Haemate P 250 LZ:

Nazwa międzynarodowa:
Factor VIII coagulationis humanus
Podmiot odpowiedzialny:
CSL BEHRING GMBH, NIEMCY
Pozwolenie w Polsce
4699
Pozwolenie w Europie
-
Producenci:
CSL BEHRING GMBH, NIEMCY
Postać
proszek+rozpuszczalnik do przygotowania roztworu d
Dawka
(250j.m.+600j.m.)/5m
Lek refundowany
Nie
Kategoria
Lz
Kod ATC
B02BD06
                                   ULOTKA INFORMACYJNA - INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKA

                                         Haemate® P 250/500/1000
                      Proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu do wstrzykiwań
                                       Ludzki czynnik von Willebranda,
                                       Ludzki VIII czynnik krzepnięcia

 Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku.
 -    Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
 -    Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty w razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości.
 -    Lek ten został przepisany ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może
      zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
 -    Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane
      niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.


Spis treści ulotki:

1.    Co to jest lek Haemate P 250/500/1000 i w jakim celu się go stosuje
2.    Informacje ważne przed zastosowaniem leku Haemate P 250/500/1000
3.    Jak stosować lek Haemate P 250/500/1000
4.    Możliwe działania niepożądane
5.    Jak przechowywać lek Haemate P 250/500/1000
6.    Zawartość opakowania i inne informacje


1.    CO TO JEST LEK HAEMATE P 250/500/1000 I W JAKIM CELU SIĘ GO STOSUJE

Co to jest lek Haemate P 250/500/1000
Lek Haemate P 250/500/1000 jest dostarczany w postaci proszku i rozpuszczalnika. Sporządzony roztwór
jest podawany dożylnie w iniekcji lub infuzji.

Lek Haemate P 250/500/1000 jest produkowany z ludzkiego osocza (jest to płynna część krwi) i zawiera
ludzki czynnik von Willebranda oraz ludzki VIII czynnik krzepnięcia krwi.

W jakim celu stosuje się Haemate P 250/500/1000

Choroba von Willebranda (VWD)
Lek Haemate P 250/500/1000 jest stosowany w profilaktyce i leczeniu krwawień, w tym krwawień przy
zabiegach chirurgicznych, spowodowanych brakiem czynnika von Willebranda, gdy terapia wyłącznie
desmopresyną (DDAVP) jest nieskuteczna lub przeciwwskazana.

Hemofilia A (wrodzony niedobór VIII czynnika)
Lek Haemate P 250/500/1000 jest stosowany w profilaktyce lub zatrzymywaniu krwawień spowodowanych
brakiem VIII czynnika we krwi.
Może być również stosowany w terapii nabytego niedoboru VIII czynnika oraz w leczeniu pacjentów
mających przeciwciała przeciw VIII czynnikowi.


2.    INFORMACJE WAŻNE PRZED ZASTOWANIEM LEKU HAEMATE P 250/500/1000

Następujące części zawierają informacje, które należy wziąć pod uwagę przed zastosowaniem leku Haemate
P 250/500/1000.
Kiedy nie stosować leku Haemate P 250/500/1000:
•    w przypadku nadwrażliwości (alergii) na ludzki czynnik von Willebranda lub ludzki VIII czynnik
     krzepnięcia lub na którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6.).
     W przypadku alergii na jakikolwiek lek lub żywność należy poinformować lekarza.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
•    w przypadku reakcji alergicznych lub typu anafilaktycznego (poważna reakcja alergiczna, która
     powoduje ciężkie problemy z oddychaniem lub zawroty głowy). Jak w przypadku każdej iniekcji
     białka, możliwe jest wystąpienie reakcji nadwrażliwości typu alergicznego. Lekarz powinien
     poinformować pacjenta o wczesnych objawach reakcji nadwrażliwości. Należy do nich pokrzywka,
     uogólniona wysypka skórna, ucisk w klatce piersiowej, świszczący oddech, spadek ciśnienia krwi
     i anafilaksja (poważna reakcja alergiczna, która powoduje ciężkie problemy z oddychaniem lub
     zawroty głowy). Jeżeli takie objawy wystąpią, należy natychmiast zaprzestać podawania leku
     i skontaktować się z lekarzem.
•    jeżeli zaobserwowano tworzenie się inhibitorów (przeciwciał neutralizujących). Oznacza to, że
     zastosowany czynnik krzepnięcia będzie nieskuteczny i powodzenie terapii będzie nieadekwatne.

Choroba von Willebranda
•    W przypadku znanego ryzyka wystąpienia zakrzepów krwi (przypadków zakrzepicy w tym zakrzepy
     w płucach), szczególnie u pacjentów, u których stwierdzono kliniczne lub morfologiczne czynniki
     ryzyka (np. okresy okołooperacyjne bez prowadzenia profilaktyki przeciwzakrzepowej, przedłużające
     się unieruchomienia, otyłość, przedawkowanie, nowotwór). W takim przypadku pacjent musi być
     monitorowany w kierunku wystąpienia wczesnych objawów zakrzepicy. Powinna zostać wdrożona
     profilaktyka przeciw zakrzepicy żylnej, zgodnie z aktualnymi wytycznymi.

Lekarz dokładnie rozważy korzyści leczenia Haemate P 250/500/1000 wobec ryzyka wystąpienia tych
komplikacji.

Bezpieczeństwo stosowania pod względem możliwości przeniesienia wirusów

W przypadku leków przygotowywanych z ludzkiej krwi lub osocza, podejmowane są środki ostrożności
mające na celu zapobieganie zakażeniu pacjentów. Należą do nich:
•    dokładny dobór dawców krwi i osocza, w celu zapewnienia, że dawcy obarczeni ryzykiem
     przeniesienia infekcji są wykluczeni, oraz
•    badanie każdej donacji i pul osocza pod kątem obecności wirusów / zakażeń.

 Wytwórcy takich produktów włączają również do procesu przetwarzania krwi lub osocza procedury, które
 mogą inaktywować lub usuwać wirusy. Pomimo ich stosowania, przy podawaniu leków przygotowywanych
 z ludzkiej krwi lub osocza nie można całkowicie wykluczyć możliwości przeniesienia zakażenia. Dotyczy
 to również dotychczas nieznanych lub nowo poznanych wirusów i innych rodzajów zakażeń.
Zastosowane procedury są uznane za efektywne wobec wirusów otoczkowych, takich jak ludzki wirus
niedoboru odporności (HIV, wirus powodujący AIDS), wirus zapalenia wątroby typu B i wirus zapalenia
wątroby typu C (stan zapalny wątroby) oraz wobec bezotoczkowego wirusa zapalenia wątroby typu A (stan
zapalny wątroby).
Wobec wirusów bezotoczkowych, takich jak parwowirus B19 zastosowane procedury mogą mieć
ograniczoną skuteczność.

Zakażenia parwowirusem B19 mogą być groźne:
•    dla kobiet w ciąży (zakażenie nienarodzonego dziecka) oraz
•    dla osób z upośledzonym układem odpornościowym lub zwiększoną produkcją czerwonych krwinek
     spowodowaną pewnymi rodzajami anemii (np. anemią sierpowatą lub hemolityczną).

Przy regularnym / powtarzalnym przyjmowaniu produktów wytwarzanych z ludzkiego osocza, lekarz może
zalecić rozważenie szczepienia przeciw zapaleniu wątroby typu A i B.

Przy każdym podaniu preparatu Haemate P 250/500/1000 zdecydowanie zaleca się, aby lekarz odnotował
datę jego podania, numer serii oraz wstrzykniętą objętość.
Lek Haemate P 150/500/1000 a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub
ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować ,
•      Haemate P 250/500/1000 nie należy mieszać z innymi lekami, rozpuszczalnikami lub
       rozcieńczalnikami.

Ciąża i karmienie piersią
•     Będąc w ciąży lub karmiąc piersią przed zastosowaniem jakichkolwiek leków należy poradzić się
      lekarza lub farmaceuty.
•     Ponieważ hemofilia A występuje rzadko u kobiet, nie są dostępne dane dotyczące użycia czynnika
      VIII w czasie ciąży i karmienia piersią.
•     W przypadku choroby von Willebranda, kobiety są bardziej narażone niż mężczyźni z powodu
      dodatkowego ryzyka krwawień związanych z menstruacją, ciążą, porodem, urodzeniem dziecka oraz
      komplikacji ginekologicznych. Na podstawie doświadczenia uzyskanego na podstawie badań po
      wprowadzeniu preparatu na rynek, w zapobieganiu i terapii ostrych krwawień zalecana jest
      substytucja czynnika von Willebranda (VWF). Badania kliniczne nad terapią substytucyjną VWF
      u kobiet w ciąży i laktacji nie są dostępne.
•     W czasie ciąży i karmienia piersią, preparat Haemate P 250/500/1000 powinien być podawany tylko
      jeżeli istnieją do tego uzasadnione wskazania.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Nie ma doniesień aby lek Haemate P 250/500/1000 upośledzał zdolność prowadzenia pojazdów
i obsługiwania maszyn.

Ważne informacje o niektórych składnikach leku Haemate P 250/500/1000
Haemate P 250/500/1000 zawiera do 35 mg sodu na 500 j.m. Należy brać to pod uwagę będąc na
kontrolowanej diecie niskosodowej.


3. JAK STOSOWAĆ LEK HAEMATE P 250/500/1000

Lek Haemate P 250/500/1000 należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. Leczenie należy
rozpocząć i prowadzić pod nadzorem lekarza mającego doświadczenie w leczeniu tego typu schorzeń.

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie
Potrzebna ilość czynnika von Willebranda i VIII czynnika oraz czas trwania leczenia zależy od kilku
czynników, takich jak masa ciała, ciężkość schorzenia, miejsca i intensywności krwawienia lub od potrzeby
zapobiegania krwawieniu podczas operacji lub badania (patrz część „Informacje są przeznaczone wyłącznie
dla personelu medycznego lub pracowników służby zdrowia”). Jeżeli lek Haemate P 250/500/1000 został
przepisany do używania w warunkach domowych, pacjent zostaje zapoznany przez lekarza ze sposobem
wykonywania iniekcji i dawkowaniem.

Należy stosować się do wytycznych podanych przez lekarza lub pielęgniarkę z centrum leczenia hemofilii.

Przedawkowanie
Objawy przedawkowania VWF ani FVIII nie są dotychczas znane. Jednakże ryzyka wystąpienia zakrzepów
krwi (zakrzepicy) nie można wykluczyć w przypadku podania wyjątkowo dużych dawek, szczególnie
w przypadku produktów VWF z wysoką zawartością FVIII.




Rekonstytucja i sposób podawania
Informacje ogólne

•     Proszek musi być zmieszany (zrekostytuowany) z rozpuszczalnikiem (częścią płynną) oraz pobrany
      z fiolki w warunkach aseptycznych.
•     Roztwór powinien być przezroczysty lub lekko opalizujący. Po przefiltrowaniu / pobraniu (patrz niżej)
      zrekostytuowany produkt powinien być przed podaniem wizualnie zbadany w kierunku obecności
      cząsteczek i odbarwień. Nawet jeśli wytyczne dotyczące procedury rekonstytucji są dokładnie
      przestrzegane, pozostałość kilku kłaczków lub cząstek nie należy do rzadkości. Filtr dołączony do
      urządzenia Mix2Vial usuwa te cząsteczki w sposób całkowity. Filtracja nie wpływa na przeliczenia
      dawkowania.
•     Nie używać roztworów w sposób widoczny mętnych lub zawierających kłaczki lub cząstki po
      przefiltrowaniu.
•     Wszelkie resztki niewykorzystanego po podaniu produktu lub jego odpady należy usunąć, w sposób
      zgodny z lokalnymi przepisami i zaleceniami lekarza.

Rekonstytucja

Nie otwierając żadnej z fiolek, ogrzać proszek i rozpuszczalnik Haemate P 250/500/1000 do temperatury
pokojowej, pozostawiając fiolki w tej temperaturze przez około godzinę lub trzymając je kilka minut
w dłoni. NIE wystawiać fiolek na działanie bezpośredniego źródła ciepła. Nie wolno ogrzewać fiolek
powyżej temperatury ciała (37oC).
Ostrożnie usunąć ochronne nakładki z fiolki rozpuszczalnika i produktu. Oczyścić odsłonięte gumowe korki
obu fiolek wacikiem nasączonym alkoholem i pozostawić je do wyschnięcia. Rozpuszczalnik może być
następnie przetransferowany do fiolki z proszkiem przy pomocy załączonego zestawu (Mix2Vial). Należy
postępować zgodnie z podaną poniżej instrukcją.

                        1. Otworzyć opakowanie zawierające Mix2Vial usuwając folię zabezpieczającą.
                        Nie wyjmować Mix2Vial z blistra.
                        2. Umieścić fiolkę z rozpuszczalnikiem na czystej i równej powierzchni i mocno
                        przytrzymać. Nie wyjmując z blistra zestawu Mix2Vial nałożyć jego niebieską
                        końcówkę z igłą na korek fiolki rozpuszczalnika i naciskając pionowo w dół
                        przebić korek fiolki rozpuszczalnika.
                        3. Przytrzymując krawędź zestawu Mix2Vial ostrożnie zdjąć blister pociągając go
                        pionowo do góry. Należy zwrócić uwagę aby zdjąć jedynie blister a nie cały
                        zestaw Mix2Vial.
                                                                                                         4
                         4. Umieścić fiolkę z produktem leczniczym na czystej i gładkiej powierzchni.
                         Odwrócić do góry dnem fiolkę z rozpuszczalnikiem i dołączonym do niej
                         łącznikiem Mix2Vial.Naciskając przezroczystą końcówkę z igłą pionowo w dół
                         przebić korek fiolki z produktem. Rozpuszczalnik samoczynnie zostanie
                         przetransferowany do fiolki z produktem leczniczym.
                         5. Jedną ręką uchwycić fiolkę z produktem leczniczym przyłączoną do zestawu
                         Mix2Vial, drugą ręką uchwycić fiolkę z rozpuszczalnikiem także przyłączoną do
                         zestawu Mix2Vial i ostrożnie rozkręcić zestaw na dwie części. Fiolkę po
                         rozpuszczalniku wraz z niebieską końcówką zestawu Mix2Vial usunąć.
                         6. Doprowadzić do pełnego rozpuszczenia produktu delikatnie poruszając ruchem
                         obrotowym fiolkę z produktem z przyłączoną przezroczystą końcówką zestawu
                         Mix 2Vial. Nie wstrząsać.
                         7. Nabrać powietrza do pustej jałowej strzykawki. Trzymając fiolkę z produktem
                         leczniczym pionowo korkiem do góry, przyłączyć strzykawkę do połączenia Luer
                         Lock zestawu Mix2Vial. Wstrzyknąć powietrze do fiolki z produktem
                         leczniczym.
Pobieranie i podawanie

                         8. Przytrzymując tłok strzykawki odwrócić fiolkę wraz ze strzykawką do góry
                         dnem i nabrać roztwór do strzykawki, powoli odciągając tłok.
                                                                                                      5
                        9. Po napełnieniu strzykawki roztworem, mocno uchwycić cylinder strzykawki
                        (utrzymując strzykawkę tłokiem do dołu) i odłączyć zestaw Mix2Vial od
                        strzykawki.
Sposób stosowania

Do wstrzykiwania Haemate P 250/500/1000 zalecane jest użycie plastikowych, jednorazowych strzykawek,
ponieważ powierzchnie szkła matowego wszystkich szklanych strzykawek mają tendencję do przywierania
z roztworami tego typu.

Roztwór powinien być podawany powoli dożylnie, w tempie nie szybszym niż 4 ml na minutę. Uważać, by
krew nie dostała się do strzykawki napełnionej produktem. Po wprowadzeniu produktu do strzykawki należy
go użyć natychmiast.

Gdy konieczne jest podanie większej ilości czynnika, można to również zrobić za pomocą infuzji. W tym
celu należy przenieść zrekonstytuowany produkt do zatwierdzonego do użycia systemu infuzyjnego. Infuzję
należy wykonać zgodnie z zaleceniami lekarza. Należy zwrócić uwagę na wystąpienie jakiejkolwiek
natychmiastowej reakcji. W przypadku jakiejkolwiek reakcji mogącej mieć związek z podaniem preparatu
Haemate P 250/500/1000, iniekcję / infuzję należy wstrzymać (patrz również część 2 „Kiedy zachować
szczególną ostrożność stosując lek Haemate P 250/500/1000”).

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem leku Haemate P 250/500/1000
należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.


4.    MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Jak każdy lek, Haemate P 250/500/1000 może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one
wystąpią.

Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Następujące reakcje niepożądane występowały bardzo rzadko (u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów):
•     Nagła reakcja alergiczna (taka jak obrzęk naczynioruchowy, uczucie pieczenia i kłucia w miejscu
      infuzji, dreszcze, zaczerwienienie twarzy, pokrzywka uogólniona, ból głowy, skórny odczyn
      alergiczny (pokrzywka), spadek ciśnienia tętniczego, letarg, nudności, niepokój, tachykardia, ucisk
      w klatce piersiowej, mrowienie, wymioty, świszczący oddech), która występowała bardzo rzadko
      i w niektórych przypadkach może prowadzić do ostrej anafilaksji (w tym wstrząsu).
•     Wzrost temperatury ciała (gorączka).

Choroba von Willebranda
•    Bardzo rzadko, istnieje ryzyko wystąpienia objawów zakrzepowych / zakrzepowo-zatorowych w tym
     zakrzepy w płucach (ryzyko tworzenia się i przemieszczania zakrzepów krwi do układu naczyniowego
     (żył/tętnic) z potencjalnym wpływem na narządy), w szczególności u pacjentów,         ze znanymi
     czynnikami ryzyka.
•    U pacjentów otrzymujących produkty VWF utrzymujące się nadmierne poziomy FVIII:C w osoczu
     mogą zwiększać ryzyko tworzenia się zakrzepów (patrz także pkt. 2 „Kiedy zachować szczególną
     ostrożność stosując lek Haemate P 250/500/1000”)
•     U pacjentów z chorobą VWD, u których mogą bardzo rzadko pojawić się inhibitory (neutralizujące
      przeciwciała) przeciwko VWF. Jeżeli takie inhibitory pojawią się, wystąpi to jako niewystarczająca
      odpowiedź kliniczna prowadząca do przedłużającego się krwawienia. Dzieje się tak zwłaszcza
      u pacjentów cierpiących na specyficzną postać choroby von Willebranda, tzw. typ 3 choroby.
      Przeciwciała wytrącają się i mogą pojawić się przy reakcjach anafilaktycznych. W związku z tym
      pacjenci, u których zaobserwowano reakcję anafilaktyczną powinni być poddani badaniu na obecność
      inhibitora. W takich przypadkach zaleca się kontakt ze specjalistycznym ośrodkiem leczenia hemofilii.

Hemofilia A
•   Bardzo rzadko mogą pojawić się inhibitory (neutralizujące przeciwciała) przeciwko VIII czynnikowi,
    czego objawem jest niewystarczająca reakcja kliniczna prowadząca do ciągłego krwawienia. W takich
    przypadkach zaleca się kontakt ze specjalistycznym ośrodkiem leczenia hemofilii.
•   Doświadczenie zebrane w toku badań klinicznych preparatu Haemate P 250/500/1000 u wcześniej
    nieleczonych pacjentów (PUP) jest bardzo ograniczone. W związku z tym brak aktualnych danych
    dotyczących specyficznych inhibitorów ważnych z klinicznego punktu widzenia.


5.    JAK PRZECHOWYWAĆ LEK HAEMATE P 250/500/1000

Nie stosować leku Haemate P 250/500/1000 po upływie terminu ważności zamieszczonego na etykiecie i
opakowaniu po skrócie (EXP).Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

•     Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25oC.
•     Nie zamrażać.
•     Przechowywać fiolki w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem.
•     Lek Haemate P 250/500/1000 nie zawiera środka konserwującego, więc sporządzony roztwór
      powinien być zużyty natychmiast.
•     Jeżeli sporządzony roztwór nie jest podany natychmiast, należy go zużyć w ciągu 8 godzin.
•     Po wprowadzeniu produktu do strzykawki należy go zużyć natychmiast.
•     Przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.


6.    ZAWARTOŚĆ OPAKOWANIA I INNE INFORMACJE

Co zawiera lek Haemate P 250/500/1000
Substancją czynną leku jest:
Ludzki czynnik von Willebranda oraz ludzki VIII czynnik krzepnięcia

Pozostałe składniki:
Albumina ludzka, kwas aminooctowy, sodu chlorek, sodu cytrynian, sodu wodorotlenek lub kwas solny
(w małych ilościach do ustalenia pH)
Rozpuszczalnik: Woda do wstrzykiwań

Jak wygląda lek Haemate P 250/500/1000 i co zawiera opakowanie
Haemate P 250/500/1000 jest dostarczany jako biały proszek oraz woda do iniekcji jako rozpuszczalnik.
Powstały roztwór powinien być przezroczysty lub lekko opalizujący, tj. może połyskiwać trzymany pod
światło, ale nie może zawierać żadnych widocznych cząstek.

Numer serii produktu może zostać zapisany na etykiecie lub opakowaniu po skrócie: Lot.
\
Dostępne opakowania

Opakowanie leku w dawce 250 j.m. zawiera:
1 fiolkę z proszkiem
1 fiolkę z 5 ml wody do wstrzykiwań
Opakowanie z zestawem do podawania:
1 zestaw do transferu 20/20 z filtrem ,
1 strzykawkę jednorazowego użytku o pojemności 5ml,
1 zestaw do wkłucia,
2 waciki nasączone alkoholem,
1 plaster

Opakowanie leku w dawce 500 j.m. zawiera :
1 fiolkę z proszkiem
1 fiolkę z 10 ml wody do wstrzykiwań

Opakowanie z zestawem do podawania:
1 zestaw do transferu 20/20 z filtrem ,
1 strzykawkę jednorazowego użytku o pojemności 10 ml,
1 zestaw do wkłucia,
2 waciki nasączone alkoholem,
1 plaster

Opakowanie leku w dawce 1000 j.m. zawiera :
1 fiolkę z proszkiem
1 fiolkę z 15 ml wody do wstrzykiwań

Opakowanie z zestawem do podawania:
1 zestaw do transferu 20/20 z filtrem ,
1 strzykawkę jednorazowego użytku o pojemności 20 ml,
1 zestaw do wkłucia,
2 waciki nasączone alkoholem,
1 plaster

Podmiot Odpowiedzialny i Wytwórca
CSL Behring GmbH
Emil-von-Behring-Strasse 76
35041 Marburg
Niemcy

Data zatwierdzenia ulotki


Informacje przeznaczone wyłącznie dla personelu medycznego lub pracowników służby zdrowia:

Dawkowanie

Choroba von Willebranda:

1 j.m/kg VWR:RCo podnosi zwykle poziom krążącego VWR:RCo o 0,02 j.m./ml (2%).

Powinno się dążyć do osiągnięcia poziomu VWR:RCo > 0,6 j.m./ml (60%) i FVIII:C > 0,4 j.m/ml (40%).

40 – 80 j.m./kg czynnika von Willebranda (VWR:RCo) i 20 – 40 j.m. FVIII:C/kg masy ciała (MC) jest
zazwyczaj zalecane do osiągnięcia hemostazy.

Może być wymagane podanie początkowej dawki czynnika von Willebranda wynoszącej 80 j.m./kg,
zwłaszcza u pacjentów z 3 typem choroby von Willebranda, gdzie utrzymanie odpowiednich poziomów
może wymagać większych dawek niż w przypadku innych typów tej choroby.

Zapobieganie krwawieniu w przypadku zabiegu chirurgicznego lub ciężkiego urazu:
W celu zapobiegania masywnemu krwawieniu podczas lub po zabiegu chirurgicznym, iniekcję należy
rozpocząć 1 do 2 godzin przed zabiegiem.

Odpowiednia dawka powinna być podawana co 12 – 24 godziny. Dawka i czas trwania terapii zależą od
stanu klinicznego pacjenta, rodzaju i intensywności krwawienia oraz poziomów czynnika VWF:RCo
i FVIII:C.

Stosując preparaty czynnika von Willebranda zawierające FVIII, lekarz prowadzący powinien być
świadomy, że przedłużająca się terapia może spowodować nadmierny wzrost poziomu FVIII:C. Po 24 – 48
godzinach leczenia, w celu uniknięcia niekontrolowanego wzrostu poziomu FVIII:C, należy rozważyć
zmniejszenie dawek i /lub wydłużenie odstępu między ich podawaniem.
Dawkowanie u dzieci uzależnione jest od masy ciała, w związku z tym wielkość dawki ustalana jest na tej
samej zasadzie co u dorosłych. Częstość podawania powinna być zawsze ustalana indywidualnie
w zależności od efektywności klinicznej.

Hemofilia A:

Dawkowanie i czas trwania terapii substytucyjnej zależy od wielkości niedoboru VIII czynnika,
umiejscowienia i intensywności krwawienia oraz od stanu klinicznego pacjenta.

Liczba jednostek podanego VIII czynnika jest wyrażana w jednostkach międzynarodowych (j.m.), które
odnoszą się do aktualnego standardu WHO dla produktów VIII czynnika. Aktywność VIII czynnika
w osoczu jest wyrażana jako odsetek (w stosunku do normalnego ludzkiego osocza) lub w j.m.
(w odniesieniu do Międzynarodowego Standardu dla VIII czynnika w osoczu).

Jedna j.m. aktywności VIII czynnika jest równa ilości VIII czynnika zawartego w 1 ml normalnego osocza
ludzkiego.

Przeliczanie wymaganego dawkowania VIII czynnika opiera się na empirycznym stwierdzeniu, że 1 j.m.
VIII czynnika na kg masy ciała zwiększa aktywność osoczowego VIII czynnika o około 2% (2 j.m./dl).
Wymagane dawkowane przeliczane jest przy użyciu następującego wzoru:

Wymagana liczba jednostek = masa ciała [kg] x pożądany wzrost poziomu VIII czynnika [% lub j.m./dl]
x 0,5.

Dawka i częstotliwość podawania preparatu powinna zawsze być indywidualnie dobrana w zależności od
skuteczności klinicznej u poszczególnych pacjentów.

W razie wystąpienia następujących przypadków krwawienia, aktywność VIII czynnika nie powinna spaść
poniżej podanych wartości dla aktywności w osoczu (w % lub j.m./dl) w odpowiadającym okresie czasu.
Poniższa tabela może być wykorzystana do określania dawkowania w przypadkach krwawień i podczas
zabiegów chirurgicznych:

                                    Terapeutyczny poziom
 Rodzaj krwawienia/ zabiegu                                        Częstość dawkowania (godziny) /
                                  aktywności VIII czynnika w
      chirurgicznego                                                  czas trwania leczenia (dni)
                                     osoczu (% lub j.m./dl)
Krwawienia
Niewielki wylew do stawów,                   20-40               Powtarzać wlew co 12 do 24 godzin
krwawienie z mięśnia lub jamy                                    co najmniej przez 1 dzień do czasu
ustnej                                                           ustąpienia bólu i ustania krwawienia
                                                                 lub wyleczenia
Rozległy wylew do stawów;                    30-60               Powtarzać wlew co 12-24 godziny
wylew do mięśni lub krwiak                                       przez 3 do 4 dni lub więcej do czasu
                                                                 ustąpienia bólu i ostrej dysfunkcji
Krwotoki zagrażające życiu:                  60-100              Powtarzać wlew co 8 do 24 godzin do
                                                                 czasu ustąpienia zagrożenia
Zabiegi chirurgiczne
Niewielkie zabiegi z ekstrakcją               30-60                Co 24 godziny, co najmniej przez
zęba włącznie                                                      1 dzień, do czasu wyleczenia.
Znaczne zabiegi chirurgiczne      80-100 (przed i pooperacyjnie)   Powtarzać wlew co 8 – 24 godziny do
                                                                   odpowiedniego      zagojenia   rany,
                                                                   następnie terapeutycznie przez co
                                                                   najmniej 7 dni do uzyskania od 30%
                                                                   do 60% (j.m./dl) aktywności VIII
                                                                   czynnika.

Podczas terapii zalecane jest odpowiednie oznaczenie poziomów VIII czynnika w celu dostosowania
wielkości podawanej dawki oraz częstotliwości powtarzanych infuzji. Szczególnie podczas dużych zabiegów
chirurgicznych niezbędne jest precyzyjne monitorowanie terapii substytucyjnej poprzez kontrolę procesu
krzepnięcia (poziomu aktywności VIII czynnika krzepnięcia w osoczu). Poszczególni pacjenci mogą różnie
reagować na podawany VIII czynnik krzepnięcia, którego poziomy odzysku in vivo oraz okresy półtrwania
mogą się różnić.

W długoterminowym postępowaniu profilaktycznym u chorych na ciężką postać hemofilii typu A, zwykle
podaje się od 20 do 40 j.m. VIII czynnika krzepnięcia na kg masy ciała w odstępach co 2 do 3 dni.
W niektórych przypadkach, w szczególności u pacjentów w młodym wieku, konieczne jest częstsze
podawanie tego czynnika lub zastosowanie większych dawek.

Pacjenci powinni być monitorowani na wypadek wytworzenia inhibitorów VIII czynnika krzepnięcia.
W przypadku gdy pożądany poziom aktywności VIII czynnika krzepnięcia nie może być osiągnięty lub gdy
nie uzyskuje się odpowiedniej kontroli krwawienia po zastosowaniu właściwej dawki, należy wykonać
badanie na obecność inhibitorów VIII czynnika krzepnięcia. U pacjentów z wysokim poziomem inhibitorów
terapia VIII czynnikiem może być nieskuteczna, należy wówczas rozważyć podjęcie innych działań
terapeutycznych. Pacjenci tacy powinni być prowadzeni przez lekarzy doświadczonych w leczeniu
przypadków hemofilii
Patrz również część „Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”.

Dane z badań klinicznych dotyczące dawkowania preparatu Haemate P 250/500/1000 u dzieci nie są
dostępne.

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Stosując preparaty VWF, lekarz prowadzący powinien wiedzieć, że przedłużająca się terapia może
spowodować nadmierny wzrost poziomu FVIII:C. U pacjentów otrzymujących preparaty VWF zawierające
FVIII, należy kontrolować poziomy osoczowego FVIII:C w celu uniknięcia utrzymującego się, nadmiernego
wzrostu poziomu FVIII:C, który może zwiększać ryzyko przypadków zakrzepicy, należy również rozważyć
użycie środków przeciwzakrzepowych.

Reakcje niepożądane

Gdy konieczne jest podawanie bardzo dużych lub często powtarzanych dawek, gdy są obecne inhibitory lub
w przypadku opieki przed- i pooperacyjnej, wszystkich pacjentów należy monitorować pod względem
objawów hyperwolemii. Dodatkowo, pacjenci z grupami krwi A, B i AB powinni być kontrolowani
w kierunku objawów hemolizy wewnątrznaczyniowej i/lub zmniejszających się wartości hematokrytu.

                
                                               CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO


 1.   NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Haemate P 250/500/1000
Proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji


2.    SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Haemate P 250/500/1000 występuje w postaci proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do
wstrzykiwań lub infuzji. Jedna fiolka preparatu zawiera nominalnie 600/1200/2400 j.m. pochodzącego
z osocza aktywnego czynnika von Willebranda jako kofaktora ristocetyny (VWF:RCo) oraz 250/500/1000
j.m. aktywnego ludzkiego VIII czynnika krzepnięcia krwi (FVIII-C).

Czynnik Von Willebranda
Po rekonstytucji Haemate P 250/500 w 5/10 ml wody do wstrzykiwań, gotowy preparat zawiera ok.
120 j.m./ml (600 j.m./5 ml, 1200 j.m./10ml) pochodzącego z osocza czynnika VW.
Po rekonstytucji Haemate P 1000 w 15 ml wody do wstrzykiwań, gotowy preparat zawiera ok. 160 j.m./ml
(2400 j.m./15 ml) pochodzącego z osocza czynnika VW.

Swoista aktywność Haemate P 250/500/1000 wynosi ok. 3-17 j.m. VWF:RCo/mg białka.

Czynnik VIII
Po rekonstytucji Haemate P 250/500 w 5/10 ml wody do wstrzykiwań gotowy preparat zawiera ok.
50 j.m./ml (250 j.m./5 ml, 500 j.m./10ml) pochodzącego z osocza ludzkiego VIII czynnika krzepnięcia krwi.
Po rekonstytucji Haemate P 1000 na bazie 15 ml wody do wstrzykiwań, gotowy preparat zawiera ok.
66,6 j.m./ml (1000 j.m./15 ml) pochodzącego z osocza ludzkiego VIII czynnika krzepnięcia krwi.

Moc czynnika VIII (j.m.) określa się przy użyciu metody chromogennej zgodnej z Farmakopeą Europejską.
Swoista aktywność Haemate P 250/500/1000 wynosi ok. 2-6 j.m. czynnika VIII/mg białka.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz pkt 6.1


3.    POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji.
Biały proszek i bezbarwny, klarowny rozpuszczalnik.


      SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1   Wskazania do stosowania

Choroba von Willebranda (VWD)

Profilaktyka i leczenie krwotoków lub krwawień powstających w trakcie zabiegów operacyjnych
w przypadkach, gdy leczenie desmopresyną (DDAVP) jest nieskuteczne lub przeciwwskazane.

Hemofilia A (wrodzony niedobór VIII czynnika)

Profilaktyka i leczenie krwawień.

Produkt może być stosowany w terapii nabytego niedoboru VIII czynnika oraz w leczeniu pacjentów,
u których występują przeciwciała przeciw VIII czynnikowi.
4.2   Dawkowanie i sposób podawania

Leczenie VWD i hemofilii A wymaga nadzoru lekarza doświadczonego w leczeniu zaburzeń
hemostatycznych.

Dawkowanie

Choroba von Willebranda:

Zazwyczaj 1 j.m./kg VWF:RCo podnosi poziom VWF:RCo w krwioobiegu o 0,02 j.m./ml (2%).

Powinno się osiągnąć poziomy VWF:RCo rzędu > 0,6 j.m./ml (60%) i FVIII:C rzędu > 0,4 j.m./ml (40%).

Zazwyczaj do uzyskania hemostazy zaleca się 40-80 j.m. czynnika von Willebranda (VWF:RCo)/kg i 20-40
j.m. FVIII:C/kg masy ciała.

Może zaistnieć konieczność podania wstępnej dawki 80 j.m./kg czynnika von Willebranda, szczególnie
u pacjentów chorych na 3 typ choroby von Willebranda, gdzie utrzymanie odpowiednich poziomów może
wymagać większych dawek, niż w przypadku innych typów choroby von Willebranda.

Profilaktyka krwotoku w przypadku operacji lub ciężkiego urazu:
W celach profilaktyki nadmiernych krwawień podczas lub po operacji podawanie preparatu należy
rozpocząć 1-2 godz. przed zabiegiem operacyjnym.

Następnie należy powtarzać podawanie określonej dawki co 12-24 godz. Dawka i długość leczenia zależą od
klinicznego stanu pacjenta, typu i wielkości krwawienia oraz poziomów VWF:RCo i FVIII:C.

Stosując produkt z czynnikiem Willebranda, zawierający VIII czynnik, lekarz prowadzący powinien być
świadom, że długotrwałe leczenie preparatem może spowodować nadmierny wzrost poziomu FVIII:C. Po
24-48 godz. leczenia, w celu uniknięcia niekontrolowanego wzrostu poziomu FVIII:C należy rozważyć
zmniejszenie dawek i/lub wydłużenie okresu pomiędzy podaniem kolejnych dawek.

Dawkowanie u dzieci jest uzależnione od masy ciała. Ogólnie rzecz biorąc, należy postępować wg tych
samych zasad, co w przypadku dawkowania u osób dorosłych. Częstotliwość podawania powinna zależeć od
klinicznej skuteczności leku u danego pacjenta.

Hemofilia A

Dawkowanie i czas trwania terapii zastępczej są zależne od tego, jak duży jest niedobór VIII czynnika od
lokalizacji i zakresu krwawienia oraz od stanu klinicznego danego pacjenta.

Liczba podanych jednostek VIII czynnika wyraża się w jednostkach międzynarodowych (j.m.), związanych
z obecną normą WHO, dotyczącą produktów zawierających VIII czynnik.         Działanie VIII czynnika
w osoczu jest wyrażone jako procent (w odniesieniu do normalnego osocza ludzkiego) lub w jednostkach
międzynarodowych (w odniesieniu do międzynarodowej normy dot. VIII czynnika w osoczu).

Jedna j.m. aktywności VIII czynnika jest równa ilości VIII czynnika w jednym ml normalnego ludzkiego
osocza.

Przeliczenie wymaganej dawki VIII czynnika opiera się na empirycznym stwierdzeniu, że 1 j.m. VIII
czynnika na 1 kg masy ciała zwiększa aktywność osoczowego VIII czynnika o ok. 2% normalnego działania
(2 j.m./dl). Wymagane dawkowanie przeliczane jest wg następującego wzoru:

Wymagana liczba jednostek = masa ciała [kg] x pożądany wzrost poziomu VIII czynnika [% lub
j.m./dl] x 0,5
Ilość wymagana do podania oraz częstotliwość podawania należy zawsze uzależnić od skuteczności
klinicznej leku u poszczególnych pacjentów.

W razie wystąpienia następujących przypadków krwawienia, aktywność VIII czynnika nie powinna spaść
poniżej podanych wartości dla aktywności w osoczu (w % lub j.m./dl) w odpowiadającym okresie.
W przypadku krwawień i operacji chirurgicznych dawkowanie preparatu można oprzeć na wytycznych
podanych w poniższej tabelce.

                                       Terapeutyczny poziom
   Rodzaj krwawienia/ zabiegu             aktywności VIII      Częstość dawkowania (godziny) / czas
        chirurgicznego                 czynnika w osoczu (%           trwania leczenia (dni)
                                            lub j.m./dl)
Krwawienia
Niewielki wylew do stawów,                    20-40            Powtarzać wlew co 12 do 24 godzin co
krwawienie z mięśnia lub jamy                                  najmniej przez 1 dzień do czasu
ustnej                                                         ustąpienia bólu i ustania krwawienia lub
                                                               wyleczenia
Rozległy wylew do stawów;                     30-60            Powtarzać wlew co 12-24 godziny przez
wylew do mięśni lub krwiak                                     3 do 4 dni lub więcej do czasu ustąpienia
                                                               bólu i ostrej dysfunkcji
Krwotoki zagrażające życiu:                   60-100           Powtarzać wlew co 8 do 24 godzin do
                                                               czasu ustąpienia zagrożenia
Zabiegi chirurgiczne
Niewielkie zabiegi z ekstrakcją zęba          30-60            Co 24 godziny, co najmniej przez
włącznie                                                       1 dzień, do czasu wyleczenia.
Znaczne zabiegi chirurgiczne              80-100 (przed i      Powtarzać wlew co 8 – 24 godziny do
                                          pooperacyjnie)       odpowiedniego       zagojenia     rany,
                                                               następnie terapeutycznie przez co
                                                               najmniej 7 dni do uzyskania od 30% do
                                                               60% (j.m./dl) aktywności VIII czynnika.

W czasie leczenia należy właściwie oznaczyć poziomy VIII czynnika w celu odmierzenia właściwej dawki,
która ma być podana pacjentowi oraz częstotliwości powtarzanych wlewów. W przypadku poważniejszych
zabiegów chirurgicznych niezbędne jest monitorowanie terapii substytucyjnej poprzez kontrolę procesu
krzepnięcia (poziom aktywności VIII czynnika w osoczu). Reakcje poszczególnych pacjentów na VIII
czynnik mogą być zróżnicowane, z uwagi na różne poziomy odzysku in vivo oraz różne czasy półtrwania.

W celach profilaktyki długoterminowej krwawień u pacjentów z ostrą postacią hemofilii A - zwyczajowa
dawka wynosi 20 do 40 j.m. VIII czynnika na kg masy ciała co 2-3 dni. W niektórych przypadkach,
szczególnie u pacjentów w młodym wieku, konieczne jest podawanie tego czynnika częściej lub
w większych dawkach.

Pacjenci powinni być obserwowani pod kątem pojawienia się u nich inhibitorów VIII czynnika. Jeśli nie
uzyskano oczekiwanego poziomu aktywności VIII czynnika w osoczu, lub jeśli krwawienie nie zostało
zatamowane mimo właściwej dawki preparatu, należy przeprowadzić test na obecność inhibitora VIII
czynnika. U pacjentów z wysokim poziomem inhibitora, terapia VIII czynnikiem może być nieskuteczna,
więc należy rozważyć inne opcje leczenia. Tacy pacjenci powinni być leczeni przez lekarzy posiadających
doświadczenie w leczeniu pacjentów z hemofilią. Patrz także pkt 4.4.

Brak danych pochodzących z badań klinicznych, dotyczących dawkowania Haemate P 250/500/1000
u dzieci.

Sposób podawania

Należy produkt zrekonstytuować zgodnie z pkt 6.6. Produkt po rekonstytucji, a przed podaniem należy
ogrzać do temperatury pokojowej lub temperatury ciała. Wstrzykiwać dożylnie powoli, tempo
infuzji/wstrzyknięcia dostosować do stanu pacjenta. Produkt po wprowadzeniu do strzykawki, powinien
zostać użyty natychmiast.

W przypadku gdy należy podać większe ilości produktu może on zostać podany w postaci infuzji. W tym
celu należy przenieść produkt po rekonstytucji do odpowiedniego zestawu do wlewów.

Tempo wstrzyknięcia lub infuzji nie powinno przekraczać 4 ml/min. Należy obserwować pacjenta w czasie
podawania leku. Jeśli wystąpi jakakolwiek reakcja niepożądana, która może być związana z podaniem
Heamate P 250/500/1000 tempo podawania należy zmniejszyć lub wstrzymać podawanie, w zależności od
stanu klinicznego pacjenta (patrz także pkt 4.4).

4.3   Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

4.4   Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Tak, jak w przypadku wszelkich infuzji dożylnych białek pochodzących z osocza, możliwe są reakcje
alergiczne. Pacjentów należy poinformować o wczesnych sygnałach nadwrażliwości, jak pokrzywka,
uogólniona pokrzywka, ucisk w klatce piersiowej, świszczący oddech, spadek ciśnienia tętniczego
i anafilaksja. W przypadku wystąpienia tych objawów należy przerwać natychmiast podawanie produktu
i skontaktować się z lekarzem. W przypadku wstrząsu należy przestrzegać aktualnych wytycznych
dotyczących terapii wstrząsu.

Haemate P 250/500/1000 zawiera do 70 mg sodu na 1000 j.m., co należy uwzględnić w przypadku
pacjentów będących na kontrolowanej diecie niskosodowej.

Standardowe środki stosowane w celu przeciwdziałania zakażeniom, wynikającym ze stosowania produktów
leczniczych przygotowanych z krwi i osocza ludzkiego, obejmują właściwy dobór dawców, badanie
poszczególnych donacji oraz puli osocza na obecność swoistych markerów zakażenia oraz stosowanie
procedur inaktywacji/usuwania wirusów na etapie produkcji. Mimo tego, stosując terapię przy użyciu
środków farmaceutycznych produkowanych na bazie ludzkiej krwi lub osocza nie da się całkowicie
wykluczyć możliwości przeniesienia czynników zakaźnych. Dotyczy to także nieznanych lub niedawno
poznanych wirusów i innych patogenów.

Wyżej wspomniane metody są uważane za skuteczne w stosunku do zapobiegania przenoszeniu wirusów
otoczkowych, jak HIV, HBV i HCV oraz do takich wirusów bezotoczkowych jak wirus HAV.

Podjęte środki mogą mieć ograniczoną skuteczność wobec wirusów bezotoczkowych, takich jak parwowirus
B19.

Zakażenie parwowirusem B19 może mieć poważne skutki dla kobiet w ciąży (zakażenie płodu) i osób
z niedoborem odporności lub zwiększoną erytropoezą (np. anemia hemolityczna).

Należy rozważyć szczepienie (żółtaczka A i B) w przypadku pacjentów, którzy regularnie/okresowo
otrzymują produkty wytworzone na bazie ludzkiego osocza.

Zdecydowanie zaleca się, aby przy każdym podaniu pacjentowi leku Haemate P 250/500/1000, odnotować
nazwę i numer serii produktu, aby móc powiązać pacjenta z daną serią leku.

Choroba von Willebranda

Istnieje ryzyko powikłań zakrzepowych z zatorem płuc włącznie, szczególnie u pacjentów, u których
stwierdzono czynniki ryzyka kliniczne lub morfologiczne (np. okresy okołooperacyjne bez prowadzenia
profilaktyki przeciwzakrzepowej, przedłużające się unieruchomienia, otyłość, przedawkowanie, nowotwór).
W związku z tym pacjentów znajdujących się w grupie ryzyka należy obserwować na okoliczność
wczesnych objawów zakrzepicy. Należy rozpocząć profilaktykę żylnych powikłań zakrzepowo-zatorowych,
zgodnie z aktualnymi zaleceniami.

Podając pacjentowi produkt VWF lekarz prowadzący powinien być świadom, że długotrwałe leczenie może
spowodować nadmierny wzrost FVIII:C. U pacjentów otrzymujących produkty VWF zawierające czynnik
FVIII, należy badać poziom FVIII:C w osoczu w celu niedopuszczania do utrzymujących się nadmiernych
poziomów FVIII:C w osoczu, ponieważ mogą one zwiększać ryzyko zakrzepicy. Należy rozważyć
włączenie środków przeciwzakrzepowych.

U pacjentów chorujących na chorobę von Willebranda (VWD), zwłaszcza typ 3 choroby, mogą pojawić się
neutralizujące przeciwciała (inhibitory) przeciwko VWF. Jeśli nie uzyskano oczekiwanych poziomów
aktywności VWR:RCo, lub jeśli krwawienie nie zostało zatrzymane właściwą dawką, należy przeprowadzić
test w kierunku obecności inhibitora VWF. U pacjentów z wysokimi poziomami inhibitora terapia może być
nieskuteczna i należy rozważyć inne opcje leczenia.

Hemofilia A

Tworzenie się neutralizujących przeciwciał (inhibitorów) przeciwko VIII czynnikowi              jest znaną
komplikacją w leczeniu pacjentów z hemofilią A. Inhibitory te to zwykle IgG immunoglobuliny skierowane
przeciwko działaniu prokoagulacyjnemu VIII czynnika, które oblicza się w jednostkach Bethesda (BU) na
ml osocza przy pomocy zmodyfikowanego testu. Ryzyko pojawienia się u pacjenta inhibitorów jest
związane z ekspozycją na antyhemofilityczny VIII czynnik, które to ryzyko jest najwyższe w ciągu
pierwszych 20 dni ekspozycji. W rzadkich przypadkach inhibitory pojawiają się po pierwszych 100 dniach
od ekspozycji. Pacjenci leczeni ludzkim VIII czynnikiem powinni być uważnie obserwowani, czy nie
pojawiają się u nich inhibitory, przez właściwy monitoring kliniczny oraz testy laboratoryjne. U pacjentów
z wysokimi poziomami inhibitora terapia może okazać się nieskuteczna i należy rozważyć inne opcje
leczenia. Patrz także 4.8 Działania niepożądane.

4.5   Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Nieznane

4.6   Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Nie przeprowadzano badań nad reprodukcją zwierząt z użyciem Haemate P 250/500/1000.
Z uwagi na rzadkie występowanie hemofilii A u kobiet brak badań dotyczących stosowania VIII czynnika
podczas ciąży i karmienia piersią.

Inaczej jest w przypadku choroby von Willebranda, z uwagi na jej dziedziczność autosomalną. Kobiety są w
tym przypadku nawet bardziej narażone niż mężczyźni, z powodu występowania u nich dodatkowych
krwawień powodujących ryzyko, jak menstruacja, ciąża, poród, urodzenie dziecka czy komplikacje
ginekologiczne. Na podstawie doświadczeń gromadzonych po wprowadzeniu preparatu na rynek zaleca się
substytucję VWF w leczeniu i profilaktyce silnych krwawień. Brak badań klinicznych dotyczących terapii
substytucyjnej VWF u kobiet w ciąży lub karmiących.

W związku z tym VWF i FVIII powinny być stosowane podczas ciąży i laktacji tylko jeżeli istnieją wyraźne
wskazania.

4.7   Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie zaobserwowano wpływu stosowania leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

4.8   Działania niepożądane

Poniższe dane na temat działań niepożądanych są oparte na doświadczeniach zebranych po wprowadzeniu
produktu na rynek. Działania niepożądane w zależności od częstości ich występowania (jeżeli dane są
dostępne).
Bardzo często           > 1/10
Często                  > 1/100 i < 1/10
Niezbyt często          > 1/1 000 i < 1/100
Rzadko                  > 1/10 000 i < 1/1 000
Bardzo rzadko           < 1/10 000
Nieznana                częstość występowania nie może zostać określona na podstawie dostępnych danych.

     Klasyfikacja układów i narządów
                                                 Działania niepożądane          Częstość występowania
                 MedDRA
    Zaburzenia krwi i układu chłonnego       Hiperwolemia                    Nieznana
                                             Hemoliza                        Nieznana
                                             Inhibitory przeciwko VWF        Bardzo rzadko
                                             Inhibitory przeciwko FVIII      Bardzo rzadko
    Zaburzenia ogólne i stany w miejscu      Gorączka                        Bardzo rzadko
    podania
    Zaburzenia układu immunologicznego       Nadwrażliwość (reakcje          Bardzo rzadko
                                             alergiczne)
    Zaburzenia naczyniowe                    Zakrzepica                      Bardzo rzadko
                                             Epizody zakrzepowo-zatorowe     Bardzo rzadko

•       Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Jeśli niezbędne jest podawanie dużych dawek lub częste podawanie, lub gdy obecne są inhibitory lub w
przypadku opieki przed- i pooperacyjnej, wszystkich pacjentów należy obserwować w kierunku
hiperwolemii. Ponadto pacjentów z grupami krwi A, B i AB należy obserwować w kierunku objawów
hemolizy wewnątrznaczyniowej i/lub zmniejszających się wartości hematokrytu.

•       Zaburzenia ogólne i w miejscu podania

Bardzo rzadkie przypadki gorączki.

•       Zaburzenia układu immunologicznego

Bardzo rzadko może wystąpić nadwrażliwość lub reakcje alergiczne (które mogą obejmować obrzęk
naczynioruchowy, uczucie pieczenia i kłucia w miejscu iniekcji, dreszcze, zaczerwienienie twarzy,
pokrzywka uogólniona, ból głowy, skórny odczyn alergiczny (pokrzywka), spadek ciśnienia tętniczego,
letarg, nudności, niepokój, tachykardia, ucisk w klatce piersiowej, mrowienie, wymioty, świszczący oddech),
które w niektórych przypadkach mogą doprowadzić do ostrej anafilaksji (w tym wstrząsu).

Choroba von Willebranda

Zaburzenia krwi i układu limfatycznego

U pacjentów cierpiących na VWD, zwłaszcza typ 3 choroby, mogą bardzo rzadko pojawić się neutralizujące
przeciwciała (inhibitory) przeciwko VWF. Objawem obecności inhibitorów jest niewystarczająca reakcja
kliniczna. Przeciwciała wytrącają się i mogą pojawić się przy reakcjach anafilaktycznych. W związku z tym
pacjenci, u których zaobserwowano reakcję anafilaktyczną powinni być poddani badaniu na obecność
inhibitora.

W takich przypadkach zaleca się kontakt ze specjalistycznym ośrodkiem leczenia hemofilii.

•       Zaburzenia układu naczyniowego

Bardzo rzadko istnieje ryzyko epizodów zakrzepowych / zakrzepowo-zatorowych (z zatorowością płucną
włącznie).
U pacjentów otrzymujących produkty VWF utrzymujące się nadmierne poziomy FVIII:C w osoczu mogą
zwiększyć ryzyko powikłań zakrzepowych (patrz także pkt. 4.4)

Hemofilia A

•     Zaburzenia krwi i układu limfatycznego

U pacjentów chorych na hemofilię A bardzo rzadko mogą pojawić się neutralizujące przeciwciała
(inhibitory) przeciwko VIII czynnikowi, czego objawem jest niewystarczająca reakcja kliniczna.
W takich przypadkach zaleca się kontakt ze specjalistycznym ośrodkiem leczenia hemofilii.

Doświadczenie zebrane w toku badań klinicznych produktu Haemate P 250/500/1000 u wcześniej
nieleczonych pacjentów (PUP) jest bardzo ograniczone. W związku z tym brak aktualnych danych
dotyczących specyficznych inhibitorów ważnych z klinicznego punktu widzenia.

Bezpieczeństwo odnośnie przenoszenia czynników zakaźnych patrz pkt. 4.4

4.9   Przedawkowanie

Nie zarejestrowano objawów przedawkowania VWF i FVIII. Jednakże nie można wykluczyć ryzyka
zakrzepicy w przypadku zastosowania nadzwyczaj wysokich dawek, zwłaszcza produktów VWF
zawierających FVIII w wysokim stężeniu.


5     WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1   Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Środki przeciwkrwotoczne: połączone czynniki koagulacji krwi, czynnik von
Willebranda i VIII czynnik
Kod ATC: B02BD06

Czynnik von Willebranda

Haemate P 250/500/1000 zachowuje się tak samo, jak endogenny VWF.

Prócz roli białka chroniącego VIII czynnik, czynnik von Willebranda bierze udział w adhezji płytek do
miejsca zranienia naczynia i gra główną rolę w agregacji płytek.
Podawanie VWF pozwala na skorygowanie nieprawidłowości hemostatycznych, powstałych u pacjentów
cierpiących na niedobór VWF na dwóch poziomach:
-      VWF powoduje prawidłową adhezję płytek do tkanki podśródbłonkowej naczynia w miejscu jego
       uszkodzenia (ponieważ wiąże się z tkanką podśródbłonkową naczynia i błoną tkankową), zapewniając
       zasadniczą hemostazę, co widać poprzez skrócenie czasu krwawienia. Ten efekt ma miejsce
       natychmiast i wiadomo, że zależy w dużej mierze od wysokiej zawartości multimerów VWF
       o wysokiej masie cząsteczkowej.
-      VWF przyczynia się do wyrównania – z niewielkim opóźnieniem niedoboru FVIII. Podawany
       dożylnie VWF wiąże się z endogennym FVIII (produkowanym przez pacjenta), i poprzez
       stabilizowanie tego czynnika, przeciwdziała jego nagłej degradacji. Z tego względu efektem
       pośrednim pierwszej infuzji czystego VWF (produkt VWF z niskim poziomem FVIII) jest
       przywrócenie, z niewielkim opóźnieniem, normalnego poziomu FVIII:C.

Podawanie preparatu VWF zawierającego FVIII:C przywraca normalny poziom FVIII:C natychmiast po
pierwszej infuzji.

Czynnik VIII

Haemate P 250/500/1000 zachowuje się podobnie, jak endogenny FVIII.
Kompleks VIII czynnika i czynnika von Willebranda składa się z dwóch cząsteczek (VIII czynnika
i czynnika von Willebranda) o różnych funkcjach fizjologicznych.
Po infuzji dożylnej VIII czynnik wiąże się z czynnikiem von Willebranda w układzie krążenia pacjenta.

Aktywowany VIII czynnik działa jako kofaktor IX czynnika przyspieszając przekształcanie X czynnika
w jego aktywną postać. Aktywowany X czynnik przekształca protrombinę w trombinę. Trombina
przekształca fibrynogen w fibrynę, co prowadzi do uformowania skrzepu. Hemofilia A jest to
uwarunkowane płcią dziedziczne zaburzenie krzepnięcia krwi spowodowane zmniejszonym poziomem VIII
czynnika, które powoduje rozległe krwotoki do stawów, mięśni lub organów wewnętrznych, samoistne bądź
spowodowane wypadkiem lub urazem chirurgicznym. Poprzez terapię zastępczą poziom VIII czynnika w
osoczu zwiększa się, pozwalając na tymczasowe wyrównanie niedoboru czynnika i ustąpienie tendencji do
krwawień.

5.2 Właściwości farmakokinetyczne.

Czynnik von Willebranda

Farmakokinetykę preparatu Haemate P 250/500/1000 oceniono na 28 pacjentach chorych na VWD [typ 1
n=10; typ 2A n=10; typ 2M n=1, typ 3 n=7] przy braku krwawienia. Średni końcowy okres półtrwania
VWF:RCo (dwuprzedziałowy model) wynosił 9,9 godzin (zakres: 2,8 do 51,1 godzin).Średni początkowy
okres półtrwania wynosił 1,47 godzin (zakres: 0,28 do 13,86 godzin). Średni odzysk in vivo aktywności
VWF:RCo wynosił 1,9 (j.m./dl)/(j.m./kg) [zakres: 0,6 do 4,5 (j.m./dl)/(j.m./kg). Średnia wartość pola pod
krzywą AUC wynosiła 1664 j.m./dl*h (zakres 142 do 3846 j.m./dl*h), średni czas obecności leku w
organizmie MRT wynosił 13,7 h (zakres 3,0 do 44,6 godzin) a średnia wartość klirensu wynosi 4,81 ml/kg/h
(zakres 2,08 do 53,0 ml/kg/h).

Najwyższe poziomy VWF w osoczu zwykle występują po ok. 50 min po iniekcji. Najwyższy poziom FVIII
występuje między 1-1,5 godz. po iniekcji.

Czynnik VIII

Po wstrzyknięciu dożylnym następuje gwałtowny wzrost aktywności VIII czynnika w osoczu (FVIII:C) po
którym następuje gwałtowny spadek aktywności i zmniejsza się tempo słabnięcia aktywności. W badaniach
przeprowadzonych na pacjentach chorych na hemofilię A stwierdzono średni czas półtrwania 12,6 godz.
(zakres: 5,0 do 27,7 godzin). Ogólny średni poziom odzysku FVIII in vivo 1,73 j.m./dl na j.m./kg (zakres 0,5
do 4,13). W jednym badaniu średni czas obecności leku w organizmie (MRT) wynosił 19,0 godzin (zakres
14,8 do 40 godzin), średnia wartość pola pod krzywą (AUC) wyniosła 36,1 (%*h)/(j.m./kg)(zakres 14,8 do
72,4 (%*h)/(j.m. kg), średnia wartość klirensu wynosi 2,8 ml/h/kg (zakres 1,4 do 6,7 ml/h/kg).

5.2   Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Haemate P 250/500/1000 zawiera VIII czynnik i czynnik von Willebranda jako składniki aktywne,
pochodzące z ludzkiego osocza i działające jako endogenne składniki osocza. W wyniku podawania
pojedynczych dawek Hamate P 250/500/1000 różnym gatunkom zwierząt nie stwierdzono efektów
toksycznych. Przedkliniczne badania polegające na wielokrotnym podawaniu (toksyczność przewlekła,
rakotwórczość i mutagenność) nie mogą być wykonywane na konwencjonalnych modelach zwierzęcych
z powodu rozwoju przeciwciał po podaniu heterologicznych białek ludzkich.


6     DANE FARMACEUTYCZNE

6.1   Wykaz substancji pomocniczych

Proszek:
Albumina ludzka
Glicyna
Sodu chlorek
Sodu cytrynian

Sodu wodorotlenek lub kwas solny (w małych ilościach do ustalenia pH)

Dołączony rozpuszczalnik: woda do wstrzykiwań 5/10/15 ml

6.2      Niezgodności farmaceutyczne

Nie wolno mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, rozcieńczalnikami
i rozpuszczalnikami z wyjątkiem wymienionych w pkt. 6.1

6.3      Okres ważności

3 lata

Po rekonstytucji stabilność fizykochemiczna utrzymuje się w temperaturze pokojowej (poniżej 25oC) przez
48 godzin. Z mikrobiologicznego punktu widzenia i z uwagi na fakt, że Haemate P 250/500/1000 nie
zawiera środków konserwujących, produkt po rekonstytucji powinien być natychmiast wykorzystany.
W przeciwnym wypadku można przechowywać go do 8 godzin w temperaturze pokojowej - poniżej 25oC.

Po wprowadzeniu produktu do strzykawki powinien zostać on natychmiast zużyty.

6.4      Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25oC.
Nie zamrażać. Przechowywać fiolki w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem.

6.5      Rodzaj i zawartość opakowania

Opakowania bezpośrednie

Fiolki z proszkiem:
250 j.m,: fiolka ze szkła typu I (Ph. Eur.), zamknięta korkiem z gumy bromobutylowej (bezlateksowy),
plastikowym dyskiem i aluminiowym kapslem.
500 j.m. i 1000 j.m. fiolka ze szkła typu II (Ph. Eur.), zamknięta korkiem z gumy bromobutylowej
(bezlateksowy), plastikowym dyskiem i aluminiowym kapslem.

Fiolki z rozpuszczalnikiem (woda do wstrzykiwań):
Fiolki ze szkła typu I (Ph.Eur.) zamknięte korkiem z gumy chlorobutylowej (bezlateksowy), plastikowym
dyskiem i aluminiowym kapslem.

Zestaw do podawania: 1 zestaw do transferu 20/20 z filtrem, 1 strzykawka jednorazowego użytku
o pojemności 5 (10;20) ml, 1 zestaw do wkłucia, 2 waciki nasączone alkoholem, 1 plaster.

Dostępne opakowania:

Opakowanie z produktem leczniczym, w dawce 250 j.m.:
1 fiolka z proszkiem
1 fiolka z 5 ml wody do wstrzykiwań
Opakowanie z zestawem do podawania:
1 zestaw do transferu 20/20 z filtrem
1 strzykawka jednorazowego użytku o pojemności 5 ml
1 zestaw do wkłucia
2 waciki nasączone alkoholem
1 plaster.
Opakowanie z produktem leczniczy ,w dawce 500 j.m.:
1 fiolka z proszkiem
1 fiolka z 10 ml wody do wstrzykiwań

Opakowanie z zestawem do podawania:
1 zestaw do transferu 20/20 z filtrem
1 strzykawka jednorazowego użytku o pojemności 10 ml
1 zestaw do wkłucia
2 waciki nasączone alkoholem
1 plaster.

Opakowanie z produktem leczniczym, w dawce 1000 j.m.:
1 fiolka z proszkiem
1 fiolka z 15 ml wody do wstrzykiwań

Opakowanie z zestawem do podawania:
1 zestaw do transferu 20/20 z filtrem
1 strzykawka jednorazowego użytku o pojemności 20 ml
1 zestaw do wkłucia
2 waciki nasączone alkoholem
1 plaster.

6.6   Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
      stosowania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu lub jego odpady usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

Informacje ogólne:

•     Roztwór powinien być przejrzysty lub lekko opalizujący. Przed podaniem, po przefiltrowaniu
      /pobieraniu (patrz poniżej) zrekonstytuowany produkt powinien zostać oceniony wizualnie w celu
      wykluczenia obecności osadu i przebarwień. Nawet w przypadku poprawnego przebiegu procesu
      rekonstytucji mogą pojawić się pojedyncze strąty lub cząstki. Filtr będący częścią urządzenia
      Mix2Vial usuwa je całkowicie. Proces filtracji nie ma wpływu na wyliczoną dawkę. Nie używać
      roztworu, który jest mętny lub zawiera osad po przefiltrowaniu.
•     Proces rekonstytucji oraz pobierania produktu do strzykawki powinien się odbywać w warunkach
      aseptycznych.

Rekonstytucja

Doprowadzić roztwór do temperatury pokojowej. Upewnić się, że nasadki z obu fiolek (z proszkiem
i z rozpuszczalnikiem) zostały usunięte, a następnie     przetrzeć powierzchnię gumowych korków
antyseptycznym roztworem i zostawić do wyschnięcia przed otwarciem opakowania Mix2Vial.

                        1. Otworzyć opakowanie zawierające Mix2Vial usuwając folię zabezpieczającą.
                        Nie wyjmować Mix2Vial z blistra.
                                                                                                   10
        2. Umieścić fiolkę z rozpuszczalnikiem na czystej i równej powierzchni i mocno
        przytrzymać. Nie wyjmując z blistra zestawu Mix2Vial nałożyć jego niebieską
        końcówkę z igłą na korek fiolki rozpuszczalnika i naciskając pionowo w dół
        przebić korek fiolki rozpuszczalnika.
        3. Przytrzymując krawędź zestawu Mix2Vial ostrożnie zdjąć blister pociągając go
        pionowo do góry. Należy zwrócić uwagę aby zdjąć jedynie blister a nie cały
        zestaw Mix2Vial.
        4. Umieścić fiolkę z produktem leczniczym na czystej i gładkiej
        powierzchni.Odwrócić do góry dnem fiolkę z rozpuszczalnikiem i dołączonym do
        niej łącznikiem Mix2Vial.Naciskając przezroczystą końcówkę z igła pionowo w
        dół przebić korek fiolki z produktem. Rozpuszczalnik samoczynnie zostanie
        przetransferowany do fiolki z produktem leczniczym.
        5. Jedną ręką uchwycić fiolkę z produktem leczniczym przyłączoną do zestawu
        Mix2Vial, drugą ręką uchwycić fiolkę z rozpuszczalnikiem także przyłączoną do
        zestawu Mix2Vial i ostrożnie rozkręcić zestaw na dwie części. Fiolkę po
        rozpuszczalniku wraz z niebieską końcówką zestawu Mix2Vial usunąć.
        6. Doprowadzić do pełnego rozpuszczenia produktu delikatnie poruszając ruchem
        obrotowym fiolkę z produktem z przyłączoną przezroczystą końcówką zestawu
        Mix 2Vial. Nie wstrząsać.
        7. Nabrać powietrza do pustej jałowej strzykawki. Trzymając fiolkę z produktem
        leczniczym pionowo korkiem do góry, przyłączyć strzykawkę do połączenia Luer
        Lock zestawu Mix2Vial. Wstrzyknąć powietrze do fiolki z produktem leczniczym.
                                                                                     11
Pobieranie i podawanie

                         8. Przytrzymując tłok strzykawki odwrócić fiolkę wraz ze strzykawką do góry
                         dnem i nabrać roztwór do strzykawki, powoli odciągając tłok.
                         9. Po napełnieniu strzykawki roztworem, mocno uchwycić cylinder strzykawki
                         (utrzymując strzykawkę tłokiem do dołu) i odłączyć zestaw Mix2Vial od
                         strzykawki.
W celu wykonania iniekcji Haemate P należy używać plastikowych jednorazowych strzykawek, ponieważ
roztwory tego typu mają tendencję do przylegania do powierzchni dna strzykawek wykonanych ze szkła.

Podawać roztwór w powolnej iniekcji lub wlewie dożylnym (patrz punkt 4.2.), uważając, aby nie
spowodować aspiracji krwi do strzykawki wypełnionej produktem.


7     PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO
      OBROTU

CSL Behring GmbH
Emil-von-Behring Str. 76
35041 Marburg
Niemcy


8     NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenia nr: 4699; 4700; 4701


9     DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Data wydania pierwszego pozwolenia: 22.12.1999/ data przedłużenia: 10.02.2006; 16.12.2008.


10    DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI
      PRODUKTU LECZNICZEGO

                    

Inne leki Factor VIII coagulationis humanus: