Ibandronat Polpharma:

Nazwa międzynarodowa:
Acidum ibandronicum
Podmiot odpowiedzialny:
ZAKŁADY FARMACEUTYCZNE POLPHARMA S.A., POLSKA
Pozwolenie w Polsce
19639
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
SYNTHON B.V., HOLANDIA
SYNTHON HISPANIA S.L., HISZPANIA
Postać
tabletki powlekane
Dawka
0,05 g
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lek na receptę
Kod ATC
M05BA06
                                        Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

                       Ibandronat Polpharma, 50 mg, tabletki powlekane
                                    Acidum ibandronicum

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje
ważne dla pacjenta.
   − Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
   − Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty w razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości.
   − Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może
       zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
   − Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy
       niepożądane, w tym niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub
       farmaceucie.


Spis treści ulotki:
1. Co to jest lek Ibandronat Polpharma i w jakim celu się go stosuje
2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Ibandronat Polpharma
3. Jak stosować lek Ibandronat Polpharma
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać lek Ibandronat Polpharma
6. Zawartość opakowania i inne informacje


1.    Co to jest lek Ibandronat Polpharma i w jakim celu się go stosuje

Ibandronat Polpharma zawiera substancję czynną kwas ibandronowy. Należy do grupy leków,
zwanych bisfosfonianami.

Ibandronat Polpharma jest wskazany u dorosłych w przypadku, gdy u pacjenta stwierdzono raka
piersi, który przeniósł się do kości (zwany przerzutami do kości).
    • Pomaga zapobiegać złamaniom kostnym.
    • Pomaga zapobiegać powikłaniom kostnym, wymagającym leczenia chirurgicznego lub
         napromieniania.

Działanie leku Ibandronat Polpharma polega na hamowaniu zwiększonej utraty wapnia z kości. To
zapobiega osłabieniu kości.


2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku Ibandronat Polpharma

Jest ważne, by przyjmować lek Ibandronat Polpharma we właściwym czasie i we właściwy sposób.
Spowodowane jest to możliwością wystąpienia podrażnienia, zapalenia lub owrzodzenia przełyku.
Przełyk jest to przewód łączący jamę ustną z żołądkiem.

Należy zaprzestać przyjmowania leku Ibandronat Polpharma i natychmiast zgłosić się do lekarza, w
przypadku wystąpienia silnego bólu w klatce piersiowej, silnego bólu podczas przełykania jedzenia
lub napojów, występowania nudności lub wymiotów.

Kiedy nie stosować leku Ibandronat Polpharma:
   • jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na kwas ibandronowy lub którykolwiek z
       pozostałych składników tego leku (wymienione w punkcie 6).
    •   jeśli u pacjenta występują zaburzenia przełyku (przewód łączący jamę ustną z żołądkiem),
        takie jak zwężenie lub utrudnione przełykanie
    •   jeśli pacjent nie jest w stanie utrzymać pozycji stojącej lub siedzącej nieprzerwanie
        przynajmniej przez jedną godzinę (60 minut)
    •   jeśli u pacjenta występuje lub kiedykolwiek występowało małe stężenie wapnia w surowicy.

Nie należy przyjmować leku w przypadku, gdy występował którykolwiek z wymienionych objawów.
Przed zastosowaniem leku Ibandronat Polpharma należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą
w razie wątpliwości.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując lek Ibandronat Polpharma:
   • jeśli u pacjenta występuje uczulenie (nadwrażliwość) na inne bisfosfoniany
   • w przypadku występowania jakichkolwiek zaburzeń związanych z przełykaniem lub
       trawieniem
   • w przypadku dużego lub małego stężenia witaminy D lub innego zaburzenia przemiany
       mineralnej
   • w przypadku występowania choroby nerek
   • w przypadku występowania nietolerancji galaktozy, niedoboru laktazy typu Lapp lub zespołu
       złego wchłaniania glukozy-galaktozy

Jeśli którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy pacjenta (lub pacjent nie jest tego pewien) należy
skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem leku Ibandronat Polpharma.

W przypadku leczenia stomatologicznego lub planowanych zabiegów z zakresu chirurgii szczękowej,
należy poinformować lekarza stomatologa o przyjmowaniu leku Ibandronat Polpharma.

Dzieci i młodzież
Nie należy stosować leku Ibandronat Polpharma u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat.

Inne leki i Ibandronat Polpharma
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich przyjmowanych aktualnie lub ostatnio
lekach, również tych, które wydawane są bez recepty, ponieważ lek Ibandronat Polpharma może
wpływać na działanie innych leków. Tak samo, inne leki mogą modyfikować działanie leku
Ibandronat Polpharma.

W szczególności należy poinformować lekarza lub farmaceutę, jeśli przyjmuje się którykolwiek z
poniżej wymienionych leków:
   • preparaty uzupełniające niedobory zawierające wapń, magnez, żelazo lub glin
   • niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) takie jak kwas acetylosalicylowy, ibuprofen lub
        naproksen. NLPZ i Ibandronat Polpharma mogą powodować podrażnienie żołądka i jelit
   • antybiotyk z grupy aminoglikozydów, np. gentamycynę. Zaleca się zachowanie ostrożności
        podczas równoczesnego stosowania aminoglikozydów i leku Ibandronat Polpharma, gdyż
        mogą powodować obniżenie stężenia wapnia w surowicy.

Przyjmowanie leków zmniejszających kwasowość soku żołądkowego np. cymetydyny, ranitydyny,
może nieznacznie nasilać działanie leku Ibandronat Polpharma.

Kiedy przyjmować inne leki
Nie należy przyjmować leków ani żadnych innych preparatów uzupełniających przynajmniej 6 godzin
przed przyjęciem leku Ibandronat Polpharma. Po przyjęciu leku Ibandronat Polpharma należy
odczekać co najmniej 30 minut zanim przyjmie się jakikolwiek inny lek lub preparat uzupełniający
niedobory wapnia i witamin.
Ibandronat Polpharma z jedzeniem i piciem
Jest ważne, by przyjmować lek Ibandronat Polpharma we właściwym czasie i we właściwy sposób.
Aby uzyskać pełną informację dotyczącą czasu i sposobu przyjmowania leku, patrz „Stosowanie leku”
w punkcie 3.

Ciąża i karmienie piersią
Nie należy stosować leku Ibandronat Polpharma u kobiet w ciąży lub planujących zajście w ciążę oraz
u kobiet karmiących piersią.
Przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
Nie wiadomo, czy lek Ibandronat Polpharma wpływa na zdolność do prowadzenia pojazdów lub
obsługi maszyn i urządzeń w ruchu. Należy poinformować lekarza, jeśli prowadzi się pojazdy i
obsługuje się maszyny lub urządzenia w ruchu.

Ibandronat Polpharma zawiera laktozę
Lek Ibandronat Polpharma w postaci tabletek zawiera cukier nazywany laktozą. W przypadku
występowania nietolerancji lub trudności w trawieniu niektórych cukrów, należy o tym poinformować
lekarza przed przyjęciem tego leku.


3.     Jak stosować lek Ibandronat Polpharma

Ten lek należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy
zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Lekarz może zlecać regularnie badania krwi podczas leczenia lekiem Ibandronat Polpharma. Badania
są wykonywane, aby upewnić się, że przyjmowana dawka leku jest właściwa.

Stosowanie leku
Jest ważne, by przyjmować lek Ibandronat Polpharma we właściwym czasie i we właściwy sposób.
Spowodowane jest to możliwością wystąpienia podrażnienia, zapalenia lub owrzodzenia przełyku.

Aby zmniejszyć ryzyko, należy przestrzegać poniższych instrukcji:
   • Tabletkę należy przyjąć zaraz po wstaniu rano zanim przyjmie się pierwszy w ciągu dnia
      posiłek, napój lub inny lek czy suplement diety.
   • Tabletkę należy przyjąć popijając wyłącznie pełną szklanką zwykłej wody (około 200 ml).
      Nie należy przyjmować tabletki z jakimkolwiek napojem innym niż zwykła woda.
   • Tabletkę należy połknąć w całości. Nie wolno żuć, ssać, rozgniatać lub pozwolić, aby tabletka
      rozpuściła się w ustach.
   • Po przyjęciu tabletki należy odczekać co najmniej 30 minut. Wtedy pacjent może, przyjąć
      swój pierwszy posiłek, napój lub inny lek czy suplement diety.
   • Podczas przyjmowania tabletki należy być w pozycji spionizowanej (siedzącej lub stojącej) i
      pozostać w pozycji spionizowanej przez przynajmniej jedną godzinę (60 minut) po przyjęciu
      tabletki. W innym przypadku część leku może przemieścić się z powrotem do przełyku.

Ile leku należy przyjąć
Zazwyczaj przyjmuje się jedną tabletkę leku Ibandronat Polpharma każdego dnia. W przypadku
umiarkowanej niewydolności nerek lekarz może zmniejszyć dawkę do jednej tabletki co drugi dzień.
W przypadku ciężkiej niewydolności nerek, lekarz może zmniejszyć dawkę do jednej tabletki w
tygodniu.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Ibandronat Polpharma
W przypadku omyłkowego przyjęcia zbyt wielu tabletek, należy skontaktować się natychmiast z
lekarzem lub zgłosić do szpitala. Przed wyjściem należy wypić pełną szklankę mleka. Nie należy
prowokować wymiotów. Nie należy się kłaść.

Pominięcie zastosowania leku Ibandronat Polpharma
Nie należy przyjmować podwójnej dawki leku w celu uzupełnienia pominiętej dawki.
Jeśli pacjent przyjmuje tabletkę codziennie, należy zupełnie ominąć zapomnianą dawkę. Od
następnego dnia przyjmować lek jak zazwyczaj. W przypadku, gdy lek pacjent przyjmuje co drugi
dzień lub raz w tygodniu, należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Przerwanie stosowania leku Ibandronat Polpharma
Należy kontynuować przyjmowanie leku Ibandronat Polpharma tak długo, jak długo zaleca lekarz.
Lek wykazuje skuteczność tylko wtedy, gdy jest przyjmowany regularnie.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.


4.     Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy przerwać stosowanie leku Ibandronat Polpharma i niezwłocznie poinformować lekarza,
jeśli nasili się którykolwiek z poważnych objawów niepożądanych - może wystąpić konieczność
natychmiastowego podania leków:
     • wysypka, świąd, opuchnięcie twarzy, warg, języka, gardła z trudnościami w oddychaniu,
         Może to być oznaką alergii na lek.
     • ból w jamie ustnej lub ból szczęki
     • silny ból w klatce piersiowej, silny ból podczas przełykania jedzenia lub napojów, nudności
         lub wymioty. Może to być oznaką uszkodzenia przełyku
     • silny ból żołądka, wymioty w których może być krew. Może to być oznaką krwawienia z
         owrzodzeń żołądka lub zapalenia błony śluzowej żołądka.
     • ból oka lub zapalenie oka (jeśli występują długotrwale).

Inne możliwe działania niepożądane

Często (dotyczy mniej niż 1 na 10 pacjentów):
   • zmęczenie
   • bóle brzucha, niestrawność
   • nudności, zapalenie przełyku (zgaga)
   • zmniejszenie stężenia wapnia we krwi.

Niezbyt często (dotyczy mniej niż 1 na 100 pacjentów):
   • ból w klatce piersiowej
   • uczucie świądu lub mrowienia skóry (parestezje)
   • objawy grypopodobne, złe samopoczucie oraz bóle
   • suchość w ustach, zaburzenia smaku lub trudności w przełykaniu
   • anemia
   • wysokie stężenie mocznika oraz wysokie stężenie hormonu przytarczyc.

Rzadko (dotyczy mniej niż 1 pacjenta na 1000)
   • ból oka lub zapalenie oka
   • w rzadkich przypadkach mogą wystąpić nietypowe złamania kości udowej szczególnie u
      pacjentów długotrwale leczonych z powodu osteoporozy. Należy zwrócić się do lekarza w
       przypadku pojawienia się bólu, osłabienia lub uczucia dyskomfortu w okolicy uda, biodra lub
       w pachwinie, ponieważ może to już wcześniej wskazywać na prawdopodobieństwo
       wystąpienia złamania kości udowej.

Bardzo rzadko (dotyczy mniej niż 1 na 10000 pacjentów)
   • stan obejmujący zmiany dotyczące kości w jamie ustnej zwany “martwicą kości żuchwy”.

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie możliwe objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.


5.     Jak przechowywać lek Ibandronat Polpharma

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania.

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na kartoniku i blistrze po
wyrażeniu, odpowiednio „Termin ważności (EXP)” i „EXP”. Dwie pierwsze cyfry oznaczają miesiąc,
a cztery ostatnie oznaczają rok. Termin ważności oznacza ostatni dzień tego miesiąca.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.


6.     Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Ibandronat Polpharma
   − Substancją czynną leku jest kwas ibandronowy 56,25 mg w postaci sodu ibandronianu
      jednowodnego, co odpowiada 50 mg kwasu ibandronowego.
   − Pozostałe składniki to: laktoza jednowodna, krospowidon, celuloza mikrokrystaliczna,
      krzemionka koloidalna bezwodna, sodu stearylofumaran (stanowiące rdzeń tabletki); alkohol
      poliwinylowy, makrogol 3350, talk i tytanu dwutlenek (E 171) (stanowiące otoczkę tabletki).

Jak wygląda lek Ibandronat Polpharma i co zawiera opakowanie
Tabletki powlekane leku Ibandronat Polpharma są białe lub prawie białe, podłużne z wytłoczonym
„I9BE” po jednej stronie i „50” po drugiej stronie.

Dostępne są w blistrach OPA/Aluminium/PVC/Aluminium lub PVC/PVDC/Aluminium po 28 lub 90
tabletek, w tekturowym pudełku.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny:
Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA SA
ul. Pelplińska 19, 83-200 Starogard Gdański

Wytwórca:
Synthon BV
Microweg 22, 6545 CM Nijmegen, Holandia

Synthon Hispania S.L.
Castelló 1, Polígono Las Salinas, 08830 Sant Boi de Llobregat, Hiszpania
W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do miejscowego
przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:
Biuro Handlowe POLPHARMA Sp. z o.o.
ul. Bobrowiecka 6
00-728 Warszawa
tel. 022 364 6101

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 18.10.2012 r.

                
                                            CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO


1.     NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Ibandronat Polpharma, 50 mg, tabletki powlekane


2.     SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 50 mg kwasu ibandronowego (w postaci sodu ibandronianu
jednowodnego).

Substancje pomocnicze: zawiera 54 mg laktozy jednowodnej.
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3.     POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.
Białe lub prawie białe, podłużne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane o długości 9 mm i
wytłoczeniem „I9BE” po jednej stronie oraz „50” po drugiej stronie.


4.     SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1    Wskazania do stosowania

Kwas ibandronowy jest wskazany u dorosłych w zapobieganiu zdarzeniom kostnym (złamania
patologiczne, powikłania kostne wymagające napromieniania lub leczenia chirurgicznego) u
pacjentów z rakiem piersi z przerzutami do kości.

4.2    Dawkowanie i sposób podawania

Terapia kwasem ibandronowym powinna być zapoczątkowana wyłącznie przez lekarzy posiadających
doświadczenie w leczeniu raka.

Dawkowanie
Zalecana dawka to jedna tabletka powlekana 50 mg raz na dobę.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Nie jest wymagana modyfikacja dawkowania (patrz punkt 5.2).

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
U pacjentów z łagodną niewydolnością nerek (CLcr ≥50 i <80 ml/min) nie jest wymagana
modyfikacja dawkowania.
U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (CLcr ≥30 i <50 ml/min) zalecana jest
modyfikacja dawki do jednej powlekanej tabletki zawierającej 50 mg stosowanej co dwa dni (patrz
punkt 5.2).
U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (CLcr <30 ml/min) zalecaną dawką jest jedna tabletka
powlekana 50 mg podawana raz w tygodniu. Patrz: instrukcje dawkowania powyżej.

Pacjenci w podeszłym wieku
Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania.
Populacja dzieci i młodzieży
Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność kwasu ibandronowego u dzieci i młodzieży w wieku
poniżej 18 lat , nie zostały ustalone. Brak wystarczających danych.

Sposób podawania
Podanie doustne.

Kwas ibandronowy w postaci tabletek należy przyjmować po całonocnym okresie niejedzenia (co
najmniej 6 godzin od ostatniego posiłku) i przed przyjęciem pierwszego posiłku lub napoju w ciągu
dnia. Analogicznie przed przyjęciem tabletek kwasu ibandronowego należy unikać przyjmowania
produktów leczniczych i suplementów diety (włączając preparaty wapnia). Po przyjęciu tabletki
należy powstrzymać się od jedzenia przez co najmniej 30 minut. W trakcie leczenia kwasem
ibandronowym zawsze można pić zwykłą wodę.

−     Tabletki należy połykać w całości, popijając szklanką zwykłej wody (180 do 240 ml), w pozycji
      stojącej lub wyprostowanej siedzącej.
−     Po przyjęciu kwasu ibandronowego pacjenci nie powinni przyjmować pozycji leżącej przez
      60 minut.
−     Pacjenci nie powinni żuć ani ssać tabletek, ponieważ produkt leczniczy może powodować
      owrzodzenia błony śluzowej jamy ustnej i gardła.
−     Jedynym napojem, z którym można przyjmować kwas ibandronowy jest zwykła woda. Należy
      pamiętać, że niektóre wody mineralne mogą zawierać większe stężenie wapnia i z tego względu
      nie należy ich stosować.

4.3    Przeciwwskazania

•     Nadwrażliwość na kwas ibandronowy lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.
•     Hipokalcemia.
•     Nieprawidłowości w obrębie przełyku, prowadzące do opóźnienia jego opróżniania, takie jak
      zwężenie lub skurcz dolnej części przełyku.
•     Niezdolność do utrzymania pozycji stojącej lub siedzącej przez co najmniej 60 minut.

4.4    Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Pacjenci z zaburzeniami metabolizmu kostnego i mineralnego
Przed rozpoczęciem leczenia kwasem ibandronowym należy podjąć skuteczne leczenie hipokalcemii
oraz innych zaburzeń metabolizmu kostnego i mineralnego. U wszystkich pacjentów ważne jest
przyjmowanie odpowiednich ilości wapnia i witaminy D. W przypadku niedoborów w diecie, zaleca
się stosowanie suplementów wapnia i (lub) witaminy D.

Podrażnienie przewodu pokarmowego
Doustne podawanie bisfosfonianów może powodować miejscowe podrażnienie błony śluzowej
górnego odcinka przewodu pokarmowego. Z powodu możliwości działania drażniącego i
potencjalnego pogorszenia choroby podstawowej, kwas ibandronowy należy stosować z ostrożnością u
pacjentów z czynną chorobą górnego odcinka przewodu pokarmowego (np. przełyk Barreta, dysfagia,
inne choroby przełyku, zapalenie błony śluzowej żołądka, dwunastnicy lub owrzodzenie).
U pacjentów otrzymujących doustne leczenie bisfosfonianami zgłaszano działania niepożądane, takie
jak: zapalenie błony śluzowej przełyku, owrzodzenie przełyku i nadżerki przełyku, w niektórych
przypadkach ciężkie, wymagające hospitalizacji, rzadko z krwawieniem lub z następowym zwężeniem
przełyku lub perforacją. Ryzyko wystąpienia ciężkich działań niepożądanych dotyczących przełyku
było większe u pacjentów, którzy nie stosowali się do instrukcji przyjmowania produktu leczniczego
i (lub) którzy kontynuowali przyjmowanie doustnych bisfosfonianów po pojawieniu się objawów
wskazujących na podrażnienie przełyku. Pacjenci powinni szczególnie zwracać uwagę na zalecenia
dotyczące przestrzegania instrukcji przyjmowania produktu (patrz punkt 4.2).
Lekarze powinni być wyczuleni na wszelkie objawy podmiotowe i przedmiotowe mogące dotyczyć
przełyku i poinstruować pacjentów, by przerwali stosowanie kwasu ibandronowego i zgłosili się w
celu uzyskania pomocy medycznej, jeśli wystąpi dysfagia, bolesne połykanie, ból zamostkowy lub
zgaga czy też nasilenie jej objawów.

Podczas gdy w klinicznych badaniach kontrolowanych nie obserwowano większego ryzyka, po
wprowadzeniu do obrotu zgłaszano wystąpienia owrzodzenia żołądka i dwunastnicy, w niektórych
przypadkach ciężkie i z powikłaniami, po stosowaniu doustnych bisfosfonianów.

Ponieważ stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) związane jest z podrażnieniem
przewodu pokarmowego, dlatego w przypadku ich jednoczesnego doustnego stosowania z kwasem
ibandronowym należy zachować ostrożność.

Martwica żuchwy
Donoszono o przypadkach martwicy żuchwy, na ogół związanych z ekstrakcją zęba i (lub) z
miejscowym zakażeniem (w tym z zapaleniem szpiku kostnego) u pacjentów z rakiem poddawanych
leczeniu schematami z pierwotnym zastosowaniem podawanych dożylnie bisfosfonianów. Wielu z
tych pacjentów otrzymywało także chemioterapię oraz kortykosteroidy. Donoszono także o
przypadkach martwicy żuchwy u pacjentów z osteoporozą otrzymujących doustne bisfosfoniany.

Należy rozważyć wykonanie badania stomatologicznego oraz zastosowanie właściwej profilaktyki
stomatologicznej przed rozpoczęciem leczenia bisfosfonianami u pacjentów, u których występują
równocześnie czynniki ryzyka (np. rak, chemioterapia, radioterapia, kortykosteroidy, nieprawidłowa
higiena jamy ustnej).

W tej grupie pacjentów, jeśli to możliwe, należy unikać inwazyjnych zabiegów stomatologicznych w
trakcie leczenia. U pacjentów, u których wystąpi martwica żuchwy w trakcie leczenia bisfosfonianami,
chirurgiczne zabiegi stomatologiczne mogą nasilić to powikłanie. W przypadku chorych
wymagających zabiegów dentystycznych, brak jest danych sugerujących, czy zakończenie leczenia
bisfosfonianami zmniejsza ryzyko wystąpienia martwicy żuchwy. Postępowanie z każdym pacjentem
powinno być oparte na podstawie klinicznej oceny przeprowadzonej przez lekarza prowadzącego, w
oparciu o indywidualną ocenę stosunku korzyści do ryzyka.

Nietypowe złamania kości udowej
Zgłaszano przypadki nietypowych złamań podkrętarzowych i trzonu kości udowej u osób stosujących
bisfosfoniany, głównie u pacjentów długotrwale leczonych z powodu osteoporozy. Te poprzeczne lub
krótkie, skośne złamania mogą pojawić się w dowolnym miejscu wzdłuż całej kości udowej - od
miejsca zlokalizowanego tuż pod krętarzem mniejszym, aż do okolicy nadkłykciowej. Złamania te
występowały po minimalnym urazie lub bez urazu, a niektórzy pacjenci odczuwali ból uda lub
pachwiny, którym często towarzyszyły objawy złamania z przeciążenia w badaniach obrazowych na
wiele tygodni lub miesięcy przed ujawnieniem się pełnego złamania kości udowej. Złamania często
występują obustronnie, dlatego u leczonych bisfosfonianami pacjentów, u których stwierdzono
złamanie trzonu kości udowej, należy zbadać kość udową w drugiej kończynie. Zgłaszano również
słabe gojenie się tych złamań. Na podstawie indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka
u pacjentów, u których podejrzewa się nietypowe złamanie kości udowej, należy rozważyć
odstawienie bisfosfonianów do czasu przeprowadzenia oceny.

Należy zalecić pacjentom, żeby zgłaszali pojawienie się jakiegokolwiek bólu w obrębie uda, biodra
lub w pachwinie, występującego w trakcie leczenia bisfosfonianami, a każdy pacjent zgłaszający się z
takimi objawami powinien być zbadany pod względem obecności niecałkowitego złamania kości
udowej.

Czynność nerek
W badaniach klinicznych nie wykazano pogorszenia czynności nerek po długotrwałym stosowaniu
kwasu ibandronowego. Niemniej jednak, w zależności od indywidualnej oceny klinicznej pacjenta, u
chorych leczonych kwasem ibandronowym zaleca się monitorowanie czynności nerek, stężenia
wapnia, fosforanów i magnezu w surowicy krwi.

Rzadko występujące dziedziczne objawy nietolerancji
Tabletki zawierają laktozę i nie powinny być stosowane u pacjentów z rzadko występującą
dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania
glukozy-galaktozy.

Zaleca się zachowanie ostrożności w przypadku pacjentów ze stwierdzoną nadwrażliwością na inne
bisfosfoniany.

4.5    Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Interakcje pomiędzy produktem leczniczym a pokarmem
Produkty zawierające wapń i inne kationy wielowartościowe (takie jak: glin, magnez, żelazo) również
mleko i pożywienie mogą mieć wpływ na wchłanianie kwasu ibandronowego. Z tego względu, przez
co najmniej 30 minut po doustnym przyjęciu produktu leczniczego nie należy przyjmować takich
produktów i pożywienia.

Jeśli kwas ibandronowy w postaci tabletek podawany był 2 godziny po standardowym posiłku,
biodostępność była zmniejszona o około 75%. Dlatego też zaleca się, aby tabletki były przyjmowane
po całonocnym okresie niejedzenia (co najmniej 6 godzin) i powstrzymanie się od jedzenia przez co
najmniej 30 minut po przyjęciu dawki produktu leczniczego (patrz punkt 4.2).

Interakcje pomiędzy lekami
Nie obserwowano interakcji w trakcie równoczesnego stosowania z melfalanem lub prednizonem u
pacjentów ze szpiczakiem mnogim.

W innych badaniach dotyczących interakcji u kobiet po menopauzie wykazano brak jakichkolwiek
interakcji z tamoksyfenem lub z hormonalną terapią zastępczą (estrogen).

U zdrowych ochotników płci męskiej oraz u kobiet po menopauzie podawanie dożylne ranitydyny
powodowało zwiększenie biodostępności kwasu ibandronowego o około 20% (jest to w zakresie
normalnej zmienności dostępności biologicznej kwasu ibandronowego), prawdopodobnie w wyniku
zmniejszenia kwaśności soku żołądkowego. Jednakże, jeśli kwas ibandronowy podawany jest
z antagonistami H2 lub z innymi lekami zwiększającymi pH w żołądku, nie jest wymagana
modyfikacja dawkowania.

W związku z właściwościami produktu nie jest prawdopodobne wystąpienie interakcji z lekami o
znaczeniu klinicznym. Kwas ibandronowy eliminowany jest wyłącznie w drodze sekrecji nerkowej i
nie podlega biotransformacji. Nie wydaje się, aby w szlak wydzielniczy zaangażowane były znane
kwasowe lub zasadowe systemy transportowe biorące udział w wydzielaniu innych substancji
czynnych. Ponadto kwas ibandronowy nie hamuje głównych izoenzymów wątrobowych P-450 u ludzi
i nie indukuje systemu cytochromów wątrobowych P-450 u szczurów. Wiązanie przez białka osocza
jest niewielkie przy stężeniach terapeutycznych leku i z tego względu jest mało prawdopodobne, aby
kwas ibandronowy wypierał inne substancje czynne.

Zaleca się zachowanie ostrożności podczas równoczesnego stosowania bisfosfonianów i
aminoglikozydów, jako że obie grupy substancji mogą powodować długotrwałe zmniejszenie stężenia
wapnia w surowicy. Należy także zwrócić uwagę na możliwość równoczesnego występowania
hipomagnezemii.
W badaniach klinicznych, kwas ibandronowy podawany był równocześnie z powszechnie
stosowanymi lekami przeciwnowotworowymi, moczopędnymi, antybiotykami i lekami
przeciwbólowymi, nie obserwowano występowania jawnych klinicznie interakcji.

4.6     Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Brak odpowiednich danych dotyczących stosowania kwasu ibandronowego u kobiet w ciąży. Badania
przeprowadzone na szczurach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3).
Potencjalne ryzyko dla ludzi nie jest znane. Z tego względu kwasu ibandronowego nie należy stosować
w czasie ciąży.

Laktacja
Nie wiadomo, czy kwas ibandronowy wydzielany jest z ludzkim mlekiem. Podczas badań na
szczurach w okresie laktacji wykazano obecność małych stężeń kwasu ibandronowego w mleku po
podaniu dożylnym. Nie należy stosować kwasu ibandronowego w okresie karmienia piersią.

Płodność
Brak odpowiednich danych dotyczących wpływu kwasu ibandronowego na płodność u ludzi.
W badaniach na szczurach, którym kwas ibandronowy podawano doustnie, obserwowano
zmniejszenie płodności. W badaniach na szczurach, którym podawano kwas ibandronowy dożylnie,
obserwowano zmniejszenie płodności po dużych dawkach dobowych (patrz punkt 5.3).

4.7   Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu produktu leczniczego na zdolność prowadzenia
pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.

4.8     Działania niepożądane

Profil tolerancji kwasu ibandronowego podawanego doustnie w zalecanej dawce w zarejestrowanym
wskazaniu uzyskano na podstawie kontrolowanych badań klinicznych oraz po wprowadzeniu leku do
obrotu.

W zbiorczej bazie danych z dwóch badań rejestracyjnych III fazy (286 chorych leczonych kwasem
ibandronowym w dawce 50 mg) odsetek chorych, u których wystąpiły objawy niepożądane o
możliwym lub prawdopodobnym związku z leczeniem kwasem ibandronowym, wynosił 27%.

Działania niepożądane zostały zaszeregowane, biorąc pod uwagę częstość występowania, stosując
następującą konwencję: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000 i
< 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 i < 1/1 000) oraz bardzo rzadko (≤ 1/10 000).

Działania niepożądane zostały uszeregowane według częstości występowania, najczęściej występujące
na początku, stosując następującą konwencję: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10),
niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10.000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10.000).

W tabeli 1 zestawiono reakcje niepożądane produktu leczniczego.

Tabela 1.       Reakcje niepożądane związane z leczeniem występujące po doustnym podaniu
                kwasu ibandronowego

Klasyfikacja     Bardzo często     Często           Niezbyt           Rzadko           Bardzo
układów                                             często                             rzadko
i narządów
Klasyfikacja      Bardzo często   Często          Niezbyt         Rzadko           Bardzo
układów                                           często                           rzadko
i narządów

Zaburzenia                                        Niedokrwis-
krwi i układu                                     tość
chłonnego

Zaburzenia                        Hipokalcemia
metabolizmu
i odżywiania

Zaburzenia                                        Parestezja,
układu                                            dysgeuzja
nerwowego                                         (zaburzenie
                                                  smaku)

Zaburzenia                                                        Zapalenie
oka                                                               gałki
                                                                  ocznej†**

Zaburzenia                        Zapalenie       Krwawienie,
żołądka i jelit                   przełyku, ból   owrzodzenie
                                  brzucha,        dwunastnicy,
                                  niestrawność,   zapalenie
                                  nudności        błony
                                                  śluzowej
                                                  żołądka,
                                                  dysfagia, ból
                                                  brzucha,
                                                  suchość w
                                                  jamie ustnej

Zaburzenia                                        Świąd
skóry i tkanki
podskórnej

Zaburzenia                                                        Nietypowe        Martwica
mięśniowo-                                                        podkrętarzowe    kości
szkieletowe                                                       i trzonowe       szczęki†**
i tkanki                                                          złamania kości
łącznej                                                           udowej
                                                                  (działanie
                                                                  niepożądane
                                                                  bisfosfonia-
                                                                  nów) †
Klasyfikacja       Bardzo często       Często       Niezbyt         Rzadko           Bardzo
układów                                             często                           rzadko
i narządów

Zaburzenia                                          Azotemia
nerek i dróg                                        (uremia)
moczowych

Zaburzenia                             Astenia      Bóle w klatce
ogólne i stany                                      piersiowej,
w miejscu                                           zespół
podania                                             grypopodob-
                                                    ny, złe
                                                    samopoczucie,
                                                    bolesność

Badania                                             Zwiększone
diagnostyczne                                       stężenie
                                                    hormonu
                                                    przytarczyc
                                                    we krwi

** Więcej informacji patrz poniżej
† Zidentyfikowano po wprowadzeniu leku do obrotu.

Martwica kości żuchwy
Donoszono o przypadkach martwicy żuchwy u chorych leczonych bisfosfonianami. Większość z tych
doniesień dotyczy pacjentów z rakiem, lecz o takich przypadkach donoszono także u pacjentów
leczonych z powodu osteoporozy. Wystąpienie martwicy żuchwy jest na ogół związane z ekstrakcją
zęba i (lub) z miejscowym zakażeniem (włącznie z zapaleniem szpiku kostnego). Zdiagnozowany rak,
stosowanie chemioterapii, radioterapii, kortykosteroidów, nieprawidłowa higiena jamy ustnej są także
wymieniane jako czynniki ryzyka (patrz punkt 4.4).

Zapalenie gałki ocznej
W okresie podawania kwasu ibandronowego stwierdzano przypadki zapalenia gałki ocznej,
na przykład zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie nadtwardówki i zapalenie twardówki.
W niektórych przypadkach zdarzenia ustępowały dopiero po odstawieniu kwasu ibandronowego.

4.9      Przedawkowanie

Nie ma specyficznych informacji na temat leczenia przedawkowania kwasu ibandronowego. Jednak
przedawkowanie doustnej postaci produktu może spowodować wystąpienie objawów dotyczących
górnego odcinka przewodu pokarmowego, takich jak: niestrawność, zgaga, zapalenie przełyku,
zapalenie lub owrzodzenie żołądka. Aby związać kwas ibandronowy, należy podawać mleko i leki
zobojętniające sok żołądkowy. Ze względu na ryzyko podrażnienia przełyku nie należy prowokować
wymiotów, a chory powinien pozostać w pozycji całkowicie spionizowanej.


5.       WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1      Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki stosowane w chorobach układu kostnego; bisfosfoniany.
Kod ATC: M05BA06

Kwas ibandronowy należy do bisfosfonianów, grupy związków, które swoiście oddziałują na tkankę
kostną. Ich wybiórcze działanie na tkankę kostną wynika z dużego powinowactwa bisfosfonianów do
składników mineralnych kości. Działanie bisfosfonianów polega na hamowaniu czynności
osteoklastów; chociaż dokładny mechanizm ich działania jest nadal niewyjaśniony.

W warunkach in vivo kwas ibandronowy przeciwdziała niszczeniu kości wywołanemu doświadczalnie
przez zahamowanie czynności gonad, retinoidy, nowotwory lub wyciągi z tkanek nowotworowych.
Hamowanie endogennej resorpcji kości zostało także udokumentowane w badaniach kinetycznych,
w których zastosowano 45Ca oraz w badaniach nad uwalnianiem znakowanej radioaktywnie
tetracykliny wbudowanej uprzednio do kośćca.

W dawkach znacznie większych niż farmakologicznie skuteczne kwas ibandronowy nie miał wpływu
na mineralizację kości.

Resorpcja kości spowodowana chorobą nowotworową charakteryzuje się nasiloną resorpcją kości,
która nie jest zrównoważona odpowiednim kościotworzeniem. Kwas ibandronowy selektywnie
hamuje aktywność osteoklastów, zmniejszając resorpcję kości i tym samym zmniejszając powikłania
kostne choroby nowotworowej.

W badaniach klinicznych dotyczących pacjentów chorych na raka piersi z przerzutami do kości
wykazano, że istnieje zależny od dawki hamujący wpływ na osteolizę kości, wyrażony przez markery
resorpcji kości i zależny od dawki wpływ na występowanie zdarzeń kostnych.

Zapobieganie zdarzeniom kostnym u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami do kości przez
podawanie kwasu ibandronowego w postaci tabletek w dawce 50 mg oceniane było w dwóch
randomizowanych kontrolowanych placebo badaniach klinicznych III fazy, trwających 96 tygodni.
Pacjentki chore na raka piersi z potwierdzonymi radiologiczne przerzutami do kości randomizowano
do grup otrzymujących placebo (277 pacjentek) lub do grup otrzymujących kwas ibandronowy
w dawce 50 mg (287 pacjentki). Wyniki tych badań przedstawiono poniżej.

Pierwszorzędowe punkty końcowe dotyczące skuteczności
Pierwszorzędowym punktem końcowym w tych badaniach był wskaźnik chorobowości kostnej
w okresie czasu (ang. Skeletal Morbidity Period Rate - SMPR). Był to złożony punkt końcowy, na
który składały się następujące zdarzenia związane z kośćcem (ang. Skeletal Related Events - SRE):
−      napromienianie kości w celu leczenia złamań i (lub) złamań zagrażających,
−      leczenie chirurgiczne złamań kości,
−      złamania kręgów,
−      złamania inne niż kręgów.

W analizie SMPR uwzględniano czynnik czasu i brano pod uwagę, że jedno lub więcej zdarzeń
występujących w pojedynczym 12 tygodniowym okresie czasu może być potencjalnie związanych.
Dlatego też do celów tej analizy zdarzenia mnogie były liczone tylko raz w każdym 12 tygodniowym
okresie czasu. Zbiorcze dane z tych badań wykazały znamienną korzyść ze stosowania kwasu
ibandronowego w dawce 50 mg podawane doustnie, w porównaniu do placebo, w zmniejszaniu
częstości występowania zdarzeń związanych z kośćcem (SRE) mierzonych jako wskaźnik
chorobowości kostnej w okresie czasu (SMPR) (p=0,041). Obserwowano zmniejszenie ryzyka
wystąpienia zdarzeń związanych z kośćcem (SRE) o 38% w grupie pacjentów leczonych kwasem
ibandronowym w porównaniu z grupą otrzymującą placebo (ryzyko względne 0,62; p = 0,003).
Wyniki badania dotyczące skuteczności leczenia przedstawiono w Tabeli 2.

Tabela 2       Skuteczność (pacjentki z rakiem piersi z przerzutami do kości)
                                          Wszystkie zdarzenia związane z kośćcem (SRE)
                                    Placebo          Kwas ibandronowy 50 mg          Wartość p
                                     n=277                   n=287
SMPR (na 1 pacjenta rocznie)          1,15                    0,99                    p=0,041
Ryzyko względne SRE                     -                     0,62                    p=0,003

Drugorzędowe punkty końcowe dotyczące skuteczności
Wykazano znamienną statystycznie poprawę w punktacji skali bólów kostnych w przypadku
stosowania kwasu ibandronowego w dawce 50 mg w porównaniu do placebo. Zmniejszenie bólu do
mniejszego niż obserwowano przed leczeniem stwierdzano stale, przez cały okres badania i
towarzyszyło mu znamienne zmniejszenie stosowania leków przeciwbólowych w porównaniu do
placebo. Do pogorszenia jakości życia i stanu sprawności ogólnej wg WHO dochodziło znacznie
rzadziej w grupie pacjentów otrzymujących kwas ibandronowy niż w grupie otrzymującej placebo.
Stężenia markera resorpcji kostnej CTx (telopeptyd C-końcowy uwolniony z cząsteczki kolagenu
typu I) w moczu były znamiennie zmniejszone w grupie pacjentów otrzymujących kwas ibandronowy
w porównaniu do placebo. Zmniejszenie stężeń CTx w moczu było znamiennie skorelowane
z pierwszorzędowym punktem końcowym skuteczności SMPR (Kendall-tau-b (p < 0,001).
Tabelaryczne zestawienie wyników oceny drugorzędowych punktów końcowych skuteczności
przedstawiono w Tabeli 3.

Tabela 3        Drugorzędowe punkty końcowe dotyczące skuteczności (pacjenci z rakiem piersi
                z przerzutami do kości)
                                            Placebo        Kwas ibandronowy     Wartość p
                                            n = 277            n = 287
  Bóle kostne*                                 0,20              -0,10          p = 0,001
  Stosowanie leków przeciwbólowych*            0,85               0,60          p = 0,019
  Jakość życia*                               -26,8               -8,3          p = 0,032
  Stopień sprawności ogólnej wg WHO*           0,54               0,33          p = 0,008
  Stężenie CTx w moczu**                      10,95             -77,32          p = 0,001
*Średnia zmiana między oceną przed leczeniem a ostatnią oceną.
**Mediana zmiany między oceną przed leczeniem a ostatnią oceną

Populacja dzieci i młodzieży
Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność kwasu ibandronowego u dzieci i młodzieży w wieku
poniżej 18 lat nie zostały ustalone. Brak dostępnych danych.

5.2    Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Wchłanianie kwasu ibandronowego w górnym odcinku przewodu pokarmowego po podaniu doustnym
jest szybkie.
Maksymalne obserwowane stężenia w osoczu osiągane były w ciągu 0,5 do 2 godzin (mediana
1 godzina) u pacjentów na czczo, a bezwzględna dostępność biologiczna wynosiła około 0,6%.
Stopień wchłaniania jest zmniejszony, jeśli produkt przyjmuje się razem z pożywieniem lub napojami
(innymi niż zwykła woda). Biodostępność jest zmniejszona o około 90%, jeśli kwas ibandronowy
przyjmowany jest ze standardowym śniadaniem w porównaniu z biodostępnością obserwowaną u
pacjentów na czczo. Jeśli produkt przyjmuje się 30 minut przed posiłkiem, zmniejszenie dostępności
biologicznej wynosi około 30%. Nie obserwuje się znaczącego zmniejszenia w biodostępności, jeśli
kwas ibandronowy przyjmowany jest na 60 minut przed posiłkiem.

Biodostępność jest zmniejszona o około 75%, jeśli tabletki kwasu ibandronowego podawane były
2 godziny po standardowym posiłku. Dlatego też zaleca się, aby tabletki były przyjmowane po
całonocnym okresie niejedzenia (minimum 6 godzin) i aby powstrzymywać się od przyjmowania
posiłków przez co najmniej 30 minut po przyjęciu dawki leku (patrz punkt 4.2).

Dystrybucja
Po początkowej ekspozycji ogólnoustrojowej kwas ibandronowy ulega szybkiemu wiązaniu przez
kości lub jest wydalany do moczu. U ludzi pozorna końcowa objętość dystrybucji wynosi co najmniej
90 l, a ilość dawki krążącej docierającej do tkanki kostnej oszacowano na 40-50%. Wiązanie
z białkami w ludzkim osoczu wynosi około 87% w stężeniach terapeutycznych i z tego względu
interakcje między lekami spowodowane wypieraniem są mało prawdopodobne.

Biotransformacja
Brak dowodów na to, że kwas ibandronowy jest metabolizowany u zwierząt lub ludzi.

Wydalanie
Wchłonięta frakcja kwasu ibandronowego jest usuwana z krążenia w wyniku absorpcji przez kości
(szacowanej na 40-50%), a pozostała część jest wydalana w postaci niezmienionej przez nerki.
Niewchłonięta frakcja kwasu ibandronowego jest wydalana w postaci niezmienionej z kałem.

Zakres obserwowanych pozornych okresów półtrwania jest szeroki i zależny od dawki oraz od
czułości metody oznaczania, lecz końcowy okres półtrwania zawiera się na ogół w zakresie
10-60 godzin. Jednak stężenia w osoczu we wczesnym okresie po podaniu obniżają się szybko,
osiągając 10% wartości szczytowej w ciągu 3 i 8 godzin, odpowiednio po podaniu dożylnym lub
doustnym.

Całkowity klirens kwasu ibandronowego jest mały; średnie wartości mieszczą się w zakresie
84-160 ml/min. Klirens nerkowy (około 60 ml/min u zdrowych kobiet po menopauzie) stanowi
50-60% klirensu całkowitego i jest związany z klirensem kreatyniny. Uważa się, że różnica pomiędzy
klirensem całkowitym a klirensem nerkowym odzwierciedla wychwyt przez kości.

Farmakokinetyka w szczególnych populacjach pacjentów

Płeć
Dostępność biologiczna oraz farmakokinetyka kwasu ibandronowego są podobne u mężczyzn i kobiet.

Rasa
Brak dowodów na istnienie istotnych klinicznie różnic w działaniu kwasu ibandronowego u rasy
azjatyckiej i rasy kaukaskiej. Dane dotyczące pacjentów rasy czarnej są bardzo ograniczone.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
Ekspozycja na kwas ibandronowy u pacjentów z różnym stopniem niewydolności nerek jest związana
z klirensem kreatyniny (CLcr). U osób z ciężką niewydolnością nerek (CLCr <30 ml/min)
otrzymujących doustnie 10 mg kwasu ibandronowego na dobę przez 21 dni obserwowano stężenia
leku w osoczu 2-3 razy wyższe niż u osób z prawidłową czynnością nerek (CLcr ≥80 ml/min).
Całkowity klirens kwasu ibandronowego był zmniejszony do 44 ml/min u osób z ciężką
niewydolnością nerek w porównaniu z 129 ml/min u osób z prawidłową funkcją nerek (CLcr ≥50
i <80 ml/min). Modyfikacja dawki nie jest potrzebna u pacjentów z łagodną niewydolnością nerek.
U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (CLcr ≥30 i <50 ml/min) lub ciężką
niewydolnością nerek (CLcr <30 ml/min) rekomendowana jest modyfikacja dawki (patrz punkt 4.2).

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Brak danych farmakokinetycznych dotyczących stosowania kwasu ibandronowego u pacjentów
z zaburzeniami czynności wątroby. Wątroba nie odgrywa istotnej roli w klirensie kwasu
ibandronowego, ponieważ nie jest on metabolizowany, lecz jest usuwany w wyniku wydalania przez
nerki oraz ulega wychwytowi przez tkankę kostną. Z tego względu nie jest konieczna modyfikacja
dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Co więcej, jako że wiązanie kwasu
ibandronowego z białkami wynosi 87% przy stężeniach terapeutycznych, jest mało prawdopodobne,
aby hipoproteinemia w ciężkich chorobach wątroby prowadziła do znamiennego klinicznie
zwiększenia stężenia wolnego leku w osoczu.

Pacjenci w podeszłym wieku
Podczas analiz wieloczynnikowych nie wykazano, aby wiek był niezależnym czynnikiem
wpływającym na którykolwiek z badanych parametrów farmakokinetycznych. Ponieważ czynność
nerek pogarsza się wraz z wiekiem, jest to jedyny czynnik, który powinien być brany pod uwagę
(patrz punkt dotyczący zaburzenia czynności nerek).

Populacja dzieci i młodzieży
Brak danych dotyczących stosowania kwasu ibandronowego u pacjentów w wieku poniżej 18 lat.

5.3    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W badaniach nieklinicznych działania toksyczne obserwowano jedynie po dawkach przekraczających
maksymalne dawki stosowane u ludzi, co wskazuje na niewielkie znaczenie tych obserwacji
w praktyce klinicznej. Tak jak w przypadku innych bisfosfonianów, wykazano, że nerki są
podstawowym narządem narażonym na ogólnoustrojowe toksyczne działanie produktu.

Działanie mutagenne lub rakotwórcze
Nie obserwowano oznak potencjalnego działania rakotwórczego. Badania genotoksyczności nie
dostarczyły dowodów na wpływ kwasu ibandronowego na aktywność genetyczną.

Toksyczny wpływ na reprodukcję
Nie obserwowano dowodów bezpośredniego działania toksycznego na płód ani działania
teratogennego kwasu ibandronowego u szczurów i królików, którym podawano produkt dożylnie lub
doustnie. W badaniach wpływu na reprodukcję szczurów (wpływu na płodność po doustnym podaniu
produktu) dawki na poziomie 1 mg/kg mc./dobę powodowały zmniejszenie częstości implantacji
zarodków. W badaniach dotyczących wpływu na reprodukcję szczurów, którym podano kwas
ibandronowy dożylnie, obserwowano zmniejszenie ilości plemników po podaniu dawek wynoszących
0,3 i 1 mg/kg mc./dobę, zmniejszoną płodność po dawce 1 mg/kg mc./dobę u samców
i 1,2 mg/kg mc./dobę u samic. Działania niepożądane kwasu ibandronowego w badaniach dotyczących
toksycznego wpływu na reprodukcję u szczurów były zgodne z oczekiwanymi dla tej klasy produktów
(bisfosfonianów). Należały do nich zmniejszona liczba miejsc zagnieżdżenia, zaburzenia w przebiegu
naturalnego porodu (dystocja), zwiększenie liczby zaburzeń rozwojowych narządów trzewnych
(zespół miedniczkowo-moczowodowy) oraz nieprawidłowości dotyczące zębów u potomstwa F1
u szczurów.


6.     DANE FARMACEUTYCZNE

6.1    Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:
Laktoza jednowodna
Krospowidon
Celuloza mikrokrystaliczna
Krzemionka koloidalna bezwodna
Sodu stearylofumaran

Otoczka Opadry II white o składzie:
Alkohol poliwinylowy
Makrogol 3350
Talk
Tytanu dwutlenek (E 171)

6.2     Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3     Okres ważności

2 lata (blistry z folii OPA/Aluminium/PVC/Aluminium)
3 lata (blistry z folii PVC/PVDC/Aluminium)

6.4     Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania.

6.5     Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z folii OPA/Aluminium/PVC/Aluminium w tekturowym pudełku po 28 lub 90 tabletek.

Blistry z folii PVC/PVDC/Aluminium w tekturowym pudełku po 28 lub 90 tabletek.

Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6     Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Brak szczególnych wymagań.


7.      PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
        DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA SA
ul. Pelplińska 19, 83-200 Starogard Gdański


8.      NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
9.      DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
        OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

18.01.2012 r.


10.     DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
        CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

19.04.2013 r.

                              Charakterystyka Produktu Leczniczego zgodna z:
                                      Decyzją RMS z dn. 29.03.2012 r.
                      Decyzją Prezesa URPLWMiPB nr UR/ZM/0095/12 z 07.03.2012 r.
                            Decyzją RMS z dnia 13.06.2012 r. oraz 18.10.2012 r.
                                     Decyzją RMS z dnia 19.04.2013 r.

                    

Inne leki Acidum ibandronicum: