Nableran:

Nazwa międzynarodowa:
Meropenemum
Podmiot odpowiedzialny:
RANBAXY (POLAND) SP. Z O.O., POLSKA
Pozwolenie w Polsce
17935
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
BASICS GMBH, NIEMCY
CEMELOG BRS KFT, WĘGRY
RANBAXY PHARMACIE GENERIGUES, FRANCJA
TERAPIA S.A., RUMUNIA
Postać
proszek do przygotowania roztworu do wstrzyknięć l
Dawka
1 g
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
J02DH02
                                         Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

                                            Nableran
              500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji
                1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji
                                         Meropenemum

 Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona
 informacje ważne dla pacjenta.
     - Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
     - W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
     - Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może
        zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
     - Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy
        niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

1.       Co to jest lek Nableran i w jakim celu się go stosuje
2.       Informacje ważne przed zastosowaniem leku Nableran
3.       Jak stosować lek Nableran
4.       Możliwe działania niepożądane
5.       Jak przechowywać lek Nableran
6.       Zawartość opakowania i inne informacje


1.       Co to jest lek Nableran i w jakim celu się go stosuje

Nableran należy do grupy leków nazywanych antybiotykami karbapenemowymi. Działa niszcząc
bakterie, które wywołują ciężkie zakażenia.

     -   Zakażenia płuc (zapalenie płuc).
     -   Zakażenia płuc i oskrzeli u pacjentów z mukowiscydozą.
     -   Powikłane zakażenia dróg moczowych.
     -   Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej.
     -   Zakażenia okołoporodowe.
     -   Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich.
     -   Ostre bakteryjne zakażenie mózgu (zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych).

Lek Nableran może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką, jeśli podejrzewa
się u nich zakażenie bakteryjne.


2.       Informacje ważne przed zastosowaniem leku Nableran

Kiedy nie stosować leku Nableran
 Jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na meropenem lub na substancję pomocniczą sodu
   węglan bezwodny.
 Jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na inne antybiotyki takie jak penicyliny, cefalosporyny
   lub karbapenemy, gdyż może być również uczulony na meropenem.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed zastosowaniem leku Nableran należy poinformować lekarza:
 jeśli pacjent ma zaburzenia czynności wątroby lub nerek;
    jeśli u pacjenta wystąpiła ciężka biegunka po zastosowaniu innych antybiotyków.

Podczas leczenia może być dodatni wynik testu Coombsa. Świadczy to o występowaniu przeciwciał,
które mogą niszczyć krwinki czerwone. Lekarz omówi to zagadnienie z pacjentem.

W razie wątpliwości, czy którakolwiek z wyżej wymienionych sytuacji dotyczy pacjenta, należy o tym
powiedzieć lekarzowi lub pielęgniarce przed zastosowaniem leku Nableran.

Lek Nableran i inne leki
Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również tych, które
wydawane są bez recepty oraz lekach ziołowych.
Nableran może bowiem wpływać na działanie niektórych leków i niektóre leki mogą wpływać na
działanie leku Nableran.

Należy zwłaszcza poinformować lekarza lub pielęgniarkę, jeśli pacjent stosuje:
   - probenecyd (stosowany w leczeniu dny moczanowej);
   - walproinian sodu (stosowany w leczeniu padaczki); leku Nableran nie należy stosować, gdyż
       może osłabić działanie walproinianu sodu.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub planuje ciążę, przed otrzymaniem meropenemu powinna
poinformować o tym lekarza. Należy unikać podawania meropenemu pacjentkom w ciąży.
Lekarz zadecyduje, czy pacjentka powinna otrzymać meropenem.

Jeśli pacjentka karmi lub planuje karmić piersią, przed zastosowaniem meropenemu powinna
poinformować o tym lekarza. Małe ilości leku mogą przenikać do mleka kobiecego i działać na
dziecko. Dlatego lekarz podejmie decyzję, czy pacjentka powinna stosować meropenem w okresie
karmienia piersią.

Przed zastosowaniem każdego leku należy poradzić się lekarza.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Nie prowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych
i obsługiwania maszyn.


Lek Nableran zawiera sód.

Nableran, 500 mg: dawka tego leku zawiera około 2,0 mEq sodu, co należy uwzględnić u pacjentów
kontrolujących zawartość sodu w diecie.
Nableran, 1 mg: zawiera około 4,0 mEq sodu, co należy uwzględnić u pacjentów kontrolujących
zawartość sodu w diecie.

Jeżeli stan zdrowia pacjenta wymaga kontrolowania ilości spożywanego sodu, należy poinformować
o tym lekarza lub pielęgniarkę.


3.       Jak stosować lek Nableran

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.
Dorośli
     - Dawka leku zależy od rodzaju zakażenia, miejsca zakażenia w organizmie i nasilenia
         zakażenia. Lekarz ustali odpowiednią dawkę dla danego pacjenta.
     -   Dawka dla pacjentów dorosłych wynosi zwykle od 500 mg do 2 g. Lek zazwyczaj będzie
         podawany co 8 godzin. Jednak w przypadku zaburzeń czynności nerek lek może być
         podawany rzadziej.

Dzieci i młodzież
   - Dawka dla dzieci w wieku powyżej 3 miesięcy i do 12 lat zależy od wieku i masy ciała
         dziecka. Zazwyczaj stosuje się dawkę od 10 mg do 40 mg leku Nableran na każdy kilogram
         masy ciała dziecka. Dawki leku podaje się zwykle co 8 godzin. Dzieciom o masie ciała
         większej niż 50 kg podaje się dawkę stosowaną u dorosłych.

Sposób podawania

     -   Lek Nableran będzie podawany pacjentowi do dużej żyły we wstrzyknięciu lub infuzji.
     -   Lek Nableran będzie podawany przez lekarza lub pielęgniarkę.
     -   Niektórzy pacjenci, rodzice i opiekunowie są przeszkoleni, aby móc podawać lek Nableran w
         domu. Instrukcja podawania jest zamieszczona w tej ulotce (w punkcie „Instrukcja
         samodzielnego podawania leku Nableran w domu”). Należy zawsze stosować lek Nableran
         ściśle według zaleceń lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza.
     -   Leku nie należy mieszać lub dodawać do roztworów zawierających inne leki.
     -   Podanie leku może trwać około 5 minut lub od 15 do 30 minut. Lekarz poinformuje pacjenta,
         jak należy podawać lek Nableran.
     -   Zazwyczaj lek podaje się o tej samej porze każdego dnia.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Nableran
Jeśli przypadkowo zastosowano dawkę leku większą niż zalecona przez lekarza, należy niezwłocznie
skontaktować się z lekarzem lub udać się do najbliższego szpitala.

Pominięcie zastosowania leku Nableran
Jeśli pominięto wstrzykniecie leku, należy to zrobić najszybciej jak to możliwe. Jeśli jednak czas do
podania kolejnej dawki leku jest krótki, należy opuścić pominięte wstrzyknięcie.
Nie należy podawać dawki podwójnej (dwóch wstrzyknięć w tym samym czasie) w celu uzupełnienia
pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Nableran
Nie należy przerywać stosowania leku Nableran dopóki lekarz nie zaleci tego.
W razie wątpliwości związanych ze stosowaniem leku należy zwrócić się do lekarza lub pielęgniarki.


4.       Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Częstość niżej wymienionych możliwych działań niepożądanych określono według następującej
konwencji:
bardzo często (występują częściej niż u 1 na 10 pacjentów)
często (występują u 1 do 10 na 100 pacjentów)
niezbyt często (występują u 1 do 10 na 1000 pacjentów)
rzadko (występują u 1 do 10 na 10 000 pacjentów)
bardzo rzadko (występują rzadziej niż u 1 na 10 000 pacjentów)
częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych, lecz występują rzadko
lub bardzo rzadko).

Ciężkie reakcje alergiczne
Jeśli u pacjenta wystąpi ciężka reakcja alergiczna, należy przerwać stosowanie leku Nableran
i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. Pacjent może pilnie potrzebować pomocy medycznej.
Objawy ciężkiej reakcji alergicznej mogą obejmować nagle występujące:
 ciężką wysypkę, świąd lub pokrzywkę;
 obrzęk twarzy, warg, języka lub innych części ciała;
 duszność, świszczący oddech lub trudności w oddychaniu.


Uszkodzenie krwinek czerwonych (częstość nieznana)
Do objawów należy:
 wystąpienie niespodziewanej duszności;
 czerwone lub brązowe zabarwienie moczu.


Jeśli wystąpi którykolwiek z powyższych objawów, należy niezwłocznie skontaktować się
z lekarzem.

Inne możliwe działania niepożądane:

Występujące często:
 bóle brzucha (żołądka);
 nudności;
 wymioty;
 biegunka;
 bóle głowy;
 wysypka, świąd skóry;
 ból i stan zapalny;
 zwiększenie liczby płytek krwi (w badaniu laboratoryjnym);
 zmiany wyników badań laboratoryjnych krwi, w tym wyników określających czynność wątroby.


Występujące niezbyt często:
 zmiany we krwi, w tym zmniejszenie liczby płytek krwi (może powodować łatwe powstawanie
  siniaków), zwiększenie liczby niektórych krwinek białych, zmniejszenie liczby innych krwinek
  białych, zwiększenie stężenia substancji zwanej bilirubiną; lekarz może zalecić wykonywanie
  kontrolnych badań krwi;
 zmiany wyników badań krwi, w tym badań określających czynność nerek;
 uczucie mrowienia;
 zakażenia grzybicze jamy ustnej (pleśniawki). lub pochwy


Występujące rzadko:
 drgawki (napady padaczkowe).


Inne możliwe działania niepożądane o nieznanej częstości:
 zapalenie jelit z biegunką;
 ból żył w miejscu wstrzyknięcia leku Nableran;
 inne zmiany we krwi; do objawów należą częste zakażenia, wysoka gorączka i ból gardła; lekarz
   może zalecić wykonywanie kontrolnych badań krwi;
 nagłe wystąpienie ciężkiej wysypki, powstawanie pęcherzy lub złuszczanie skóry; może przebiegać
   z wysoką gorączką i bólami stawów.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
{aktualny adres, nr telefonu i faksu ww. Departamentu} e-mail: adr@urpl.gov.pl.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.


5.      Jak przechowywać lek Nableran

Lek przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.

Nie stosować leku Nableran po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin
ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C.

Po rozpuszczeniu: przygotowany roztwór do wstrzykiwań lub infuzji dożylnych należy podać
bezpośrednio po sporządzeniu; czas od rozpoczęcia przygotowywania roztworu do zakończenia jego
podawania we wstrzyknięciu dożylnym lub infuzji nie powinien przekraczać jednej godziny.

Nie zamrażać przygotowanego roztworu.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji lub domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.


6.      Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Nableran
Substancją czynną leku jest meropenem.

Nableran, 500 mg
Każda fiolka zawiera 500 mg bezwodnego meropenemu w postaci meropenemu trójwodnego.

Nableran, 1 g
Każda fiolka zawiera 1 g bezwodnego meropenemu w postaci meropenemu trójwodnego.

Innym składnikiem leku jest sodu węglan bezwodny.

Jak wygląda lek Nableran i co zawiera opakowanie
Lek Nableran jest proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji.

Lek Nableran jest krystalicznym proszkiem barwy białej do jasnożółtej.
Lek Nableran jest dostarczany w pojedynczych opakowaniach zawierających 1 lub 10 fiolek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny
Ranbaxy (Poland) Sp. z o.o.
ul. Kubickiego 11
02-954 Warszawa

Wytwórca
Terapia SA.
124 Fabricii Street
400 632 Cluj Napoca
Rumunia

Basics GmbH
Hemmelrather Weg 201
D-51377 Leverkusen
Niemcy

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 01.11.2013



Edukacja medyczna

Antybiotyki stosuje się w leczeniu zakażeń wywoływanych przez bakterie. Są nieskuteczne w leczeniu
zakażeń wirusowych.

Niekiedy zakażenia bakteryjne nie poddają się leczeniu antybiotykiem. Jedną z najczęstszych
przyczyn jest oporność na zastosowany antybiotyk bakterii wywołujących zakażenie. Oznacza to, że
bakterie mogą przetrwać cykl leczenia, a nawet namnażać się mimo stosowania antybiotyku.

Oporność bakterii na antybiotyki może być spowodowana różnymi przyczynami, a ryzyko rozwoju
takiej oporności można zmniejszyć przez rozważne stosowanie antybiotyków.

Antybiotyk przepisany przez lekarza przeznaczony jest wyłącznie do leczenia aktualnie występującej
choroby. Zwrócenie uwagi na poniższe zalecenia pomoże zapobiec rozwojowi opornych bakterii, co
uniemożliwiłoby skuteczne działanie antybiotyku.

1. Bardzo ważne jest przyjmowanie antybiotyku we właściwej dawce, o określonej porze i przez
   właściwą liczbę dni. Należy przeczytać instrukcje zawarte w ulotce i w razie wątpliwości poprosić
   o wyjaśnienie lekarza lub farmaceutę.

2. Pacjent nie powinien stosować antybiotyku, który nie był przepisany specjalnie dla niego.
   Powinien stosować go wyłącznie w celu leczenia zakażenia, na które antybiotyk został przepisany.

3. Pacjent nie powinien przyjmować antybiotyków przepisanych innej osobie, nawet jeśli miała
   podobne zakażenie.

4. Nie należy przekazywać innym osobom antybiotyków przepisanych danemu pacjentowi.

5. Jeśli po zakończeniu zaleconego cyklu leczenia pozostały jakiekolwiek resztki antybiotyku, należy
   odnieść je do apteki w celu zapewnienia jego właściwego zniszczenia.


  Poniższe informacje przeznaczone są wyłącznie dla personelu medycznego lub pracowników
                                       służby zdrowia

Instrukcja samodzielnego podawania leku Nableran w domu
Niektórzy pacjenci, rodzice i opiekunowie mogą zostać przeszkoleni, aby móc podać lek Nableran w
domu.

Ostrzeżenie. Lek można podawać samodzielnie w domu tylko po wcześniejszym przeszkoleniu
przez lekarza lub pielęgniarkę.
     Ten lek należy zmieszać z innym płynem (rozcieńczalnikiem). Lekarz poinstruuje, ile
      rozcieńczalnika użyć.
     Lek należy podać bezpośrednio po sporządzeniu. Nie zamrażać go.

Podawanie leku Nableran we wstrzyknięciu
W celu podania leku Nableran w szybkim wstrzyknięciu dożylnym (bolusie) należy rozpuścić proszek
w jałowej wodzie do wstrzykiwań, do uzyskania końcowego stężenia 50 mg/ml.

Jak przygotować lek Nableran
1. Należy umyć i dokładnie osuszyć ręce. Przygotować czyste miejsce robocze.
2. Wyjąć butelkę (fiolkę) leku Nableran z opakowania. Należy sprawdzić fiolkę i datę ważności.
    Należy sprawdzić, czy fiolka nie jest naruszona i nie ma oznak uszkodzenia.
3. Należy usunąć kolorowe zamknięcie i przetrzeć szary gumowy korek wacikiem nasączonym
    alkoholem. Poczekać aż korek wyschnie.
4. Należy połączyć nową jałową igłę z nową jałową strzykawką, nie dotykając ich końców.
5. Do strzykawki należy nabrać zaleconą objętość jałowej wody do wstrzykiwań. Potrzebna
    objętość wody znajduje się w tabeli niżej:

         Dawka leku Nableran               Objętość jałowej wody do wstrzykiwań potrzebna do
                                                             rozpuszczenia
        500 mg (miligramów)                                 10 ml (mililitrów)
              1 g (gram)                                          20 ml
                 1,5 g                                            30 ml
                  2g                                              40 ml

Uwaga. Jeśli przepisana dawka leku Nableran jest większa niż 1 g, będzie potrzebna więcej niż jedna
fiolka tego leku Nableran. Można wtedy nabrać do jednej strzykawki roztwór z wielu fiolek.

6.     Wkłuć igłę strzykawki przez środek gumowego korka i dodać zaleconą objętość wody do
       wstrzykiwań do fiolki lub fiolek z lekiem Nableran.
7.     Wyjąć igłę z fiolki i wstrząsać fiolką umieszczoną w dłoni przez minutę. Chwilę odpocząć.
       Wstrząsać fiolką przez następną minutę. Następnie należy sprawdzić klarowność roztworu. Jeśli
       jest taka konieczność, wstrząsać przez kolejną minutę lub do momentu, gdy cały proszek się
       rozpuści. Jeszcze raz przetrzeć gumowy korek nowym wacikiem nasączonym alkoholem
       i poczekać aż korek wyschnie.
8.     Z tłokiem strzykawki wciśniętym do końca należy ponownie wkłuć igłę przez gumowy szary
       korek. Należy trzymać strzykawkę i fiolkę, a następnie odwrócić fiolkę do góry dnem.
9.     Trzymając koniec igły zanurzony w roztworze należy pociągnąć tłok strzykawki i nabrać do
       strzykawki cały roztwór z fiolki.
10.    Wyjąć igłę ze strzykawką z fiolki i odłożyć pustą fiolkę w bezpieczne miejsce.
11.    Należy trzymać strzykawkę w pozycji pionowej, igłą do góry. Popukać lekko strzykawkę, aby
       pęcherzyki powietrza w strzykawce przesunęły się do góry.
12.    Usunąć powietrze ze strzykawki przez delikatne naciskanie tłoka, aż całe powietrze zostanie
       usunięte.
13.    Jeśli lek Nableran jest stosowany w domu, użyte igły i zestaw do podawania infuzji należy usunąć
       we właściwy sposób. Jeśli lekarz zadecyduje o przerwaniu leczenia, należy usunąć
       niewykorzystany lek zgodnie z lokalnymi przepisami.

Podawanie leku
Lek można podawać przez krótką kaniulę lub wenflon, lub przez port albo dojście centralne.

Podawanie leku Nableran przez krótką kaniulę lub wenflon
1.   Usunąć igłę ze strzykawki i ostrożnie wyrzucić do pojemnika przeznaczonego na ostre odpady.
2.   Przeczyścić koniec kaniuli lub wenflonu wacikiem nasączonym alkoholem i odczekać aż
     wyschnie. Zdjąć zamknięcie kaniuli i podłączyć strzykawkę.
3.   Powoli naciskać tłok strzykawki tak, aby podawać antybiotyk równomiernie przez około 5 minut.
4.   Po zakończeniu podawania antybiotyku i opróżnieniu strzykawki odłączyć strzykawkę
     i przepłukać kaniulę, zgodnie z zaleceniami lekarza lub pielęgniarki.
5.   Zamknąć kaniulę i ostrożnie wyrzucić strzykawkę do pojemnika przeznaczonego na ostre
     odpady.

Podawanie leku Nableran przez centralny dostęp żylny typu „port” lub cewnik centralny
1. Zdjąć zamknięcie portu lub linii centralnej, przeczyścić koniec linii wacikiem nasączonym
    alkoholem i poczekać aż wyschnie.
2. Podłączyć strzykawkę i powoli naciskać tłok strzykawki, aby podawać antybiotyk równomiernie
    przez około 5 minut.
3. Po zakończeniu podawania antybiotyku odłączyć strzykawkę i przepłukać linię zgodnie
    z zaleceniami lekarza lub pielęgniarki.
4. Założyć nowe zamknięcie na linię centralną i ostrożnie wyrzucić strzykawkę do pojemnika
    przeznaczonego na ostre odpady.

Podawanie leku Nableran w infuzji dożylnej

Lek Nableran może być podawany w infuzji dożylnej około 15 – 30 minut. W celu podania w infuzji
dożylnej lek Nableran może być rozpuszczony bezpośrednio w 9 mg/ml (0,9%) roztworze chlorku
sodu do infuzji lub 50 mg/ml (5%) roztworze glukozy do infuzji tak, aby uzyskać stężenie od 1 do 20
mg/ml.

Roztwór należy wstrząsnąć przed użyciem.

                
                                               CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.        NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Nableran, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji


2.     SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda fiolka zawiera 1 g bezwodnego meropenemu (Meropenemum) w postaci meropenemu
trójwodnego.

Substancje pomocnicze:
208 mg węglanu sodu co odpowiada około 4,0 mEq sodu (około 90 mg).


3.     POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji.

Proszek krystaliczny barwy białej do jasnożółtej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


4.     SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1      Wskazania do stosowania

Produkt Nableran jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych i u dzieci w wieku
powyżej 3 miesięcy (patrz punkty 4.4 i 5.1):

     zapalenie płuc, w tym pozaszpitalne i szpitalne zapalenie płuc;
     zakażenia płuc i oskrzeli w przebiegu mukowiscydozy;
     powikłane zakażenia dróg moczowych;
     powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej;
     zakażenia okołoporodowe;
     powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich;
     ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Produkt leczniczy Nableran można stosować w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką, jeżeli
podejrzewa się, że gorączka spowodowana jest zakażeniem bakteryjnym.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania leków
przeciwbakteryjnych.

4.2      Dawkowanie i sposób podawania

Poniższe tabele przedstawiają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania.

Stosowana dawka meropenemu i czas leczenia powinny uwzględniać rodzaj leczonego zakażenia,
w tym jego ciężkość i odpowiedź kliniczną.
W leczeniu niektórych rodzajów zakażeń, takich jak szpitalne zakażenia wywołane przez Pseudomonas
aeruginosa lub Acinetobacter spp., szczególnie wskazane może być stosowanie dawki do 2 g trzy razy
na dobę u dorosłych i młodzieży oraz dawki do 40 mg/kg mc. trzy razy na dobę u dzieci.
U pacjentów z niewydolnością nerek, konieczne jest dodatkowe uwzględnienie tego w sposobie
dawkowania (patrz niżej).
Dorośli i młodzież

                            Zakażenie                               Dawka podawana co 8 godzin
 Zapalenie płuc, w tym pozaszpitalne i szpitalne zapalenie płuc   500 mg lub 1 g
 Zakażenia płuc i oskrzeli w przebiegu mukowiscydozy              2g
 Powikłane zakażenia dróg moczowych                               500 mg lub 1 g
 Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej                     500 mg lub 1 g
 Zakażenia okołoporodowe                                          500 mg lub 1 g
 Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich                      500 mg lub 1 g
 Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych              2g
 Leczenie pacjentów z neutropenią i gorączką                      1g

Meropenem podaje się zwykle w infuzji dożylnej trwającej około 15 do 30 minut (patrz punkty 6.2, 6.3
i 6.6).

Alternatywnie dawki do 1 g można podawać we wstrzyknięciu dożylnym, trwającym około 5 minut.
Dostępne dane potwierdzające bezpieczeństwo podawania dorosłym dawki 2 g we wstrzyknięciu
dożylnym są ograniczone.

Zaburzenia czynności nerek
Dawkę dla dorosłych i młodzieży należy zmodyfikować, jeśli klirens kreatyniny jest mniejszy niż
51 ml/min (patrz niżej). Dane potwierdzające taką modyfikację dla jednostkowej dawki 2 g są
ograniczone.

                     Dawka (na podstawie jednostkowych
 Klirens kreatyniny
                    dawek 500 mg, 1 g lub 2 g, patrz tabela             Częstość podawania
      (ml/min)
                                   wyżej)
       26-50                1 dawka jednostkowa                             co 12 godzin
       10-25               1/2 dawki jednostkowej                           co 12 godzin
        < 10               1/2 dawki jednostkowej                           co 24 godzin

Meropenem jest usuwany z krążenia metodą hemodializy i hemofiltracji. Odpowiednią dawkę należy
podać po zakończeniu cyklu hemodializy.

Nie ustalono zaleceń dawkowania u pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej.

Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby modyfikacja dawki nie jest konieczna (patrz punkt
4.4).

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku
U pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek lub z klirensem kreatyniny
większym niż 50 ml/min modyfikacja dawki nie jest konieczna.

Dzieci i młodzież

Dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności meropenemu u dzieci w wieku poniżej
3 miesięcy ani nie ustalono dla nich optymalnego schematu dawkowania. Jednak ograniczone dane
farmakokinetyczne świadczą o tym, że odpowiednim schematem dawkowania może być podawanie
meropenemu w dawce 20 mg/kg mc. co 8 godzin (patrz punkt 5.2).

Dzieci w wieku od 3 miesięcy do 11 lat, o masie ciała do 50 kg

W tabeli niżej przedstawiono zalecane schematy dawkowania.
                        Zakażenie                              Dawka podawana co 8 godzin
 Zapalenie płuc, w tym pozaszpitalne i szpitalne           10 lub 20 mg/kg mc.
 zapalenie płuc
 Zakażenia płuc i oskrzeli w przebiegu mukowiscydozy       40 mg/kg mc.
 Powikłane zakażenia dróg moczowych                        10 lub 20 mg/kg mc.
 Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej              10 lub 20 mg/kg mc.
 Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich               10 lub 20 mg/kg mc.
 Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych       40 mg/kg mc.
 Leczenie pacjentów z neutropenią i gorączką               20 mg/kg mc.

Dzieci o masie ciała większej niż 50 kg

Należy podawać dawkę zalecaną dla pacjentów dorosłych.

Brak doświadczenia dotyczącego stosowania produktu u dzieci z zaburzeniami czynności nerek.

Nableran podaje się w infuzji dożylnej trwającej około 15 do 30 minut (patrz punkty 6.2, 6.3 i 6.6).
Alternatywnie, dawki do 20 mg/kg mc. można podawać we wstrzyknięciu dożylnym trwającym około
5 minut. Dostępne są ograniczone dane potwierdzające bezpieczeństwo podawania dzieciom dawki
40 mg/kg mc. we wstrzyknięciu dożylnym.

Instrukcja dotycząca rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.

4.3   Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.
Nadwrażliwość na którykolwiek lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.
Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna, ciężka reakcja skórna) na którykolwiek inny
przeciwbakteryjny lek beta-laktamowy (np. penicyliny lub cefalosporyny).

4.4   Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Wybierając meropenem do leczenia konkretnego pacjenta należy ocenić przydatność podawania leku
przeciwbakteryjnego z grupy karbapenemów na podstawie takich czynników, jak ciężkość zakażenia,
występowanie oporności na inne odpowiednie leki przeciwbakteryjne i ryzyko związane z zakażeniem
bakterią oporną na karbapenemy.

Tak, jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, notowano ciężkie i sporadycznie
śmiertelne reakcje nadwrażliwości (patrz punkty 4.3 i 4.8).

Pacjenci, u których w przeszłości wystąpiły reakcje nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub
inne antybiotyki beta-laktamowe, mogą być również nadwrażliwi na meropenem. Przed rozpoczęciem
leczenia meropenemem należy przeprowadzić szczegółowy wywiad dotyczący występowania
w przeszłości reakcji nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe.

Jeśli wystąpi ciężka reakcja alergiczna, należy przerwać stosowanie produktu leczniczego i wdrożyć
odpowiednie postępowanie.

Podczas stosowania prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym meropenemu, notowano
występowanie zapalenia okrężnicy związanego ze stosowaniem antybiotyków i rzekomobłoniastego
zapalenia okrężnicy o nasileniu od lekkiego do zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest, aby wziąć
pod uwagę takie rozpoznanie u pacjentów, u których biegunka wystąpi podczas lub po zakończeniu
leczenia meropenemem (patrz punkt 4.8). Należy rozważyć przerwanie podawania leku i zastosowanie
specyficznego leczenia zakażeń Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących
perystaltykę jelit.
Podczas leczenia karbapenemami, w tym meropenemem, niezbyt często notowano napady drgawek
(patrz punkt 4.8).

Podczas leczenia meropenemem należy ściśle kontrolować czynność wątroby ze względu na ryzyko
hepatotoksyczności (zaburzenia czynności wątroby z cholestazą i cytolizą), patrz punkt 4.8.

Stosowanie u pacjentów z chorobami wątroby: u pacjentów ze stwierdzonymi chorobami wątroby
należy kontrolować czynność wątroby podczas leczenia meropenemem; modyfikacja dawkowania nie
jest konieczna (patrz punkt 4.2).

Podczas leczenia meropenemem może wystąpić dodatni wynik bezpośredniego i pośredniego testu
Coombsa.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania meropenemu i kwasu walproinowego (walproinianu sodu),
patrz punkt 4.5.

Nableran zawiera sód.
W dawce 1,0 g znajduje się około 4,0 mEq sodu, co należy wziąć pod uwagę u pacjentów
kontrolujących zawartość sodu w diecie.

4.5   Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Nie badano interakcji z innymi niż probenecyd produktami leczniczymi. Probenecyd konkuruje
z meropenemem o aktywne wydzielanie kanalikowe, dlatego hamuje wydalanie meropenemu przez
nerki, co powoduje wydłużenie okresu półtrwania w fazie eliminacji oraz zwiększenie stężenia
meropenemu w osoczu. Należy zachować ostrożność, jeśli probenecyd stosuje się jednocześnie
z meropenemem.

Nie badano możliwego wpływu meropenemu na wiązanie z białkami lub na metabolizm innych
produktów leczniczych. Jednak meropenem wiąże się z białkami osocza w tak małym stopniu, że nie
należy spodziewać się interakcji z innymi lekami, zachodzących w tym mechanizmie.

Jednoczesne podawanie kwasu walproinowego i karbapenemów powodowało zmniejszenie się
stężenia kwasu walproinowego we krwi o 60-100% w ciągu dwóch dni. Zmniejszanie się stężenia
następuje szybko, jest duże i nie wydaje się możliwe do opanowania, dlatego należy unikać
skojarzonego stosowania kwasu walproinowego i karbapenemów (patrz punkt 4.4).

Doustne leki przeciwzakrzepowe
Jednoczesne stosowanie antybiotyków i warfaryny może nasilać jej działanie przeciwzakrzepowe.
Istnieje wiele doniesień o nasilaniu się działania przeciwzakrzepowego doustnych leków
przeciwzakrzepowych, w tym warfaryny, u pacjentów otrzymujących jednocześnie leki
przeciwbakteryjne. Ryzyko to może zależeć od rodzaju zakażenia, wieku i stanu ogólnego pacjenta,
dlatego trudno ocenić wpływ stosowanego antybiotyku na zwiększenie się wartości
międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR). Zaleca się częstą kontrolę INR podczas
i krótko po zakończeniu jednoczesnego podawaniu antybiotyków z lekiem przeciwzakrzepowym.

4.6   Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Nie ma danych dotyczących stosowania meropenemu u kobiet w ciąży lub dane te są ograniczone.
W badaniach na zwierzętach nie wykazano bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na
reprodukcję (patrz punkt 5.3).
Ze względów bezpieczeństwa należy unikać stosowania meropenemu podczas ciąży.

Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy meropenem przenika do mleka kobiecego. Niewielkie stężenia meropenemu
wykrywano w mleku karmiących zwierząt. Biorąc pod uwagę korzyści z terapii dla matki należy
podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać leczenie meropenemem lub go nie
podejmować.

4.7   Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań wpływu meropenemu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania
urządzeń mechanicznych.

4.8   Działania niepożądane

W przeglądzie danych dotyczących 5026 zastosowań meropenemu u 4872 pacjentów, najczęściej
notowanymi działaniami niepożądanymi związanymi z lekiem były: biegunka (2,3%), wysypka
(1,4%), nudności i (lub) wymioty (1,4%) i odczyny zapalne w miejscu podania (1,1%). Najczęściej
zgłaszanymi zmianami w wynikach badań laboratoryjnych po zastosowaniu meropenemu były:
trombocytoza (1,6%) i zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (1,5-4,3%).

Wymienione w tabeli działania niepożądane o nieznanej częstości notowano po dopuszczeniu
produktu leczniczego do obrotu, lecz nie obserwowano ich u 2367 pacjentów, którzy brali udział
w przedrejestracyjnych badaniach meropenemu podawanego dożylnie i domięśniowo.

Wszystkie działania niepożądane podano w poniższej tabeli zgodnie z klasyfikacją układów
i narządów oraz częstością: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często
(≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) i częstość nieznana
(nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy o określonej
częstości występowania, objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się
nasileniem.

Tabela 1

   Klasyfikacja układów i narządów                Częstość                      Działanie
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze         Niezbyt często           drożdżyca jamy ustnej i pochwy
Zaburzenia krwi i układu chłonnego         Często                   trombocytemia
                                           Niezbyt często           eozynofilia, małopłytkowość,
                                                                    leukopenia, neutropenia
                                           Częstość nieznana        agranulocytoza,
                                                                    niedokrwistość hemolityczna
Zaburzenia układu immunologicznego         Częstość nieznana        obrzęk naczynioruchowy,
                                                                    anafilaksja (patrz punkty 4.3 i
                                                                    4.4)
Zaburzenia układu nerwowego                Często                   ból głowy
                                           Niezbyt często           parestezje
                                           Rzadko                   drgawki (patrz punkt 4.4)
Zaburzenia żołądka i jelit                 Często                   biegunka, wymioty, nudności,
                                                                    ból brzucha
                                           Częstość nieznana        zapalenie okrężnicy związane ze
                                                                    stosowaniem antybiotyku (patrz
                                                                    punkt 4.4)
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych       Często                   zwiększenie aktywności
                                                                    aminotransferaz, zwiększenie
                                                                    aktywności fosfatazy zasadowej
                                                                    we krwi, zwiększenie
                                                                    aktywności dehydrogenazy
                                                                    mleczanowej we krwi
                                           Niezbyt często           zwiększenie stężenia bilirubiny
                                                                    we krwi
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej       Często                   wysypka, świąd
                                          Niezbyt często           pokrzywka
                                          Częstość nieznana        toksyczne martwicze
                                                                   oddzielanie naskórka, zespół
                                                                   Stevensa-Johnsona, rumień
                                                                   wielopostaciowy
Zaburzenia nerek i dróg moczowych         Niezbyt często           zwiększenie stężenia kreatyniny
                                                                   we krwi, zwiększenie stężenia
                                                                   mocznika we krwi
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu       Często                   stan zapalny, ból
podania                                   Niezbyt często           zakrzepowe zapalenie żył
                                          Częstość nieznana        ból w miejscu podania

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych {aktualny adres, nr telefonu i faksu ww.
Departamentu} e-mail: adr@urpl.gov.pl.

4.9   Przedawkowanie

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może wystąpić przedawkowanie względne, jeśli dawki
nie zmodyfikowano w sposób opisany w punkcie 4.2. Ograniczone doświadczenie z okresu po
wprowadzeniu produktu do obrotu wskazuje, że jeśli po przedawkowaniu wystąpią działania
niepożądane, odpowiadają one profilowi działań niepożądanych opisanych w punkcie 4.8; mają na
ogół niewielkie nasilenie i ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy
rozważyć leczenie objawowe.

U pacjentów z prawidłową czynnością nerek lek jest szybko wydalany przez nerki.

Meropenem i jego metabolit można usunąć z organizmu metodą hemodializy.


5.    WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1   Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego; karbapenemy.
Kod ATC: J01DH02

Mechanizm działania
Działanie bakteriobójcze meropenemu polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii
Gram-dodatnich i Gram-ujemnych przez wiązanie się z białkami wiążącymi penicyliny (PBP, ang.
Penicillin Binding Protein).

Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (PK/PD)
Wykazano, że podobnie jak w przypadku innych beta-laktamowych leków przeciwbakteryjnych,
skuteczność działania meropenemu zależy od czasu, w jakim stężenie leku przekracza minimalne
stężenie hamujące (T>MIC). W modelach nieklinicznych meropenem wykazywał działanie, gdy jego
stężenia przekraczające MIC, określone dla drobnoustrojów wywołujących zakażenie, utrzymywały
się w osoczu przez około 40% czasu między kolejnymi dawkami. Takich wartości nie ustalono
w warunkach klinicznych.

Mechanizm oporności
Oporność bakterii na meropenem może wynikać ze: (1) zmniejszonej przepuszczalności błony
zewnętrznej bakterii Gram-ujemnych (na skutek zmniejszonego wytwarzania puryn),
(2) zmniejszonego powinowactwa do docelowych białek wiążących penicyliny, (3) zwiększonej
ekspresji składników pompy usuwającej lek z wnętrza komórki i (4) wytwarzania beta-laktamaz, które
mogą hydrolizować karbapenemy.

Na terenie Unii Europejskiej donoszono o występowaniu lokalnych skupisk zakażeń wywołanych
bakteriami opornymi na karbapenemy.

Nie ma wynikającej z mechanizmu działania oporności krzyżowej między meropenemem i lekami
z grupy chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin. Jednak bakterie mogą wykazywać
oporność na więcej niż jedną grupę antybiotyków, jeśli w mechanizmie jej powstania bierze udział
brak przepuszczalności i (lub) pompy usuwające lek z wnętrza komórki bakteryjnej.

Stężenia graniczne
Niżej przedstawiono wartości graniczne MIC zgodnie z zaleceniami Europejskiej Komisji Testowania
Wrażliwości Drobnoustrojów (European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing,
EUCAST).

 Kliniczne wartości graniczne MIC meropenemu wg EUCAST (2009-06-05, v. 3.1)
                Drobnoustrój                Wrażliwe (S) (mg/l)      Oporne (R) (mg/l)
 Enterobacteriaceae                       ≤2                    >8
 Pseudomonas                              ≤2                    >8
 Acinetobacter                            ≤2                    >8
 Streptococcus grupy A, B, C, G           ≤2                    >2
 Streptococcus pneumoniae1                ≤2                    >2
 Inne paciorkowce                         2                     2
 Enterococcus                             -                     -
 Staphylococcus2                          odsyłacz 3            odsyłacz 3
 Haemophilus influenzae1 i Moraxella      ≤2                    >2
 catarrhalis
 Neisseria meningitidis2,4                ≤0,25                 >0,25
 Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie        ≤2                    >8
 Bakterie beztlenowe Gram-ujemne          ≤2                    >8
 Stężenia graniczne niezwiązane z żadnym ≤2                     >8
 gatunkiem5
   Stężenia graniczne meropenemu dla Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzae
   w zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą 0,25/1 mg/l.
   Szczepy, których MIC przekracza wartość graniczną S/I, są rzadkie lub do tej pory nie notowane.
   Identyfikację i testy lekowrażliwości takiego wyizolowanego szczepu trzeba powtórzyć i, w razie
   potwierdzenia wyniku, przesłać ten szczep do laboratorium referencyjnego. Do czasu uzyskania
   dowodu dotyczącego odpowiedzi klinicznej dla potwierdzonych szczepów, których MIC
   przekracza aktualną wartość graniczną oporności, należy je zgłaszać jako oporne.
   O wrażliwości gronkowców na meropenem wnioskuje się na podstawie wrażliwości na
   metycylinę.
   Stężenia graniczne meropenemu wobec Neisseria meningitidis dotyczą tylko zapalenia opon
   mózgowo-rdzeniowych.
   Stężenia graniczne niezwiązane z żadnym gatunkiem zostały określone głównie na podstawie
   danych PK/PD i są niezależne od rozkładu wartości MIC, określone dla poszczególnych
   gatunków. Stosuje się je dla gatunków niewymienionych w tabeli i jej odnośnikach.
 - =Nie zaleca się badania wrażliwości, gdyż leczenie tym produktem leczniczym zakażeń
 wywołanych tymi gatunkami bakterii jest niecelowe.

Rozpowszechnienie oporności nabytej wybranego gatunku drobnoustroju może różnić się
w zależności od lokalizacji geograficznej i czasu. Do oceny oporności konieczne są dane lokalne,
zwłaszcza podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie konieczności, jeżeli częstość występowania
oporności na danym obszarze jest tak duża, że przydatność leku (przynajmniej w niektórych rodzajach
zakażeń) może budzić wątpliwości, należy zasięgnąć porady specjalisty.

Listę niżej wymienionych patogenów utworzono na podstawie doświadczenia klinicznego
i wytycznych terapeutycznych.

 Gatunki zwykle wrażliwe
 Tlenowe bakterie Gram-dodatnie
 Enterococcus faecalis$
 Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę) £
 Staphylococcus spp. (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis
 Streptococcus agalactiae (grupa B)
 Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius)
 Streptococcus pneumoniae
 Streptococcus pyogenes (grupa A)

 Tlenowe bakterie Gram-ujemne
 Citrobacter freudii
 Citrobacter koseri
 Enterobacter aerogenes
 Enterobacter cloacae
 Escherichia coli
 Haemophilus influenzae
 Klebsiella oxytoca
 Klebsiella pneumoniae
 Morganella morganii
 Neisseria meningitidis
 Proteus mirabilis
 Proteus vulgaris
 Serratia marcescens

 Beztlenowe bakterie Gram-dodatnie
 Clostridium perfringens
 Peptoniphilus asaccharolyticus
 Peptostreptococcus spp. (w tym P. micros, P anaerobius, P. magnus)

 Beztlenowe bakterie Gram-ujemne
 Bacteroides caccae
 Grupa Bacteroides fragilis
 Prevotella bivia
 Prevotella disiens

 Gatunki, wśród których może występować problem oporności nabytej

 Tlenowe bakterie Gram-dodatnie
 Enterococcus faecium$†

 Tlenowe bakterie Gram-ujemne
 Acinetobacter spp.
 Burkholderia cepacia
 Pseudomonas aeruginosa

 Organizmy o oporności wrodzonej

 Tlenowe bakterie Gram-ujemne
 Stenotrophomonas maltophilia
 Legionella spp.

 Inne drobnoustroje
 Chlamydophila pneumoniae
 Chlamydophila psittaci
 Coxiella burnetii
 Mycoplasma pneumoniae
 $
  Gatunki, które wykazują naturalną pośrednią wrażliwość
 £
  Wszystkie gronkowce oporne na metycylinę są oporne na meropenem
 †
  Oporność 50% w co najmniej jednym kraju UE.

5.2   Właściwości farmakokinetyczne

U zdrowych osób średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 1 godziny, średnia objętość
dystrybucji około 0,25 l/kg (11-27 l) i średni klirens 287 ml/min dla dawki 250 mg, zmniejszający się
do 205 ml/min dla dawki 2 g. Po podaniu dawek 500 mg, 1000 mg i 2000 mg w 30-minutowej infuzji
średnie wartości Cmax wynoszą, odpowiednio, około 23, 49 i 115 µg/ml, a odpowiadające im wartości
AUC 39,3; 62,3 i 153 µg·h/ml. Po podaniu dawek 500 mg i 1000 mg w infuzji trwającej 5 minut
wartości Cmax wynoszą 52 i 112 µg/ml. Wielokrotne podawanie meropenemu osobom z prawidłową
czynnością nerek w odstępach 8 godzin nie powoduje kumulacji leku.

Badanie u 12 pacjentów, którym po zabiegach chirurgicznych z powodu zakażenia w obrębie jamy
brzusznej podawano meropenem w dawce 1000 mg co 8 godzin, wykazało porównywalne wartości
Cmax i okresu półtrwania z wartościami u osób zdrowych, ale większą objętość dystrybucji (27 l).

Dystrybucja
Średnie wiązanie meropenemu z białkami osocza wynosi około 2% i jest niezależne od stężenia. Po
szybkim podaniu (trwającym 5 minut lub krócej) farmakokinetyka przebiega dwuwykładniczo, ale jest
to dużo mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Wykazano, że meropenem dobrze przenika do
różnych płynów i tkanek, w tym płuc, wydzieliny oskrzelowej, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego,
tkanek żeńskich narządów płciowych, skóry, powięzi, mięśni i wysięku do jamy otrzewnej.

Metabolizm
Meropenem jest metabolizowany w procesie hydrolizy pierścienia beta-laktamowego,
z wytworzeniem nieczynnego mikrobiologicznie metabolitu. W warunkach in vitro meropenem
wykazuje mniejszą niż imipenem wrażliwość na hydrolizę przez ludzką dehydropeptydazę-I (DHP-I),
dlatego nie jest konieczne jednoczesne stosowanie inhibitora DHP-I.

Eliminacja
Meropenem jest wydalany głównie przez nerki w niezmienionej postaci. Około 70% (50-75%)
podanej dawki wydalane jest w niezmienionej postaci w ciągu 12 godzin, a kolejne 28% w postaci
mikrobiologicznie nieczynnego metabolitu. Wydalanie z kałem stanowi tylko około 2% podanej
dawki. Zmierzony klirens nerkowy i wpływ probenecydu wskazuje, że meropenem podlega zarówno
przesączaniu kłębuszkowemu, jak i wydzielaniu w kanalikach nerkowych.

Niewydolność nerek
Zaburzenia czynności nerek powodują zwiększenie wartości AUC w osoczu i wydłużenie okresu
półtrwania meropenemu. Wartość AUC zwiększała się 2,4-krotnie u pacjentów z umiarkowanymi
zaburzeniami czynności nerek (CrCl 33-74 ml/min), 5-krotnie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
(CrCl 4-23 ml/min) i 10-krotnie u pacjentów poddawanych hemodializie (CrCl <2 ml/min)
w porównaniu z osobami z prawidłową czynnością nerek (CrCl >80 ml/min). Wartość AUC dla
nieczynnego mikrobiologicznie metabolitu z otwartym pierścieniem była także znacząco zwiększona
u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Zaleca się modyfikację dawki u pacjentów z
umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.2).
Meropenem jest usuwany metodą hemodializy, a klirens podczas hemodializy jest około 4-krotnie
większy niż u pacjentów z bezmoczem.

Niewydolność wątroby
Badanie przeprowadzone u pacjentów z poalkoholową marskością wątroby wykazało brak wpływu
choroby wątroby na farmakokinetykę meropenemu po podaniu dawek wielokrotnych.

Dorośli pacjenci
Badania przeprowadzone u osób chorych nie wykazały znaczących różnic w farmakokinetyce
w porównaniu z osobami zdrowymi z równoważną czynnością nerek. W modelu populacyjnym
opracowanym na podstawie danych od 79 pacjentów z zakażeniem w obrębie jamy brzusznej lub
zapaleniem płuc, wykazano zależność objętości centralnego kompartmentu od masy ciała, a klirensu
od klirensu kreatyniny i wieku.

Dzieci i młodzież
Badania farmakokinetyki u niemowląt i dzieci z zakażeniem wykazały, że wartości Cmax po podaniu
meropenemu w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg mc. były zbliżone do wartości u dorosłych po podaniu
dawek, odpowiednio, 500, 1000 i 2000 mg. Porównanie wykazało zgodność danych
farmakokinetycznych w zakresie dawek i okresów półtrwania, z danymi obserwowanymi u dorosłych,
z wyjątkiem najmłodszych dzieci (w wieku <6 miesięcy, u których t1/2 wynosi 1,6 godziny). Średni
klirens meropenemu wynosił 5,8 ml/min/kg mc. (6-12 lat), 6,2 ml/min/kg mc. (2-5 lat),
5,3 ml/min/kg mc. (6-23 miesięcy) i 4,3 ml/min/kg mc. (2-5 miesięcy). Około 60% dawki jest
wydalane w moczu w ciągu 12 godzin w postaci meropenemu, a następne 12% w postaci metabolitu.
Stężenie meropenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-
rdzeniowych stanowi około 20% stężenia w osoczu, jednak istnieje znacząca zmienność osobnicza.

Farmakokinetyka meropenemu u noworodków wymagających leczenia przeciwzakaźnego
wykazywała większy klirens u noworodków w starszym wieku chronologicznym lub ciążowym,
z ogólnym średnim okresem półtrwania wynoszącym 2,9 godziny. Symulacja Monte Carlo
przeprowadzona w oparciu o populacyjny model farmakokinetyczny wykazała, że podawanie dawki
20 mg/kg mc. co 8 godzin zapewniało utrzymywanie się stężenia meropenemu powyżej wartości MIC
określonych dla P. aeruginosa przez ponad 60% czasu (T>MIC) między kolejnymi dawkami u 95%
wcześniaków i u 91% noworodków urodzonych o czasie.

Osoby w podeszłym wieku
Badania farmakokinetyki u zdrowych osób w podeszłym wieku (65-80 lat) wykazały zmniejszenie
klirensu osoczowego, co korelowało ze związanym z wiekiem zmniejszeniem klirensu kreatyniny
i mniejszą redukcję klirensu pozanerkowego. Zmiana dawki u pacjentów w podeszłym wieku nie jest
konieczna poza przypadkami umiarkowanych lub ciężkich zaburzeń czynności nerek (patrz punkt
4.2).

5.3   Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Badania na zwierzętach wskazują, że meropenem jest dobrze tolerowany przez nerki.
Histologicznie dowiedzione uszkodzenie kanalików nerkowych obserwowano u myszy i psów
jedynie po jednorazowym podaniu dawek ≥2000 mg/kg mc. oraz w badaniu u małp
otrzymujących dawkę 500 mg/kg mc. przez 7 dni.

Meropenem jest na ogół dobrze tolerowany przez ośrodkowy układ nerwowy. Działanie na OUN
obserwowano w badaniach toksyczności ostrej u gryzoni po podaniu dawek przekraczających
1000 mg/kg mc.

Wartość LD50 meropenemu u gryzoni po podaniu dożylnym jest większa niż 2000 mg/kg mc.

W trwających do 6 miesięcy badaniach z dawkami wielokrotnymi meropenemu obserwowano tylko
niewielkie zmiany, w tym zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych u psów.
W konwencjonalnych badaniach na szczurach po podaniu dawek do 750 mg/kg mc. i na małpach po
podaniu dawek do 360 mg/kg mc. nie dowiedziono ani działania mutagennego, ani toksycznego
wpływu na reprodukcję, w tym działania teratogennego.

We wstępnym badaniu na małpach stwierdzono zwiększenie częstości poronień po podaniu dawki
500 mg/kg mc.

Nie stwierdzono zwiększonej wrażliwości na meropenem młodych zwierząt w porównaniu
z osobnikami dorosłymi. Produkt leczniczy w postaci dożylnej był dobrze tolerowany przez zwierzęta.

W badaniach na zwierzętach meropenem i jego jedyny metabolit miały podobny profil toksyczności.


6        DANE FARMACEUTYCZNE

6.1      Wykaz substancji pomocniczych

Sodu węglan bezwodny

6.2      Niezgodności farmaceutyczne

Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych
w punkcie 6.6.

6.3      Okres ważności

2 lata

Roztwory po sporządzeniu
Roztwór przeznaczony do wstrzyknięcia lub infuzji dożylnej należy podać bezpośrednio po
sporządzeniu. Czas od sporządzenia roztworu do jego podania w postaci dożylnego wstrzyknięcia lub
infuzji nie powinien przekroczyć godziny.

6.4      Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C.
Nie zamrażać sporządzonego roztworu.

6.5      Rodzaj i zawartość opakowania

Pojedyncza fiolka z bezbarwnego szkła typu I o pojemności 40 ml z korkiem z gumy bromobutylowej
oraz z wieczkiem z PP i aluminiowym uszczelnieniem.

Produkt jest dostarczany w opakowaniach zawierających 1 lub 10 fiolek.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6      Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego
         do stosowania

Wstrzyknięcie
W celu sporządzenia roztworu meropenemu do szybkiego wstrzyknięcia dożylnego należy rozpuścić
proszek w jałowej wodzie do wstrzykiwań, do uzyskania końcowego stężenia 50 mg/ml.
 Infuzja
 W celu sporządzenia roztworu meropenemu do infuzji dożylnej można rozpuścić proszek
 bezpośrednio w 9 mg/ml (0,9 %) roztworze chlorku sodu lub 50 mg/ml (5%) roztworze glukozy do
 infuzji, do uzyskania końcowego stężenia od 1 do 20 mg/ml.

 Każda fiolka służy do jednorazowego użycia.

 W trakcie przygotowywania roztworu oraz jego podawania należy zachować standardowe warunki
 aseptyki.

 Roztwór należy wstrząsnąć przed użyciem.

 Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie
 z lokalnymi przepisami.


 7.      PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
         DOPUSZCZENIE DO OBROTU

 Ranbaxy (Poland) Sp. z o.o.
 ul. Kubickiego 11
 02-954 Warszawa


 8.      NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
 9.      DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
         OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 02.03.2011

10.   DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
      CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

01.11.2013

                    

Inne leki Meropenemum: