raku jajnika paklitaksel jest wskazany w leczeniu pacjentek
z rakiem jajnika z przerzutami, u których standardowe leczenie schematami zawierającymi platynę
okazało się nieskuteczne.

  raka piersi
W leczeniu uzupełniającym (adjuwantowym) paklitaksel jest wskazany u pacjentów z przerzutami do
węzłów chłonnych po terapii antracykliną i cyklofosfamidem (AC). Leczenie uzupełniające
paklitakselem należy uważać za alternatywę dla o przedłużonej terapii AC.

Paklitaksel jest wskazany do początkowego leczenia miejscowego zaawansowanego raka piersi lub
raka piersi z przerzutami, zarówno w skojarzeniu z antracykliną u pacjentów, u których można
zastosować leczenie antracykliną lub w skojarzeniu z trastuzumabem u pacjentów ze zwiększoną
ekspresją receptora HER-2 na poziomie 3+ oznaczonym metodą immunohistochemiczną, u których
leczenie antracyklinami nie jest odpowiednie.

Monoterapia paklitakselem jest wskazana w leczeniu raka piersi z przerzutami u pacjentów, u których
standardowe leczenie z zastosowaniem antracyklin okazało się nieskuteczne lub jest nieodpowiednie.

 zaawansowanego niedrobnokomórkowego raka płuca
Paklitaksel w leczeniu skojarzonym z cisplatyną jest wskazany w leczeniu niedrobnokomórkowego
raka płuca u pacjentów, którzy nie kwalifikują się do zabiegu chirurgicznego dającego potencjalną
szansę na wyleczenie i (lub) do radioterapii.


1                                                                                     DK/H/879/01/IB/10
                                                                 RMS approved version DK/07.11.2005

  mięsaka Kaposi’ego w przebiegu AIDS
Paklitaksel jest wskazany w leczeniu zaawansowanego mięsaka Kaposi’ego w przebiegu AIDS
u pacjentów, u których wcześniejsze leczenie antracyklinami liposomalnymi okazało się nieskuteczne.


2. INFORMACJE WAŻNE PRZED ZASTOSOWANIEM LEKU PACLITAXEL-EBEWE

Kiedy nie stosować leku Paclitaxel-Ebewe
- Jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na paklitaksel (substancję czynną) lub na którykolwiek
   z pozostałych składników leku Paclitaxel-Ebewe, zwłaszcza polioksyetylowany olej rycynowy
   (makrogologlicerolu rycynooleinian).
- Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią.
- Jeśli pacjent ma za małą liczbę krwinek białych (granulocytów obojętnochłonnych - neutrofilów).
   Liczba krwinek białych oznaczana jest przez personel medyczny.
- Jeśli pacjent z mięsakiem Kaposi’ego ma jednocześnie ciężkie, niekontrolowane zakażenia.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując lek Paclitaxel-Ebewe
Przed rozpoczęciem stosowania leku Paclitaxel-Ebewe należy poradzić się lekarza:
- w przypadku choroby wątroby;
- w razie jakiegokolwiek niekontrolowanego przez leki zakażenia;
- jeśli pacjent przyjmuje inne leki;
- jeśli u pacjenta wystąpią reakcje nadwrażliwości (uczulenia), np. niedociśnienie tętnicze,
   niewydolność oddechowa, wysypka;
- w razie występowania w przeszłości objawów neurologicznych w obrębie rąk lub stóp (neuropatia
   obwodowa);
- jeśli ciężka lub uporczywa biegunka wystąpi w trakcie leczenia paklitakselem lub zaraz po jego
   zakończeniu;
- jeśli pacjent choruje na serce;
- ponieważ lek zawiera alkohol i polioksyetylowany olej rycynowy (patrz punkt „Ważne informacje
   o niektórych składnikach leku Paclitaxel-Ebewe”);
- w przypadku zmian w morfologii krwi;
- jeśli lek Paclitaxel-Ebewe jest stosowany jednocześnie z naświetlaniem (radioterapią) płuc;
- jeśli u pacjenta z mięsakiem Kaposi’ego wystąpi ciężkie zapalenie błon śluzowych.

Stosowanie innych leków
Należy poinformować lekarza lub farmaceutę o wszystkich przyjmowanych aktualnie lub ostatnio
lekach, nawet tych, które wydawane są bez recepty.

Lek Paclitaxel-Ebewe należy stosować:
- przed cisplatyną, jeśli oba leki stosowane są w skojarzeniu;
- 24 godziny po podaniu doksorubicyny.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania leków, które wpływają na eliminację paklitakselu
(substratów lub inhibitorów enzymów CYP2C8 lub CYP3A4, tj. erytromycyna, fluoksetyna,
gemfibrozyl, ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, efawirenz, newirapina) oraz
inhibitorów proteazy (leków stosowanych w leczeniu AIDS).

Stosowanie leku Paclitaxel-Ebewe z jedzeniem i piciem
Lek Paclitaxel-Ebewe można stosować jednocześnie z jedzeniem i piciem. Należy jednak zapytać
lekarza, czy podczas leczenia można spożywać alkohol.

Ciąża i karmienie piersią
Przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty. Należy unikać
zajścia w ciążę podczas stosowania leku Paclitaxel-Ebewe. Jeśli jednak w trakcie leczenia pacjentka
zajdzie w ciążę, musi niezwłocznie poinformować o tym lekarza.

Ciąża: Nie należy stosować leku Paclitaxel-Ebewe w okresie ciąży.
2                                                                                     DK/H/879/01/IB/10
                                                              RMS approved version DK/07.11.2005


Karmienie piersią: Nie należy stosować leku Paclitaxel-Ebewe podczas karmienia piersią. Nie należy
wznawiać karmienia piersią zanim lekarz nie uzna, że jest to bezpieczne. Należy przerwać karmienie
piersią na czas stosowania leku Paclitaxel-Ebewe.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Nie ma powodu, by pacjent nie mógł prowadzić pojazdów między kolejnymi kursami leczenia. Należy
jednak pamiętać, że Paclitaxel-Ebewe zawiera pewną ilość alkoholu i prowadzenie pojazdu
bezpośrednio po przyjęciu leku nie jest zalecane. Tak jak we wszystkich przypadkach, pacjent nie
powinien prowadzić pojazdów, jeśli odczuwa zawroty głowy lub oszołomienie.

Ważne informacje o niektórych składnikach leku Paclitaxel-Ebewe
Lek zawiera 50% (procent objętościowy) etanolu (alkoholu), tj. do 20 g na dawkę, co odpowiada
520 ml piwa lub 210 ml wina na dawkę. Ta ilość może być niebezpieczna dla osób uzależnionych od
alkoholu.

Lek zawiera również polioksyetylowany olej rycynowy (makrogologlicerolu rycynooleinian), który
może powodować ciężkie reakcje nadwrażliwości.


3. JAK STOSOWAĆ LEK PACLITAXEL-EBEWE

Lekarz decyduje o wielkości i ilości dawek, które powinien otrzymać pacjent.
Lek Paclitaxel-Ebewe jest podawany pod nadzorem lekarza, który może udzielić bardziej
szczegółowych informacji.
Dawka leku zależy od rodzaju i stopnia zawansowania raka. Lek Paclitaxel-Ebewe jest podawany
w kroplówce do żyły, przez około 3 godzin. Leczenie powtarza się zazwyczaj co 3 tygodnie
(2 tygodnie u pacjentów z mięsakiem Kaposi’ego).

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Paclitaxel-Ebewe
Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Paclitaxel-Ebewe pacjent otrzymuje premedykację składającą się
z kilku innych leków. Premedykacja jest konieczna, aby zapobiec ciężkim reakcjom nadwrażliwości.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Paclitaxel-Ebewe
Nie dotyczy pacjenta, gdyż Paclitaxel-Ebewe jest podawany przez lekarza lub pielęgniarkę.

Pominięcie zastosowania leku Paclitaxel-Ebewe
Nie dotyczy pacjenta, gdyż Paclitaxel-Ebewe jest podawany przez lekarza lub pielęgniarkę.

Przerwanie stosowania leku Paclitaxel-Ebewe
O przerwaniu stosowania leku Paclitaxel-Ebewe decyduje lekarz.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem leku należy zwrócić się do
lekarza lub farmaceuty.

Nie zaleca się stosowania leku Paclitaxel-Ebewe u dzieci w wieku poniżej 18 lat.


4. MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Jak każdy lek, Paclitaxel-Ebewe może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one
wystąpią.

Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są wypadanie włosów i mała liczba komórek krwi. Po
zakończeniu leczenia włosy odrastają, a liczba komórek krwi wraca do normy.


3                                                                                    DK/H/879/01/IB/10
                                                              RMS approved version DK/07.11.2005

Bardzo częste działania niepożądane
Wypadanie włosów, nudności, wymioty i biegunka, reakcje alergiczne, takie jak zaczerwienienie
skóry (głównie twarzy), wysypka na skórze, świąd i zakażenia ogólne. Niskie ciśnienie tętnicze krwi.
Zaburzenia krwi (stąd konieczność regularnych badań krwi), które mogą być przyczyną niewielkiej
niedokrwistości (z uczuciem osłabienia lub zmęczenia), większego ryzyka zakażenia lub łatwiejszego
powstawania siniaków. Drętwienie i (lub) mrowienie dłoni i (lub) stóp, ból mięśni i stawów,
owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej i języka.

Częste działania niepożądane
Zmiany częstości uderzeń lub rytmu serca, wysokie ciśnienie tętnicze krwi i krwawienie. U pacjentów
z mięsakiem Kaposi’ego mogą wystąpić ciężkie zaburzenia czynności wątroby. Przemijające zmiany
dotyczące paznokci i skóry. Objawy wynaczynienia: niekiedy ból, zaczerwienienie skóry, uczucie
gorąca, obrzęk i złuszczanie się skóry w miejscu wstrzyknięcia/infuzji. Inne reakcje skórne.

Rzadziej występuje zapalenie żył. U pacjentów otrzymujących również inne chemioterapeutyki i (lub)
naświetlania (radioterapię) może wystąpić ból w klatce piersiowej i (lub) duszność. Notowano
również zaburzenia czynności jelit, ból brzucha, nadmierne pocenie się i ból kończyn.

Niezbyt częste działania niepożądane
Niskie ciśnienie tętnicze krwi i powolny przepływ krwi spowodowane wyczerpującym zakażeniem,
czasami powodujące ciężkie zaburzenia czynności narządów wewnętrznych. Omdlenie, czasowa
utrata przytomności. Zawał serca.

Rzadkie działania niepożądane
Gorączka, odwodnienie i anafilaksja, tzn. reakcja nadwrażliwości z obrzękiem twarzy i (lub) gardła,
świszczącym oddechem, uczuciem omdlewania i duszności. Dreszcze i ból pleców związany z reakcją
alergiczną. Zapalenie płuc i inne zaburzenia płuc, bliznowacenie lub zgrubienie tkanek płuc,
powodujące duszność i kaszel; zator płucny powodujący duszność, ból w klatce piersiowej lub
barkach, kaszel; znaczące zaburzenia czynności płuc i oddychania. Notowano również obrzęk i (lub)
osłabienie rąk i (lub) stóp. Zapalenie otrzewnej (silny ból brzucha); niedrożność jelit z częściowym
lub całkowitym zablokowaniem jelit; perforacja (przedziurawienie) jelit z przenikaniem treści
jelitowej do jamy brzusznej; częściowe zmiany zapalne jelit spowodowane słabym dopływem krwi do
jelit; zapalenie trzustki; zaburzenia serca, które mogą powodować duszność lub obrzęk okolicy kostek.

Notowano również inne zaburzenia serca.

Bardzo rzadkie działania niepożądane
Ciężkie zakażenia, zaburzenia widzenia i słuchu, zawroty głowy(również pochodzenia błędnikowego),
kaszel, ciężkie reakcje uczuleniowe, reakcja alergiczna zagrażająca życiu, pokrzywka; silne
zaczerwienienie skóry (spowodowane alergią) z uszkodzeniem pewnych partii skóry, powstawaniem
dużych pęcherzy, czasami rozszerzające się na duże powierzchnie ciała i błonę śluzową jamy ustnej
(zespół Stevensa-Johnsona, martwica naskórka, rumień wielopostaciowy), zaczerwienienie skóry ze
złuszczaniem się skóry, często ze świądem i wypadaniem włosów. Oddzielenie się paznokcia od
łożyska. Nagłe obniżenie ciśnienia tętniczego krwi bezpośrednio po zmianie pozycji ciała z leżącej na
stojącą, prowadzące do zawrotów głowy. Napady padaczkowe (drgawki); napady drgawek
obejmujących całe ciało; splątanie oraz inne działania na mózg, aż do ciężkich zaburzeń czynności
mózgu. Zakrzep w naczyniach krwionośnych zaopatrujących jamę brzuszną i jelita. Ciężkie zapalenie
jelit, powodujące krwawą biegunkę, ból brzucha lub gorączkę. Zapalenie przełyku. Gromadzenie się
płynu w jamie brzusznej. Zapalenie jelita grubego, spowodowane małą liczbą krwinek białych.
Zaburzenia wątroby; częściowa martwica tkanki wątrobowej, powodująca ciężkie zaburzenia
czynności wątroby. Uszkodzenie mózgu i układu nerwowego, jako powikłanie zaburzeń czynności
wątroby. Notowano również utratę apetytu, zaparcie, ból głowy, trudności w koordynacji ruchów,
zaburzenia słuchu i (lub) równowagi, przyspieszoną czynność serca, zmniejszenie masy ciała
(jadłowstręt). Rak tkanek wytwarzających komórki krwi w szpiku kostnym; różne zaburzenia szpiku
kostnego, powodujące nieskuteczne wytwarzanie komórek krwi (w konsekwencji prowadzące po
wielu latach do zaawansowanego raka szpiku kostnego).

4                                                                                     DK/H/879/01/IB/10
                                                              RMS approved version DK/07.11.2005

Zgłaszano również następujące działania niepożądane:

Zespół rozpadu guza, który powoduje:
- duże stężenie potasu we krwi, które może być przyczyną nieprawidłowego rytmu serca
  (hiperkaliemia),
- tężyczkę, napady drgawek, opóźnienie umysłowe, zaburzenia ruchu, chwiejność emocjonalną,
  pobudzenie, niepokój, ból lub osłabienie mięśni (hipokalcemia)
- uczucie zmęczenia, utratę apetytu, ból głowy, gromadzenie się płynu w kończynach i płucach
  (niewydolność nerek)

Obrzęk plamki zniekształcający widzenie środkowe.

Fotopsja powodująca wrażenie błysków światła w oczach.

Męty ciała szklistego w postaci plamek, pasemek lub fragmentów pajęczyny, pływających powoli
przed oczami.

Zapalenie żyły.

Symetryczne pogrubienie skóry (twardzina).

Toczeń rumieniowaty układowy, który powoduje gorączkę, złe samopoczucie, bóle stawów, bóle
mięśniowe, uczucie zmęczenia i czasową utratę zdolności poznawczych.

Większość tych działań niepożądanych wystąpi podczas leczenia. Należy powiadomić lekarza, jeśli
któregokolwiek z wymienionych lub inne działania niepożądane wystąpią między kolejnymi cyklami
leczenia lub po zakończeniu leczenia.

Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.


5. JAK PRZECHOWYWAĆ LEK PACLITAXEL-EBEWE

Przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.

Fiolka przed otwarciem: Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, co zrobić z lekami, które nie są już potrzebne. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

Nie stosować leku Paclitaxel-Ebewe po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i fiolce
po EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.


6. INNE INFORMACJE

Co zawiera lek Paclitaxel-Ebewe
Substancją czynną leku jest paklitaksel. Każdy ml roztworu zawiera 6 mg paklitakselu.
1 fiolka 5 ml zawiera 30 mg paklitakselu.
1 fiolka 16,7 ml zawiera 100 mg paklitakselu.
1 fiolka 25 ml zawiera 150 mg paklitakselu.
1 fiolka 50 ml zawiera 300 mg paklitakselu.
1 fiolka 100 ml zawiera 600 mg paklitakselu


5                                                                                       DK/H/879/01/IB/10
                                                             RMS approved version DK/07.11.2005

Pozostałe składniki leku to: polioksyetylowany olej rycynowy (makrogologlicerolu rycynooleinian)
i etanol.

Jak wygląda lek Paclitaxel-Ebewe i co zawiera opakowanie
Koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji Paclitaxel-Ebewe jest przejrzystym, bezbarwnym do
bladożółtego, lepkim roztworem.

Opakowania:
Fiolki zawierają: 5 ml, 16,7 ml, 25 ml, 50 ml i 100 ml.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca
EBEWE Pharma Ges.m.b.H. Nfg. KG
Mondseestrasse 11
A-4866 Unterach, Austria

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji na temat leku oraz jego nazw w krajach
członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego należy zwrócić się do:

Sandoz Polska Sp. z o.o.
ul. Domaniewska 50 C
02-672 Warszawa
tel. 22 209 70 00

Data ostatniej aktualizacji ulotki: czerwiec 2012


    Informacje przeznaczone wyłącznie dla personelu medycznego lub pracowników służby zdrowia

                                           CYTOSTATYK

1. Niezgodności farmaceutyczne
Polioksyetylowany olej rycynowy (makrogologlicerolu rycynooleinian) może powodować
wypłukiwanie DEHP [di-(2-etylohaksylo)ftalan)] z pojemników impregnowanych polichlorkiem
winylu (PCW) w ilości zależnej od czasu i stężenia. Dlatego rozcieńczony produkt Paclitaxel-Ebewe
należy przygotowywać, przechowywać z podawać z zastosowaniem sprzętu, który nie zawiera PCW.

2. Instrukcja dotycząca przygotowania leku do stosowania
Postępowanie
Tak jak w przypadku wszystkich leków przeciwnowotworowych, podczas przygotowania paklitakselu
należy zachować ostrożność.
Kobiety w ciąży lub w wieku rozrodczym należy ostrzec, aby unikały kontaktu z lekami
cytotoksycznymi.
Produkt leczniczy powinien być rozcieńczany przez przeszkolony personel w warunkach
aseptycznych, w miejscu do tego przeznaczonym. Należy nosić odpowiednie rękawice ochronne.
Należy unikać kontaktu leku ze skórą i błonami śluzowymi. Jeśli lek dostanie się na skórę, należy
przemyć ją wodą z mydłem. Miejscowy kontakt z roztworem powoduje mrowienie, pieczenie
i zaczerwienienie. W razie kontaktu leku z błonami śluzowymi, należy przemyć je obficie wodą.
Wdychanie oparów roztworu powodowało duszność, ból w klatce piersiowej, pieczenia w gardle
i nudności.
Jeśli zamknięte fiolki przechowywane są w lodówce, może wytrącić się osad, który ponownie
rozpuszcza się po lekkim poruszeniu lub nawet bez poruszenia, gdy fiolka osiąga temperaturę
pokojową. Nie ma to wpływu na jakość produktu. Jeżeli roztwór pozostaje mętny lub jeśli
powstały osad nie rozpuszcza się, fiolkę należy zniszczyć.

Po wielokrotnym wprowadzaniu igły i pobieraniu produktu z fiolki, zawartość fiolek zachowuje
stabilność mikrobiologiczną, chemiczną i fizyczną do 28 dni w temperaturze 25ºC. Użytkownik
ponosi odpowiedzialność za inne warunki oraz czas przechowywania produktu.
6                                                                                    DK/H/879/01/IB/10
                                                             RMS approved version DK/07.11.2005


Przygotowanie produktu do podania dożylnego
Przed podaniem w infuzji paklitaksel musi być rozcieńczony w warunkach aseptycznych 0,9%
roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań lub 5% roztworem glukozy do wstrzykiwań, lub mieszaniną
0,9% roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań i 5% roztworu glukozy, do końcowego stężenia od
0,3 do 1,2 mg/ml.

Wykazano, że przygotowany roztwór do infuzji zachowuje stabilność chemiczną i fizyczną przez
48 godzin w temperaturze 5ºC i w temperaturze 25ºC, jeśli został rozcieńczony 5% roztworem glukozy
lub 0,9% roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt
leczniczy należy zużyć natychmiast. Jeśli nie jest zużyty natychmiast, za czas i warunki
przechowywania przed podaniem odpowiedzialność ponosi użytkownik. Zazwyczaj czas ten nie
powienien być dłuższy niż 24 godziny w temperaturze od 2 do 8ºC, chyba że rozcieńczenie roztworu
miało miejsce w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych.
Przygotowany roztwór przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego zastosowania.

W trakcie przygotowywania roztwory mogą być mętne ze względu na nośnik zawarty w leku, którego
nie można usunąć przez filtrowanie. Produkt Paclitaxel-Ebewe należy podawać przez zestaw do
infuzji z wbudowanym filtrem wewnętrznym z mikroporowatą błoną (średnica porów nie większa niż
0,22 m). Nie stwierdzono istotnej utraty mocy produktu podczas symulowanego podawania roztworu
przez zestaw do infuzji dożylnych z filtrem wewnętrznym).

Istnieją rzadkie doniesienia o wytrącaniu osadu podczas podawania paklitakselu, zazwyczaj pod
koniec 24-godzinnej infuzji. Wprawdzie nie wyjaśniono przyczyny precypitacji, jest to
prawdopodobnie spowodowane nadmiernym wysyceniem rozcieńczonego roztworu. W celu
zmniejszenia ryzyka precypitacji, roztwór paklitakselu należy użyć możliwie jak najszybciej po
rozcieńczeniu oraz unikać nadmiernego wstrząsania lub wzburzania. Przed użyciem należy dokładnie
przepłukać zestaw do infuzji. Podczas infuzji należy regularnie kontrolować wygląd roztworu,
a w razie wytrącania osadu należy przerwać podawanie infuzji.

Aby zminimalizować ekspozycję pacjenta na DEHP, który może być wypłukiwany z worków
infuzyjnych, zestawów lub innego sprzętu medycznego impregnowanego PCW, rozcieńczone
roztwory produktu Paclitaxel-Ebewe należy przechowywać w butelkach, które nie zawierają PCW
(wykonanych ze szkła, polipropylenu) lub w workach plastikowych (z polipropylenu, poliolefiny)
i podawać przez polietylenowe zestawy do infuzji. Zastosowanie urządzeń filtrujących wyposażonych
w krótkie odcinki wlotowe i (lub) wylotowe drenów wykonanych z PCW nie powodowało istotnego
wypłukiwania DEHP.

Usuwanie
Cały sprzęt użyty do przygotowania i podawania lub taki, który w jakikolwiek sposób miał styczność
z paklitakselem, należy usunąć zgodnie z lokalnymi wytycznymi dla postępowania z cytostatykami.

3. Okres ważności
Nieotwarte fiolki: 3 lata.

Po otwarciu, przed rozcieńczeniem
Po wielokrotnym wprowadzaniu igły i pobieraniu produktu z fiolki zawartość fiolek zachowuje
stabilność mikrobiologiczną, chemiczną i fizyczną do 28 dni w temperaturze 25ºC.
Z mikrobiologicznego punktu widzenia po otwarciu fiolki produkt można przechowywać
maksymalnie przez 28 dni w temperaturze 25C. Za stosowanie innego czasu i warunków
przechowywania odpowiedzialność ponosi użytkownik.

Po rozcieńczeniu
Po rozcieńczeniu lek zachowuje stabilność chemiczną i fizyczną przez 48 godzin w temperaturze 25C
oraz od 2C do 8C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt leczniczy należy zużyć
natychmiast. Jeśli nie jest zużyty natychmiast, za czas i warunki przechowywania przed podaniem
7                                                                                    DK/H/879/01/IB/10
                                                           RMS approved version DK/07.11.2005

odpowiedzialność ponosi użytkownik. Na ogół czas ten nie powienien przekraczać 24 godzin
w temperaturze od 2 do 8ºC, chyba że rozcieńczenie roztworu miało miejsce w kontrolowanych
i zwalidowanych warunkach aseptycznych.

4. Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania
Fiolka przed otwarciem: przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.




8                                                                                  DK/H/879/01/IB/10

                
                                                                                              MRP approved version 09/2006
                    CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO


1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Paclitaxel-Ebewe,      6 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji


2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każdy ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 6 mg paklitakselu (Paclitaxelum).
1 fiolka 5 ml zawiera 30 mg paklitakselu.
1 fiolka 16,7 ml zawiera 100 mg paklitakselu.
1 fiolka 25 ml zawiera 150 mg paklitakselu.
1 fiolka 50 ml zawiera 300 mg paklitakselu.
1 fiolka 100 ml zawiera 600 mg paklitakselu

Substancje pomocnicze:
polioksyetylowany olej rycynowy (makrogologlicerolu rycynooleinian): 522,4 mg/ml,
etanol bezwodny: 401,7 mg/ml (patrz punkt 4.4).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji.
Przezroczysty, bladożółty roztwór.


4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1   Wskazania do stosowania

Rak jajnika: Paklitaksel jest wskazany w leczeniu skojarzonym z cisplatyną w chemioterapii
pierwszego rzutu u pacjentek z zaawansowanym rakiem jajnika lub resztkowym nowotworem
(>1 cm), po wcześniejszej laparotomii.

Paklitaksel jest wskazany w chemioterapii drugiego rzutu w leczeniu raka jajnika z przerzutami, gdy
standardowe leczenie schematami zawierającymi platynę okazało się nieskuteczne.

Rak piersi: W leczeniu adjuwantowym paklitaksel jest wskazany u pacjentów z przerzutami do
węzłów chłonnych po terapii antracykliną i cyklofosfamidem (AC). Leczenie adjuwantowe
paklitakselem należy uważać za alternatywę dla przedłużonej terapii AC.

Paklitaksel jest wskazany do początkowego leczenia miejscowego zaawansowanego raka piersi lub
raka piersi z przerzutami, zarówno w skojarzeniu z antracykliną u pacjentów, u których można
zastosować leczenie antracykliną lub w skojarzeniu z trastuzumabem u pacjentów ze zwiększoną
ekspresją receptora HER-2 na poziomie 3+ oznaczonym metodą immunohistochemiczną, u których
leczenie antracykliną nie jest odpowiednie (patrz punkty 4.4 i 5.1).

W monoterapii, paklitaksel jest wskazana w leczeniu raka piersi z przerzutami u pacjentów, u których
standardowe leczenie schematami zawierającymi antracyklinę okazało się nieskuteczne lub jest
nieodpowiednie.

Zaawansowany niedrobnokomórkowy rak płuca: Paklitaksel w leczeniu skojarzonym z cisplatyną
jest wskazany w leczeniu niedrobnokomórkowego raka płuca (ang. non-small cell lung carcinoma,

1                                                                                     DK/H/0879/01/IB/10
                                                                    MRP approved version 09/2006
NSCLC) u pacjentów, którzy nie kwalifikują się do zabiegu chirurgicznego dającego potencjalną
szansę na wyleczenie i (lub) do radioterapii.

Mięsak Kaposi’ego w przebiegu AIDS: Paklitaksel jest wskazany w leczeniu zaawansowanego
mięsaka Kaposi’ego (ang. Kaposi’s sarkoma, KS) w przebiegu AIDS u pacjentów, u których
wcześniejsze leczenie antracykliną liposomalną okazało się nieskuteczne.

Ograniczona ilość danych potwierdza skuteczność produktu leczniczego w tym wskazaniu,
a podsumowanie istotnych badań przedstawiono w punkcie 5.1.

4.2   Dawkowanie i sposób podawania

Przed podaniem produktu Paclitaxel-Ebewe u wszystkich pacjentów należy zastosować premedykację
obejmującą kortykosteroidy, leki przeciwhistaminowe i antagonistów receptorów H2, np.:

                                                             Czas podania przed
              Lek                   Dawka                 zastosowaniem produktu
                                                              Paclitaxel-Ebewe
      Deksametazon         20 mg doustnie* lub        Doustnie: około 12 i 6 godzin lub
                           dożylnie                   dożylnie: 30 do 60 minut
      Difenhydramina**     50 mg dożylnie             30 do 60 minut
      Cymetydyna lub       300 mg dożylnie lub        30 do 60 minut
      ranitydyna           50 mg dożylnie
       * 8 do 20 mg u pacjentów z mięsakiem Kaposi’ego
       ** lub równoważny lek przeciwhistaminowy, np. chlorofeniramina

Produkt Paclitaxel-Ebewe należy podawać przez zestaw do infuzji dożylnych, zawierający filtr
wewnętrzny o średnicy porów ≤0,22 m (patrz punkt 6.6).

Chemioterapia pierwszego rzutu w raku jajnika
Chociaż inne schematy dawkowania są obecnie w trakcie badań, zaleca się stosowanie paklitakselu
w skojarzeniu z cisplatyną. Zależnie od czasu trwania wlewu dożylnego zaleca się dwie dawki
paklitakselu:
 dawka 175 mg/m pc. podawana dożylnie przez 3 godziny, a następnie cisplatyna w dawce
  75 mg/m pc. co 3 tygodnie
  lub
                   2                                                                          2
 dawka 135 mg/m pc. w 24-godzinnej infuzji dożylnej, a następnie cisplatyna w dawce 75 mg/m pc.
  z zachowaniem trzytygodniowej przerwy między cyklami chemioterapii (patrz punkt 5.1).

Chemioterapia drugiego rzutu w raku jajnika
Zalecana dawka paklitakselu wynosi 175 mg/m2 pc. podawana przez 3 godziny, z zachowaniem
trzytygodniowej przerwy między kolejnymi cyklami leczenia.

Chemioterapia adjuwantowa raka piersi
Zalecana dawka paklitakselu wynosi 175 mg/m2 pc. podawana przez 3 godziny co 3 tygodnie
w czterech cyklach, po zakończeniu leczenia antracykliną i cyklofosfamidem (AC).

Chemioterapia pierwszego rzutu w raku piersi
W leczeniu skojarzonym z doksorubicyną (50 mg/m2 pc.) paklitaksel należy podawać 24 godziny po
podaniu doksorubicyny. Zalecana dawka paklitakselu wynosi 220 mg/m2 pc. podawana dożylnie przez
3 godziny, z zachowaniem 3-tygodniowej przerwy między kolejnymi cyklami leczenia (patrz punkty
4.5 i 5.1).
W leczeniu skojarzonym z trastuzumabem zalecana dawka paklitakselu wynosi 175 mg/m2 pc.,
podawana dożylnie przez 3 godziny, z zachowaniem 3-tygodniowej przerwy między cyklami
chemioterapii (patrz punkt 5.1). Infuzję paklitakselu można rozpocząć następnego dnia po podaniu
pierwszej dawki trastuzumabu lub bezpośrednio po podaniu kolejnej dawki trastuzumabu, jeśli


2                                                                                   DK/H/0879/01/IB/10
                                                                      MRP approved version 09/2006
poprzednia dawka trastuzumabu była dobrze tolerowana (szczegóły dotyczące dawkowania
trastuzumabu, patrz Charakterystyka Produktu Leczniczego produktu Herceptin).

Chemioterapia drugiego rzutu w raku piersi
Zalecana dawka paklitakselu wynosi 175 mg/m2 pc. podawana przez 3 godziny, z zachowaniem
3-tygodniowej przerwy między kolejnymi cyklami leczenia.

Leczenie zaawansowanego niedrobnokomórkowego raka płuca
Zalecaną dawkę paklitakselu, wynoszącą 175 mg/m2 pc., podaje się przez 3 godziny, a następnie
podaje się cisplatynę w dawce 80 mg/m2 pc., z zachowaniem 3-tygodniowej przerwy między
kolejnymi cyklami leczenia.

Leczenie mięsaka Kaposi’ego w przebiegu AIDS
Zalecana dawka paklitakselu wynosi 100 mg/m2 pc. podawana w 3-godzinnej infuzji dożylnej co
2 tygodnie.

Kolejne dawki paklitakselu należy podawać w zależności od indywidualnej tolerancji leku przez
pacjenta.

Paklitakselu nie należy ponownie podawać dopóki liczba neutrofilów nie wyniesie 1500/mm3
(1000/mm3 u pacjentów z mięsakiem Kaposi’ego), a liczba płytek 100 000/mm3 (75 000/mm3
u pacjentów z mięsakiem Kaposi’ego). Pacjenci z ciężką neutropenią (liczba neutrofilów <500/mm3
utrzymująca się przez tydzień lub dłużej) lub z ciężką neuropatią obwodową powinni w następnych
cyklach leczenia otrzymywać dawkę paklitakselu zmniejszoną o 20% (o 25% u pacjentów
z mięsakiem Kaposi’ego), patrz punkt 4.4.

Pacjenci z niewydolnością wątroby: dostępne dane są niewystarczające, aby zalecić zmianę
dawkowania u pacjentów z lekkimi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty
4.4 i 5.2). Pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby nie należy leczyć paklitakselem.

Stosowanie u dzieci i młodzieży: Podawanie paklitakselu dzieciom w wieku poniżej 18 lat nie jest
zalecane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności.

4.3   Przeciwwskazania

Paklitaksel jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką nadwrażliwością w wywiadzie na paklitaksel
lub na którąkolwiek substancję pomocniczą, zwłaszcza na polioksyetylowany olej rycynowy
(makrogologlicerolu rycynooleinian), patrz punkt 4.4.

Paklitaksel jest przeciwwskazany w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Paklitakselu nie należy podawać pacjentom, u których liczba neutrofilów przed leczeniem wynosiła
<1500/mm3 (<1000/mm3 u pacjentów z mięsakiem Kaposi'ego).

W przypadku mięsaka Kaposi'ego paklitaksel jest również przeciwwskazany u pacjentów
z jednocześnie występującymi ciężkimi, niekontrolowanymi zakażeniami.

4.4   Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Paklitaksel należy podawać pod nadzorem lekarza z doświadczeniem w prowadzeniu chemioterapii
przeciwnowotworowej. Ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwości,
należy zapewnić dostęp do odpowiedniego sprzętu podtrzymującego czynności życiowe.

Ze względu na możliwość wynaczynienia zaleca się uważne kontrolowanie miejsca wkłucia, czy nie
występują objawy przesączania produktu leczniczego podczas infuzji.



3                                                                                    DK/H/0879/01/IB/10
                                                                     MRP approved version 09/2006
Przed podaniem paklitakselu pacjenci muszą otrzymać wstępne leczenie kortykosteroidami, lekami
przeciwhistaminowymi i antagonistami receptorów H2 (patrz punkt 4.2).

W razie leczenia skojarzonego z cisplatyną, paklitaksel należy podawać przed cisplatyną (patrz punkt
4.5).

Ciężkie reakcje nadwrażliwości charakteryzujące się dusznością i niedociśnieniem tętniczym
wymagającym leczenia, obrzękiem naczynioruchowym oraz uogólnioną pokrzywką występowały
u mniej niż 1% pacjentów otrzymujących paklitaksel po odpowiedniej premedytacji. Reakcje te
związane są prawdopodobnie z uwalnianiem histaminy. W razie ciężkich reakcji nadwrażliwości
należy natychmiast przerwać infuzję paklitakselu, wdrożyć leczenie objawowe i nie podawać
ponownie tego leku pacjentowi.

Zahamowanie czynności szpiku kostnego (głównie neutropenia) jest objawem toksyczności
ograniczającym wielkość dawki paklitakselu. Należy często kontrolować morfologię krwi. Nie należy
rozpoczynać kolejnego cyklu leczenia, jeśli liczba neutrofilów nie powróci do wartości 1500/mm3
(1000/mm3 u pacjentów z mięsakiem Kaposi’ego), a liczba płytek nie wyniesie 100 000/mm3
(75 000/mm3 u pacjentów z mięsakiem Kaposi’ego). W badaniach klinicznych u pacjentów z KS
większość chorych otrzymywała czynnik stymulujący wzrost granulocytów (G-CSF).

Po podaniu paklitakselu w monoterapii rzadko opisywano ciężkie zaburzenia w układzie
przewodzącym serca. Jeśli podczas podawania paklitakselu wystąpią u pacjenta istotne zaburzenia
w układzie przewodzącym serca (np. blok przewodzenia przedsionkowo-komorowego, częstoskurcz
komorowy), należy wdrożyć odpowiednie leczenie i prowadzić ciągłe monitorowanie czynności serca
podczas kolejnych cyklów leczenia paklitakselem. Podczas podawania paklitakselu obserwowano
bezobjawowe zazwyczaj i na ogół niewymagające leczenia niedociśnienie tętnicze, nadciśnienie
i bradykardię. Zaleca się częste monitorowanie czynności życiowych, zwłaszcza podczas pierwszej
godziny infuzji paklitakselu. Ciężkie zaburzenia czynności układu sercowo-naczyniowego
obserwowano częściej u pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca niż z rakiem piersi lub
jajnika. Opisano jeden przypadek niewydolności serca związanej z podaniem paklitakselu u pacjenta
włączonego do badania klinicznego, oceniającego skuteczność produktu u pacjentów z mięsakiem
Kaposi’ego w przebiegu AIDS.

Jeśli paklitaksel jest podawany w skojarzeniu z doksorubicyną lub trastuzumabem w początkowej
fazie leczenia raka piersi z przerzutami, należy zwrócić szczególną uwagę na kontrolowanie czynności
serca. Jeśli pacjent jest zakwalifikowany do leczenia paklitakselem w skojarzeniu z tymi lekami,
należy ocenić wyjściową czynność serca, w tym zebrać dokładny wywiad, przeprowadzić badanie
fizykalne, wykonać elektrokardiogram, echokardiogram i (lub) wentrykulografię radioizotopową
techniką MUGA. Czynność serca należy kontrolować w trakcie dalszego leczenia (np. co trzy
miesiące). Monitorowanie to może być pomocne w rozpoznaniu pacjentów, u których pojawią się
zaburzenia czynności serca, a lekarz prowadzący powinien dokładnie ocenić skumulowaną dawkę
(w mg/m2 pc.) podawanej antracykliny przed podjęciem decyzji o częstości oceny czynności komór
serca. Jeśli wyniki badań wykazują pogorszenie czynności serca, nawet bezobjawowe, lekarz
prowadzący powinien uważnie ocenić korzyści kliniczne wynikające z dalszego leczenia w stosunku
do możliwości uszkodzenia serca, w tym potencjalnie nieodwracalnego. Jeśli leczenie jest
kontynuowane, należy częściej kontrolować czynność serca (np. co 1-2 cykle leczenia). W celu
uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zapoznać się z Charakterystyką Produktu
Leczniczego produktu Herceptin lub doksorubicyny.

Mimo częstego występowania neuropatii obwodowej, rozwijanie się ciężkich objawów jest rzadkie.
W ciężkich przypadkach zaleca się zmniejszenie dawki paklitakselu we wszystkich kolejnych cyklach
leczenia o 20% (o 25% u pacjentów z mięsakiem Kaposi’ego). W leczeniu pacjentów
z niedrobnokomórkowym rakiem płuca i w leczeniu pierwszego rzutu u pacjentek z rakiem jajnika,
stosowanie paklitakselu w 3-godzinnej infuzji w skojarzeniu z cisplatyną powodowało, że objawy
ciężkiego działania neurotoksycznego występowały częściej, niż gdy paklitaksel i cyklofosfamid
podawane były w monoterapii przed leczeniem cisplatyną.


4                                                                                     DK/H/0879/01/IB/10
                                                                     MRP approved version 09/2006
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby może wystąpić zwiększone ryzyko toksyczności
paklitakselu, zwłaszcza zahamowania czynności szpiku kostnego 3. do 4. stopnia. Nie ma dowodów,
że toksyczność paklitakselu zwiększa się, gdy podawany jest w 3-godzinnej infuzji pacjentom
z lekkimi zaburzeniami czynności wątroby. Jeśli paklitaksel jest podawany w dłuższej infuzji,
u pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności wątroby może wystąpić nasilone
zahamowanie czynności szpiku kostnego. Należy uważnie obserwować, czy u pacjenta nie występuje
ciężkie zahamowanie czynności szpiku (patrz punkt 4.2). Brak wystarczających danych, aby zalecić
zmiany dawkowania u pacjentów z lekkimi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby
(patrz punkt 5.2).

Brak danych dotyczących pacjentów z wyjściową, ciężką cholestazą wątrobową. Nie należy podawać
paklitakselu pacjentom z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.

Ponieważ produkt Paclitaxel-Ebewe zawiera alkohol etylowy (401,7 mg/ml), należy wziąć pod uwagę
możliwość wpływu alkoholu na ośrodkowy układ nerwowy i inne skutki jego działania.

Należy zwrócić szczególną uwagę, aby unikać dotętniczego podania paklitakselu, gdyż w badaniach
tolerancji miejscowej przeprowadzonych na zwierzętach obserwowano ciężkie odczyny tkankowe po
podaniu dotętniczym.

Rzadko obserwowano rzekomobłoniaste zapalenia jelit, również u pacjentów, którzy nie
otrzymywali jednocześnie antybiotyków. Taką reakcję należy uwzględnić w diagnostyce różnicowej
przypadków ciężkiej lub uporczywej biegunki występującej w trakcie leczenia lub wkrótce po
leczeniu paklitakselem.

Paklitaksel stosowany w skojarzeniu z napromienianiem tkanki płucnej, niezależnie od kolejności
zastosowania, może przyczynić się do rozwoju śródmiąższowego zapalenia płuc.

U pacjentów z mięsakiem Kaposi’ego rzadko rozwija się ciężkie zapalenie błon śluzowych. Jeśli
wystąpią ciężkie reakcje, dawkę paklitakselu należy zmniejszyć o 25%.

Paclitaxel-Ebewe zawiera polioksyetylowany olej rycynowy (makrogologlicerolu rycynooleinian),
który może powodować ciężkie reakcje alergiczne.

4.5   Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Premedykacja cymetydyną nie wpływa na klirens paklitakselu.

W chemioterapii pierwszego rzutu wraku jajnika zaleca się podawanie paklitakselu przed cisplatyną.
Jeśli paklitaksel jest podany przed cisplatyną, jego profil bezpieczeństwa jest zgodny z profilem
opisywanym po podaniu paklitakselu w monoterapii. Gdy paklitakselu podawano po cisplatynie,
u pacjentów występowało silniejsze zahamowanie czynności szpiku kostnego i klirens paklitakselu
zmniejszał się o około 20%. U pacjentek leczonych paklitakselem i cisplatyną ryzyko niewydolności
nerek może być większe niż u pacjentek z nowotworami narządu rodnego leczonych samą cisplatyną.

W leczeniu początkowym raka piersi z przerzutami paklitaksel należy podawać 24 godziny po podaniu
doksorubicyny, gdyż eliminacja doksorubicyny i jej czynnych metabolitów może być zmniejszona
w przypadku podawania obu leków w krótkim odstępie czasu (patrz punkt 5.2).

Metabolizm paklitakselu jest katalizowany częściowo przez izoenzymy CYP2C8 i 3A4 cytochromu
P450 (patrz punkt 5.2). Badania kliniczne wykazały, że głównym szlakiem metabolizmu paklitakselu
u ludzi jest przemiana do 6α-hydroksypaklitakselu przy udziale izoenzymu CYP2C8. Jednoczesne
podawanie pacjentom ketokonazolu, znanego silnego inhibitora CYP3A4, nie hamuje eliminacji
paklitakselu, dlatego oba leki mogą być podawane razem bez konieczności dostosowania
dawkowania. Dalsze dane dotyczące możliwych interakcji paklitakselu z innymi
substratami/inhibitorami CYP3A4 są ograniczone. Dlatego należy zachować ostrożność podczas
jednoczesnego podawania paklitakselu ze znanymi inhibitorami (np. erytromycyną, fluoksetyną,

5                                                                                    DK/H/0879/01/IB/10
                                                                     MRP approved version 09/2006
gemfibrozylem) lub aktywatorami (np. ryfampicyną, karbamazepiną, fenytoiną, fenobarbitalem,
efawirenzem, newirapiną) CYP2C8 lub 3A4.

Badania przeprowadzone u pacjentów z mięsakiem Kaposi'ego, którzy otrzymywali jednocześnie
wiele innych leków, sugerują, że ogólnoustrojowy klirens paklitakselu jest znacząco mniejszy
w obecności nelfinawiru i rytonawiru, ale nie indynawiru. Dostępne dane dotyczące interakcji
z innymi inhibitorami proteazy są niewystarczające. W związku z tym paklitaksel należy podawać
z ostrożnością pacjentom otrzymującym inhibitory proteazy jako jednoczesne leczenie.

4.6   Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Brak odpowiednich danych dotyczących stosowania paklitakselu u kobiet w ciąży. Wykazano, że
paklitaksel ma właściwości embrio- i fetotoksyczne u królików oraz zmniejsza płodność u szczurów.

Podobnie jak inne cytotoksyczne produkty lecznicze, paklitaksel podawany kobietom w ciąży może
powodować uszkodzenie płodu. Dlatego paklitakselu nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że
jest to bezwzględnie konieczne. Kobietom w wieku rozrodczym leczonym paklitakselem należy
zalecić, aby unikały zajścia w ciążę w czasie leczenia i aby w razie zajścia w ciążę niezwłocznie
poinformowały o tym lekarza prowadzącego. Pacjenci (kobiety i mężczyźni) oraz ich partnerzy
w wieku rozrodczym powinni stosować skuteczne metody zapobiegania ciąży przez co najmniej
6 miesięcy po zakończeniu leczenia paklitakselem.

Przed rozpoczęciem leczenia paklitakselem pacjenci powinni zasięgnąć porady na temat możliwości
zamrożenia nasienia ze względu na możliwość niepłodności.

Stosowanie paklitakselu w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3). Nie
wiadomo, czy paklitaksel przenika do mleka kobiecego. Karmienie piersią należy przerwać na czas
leczenia paklitakselem.

4.7   Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie wykazano, aby paklitaksel zaburzał zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Należy jednak pamiętać, że Paclitaxel-Ebewe zawiera alkohol (patrz punkty 4.4 i 6.1).

4.8   Działania niepożądane

Jeśli nie podano inaczej, poniższe omówienie odnosi się do bazy danych dotyczących ogólnego
bezpieczeństwa stosowania paklitakselu w monoterapii w badaniach klinicznych u 812 pacjentów
z guzami litymi. Ponieważ populacja osób z mięsakiem Kaposi'ego jest bardzo szczególna, na końcu
tego punktu zamieszczono osobny rozdział przygotowany na podstawie badania klinicznego
przeprowadzonego u 107 pacjentów.

Częstość i nasilenie działań niepożądanych, jeśli nie podano inaczej, były zasadniczo podobne
u pacjentów otrzymujących paklitaksel w leczeniu raka jajnika, raka piersi lub
niedrobnokomórkowego raka płuca. Żadne z obserwowanych działań toksycznych nie było
jednoznacznie zależne od wieku pacjenta.

Najczęściej występującym istotnym działaniem niepożądanym było zahamowanie czynności szpiku.
Ciężka neutropenia (<500 komórek/mm3) występowała u 28% pacjentów, ale nie była związana
z epizodami gorączkowymi. Tyko u 1% pacjentów ciężka neutropenia trwała przez ≥7 dni.
Małopłytkowość notowano u 11% pacjentów. U 3% pacjentów nadir liczby płytek (<50 000/mm3)
wystąpił co najmniej raz w czasie trwania badania. Niedokrwistość obserwowano u 64% pacjentów,
ale w ciężkiej postaci (Hb <5 mmol/1) wystąpiła tylko u 6% pacjentów. Częstość i nasilenie
niedokrwistości jest zależne od wyjściowego stężenia hemoglobiny.

Wydaje się, że neurotoksyczność, głównie neuropatia obwodowa, występowała częściej i miała
cięższy przebieg po podaniu dawki 175 mg/m2 pc. w 3-godzinnej infuzji (85% przypadków działania

6                                                                                     DK/H/0879/01/IB/10
                                                                     MRP approved version 09/2006
neurotoksycznego, z czego 15% ciężkiego) niż po podaniu dawki 135 mg/m2 pc. w 24-godzinnej
infuzji (25% przypadków działania neurotoksycznego, z czego 3% ciężkiego), jeśli paklitaksel był
podawany w skojarzeniu z cisplatyną. U pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca i pacjentek
z rakiem jajnika, otrzymujących paklitaksel w 3-godzinnej infuzji, a następnie cisplatynę, stwierdza
się wyraźne zwiększenie częstości ciężkiej neurotoksyczności. Neuropatia obwodowa może wystąpić
już po pierwszym cyklu leczenia i nasilać się wraz ze zwiększeniem ekspozycji na paklitaksel.
W kilku przypadkach neuropatia obwodowa była przyczyną przerwania leczenia paklitakselem.
Objawy czuciowe zwykle zmniejszały się lub ustępowały w ciągu kilku miesięcy po zakończeniu
leczenia paklitakselem. Neuropatie uprzednio występujące na skutek wcześniejszego leczenia nie są
przeciwwskazaniem dla leczenia paklitakselem.

Ból stawów lub ból mięśni występował u 60% pacjentów, a u 13% był ciężki.

Ciężkie reakcje nadwrażliwości z możliwością zgonu (definiowane jako niedociśnienie tętnicze
wymagające leczenia, obrzęk naczynioruchowy, niewydolność oddechowa wymagająca leczenia
rozszerzającego oskrzela lub uogólniona pokrzywka) wystąpiły u dwóch pacjentów (<l%). Lżejsze
reakcje nadwrażliwości wystąpiły u 34% pacjentów (17% wszystkich cyklów leczenia).
Reakcje te, głównie nagłe zaczerwienienie i wysypka, nie wymagały leczenia ani nie powodowały
konieczności przerwania leczenia paklitakselem.

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia występujące podczas podania dożylnego mogą prowadzić do
miejscowego obrzęku, bólu, rumienia i stwardnienia, a w przypadku wynaczynienia może dojść do
zapalenia tkanki łącznej. Opisywano oddzielenie się skóry martwiczej i (lub) złuszczanie skóry,
czasami spowodowane wynaczynieniem. Może również wystąpić odbarwienia skóry. Rzadko
w miejscu poprzedniego wynaczynienia występowały nawroty miejscowych reakcji skórnych po
podaniu paklitakselu w innym miejscu wkłucia. Obecnie nie jest znana specyficzna metoda leczenia
reakcji po wynaczynieniu.
W niektórych przypadkach reakcja w miejscu wstrzyknięcia występowała w trakcie przedłużonej
infuzji lub pojawiała się z opóźnieniem od tygodnia do 10 dni.

W poniższej tabeli wymieniono działania niepożądane niezależnie od ich nasilenia, związane
z monoterapią paklitakselem podawanym w 3-godzinnej infuzji pacjentom z przerzutami
(812 pacjentów leczonych w ramach badań klinicznych) oraz zgłaszane po wprowadzeniu paklitakselu
do obrotu*.

Częstość wymienionych niżej działań niepożądanych zdefiniowano następująco: bardzo często
(≥1/10), często (≥1/100, <1/10), niezbyt często (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10 000, <1/1000),
bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych
danych). W obrębie każdej grupy częstości działania niepożądane przedstawione zostały zgodnie ze
zmniejszającym się nasileniem.

Zakażenia i zarażenia        Bardzo często: zakażenia (głównie dróg moczowych i górnych dróg
pasożytnicze:                oddechowych), ze zgłoszonymi przypadkami zgonów
                             Niezbyt często: wstrząs septyczny
                             Rzadko*: zapalenie płuc, zapalenie otrzewnej, posocznica
Zaburzenia krwi i            Bardzo często: zahamowanie czynności szpiku kostnego, neutropenia,
układu chłonnego:            niedokrwistość, małopłytkowość, leukopenia, krwawienie
                             Rzadko*: gorączka neutropeniczna
                             Bardzo rzadko*: ostra białaczka szpikowa, zespół mielodysplastyczny
Zaburzenia układu            Bardzo często: łagodne reakcje nadwrażliwości (głównie
immunologicznego:            zaczerwienienie skóry i wysypka)
                             Niezbyt często: ciężkie reakcje nadwrażliwości wymagające leczenia
                             (np. niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, niewydolność
                             oddechowa, uogólniona pokrzywka, dreszcze, ból pleców, ból w klatce
                             piersiowej, tachykardia, ból brzucha, ból kończyn, nadmierne pocenie
                             się i nadciśnienie tętnicze)
                             Rzadko*: reakcje anafilaktyczne

7                                                                                    DK/H/0879/01/IB/10
                                                                    MRP approved version 09/2006
                            Bardzo rzadko*: wstrząs anafilaktyczny
Zaburzenia metabolizmu      Bardzo rzadko*: jadłowstręt
i odżywiania:               Częstość nieznana: zespół rozpadu guza*
Zaburzenia psychiczne:      Bardzo rzadko*: splątanie
Zaburzenia układu           Bardzo często: neurotoksyczność (głównie neuropatia obwodowa).
nerwowego:                  Rzadko*: neuropatia ruchowa (nieznaczne osłabienie w części dystalnej
                            kończyn)
                            Bardzo rzadko*: neuropatia autonomiczna (powodująca niedrożność
                            porażenną i niedociśnienie ortostatyczne), napady drgawkowe typu
                            grand mal, drgawki, encefalopatia, zawroty głowy, ból głowy, ataksja
Zaburzenia oka:             Bardzo rzadko*: zaburzenia nerwu wzrokowego i (lub) widzenia
                            (mroczki iskrzące), zwłaszcza u pacjentów otrzymujących dawki
                            większe niż zalecane
                            Częstość nieznana: obrzęk plamki*, fotopsja*, męty ciała szklistego*
Zaburzenia ucha i           Bardzo rzadko*: ototoksyczność, utrata słuchu, szumy uszne, zawroty
błędnika:                   głowy pochodzenia obwodowego
Zaburzenia serca:           Często: bradykardia.
                            Niezbyt często: kardiomiopatia, bezobjawowa tachykardia komorowa,
                            tachykardia z rytmem bliźniaczym, blok przedsionkowo-komorowy z
                            omdleniem, zawał mięśnia sercowego
                            Rzadko: niewydolność serca
                            Bardzo rzadko*: migotanie przedsionków, tachykardia nadkomorowa
Zaburzenia naczyniowe:      Bardzo często: niedociśnienie tętnicze
                            Niezbyt często: nadciśnienie tętnicze, zakrzepica, zakrzepowe zapalenie
                            żył
                            Bardzo rzadko*: wstrząs
                            Częstość nieznana: zapalenie żyły*
Zaburzenia układu           Rzadko*: duszność, naciek opłucnej, śródmiąższowe zapalenie płuc,
oddechowego, klatki         zwłóknienie płuc, zator płucny, niewydolność oddechowa
piersiowej i śródpiersia:   Bardzo rzadko*: kaszel
Zaburzenia żołądka i        Bardzo często: nudności, wymioty, biegunka, zapalenie błon śluzowych
jelit:                      Rzadko*: niedrożność jelit, perforacja jelit, niedokrwienne zapalenie
                            jelit, zapalenie trzustki
                            Bardzo rzadko*: zakrzepica krezki, rzekomobłoniaste zapalenie jelit,
                            zapalenie przełyku, zaparcie, wodobrzusze, neutropeniczne zapalenie
                            okrężnicy
Zaburzenia wątroby i        Bardzo rzadko*: martwica wątroby, encefalopatia wątrobowa (w obu
dróg żółciowych:            rodzajach zaburzeń zgłoszono przypadki zgonów)
Zaburzenia skóry i          Bardzo często: łysienie
tkanki podskórnej:          Często: przemijające i łagodne zmiany paznokci i skóry
                            Rzadko*: świąd, wysypka, rumień
                            Bardzo rzadko*: zespół Stevensa-Johnsona, martwica naskórka, rumień
                            wielopostaciowy, złuszczające zapalenie skóry, pokrzywka, oddzielenie
                            się paznokcia od łożyska (podczas leczenia pacjenci powinni stosować
                            przeciwsłoneczną ochronę rąk i stóp)
                            Częstość nieznana: twardzina*
Zaburzenia mięśniowo-       Bardzo często: ból stawów, ból mięśni
szkieletowe i tkanki        Częstość nieznana: toczeń rumieniowaty układowy*
łącznej:
Zaburzenia ogólne i         Często: reakcje w miejscu podania (w tym obrzęk miejscowy, ból,
stany w miejscu podania:    rumień, stwardnienie, sporadycznie w wyniku wynaczynienia może
                            wystąpić zapalenie tkanki łącznej, zwłóknienie skóry i martwica skóry)
                            Rzadko*: osłabienie, gorączka, odwodnienie, obrzęki, złe samopoczucie
Badania diagnostyczne:      Często: znaczne zwiększenie aktywności AspAT, znaczne zwiększenie
                            aktywności fosfatazy zasadowej
                            Niezbyt często: znaczne zwiększenie stężenia bilirubiny


8                                                                                   DK/H/0879/01/IB/10
                                                                     MRP approved version 09/2006
                             Rzadko*: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi

U pacjentek z rakiem piersi, otrzymujących paklitaksel jako leczenie adjuwantowe po podaniu
antracykliny z cyklofosfamidem (AC), częściej niż u pacjentek leczonych tylko AC występowała
neurotoksyczność, reakcje nadwrażliwości, bóle stawów i (lub) mięśni, niedokrwistość, zakażenie,
gorączka, nudności i (lub) wymioty oraz biegunka. Jednak częstość tych działań była podobna, jak
w przypadku podawania paklitakselu w monoterapii, jak wyżej.

Leczenie skojarzone
Poniższe omówienie odnosi się do dwóch dużych badań klinicznych dotyczących chemioterapii
pierwszego rzutu w raku jajnika (paklitaksel+cisplatyna: ponad 1050 pacjentek); dwóch badań
III fazy, w których stosowano leczenie pierwszego rzutu u pacjentek z rakiem piersi z przerzutami:
w jednym badaniu oceniano leczenie skojarzone z doksorubicyną (paklitaksel+doksorubicyna:
267 pacjentek), a w drugim z trastuzumabem (zaplanowana analiza podgrupy paklitaksel+trastuzumab:
188 pacjentek) oraz dwóch badań III fazy u pacjentów w zaawansowanym stadium
niedrobnokomórkowego raka płuca (paklitaksel+cisplatyna: ponad 360 pacjentów), patrz punkt 5.1.

Gdy w ramach chemioterapii pierwszego rzutu paklitaksel podawany był pacjentkom z rakiem jajnika
w 3-godzinnej infuzji poprzedzającej podanie cisplatyny, działania neurotoksyczne, bóle stawów
i (lub) mięśni oraz reakcje nadwrażliwości występowały częściej i miały cięższy przebieg niż
u pacjentek leczonych cyklofosfamidem, a następnie cisplatyną. Okazało się, że zahamowanie
czynności szpiku występowało rzadziej i miało lżejszy przebieg po podaniu paklitakselu
w 3-godzinnej infuzji poprzedzającej podanie cisplatyny niż po podaniu cyklofosfamidu, a następnie
cisplatyny.

W przypadku chemioterapii pierwszego rzutu u pacjentek z rakiem piersi z przerzutami objawy takie,
jak neutropenia, niedokrwistość, neuropatia obwodowa, bóle stawów i (lub) bóle mięśniowe,
osłabienie, gorączka i biegunka występowały częściej i miały cięższy przebieg, jeśli paklitaksel
(220 mg/m2 pc.) podawany był w 3-godzinnej infuzji 24 godziny po podaniu doksorubicyny
(50 mg/m2 pc) w porównaniu ze standardowym leczeniem w schemacie FAC (5-FU 500 mg/m2 pc.,
doksorubicyna 50 mg/m2 pc., cyklofosfamid 500 mg/m2 pc.). Wydaje się, że nudności i wymioty
występują rzadziej i są łagodniejsze po zastosowaniu leczenia skojarzonego paklitakselem (220 mg/m2
pc.) z doksorubicyna (50 mg/m2 pc.) w porównaniu ze standardowym schematem FAC. Podanie
kortykosteroidów mogło przyczynić się do zmniejszenia częstości oraz nasilenia nudności i wymiotów
u pacjentek otrzymujących paklitaksel z doksorubicyną.

W przypadku, gdy paklitaksel podawany był w 3-godzinnej infuzji w skojarzeniu z trastuzumabem
w leczeniu pierwszego rzutu w raku piersi z przerzutami, następujące działania niepożądane
(niezależnie od ich związku z paklitakselem lub trastuzumabem) zgłaszano częściej niż po podaniu
paklitakselu w monoterapii: niewydolność serca (8% wobec 1%), zakażenie (46% wobec 27 %),
dreszcze (42% wobec 4%), gorączka (47% wobec 23%), kaszel (42% wobec 22%), wysypka
(39% wobec 18%), bóle stawów (37% wobec 21%), tachykardia (12% wobec 4%), biegunka
(45% wobec 30 %), wzmożone napięcie (11% wobec 3%), krwawienie z nosa (18% wobec 4%),
trądzik (11% wobec 3%), opryszczka (12% wobec 3%), przypadkowe urazy (13% wobec 3%),
bezsenność (25% wobec 13%), zapalenie błony śluzowej nosa (22% wobec 5%), zapalenie zatok
(21% wobec 7%) i reakcje w miejscu wstrzyknięcia (7% wobec 1%). Niektóre z tych różnic mogą
wynikać ze zwiększonej liczby oraz czasu trwania cyklów leczenia skojarzonego paklitakselem
z trastuzumabem w porównaniu z czasem trwania monoterapii paklitakselem. Ciężkie zdarzenia
zgłaszano z podobną częstością podczas skojarzonego podawania paklitakselu z trastuzumabem
i podczas podawania paklitakselu w monoterapii.

U 15% pacjentek z rakiem piersi z przerzutami otrzymujących doksorubicynę w skojarzeniu
z paklitakselem opisywano zaburzenia kurczliwości serca (≥20% zmniejszenie frakcji wyrzutowej
lewej komory) w porównaniu z 10% pacjentek leczonych według standardowego schematu FAC.
Zastoinowa niewydolność serca występowała u <1% pacjentek w obu ramionach: paklitakselu
z doksorubicyną i standardowego schematu FAC. Podawanie trastuzumabu w skojarzeniu
z paklitakselem pacjentkom leczonym wcześniej antracyklinami powodowało zwiększenie częstości

9                                                                                    DK/H/0879/01/IB/10
                                                                   MRP approved version 09/2006
i stopnia nasilenia zaburzeń czynności serca w porównaniu z pacjentkami otrzymującymi paklitaksel
w monoterapii (klasa I/II wg NYHA 10% wobec 0%; klasa III/IV wg NYHA 2% wobec 1%) i rzadko
prowadziło do zgonu (patrz Charakterystyka Produktu Leczniczego trastuzumabu). We wszystkich
przypadkach, oprócz rzadkich przypadków zgonu, pacjentki odpowiadały na właściwe leczenie.

Popromienne zapalenie płuc opisywano u pacjentów otrzymujących paklitaksel w skojarzeniu
z napromienianiem.

Mięsak Kaposi’ego w przebiegu AIDS
Na podstawie badania klinicznego z udziałem 107 pacjentów stwierdzono, że częstość i nasilenie
działań niepożądanych (poza dotyczącymi układu krwiotwórczego i wątroby, patrz niżej) u pacjentów
z mięsakiem Kasposi’ego i u pacjentów otrzymujących paklitaksel w monoterapii innych guzów litych
były zazwyczaj podobne.

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Zahamowanie czynności szpiku kostnego było głównym działaniem toksycznym ograniczającym
dawkę produktu. Najważniejszym hematologicznym działaniem toksycznym jest neutropenia. Ciężka
neutropenia (<500 komórek/mm3) wystąpiła u 20% pacjentów podczas pierwszego cyklu leczenia.
W trakcie całego okresu leczenia ciężką neutropenię obserwowano u 39% pacjentów. Neutropenia
trwała przez >7 dni u 41% pacjentów, a przez 30 do 35 dni u 8% pacjentów. U wszystkich
obserwowanych pacjentów ustąpiła w ciągu 35 dni. Neutropenia o 4. stopniu nasilenia, trwająca co
najmniej 7 dni, występowała u 22% pacjentów.

Gorączkę neutropeniczną związaną z podaniem paklitakselu zgłaszano u 14% pacjentów i w 1,3%
cyklów leczenia. Podczas podawania paklitakselu wystąpiły 3 zakończone zgonem przypadki
posocznicy (2,8%), związanej ze stosowaniem produktu leczniczego.

Małopłytkowość obserwowano u 50% pacjentów, a ciężkiego stopnia (<50 000 komórek/mm3) u 9%.
Tylko u 14% pacjentów liczba płytek zmniejszyła się do wartości poniżej 75 000 komórek/mm3 co
najmniej raz w trakcie leczenia. Epizody krwawień związane z podawaniem paklitakselu zgłaszano
u mniej niż 3% pacjentów i były one miejscowe.

Niedokrwistość (Hb <11 g/dl) obserwowano u 61% pacjentów, a ciężką niedokrwistość (Hb <8 g/dl)
u 10% chorych. Przetoczenie erytrocytów było konieczne u 21% pacjentów.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Wśród pacjentów (>50% leczonych inhibitorami proteazy) z prawidłowymi wyjściowymi
parametrami czynności wątroby, u 28% stwierdzono zwiększenie stężenia bilirubiny, u 43%
zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej i u 44% zwiększenie aktywności AspAT. Zwiększenie
wartości każdego z tych parametrów było poważne w 1% przypadków.

4.9   Przedawkowanie

Nie jest znana odtrutka w przypadku przedawkowania paklitakselu. W razie przedawkowania pacjenta
należy uważnie monitorować. Sposób leczenia należy uzależnić od głównych przewidywanych działań
toksycznych, do których należy zahamowanie czynności szpiku kostnego, neuropatia obwodowa
i zapalenie błon śluzowych.

Przedawkowanie u dzieci i młodzieży może wiązać się z ostrym zatruciem etanolem.


5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1   Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwnowotworowe (taksany)
Kod ATC: L01CD01

10                                                                                 DK/H/0879/01/IB/10
                                                                      MRP approved version 09/2006


Paklitaksel jest lekiem o działaniu antagonistycznym wobec mikrotubuli, który wspomaga
powstawanie mikrotubuli z dimerów tubuliny i stabilizuje mikrotubule przez zapobieganie
depolimeryzacji. Stabilizacja powoduje zahamowanie prawidłowej, dynamicznej reorganizacji sieci
mikrotubuli, która jest niezbędna dla zasadniczych funkcji interfazy i podziału mitotycznego komórki.
Ponadto paklitaksel powoduje tworzenie nieprawidłowych agregatów lub pęczków mikrotubuli przez
cykl życiowy komórki oraz licznych gwiazd mikrotubuli w trakcie mitozy.

Rak jajnika
Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność paklitakselu w leczeniu pierwszego rzutu w raku jajnika
oceniano w dwóch dużych, randomizowanych, kontrolowanych badaniach klinicznych (w porównaniu
z leczeniem skojarzonym cyklofosfamidem w dawce 750 mg/m2 pc. z cisplatyną w dawce 75 mg/m2
pc.). W badaniu Intergroup (BMS CA139-209) ponad 650 pacjentek z pierwotnym rakiem jajnika
(o stopniu zaawansowania IIb-c, III lub IV) otrzymało maksymalnie 9 cyklów leczenia obejmujących
paklitaksel (w dawce 175 mg/m2 pc. w 3-godzinnej infuzji), następnie cisplatynę (75 mg/m2 pc.) lub
leczenie stanowiące kontrolę. W drugim dużym badaniu (GOG 11 l/BMS CA139-022) oceniano wynik
zastosowania maksymalnie 6 cyklów leczenia paklitakselem (w dawce 135 mg/m2 pc., w 24-godzinnej
infuzji) poprzedzającym podanie cisplatyny (75 mg/m2 pc.) lub leczenia kontrolnego u ponad
400 pacjentek z pierwotnym rakiem jajnika (stopień III/IV) i resztkowym nowotworem >1 cm po
laparotomii etapowej lub z przerzutami odległymi. Chociaż nie porównywano ze sobą bezpośrednio
dwóch różnych sposobów dawkowania paklitakselu, to w obydwu badaniach u pacjentek leczonych
paklitakselem w skojarzeniu z cisplatyną uzyskano znacząco większy odsetek odpowiedzi na leczenie,
dłuższy czas do progresji choroby i dłuższy okres przeżycia w porównaniu z leczeniem
standardowym. U pacjentek z zaawansowanym rakiem jajnika otrzymujących paklitaksel
w 3-godzinnej infuzji i cisplatynę częściej obserwowano objawy neurotoksyczności, bóle stawów
i (lub) mięśni, lecz rzadziej zahamowanie czynności szpiku w porównaniu z pacjentkami, które
otrzymały cyklofosfamid z cisplatyną.

Rak piersi
W leczeniu adjuwantowym raka piersi 3121 pacjentek z dodatnim wynikiem badania węzłów
chłonnych otrzymywało leczenie adjuwantowe paklitakselem lub nie otrzymywało chemioterapii po
podaniu czterech cyklów leczenia doksorubicyną i cyklofosfamidem (CALGB 9344, BMS CA
139-223). Mediana czasu obserwacji następczej wynosiła 69 miesięcy. U pacjentek otrzymujących
paklitaksel nastąpiło znaczące zmniejszenie ryzyka nawrotu choroby o 18% (p=0,0014) i znaczące
zmniejszenie ryzyka zgonu o 19% (p=0,0044) w porównaniu do pacjentek otrzymujących tylko
leczenie AC. Analizy retrospektywne wykazały korzyści z leczenia dla pacjentek we wszystkich
podgrupach. U pacjentek, których status receptorowy guza był ujemny lub nieznany, zmniejszenie
ryzyka nawrotu choroby wynosiło 28% (95% przedział ufności: 0,59-0,86). W podgrupie pacjentek
z dodatnim receptorem guza, zmniejszenie ryzyka nawrotu choroby wynosiło 9% (95% przedział
ufności: 0,78-1,07). Jednak plan badania nie obejmował oceny skutków przedłużonego leczenia AC
ponad 4 cykle. Na podstawie wyników tylko tego badania nie można wykluczyć, że obserwowane
wyniki mogą być częściowo spowodowane różnym czasem trwania chemioterapii w obu ramionach
badania (AC: 4 cykle; AC + paklitaksel: 8 cyklów). Z tego względu adjuwantowe leczenie
paklitakselem należy traktować jako alternatywę dla przedłużonego leczenia AC.

W drugim dużym, podobnie zaprojektowanym badaniu klinicznym, dotyczącym adjuwantowego
leczenia raka piersi u pacjentek z dodatnim wynikiem badania węzłów chłonnych, 3060 pacjentek po
leczeniu czterema cyklami AC (NSABP B-28, BMS CA139-270) przydzielono losowo do grupy
otrzymującej 4 cykle leczenia paklitakselem w większej dawce (225 mg/m2 pc.) lub nieotrzymującej
leczenia paklitakselem. Podczas obserwacji po zakończeniu badania, która trwała średnio (mediana)
64 miesiące, u pacjentek otrzymujących paklitaksel stwierdzono znaczące zmniejszenie ryzyka
nawrotu choroby o 17% (p=0,006) w porównaniu z pacjentkami otrzymującymi tylko leczenie AC;
leczenie paklitakselem wiązało się ze zmniejszeniem ryzyka zgonu o 7% (95% przedział ufności:
0,78-1,12). Analizy wyników we wszystkich podgrupach wykazały przewagę leczenia paklitakselem.
W badaniu tym u pacjentek z dodatnim hormonalnym receptorem guza zmniejszenie ryzyka nawrotu
choroby wynosiło 23% (95% przedział ufności: 0,6-0,92); u pacjentek z ujemnym receptorem
hormonalnym guza zmniejszenie ryzyka nawrotu choroby wynosiło 10% (95% przedział ufności:

11                                                                                    DK/H/0879/01/IB/10
                                                                    MRP approved version 09/2006
0,7-1,11).

W leczeniu pierwszego rzutu w raku piersi z przerzutami skuteczność i bezpieczeństwo stosowania
paklitakselu oceniano w dwóch kluczowych, randomizowanych i kontrolowanych, otwartych
badaniach III fazy.
 W pierwszym badaniu (BMS CA139-278) porównywano leczenie skojarzone doksorubicyną
   podawaną w bolusie (50 mg/m2 pc.) i paklitakselem (220 mg/m2 pc. w 3-godzinnej infuzji)
   podawanym po 24 godzinach (AT) ze standardowym schematem leczenia FAC (5-FU 500 mg/m2
   pc., doksorubicyna 50 mg/m2 pc., cyklofosfamid 500 mg/m2 pc.); oba schematy leczenia były
   podawane co 3 tygodnie przez 8 cyklów. Do tego randomizowanego badania włączono
   267 pacjentki z rakiem piersi z przerzutami, które nie otrzymywały uprzednio chemioterapii lub
   otrzymywały jako leczenie adjuwantowe chemioterapię bez antracykliny. Wyniki wykazały
   znaczącą różnicę w czasie do wystąpienia progresji choroby u pacjentek otrzymujących leczenie
   AT w porównaniu z pacjentkami leczonymi schematem FAC (8,2 w porównaniu do 6,2 miesiąca;
   p=0,029). Mediana okresu przeżycia była większa w grupie otrzymującej paklitaksel
   z doksorubicyną w porównaniu z grupą otrzymującą FAC (23,0 w porównaniu z 18,3 miesiąca;
   p=0,004). W ramieniu AT i FAC odpowiednio 44% i 48% pacjentek poddano po zakończeniu
   leczenia chemioterapii z zastosowaniem taksanów, odpowiednio w 7% i 50% przypadków.
   Całkowity odsetek odpowiedzi był również znacząco większy w ramieniu AT w porównaniu
   z ramieniem FAC (68% wobec 55%). Pełną odpowiedź na leczenie stwierdzono u 19% pacjentek
   otrzymujących paklitaksel z doksorubicyną w porównaniu z 8% pacjentek leczonych według
   schematu FAC. Wszystkie wyniki dotyczące skuteczności leczenia zostały następnie potwierdzone
   przez niezależną, zaślepioną analizę.

 W drugim, kluczowym badaniu skuteczność i bezpieczeństwo skojarzonego stosowania
  paklitakselu z produktem Herceptin były oceniane jako planowa analiza podgrup pacjentów
  (z rakiem piersi z przerzutami, otrzymujących uprzednio adjuwantowe leczenie antracyklinami)
  z badania HO648g. Nie dowiedziono skuteczności leczenia produktem Herceptin w skojarzeniu
  z paklitakselem u pacjentów, którzy nie otrzymywali wcześniej adjuwantowego leczenia
  antracyklinami. U 188 pacjentów z rakiem piersi z przerzutami i nadmierną ekspresją antygenu
  HER2 (2+ lub 3+ oznaczane w badaniu immunohistochemicznym), leczonych uprzednio
  antracyklinami porównywano leczenie skojarzone trastuzumabem (dawka nasycająca 4 mg/kg mc,
  a następnie 2 mg/kg mc./tydzień) z paklitakselem (175 mg/m2 pc.), podawanym w 3-godzinnej
  infuzji co 3 tygodnie do monoterapii paklitakselem (175 mg/m2 pc.), podawanym w 3-godzinnej
  infuzji co 3 tygodnie. Paklitaksel podawano w 3-godzinnej infuzji co 3 tygodnie przez co najmniej
  6 cyklów leczenia, podczas gdy trastuzumab podawano raz w tygodniu, aż do wystąpienia progresji
  choroby. Badanie wykazało istotną korzyść z leczenia skojarzonego paklitakselem
  z trastuzumabem w porównaniu do paklitakselu stosowanego w monoterapii w kategoriach czasu
  do wystąpienia progresji choroby (6,9 wobec 3,0 miesięcy), współczynnika odpowiedzi
  (41% wobec 17%) i czasu trwania odpowiedzi klinicznej (10,5 wobec 4,5 miesiąca).
  Najważniejszym działaniem toksycznym obserwowanym podczas leczenia skojarzonego
  paklitakselem z trastuzumabem były zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8).

Zaawansowany niedrobnokomórkowy rak płuca
Skuteczność paklitakselu (175 mg/m2 pc.) podawanego przed cisplatyną (80 mg/m2 pc.) w leczeniu
zaawansowanego niedrobnokomórkowego raka płuca oceniano w dwóch badaniach III fazy
(367 pacjentów, u których stosowano schemat leczenia obejmujący paklitaksel). Oba badania były
randomizowane: w jednym grupa porównawcza otrzymywała cisplatynę w dawce 100 mg/m2 pc.,
a w drugim tenipozyd w dawce 100 mg/m2 pc. przed cisplatyną w dawce 80 mg/m2 pc. (367 pacjentów
w grupie porównawczej). Wyniki obu badań były podobne. W odniesieniu do głównego wyniku
badania, jakim była śmiertelność, nie stwierdzono istotnych różnic między porównywanymi
schematami (mediany czasu przeżycia w schematach leczenia zawierających paklitaksel wynosiły
8,1 i 9,5 miesiąca, a w grupach porównawczych 8,6 i 9,9 miesiąca). Podobnie, nie było różnic
w okresie przeżycia bez postępu choroby między badanymi schematami leczenia. Obserwowano
natomiast znaczącą korzyść w kategorii czasu odpowiedzi klinicznej na stosowane leczenie. Ocena
jakości życia wykazała, że korzystniejsze działanie w odniesieniu do utraty apetytu mają schematy


12                                                                                  DK/H/0879/01/IB/10
                                                                      MRP approved version 09/2006
leczenia zawierające paklitaksel. Dowiedziono jednak, że schemat ten jest mniej korzystny
w odniesieniu do neuropatii obwodowej (p<0,008).

Zaawansowany mięsak Kaposi'ego w przebiegu AIDS
Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania paklitakselu u pacjentów z zaawansowanym mięsakiem
Kaposi'ego w przebiegu AIDS, uprzednio leczonych ogólnoustrojową chemioterapią, oceniano
w badaniu bez grupy kontrolnej. Za pierwszorzędowy punkt końcowy badania przyjęto najlepszą
odpowiedź kliniczną guza. Spośród 107 pacjentów 63 uznano za opornych na liposomalne postaci
antracyklin. Tę podgrupę uznano za główną populację do oceny skuteczność leczenia. U pacjentów
opornych na liposomalne antracykliny ogólny współczynnik skuteczności (całkowita/częściowa
odpowiedź na leczenie) po 15 cyklach leczenia wynosił 57% (przedział ufności: 44-70%). Ponad 50%
odpowiedzi na leczenie widocznych było po pierwszych 3 cyklach leczenia. U pacjentów opornych na
liposomalne postaci antracyklin odsetek odpowiedzi na leczenie był porównywalny do
obserwowanego u pacjentów, którzy nigdy nie otrzymywali inhibitora proteazy (55,6%) oraz do
pacjentów, którzy go otrzymali co najmniej 2 miesiące przed podaniem paklitakselu (60,9%). Mediana
czasu do progresji choroby u pacjentów opornych na liposomalne antracykliny wynosił 468 dni (95%
przedział ufności od 257 do nieocenialnego). Mediana przeżycia nie była możliwa do obliczenia, ale
dolna granica 95% przedziału ufności wynosiła w tej grupie 617 dni.

5.2   Właściwości farmakokinetyczne

Po podaniu dożylnym paklitaksel wykazuje dwufazowe zmniejszenie stężenia w osoczu.

Właściwości farmakokinetyczne paklitakselu ustalano po podaniu dawek 135 mg/m2 pc. i 175 mg/m2
pc. w infuzjach trwających 3 i 24 godziny. Oszacowany średni końcowy okres półtrwania obejmował
zakres od 3,0 do 52,7 godziny, a średnie, wartości klirensu całkowitego, na podstawie analizy
niekompartmentowej, mieściły się w zakresie od 11,6 do 24,0 l/h/m2 pc. Wydaje się, że całkowity
klirens paklitakselu zmniejsza się w przypadku większych stężeń paklitakselu w osoczu. Średnia
wartość objętości dystrybucji paklitakselu w stanie stacjonarnym wynosiła od 198 do 688 l/m2 pc., co
wskazuje na dużą dystrybucję do przestrzeni pozanaczyniowej i (lub) silne wiązanie z tkankami.
Podanie rosnących dawek paklitakselu w trzygodzinnej infuzji prowadziło do nieliniowej
farmakokinetyki leku. Zwiększenie dawki o 30% (od 135 mg/m2 pc. do 175 mg/m2 pc.) powodowało
zwiększenie wartości Cmax i AUC0-∞ odpowiednio o 75% i 81%.

Po dożylnym podaniu paklitakselu w dawce 100 mg/m2 pc. w 3-godzinnej infuzji 19 pacjentom z KS,
średnia wartość Cmax wynosiła 1,530 ng/ml (zakres 761-2,860 ng/ml), a średnia wartość AUC wynosiła
5,619 ng x h/ml (zakres 2,609-9,428 ng x h/ml). Klirens wynosił 20,6 l/h/m2 pc. (zakres 11-38),
a objętość dystrybucji wynosiła 291 1/m2 pc. (zakres 121-638). Końcowy okres półtrwania w fazie
eliminacji wynosił średnio 23,7 godziny (zakres 12-33).

Różnice osobnicze w ogólnoustrojowej ekspozycji na paklitaksel były minimalne. Nie było dowodów
kumulacji paklitakselu podawanego po wielokrotnych cyklach leczenia.

Badania in vitro wykazały, że u ludzi 89-98% leku związane jest z białkami surowicy. Obecność
cymetydyny, ranitydyny, deksametazonu lub difenhydraminy nie wpływa na wiązanie paklitakselu
z białkami.

Dystrybucja i metabolizm paklitakselu u ludzi nie zostały w pełni poznane. Średnie wartości
skumulowanego odzysku leku wydalanego w niezmienionej postaci w moczu wynoszą od 1,3 do
12,6% podanej dawki, co wskazuje na znaczny klirens pozanerkowy. Głównymi mechanizmami
eliminacji paklitakselu mogą być metabolizm wątrobowy i wydzielanie z żółcią. Wydaje się, że
paklitaksel jest metabolizowany głównie z udziałem enzymów układu cytochromu P450. Po podaniu
znakowanego izotopem paklitakselu, średnio 26%, 2% i 6% radioaktywnego związku wydalane było
z kałem w postaci, odpowiednio, 6-alfa-hydroksypaklitakselu, 3'-p-hydroksypaklitakselu i 6-alfa-3'-p-
dihydroksypaklitakselu. Powstawanie tych hydroksylowanych metabolitów katalizowane jest,
odpowiednio, przez izoenzymy CYP2C8, CYP3A4 i przez obydwa. Nie badano formalnie wpływu
zaburzeń czynności nerek lub wątroby na wydalanie paklitakselu podanego w 3-godzinnej infuzji.

13                                                                                    DK/H/0879/01/IB/10
                                                                    MRP approved version 09/2006
Wartości parametrów farmakokinetycznych u jednego pacjenta poddawanego hemodializie, który
otrzymywał paklitaksel w dawce 135 mg/m2 pc. w 3-godzinnej infuzji mieściły się w przedziale
określonym dla pacjentów niedializowanych.

W badaniach klinicznych, w których podawano jednocześnie paklitaksel i doksorubicynę, dystrybucja
oraz eliminacja doksorubicyny i jej metabolitów były wydłużone. Całkowita ekspozycja na
doksorubicynę była o 30% większa, gdy paklitaksel był podawany bezpośrednio po doksorubicynie niż
gdy leki podawano w odstępie 24 godzin.

Przed podaniem paklitakselu w skojarzeniu z cisplatyną, doksorubicyną lub trastuzumabem należy
zapoznać się z treścią Charakterystyki Produktu Leczniczego każdego z tych leków, w celu uzyskania
informacji dotyczących stosowania tych produktów leczniczych.

5.3   Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Nie badano właściwości rakotwórczych paklitakselu. Jednak ze względu na farmakodynamiczny
mechanizm działania paklitaksel może być środkiem o potencjalnym działaniu rakotwórczym
i genotoksycznym. Badania in vitro i in vivo na doświadczalnych modelach u ssaków wykazały, że
paklitaksel ma właściwości mutagennie.


6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1   Wykaz substancji pomocniczych

Makrogologlicerolu rycynooleinian
Etanol bezwodny

6.2   Niezgodności farmaceutyczne

Polioksyetylowany olej rycynowy może powodować wypłukiwanie di(2-etyloheksylo)ftalanu [DEHP]
z pojemników impregnowanych polichlorkiem winylu (PCW), w ilości zależnej od czasu oraz
stężenia. Dlatego przygotowanie, przechowywanie i podawanie rozcieńczonego produktu Paclitaxel-
Ebewe należy wykonywać z zastosowaniem sprzętu i pojemników, które nie zawierają PCW.

Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych
w punkcie 6.6.

6.3   Okres ważności

Fiolki przed otwarciem
3 lata

Fiolki po otwarciu, przed rozcieńczeniem
Po wielokrotnym wprowadzeniu igły do fiolki wykazano stabilność chemiczną i fizyczną przez 28 dni
w temperaturze 25°C.
Z mikrobiologicznego punktu widzenia, po pierwszym otwarciu fiolki z koncentratem do sporządzania
roztworu produkt można przechowywać przez maksymalnie 28 dni w temperaturze 25°C. Za
stosowanie innego czasu i warunków przechowywania odpowiedzialność ponosi użytkownik.

Po rozcieńczeniu
Wykazano, że przygotowany roztwór zachowuje stabilność chemiczną i fizyczną przez 48 godzin
w temperaturze 25°C i w temperaturze od 2°C do 8°C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia
produkt należy natychmiast zużyć. Jeśli nie jest zużyty natychmiast, za czas i warunki
przechowywania sporządzonego roztworu odpowiedzialność ponosi użytkownik. Zazwyczaj czas ten
nie powienien być dłuższy niż 24 godziny w temperaturze od 2 do 8ºC, chyba że rozcieńczenie miało
miejsce w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych.

14                                                                                  DK/H/0879/01/IB/10
                                                                      MRP approved version 09/2006


6.4   Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Fiolka przed otwarciem: przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

W celu zapoznania się z warunkami przechowywania produktu leczniczego po rozcieńczeniu, patrz
punkt 6.3

6.5   Rodzaj i zawartość opakowania

Fiolki z bezbarwnego szkła typu I, zamknięte korkiem z gumy butylowej z aluminiowym
uszczelnieniem, w tekturowym pudełku, zawierające 5 ml, 16,7 ml, 25 ml, 50 ml lub 100 ml roztworu.

W kartonie znajduje się 1, 5 lub 10 fiolek z ochronnym opakowaniem ONCO-SAFE lub bez takiego
opakowania.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6   Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania produktu leczniczego

Postępowanie z produktem leczniczym
Tak jak w przypadku innych leków przeciwnowotworowych, podczas przygotowania produktu
Paclitaxel-Ebewe należy zachować ostrożność.

Kobiety w ciąży lub w wieku rozrodczym należy ostrzec, aby unikały kontaktu z lekami
cytotoksycznymi.

Produkt leczniczy powinien być rozcieńczany przez przeszkolony personel w warunkach
aseptycznych, w miejscu do tego przeznaczonym. Należy nosić odpowiednie rękawice ochronne.
Należy unikać kontaktu leku ze skórą i błonami śluzowymi. Jeśli lek dostanie się na skórę, należy
przemyć ją wodą z mydłem. Miejscowy kontakt z roztworem powoduje mrowienie, pieczenie
i zaczerwienienie. W razie kontaktu leku z błonami śluzowymi, należy przemyć je obficie wodą.
Wdychanie oparów roztworu powodowało duszność, ból w klatce piersiowej, pieczenia w gardle
i nudności.

Jeśli zamknięte fiolki przechowywane są w lodówce, może wytrącić się osad, który ponownie
rozpuszcza się po lekkim poruszeniu lub nawet bez poruszenia, gdy fiolka osiąga temperaturę
pokojową. Nie ma to wpływu na jakość produktu. Jeżeli roztwór pozostaje mętny lub jeśli
powstały osad nie rozpuszcza się, fiolkę należy zniszczyć.

Po wielokrotnym wprowadzaniu igły i pobieraniu produktu z fiolki, zawartość fiolek zachowuje
stabilność mikrobiologiczną, chemiczną i fizyczną do 28 dni w temperaturze 25ºC. Użytkownik
ponosi odpowiedzialność za inne warunki oraz czas przechowywania produktu.

Przygotowanie produktu leczniczego do podania dożylnego
Przed podaniem w infuzji paklitaksel musi być rozcieńczony w warunkach aseptycznych 0,9%
roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań lub 5% roztworem glukozy do wstrzykiwań, lub mieszaniną
0,9% roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań i 5% roztworu glukozy, do końcowego stężenia od
0,3 do 1,2 mg/ml.

Wykazano, że przygotowany roztwór do infuzji zachowuje stabilność chemiczną i fizyczną przez
48 godzin w temperaturze 5ºC i w temperaturze 25ºC, jeśli został rozcieńczony 5% roztworem glukozy
lub 0,9% roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt
leczniczy należy zużyć natychmiast. Jeśli nie jest zużyty natychmiast, za czas i warunki
przechowywania przed podaniem odpowiedzialność ponosi użytkownik. Zazwyczaj czas ten nie
powienien być dłuższy niż 24 godziny w temperaturze od 2 do 8ºC, chyba że rozcieńczenie miało
miejsce w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych.

15                                                                                    DK/H/0879/01/IB/10
                                                                    MRP approved version 09/2006
Przygotowany roztwór przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego zastosowania.

W trakcie przygotowywania roztwory mogą być mętne ze względu na nośnik zawarty w leku, którego
nie można usunąć przez filtrowanie. Produkt Paclitaxel-Ebewe należy podawać przez zestaw do
infuzji z wbudowanym filtrem wewnętrznym z mikroporowatą błoną (średnica porów nie większa niż
0,22 m). Nie stwierdzono istotnej utraty mocy produktu podczas symulowanego podawania roztworu
przez zestaw do infuzji dożylnych z filtrem wewnętrznym.

Istnieją rzadkie doniesienia o wytrącaniu osadu podczas podawania paklitakselu, zazwyczaj pod
koniec 24-godzinnej infuzji. Wprawdzie nie wyjaśniono przyczyny precypitacji, jest to
prawdopodobnie spowodowane nadmiernym wysyceniem rozcieńczonego roztworu. W celu
zmniejszenia ryzyka precypitacji, roztwór paklitakselu należy użyć możliwie jak najszybciej po
rozcieńczeniu oraz unikać nadmiernego wstrząsania lub wzburzania. Przed użyciem należy dokładnie
przepłukać zestaw do infuzji. Podczas infuzji należy regularnie kontrolować wygląd roztworu,
a w razie wytrącania osadu należy przerwać podawanie infuzji.

Aby zminimalizować ekspozycję pacjenta na DEHP, który może być wypłukiwany z worków
infuzyjnych, zestawów lub innego sprzętu medycznego impregnowanego PCW, rozcieńczone
roztwory produktu Paclitaxel-Ebewe należy przechowywać w butelkach, które nie zawierają PCW
(wykonanych ze szkła, polipropylenu) lub w workach plastikowych (z polipropylenu, poliolefiny)
i podawać przez polietylenowe zestawy do infuzji. Zastosowanie urządzeń filtrujących wyposażonych
w krótkie odcinki wlotowe i (lub) wylotowe drenów wykonanych z PCW nie powodowało istotnego
wypłukiwania DEHP.

Usuwanie
Cały sprzęt użyty do przygotowania i podawania lub taki, który w jakikolwiek sposób miał styczność
z paklitakselem, należy usunąć zgodnie z lokalnymi wytycznymi dla postępowania z cytostatykami.


7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE
   DO OBROTU

EBEWE Pharma Ges.m.b.H. Nfg. KG
Mondseestrasse 11
A-4866 Unterach, Austria


8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr 12603


9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU /
   DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

2007-01-17


10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
    CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

2012-06-21




16                                                                                  DK/H/0879/01/IB/10

                    

Inne leki Paclitaxelum: